রুমিয়‍্যাহ

412 84 698MB

Bengali Pages [722] Year 2018

Report DMCA / Copyright

DOWNLOAD FILE

রুমিয়‍্যাহ

Citation preview

হে মুয়াহহিদিন, সু-সংবাদ গ্রহণ করুন, কারণ আল্লাহর কসম, আমরা রুমিয়্যাহ অরথা্ ৎ র�োমের জয়তুন গাছের নিচে অবস্থান গ্রহণ না করে আমাদের জিহাদ থেকে বিরাম আবু হামজাহ আল-মুহাজির r নিব না। ১১ তম সংখ্যা - শাওয়াল ১৪৩৮

সূচীপত্র

০৪ ০৬

১২

প্রারম্ভিকা

হয় আমরা মুশরিকদের ধ্বংস করব না হয় আমৃত্যু চেষ্টা চালিয়ে যাব আর্টিকল

মুজাহিদিনের জন্য গুরুত্বপূ র্ণ উপদেশ – পর্ব ১

১২

ব�োনদের জন্য

১৬

এক্সক্লুসিভ

২২

আর্টিকল

২৮

ফিচার

৪০

সংবাদ

৪৪

শুহাদাহ

৫৪

আর্টিকল

আল্লাহর দিকে আমাদের যাত্রা যখন মুমিনরা আহযাবকে দেখল বার�ো ইমামী রাফিদা নিজেদের মূ র্তি নিজেরা গিলছে গানীমাহ, ফাই এবং ইহতিতাবের শরয়ী হুকুম সামরিক ও গ�োপন অভিযান মুমিনদের মধ্য থেকে কতক পুরুষ হে আহযাবের শত্রু, আপনার মূ ল্য অনু ধাবন করুন

২৮

৫৪

রাফিদা তাদের সাঁজ�োয়া যান আর ভারী ট্যাঙ্কের বহর নিয়ে মসু লের যু দ্ধে প্রবেশ করেছিল, বহরটি এতই লম্বা ছিল যে এর শেষটা দেখা ছিল দুরূহ, তারা তাদের ক্রুসেডার মিত্রদের নিশ্চয়তা দিয়েছিল যে এই যু দ্ধ কয়েক দিনের মধ্যেই শেষ হয়ে যাবে। এখন আল্লাহর রহমতে তীব্র লড়াই আট মাসে পড়ল, রাফিদা কাফেলা যু দ্ধক্ষেত্রে থাকা খিলাফাহ’র দৃ ঢ়পদ সেনাদের হাতে ধ্বংস হচ্ছে, তাদের ব্যাটালিয়ন আর ব্রিগেড গুল�ো পরাভূত হচ্ছে, আর লড়াই পালান�ো সেনারা তাদের ক্রুসেডার প্রভুদের বিমান হামলা ও হত্যাযজ্ঞের মাধ্যমে শাস্তি পাচ্ছে, এর পরেও মুশরিকরা তাদের তাদের মিত্রদের প্রতিশ্রুতি দিয়ে যাচ্ছে যে, শীঘ্রই মসু লের যু দ্ধে ইতি টানা হবে। ৪ 4

প্রারম্ভিকা এক্সক্ লু সিভ

আল্লাহ c ইসলাম এবং মুসলিমদের পক্ষ থেকে মসু লের সাধারণ মুজাহিদিন এবং তাদের উমারাদের সবাইকে সর্বোত্তম পুরষ্কার দান করুন, তারা সত্যিই ইতিহাসের অন্যতম কঠিন ও দীর্ঘ লড়াইয়ে অংশ নিয়েছেন। তারা সমস্ত দুনিয়াকে সু দৃঢ় অবিচলতা দেখিয়েছেন যা ইদানীং সচরাচর দেখা যায় না। তারা তাদের দ্বীনের অবমাননা মেনে নেননি, শত্রুর কাছে আত্মসমর্পণও করেনি। যাতে তাদের শত্রুরা তাদের অগ্রগতিতে খুশি না হতে পারে বা সহজ বিজয় হাসিল করতে পারে সেজন্য মুশরিকদের রক্ত-মাংস না ঝরিয়ে তারা এক ইঞ্চি জমিন থেকে পিছু হটেননি । সর্বত্র মুয়াহহিদদের পন্থা এমনই, যু দ্ধে অবিচলতা আর বীরত্বের দৃ ষ্টান্ত তাদের ক্ষেত্রে নতুন কিছু নয়। এখানে রয়েছে সিরত, ফাল্লু জা, আল-বাব ও অন্যান্য শহরের মহা-লড়াইয়ের উদাহরণ, যা তাদের সত্যবাদিতা আর সু কর্মের সাক্ষী। আল্লাহ বলেন, {আর যারা আল্লাহ তাঁর রাসূ ল এবং যারা ঈমান এনেছে তাদের সাথে মিত্রতা করে, তারাই আল্লাহর দল এবং তারাই বিজয়ী।} [আল-মায়িদাহ: ৫৬] আজ সময় এসেছে রাক্কার মুয়াহহিদ আর খিলাফাহ’র সেনাদের রাব্বু ল আলামিনের সন্তোষ অর্জনের, তাদের ভাইদের সাথে প্রতিয�োগিতার জান্নাতে সর্বোচ্চ দারাজা অর্জনের প্রতিয�োগিতার। তারা তাদের অবস্থান দৃ ঢ়ভাবে ধরে রাখবেন, আল্লাহ সাথে করা ওয়াদা বহাল রাখবেন, তাদের প্রত্যেকে ঘ�োষণা করবেন: আল্লাহর অনু গ্রহে আমরা আজ তাঁকে উত্তম কিছু প্রদর্শন করব�ো। আর তারা তাদের তাদের রবের সাক্ষাত পাওয়া পর্যন্ত শত্রুদের ম�োকাবেলা করবেন, পশ্চাদপসরণ করবেন না, যিনি তাদের দিকে তাকিয়ে হাসবেন আর তাদের উপর সন্তুষ্ট হবেন। কারণ মুরতাদরা তাদের কাছে এসেছে ভীত-সন্ত্রস্ত অবস্থায়, নিশ্চিত ভাবে জেনে যে এই যু দ্ধ খিলাফাহ’র সেনাদের বিরুদ্ধে তাদের অংশ নেয়া এই যু দ্ধ আগের যু দ্ধগুল�োর মত নয়, আর এই কারণে তার অভূতপূ র্ব প্রস্তুতি নিয়েছে। ক্রুসেডাররাও তাদেরকে অভূতপূ র্ব সহায়তা করে যাচ্ছে এবং ক্রুসেডার নেতারা তাদের ক্রমাগত স্মরণ করিয়ে দিচ্ছে যে এটা ক�োন সহজ লড়াই হবেনা, আর এ লড়াই সহসাই শেষ হবার নয়। তারা তাদের মানসিক ভাবে প্রস্তুত করিয়ে দিচ্ছে, যাতে যতই লম্বা সময় লাগুক আর যতই ক্ষয়-ক্ষতি স্বীকার হ�োক তারা যেন এগিয়ে যায়। কিন্তু ক্রুসেডার আর তাদের মুরতাদ মিত্ররা জানে দুনিয়ায় এমন ক�োন সেনাবাহিনী নেই যারা এমন

লড়াই চালিয়ে যেতে পারে যেখানে তাদের ক্ষয়-ক্ষতি তা পূ রণ করার সামর্থ্যের চেয়ে বেশী, যার স্থিতিকাল তাদের অটল ভাবে টিকে থাকার সামর্থ্যের চেয়ে দীর্ঘ। আর তা যদি না হত তাহলে ক্রুসেডার আমেরিকান বাহিনী মুজাহিদদের ম�োকাবিলা করতে গিয়ে ইরাক থেকে পরাজিত হয়ে পিছু হটতে বাধ্য হত না। তাদের নেতারা স্বীকার করেছিল তাদের চরম পরিশ্রান্ত অবস্থার কথা যা তাদের পুর�ো দেশকেই হুমকির মুখ�োমুখি করেছিল, তারা পড়েছিল অর্থনৈতিক সঙ্কটে। তাদের গ�ৌরব তলায় গিয়ে ঠেকেছিল এবং যু দ্ধের বিশাল ব্যয়ভার বহন করতে না পেরে তারা তাদের ক�ৌশল বদলাতে বাধ্য হয়েছিল। ক্রুসেডার আর তাদের মুরতাদ মিত্রদের ভয়ের অন্যতম কারণ হল, তাদের বাহিনীর সংখ্যা-স্বল্পতা। তারা বুঝতে পেরেছে পিকেকে ও তাদের ক্ষু দ্র সংখ্যা, তাদের সশস্ত্র করার জন্য ক্রুসেডার রাজস্বের বিপুল খরচ, রাস্তা থেকে ধরে আনা তাদের মুরতাদ সৈনিক যাদের তারা অল্প প্রশিক্ষণ দিয়েই লড়াইয়ে নিক্ষেপ করে, তারা –আল্লাহর অনু মতিক্রমে- মসু ল যু দ্ধের মত কঠ�োর যু দ্ধে টিকে থাকতে সক্ষম নয়, আর না তারা পারবে মসু লের যু দ্ধে রাফিদাদের ব্যয় করা খরচের ক্ষুদ্রাংশও বহন করতে। নিজেদের ক্ষতিপূ রণের ক�োন সহজাত সামর্থ্যই তাদের নেই। আমরা দেখেছি মিনবিজের যু দ্ধে তাদের কৃতিত্ব, তারা মাত্র দুই মাসের যু দ্ধেই কাবু হয়ে গিয়েছিল কিন্তু আল্লাহ তাঁর নির্ধারিত পরিণতিই সম্পাদন করেন। রাক্কায় থাকা প্রত্যেক মুজাহিদের জন্য অবশ্য কর্তব্য হল এই উপসংহারে প�ৌছা যে এই লড়াই মুরতাদের ধ্বংস করার লড়াই, যা সর্বশক্তিমান আল্লাহর প্রতি তাদের অবিশ্বাস ও তাঁর দ্বীনের বিরুদ্ধে যু দ্ধের প্রতিদান ও এক শেষ দেনা-পাওনার এক বিশাল হিসাব-নিকাশ। একপক্ষ আরেক পক্ষকে ধ্বংস করা ছাড়া এ লড়াই শেষ হবেনা। হয় আল্লাহর শক্তি-সামর্থ্যের সাহায্যে আমরা তাদের সমূ লে উৎপাটন করব যাতে তারা দুনিয়া-আখিরাত উভয়ই হারায় বা সেই চেষ্টা করতে করতে আমার মৃত্যুকে আলিঙ্গন করব, যাতে আমাদের দ্বীনের উপর অটল থেকে আল্লাহর শত্রুদের বিরুদ্ধে যু দ্ধরত অবস্থায় আমরা তাঁর সাক্ষাত লাভ করতে পারি আর আসহাবুল উখদুদের মত সফল হয়ে অন্তহীন আখিরাতের জীবনে লাভবান হতে পারি – এছাড়া আমাদের আর তাদের মাঝে তৃতীয় ক�োন সম্ভাবনা নেই। আল্লাহ অবশ্যই তাদের সাহায্য করেন যারা তাঁর সাহায্যে এগিয়ে আসে। নিশ্চয়ই আল্লাহ সর্বশক্তিমান। রুমিয়্যাহ



৬ B

আর্টিকল

{আর তোমরা নিরাশ হয়ো না এবং দুঃখ করো না। যদি তোমরা মুমিন হও তবে, তোমরাই জয়ী হবে। তোমরা যদি আহত হয়ে থাক, তবে তারাও তো তেমনি আহত হয়েছে। আর এ দিনগুলোকে আমি মানু ষের মধ্যে পালাক্রমে আবর্তন ঘটিয়ে থাকি। এভাবে আল্লাহ জানতে চান কারা ঈমানদার আর তিনি তোমাদের কিছু লোককে শহীদ হিসাবে গ্রহণ করতে চান। আর আল্লাহ অত্যাচারীদেরকে পছন্দ করেন না।} [আলে ইমরান: ১৩৯-১৪০] নিশ্চয়ই সকল প্রশংসা আল্লাহর, আমরা তাঁর প্রশংসা করি, তাঁর সাহায্য চাই এবং তাঁর কাছে মাগফিরাত কামনা করি। আমরা আমাদের নফসের অনিষ্ট থেকে এবং আমাদের কাজের মন্দ পরিণতি থেকে আল্লাহর কাছে পানাহ চাই । যাকে আল্লাহ হিদায়েত করেন তাকে কেউ গ�োমরাহ করতে পারেনা, আর যাকে আল্লাহ গ�োমরাহ করেন তাকে কেউ হিদায়েত প্রদান করতে পারেনা। আমি সাক্ষ্য দিচ্ছি আল্লাহ ছাড়া ক�োন মাবুদ নেই, তিনি একক ও তাঁর ক�োন শরীক নেই, আমি আর�ো সাক্ষ্য দিচ্ছি যে মুহাম্মাদ g তার বান্দা ও রাসূ ল, যিনি তাঁর বার্তা পৌঁছে দিয়েছেন, তার প্রতি অর্পিত আমানত রক্ষা করেছেন, উম্মাহ কে সতর্ক করেছেন এবং সু স্পষ্ট পথ রেখে গেছেন যা দিনের আল�োর মত পরিষ্কার, ধ্বংসপ্রাপ্তরা ছাড়া কেউ তা থেকে বিচ্যুত হতে পারেনা। {হে ঈমানদারগণ! আল্লাহকে যেমন ভয় করা উচিৎ ঠিক তেমনিভাবে ভয় করতে থাক। এবং অবশ্যই মুসলমান না হয়ে মৃত্যুবরণ করো না।} [আলে ইমরান: ১০২] {হে মানব সমাজ! তোমরা তোমাদের পালনকর্তাকে ভয় কর, যিনি তোমাদেরকে এক ব্যক্তি থেকে সৃ ষ্টি করেছেন এবং যিনি তার থেকে তার সঙ্গিনীকে সৃ ষ্টি করেছেন; আর বিস্তার করেছেন তাদের দুজন থেকে অগণিত পুরুষ ও নারী। আর আল্লাহকে ভয় কর, যার নামে তোমরা একে অপরের নিকট চাও এবং আত্মীয় জ্ঞাতিদের ব্যাপারে সতর্কতা অবলম্বন কর। নিশ্চয় আল্লাহ তোমাদের ব্যাপারে সচেতন রয়েছেন।} [আন-নিসা: ১] {হে মুমিনগণ! আল্লাহকে ভয় কর এবং সঠিক কথা বল। তিনি তোমাদের আমল-আচরণ সংশোধন করবেন এবং তোমাদের পাপসমূ হ ক্ষমা করবেন। যে কেউ আল্লাহ ও তাঁর রাসূ লের আনু গত্য করে, সে অবশ্যই মহা সাফল্য অর্জন করবে।} [আল-আহযাব: ৭০-৭১]। অতঃপর, ইতিহাস নিজের পুনরাবৃ ত্তি করে আর যু গের সাথে ঘটনা প্রবাহের পেছনে থাকা যু ক্তির পরিবর্তন আসে না। মানু ষ বদলায়, নটেরা বদলায়, প্রযু ক্তির বিকাশ ঘটে কিন্তু ঘটনার রঙ্গমঞ্চ আর সংঘর্ষের কাহিনী একই থাকে। সত্য মিথ্যার সাথে দ্বন্দ্বযু দ্ধে লিপ্ত, ইসলাম কুফরের বিরুদ্ধে যু দ্ধ করে, জাহিলিয়া ও নিফাক চুপিসারে প্রবেশ করে। নাজুক ও দুর্বল ল�োকেরা লাঠির মধ্যখানে ঝুলে

থেকে তাদের উম্মাহর কাছে নিজেদের আর�োপ করে কিন্তু আসলে তারা তাদের দুনিয়ার জীবনকে প্রাধান্য দেয় আর চিৎকারকারীদের চিৎকার ও যু দ্ধ থামার অপেক্ষায় থাকে, যাতে তারা শক্তিশালীদের সাথে য�োগ দিতে পারে এবং বিজয়ী জাহাজে চড়ে বসতে পারে, এই তাদের কুকীর্তি। মানু ষের ভেঙ্গে পড়া এই সময়ে আল্লাহ ভীরু ল�োকেরা একাই ব্যানার বয়ে যাচ্ছেন, মানু ষের পতনের এই যু গে তারা তাদের মাথা উঁচু করেছেন আর তাদের উচ্চাকাঙ্ক্ষা বাতাস ভেদ করে উঠে যাচ্ছে আল্লাহ, আল-আলিম – আল-বাসিরের কাছে, যা সতর্ককারী ও সু সংবাদ বহনকারী রাসূ লুল্লাহ g কাজের অনু রূপ। তারাই গুরাবা যাদের মুখমণ্ডল নিঃসঙ্গ বাতাসে হয়েছে বিবর্ণ, আর তাদের নগ্নপদ হয়েছে রক্তাক্ত, শত্রুতার আগুনে উত্তপ্ত মরুতে হেঁটে। তাদের জন্য সব দরজা বন্ধ হয়ে গেছে তাই তারা আসমানের দরজার তালাশ করছেন আর তা তাদের জন্য খুলে গেছে জান্নাতের আত্মার বেশে, যার মাধ্যমে আত্মা জীবন লাভ করে। তারা ঈমানের তৃপ্তির স্বাদ পেয়েছেন, তাই তাদের কেউই তাদের দ্বীনের প্রতি অসন্তুষ্ট হয়ে ফিরে যাননি যদিও সমস্ত দুনিয়া তাদের বিরুদ্ধে একজ�োট হয়। হে আমার উম্মাহ, মাত্রা সীমা ছাড়িয়েছে, ব্যাপারটি এক সন্ধিক্ষণে পৌঁছেছে, জালিমরা তাদের সীমা অতিক্রম করেছে, বিদ্রোহী তাগূ তেরা আমাদের দুনিয়া শুষে চলেছে আর নেকড়েরা – না, কুকুরেরা! – আমাদের বিরুদ্ধে দাম্ভিক হয়ে উঠেছে! অথচ ল�োকেরা গ�োলকধাঁধার মরুর মরীচিকায় সমাধান খুঁজে ফিরছে অথচ সমাধান রয়েছে তাদের হাতেই… আর তা হল আল্লাহর রাস্তায় জিহাদ! এখানে, আমার সংগ্রহ করা জিহাদের কিছু নেতাদের কিছু পরামর্শ যারা এই বরকতময় পথে আমাদের অগ্রগামী, আমি এগুল�োতে কিছু পরিবর্তন করে পেশ করছি, আমার নিজের ও আমার মুজাহিদ ভাইদের জন্য, অবিচলতা অর্জনের জন্য উদ্দীপনা এবং অপরিবর্তনীয় ম�ৌলিক বিষয়াদির উপর ধৈর্য ধারণের আহ্বান হিসেবে। হে মুজাহিদিন! সত্যিই, আমি ভয় করিনা শত্রুর সংখ্যাধিক্যের বা তাদের অস্ত্রশস্ত্রের বিশালত্বের অথবা বাতিল শক্তির সমাবেশ কিংবা তাদের আপনাদের বিরুদ্ধে জমায়েত। না আমি ভয় করি দুনিয়ার বিভিন্ন প্রান্তে আপনাদের মুসলিম ভাইদের পরিত্যাগ, কিন্তু আপনাদের জন্য আপনাদের থেকেই আমার যত ভয়। আমার ভয় হয় দুর্বলতা, নিস্তেজতা, ব্যর্থতা ও বিপুল পরিমাণের পাপ আপনাদের প্রভাবিত করবে। উহুদের যু দ্ধে ঘটা ঘটনায় আপনাদের জন্য শিক্ষা ও স্মরণীয় বিষয় রয়েছে। আল্লাহ বলেন, {আর আল্লাহ সে ওয়াদাকে সত্যে পরিণত রুমিয়্যাহ



করেছেন, যখন তোমরা তাঁরই নির্দেশে ওদের খতম করছিলে। এমনকি যখন তোমরা ছত্রভঙ্গ হয়ে পড়েছে ও কর্তব্য স্থির করার ব্যাপারে বিবাদে লিপ্ত হয়েছে। আর যা তোমরা চাইতে তা দেখার পর কৃতঘ্নতা প্রদর্শন করেছ, তাতে তোমাদের কারো কাম্য ছিল দুনিয়া আর কারো বা কাম্য ছিল আখিরাত। অতঃপর ত�োমাদেরকে সরিয়ে

যারা আল্লাহর আদেশ পরিত্যাগ করে সেসব বান্দারা কতইনা হতভাগা

দিলেন ওদের উপর থেকে যাতে ত�োমাদেরকে পরীক্ষা করেন।} [আলে ইমরান: ১৫২] ইবনে কাসির বলেন, “দিনটির শুরুর দিকে সাফল্য ও বিজয় ছিল ইসলামের পাল্লায়, কিন্তু যখন তীরন্দাজদের অবাধ্যতা ঘটল এবং কিছু আক্রমণ ব্যর্থ হল, অবিচলতা ও আনু গত্যের শর্তযু ক্ত বিজয়ের ওয়াদা বিলম্বিত হল।” এই যু দ্ধে এক বিস্ময়কর ঘটনা ঘটল: শত্রুরা সংখ্যায় ছিল মুসলিমদের তিন গুণেরও বেশী। দিনের শুরুতে আল্লাহ c মুসলিমদের সহায়তা করলেন, কিন্তু তাদের গ�োনাহের পরে দিনের শেষের দিকে ঘটনা তাদের বিপরীতে ম�োড় নিল। জাবির h বলেন, “উহুদের দিনে নবী g থেকে মানু ষ বিক্ষিপ্ত হয়ে গেল, কেবল তালহা সহ আনসারদের থেকে ১২ জন তার সাথে ছিলেন।” আর আনাস h এর হাদিসে এসেছে, “উহুদের দিনে, যখন মুসলিমরা অরক্ষিত হয়ে পড়ল, তিনি - মানে আনাস বিন আন-নাযর - বলেন, ‘ও আল্লাহ, এরা - মানে তার সাথীরা - যা করেছে তার জন্য আমি আপনার কাছে ক্ষমা চাই, আর ওরা - মানে মুশরিকিন - যা করেছে তা থেকে আমি মুক্ত।’” ৮

আর্টিকল

সাইপ্রাস বিজয়ের দিন সেখানকার মানু ষের ক্রন্দন ও বৈষম্য দেখে আবুদ-দারদা বসে চ�োখের জল ফেললেন। তাকে বলা হল, “আল্লাহ প্রদত্ত বিজয়ের এই দিনে কি আপনাকে কাঁদিয়েছে হে আবুদ-দারদা?” তিনি বললেন, “হায় সর্বনাশ! আল্লাহর আদেশ ত্যাগ করলে মাখলুকের আর কী দাম বাকী থাকে, এরাত�ো বিখ্যাত বিজয়ী জাতি ছিল, তারা আল্লাহর আদেশ ত্যাগ করেছে তাই তাদের আজ এই অবস্থা যা ত�োমরা দেখতে পাচ্ছ।” হে প্রিয় মুজাহিদিন! আল্লাহর নু সরত বিলম্বিত হতে পারে, আপনাদের দলের উপর বিপর্যয় ও আঘাত নেমে আসতে পারে, আর এতে আশ্চর্য হবার কিছু নেই কারণ এটাই আল্লাহ সু ন্নাহ বা রীতি। যা ঘটেছে আমাদের পূ র্ববর্তীদের সময়েও আর আল্লাহ সু ন্নাহ’র পরিবর্তন হয়না। হিরাকল আবু সু ফিয়ান h কে বলেছিল, “আমি আপনাকে জিজ্ঞেস করেছিলাম তার – মানে রাসূ লুল্লাহ g – সাথে আপনাদের লড়াই কেমন হয়, আর আপনি দাবী করেছেন যে যু দ্ধ চলমান এবং তা একবার এ পক্ষ জিতেত�ো আরেকবার ও পক্ষ জিতে। আর একইভাবে রাসূ লগণ পরীক্ষিত হতেন, কিন্তু শেষ সাফল্য তাদেরই।” নিশ্চয়ই, লড়াইয়ে সবচেয়ে বড় পরীক্ষার বিষয় হল আপনার সবর ও ইয়াকিন, আল্লাহ c তাঁর ওয়াদা পূ রণ করবেন। কিছু বিলম্ব হলেও তিনি তাঁর সেনা ও দলকে বিজয় দিবেন এই ব্যাপারে ইয়াকিন থাকতে হবে। আর কষ্টকর পরিস্থিতিতে সবর করতে হবে, কারণ অবশ্যই বিজয় আসে সবরের সাথে এবং তীব্র যন্ত্রণার সাথেই আসে স্বস্তি। এক ল�োক আশ-শাফীকে জিজ্ঞেস করলেন, “হে আবু আবদিল্লাহ, ক�োনটা ভাল�ো? তামকীন লাভ করা নাকি ইবতিলা বা পরীক্ষার সম্মু খীন হওয়া?” শুনে আশ-শাফী বললেন, “পরীক্ষার সম্মু খীন না হয়ে তামকীন লাভ করা সম্ভব নয়।” নিশ্চিত ভাবেই আল্লাহ নূ হ, ইব্রাহিম, মুসা p ও মুহাম্মাদ g কে পরীক্ষা করেছেন, আর যখন তারা সবর

করেছেন তিনি তাদের তামকীন দিয়েছেন। তাই আপনাদের কার�ো এমনটি আশা করা উচিত হবেনা যে ক�োন বেদনা তাকে স্পর্শ করবেনা। যে আল্লাহ সম্পর্কে কুধারণা প�োষণ করে সে ভ্রান্ত। সে কাফিরের সংখ্যা ও তাদের অস্ত্র-শস্ত্র দেখে আল্লাহ ওয়াদা ভুলে যায়, {আল্লাহ লিখে দিয়েছেন, আমি এবং আমার রাসূ লগণ অবশ্যই বিজয়ী হব।} [আল-মুজাদিলাহ: ২১] {আর যারা আল্লাহ তাঁর রসূ ল এবং বিশ্বাসীদেরকে বন্ধরূপে গ্রহণ করে, তারাই আল্লাহর দল এবং তারাই বিজয়ী।} [আলমায়িদাহ: ৫৬] {মুমিনদের সাহায্য করা আমার দায়িত্ব।} [আর-রুম: ৪৭] {তোমাদের মধ্যে যারা ঈমান আনে ও সৎকর্ম করে, আল্লাহ তাদেরকে ওয়াদা দিয়েছেন যে, তাদেরকে অবশ্যই পৃথিবীতে খিলাফাহ দান করবেন। যেমন তিনি দান করেছেন তাদের পূ র্ববর্তীদেরকে এবং তিনি অবশ্যই সু দৃঢ় করবেন তাদের দ্বীনকে, যা তিনি তাদের জন্যে পছন্দ করেছেন এবং তাদের ভয়-ভীতির পরিবর্তে অবশ্যই তাদেরকে নিরাপত্তা দান করবেন।} [আন-নূ র: ৫৫] এখানে এটা পরিষ্কার যে নিরাপত্তা পাবার পূ র্বশর্ত হল ইখলাস ও সৎকর্ম। তারপর আসে বিজয় ও তামকীন, তারপর ভূমিতে কর্তৃত্বের উত্তরাধিকার। {আল্লাহ প্রতিশ্রুতি দিয়েছেন। আল্লাহ প্রতিশ্রুতির খেলাফ করেন না।} [আয-যু মার: ২০] {কত ছ�োট দলই বিরাট দলের মোকাবেলায় জয়ী হয়েছে আল্লাহর হুকুমে। আর যারা ধৈর্যশীল আল্লাহ তাদের সাথে রয়েছেন।} [আল-বাকারাহ: ২৪৯] আয-যিলালের লেখক কী চমৎকার ভাবে এই আয়াতের তাফসীর করেছেন: “আল্লাহ সাথে সাক্ষাতের ব্যাপারে যাদের ইয়াকিন রয়েছে এটিই তাদের চিন্তার ভিত্তি প্রস্তর। ভিত্তি প্রস্তরটি হল, মুমিনদের দলটি ছ�োট কারণ এটি নির্বাচিত ও পছন্দের দলে পরিণত হওয়া পর্যন্ত দুঃসাধ্য পথ পাড়ি দেয়। কিন্তু এটাই কর্তৃত্বশীল (মানে বিজয়ী) দল, কারণ এটি শক্তির উৎসের সাথে সংযু ক্ত এবং এটি কর্তৃত্বশীল শক্তির প্রতিনিধিত্ব করে। আল্লাহর শক্তি, যিনি তাঁর বিষয়াদির উপর বিজয়ী, যিনি তাঁর বান্দাদের বশীভূত রাখেন, উদ্ধতের দমনকারী, জালিমদের পরাভূতকারী এবং অহংকারীদের শাসনকারী।” ও মুজাহিদিন! আপনি সত্যিই আনন্দময় এক অবস্থায় আছেন, সে রকম নয় যা আমাদের হৃতমন�োবল পলাতকেরা যারা ব্যাপাটা কেবল বস্তুবাদী দৃ ষ্টিভঙ্গি থেকে বর্ণনা করে, সে রকমও নয় যারা পশ্চিমা ও আরব সংবাদ মাধ্যম ও তাদের পুতুলদের প্রচারিত মুজাহিদিনের পরাজয় ও (তাদের বির�োধী) দল গুল�োর বিজয়ের সংবাদে ভীতসন্ত্রস্ত, কারণ যু দ্ধ বিচারিত হয়না সংখ্যা ও রণসজ্জার উপর ভিত্তি করে, না বিচারিত হয় বিজয় ও কর্তৃত্বের দ্বারা, যদিও এগুল�ো প্রয়�োজন, এর পরেই আসেই বিজয়

ও তামকীন, যদিও কিছু সময়ের ব্যবধানে। শাইখুল ইসলাম (ইবনে তাইমিয়া) তার সময়ে ঘটা তাতার ও অন্যান্য মুনাফিকদের নিয়ে গঠিত আহযাবের সমবেত হবার ঘটনা বর্ণনা করতে গিয়ে বলেন, “ফিতনা ল�োকদের তিন ভাগে বিভক্ত করে: বিজয়ী দল: তারা অসৎ ল�োকদের বিরুদ্ধে জিহাদ করে। বির�োধী দল: তারা সেই ল�োকেরা (মানে তাতার’রা) এবং ইসলামের দাবীদার বিভ্রান্ত জনগণ যারা তাদের (তাতারদের) সাথে য�োগ দিয়েছে। পলায়নপর দল: যারা জিহাদে য�োগ না দিয়ে পেছনে রয়ে গেছে, যদিও তাদের ইসলাম সঠিক। তাই সবার উচিত যাচাই করে দেখা, সে কি বিজয়ী দলে, না বির�োধী দলে নাকি পলায়নপর দলে, কারণ চতুর্থ ক�োন দল নেই। {আর জেনে রাখুন যে জিহাদের রয়েছে এই দুনিয়া ও আখিরাতের কল্যাণ, আর তা পরিত্যাগে রয়েছে উভয় জাহানের ল�োকসান। আল্লাহ বলেন, ‘আপনি বলুন, তোমরা তো তোমাদের জন্যে দুটি কল্যাণের একটি প্রত্যাশা কর।} [আত-তাওবাহ: ৫২] এর মানে সাফল্য ও বিজয় অথবা শাহাদাহ ও জান্নাহ। বেঁচে থাকা মুজাহিদিন মর্যাদার জীবন যাপন করেছেন, তার জন্য রয়েছে এই দুনিয়ার পুরষ্কার ও আখিরাতে শ্রেষ্ঠ পারিত�োষিক আর যিনি মারা গেছে বা নিহত হয়েছেন তিনি যাবেন জান্নাতে। নবী g বলেন, ‘শহীদের জন্য রয়েছে ৬টি বৈশিষ্ট্যক. প্রথম রক্ত বের হওয়ার সঙ্গে সঙ্গেই তাকে ক্ষমা করে দেয়া হয় এবং শহীদ ব্যক্তি জান্নাতে তার স্থান দেখে নেয়, তাকে ঈমানের প�োশাক পরান�ো হয়, তাকে ৭২টি হুরদের সঙ্গে বিবাহ দেয়া হবে, তাকে কবরের আজাব থেকে তাকে দূ রে রাখা হয়, তিনি বড় ভীতি (অর্থাৎ, কিয়ামতের কঠিন অবস্থা) থেকে নিরাপদ থাকবেন।’ রাসূ লুল্লাহ g আর�ো বলেন, ‘নিশ্চয়ই জান্নাতে একশত স্তর রয়েছে, এদের এক স্তর থেকে অন্য স্তরের দূ রত্ব আসমান ও জমিনের মধ্যকার দূ রত্বের সমান। আল্লাহ তাঁর পথের মুজাহিদিনের জন্য এগুল�ো প্রস্তুত করেছেন।’ তাহলে, জান্নাতে জিহাদের ল�োকাদের জন্য ৫০,০০০ বছরের রাস্তার সমান মান�োন্নয়ন রয়েছে…।” শাইখুল-ইসলাম আর�ো বলেন, “একইভাবে, আলিমগণ একমত – আমার জানা মত – জিহাদের চেয়ে উত্তম নফল ইবাদত আর কিছু নেই, তা হাজ্জ, সিয়াম ও নফল সালাতের চেয়ে উত্তম। আর রিবাত মক্কা, মদিনা ও বাইতুল মাকদিসে রুমিয়্যাহ



বসবাসের চেয়ে উত্তম… এমনকি আবু হুরাইরাহ বলেন, ‘আল্লাহর রাস্তায় এক রাত রিবাত আমার কাছে হাজরে আসওয়াদে লাইলাতুল কদর কাটান�োর চেয়ে বেশী প্রিয়।’ ব�োঝা গেল, তিনি এক রাতের রিবাতকে সবচেয়ে বরকতময় স্থানে সবচেয়ে বরকতময় ইবাদতের উপর প্রাধান্য দিয়েছেন…।” তিনি আর�ো বলেন, “আর জেনে রাখুন – আল্লাহ আপনাকে সংশ�োধন করুন – মুমিনদের জন্য রয়েছে নু সরত আর শেষ সাফল্য মুত্তাকীদের জন্যই, আর আল্লাহ তাদের সাথে আছেন যারা তাঁকে ভয় করে ও সৎকর্ম করে। আর সেই ল�োক গুল�ো - মানে শত্রুরা - পরাভূত হবে, ধ্বংস হবে, আল্লাহ তাদের বিরুদ্ধে আমাদের সাহায্য করবেন এবং আমাদের পক্ষ থেকে তাদের উপর প্রতিশ�োধ নিবেন, লা হাওলা ও লা কুয়্যাতা ইল্লা বিল্লাহিল আলিউল আজিম। তাই আল্লাহ প্রদত্ত বিজয় ও উত্তম পরিণতির সু সংবাদ গ্রহণ করুন। {দুর্বল হয়ো না এবং দুঃখ করো না। যদি তোমরা মুমিন হও তবে, তোমরাই জয়ী হবে।} [আলে ইমরান: ১৩৯] এই ব্যাপারে আমাদের ইয়াকিন রয়েছে, আর আমাদের নিশ্চয়তা দেয়া হয়েছে, আলহামদুলিল্লাহ রাব্বিল আলামিন।” তিনি এরপর বলেন, “আর জেনে রাখুন - আল্লাহ আপনাকে সংশ�োধন করুণ - আল্লাহ যার ভাল চান তার প্রতি অনেক বড় অনু গ্রহ এই যে তিনি তাকে জীবিত রাখেন এমন সময়ে যখন দ্বীনের নবায়ন সংঘটিত হয়, মুসলিমদের ঝাণ্ডার পুনঃপ্রচলন ঘটে আর মুমিনিন ও মুজাহিদিনের অবস্থা মুহাজিরিন ও আনসারের অগ্রবর্তীদের অবস্থার রূপ ধারণ করে।

তাই যে এই সময়ে এটা করবে সে তাদের মাঝে অন্তর্ভুক্ত হবে যারা কল্যাণ বা খায়েরের অনু সারী হয়েছে, আল্লাহ যাদের উপর সন্তুষ্ট এবং যারা তাঁর উপর সন্তুষ্ট, আর যাদের জন্য তিনি প্রস্তুত করে রেখেছেন জান্নাত যারা তলদেশে রয়েছে বহমান নদী, তারা সেখানে চিরকাল থাকবে - আর এটাই সর্বোচ্চ সাফল্য। তাই মুমিনদের উচিত বালা-মুসিবতের জন্য আল্লাহর শুকরিয়া জ্ঞাপন করা… প্রকৃত প্রস্তাবে তা আল্লাহ পক্ষ থেকে এক মহান সদয় উপহার। আর এই ফিতনাতে রয়েছে বিশাল বারাকাহ, এর এমন ব্যাপ্তি এতই বিশাল যে, আল্লাহর কসম - যদি আবু বকর, উমার, উসমান, আলী ও অন্যদের মত মুহাজিরিন ও আনসারের অগ্রবর্তীগণ এই সময়ে উপস্থিত থাকতেন, এই অপরাধীদের বিরুদ্ধে তাদের জিহাদ হত তাদের সেরা আমল। আর এই ধরণের লড়াই থেকে কেবল তারাই বঞ্চিত হবে যাদের ব্যবসা হয়েছে ল�োকসানে পূ র্ণ, যারা চরম ব�োকায় পরিণত হয়ে গেছে, যারা এই দুনিয়া ও আখিরাতের বিশাল এক সাফল্য থেকে হয়েছে বঞ্চিত যদিনা সে এমন কার�ো মত হয় যাদেরকে আল্লাহ ওজর দিয়েছে যেমন: র�োগী, গরিব, অন্ধ ইত্যাদি…।” তিনি আরও বলেন, “এর চূ ড়া হল জিহাদ-ফিসাবিলিল্লাহ, কারণ এটা সত্যিই আল্লাহ ও তাঁর রাসূ লের কাছে সর্বশ্রেষ্ঠ আমল আর এটার সমাল�োচকের সংখ্যা বহু, যেহেতু ঈমান এনেছে এমন অনেকেই এই ব্যাপারটা অপছন্দ করে, আর অন্য অনেকে হয় জিহাদের উচ্চাকাঙ্ক্ষা ও ইচ্ছার মিথ্যা দাবী করে কিন্তু জিহাদ পরিত্যাগ করে, না হয় তারা মন�োবল ভঙ্গকারী যারা জিহাদের শক্তি ও সক্ষমতা দুর্বল করে, যদি এসব নিফাক থেকে আসে।”

আল্লাহর রাস্তায় এক রাতের বিবাত হাজরে আসওয়াদের পাশে লাইলাতুল কদর কাটান�োর চেয়ে উত্তম

B

আর্টিকল

রুমিয়্যাহ

11

সত্যবাদীদের মিথ্যাবাদীদের থেকে, সৎকর্মশীলদের পাপীদের থেকে, মুমিনদের মুনাফিকদের থেকে পৃথক করার সময় এসেছে। সময় এসেছে অটল-অবিচলদের থেকে হতাশদের আর সত্যিকার অর্থেই অন্তরের অন্তঃস্থল থেকে জান্নাত প্রত্যাশীদের থেকে কেবল জিহ্বার আগা দিয়ে তা দাবীকারীদের থেকে আলাদা করার। আল্লাহর কাছে দ�োয়া করি তিনি যেন আমাদের অটল-অবিচলদের অন্তর্ভুক্ত করেন, বিজয় প্রত্যক্ষ করা পর্যন্ত অথবা তিনি যেন আমাদের কবুল শাহাদাতের রিযক দান করেন। আমার প্রিয় ব�োনেরা যারা আল্লাহর দিকে এই যাত্রার সহযাত্রী, আসু ন আমরা আমাদের নিয়তগুল�ো পরিশুদ্ধ করি এবং আমাদের আমলগুল�ো সংশ�োধন করি। মনে হচ্ছে সামনে আমাদের জন্য কঠিন পরীক্ষা ও 12 ১২

ব�োনদের জন্য

কষ্টকর পরিস্থিতি অপেক্ষা করছে। অপেক্ষা করছে ইমান ও কুফরের মধ্যে তীব্র লড়াই, যার পর আসবে স্বস্তির দিন, ইনশাআল্লাহ। আল্লাহ যেমন বলেন, {নিশ্চয় কষ্টের সাথে স্বস্তি রয়েছে। নিশ্চয় কষ্টের সাথে স্বস্তি রয়েছে।} [আশশারহ: ৫-৬], তিনি আরও বলেন, {আর আমার বাহিনীই হবে বিজয়ী।} [আস-সাফফাত: ১৭৩] এখন প্রশ্ন হল আমরা কি প্রস্তুত? আমাদের নফস আল্লাহ রাহে ক�োরবানি করতে প্রস্তুত? আমাদের অন্তরগুল�ো কি নিরেটভাবে ঈমান দ্বারাই পূ র্ণ? আমরা কি আমাদের পথে বহাল থাকতে সক্ষম? আমরা কি অটল ও অবিচল থাকতে সক্ষম এবং সাহাবাদের মত বলতে পারি যা তারা বলেছেন উহুদের যু দ্ধের পর {যাদেরকে লোকেরা বলেছে যে, তোমাদের সাথে মোকাবেলা করার জন্য লোকেরা সমাবেশ করেছে বহু সাজ-সরঞ্জাম; তাদের ভয় কর। তখন তাদের ঈমান আরও দৃ ঢ়তর হয়ে যায় এবং তারা বলে, আমাদের জন্য আল্লাহই যথেষ্ট; কতই না চমৎকার কামিয়াবি দানকারী।} [আলে ইমরান: ১৭৩] এর কারণ ছিল আল্লাহ ও তাঁর রাসূ লের প্রতি তাদের ঈমান, আল্লাহ ও তার সাহায্যের ব্যাপারে তাদের ইয়াকিন, আল্লাহর প্রতি তাদের আস্থা এবং আল্লাহর কাছে তাদের সমস্ত বিষয়াদিতে আত্মসমর্পণ। এর কারণ ছিল আল্লাহ ও তাঁর রাসূ লের প্রতি তাদের ইখলাস। আল্লাহর সন্তুষ্টি অর্জন করতে এমন কিছু কি বাকী ছিল যা তারা করেন নি? এমন ক�োন কণ্টকময় পথ ছিলনা যে পথে তারা আল্লাহর রাহে হাঁটতে পারতেন কিন্তু হাঁটেননি। আল্লাহ ও তাঁর রাসূ লের প্রতি আনু গত্যের প্রমাণ সরূপ নিজ মুশরিক আত্মীয়দের শিরচ্ছেদ করার চেয়ে উত্তম কিছু হতে পারেনা যা তারা করেছেন। আল্লাহ ও তাঁর রাসূ ল কে ভাল�োবাসার দাবীর বাস্তব প্রমাণ ছিল তাদের ঈমান, তাকওয়া, ক�োরবানি ও তাদের উচ্চাকাঙ্ক্ষা। তাদের কাছে যে বিষয়গুল�ো গুরুত্বপূ র্ণ তাদের মাঝেই এটা ফুটে উঠেছিল। আল্লাহর প্রতি তাদের উৎসু কতার মাঝেই ব�োঝা গিয়েছিল যে আখিরাতই তারা আকাঙ্ক্ষা করেছিলেন। আল্লাহ তাদের সবার প্রতি সন্তুষ্ট হ�োন আর আমাদেরকে তাদের মত বল, ঈমান, তাকওয়া দান করুন যাতে আমরা তারা যে পুরষ্কার লাভ করেছেন সে রকম পুরষ্কার লাভ করতে পারি। প্রিয় ব�োনেরা আমার, আমাদের দায়িত্ব ও কর্তব্যের শেষ হয়ে যায়নি। বরং তার ব্যাপ্তি ও গুরুত্ব আরও বেড়েছে। সময় এসেছে আমাদের সংশ�োধনের, অমন�োয�োগিতার নিদ্রা থেকে জেগে আমাদের লক্ষ্যের বাস্তবতার দিকে ছু টার। সময় এখন আমাদের দায়িত্ব-কর্তব্য যাচাই করে দেখার, দুনিয়ার স্থলে আখিরাতে প্রতি আমাদের গুরুত্ব দেবার। আমাদের মুসলিমদের দায়িত্ব সঠিক ভাবে পালন করতে হবে, এগুল�োর প্রতি অবহেলা আমাদেরকে কেবল ধ্বংসের দিকেই নিয়ে যাবে। আমাদের মিশন আমারা যতটুকু চিন্তা করতে পারি তার চেয়েও বড়। আল্লাহ c মুজাহিদদের মা, ব�োন ও স্ত্রী হিসেবে আমাদের নির্বাচিত করে আমাদের

সম্মানিত করেছেন, আমাদের কি মানায় নিচু বস্তুবাদী জীবন নিয়ে ব্যস্ত হওয়া যা দুর্ভাগ্যজনক ভাবে আমাদের কিছু ব�োনেরা করছেন? আমাদের প্রস্তুতির সময় সীমিত, তাই আমাদের অলসতার ধুল�ো ঝেড়ে ফেলতে হবে, ভেঙ্গে ফেলতে হবে দুনিয়ার সাথে যু ক্ত সেই শিকল। আমরা কি অনেক আগেই দুনিয়ার সেরাটা উপভ�োগ করিনি? আমরা কি হিজরার দিকে প্রথম পদক্ষেপেই প্রিয়জনদের পেছনে ফেলে আসি নি? তাহলে কেন আমাদের অন্তর পরিশুদ্ধির পর আমাদের কেউ কেউ আবার শয়তানের ফাঁদে পা দিচ্ছি, আমাদের অন্তরগুল�ো দূ ষিত করছি এবং দুনিয়ার সাথে আবার�ো নিজেদের যু ক্ত করছি চটকদার খাবার, পানীয়, গীবত, মিথ্যা অপবাদ, অপ্রয়�োজনীয় আলাপের মাধ্যমে এবং দুনিয়াদারীকে করছি আমাদের মুখ্য বিষয়। খুবই দুঃখজনক যে মুজাহিদ স্বামীদের সাহায্য করা ও খালিদ বিন ওয়ালিদ ও আবদুল্লাহ ইবনে আয-যু বায়িরের মত সন্তান গড়ে ত�োলার বদলে কিছু ব�োন এখানে দুনিয়ার পিছু নিয়েছেন। আল্লাহ বলেন, {তোমরাই হলে সর্বোত্তম জাতি, মানবজাতির কল্যাণের জন্যেই তোমাদের উদ্ভব ঘটানো হয়েছে। তোমরা সৎকাজের নির্দেশ দান করবে ও অন্যায় কাজে বাধা দেবে এবং আল্লাহর প্রতি ঈমান আনবে।} [আলে ইমরান: ১১০) অথচ অনেকে ব�োনেরা তাদের স্বামীদের শাহাদাত লাভের পর তাদের স্বামীদের প্রতি চরম ভালবাসার কারণে আল্লাহ রাহে পূ র্ণ-বিবাহ করতে অস্বীকার করেন এবং দারুল হারবে ফিরে যান, যদিও কিয়ামতের দিন সবাই বলবে “ইয়া নাফসি, ইয়া নাফসি”। ক�োন নারীই তার স্বামীর ব্যাপারে চিন্তা করবেনা আর ক�োন পুরুষও তার স্ত্রীর ব্যাপারে চিন্তা করবেনা। কেন আমরা আমাদের অভিলাষকে আমাদের কাজগুল�োকে নিয়ন্ত্রণ করতে দিচ্ছি। আমরা কি আল্লাহ এই আয়াতটির নিয়ে গভীর ভাবে চিন্তা করছিনা, {আপনি কি তার প্রতি লক্ষ্য করেছেন, যে তার খেয়াল-খুশীকে স্বীয় উপাস্য স্থির করেছে?} [আল-জাসিয়া: ২৩] আমাদের কয়জন এখানে মাহরাম বিহীন কিন্তু আমাদের জন্য নিয়�োজিত দায়িত্বশীলের অবাধ্যতা করছি অথচ আল্লাহ বলেন, {হে ঈমানদারগণ! আল্লাহর নির্দেশ মান্য কর, নির্দেশ মান্য কর রাসূ লের এবং তোমাদের মধ্যে যারা উলিল আমর (দায়িত্বশীল) তাদের।} [আন-নিসা: ৫৯] আর আমাদের কতজন তাদের স্বামীদের জীবন কঠিন করে দিচ্ছেন কারণ তারা বহুবিবাহের সু ন্নাহ পালন করতে চান যদিও এতে উম্মাহ’র জন্য অনেক কল্যাণ রয়েছে, আর আল্লাহ বলেন, {হে ঈমানদারগণ! তোমরা পরিপূ র্ণভাবে ইসলামের অন্তর্ভুক্ত হয়ে যাও এবং শয়তানের পদাঙ্ক অনু সরণ কর না। নিশ্চিত রূপে সে তোমাদের প্রকাশ্য শত্রু।} [আল-বাকারাহ: ২০৮] আমাদের কতজন অতিঈর্ষার কারণে আমাদের স্বামী ও তার স্ত্রীর মধ্যকার বিয়ে ভাঙ্গায় শয়তানকে সহায়তা করেছি? আমরা কি আল্লাহর রুমিয়্যাহ

১৩

এই আয়াতটি {যে লোক সৎকাজের জন্য কোন সু পারিশ করবে, তা থেকে সেও একটি অংশ পাবে। আর যে লোক সু পারিশ করবে মন্দ কাজের জন্যে সে তার বোঝারও একটি অংশ পাবে। বস্তুতঃ আল্লাহ সর্ব বিষয়ে ক্ষমতাশীল।} [আন-নিসা: ৮৫] ভুলে গেছি? আর আমাদের অনেকেই আছেন যারা কেবল ঘর থেকে অকারণে ও বেশী বেশী বের হতে চান, কেবল দুনিয়ার খ�োঁজে, যেখানে আল্লাহর আদেশ হল নিজগৃহে অবস্থান করা, {তোমরা গৃহাভ্যন্তরে অবস্থান করবে-জাহিলিয়াতের যু গের অনু রূপ নিজেদেরকে প্রদর্শন করবে না।} [আল-আহযাব: ৩৩] প্রিয় ব�োনেরা, আল্লাহ আল-গানী, সমস্ত অভাব-প্রয়�োজন থেকে মুক্ত। তাঁর আমাদের বা আমাদের আমলের ক�োন দরকার নেই, তাঁর রয়েছে আসমান-জমিনের সমস্ত ধন ভাণ্ডার। তিনি বলেন, {আর আল্লাহ অভাবমুক্ত এবং তোমরা অভাবগ্রস্ত। যদি তোমরা মুখ ফিরিয়ে নাও, তবে তিনি তোমাদের পরিবর্তে অন্য জাতিকে প্রতিষ্ঠিত করবেন, এরপর তারা তোমাদের মত হবে না।} [মুহাম্মাদ: ৩৮] তার দ্বীন জারি থাকবে আমাদের নিয়ে বা আমাদের ছাড়াই, কিন্তু আমরা কি চাইনা অঢেল পুরষ্কার অর্জন করতে এবং আখিরাতের জন্য বিনিয়�োগ করতে? আমাদের উচিৎ হবেনা আমাদের হিজরাকে কবুল হিসেবে অবধারিত মনে করা এবং লা ইলাহা ইল্লালাহ’র ব্যানারের নিচে আমরা সমবেত হয়ে আল্লাহর প্রতি অনু গ্রহ করেছি মনে করা, কারণ এর উল্টোটাই হল আমাদের সবার ক্ষেত্রে বাস্তব সত্যি। আল্লাহই আমাদের উপর অনু গ্রহ করেছেন আমাদের এখানে আসতে দিয়ে, তিনি আমাদের যারা পেছনে রয়ে গেছে তাদের উপর সম্মানিত করেছেন। এটা আমাদের প্রতি আল্লাহর অনু গ্রহ যিনি কেবল তাঁর দয়া ও করুণার কারণে আমাদের হিদায়েত দিয়েছেন এবং এই পথে চলার তাওফিক দিয়েছেন। বস্তুতঃ আমরা আল্লাহর কাছে ঋণী, তাই আমাদের তাঁর প্রতি যতটুকু সম্ভব কৃতজ্ঞতা প্রদর্শন করা উচিত - যদিও আমরা কখন�োই তাঁর প্রতি পুর�ো কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন করতে সক্ষম হব না – তিনি যাতে আমাদের বদল করে না দেন, বরং তিনি আমাদের প্রতি সন্তুষ্ট হন, আমাদের তাঁর সিরাতুল মুস্তাকিমে অটল রাখেন । আমরা কি বুখারী ও মুসলিমে বর্ণিত আবু সাঈদ আলুখদরীর রেওয়াতের এই হাদিস ভুলে গিয়েছে? রাসূ লুল্লাহ g বলেন, “হে নারীরা, দান কর, কারণ আমি ত�োমাদের বেশীরভাগদেরই জাহান্নামে দেখেছি।” তারা জিজ্ঞেস করলেন, “এটা কেন ইয়া রাসূ লুল্লাহ?” তিনি বললেন, “ত�োমরা খুব বেশী অভিশাপ দাও আর সদাচরণ সত্ত্বেও ত�োমরা অকৃতজ্ঞ।” ব�োনেরা আমার, আমাদের মুজাহিদ ভাইয়েরা আল্লাহর জন্য নিজের জান দিয়ে দিচ্ছেন, কেন আমরা পারিনা আল্লাহর জিকিরে আমাদের জিহ্বাগুল�ো সিক্ত রাখতে? তারাত�ো কুফফারদের জ�োটকে ম�োকাবিলা করছেন ও ১৪

ব�োনদের জন্য

তাদের বিরুদ্ধে যু দ্ধ করছেন, আমরা কি পারিনা অন্তত মাঝরাতে আল্লাহর দিকে দীর্ঘ সিজদায় অবনত হতে? যখন তারা ক�োরবানি করছেন এবং তাদের প্রিয়জনকে পেছনে রেখে যাচ্ছেন তখন কেন আমরা পারিনি দিনে সিয়াম পালন করতে এবং আমাদের অভিলাষ ও জিহ্বাকে সংযত করতে? আল্লাহ বলেন, {যারা মুমিন, তাদের জন্যে কি আল্লাহর স্মরণে এবং যে সত্য অবতীর্ণ হয়েছে, তার কারণে হৃদয় বিগলিত হওয়ার সময় আসেনি? তারা তাদের মত যেন না হয়, যাদেরকে পূ র্বে কিতাব দেয়া হয়েছিল। তাদের উপর সু দীর্ঘকাল অতিক্রান্ত হয়েছে, অতঃপর তাদের অন্তঃকরণ কঠিন হয়ে গেছে। তাদের অধিকাংশই ফাসিক।} [আলহাদিদ: ১৬] সময় এসেছে আমাদের নিয়ত পরিশুদ্ধ করার, আমাদের আমল নিরীক্ষণের, আমাদেরকে লক্ষ্যবস্তু থেকে মন�োয�োগ বিচ্ছিন্ন করে এমন সবকিছু আমাদের অন্তর থেকে ঝেড়ে ফেলার এবং মুখলিস তাওবাহ সহকারে আল্লাহর দিকে ফেরার, পাপকাজ সম্পূ র্ণ পরিত্যাগ, পাপ করার কারণে সত্যিকার ভাবে অনু শ�োচনা করা এবং আল্লাহর কাছে পাপের দিকে না ফেরার প্রতিজ্ঞা করার মাধ্যমে। আল্লাহ বলেন, {বলুন, হে আমার বান্দাগণ যারা নিজেদের উপর জুলুম করেছ তোমরা আল্লাহর রহমত থেকে নিরাশ হয়ো না। নিশ্চয় আল্লাহ সমস্ত গোনাহ মাফ করেন। তিনি ক্ষমাশীল, পরম দয়ালু।} [আয-জুমার: ৫৩] আমাদের অবশ্যই তাঁর সাহায্য ও হিদায়াত তলব করতে হবে, কারণ একমাত্র আল্লাহই আমাদের বিজয় দিতে পারেন, তিনি c বলেন, {যদি আল্লাহ তোমাদের সহায়তা করেন, তাহলে কেউ তোমাদের উপর পরাক্রান্ত হতে পারবে না। আর যদি তিনি তোমাদের সাহায্য না করেন, তবে এমন কে আছে, যে তোমাদের সাহায্য করতে পারে? আর আল্লাহর ওপরই মুমিনদের ভরসা করা উচিত।} [আলে-ইমরান: ১৬০] আসু ন আমরা সে রকম নারী হই যারা তাদের ভূমিকা সম্পর্কে সচেতন ছিলেন এবং তা পালন করেছেন, কারণ আপনার মুজাহিদ স্বামীর সহায়তা জিহাদের ভূমিতে আপনার অন্যতম প্রধান দায়িত্ব। প্রিয় ব�োন, এর গুরুত্ব বলে শেষ করা সম্ভব নয়। আপনার গৃহ যেন অভিয�োগ কেন্দ্র না হয়ে এমন হয় যেখানে তার অন্তর একটু স্বস্তি পায়। একে এমন ভাবে গড়ে তুলুন যেখানে তার শক্তি পুনর্জীবিত হয়, তার মাঝে থাকা অবশিষ্ট শক্তি ক্ষরণ হয়ে যায় এমন নয়। আপনার কাছে গুরুত্বপূ র্ণ ব্যাপার গুল�ো এক পাশে রেখে তার প্রয়�োজনকে অগ্রাধিকার দিন। তার উপস্থিতিকে মূ ল্যায়ন করুন এবং তার অনু পস্থিতিতে সবর করুন কারণ তিনি পারিবারিক ব্যবসা চালাচ্ছেন না বা দারুল কুফরের মত ৯টা-৫টা চাকরি করছেন না, বরং তিনি আল্লাহর রাস্তার মুজাহিদ। তিনি আপনার রব তাআলা’র দ্বীনের সেবক। চেষ্টা করুন আপনার সমস্যা ও দুর্বলতা

গুল�ো তার কাছে থেকে লুকাতে যাতে শয়তান তার যু দ্ধ ক্ষেত্রে থাকা কালীন সময়ে এগুল�োকে ফিতনায় পরিণত করতে না পারে। আপনার সর্বোচ্চ সামর্থ্য অনু যায়ী তার সেবা করুন, ইনশাআল্লাহ, আল্লাহর অশেষ মেহেরবানিতে আপনি তার মতই পুরস্কৃ ত হবেন । ইবনে আবুদ-দুনিয়া, জাবির ইবনে আবদুল্লাহ থেকে বর্ণনা করেন, তিনি বলেন, “আমরা রাসূ লুল্লাহ g এর সাথে বসে ছিলাম, এক মহিলা এসে বললেন, ‘ইয়া রাসূ লুল্লাহ, আমি আপনার কাছে মহিলাদের প্রতিনিধি, হে আল্লাহর রাসূ ল, পুরুষ ও নারীদের রব আল্লাহ, আর আদম পুরুষদের পিতা ও নারীদেরও পিতা, হাওয়া পুরুষদের মাতা ও নারীদেরও মাতা। যদি পুরুষরা ফি-সাবিলিল্লাহ’য় বের হয় এবং নিহত হয় এবং তারা তাদের রবের কাছে জীবিত ও রিযক প্রাপ্ত, আর যদি তারা এগিয়ে যায় তাহলে আপনি জানেন তারা কেমন পুরষ্কার লাভ করে, আর আমরা তাদের সেবায় নিয়�োজিত, তাদের মাঝেই নিজেদের সংরক্ষিত রাখি, তাহলে আমাদের পুরষ্কার কি?’ তখন রাসূ লুল্লাহ g বললেন, “মহিলা কাছে আমার সালাম পৌঁছে দিও আর বল�ো, ‘নিশ্চয়ই, স্বামীদের আনু গত্যের মাঝেই রয়েছে সমান (পুরষ্কার), কিন্তু ত�োমাদের অল্প কয়জন তা কর।’” [আন-নাফাকাহ ‘আলা আল-‘ইয়াল] তাই আসু ন আমাদের নিয়ত নবায়ন করি, রাসূ লুল্লাহ g যেমনটি বলেছেন, “যাবতীয় কাজের ফল নিয়তের উপর নির্ভরশীল। প্রত্যেক মানু ষের জন্য তার নিয়ত অনু যায়ী ফলাফল রয়েছে।” [বুখারী ও মুসলিম কর্তৃক বর্ণিত] আসু ন খাদিজা i থেকে একটি উদাহরণ নেই, যার প্রতি আল্লাহ সালাম পাঠিয়েছেন এবং যাকে আল্লাহ জান্নাতে প্রাসাদের সু সংবাদ দিয়েছেন তাঁর প্রতি তার তাৎক্ষনিক ঈমানের কারণে, যার পরে তিনি তাঁর স্বামী রাসূ লুল্লাহ g কে অবিরত সাহায্য করেন। একই ভাবে আয়িশা i দিকে লক্ষ্য করা যাক, যার ছিল চমৎকার মাথা ও অসামান্য স্মৃতি শক্তি যার মাধ্যমে তিনি ব্যাপক সংখ্যক হাদিস বর্ণনা করেন, এর ব্যাপ্তি এত বিস্তৃ ত যে তার মাধ্যমে আসা ইলম না থাকলে আমাদের ইসলামিক পাঠাগার অন্য রকম হত। আর দেখুন সব উম্মাহাতুল মুমিনিন সহ রাসূ লুল্লাহ g এর সময়কালীন সব সালিহা নারীদের উদাহরণ। তাছাড়া, প্রিয় ব�োনেরা আমার, আমাদের অবশ্যই কাবীরা-সাগিরা সব ধরনের গ�োনাহের কাজ ত্যাগ করতে হবে এবং আল্লাহর অবাধ্যতার পরিণতির ভয় করতে হবে। কেবল আশা ও অভিলাষের উপর নির্ভর করা যাবেনা, কারণ না আমাদের আমল কবুলের ক�োন নিশ্চয়তা আছে আর না আমাদের কেউ জান্নাতের সু সংবাদপ্রাপ্তা। বরং, আমাদের ফরজ কাজ গুল�োতে উৎকর্ষ অর্জন করতে হবে আর নফল কাজ করার প্রাণপণ চেষ্টা করে যেতে হবে। সবশেষে, আমি আবার�ো আপনাদেরকে দুনিয়া ও এর ভূষণ কে ত্যাগ করার গুরুত্ব স্মরণ করিয়ে দিচ্ছি, আর বালা-মুসিবতের যন্ত্রণাকে ঈমানের মিষ্টতায় পরিণত

করার পরামর্শ দিচ্ছি। নিশ্চয়ই, যন্ত্রণা আমাদের আল্লাহর কাছাকাছি নিয়ে আসে, তাহলে কেমন মধুর সেই যন্ত্রণা! আমাদের মাঝে এমন নারী গড়ে উঠুক যে তার স্বামীসন্তান শাহাদাত না পেয়ে যু দ্ধ থেকে ফিরে আসলে দুঃখিত হবে। রাসূ লুল্লাহ g এর সময়কার সালিহা নারীদের মত সাহস ও ক�োরবানি নিয়ে জেগে উঠুন, তারা তা করেন নি এই জন্য যে পুরুষরা সংখ্যায় কম ছিল, তারা তা করেছেন জিহাদের জন্য তাদের ভালবাসা থেকে, আল্লাহ জন্য ত্যাগ স্বীকার করার বাসনা আর জান্নাতের কামনা থেকে। সেই বরকতময় নারীদের মাঝে অন্যতম ছিলেন উম্মু আমারাহ নু সাইবাহ বিনত কা’ব আল-আনসারিয়াহ। আয-যাহাবি বর্ণনা করেন, তিনি (নু সাইবাহ) উহুদ, হুদাইবিয়াহ, হুনাইয়িন ও ইমামাহ’র যু দ্ধ প্রত্যক্ষ করেন। তিনি বীরত্বের সাথে যু দ্ধ করেন এবং তার হাত হারান, রাসূ লুল্লাহ g তার সম্পর্ক বলেন, “নিশ্চয়ই, আজ নু সাইবাহ বিন কা’বের মর্যাদা অমুক এবং অমুকের চেয়ে বেশী।” তাই আসু ন এই পুণ্যবতী নারীদের তুলনায় আমাদের অবস্থার কথা চিন্তা করি, রাসূ লুল্লাহ g এর আমাদের ব্যাপারে কি বলার থাকতে পারে? আমার প্রিয় ব�োন, প্রতিয�োগিতা এখন চূ ড়ান্ত পর্যায়ে, তাই আপনার সংগ্রাম অব্যাহত রাখুন যদিও আপনি কাঁপছেন বা ধীর হয়ে পড়েছেন। আল্লাহর সাহায্যের তালাশ করুন, তাঁর উপর ভরসা রাখুন। আপনার উপর পড়া বালা-মুসিবতে তাঁর রাহে ধৈর্য ধারণ করুণ, কারণ {নিশ্চয়ই আল্লাহ ধৈর্যশীলদের সাথে আছেন।} [আলআনফাল: ৪৬] আল্লাহর সন্তোষ অর্জনে যা কিছু করা লাগে তা করতে অধীর হ�োন, আপনার জীবনে সবচেয়ে প্রিয় ও দামী বস্তুটি আল্লাহ জন্য ক�োরবানী করতে প্রস্তুত থাকুন, কারণ এটা আল্লাহর ছাড়া কেউ বা ক�োন কিছু র প্রতি আপনার অন্তরের আসক্তিকে পরিশ�োধন করে দেবে। তাই সৎকর্ম করতে এগিয়ে যান, সেগুল�ো কবুল হবার ব্যাপারে আশাবাদী হ�োন, দুই কল্যাণের একটির ব্যাপারে উদ্বেলিত হ�োন – হয় বিজয় নয় শাহাদাহ! আমি শেষ করছি আল্লাহর উৎকৃষ্ট বাণী দিয়ে, {তোমরা আল্লাহর জন্যে শ্রম স্বীকার কর যেভাবে শ্রম স্বীকার করা উচিত। তিনি তোমাদেরকে পছন্দ করেছেন এবং দ্বীনের ব্যাপারে তোমাদের উপর কোন সংকীর্ণতা রাখেননি। তোমরা তোমাদের পিতা ইব্রাহীমের মিল্লাতে কায়েম থাক। তিনিই তোমাদের নাম মুসলমান রেখেছেন পূ র্বেও এবং এই কোরআনেও, যাতে রাসূ ল তোমাদের জন্যে সাক্ষ্যদাতা এবং তোমরা সাক্ষ্যদাতা হও মানবমন্ডলির জন্যে। সু তরাং তোমরা সালাত কায়েম কর, যাকাত দাও এবং আল্লাহকে শক্তভাবে ধারণ কর। তিনিই তোমাদের মালিক। অতএব তিনি কত উত্তম মালিক এবং কত উত্তম সাহায্যকারী।} [আল-হাজ্জ: ৭৮] রুমিয়্যাহ

১৫

সমস্ত প্রশংসা আল্লাহ’র যিনি বলেছেন, {যখন মুমিনরা সম্মিলিত বাহিনীকে (আহযাব) দেখল, তখন বলল, আল্লাহ ও তাঁর রাসূ ল এরই ওয়াদা আমাদেরকে দিয়েছিলেন এবং আল্লাহ ও তাঁর রসূ ল সত্য বলেছেন। এতে তাদের ঈমান ও আত্মসমর্পণই বৃ দ্ধি পেল।} [আলআহযাব: ২২] আমি সাক্ষ্য দিচ্ছি, আল্লাহ ছাড়া ক�োন মাবুদ নেই, তাঁর ক�োন শরীক নেই, আমি আর�ো সাক্ষ্য দিচ্ছি, মুহাম্মাদ g তাঁর বান্দা ও রাসূ ল যাকে তিনি কিয়ামতের আগে তরবারি সহকারে প্রেরণ করেছেন, সু সংবাদবাহী, সতর্ককারী, আল্লাহর অনু মতিতে আল্লাহ দিকে আহ্বানকারী এবং আল�োকবর্তি হিসেবে। তার মাধ্যমে আল্লাহ হুজ্জাহ প্রতিষ্ঠিত করেছেন, সঠিক পথ স্পষ্ট করেছেন এবং সত্য দ্বীনের বিজয় এনেছেন। তিনি আল্লাহর রাস্তায় জিহাদ করেছেন, তার মাধ্যমে তাঁর দ্বীন মর্যাদাবান হওয়া পর্যন্ত। তার ও তার পরিবারবর্গের প্রতি সালাত ও সালাম আল্লাহর বর্ষিত হ�োক। অতপরঃ সত্যিই মুমিন বান্দাদের পরীক্ষা সম্পর্কিত আল্লাহর রীতিটি বদলায় না যেমনটি তিনি বলেছেন, {মানু ষ কি মনে করে যে, তারা একথা বলেই অব্যাহতি পেয়ে যাবে যে, আমরা বিশ্বাস করি এবং তাদেরকে পরীক্ষা করা হবে না? আমরা তাদের পূ র্ববর্তীদেরও পরীক্ষা করেছিলাম। আল্লাহ অবশ্যই জেনে নেবেন যারা সত্যবাদী এবং নিশ্চয়ই জেনে নেবেন মিথ্যুকদেরকে।} [আল-আনকাবুত: ২-৩] তিনি আর�ো বলেন, {অতঃপর যখন তোমরা কাফেরদের সাথে যু দ্ধে অবতীর্ণ হও, তখন তাদের ঘাড়ে আঘাত কর, অবশেষে যখন তাদেরকে পূ র্ণরূপে পরাভূত কর তখন তাদেরকে শক্ত করে বেধে ফেল। অতঃপর হয় তাদের প্রতি অনু গ্রহ কর, না হয় তাদের নিকট হতে মুক্তিপণ নাও। তোমরা যু দ্ধ চালিয়ে যাবে যে পর্যন্ত না শত্রুপক্ষ অস্ত্র সমর্পণ করবে! এরূপই, আল্লাহ ইচ্ছা করলে তাদের কাছ থেকে প্রতিশোধ নিতে পারতেন। কিন্তু তিনি তোমাদের একজনকে অন্যের দ্বারা পরীক্ষা করতে চান। যারা আল্লাহর পথে শহীদ হয়, আল্লাহ কখনই তাদের কর্ম বিনষ্ট করবেন না।} [মুহাম্মাদ: ৪] তাই মুমিনের জন্য পরীক্ষায় অভ্যস্ত হয়ে যাওয়া আবশ্যক। এক কুদসী হাদিসে রাসূ ল g আল্লাহ থেকে ১৬ 16

এক্সক্লুসিভ লু সিভ

বর্ণনা করেন, “নিশ্চিত, আমার রব আমাকে ত�োমাদের শিখাতে আদেশ করেছেন যা ত�োমরা জানতে না, তার কিছু অংশ তিনি আজ আমাকে শিখিয়েছেন। [তিনি বলেন] ‘বান্দাকে আমার দেয়া সব সম্পদ হালাল।’ নিশ্চয়ই আমি আমার সব বান্দাকে তাওহীদের প্রতি প্রবৃ ত্ত করে সৃ ষ্টি করেছি, আর অবশ্যই শয়তান তাদের কাছে এসেছে এবং তাদের দ্বীন তাদের দূ রে সরিয়ে নিয়ে গেছে, আমার হালালকৃত বিষয়াদি হারাম করেছে আর তাদেরকে আমার সাথে শিরক করতে আদেশ দিয়েছে যার ক�োন অধিকার আমি দেইনি।’ আর নিশ্চয়ই আল্লাহ দুনিয়ার আরব-অনারব সবার দিকে তাকালেন আর অবজ্ঞা করলেন, কেবল কিতাবি কিছু ল�োক ছাড়া এবং বললেন, ‘আমি ত�োমাকে পাঠিয়েছি কেবল ত�োমাকে ও ত�োমাকে দিয়ে অন্যদের পরীক্ষা করতে, আর আমি ত�োমার কাছে এমন কিতাব পাঠিয়েছি যা পানিতে মুছে যাবেনা (অর্থাৎ মানু ষের অন্তরে তা রক্ষিত থাকবে), আর তুমি তা পড়বে, জাগ্রত ও ঘুমন্ত অবস্থায় (অর্থাৎ সহজে)।’ এবং সত্যিই আল্লাহ আমাকে কুরাইশদের প�োড়াতে নির্দেশ দিয়েছেন, তাই আমি বললাম, ‘আমার রব, তাহলে তারা রুটির টুকরার মত আমার মস্তক টুকর�ো করবে।’ তিনি বললেন, ‘তাদের বহিষ্কার কর, তারা যেমন ত�োমাকে বহিষ্কার করেছে, তাদের আক্রমণ কর এবং আমরা ত�োমাকে সাহায্য করব, খরচ কর এবং আমরা ত�োমার উপর খরচ করব, সেনাদল প্রেরণ কর এবং আমি তার মত আর�ো পাঁচ সেনাদল প্রেরণ করব, এবং যারা ত�োমার আদেশ অমান্য করে তাদের বিরুদ্ধে ত�োমার আনু গত্যকারীদের নিয়ে যু দ্ধ কর’”। [মুসলিম হতে বর্ণিত] আর কুফফারদের মিলিত শক্তি ও যু দ্ধরত দলগুল�োর মত পরীক্ষা, যা দাওলাতুল ইসলাম আজ অতিক্রম করছে, তা সেই প্রতিশ্রুতিরই সত্যায়ন। তাই আমরা তাই বলি যা আমাদের সাহাবাদের মধ্য থেকে ন্যায়বান পূ র্ববর্তীগণ বলেছেন যখন তারা আহযাব দেখেছিলেন, {আল্লাহ ও তাঁর রাসূ ল এরই ওয়াদা আমাদেরকে দিয়েছিলেন এবং আল্লাহ ও তাঁর রাসূ ল সত্য বলেছেন। এতে তাদের ঈমান ও আত্মসমর্পণই বৃ দ্ধি পেল।} [আলআহযাব: ২২] আর নিশ্চয়ই আল্লাহ সূ রা বাকারায় নাযিল করেছেন,

{নাকি ত�োমরা মনে কর যে, ত�োমরা জান্নাতে প্রবেশ ভিত্তিতে পরবর্তীদের বিচার করব, আর শেষের দিকের করবে, অথচ এখন�ো ত�োমাদের কাছে ত�োমাদের মুমিনগণের জন্য প্রথমদিকের মুমিনগণের সদৃ শ কিছু পূ র্ববর্তীদের মত অবস্থা আসেনি। অর্থ-সংকট ও দুঃখ- একটা থাকবে।” তার উক্তির সমাপ্তি। ক্লেশ তাদের স্পর্শ করেছিল এবং তারা ভীত-সন্ত্রস্ত বদরের যু দ্ধে আমাদের নবী g ও তার মহান হয়েছিল। এমনকি নবী ও তাঁর প্রতি যারা ঈমান এনেছিল সাহাবীগণের শত্রুর সাথে কেমন ছিলেন তা আমাদের তাদেরকে পর্যন্ত একথা বলতে হয়েছে যে, কখন আসবে রব আমাদের বলেন, {নিশ্চয়ই দুটো দলের মোকাবিলার আল্লাহর সাহায্যে! জেনে রাখ, আল্লাহর সাহায্যে একান্তই নিকটবর্তী।} [আলবাকারাহ: ২১৪] যারা অন্যরকম ভেবেছিল তাদের নিন্দা করে আল্লাহ পরিষ্কার করেছেন যে আগের জাতিদের মত অভাব, দারিদ্র, যন্ত্রণা, ব্যাধি ও শত্রুদের দ্বারা বিচলিত হওয়ার মাধ্যমে পরীক্ষিত না হয়ে তারা জান্নাতে প্রবেশ করবেনা। তাই যখন খন্দকের বছর আহযাব এল এবং রাফিদারা ক্রুসেডারদের ব্যানারের নীচে আমাদের বিরুদ্ধে একজ�োট হয়েছে তারা দেখলেন, তারা বললেন, ‘আল্লাহ ও তাঁর রাসূ ল এরই ওয়াদা আমাদেরকে দিয়েছিলেন মধ্যে তোমাদের জন্য নিদর্শন ছিল। একটি দল আল্লাহর এবং আল্লাহ ও তাঁর রাসূ ল সত্য বলেছেন,’ এবং তারা রাহে যু দ্ধ করে। আর অপর দল ছিল কাফেরদের এরা জানতেন যে আল্লাহ তাদের ভয়ের মাধ্যমে পরীক্ষা স্বচক্ষে তাদেরকে দ্বিগুণ দেখছিল। আর আল্লাহ যাকে করেছেন আর তা এসেছে তাদের কাছে যেমন এসেছিল নিজের সাহায্যের মাধ্যমে শক্তি দান করেন। এরই মধ্যে তাদের পূ র্ববর্তীদের মাঝে। আর এটা কেবল আল্লাহ ও শিক্ষণীয় রয়েছে দৃ ষ্টি সম্পন্নদের জন্য।} [আলে ইমরান: তাঁর রাসূ লের বিচার ও আদেশের প্রতি তাদের ইমান ১৩] তিনি তাদের বনু নাযিরের অবর�োধের কথাও বলেন, ও আত্মসমর্পণ বৃ দ্ধি করেছিল। আর আজকের সত্যনিষ্ঠ {তিনিই কিতাবধারীদের মধ্যে যারা কাফের, তাদেরকে মুসলিমদের অবস্থা সব সময়ের সত্যনিষ্ঠ মুসলিমদের প্রথমবার একত্রিত করে তাদের বাড়ী-ঘর থেকে বহিষ্কার অবস্থার মতই। বস্তুত খিলাফাহ’র মুসলিমরা কলুষিত করেছেন। তোমরা ধারণাও করতে পারনি যে, তারা কুফফারদের আক্রমণের যে পরীক্ষা অতিক্রম করছেন, বের হবে এবং তারা মনে করেছিল যে, তাদের দূ র্গগুলো রাসূ লুল্লাহ g এর জামানায় তার নজির পাওয়া যায়, তাদেরকে আল্লাহর কবল থেকে রক্ষা করবে। অতঃপর যখন আল্লাহ তাঁর নবী ও মুমিনদের পরীক্ষা করেছেন আল্লাহর শাস্তি তাদের উপর এমনদিক থেকে আসল, আর বিভিন্ন আয়াত, সূ রা ও সু ন্নাহ’র কিতাবে এই ঘটনা যার কল্পনাও তারা করেনি। আল্লাহ তাদের অন্তরে ত্রাস প্রবাহের বর্ণনা রয়েছে। ইবনে তাইমিয়া বলেন, “সত্যিই, সঞ্চার করে দিলেন। তারা তাদের বাড়ী-ঘর নিজেদের কিতাব ও সু ন্নাহ’র বিষয়বস্তু যা রাসূ লুল্লাহ’র দাওয়াতকে হাতে এবং মুসলমানদের হাতে ধ্বংস করছিল। অতএব, তুলে ধরে তা সমগ্র মানব জাতির উদ্দেশ্যে, আর হে চক্ষু ষ্মান ব্যক্তিগণ, তোমরা শিক্ষা গ্রহণ কর।} [আলআল্লাহ’র কিতাব ও তাঁর রাসূ লের সু ন্নাতে বর্ণিত তাঁর হাশর: ২] সু তরাং, তিনি আমাদের উম্মাহ’র পূ র্ববর্তীগণের অঙ্গীকার এই উম্মাহ’র শেষজনের প্রতি, যেমনটি তা ছিল কাছ থেকে ও আমাদের আগের উম্মাহদের অবস্থা থেকে এর প্রথম জনের প্রতি। আর আল্লাহ আমাদের পূ র্ববর্তী শিক্ষা নিতে নির্দেশ দেন। তিনি তাঁর কিতাবের একাধিক জাতিগুল�োর ঘটনা বর্ণনা করেন যাতে আমরা তা থেকে যায়গায় উল্লেখ করেন যে জাতিদের ব্যাপারে তাঁর শিক্ষা নিতে পারি, আমরা আমাদের অবস্থা তাদেরটার সু ন্নাহ অপরিবর্তনীয় এবং চলমান। তিনি বলেন, {যদি সাথে তুলনা করব এবং জাতিগুল�োর পূ র্ববর্তীদের কাফেররা তোমাদের মোকাবেলা করত, তবে অবশ্যই রুমিয়্যাহ

১৭

আজ তারা ঐক্যবদ্ধ, কিন্তু কাল তারা হয়ে যাবে বিভক্ত ও বিক্ষিপ্ত

তারা পৃষ্ঠপ্রদর্শন করত। তখন তারা কোন অভিভাবক ও সাহায্যকারী পেত না। এটাই আল্লাহর রীতি, যা পূ র্ব থেকে চালু আছে। তুমি আল্লাহর রীতিতে কোন পরিবর্তন পাবে না।” {আল-ফাতহ: ২২-২৩} তাই দাওলাতুল ইসলামের প্রত্যেক মুজাহিদের উচিৎ বান্দাদের ব্যাপারে আল্লাহর রীতি থেকে শিক্ষা গ্রহণ করা, বিশেষ করে দারুল ইসলাম এবং খিলাফাহ’র নিয়ন্ত্রিত ভূমির বিরুদ্ধে এ রকম আগ্রাসী অভিযানের সময়। কারণ নিফাক মাথা চাড়া দিয়ে উঠেছে, কুফফার তার ধারাল�ো নখ বের করে ফেলেছে, এবং মুনাফিক ও যাদের হৃদয়ে র�োগ রয়েছে তারা ভাবতে শুরু করেছে যে আল্লাহ এবং তাঁর রাসূ ল তাদের যে প্রতিশ্রুতি প্রদান করেছেন তা প্রতারণা বৈ কিছু ই নয়, এবং আল্লাহ ও তাঁর রাসূ লের দল কখনই তাদের সম্প্রদায়ের কাছে ফিরে যাবে না, এবং এই ধারণাকে তাদের হৃদয়ে স�ৌন্দর্য মণ্ডিত করা হয়েছে, তারা কু-ধারণা প�োষণ করেছে এবং ধ্বংস হয়েছে। নিশ্চয়ই, এই ব্যাপক ঘটনাপ্রবাহ থেকে যে শিক্ষা গ্রহণ করা উচিৎ তা হল�ো ঠিক যেমন মুসলিমরা নবী g সহ আহযাবের যু দ্ধে পরীক্ষিত হয়েছিলেন – এমন যু দ্ধের কথা উল্লেখ করে আল্লাহ একটি সূ রা নাযিল করেছেন, যেখান আল্লাহ তাঁর বিশ্বস্ত দলকে সাহায্য করেছিলেন এবং তাঁর সেনাবাহিনীকে সম্মানিত করেছিলেন, যেখানে তিনি একাই ক�োন যু দ্ধ ছাড়া আহযাবকে পরাজিত করেছিলেন, তদুপরি মুমিনগণ দুশমনদের বিরুদ্ধে দৃ ঢ়পদ ছিলেন – রাক্কা, মসু ল এবং তেল আফারের অবস্থাও আজ একই, সেই পরিস্থিতির সাথে পুর�ো পুর�ো সাদৃ শ্য। খন্দকের বছর ল�োকেরা যেসব ভাগে বিভক্ত ছিল আজ ঠিক সেই ভাগগুল�োতে বিভক্ত হয়েছে, কারণ আহযাবের যু দ্ধে মুসলিমদের বিরুদ্ধে তাদের আশে পাশের সকল মুশরিকরা সমবেত হয়েছিল। তারা মদীনায় তাদের দিকে ধাবিত হয়েছিল তাদের সমূ লে উৎপাটন করার জন্য। ক�োরাইশরা এবং তাদের মিত্র ১৮

এক্সক্লুসিভ

বনী আসাদ, আশজা’, ফাযারাহ এবং নাজদের অন্যান্য গ�োত্র সমূ হ, তাছাড়া ইহুদীদের কুরাইজা ও নাজিরের ল�োকেরাও তাদের সাথে ছিল, কারণ নবী g এর আগে বনী নাজিরকে বহিষ্কার করেছিলেন, যা আল্লাহ c সূ রা হাশরে উল্লেখ করেন। তাই, তারা কুরাইজা’র সাথে জ�োটবদ্ধ হয়ে এল�ো যদিও নবী g এর সাথে কুরাইজা’র চুক্তি ছিল এবং তারা মদীনার উপকণ্ঠে বসবাস করতো। বনী নাজির তাদের প্রর�োচিত করার চেষ্টা চালিয়ে যায় যতক্ষণ না কুরাইজা চুক্তি ভঙ্গ করে এবং তাদের জ�োটে অংশ গ্রহণ করে। অতঃপর, এই বিশাল জ�োট একত্রে আসে এবং সংখ্যা আর সরঞ্জামের দিকে মুসলিমদের ব্যাপকভাবে ছাড়িয়ে যায়। তাই, নবী g নারী আর শিশুদের মদীনার উচ্চ ভূমিতে পাঠিয়ে দেন এবং সালআ’ পাহাড়কে পিছনে রেখে তার এবং শত্রুদের মধ্যে খন্দক খনন করেন, যখন শত্রুরা তাদের উপর থেকে এবং নিচে থেকে অবর�োধ করে রেখেছিল। তারা ছিল এমন দুশমন যাদের ইসলামের প্রতি তীব্র শত্রুতা ছিল, এবং যদি তারা মুমিনদের উপর বিজয়ী হত তাহলে তারা তাদের উপর জঘন্য গণহত্যা চালাত। আজকের এই পরিস্থিতিতে, ক্রুসেডার, নাস্তিক, রাফিদা এবং অন্যান্য মুরতাদ দুশমনরা তাদের যু দ্ধ-বিমান, যু দ্ধজাহাজ এবং তাদের সব শক্তি নিয়ে আমাদের বিরুদ্ধে জড়�ো হয়েছে, তারা মুসলিমদের দিকে অগ্রসর হচ্ছে যাতে তাদের উপর নিয়ন্ত্রণ স্থাপন করতে পারে। তারা এই ভূমিকে সবদিক থেকে অবর�োধ করেছে, এই আহযাবের বিরুদ্ধে আমাদের রব বলেন, {যখন তারা তোমাদের নিকটবর্তী হয়েছিল উচ্চ ভূমি ও নিম্নভূমি থেকে এবং যখন তোমাদের দৃ ষ্টিভ্রম হচ্ছিল, প্রাণ কণ্ঠাগত হয়েছিল এবং তোমরা আল্লাহ সম্পর্কে নানা বিরূপ ধারণা পোষণ করতে শুরু করছিলে। সে সময়ে মুমিনগণ পরীক্ষিত হয়েছিল এবং ভীষণভাবে প্রকম্পিত হচ্ছিল। } [আলআহযাব: ১০-১১] এই আয়াতের তাফসিরে ইমাম ইবনে

কাসির r বলেন, “যখন আহযাবের দলগুল�ো মদীনার উপর অপতিত হল�ো এবং মুসলিমরা প্রচণ্ড দুর্দশার শিকার হলেন, আর আল্লাহর রাসূ লও g ও তাদের সাথে ছিলেন, তখন তাদের অবস্থা বর্ণনা করে আল্লাহ বলেন –তাদের পরীক্ষা আর যাচাই করা হয়েছিল, এবং তারা তীব্রভাবে প্রকম্পিত করা হয়েছিল। ঠিক তখনই যাদের হৃদয়ে র�োগ রয়েছে তাদের নিজেদের অবস্থা সরব হয়ে উঠল�ো, মুনাফিকদের নিফাক প্রকাশ পেল। তাছাড়া ঈমানের দুর্বলতা আর পরিস্থিতির কাঠিন্যতার কারণে যাদের হৃদয়ে সন্দেহ ছিল তাদের অবস্থা ভঙ্গুর হয়ে উঠল�ো এবং সে (শয়তানের) ওয়াসওয়াসার শিকার হল।” আজ, মানু ষ সকল পথই অতিক্রম করেছে। সন্দিহান আর দুর্বল চিত্তের ল�োকেরা কু-ধারণা প�োষণ করেছে। তাদের একজন ধারণা প�োষণ করে যে, মুজাহিদদের কেউই আহযাবের সামনে দাড়াতে পারবে না এবং মুসলিমরা সমূ লে ধ্বংস হবে, আরেকজন ধারণা করে যে, যদি মুজাহিদরা আহযাবের সামনে দাড়ায় তাহলে তারা মুজাহিদদের চূ র্ণ করে দেবে এবং চুড়ি যেমন কবজিকে ঘিরে রাখে তেমন করেই ঘিরে ফেলবে। অপর একজন মনে করে ইরাক-শাম আর ইসলামের অন্য ভূমিতে মুসলিমদের জন্য আর আশ্রয় নেই এবং তা আর দাওলাতুল ইসলামের অধীনে নয়, এই ভেবে তারা দারুল কুফরে পালিয়ে যাওয়ার জন মনস্থির করে। আরেকজন মনে করে, নবীর হাদিসের আলেমগণ তাকে যে সু সংবাদ প্রদান করেছেন তা ভ্রান্ত অভিলাষ আর উদ্ভট কুসংস্কার ছাড়া আর কিছু ই নয়। আহযাবের যু দ্ধে মুসলিমদের শিবিরে থাকা একদল মুনাফিকদের উল্লেখ করে আল্লাহ c বলেন: {এবং যখন তাদের একদল বলেছিল, হে ইয়াসরেববাসী, এটা টিকবার মত জায়গা নয়, তোমরা ফিরে চল।} [আল-আহযাব: ১৩] নবী g সালআ’ পাহাড়ে মুসলিমদের শিবির স্থাপন করেন এবং তার ও শত্রুদের মধ্যে খন্দক খনন করেন। তখন মুনাফিকদের একদল বলে, “দুশমনদের বিশাল সংখ্যার কারণে এখানে আজ আমাদের অবস্থান গ্রহণের ক�োন জায়গা নেই, তাই মদীনায় ফিরে চল।” (এর অর্থ বর্ণনা করতে গিয়ে কিছু আলেম) বলেন, “ত�োমাদের আর মুহাম্মাদ দ্বীনের উপর টিকে থাকার ক�োন ক্ষমতা নেই, তাই শিরকি দ্বীনে ফিরে চল।” অন্যান্যরা বলেন, “ত�োমাদের আর যু দ্ধ করার ক�োন ক্ষমতা নেই তাই তাদের কর্তৃত্বের অধীনে নিরাপত্তা তালাশ কর।” তারপর আল্লাহ c এই যু দ্ধে মুনাফিকদের অবস্থা এবং তাদের বক্তব্যকে একাধিক আয়াতে উল্লেখ করেন। তারা কখনও বলে, “ত�োমরাই আমাদের এখন পর্যন্ত এই জায়গায় অবস্থান গ্রহণ করতে এবং দৃ ঢ়পদ থাকতে বলেছ, যদি আমরা আগে চলে যেতাম তাহলে আমাদের এই দুর্দশার শিকার হতে হত না।” আবার কখনও তারা বলে, “ত�োমাদের সংখ্যা স্বল্পতা আর দুর্বলতা

সত্ত্বেও ত�োমরা দুশমনদের চূ র্ণ করতে চাও। ত�োমাদের দ্বীন ত�োমাদের বিভ্রান্ত করেছে।” যেমনটা আল্লাহ c বলেন: {যখন মুনাফিকরা এবং যাদের অন্তর ব্যাধিগ্রস্ত তারা বলতে লাগল, এদের দ্বীন তাদের বিভ্রান্ত করেছে। বস্তুতঃ যারা ভরসা করে আল্লাহর উপর, সে নিশ্চিন্ত, কেননা আল্লাহ অতি পরাক্রমশীল, সু বিজ্ঞ।} [আলআনফাল: ৪৯] কখন�োবা তা বলে, “ত�োমরা উন্মাদ এবং ত�োমাদের ক�োন জ্ঞান-বুদ্ধি নেই। ত�োমরা নিজেদের ধ্বংস করতে চাও আর সাথে ত�োমাদের সাথে থাকা মানু ষদেরও।” এভাবেই তারা বিভিন্ন ধরণের অত্যন্ত ক্ষতিকর বক্তব্য দিত। অতঃপর, সূ রা আহযাবে মুনাফিক এবং দৃ ঢ়পদ থাকা মুমিনদের অবস্থা বর্ণনা করার পর আল্লাহ c তাঁর মুমিন বান্দাদের এরকম পরিস্থিতিতে তাঁর রাসূ ল g এর উদাহরণ অনু সরণ করার জন্য উৎসাহিত করেন। আল্লাহ c বলেন: { যারা আল্লাহ ও শেষ দিবসের আশা রাখে এবং আল্লাহকে অধিক স্মরণ করে, তাদের জন্যে রসূ লুল্লাহর মধ্যে উত্তম উদাহরণ রয়েছে।} [আল-আহযাব: ২১] এভাবেই, আল্লাহ c আমাদের অবগত করেন যে রাসূ ল g এর মত যারা পরীক্ষার শিকার হয়েছে তাদের জন্য তার মাঝে উত্তম উদাহরণ রয়েছে, কারণ তারা তার মতই একই ধরণের দুঃখ-দুর্দশার শিকার। তাই তাদের উচিৎ আল্লাহর উপর ভরসা আর সবর করার ক্ষেত্রে তাকে উদাহরণ হিসেবে গ্রহণ করা, আর তাদের উচিৎ নয় এমনটা মনে করা যে তাদের বিরক্ত আর অপদস্থ করার জন্য তাদের উপর এই দুঃখ-দুর্দশা অপতিত করা হয়েছে। যদি এমনটা হত�ো তাহলে সৃ ষ্টির মধ্যে সর্বশ্রেষ্ঠ আল্লাহর রাসূ ল g কে তাদের মত পরীক্ষা করা হত না। বরং, তা হল�ো উঁচু মাকাম অর্জনের পন্থা এবং এর দ্বারা যারা আল্লাহর ও শেষ দিবসের ভাল কিছু র আশা রাখে ও আল্লাহকে বেশি বেশি স্মরণ করে তিনি তাদের গ�োনাহ মাফ করে দেন। এই আয়াতের তাফসিরে ইমাম ইবনে কাসির r বলেন, “এই মহান আয়াতই হল�ো ক�োন ব্যক্তির তার সব ধরণের কথা, কাজ ও পরিস্থিতিতে আল্লাহর রাসূ ল g কে উদাহরণ সরূপ গ্রহণ করার প্রধান ভিত্তি। এ কারণেই আল্লাহ মানু ষকে আহযাবের দিনে রাসূ ল g এর সবর, দুশমনদের সামনে দৃ ঢ়তা, রিবাত ও জিহাদ করা এবং তার রব b এর পক্ষ থেকে কষ্ট ম�োচনের জন্য অপেক্ষা করাকে উদাহরণ হিসেবে গ্রহণ করার জন্য আদেশ করেছেন। কিয়ামত দিবস পর্যন্ত তার উপর আল্লাহর সালাত ও সালাম বর্ষিত হ�োক। এজন্যই আহযাবের দিনে যারা চিন্তিত হয়ে পড়েছিলেন, প্রকম্পিত আর শঙ্কিত হয়েছিলেন তাদেরকে লক্ষ্য করে আল্লাহ c বলেন: { তাদের জন্যে রসূ লুল্লাহর মধ্যে উত্তম উদাহরণ রয়েছে।} অর্থাৎ, ‘ত�োমরা কি তাকে উদাহরণ হিসেবে গ্রহণ করবে না এবং তার প্রশংসনীয় গুণকে অনু করণ করবে না?’ এরই কারণে তিনি বলেন, {(তাদের জন্য) যারা আল্লাহ ও শেষ দিবসের আশা রুমিয়্যাহ

১৯

রাখে এবং আল্লাহকে অধিক স্মরণ করে}।” খন্দকের বছর আল্লাহর আহযাবকে ছত্রভঙ্গ করে দিয়েছিলেন তাদের উপর একটি ঝঞ্চাবায়ু প্রেরণ করে এবং তাদের হৃদয় সমূ হকে এমনভাবে বিভক্ত করে দিয়েছিলেন যে তাদরে শক্তি-সামর্থ্য বিক্ষিপ্ত হয়ে গিয়েছিল এবং তারা ক�োন কল্যাণই অর্জন করতে পারে নি। যেমনটা আল্লাহ c বলেন, { আল্লাহ কাফেরদেরকে ক্রুদ্ধাবস্থায় ফিরিয়ে দিলেন। তারা কোন কল্যাণ পায়নি। যু দ্ধ করার জন্য আল্লাহ মুমিনদের জন্যে যথেষ্ট হয়ে গেছেন। আল্লাহ শক্তিধর, পরাক্রমশালী।} [আলআহযাব: ২৫] অতঃপর, আমরা আল্লাহ c কাছে দ�োয়া করি তিনি যেন এই খিলাফাহ থেকে আহযাবকে ঠিক তেমনি ভাবে দূ র করে দেন যেমনটা তিনি তাঁর নবী g এবং তার সাহাবাগণের j থেকে দূ র করেছিলেন।

হে কাবা ঘরের প্রভু, আমরা করি তাওবাহ আর ইসতিগফার আপনার প্রতাপের কসম, বীজয় মুকুট আমাদের করুন দান আর কুফরের সমাগমে নাজিল করুন আজাব কারণ প্রত্যেকের ডানাগুল�ো হয়েছে বিনীত আর আপনার প্রতাপের সামনে আমাদের গ্রীবা হয়েছে অবনমিত হে খিলাফাহ’র সৈনিক, আপনার আশেপাশে যে ঘটনাগুল�ো ঘটছে সেগুল�োর ব্যাপারে গভীর ভাবে চিন্তা করুন এবং তা থেকে শিক্ষা গ্রহণ করুন। দেখুন এবং চিন্তা করুন, আল্লাহর কসম, এত�ো একটি মাত্র মৃত্যু আর আর একবারই নিহত হওয়া, তাই নিজের দ্বীন আর ঈমানকে আঁকড়ে ধরে সম্মানিত হ�োন, হয়ত�োবা আপনি আপনরা রবের সাথে এমন অবস্থায় মিলিত হবেন যখন তিনি আপনার প্রতি সন্তুষ্ট এবং আপনি সামনে অগ্রসরমান, পৃষ্ঠ প্রদর্শক নন। এবং সাবধান! হে খিলাফাহ’র সৈনিক, ফিতনা’র জমায়েতগুল�োর ব্যাপারে সাবধান, সেগুল�োকে এড়িয়ে চলুন। এবং আপনার নবী g এর ওসিওতকে অনু সরণ করুন, যিনি বলেন, “যে আমার আনু গত্য করল�ো সে আল্লাহর আনু গত্য করল�ো, এবং যারা আমার অবাধ্য হল�ো সে আল্লাহর অবাধ্য হল�ো। যে তার আমিরের আনু গত্য করল�ো সে আমার আনু গত্য করল�ো এবং যে তার আমিরের অবাধ্য হল�ো সে আমার অবাধ্য হল�ো।” [বুখারী ও মুসলিম] আমরা আমাদের মুজাহিদ ভাইদের এবং সকল ুমসলিমদের এই মহিমান্বিত মাসের যে অংশটুকু বাকি আছে তা থেকে কল্যাণ অর্জনের কথা স্মরণ করিয়ে দেয়ার জন্য এই সু য�োগ হাতছাড়া করব�ো না, এই সেই মাস যার ব্যাপারে আল্লাহ বলেন: { রামাদান মাসই হল সেই মাস, যাতে নাযিল করা হয়েছে কোরআন, যা মানু ষের জন্য হেদায়েত এবং সত্যপথ যাত্রীদের ২০

এক্সক্লুসিভ

জন্য সু স্পষ্ট পথ-নির্দেশ আর ন্যায় ও অন্যায়ের মাঝে পার্থক্য বিধানকারী।} [আল-বাকারাহ: ১৮৫] নিশ্চয়ই ক�োন বান্দার এই বরকতময় সময়ে উপস্থিত থাকা আল্লাহ (তায়ালা) এর পক্ষ থেকে তার জন্য এক বিশেষ অনু গ্রহ, যাতে সে সকল জীর্ণতা থেকে তার হৃদয়কে পরিষ্কার করতে পারে, এবং তার দ্বারা পবিত্র হতে পারে এবং সৎকর্মের জন্য প্রতিয�োগিতা করে এই হাতেগ�োনা দিনগুল�ো থেকে কল্যাণ অর্জন করতে পারে। নবী g বলেন: “যখন রামাদান এসে উপনীত হয় তখন জান্নাতের দরজা খুলে যায় এবং জাহান্নামের দরজা বন্ধ হয় আর শয়তানকে শৃ ঙ্খলাবদ্ধ করা হয়।” [বুখারী ও মুসলিম] তাই, যাদের কাছে রামাদান এসে পৌঁছেছে এমন অবস্থায় যে তারা আল্লাহর প্রতি নিজেদের সমর্পণ করেছেন এবং তার সৎকর্মশীল, তাদেরকে অভিনন্দন। তাদের অভিনন্দন যারা সত্যের দিকে অবনত মিল্লাতে ইব্রাহীমের অনু সরণ করছেন এবং আল্লাহর সকল বিধানের উপর আমল করছেন। অভিনন্দন তাদের প্রতি যারা হকের উপর অটল আছেন এবং আল্লাহর কিতাবকে শক্তভাবে আঁকড়ে ধরেছেন। অভিনন্দন তাদের প্রতি যারা আল্লাহর দিকে আহ্বানকারীর ডাকে সাড়া দিয়েছেন, আল্লাহর রাসূ লের উপর ঈমান এনেছেন, জিহাদ করেছেন এবং তার দেয়া সত্য ওয়াদাকে সত্য বলে মেনে নিয়েছেন। অতঃপর, জ্বলন্ত কয়লাকে আঁকড়ে ধরে থাকা হে খিলাফাহ’র সৈনিকগণ, যারা তাদের সন্ধির ব্যাপারে ধৈর্যশীল এবং দৃ ঢ়পদ, যারা জেনেছেন যে এই দুনিয়া পরীক্ষা আর দুঃখ-কষ্টের জায়গা ছাড়া আর কিছু ই নয়, যেমনটা আল্লাহ c বলেন, {আমি অবশ্যই তোমাদেরকে পরীক্ষা করব যে পর্যন্ত না ফুটিয়ে তুলি তোমাদের জিহাদকারীদেরকে এবং সবরকারীদেরকে এবং যতক্ষণ না আমি তোমাদের অবস্থান সমূ হ যাচাই করি।} [মুহাম্মাদ: ৩১] আল্লাহ আপনাদের উপর রহম করুন – আর জেনে রাখুন, আজ আপনারা কুফরের জ�োটের বিরুদ্ধে ইসলামের ব্যাটেলিয়ন আর ভ্যান-গার্ড। আপনাদের দৃ ঢ়তা আর ধৈর্যের মাধ্যমে ইসলাম সম্মানিত হবে এবং মুসলিমগণ আর তাদের রাষ্ট্র বিজয় লাভ করবে। তাই আল্লাহকে উত্তম কিছু প্রদর্শন করুন। হে মসু ল, রাক্কা আর তেল আফারের সিংহরা, হে সম্মান আর গ�ৌরবের নিদর্শন আর দুশ্চরিত্রদের ক্রোধের উৎস, আল্লাহ যেন ওজু জারি রাখা বাহুগুল�ো এবং উজ্জ্বল চেহারাগুল�োতে বরকত দান করেন। রাফিদা আর মুরতাদদের তাদের উপর তীব্র হামলা চালান, নিশ্চয়ই যে তার সৃ ষ্টিকারী আর রক্ষকের ধারস্ত হয় সে কখনই অপদস্থ হবে না, এবং যারা সৃ ষ্টিকারী ব্যতীত অন্যদের কাছে সু রক্ষা প্রার্থনা করে তারা কখনও সম্মানিত হবে না। আপনারা কাফিরদের বিরুদ্ধে আল্লাহর রাস্তায় যু দ্ধ করছেন এবং আল্লাহর নৈকট্য লাভের জন্য নিজেদের ক�োরবানি করছেন। আমরা আপনাদের ব্যাপারে এমন

ধারনাই রাখি আর আল্লাহই আপনাদের বিচারক। তাই নিজেদের নিয়ত সমূ হকে নবায়ন এবং সংশ�োধন করুন, জখমের কষ্টে ধৈর্য ধারণ করুন, শয়তানের আউলিয়াদের চেয়ে বেশি সবর করুন এবং তাদের নাকে খতের ব্যবস্থা করুন। আল্লাহকে ভয় করুন, কারণ নিজেকে যু দ্ধের জন্য প্রস্তুত করার জন্য এর চেয়ে ভাল�ো অস্ত্র আর হতে পারে না এবং এটাই সর্বোত্তম পরিকল্পনা, যাতে আপনারা সফলকাম হতে পারেন। নিশ্চয়ই বিজয় হল�ো কিছু সময়ের সবর করা মাত্র, এবং তারপর চূ ড়ান্ত বিজয় আপনাদেরই হবে, বি-ইযনিল্লাহ। হে উলাইয়াত দিজলাহ, বাদিয়াহ, সালাহউদ্দিন, দায়ালা, কারকুক, উত্তর এবং দক্ষিণ বাগদাদে খিলাফাহ’র সৈনিকগণ, হে ফাল্লু জাহ, আনবার এবং ফুরাতে ইসলামের সেনানীগণ, এই বরকতময় মাসের একটি রাতকেও রাফিদা আর মুরতাদদের জন্য হত্যার আর ধ্বংসের স্বাদে জর্জরিত না করে অতিবাহিত হতে দিবেন না। তারা আজ আপনাদের কর্ম পরিসরে প্রবেশ করেছে, জীবনের আর কী মানে আছে যখন মাজূ সীদের উত্তরসূ রিরা সেই সব ভূমিতে অবাধে ঘুরা ফিরা করছে যেখানে আপনারা আল্লাহর শরীয়ত দ্বারা শাসন করেছিলেন। তাদের উপর এ্যামবুশ করুন এবং তাদের জন্য আইইডি স্থাপন করুন, স্নাইপার বুলেট দ্বারা তাদের মাথাকে উপড়ে ফেলুন এবং বিস্ফোরণের ঝড় দ্বারা তাদের সমাগমকে নিশ্চিহ্ন করে দিন। উলাইয়াত হালাব, খাইর, বারাকাহ, হিমস এবং দামেস্কে থাকা হে খিলাফাহ’র সৈনিকগণ, হে খালিদ এবং আবু উবাইদাহ’র উত্তরসূ রিগণ, হে ইসলামের নায়ক এবং সাহসী সিংহগণ, আপনাদের সামনেই আছে নু সাইরিয়া, কুর্দিদের নাস্তিকরা আর শামের মুরতাদ সাহাওয়াতরা। দুর্বার সিংহের মত তাদের মধ্যে ঢুকে পড়ুন এবং তাদের উপর ঝাঁপিয়ে পড়ুন চারিদিক থেকে। এই মাসের বরকত থেকে নিজের অংশ হাতছাড়া হতে দিবেন না, তাই নম্রতা, আনু গত্য আর তাওবাহ দ্বারা আল্লাহর দিকে অগ্রসর হ�োন। শাহাদাহ অন্বেষণ করুন, {তোমরা তোমাদের পালনকর্তার ক্ষমা এবং জান্নাতের দিকে ছু টে যাও যার সীমানা হচ্ছে আসমান ও জমিন, যা তৈরি করা হয়েছে পরহেজগারদের জন্য।} [আলইমরান: ১৩৩] উলাইয়াত সিনাই, মিশর, খ�োরাসান, ইয়েমেন, পশ্চিম আফ্রিকা, স�োমালিয়া, লিবিয়া, তিউনিসিয়া, জাযায়ের এবং অন্যান্য জায়গায় থাকা ইসলামের সৈনিকগণ, আপনাদের ফ্রন্ট সমূ হে জিহাদ এবং রিবাত চালিয়ে যান, একদিন এমনকি এক ঘণ্টার জন্যও আল্লাহর দুশমনদের অবকাশ দিবেন না। ভূমিতে শরীয়ত এবং আল্লাহর বিধান প্রতিষ্ঠার জন্য দৃ ঢ় প্রচেষ্টা চালান, কারণ জিহাদের উদ্দেশ্য হল�ো দ্বীনকে সম্পূ র্ণরূপে এক আল্লাহর জন্য সাব্যস্ত করা এবং পুর�ো পৃথিবীকে আল্লাহর শরীয়ত দ্বারা শাসন করা।

পূ র্ব এশিয়ায় খিলাফাহ’র সন্তানগণ, মারাওয়ী শহরের বিজয়ের ব্যাপারে আমরা আপনাদের অভিনন্দন জানাচ্ছি। আল্লাহকে ভয় করুন এবং দৃ ঢ়পদ থাকুন, আল্লাহ আপনাদের যে অনু গ্রহ করেছেন তার জন্য আল্লাহর শুকরিয়া জ্ঞাপন করুন। আপনাদের দুশমনদের বিরুদ্ধে আল্লাহ সাহায্য প্রার্থনা করুন, তিনিই আপনাদের জন্য যথেষ্ট হবেন। তিনি কতই না উত্তম রক্ষক আর কতইনা উত্তম সাহায্যকারী! পারস্যের ভূমিতে খিলাফাহ’র সাহসী সেনা আর আহলুস-সু ন্নাহর সন্তানদের প্রতি, এই দ্বীনের দুশমনদের বিরুদ্ধে আপনাদের আক্রমণ সমূ হে আল্লাহ বরকত দান করুন। আপনারা মুসলিমদের হৃদয়ে প্রশান্তি এনে দিয়েছেন এবং তাদের আনন্দিত করেছেন, এবং মুশরিকদের এমন জায়গার আঘাত হেনেছেন যার প্রহরায় তারা সদা সচেষ্ট ছিল। তাই, আপনাদের আঘাত চালিয়ে যান, নিশ্চয়ই, এই মাজুসী রাষ্ট্রের কাঠাম�ো মাকড়সার জালের চেয়েও দুর্বল। ইউর�োপ, আমেরিকা, রাশিয়া, অস্ট্রেলিয়া এবং অন্যান্য স্থানে থাকা আমাদের আক্বিদাহ আর ঈমানের ভাইদের প্রতি, আপনাদের ভাইরা আপনাদের ভূমিতে নিজেদের দ�োষমুক্ত করেছেন, তাই তাদের পদাঙ্ক অনু সরণ করুন এবং তাদের কর্মের উদাহরণকে গ্রহণ করুন, আর জেনে রাখুন তরবারির ছায়ায়ই আছে জান্নাত। হে সর্বত্র থাকা আমাদের বন্দী ভাইগণ, আল্লাহর কসম একদিনের জন্যও আমরা আপনাদের ভুলি নি, ভুলব�োও না কারণ আমাদের উপর আপনাদের হক আছে। তাই ধৈর্য ধারণ করুন এবং দৃ ঢ়পদ হ�োন আর উত্তম কথাই বলুন, কারণ “নিশ্চয়ই, পুরস্কারের বিশালত্ব নিহিত আছে দুঃখ-দুর্দশার তীব্রতার মধ্যে, এবং সত্যিই যখন আল্লাহ c কাউকে ভাল�োবাসেন, তিনি তাকে পরীক্ষা করেন। তাই যারাই সন্তুষ্ট আছে তারা আল্লাহর সন্তুষ্টি লাভ করবে আর যারা রাগান্বিত তারা আল্লাহ ক্রোধ লাভ করবে।” [আত-তিরমিজী] এই বরকতময় মাসে সবচেয়ে দয়ালু এবং সর্বজ্ঞাত রবের কাছে বেশি বেশি করে দ�োয়া করুন যাতে তিনি আপনার জন্য একটি রাস্তা বের করে দেন, এবং তাঁর কাছে দ�োয়া করুন তিনি যেন আপনাদের মুজাহিদ ভাইদের বিজয়, দৃ ঢ়তা এবং তামকীন দান করেন। আল্লাহর অনু মতিক্রমে আমরা আপনাদের উদ্ধার করার জন্য ক�োন প্রচেষ্টাই বাকি রাখব�ো না। হে আল্লাহ, আমাদের গ�োনাহ সমূ হে এবং আমাদের কর্মের ক্ষেতে অপরিমিতকে ক্ষমা করুন ও আমাদের দৃ ঢ়পদ করুন এবং কাফির সম্প্রদায়ের উপর আমাদের বিজয় দান করুন। এবং আমাদের সর্বশেষ আহ্বান, সকল প্রশংসা আল্লাহ রাব্বুল আলামীনের।

রুমিয়্যাহ

২১

আগের তিন পর্বে আমরা দেখিয়েছি বার�ো ইমামী রাফিদাদের মুশরিক ধর্ম কীভাবে গড়ে উঠেছে, তাদের ধর্মের মূ ল উসু ল হল “আসমানী ইমামাহ”, অর্থাৎ নেতৃত্বের অধিকার কেবল গুটি কয়েক ল�োকের হাতে থাকবে। তাদের দাবী অনু সারে তা আল্লাহর প্রতিশ্রুতিকৃত এবং তারা নবী g থেকে নেতৃত্বের উত্তরাধিকার প্রাপ্ত। আমরা দেখেছি তারা কিভাবে গত কয়েক শতক ধরে তাদের ধর্মে পরিবর্তন এনেছে, তাদের ধর্মের দ�োদুল্যমান ভিত্তির আর সেটাকে আর�ো বেশী বেশী মিথ্যা ও কুসংস্কার দিয়ে সংহত করার ক্রমাগত প্রয়�োজনের কারণে। তারা অদ্ভু ত এক ব্যক্তিত্বের কথা উদ্ভাবন করেছে, আবার এমন এক ব্যক্তিকে তার পিতা দাবী করেছে যিনি ছিলেন ২২ B

আর্টিকল

সন্তানহীন আর তারপর তারা তার গায়েব হয়ে যাওয়ার গল্প প্রচার করেছে। তারপর তারা তাকে আবদুল্লাহ আলমাহদী’র সাথে যু ক্ত করেছে যাকে আখেরী জামানায় মুসলিমরা তাদের নেতা হিসেবে নিযু ক্ত করবেন, এবং যে দাজ্জাল ও তার সাথে থাকা মুশরিকদের বিরুদ্ধে যু দ্ধে নেতৃত্ব দিবেন। এই প্রবন্ধে আমরা বার ইমামী রাফিদাদের তথাকথিত “ইসলামী রাষ্ট্র” প্রতিষ্ঠার চেষ্টার আল�োচনা করব�ো, এই সম্প্রদায়ের ধর্মের বিবর্তনের বিবরণ শেষ করার চেষ্টা করব। আমার আল�োচনা করব�ো তাদের তাওয়াগীতের পরিবেশিত সর্বশেষ মিথ্যা ও প্রতারণার তত্ত্ব “উলাইয়াতুল ফকিহ” নিয়ে, যা রাফিদা ইরানের বর্তমান রাজনৈতিক

রাফিদার তাগূ ত আলী খামেনি, উলাইয়াতুল ফকিহ তত্ত্ব অনু যায়ী তাদের বর্তমান নেতা

ব্যবস্থা, যেখানেই তাদের প্রভাব প্রসারিত হয় সেখানেই তারা এই ব্যবস্থার প্রসার করার চেষ্টা করে।

গ�োমরাহির পথের শেষে… অতল গহ্বর রাফিদা তাওয়াগীতের পূ র্বপুরুষরা তাদের সময়কার ইমামদের উৎখাত করতে আসমানী ইমামতের তত্ত্ব হাজির করে, যাতে তারা তাদের অনু সারী ও সমর্থকদের ব�োঝাতে পারে যে আহলুল বাইতের সদস্য ছাড়া ইসলামের প্রাথমিক যু গের আদলে ইসলামী রাষ্ট্র প্রতিষ্ঠা করা সম্ভব নয়। তাদের মতে আহলুল বাইতের সদস্যরা মিনহাযু ন নবুওয়াতের ট্রাস্টি, নবীদের জ্ঞানের উত্তরাধিকারী, একমাত্র তারাই অনু সরণের য�োগ্য কারণ তারা মাসু ম (অন্যায় বা ভুল করতে অসমর্থ) ও তারা গায়েবের জ্ঞান রাখে ইত্যাদি। অপরদিকে তাদের ইমামরা বা ইমামদের নিয়�োজিত ব্যক্তিবর্গ ব্যতীত যদি কেউ ল�োকদের শাসন করত, তাদের বিচার-মীমাংসা করত, দ্বীনী ফাতওয়া দিত বা বিভিন্ন ইবাদত যেমন জামায়াতের সাথে সালাত, যাকাত, জিহাদ ইত্যাদি কায়েম করত তারা তাকে তাগূ ত হিসেবে গণ্য করত। এটা তাদের জন্য নিজেদের তৈরি এক ফাঁদ হয়ে দাঁড়ায় যখন ইমামদের ক্রমধারা ভেঙ্গে যায় এবং তাদের ইমামরা ভূপৃষ্ঠ থেকে নিশ্চিহ্ন হয়ে যায়। তাদের বিকৃত তত্ত্ব অনু যায়ী এর মানে দাড়ায়, মানু ষকে জামাত বিহীন অবস্থায় এবং এমন এক ইমাম ছাড়া থাকতে হবে যার পিছনে সালাত আদায় করা যাবে, শত্রুদের বিরুদ্ধে লড়াই করা যাবে, যে তাদের মধ্যকার বির�োধে মীমাংসা করবে। এই সব ছাড়াও (এই তত্ত্বের কারণে) শরীয়াহ আইন স্থগিত করা হয় এবং মানু ষ তাওয়াগীতের আইনে আত্মসমর্পণ করে, বিভিন্ন ইবাদত স্থগিত হয়, দ্বীনের

বিভিন্ন প্রতীক ও চিহ্ন ল�োপ পায়। তাদের মতে এই পরিস্থিতি তাদের গায়েব ও জাল ইমামের আবির্ভাবের পূ র্ব শর্ত, যে তাদের শাসন করবে, নেতৃত্ব দেবে, ন্যায় সহকারে পরিচালনা করবে এবং শরীয়াহ দিয়ে শাসন করবে। মাসু ম ব্যক্তির নেতৃত্ব থেকে উলাইয়াতুল ফকিহ প্রজন্ম থেকে প্রজন্মান্তরে রাফিদা তাওয়াগীত নিজেদের আর�োপিত শিকল থেকে তাদের ঘাড় ও নিজেদের পরান�ো বেড়ি থেকে তাদের হাত-পা মুক্ত করার চেষ্টা করে যাচ্ছিল, আর বের হয়ে আসতে চেষ্টা করে যাচ্ছিল নিজেদের খ�োঁড়া গর্ত থেকে। তাই তারা সেসব কাজ করা শুরু করে যা তারা আগে দাবী করেছিল কেবল গায়েব ইমাম করতে পারেন, যেমন; ফাতওয়া দেয়া, বিচার-মীমাংসা করা, খুমুস (ইমামকে প্রদেয় সম্পদের ২০%) আদায়, ওয়াকফকৃত ও ইয়াতিমদের সম্পত্তি দেখভাল করা, এসব দিয়ে শুরু করলেও শেষ পর্যন্ত তারা নিজেদের গায়েব ইমামের নায়েব (প্রতিনিধি বা স্থলবর্তি) হিসেবে তাদের ল�োকদের শাসন করার অধিকার দাবী করে, তারা আর�ো দাবী করে যে গায়েব ইমামের কাছ থেকে এই অধিকার লাভ করেছে, গায়েব ইমামের পাঠান�ো বান�োয়াট চিঠির মিথ্যা দাবী বা পূ র্ববর্তী ইমামদের উপর আর�োপিত মিথ্যা রেয়াওয়াতের দাবীর মাধ্যমে তারা এই নতুন আকিদার জন্ম দেয়। আর এইভাবে কয়েক শতক পূ র্বে ইউর�োপিয়ান রাজাদের উপর প�োপের ভূমিকার মত রাফিদারাও তাওয়াগীত রাজাদের ট্রাস্টি বনে যায়। তারা কাউকে গ্রহণয�োগ্য মনে করলে তার রাজ্যকে ইসলামী রাষ্ট্র হিসেবে ঘ�োষণা দিত, তাদের অনু সারীদের তার অধীনে লড়াইয়ের ও তার কাছে বিচার প্রার্থনা করার অনু মতি দিত, একই সময়ে রুমিয়্যাহ

২৩

ইমামের নায়েব হিসেবে খুমুসের সম্পদের উপর একক ভাবে ভ�োগ দখল বহাল রাখত। আর ক�োন শাসক বা রাজাকে তারা প্রত্যাখ্যান করলে তাকে তাগূ ত হিসেবে ঘ�োষণা করত, তাদের অনু সারীদের তার বিরুদ্ধে বিদ্রোহ ও তাকে উৎখাত করতে উস্কানি দিত। পরবর্তীতে রাফিদাদের অনু সৃত অনিষ্টকারী উলামা ও তাদের রাজাদের বির�োধ চরম আকার ধারণ করে, তাদের উভয় পক্ষ শাসনের একচেটিয়া অধিকার একে অপরের বিরুদ্ধে ষড়যন্ত্র করা শুরু করে পেতে যাতে এক পক্ষ আরেক পক্ষের সাহায্য ছাড়াই শাসন করতে পারে। রাফিদা আলিমদের কিছু ল�োক খ�োলাখুলি এই দাবী করে যে একমাত্র তাদের হাতে শাসন ক্ষমতা ন্যস্ত হওয়া ওয়াজিব, এরপর তারা আসমানী ইমামতের তত্ত্ব প্রস্তুত করে, যেখানে তারা দাবী করে যে তাদের ইমামদের হাতে থাকতে হবে মুসলিমদের বিষয়াদির নিয়ন্ত্রণ, যাতে তারা সেইসব নিয়ন্ত্রণ নিজেদের কাছে হস্তান্তর করতে পারে, যেভাবে আগে তারা ইমামদের জন্য খাস বিষয়গুল�ো নিজেদের হাতে তুলে নিয়েছিল। এই ভাবেই উলাইয়াতুল ফকিহ তত্ত্বের আবির্ভাব ঘটে, যা আসলে তাদের মিথ্যা ধর্মের মূ ল ভিত্তির বিরুদ্ধে বিদ্রোহের শামিল, কারণ এই তত্ত্ব অনু যায়ী বিশেষ আসমানী বৈশিষ্ট্যের অধিকারী ইমামদের জন্য খাস সকল কর্তৃত্ব হস্তান্তর করা হয় সাধারণ ল�োকদের হাতে যারা সেসব আসমানী বৈশিষ্ট্যের অধিকারী নয়, যেমন ইমামকে হতে হবে ন্যায় বিচারক, মিনহাযু ন নবুওয়াতের উপর ভিত্তি করে দ্বীন প্রতিষ্ঠা করবে, এবং সবচেয়ে জরুরী হল সে হবে মাসু ম এবং যার প্রকাশিত-গ�োপন, উপস্থিত-অনু পস্থিত সকল বিষয় সম্পর্কে জানা থাকতে হবে (ইলমুল গায়েব)। এই বিষয়গুল�ো তারা এমন ভাবে পরিবর্তন ও হ্রাস করে যাতে নিজেদের ব্যাপারে মিথ্যা দাবী করতে পারে। যেমন, তারা নির্ধারণ করে, শাসকের মাসু ম হবার শর্তের পরিবর্তে তার বাহ্যিক ভাবে ন্যায়পরায়ণ হওয়াই যথেষ্ট, সকল বিষয়ে জ্ঞান রাখার শর্তের স্থলে তাদের শরীয়াহ দিয়ে শাসনের জ্ঞান থাকাই যথেষ্ট যার মানে হল ইমামদের উক্তি বা মত সম্পর্কে অবগত থাকা, তাদের ইমামদের মতানু সারে ইজতিহাদ করতে পারা এবং তাদের কাছ থেকে ফাতওয়া নিতে পারা। তারা এমনকি ইমামের নায়েবের স্থলে ইমামের উত্তরাধিকারীর পদের দাবি করার চেষ্টা করে। আগে প্রত্যাখ্যান করলেও শেষ পর্যন্ত তারা আসলে ইমামতের ব্যাপারে আহলুস সু ন্নাহ’র মত অনু সরণ করে, যার ভিত্তি হল উম্মাহকে নবী g এর অনু সরণে নেতৃত্ব দেয়া, তাদের রাব্বুল আলামিনের শরীয়াহ অনু যায়ী শাসন করা। তাদের উদ্দেশ্য ছিল উলাইয়াতুল ফকিহ তত্ত্ব সহ ২৪

আর্টিকল

তাদের মুতাযিলা ভাইদের কাছ থেকে অন্যান্য বিদআত গুল�ো এর আল�োকে ব্যাখ্যা করা। উল্লেখ্য মুতাযিলারা এই বিষয়ে নিজেরদের মত প্রতারণা মূ লক ভাবে আহলুস সু ন্নাহ’র সাথে সংযু ক্ত করে।

রাফিদা তাদের ধর্মের ভিত্তি ভেঙ্গে চুরমার করেছে রাফিদা তাওয়াগীত স্বীকার করে ক�োন রাষ্ট্র ইসলামিক শরীয়াহ দিয়ে শাসন করলে তা ইসলামী রাষ্ট্রে পরিণত হয় যার উদ্দেশ্য দ্বীন প্রতিষ্ঠা করা এবং এমন শাসক নিযু ক্ত করা ওয়াজিব যিনি দ্বীন প্রতিষ্ঠা করবেন এবং শরীয়াহ দিয়ে শাসন করবেন। মনে রাখা জরুরী যে দ্বীনের দিকে তারা নির্দেশ করে তা আসলে তাদের বান�োয়াট, মানব রচিত দ্বীন। তাদের উল্লেখিত শরীয়াহ আসলে তাদের তাগূ তী শরীয়াহ যা তাদের আলিমদের আল্লাহর পাশাপাশি ইলাহ হিসবে গ্রহণের উপর ভিত্তি করে প্রতিষ্ঠিত। এছাড়া, তারা স্বীকার করে, ইমাম ধার্য হবে নির্বাচনের মাধ্যমে, নাস (শরয়ী দলিল) বা নবীর উত্তরাধিকারের মাধ্যমে প্রাপ্ত কর্তৃত্বের মাধ্যমে নয়। এমনকি (তারা এও ঘ�োষণা করে যে) খলিফাহ হবার য�োগ্য যে কেউ শাসক হতে পারে, শুধু তাই নয়, এটা তার জন্য এবং যারা তাকে নির্বাচনের সামর্থ্য রাখে তাদের জন্য ওয়াজিব, যাতে সে তাদের দ্বীন প্রতিষ্ঠা করতে পারে, তাদের শরীয়াহ দিয়ে শাসন করতে পারে, “মুমিনদের অভিভাবক” হতে পারে, গায়েবি ইমামের উত্তরাধিকার গ্রহণ করতে পারে এবং গায়েবি ইমামে বিশ্বাসীদের উপর ইমামের সমস্ত অধিকার গ্রহণ করতে পারে। এইভাবে, তারা স্বীকার করতে বাধ্য হয় যে “মুমিনদের প্রচেষ্টাতেই কেবল ইসলামী রাষ্ট্র প্রতিষ্ঠিত হতে পারে”, এর মাধ্যমে তারা তাদের “অপেক্ষা” করার আকিদার সমাপ্তি টানতে বাধ্য হয়। এর ফলে তারা প্রত্যাখ্যান করতে বাধ্য হয় তাদের যারা ল�োকদের নিষ্ক্রিয় ভাবে অপেক্ষা করার ডাক দিয়ে যাচ্ছিল, যাদের বিশ্বাস ছিল তাদের অবশ্যই সেই ইমামদের প্রত্যাবর্তনের জন্য অপেক্ষা করতে হবে একমাত্র যে ন্যায়ভিত্তিক রাষ্ট্র প্রতিষ্ঠা করবে, যারা এটা তরান্বিত করার জন্য যে ক�োন কাজ করা নিষিদ্ধ করেছিল, যারা মনে করত এই রাষ্ট্র কায়েমের জন্য আবির্ভূত সব ব্যানার জাহিলিয়াতের ব্যানার, এবং সেই ব্যানার সংশ্লিষ্ট ল�োকেরা শয়তান। (তারা স্বীকার করেছিল) যদি ইসলামী সরকার মাসু ম ইমামের উপস্থিতি ছাড়াই প্রতিষ্ঠা করা যায় তাহলে এই সরকার প্রতিষ্ঠার আন্দোলনে শরীক হওয়া কেবল জায়েজই নয় বরং তা ওয়াজিব।

“গায়েব কুবরা” থেকে সম্পূ র্ণ গায়েব রাফিদাদের প্রধান তাগূ ত খ�োমেনী, তার বিখ্যাত বই “আল হুকুমত আল ইসলামিয়া”তে তাদের উদ্ভাবিত বিদআতগুল�োর কুপ্রভাব এবং সেগুল�োর মাধ্যমে শরীয়াহ দ্বারা শাসন প্রতিষ্ঠার দুরাশার কথা স্বীকার করেছে। সে বলেছে, “আমাদের ইমাম মাহদীর অনু পস্থিতির কাল ১০০০ বছর পেরিয়েছে, প্রতীক্ষিত ইমামের প্রত্যাবর্তনের

রাফিদারা সর্বকালে সর্বস্থানে ইমামের উপস্থিতি বাধ্যতামূ লক হিসেবে বিশ্বাস করে, খ�োমেনী তার বদলে একটি পরিচালনাকারী কর্তৃপক্ষের উপস্থিতি বাধ্যতামূ লক বলে ব্যক্ত করে, তার মতে নেতৃত্বের উপস্থিতিই আসলে ওয়াজিব। সে বলে, “ইসলামী আইনের ব্যবস্থাপনা ও বাস্তবায়নের জন্য একটি পরিচালনাকারী কর্তৃপক্ষের উপস্থিতি জরুরী, কারণ এটা জুলুম, সীমালঙ্ঘন ও দুর্নীতি র�োধ করে এবং আস্থা বহন করে, জনগণকে সত্যির পথে

দাওলাতুল ইসলামের অভিযান রাফিদা প্রজাতন্ত্রের রাজধানী তেহরানকে কাঁপিয়ে দিয়েছে

জন্য হয়ত আরও ১০০০ বছর লাগবে, আর কতকাল ইসলামী আইন স্থগিত থাকবে?” সে আরও বলে, “বল�োনা, ‘আল-হুজ্জা’র (মাহদী) আবির্ভাব পর্যন্ত [এই আইনগুল�ো] আমরা স্থগিত রাখব’, কারণ [সেক্ষেত্রে], আল-হুজ্জার জন্য অপেক্ষা কালীন এই সময়ে ত�োমরা সালাত স্থগিত করছনা কেন?!” এরপর সে দ্বীনের আইন প্রতিষ্ঠা করার জন্য যে ইসলামী রাষ্ট্র কায়েম করা অপরিহার্যতা ব্যক্ত করে। সে বলে, “ইসলামী সরকার ব্যবস্থা প্রতিষ্ঠা করা ওয়াজিব নয় এই মত যারা ব্যক্ত করে তারা আসলে ইসলামী আইন প্রয়�োগের প্রয়�োজনীয়তা অস্বীকার করে এবং তারা এই আইনগুল�ো স্থগিত ও বাতিল করার আহবান করে।”

পরিচালনা করে, পথভ্রষ্ট ও দুর্দমনীয়দের দমন করে। আমিরুল মুমিনিন (সে আলী h কে নির্দেশ করেছে) এর খিলাফাহ কি এর উদ্দেশ্যই স্থাপিত হয়নি?” তাগূ ত খ�োমেনী উলাইয়াতুল ফকিহ কে জায়েজ করার উদ্দেশ্যে শাসকের য�োগ্যতার মাপকাঠি নিজেই নির্ধারণ করে, নাস এর মাধ্যমে নয়, কারণ সেসব য�োগ্যতা ইমামের অনু পস্থিতিতে পূ রণ করা সম্ভব নয়। সে বলে, “যদিও ইমামের অনু পস্থিতিতে তার নায়েবের বৈশিষ্ট্য নির্ধারণ করে এমন ক�োন দলিল নেই কিন্তু জনগণকে নেতৃত্ব দিতে সক্ষম এমন যে কেউই শাসক হতে পারে।” খ�োমেনী এই সরকার গঠনের জন্য কাজ করাকে উইলাইয়াতে - যা তাদের দ্বীনের এক ভিত্তি - ঈমানের রুমিয়্যাহ

২৫

রাফিদা এক নতুন প্রজন্ম লালন পালন করছে যারা তাদের বিকৃত তত্ত্ব ও মিথ্যা ধর্মকে টেনে নিয়ে যাবে

অংশ বানিয়েছিল। সে ঘ�োষণা করে, “সরকার ও সেসব প্রতিষ্ঠান গঠনের প্রয়�োজনীয়তায় বিশ্বাস উইলাইয়াতে ঈমানের অঙ্গ।” তার পর সে জ�োর দিয়ে বলে যে সরকার প্রধানের ইমামের দায়িত্ব পালন করবে যদিও সে ইমামের অবস্থান বা মর্যাদার অধিকারী হবে না, “কারণ কার�ো অবস্থান বা পদমর্যাদা গুরুত্বপূ র্ণ নয়, গুরুত্বপূ র্ণ হল তার কার্যভূমিকা”, সে দাবী করে যে মাসু ম ইমাম শাসকের দায়িত্ব পালনের কারণের তার মর্যাদা হ্রাস পেয়ে অন্যান্য সাধারণ শাসকদের মত হয়ে যায়না, “কারণ ইমামের রয়েছে এক সম্মানময় অবস্থান, সু উচ্চ মর্যাদা আর এক বিশাল খিলাফাহ যা কাছে নিখিল বিশ্বের সমস্ত অণুপরমাণু আত্মসমর্পণ করে আর আমাদের মাযহাবের গুরুত্বপূ র্ণ বিশেষ দিক হল ক�োন রাজা বা নবী ইমামের মর্যাদার অধিকারী হতে পারেন না।” আর এভাবেই রাফিদা তাওয়াগীত তাদের ইমামদের আল্লাহর শরীক বানিয়ে দেয়, তাঁর আসমাউল হুসনাতে (নাম ও গুণবাচক বৈশিষ্ট্যে), দ�োয়ায়, আনু গত্যসূ চক কাজের মাধ্যমে তাদের নৈকট্য লাভের চেষ্টায়, আর তারা আইন প্রণয়ন ও শাসনের (খাস) অধিকার তাদের কাছ সরিয়ে নেয়। তাদের “ফকিহ”রা ইজতিহাদের নামে আইন প্রণয়নের অধিকার লাভ করে আর যেহেতু তারা ইমামদের নায়েব তাই তাদের অনু সারীদের সেগুল�ো মান্য করা ওয়াজিব হয়ে দাঁড়ায়। আর যখন এসব তাওয়াগীত সরাসরি জনগণের শাসকের ভূমিকায় চলে আসে এবং তাদের আইন প্রয়�োগ করা শুরু করে, গায়েব ইমামের প্রয়�োজনীয়তা সম্পূ র্ণ ফুরিয়ে যায়। যেহেতু গায়েব ইমামের নামে তাদের বান�োয়াট ধর্ম প্রতিষ্ঠা করা সম্পূ র্ণ হয়, তাদের মানব রচিত শরীয়াহ বাস্তবায়িত হয়, “খুমুস” এর নামে জনগণের সম্পদ লুট করা যায়, “জিহাদ” এর নামে তাদের শত্রুদের বিরুদ্ধে যু দ্ধ করা যায়, তাই তার উপস্থিতি বা অনু পস্থিতির ক�োন প্রায়�োগিক পার্থক্য থাকে না, তাই সে ইমামের প্রত্যাবর্তন বা আবির্ভাবের ক�োন প্রয়�োজনীয়তা কি থাকে? ২৬

আর্টিকল

উলাইয়াতুল ফকিহ তত্ত্বের উপর ভিত্তি করে রাফিদারা আজ বিভক্ত, তাদের এক পক্ষ তা সমর্থন করে এবং একে ওয়াজিব মনে করে আর অন্য পক্ষ এর বির�োধিতা করে, “অপেক্ষা” তত্ত্বে বিশ্বাস করে এবং ইমামের প্রত্যাবর্তনের পূ র্বে ক�োন ধরনের রাষ্ট্রের প্রতিষ্ঠা হারাম মনে করে, এদিকে আরেক পক্ষ উলাইয়াতুল ফকিহ তত্ত্ব সমর্থন করে এই ভেবে যে তা তাদের ইমামের প্রত্যাবর্তন ও আবির্ভাবের পথ তৈরি করবে, তার সমর্থকের সংখ্যা বৃ দ্ধি করে তার জন্য সঠিক পরিস্থিতি প্রস্তুত করার মাধ্যমে, সামরিক প্রস্তুতির মাধ্যমে, নিজেদের শক্তি বৃ দ্ধির মাধ্যমে - কারণ এই সবকিছু ই শত্রুদের ব্যাপারে গায়েব ইমামের ভয় দূ র করবে - এবং তারা এও বিশ্বাস করে উলাইয়াতুল ফকিহ’র কাজে দেশে দেশে ফাসাদ ছড়িয়ে পড়বে, সারা দুনিয়া অন্যায় ও বিশৃ ঙ্খলায় ভরে যাবে আর তা তাদের ইমামের আবির্ভাবের কারণ হিসেবে কাজ করবে যাতে সে এসে দুনিয়া ন্যায় ও নিরাপত্তায় ভরে তুলতে পারে। অবশ্য উলাইয়াতুল ফকিহ তত্ত্বের সমর্থকরা আজ সবচেয়ে বেশী সরব কারণ তাদের রয়েছে কর্তৃত্ব ও রাষ্ট্র ক্ষমতা, বিশাল পরিমাণের জনবল ও আর্থিক সামর্থ্য, যেহেতু তাদের নিয়ন্ত্রণে রয়েছে ইরানের সম্পদরাজি এবং তারা ইরাক সহ আরও বেশ কিছু দেশের সম্পদের দখল নিয়েছে।

উলাইয়াতুল ফকিহ পর কি আছে আগে যা ছিল ইমামদের জন্য সংরক্ষিত, উলাইয়াতুল ফকিহ তত্ত্ব বিশ্বাসী রাফিদা আলেমরা তা নিজেদের করে নিয়েছে, আর তাদের এ কাজের ভিত্তি হল “আলেমরা নবীদের উত্তরাধিকারী” এই উক্তিটি যা তারা জাফর আস-সাদিকের বলে দাবি করে। খ�োমেনী বলেছে, “{নবী মুমিনদের নিকট তাদের নিজেদের চেয়ে বেশী দামী।} [আল-আহযাব: ৬] আল্লাহর এই বাণীটির দিকে যদি আমরা লক্ষ্য করি এবং ‘আলেমরা নবীদের উত্তরাধিকারী’

তার (জাফর আস-সাদিকের) এই বাণী নিয়ে গভীর ভাবে চিন্তা করি আমরা এই উপসংহারে পৌঁছব যে নেতৃত্ব স্বত্বাধিকার বিষয়ক এক ব্যাপার যা হস্তান্তরয�োগ্য এবং প্রথাগত ভাবে এটি অসম্ভব নয়।” সে আরও বলে, “হুজ্জাতুল্লাহ” মানে হল সেই ইমাম যার কাছে ল�োকেরা তাদের সমস্ত বিষয়াদির ব্যাপারে শরণ নেয়, আল্লাহ তাকে মন�োনীত করেছেন, তাকে সব ব্যাপারে কর্তৃত্ব দিয়েছেন যা জনগণের জন্য মঙ্গল ও সু খ বয়ে আনে, আর একই ভাবে ফকিহ’রা উম্মাহ’র সকল কিছু র সূ ত্র ও তাদের নেতৃত্ব।” তারা নিজেদের জনগণের বিবাদ মীমাংসা করার জন্য ইমামদের নিযু ক্ত বিচারক হিসেবে বিবেচনা করত, এমনকি এই ফকিহদের উপর তাদের অনু সারীদের ঈমান, মাসু ম ইমামদের উপর তাদের ঈমানের এক বিশেষ অংশে পরিণত হয়। খ�োমেনী জাফর আস-সাদিকের “আমাদের হালাল ও হারামের জ্ঞান রাখে এমন কাউকে ত�োমাদের মধ্যে বিচারক নিযু ক্ত করবে, আর নিশ্চয়ই আমি ত�োমাদের উপর নিযু ক্ত বিচারক” এই উক্তিটির উদ্ধৃতি করে বলে, “এই উক্তি অনু সারে ফকিহ’রা মানু ষের মাঝে বিচারক ও শাসক হিসেবে ইমাম কর্তৃক নিয়�োজিত এবং তাদের এই অবস্থান তাদের জন্য সংরক্ষিত হয়ে থাকবে।” এর মাধ্যমে তারা ধরে নেয় যে যদি আহলুল হাল্লি ওয়াল আকদ (যারা শাসক নিয়�োগ ও অপসারণ করতে পারে) শাসন করার উপযু ক্ত (যে দুই ম�ৌলিক শর্ত পূ রণ করে - ন্যায়পরায়ণ ও ফিকহি জ্ঞান রাখে), এটা নাস এর পর্যায়ের, যা পূ র্বে ছিল ইমামাহ বা ইমামের নায়েব হবার শর্ত। আমাদের উপর�োক্ত আল�োচনার প্রেক্ষিত এটা প্রতীয়মান হয় যে, রাফিদাদের আসমানী ইমামাহ – যার উপর ভিত্তি করে তাদের ধর্ম প্রতিষ্ঠিত – ও তা থেকে উদ্ভূ ত অন্যান্য নীতিমালা ও তত্ত্বের প্রয়�োগে রাফিদাদের অবস্থা সে আরব মুশরিকদের মত যারা নিজহাতে খেজুর দিয়ে মূ র্তি বানাত ইবাদত করবে বলে, তারপর ক্ষু ধার্ত হলে তারা তা খেয়ে ফেলত। একই ভাবে অন্যত্র পাওয়া সু বিধার জন্য রাফিদা তাওয়াগীত তাদের নীতিমালা ও তত্ত্ব থেকে দূ রে সরে গেছে, যদিও সেগুল�ো ছিল বহু শতকের জন্য পূ জিত মূ র্তির মত, আল ওয়ালা ওয়াল বারার ভিত্তি, যার অনু সারে তারা মিত্রতা স্থাপন করত এবং শত্রুতার ঘ�োষণা দিত।

হিদায়েত প্রাপ্তদের পথ… গ�োমরাহদের পথ নয় এইভাবেই রাফিদাদের ধর্ম গত কয়েক শতক ধরে গড়ে উঠেছে, এটা আসলে মুসলিম জামায়াতের যে বিষয়গুল�োর সাথে মতভেদ করে তারা পৃথক হয়ে যায় সেই

বিষয়গুল�োর শুদ্ধতাই ব্যক্ত করে – মুসলিমদের নির্বাচিত খ�োলাফাহ রাশিদার নেতৃত্ব প্রত্যাখ্যান, মুসলিমদের নেতা হতে হলে তার জন্য নাস (আসমানী দলিল) ও নবয়ী ওয়াসিয়া আবশ্যক হবার দাবী। তাদের এসব দাবীর মূ ল কারণ হল তারা চেয়েছিল নেতৃত্ব আলী h ও তার পুত্রদের জন্য যেন সংরক্ষিত থাকে, যাদের ব্যাপারে তার নাস ও নবয়ী ওয়াসিয়া থাকার দাবী করে, এর পর তারা সমস্ত মুসলিম নেতৃবৃ ন্দকে প্রত্যাখ্যান করে, তাদের বিরুদ্ধে শত্রুতার ঘ�োষণা দেয় এবং যু দ্ধ করে। পরবর্তীতে তারা তাদের ধর্মে আর�ো অনেক বিদআত য�োগ করে তাদের ধর্মকে আরও সমৃদ্ধ করতে এবং মুসলিমদের দ্বীন থেকে তাদের সম্প্রদায়কে পৃথক করতে আল্লাহ, তাঁর রাসূ ল g ও আহলুল বাইতের বিরুদ্ধে চরম মিথ্যার আর�োপ করে, এই ভাবে এটা একটা শিরক ও কুসংস্কার ভিত্তিক স্বতন্ত্র দ্বীনে পরিণত হয়, যার ছিল না অনু সরণের য�োগ্য ক�োন দলিল বা নির্ভর করা যায় এমন ক�োন বুদ্ধি ভিত্তিক যু ক্তি। এই ভাবেই সব ভ্রান্ত মতবাদ ও গ�োমরাহি দল গড়ে ওঠে, যারা ইসলামী রাষ্ট্র প্রতিষ্ঠা করার চেষ্টার দাবী করে এবং বিদআতি পথে এগিয়ে চলে ক�োন রকম দলিল বা সালাফ সালিহিন থেকে রেওয়াত ছাড়াই। ফলে এই গ�োমরাহি পথগুল�ো তাদের দ্বীন প্রতিষ্ঠার প্রত্যাশা থাকা সত্ত্বেও সঠিক পথ থেকে দূ রে সরিয়ে নেয় এবং শিরক ও কুফরের অতল গহ্বরে পৌঁছে দেয়। তারা এমন ভাবে এসব গর্তে পতিত হয় যেন তারা অন্ধ আর এমন ভাবে তাদের রং পাল্টায় যেন তারা গিরগিটি, এর ব্যাপ্তি এতই দীর্ঘ যে তাদের আসল নীতিমালা যার উপর তাদের মূ ল ভিত্তি প্রতিষ্ঠিত তার হদিস পাওয়া যায়না। আর যদি তাদের ক�োন বিবৃ তি বা কাজ আংশিক ভাবেও সত্যনিষ্ঠ হয়, তা কেবল পূ র্বে করা গ�োমরাহিকে জায়েজ করতে করা হয়। তাই সত্যনিষ্ঠায় তাদের জন্য লাভজনক কিছু ফেলে তারা তা আঁকড়ে ধরে, তা না হলে তারা তার সমাল�োচনা মুখর হয়ে উঠে, তাদের বিভ্রান্তিতে দ�োল খেতে থাকে এবং গ�োমরাহির পথে হিদায়াত খুঁজতে থাকে। এদিকে আহলুস সু ন্নাহ ওয়াল জামায়াহ দ্বীন প্রতিষ্ঠায় মিনহাযু ন নবুওয়াতের পথে এগিয়ে চলেছে, তারা সেই একমাত্র পথটি থেকে কখন�ো দূ রে সরে যায়নি। তারা অন্যান্য পথের উপস্থিতি তাদের বিভ্রান্ত করেনি এবং ক�োন গ�োমরাহি পথের অনু সরণ তারা করেনি। বরং তারা আল্লাহর সিরাতুল মুস্তাকিমকে আঁকড়ে ধরেছে, যা হল কিতাবুল্লাহ ও সু ন্নাতে রাসূ লুল্লাহ g এবং তারা আল্লাহ’র শক্ত রজ্জু দৃ ঢ় ভাবে আঁকড়ে ধরেছে যা হল মুসলিম জামায়াত। তারা সত্যিকার ভাবেই আল্লাহর প্রতি ঈমান এনেছে, তাঁর উপর যথার্থই তাওয়াক্কুল করেছে, তাঁর রাস্তায় ইখলাসের সাথে জিহাদ করেছে এবং আল্লাহ তাদের সিরাতুল মুস্তাকিমে পরিচালনা করেন। রুমিয়্যাহ

২৭

সমস্ত প্রশংসা আল্লাহ রাব্বু ল আলামীনের। সালাত ও সালাম বর্ষিত হ�োক সাইয়্যিদুল মুরসালিন, তার পরিবার ও সাহাবীগণের প্রতি। অতঃপর, বস্তুত, মিথ্যাবাদী দরবারি আলিমরা আম্বিয়া ও মুরসালিনের প্রচারিত তাওহীদকে বিকৃত করার সাথে সাথে জিহাদের ফিকহকেও করেছে বিকৃত। তারা আহলুল কিতাব, মাজুস ও মুশরিকদের মুসলিমদের ভাই ও মিত্র হিসেবে সাব্যস্ত করেছে। তারা চায় ধর্মগুল�ো তাদের মধ্যকার বির�োধ মিটিয়ে ফেলে এক হয়ে যাক, তাদের বই ও ফাতওয়ার মাধ্যমে তারা ঘ�োষণা দিয়েছে যে কুফফারদের রক্ত ও মাল হারাম। তাদের অবস্থা সেই ইহুদিদের মত যাদের সম্পর্কে আল্লাহ বলেন {কোন কোন ২৮ 28

ফিচার

ইহুদী তার লক্ষ্য থেকে কথার মোড় ঘুড়িয়ে নেয়।} [আননিসা: ৪৬] কাফিরদের নিজ ভূমিতে হত্যা এবং তাদের মাল হস্তগত করার বিষয়টি ফুকাহা কর্তৃক ব্যাপক ভাবে আল�োচিত হয়েছে। যদিও তাগূ ত উলামা শান্তিবাদী ফিকহের প্রবর্তন করেছে, সর্বাত্মক চেষ্টা করেছে এ বিষয়গুল�ো দ্বীন ইসলাম থেকে মুছে ফেলতে, তাদেরকে অবমাননা ও কুফফারের প্রতি দাসত্বের মানহায দিয়ে বদল করতে এবং মানু ষকে তাদের স্থাপিত নতুন ধর্মের প্রতি বশ্যতা স্বীকারে বাধ্য করতে, যার ভিত্তি “সকল ধর্মের শান্তিপূ র্ণ সহাবস্থান”, তথাকথিত “ইসলামী নীতিমালা”, শান্তিবাদ ও জিহাদের বিলুপ্তি। হঠাৎ দেখা যায় নিজেদের ইসলাম ও ইলমের সাথে সংশ্লিষ্টতার দাবীদার কিছু ল�োক এমন কিছু বিষয় হারাম হবার দাবী করছে যার হালাল হবার ব্যাপারে আগে উম্মাহ’র ইজমা ছিল। আমরা অবাক হব�োনা যদি আমরা দামেস্কে আয-যু হরীর সাথে সাক্ষাতে আনাস বিন মালিকের উক্তি নিয়ে গভীর ভাবে চিন্তা করি, আয-যু হরী বললেন, “কী আপনাকে কাঁদিয়েছে?” উত্তরে আনাস বললেন, “আমি সালাত ছাড়া ক�োন ইবাদতই চিনতে পারিনি আর এখন সালাতও হারিয়ে গিয়েছে।” [আলবুখারী’র বর্ণিত] তিনি যদি আমাদের সময়ে এসে পৌঁছতেন কি বলতেন, যখন কিতাবুল্লাহ, সু ন্নাতে রাসূ লুল্লাহ g ও সালাফের ইজমায় প্রতিষ্ঠিত পরিষ্কার হুকুম-আহকাম ছু ড়ে ফেলা হচ্ছে? এমনই এক পরিত্যক্ত হুকুম হল হারবি (বা চুক্তি-বিহীন) কুফফার এর হুকুম, তাদের রক্তের ক�োন ‘ইসমাহ (প্রবাহের ব্যাপারে নিষেধাজ্ঞা) নেই যদি না তারা ইসলাম গ্রহণ করে, বা তাদের শরয়ী আহদ (চুক্তি) থাকে, রাসূ ল g ও সাহাবীদের আমল অনু সারে মুসলিমদের জন্য তাদের রক্ত প্রবাহিত করা এবং তাদের সম্পদ ইচ্ছামত লুণ্ঠন করা জায়েজ। বিশিষ্ট সাহাবী আবু বাসির ও আবু জান্দাল যে কাজ করেছেন একই কাজ মুয়াহহিদিন করলে এখন দেখা যায় উলামা সু ’ ও গ�োমরাহি দিকে আহবান কারী দাঈ’রা মুয়াহহিদদের সমাল�োচনা করে এবং তাদের বিরুদ্ধে ইসলামের ভাবমূ র্তি নষ্টের অভিয�োগ করে। কিন্তু যখন তাদের প্রাচ্য ও পাশ্চাত্যের তাওয়াগীত প্রভুরা মুসলিমদের সম্পদ লুট করে, তাদের মুখ থেকে একটি বাক্যও বের হতে দেখা যায়না। নিশ্চিত ভাবেই, দাওলাতুল ইসলাম কুফফার ও মুরতাদদিন সহ এই দ্বীনের সকল শত্রুদের বিরুদ্ধে তীর-তরবারি এবং পরিষ্কার দলিল সহকারে জিহাদের ভার নিজ কাঁধে তুলে নিয়েছে, যতক্ষণ পর্যন্ত না সমস্ত দ্বীন কেবল আল্লাহর হয়, মুসলিমগণ পূ র্বের মত পরিষ্কার ও পবিত্র দ্বীনে ফিরে আসেন। আল্লাহ বলেন, {আর তাদের সাথে যু দ্ধ করতে থাক যতক্ষণ না ফিতনা শেষ হয়ে যায়; এবং সম্পূ র্ণ দ্বীন আল্লাহর হয়ে যায়। তারপর যদি তারা বিরত হয়ে যায়,

তবে আল্লাহ তাদের কার্যকলাপ লক্ষ্য করেন।} [আলআনফাল: ৩৯] এই প্রবন্ধে নিজ ভূমিতে হারবি কুফফারের সম্পদের ু হুকম ব্যাখ্যা করা হবে এবং দেখান�ো হবে যে তাদের থেকে নেয়া সম্পদের মধ্যে রয়েছে গাণীমাহ, ফাই, তালাসসু স এবং ইহতিতাব (প্রতারণা ও প্রবঞ্চনার মাধ্যমে আহরিত সম্পদ) । এই বিষয়ে উলামাদের কিছু বক্তব্য তুলে ধরা হবে এবং কিছু ভুল ধারণার জবাব দেয়া হবে। সেই সাথে দেখান�ো হবে খিলাফাহ ও কুফফার জাতীদের মধ্যকার সমন্বিত যু দ্ধের প্রেক্ষিতে তাদের সম্পদ লুটের সু ফল। সমস্ত সফলতার একমাত্র উৎস মহান আল্লাহ তা’আলা আর একমাত্র তিনিই সিরাতুল মুস্তাকিম প্রদর্শন করতে পারেন।

হারবি কাফিরের রক্ত ও সম্পদ হালাল হারবি কুফফারের জান-মালের ব্যাপারে মূ লনীতি হল এর ক�োন ইসমাহ নেই। উলামার ইজমা হল, হারবি কুফফারের ব্যাপারে আল্লাহর হুকুম হল তাদের জান বা মালের ক�োন ইসমাহ নেই। বরং তাদের জান ও মাল উভয়ই মুসলিমদের জন্য হালাল। ইমাম ইবনে তাইমিয়া h বলেন, “যেহেতু প্রতিটি কাফিরের মাঝে রয়েছে কুফর ও মুহারাবাহ (যু দ্ধংদেহিতা) তাই তাকে দাসে পরিণত করা যেমন জায়েজ তেমনি জায়েজ তাকে হত্যা করা।” (মাজমু আল-ফাতওয়া) আর অবশ্যই, হারবি কুফফার – ফুকাহা তাদের ক্ষেত্রে এই পরিভাষাই ব্যাবহার করেছেন – কেবল মুসলিমদের বিরুদ্ধে যু দ্ধরত কুফফারই নয়। বরং হারবি কুফফার হল সেসব কুফফার যাদেরকে মুসলিমিন ক�োন নিরাপত্তার গ্যারান্টি প্রদান করেনি; যিম্মা চুক্তি, আহদুল আমান (নিরাপত্তা চুক্তি) বা যু দ্ধবিরতি চুক্তির মাধ্যমে, তারা ক�োন সামরিক দল বা বাহিনীতে য�োগদান করুক বা না করুক, বা তারা যু দ্ধরত না হ�োক কিংবা অন্য যেক�োন ধরনের আম কাফিরই হ�োক, তারা সবাই শরীয়তের সংজ্ঞা অনু যায়ী হারবি কুফফার। তাদের জান-মাল মুসলিমদের জন্য হালাল, আর এই হুকুম সব জায়গার কুফফারের জন্য প্রয�োজ্য। আল্লাহ বলেন, {অতঃপর নিষিদ্ধ মাস অতিবাহিত হলে মুশরিকদের হত্যা কর যেখানে তাদের পাও, তাদের বন্দী কর এবং অবরোধ কর। আর প্রত্যেক ঘাঁটিতে তাদের সন্ধানে ওঁত পেতে বসে থাক। কিন্তু যদি তারা তাওবা করে, নামায কায়েম করে, যাকাত আদায় করে, তবে তাদের পথ ছেড়ে দাও। নিশ্চয় আল্লাহ অতি ক্ষমাশীল, পরম দয়ালু।} [আত-তাওবাহ: ৫] তিনি আরও বলেন, {অবশ্য তারা যদি তাওবা করে, সালাত কায়েম করে আর যাকাত আদায় করে, তবে তারা তোমাদের দ্বীনী ভাই।} [আত-তাওবাহ: ১১] সু তরাং, তাদের রক্ত হালাল হবার কারণ হল তাদের রুমিয়্যাহ

২৯

মুরতাদ আবু বাসির আত-তারতুসী, কুফফার ভিসা সংক্রান্ত ভুল ধারনার প্রবক্তা

শিরক। তাই তারা শিরক থেকে তাওবা করলে তাদের রক্তের নিরাপত্তা বহাল হবে। ইবনে কুদামাহ বলেন, “হারবি কাফির হত্যার ক�োন কিসাস (শাস্তি) নেই, কারণ আল্লাহ বলেছেন, {মুশরিকদের হত্যা কর যেখানে তাদের পাও} [আত-তাওবাহ: ৫], ক�োন কিসাস নেই মুরতাদ হত্যাকারীর জন্যও, কারণ মুরতাদের রক্তপাত হালাল, তার অবস্থা হারবি কাফিরের মতই।” [আল-কাফি ফি ফিকহ আল-ইমাম আহমাদ] ইবনে উমার বর্ণনা করেন রাসূ লুল্লাহ g বলেন, “আমি ত�ো মানু ষের সাথে যু দ্ধ করতে নির্দেশিত হয়েছি যতক্ষণ না তারা এ সাক্ষ্য প্রদান করবে যে, আল্লাহ ব্যতীত হক ক�োন মাবুদ নেই এবং মুহাম্মাদ আল্লাহর রাসূ ল, আর সালাত কায়েম করবে, যাকাত আদায় করবে, অতঃপর যখন তারা তা করবে, তখন তারা তাদের রক্ত ও সম্পদ আমার হাত থেকে নিরাপদ পাবে, তবে ইসলামের অধিকারের ব্যাপারটি ভিন্ন, আর তাদের হিসাবের ভার আল্লাহর উপর।” [আল-বুখারী ও মুসলিম] সু তরাং ইসলামে প্রবেশ করা ছাড়া জান-মালের জন্য ক�োন ইসমাহ নেই। ইমাম আত-তাবারী বলেন, “হারবি মুশরিকদের ব্যাপারে আল্লাহ হুকুম হল তাদের কে হত্যা করা, এ ব্যাপারে ইজমা রয়েছে।” [জামিউল বায়ান ফি তাউয়িলুল কু রআন] ইমাম আশ-শাফি কুফফারের রক্তের জন্য ইসমাহ সম্পর্কে বলেন, “আল্লাহ কাফিরের জান-মাল হালাল করেছেন, যদি না তারা জিযিয়া দেয় বা তাদেরকে নির্দিষ্ট সময়ের জন্য আহদুল আমান প্রদান করা হয়।” [আলউম্ম] তিনি আহদুল আমান সম্পর্কে তিনি আরও বলেন, “আমি যে আহদের কথা বলেছি তা কেবল সীমিত সময়ের ৩০

ফিচার

জন্য দেয়া যাবে, তার তা মুআহদকে (যে আহদের তলব করে) সরাসরি দিতে হবে। যতক্ষণ পর্যন্ত সে আহদ বহাল রাখে (চুক্তির শর্তাবলি মেনে চলে) তার আমান (নিরাপত্তা) বহাল থাকবে, সে যখন আহদ পরিত্যাগ করে সে তখন হারবিতে পরিণত হবে যার জান-মাল হালাল।” [আল-উম্ম]

দারুল কুফর হল দারুল “ইবাহাহ” দারুল হারব বা দারুল কুফর হল “ইবাহা”র ভূমি, মানে, সেই ভূমি যার অধিবাসীদের জান-মাল হরণ করা হালাল, এর আগে উল্লেখিত আয়াত অনু যায়ী আল্লাহর সাথে কেউ শিরক করলে তার জান-মাল হালাল হয়ে যায়, মুসলিমদের জন্য কুফফারের জান-মাল হরণ করা জায়েজ হয়ে যায়। ইমাম আশ-শাফী তার কিতাব আল-উম্ম এ বলেন, “[দারুল হারব এর] ভূমি [মুসলিমিনের জন্য সেখানকার কুফফারদের জান-মাল হরণ করা] জায়েজ কারণ এটা শিরকের ভূমি।” আল-জাসসাস আল-হানাফি বলেন, “দারুল হারবের সম্পদের বৈধ দখলদার নেই, কারণ তা ইবাহাহ’র ভূমি, এর অধিবাসীদের মাল হালাল।” [আহকামুল কুরআন] ইবনে আবি যাইদ আল-কাইরাওয়ানি আল-মালিকি বলেন, “সাহনু ম বলেন, ‘দারুল হারবের কেউ ইসলাম গ্রহণ করলে তাদের জন্য যে কাউকে হত্যা করা এবং তাদের সম্পদ কেড়ে নেয়া জায়িয।’” [আন-নাওয়াদির ওয়ায-যিয়াদাত] শাইখ হামদ ইবনে আতিক বলেন, “আর যারা ব্যাপক গবেষণার করেন বলে পরিচিত এমন উলামার মত প্রচার

করেছেন তাদের ক�োন সন্দেহ নেই যে, যদি ক�োন দেশে শিরকের আবির্ভাব ঘটে, হারাম কাজ প্রকাশ্যে করা হয়, দ্বীনের প্রতীকগুল�ো বিনষ্ট হয় সেই দেশ কুফর দেশে (দারুল কুফর) পরিণত হয়, এর অধিবাসীদের সম্পদ গাণীমাহ হিসেবে নেয়া যাবে এবং তাদের রক্ত হরণ হালাল হয়ে যাবে।” [আদ-দুরারুস সানিয়াহ ফিলআজয়িবাতুন নাজদিয়াহ)

কুফফারের সম্পদ - গাণীমাহ, ফাই বা ইহতিতাব ইমাম ইবনে তাইমিয়া বলেন, “কুফফারের থেকে যু দ্ধ করে ছিনিয়ে নেয়া মাল হল গাণীমাহ।” [মাজমু আলফাতওয়া) আল্লাহ মুসলিমদের জন্য গাণীমাহ হালাল করেছেন। তিনি বলেন, {সু তরাং তোমরা খাও যে তাইয়্যিব হালাল বস্তু গাণীমাহ অর্জন করেছ তা থেকে। আর আল্লাহকে ভয় করতে থাক। নিশ্চয়ই আল্লাহ গাফুরুর রাহীম।} [আল-আনফাল: ৬৯] আর সাহিহাইনে (বুখারী ও মুসলিম) জাবির ইবনে আবদুল্লাহ বর্ণনা করেন, রাসূ লুল্লাহ g বলেছেন, “আমাকে পাঁচটি জিনিস দেয়া হয়েছে, যা পূ র্ববর্তী কাউকে দেয়া হয়নি: আমাকে র�ো’ব বা প্রবল ত্রাসের ভয় দ্বারা সাহায্য করা হয়েছে, যা এক মাসের ব্যবধান থেকে অনু ভূত হয়, আমার জন্য সমগ্র ভূপৃষ্ঠ পবিত্র বানিয়ে দেওয়া হয়েছে সু তরাং আমার উম্মাহ’র যেখানে যার সালাত এর ওয়াক্ত হবে, সেখানে সে সালাত আদায় করে নিবে, আমার জন্য গানীমাহ’র মাল হালাল করা হয়েছে আমার পূ র্ববর্তী কারও জন্য তা হালাল ছিল না, আমাকে সু পারিশ করার অনু মতি দান করা হয়েছে এবং প্রত্যেক নবীকে বিশেষ ভাবে তার গ�োত্রের প্রতি পাঠান�ো হয়েছে, আর আমাকে পাঠানো হয়েছে সমস্ত মানব জাতীর প্রতি।” আর ফাই হল, “কুফফারের থেকে যু দ্ধ করা ছাড়া আহরিত মাল।” [মাজমু আল-ফাতওয়া] আল্লাহ বলেন, {আল্লাহ তাঁর রাসূ লকে ফাই হিসেবে যা দিয়েছেন, তজ্জন্যে তোমরা ঘোড়ায় কিংবা উটে চড়ে যু দ্ধ করনি।} [আল-হাশর: ৬] আর ইহতিতাব বা তালাসসু স হল কুফফারের কাছ থেকে প্রতারণা ও প্রবঞ্চনার মাধ্যমে আহরিত সম্পদ এবং এই সম্পদ হালাল হবে যদি কেউ তাদেরকে (কুফফারকে) সু নির্দিষ্ট ভাবে নিরাপত্তার গ্যারান্টি না দেয়। এর জায়েজ হবার ব্যাপারে আলিমদের মাঝে সত্যিকারের ক�োন ইখতিলাফ (মতভেদ) নেই। কিন্তু এটা কি গাণীমাহ নাকি কেবল হালাল আয় হিসেবে গণ্য হবে তার ব্যাপারে মতভেদ রয়েছে।

ইহতিতাবের সম্পদ থেকে খুমুসের ব্যাপারে উলামার মত তালাসসু স হল ইমামের অনু মতি সহ বা ছাড়াই সংগঠিত আক্রমণ, যা হতে পারে বলিষ্ঠ বাহিনী সহকারে বা ছাড়াই। তালাসসু স আবার আক্রমণ ছাড়াও হতে পারে, যেমন বন্দী ব্যক্তির মুক্তির পরে চালান�ো তালাসসু স, বা ক�োন ব্যবসায়ী [টাকা নিয়ার পর] মাল সরবরাহ না করা। দারুল হারবে ইসলাম গ্রহণকারীগণ তালাসসু স করতে পারেন। বিভিন্ন ধরণের তালাসসু সের মধ্যে ক�োন গুল�োর খুমুস [অর্জিত মাল থেকে প্রদেয় এক পঞ্চমাংশ] দেয়া বাধ্যতামূ লক উলামা তা বিস্তারিত ব্যাখ্যা করেছেন। প্রথমত: আক্রমণ সহকারে সংগঠিত তালাসসু স আলিমদের অধিকাংশের মতে একাকী বা দলবদ্ধ বলিষ্ঠ বাহিনী আক্রমণ করে জ�োর পূ র্বক বা প্রতারণার মাধ্যমে দারুল কুফর থেকে আহরিত মালের উপর খুমুস প্রধান করা আবশ্যক। অধিকাংশ উলামা আক্রমণকারীদের সংখ্যা ঠিক কত জন হলে তা বলিষ্ঠ বাহিনী হিসেবে বিবেচিত হবে তা নির্দিষ্ট করেন নি। ইমাম আল-বাগ্বাওয়ী আশ-শাফী বলেন, “তাদের সংখ্যা অল্প বা বেশী হ�োক, খুমুসের পাবার য�োগ্যদের কাছে তা পৌঁছে দিতে হবে, বাকী সম্পদ তাদের (যারা কুফফারের মাল ছিনিয়ে নিয়েছিল)। এমনকি যদি কেবল মাত্র একজন দারুল কুফরে প্রবেশ করে ক�োন হারবির সাথে যু দ্ধ করে তার মাল ছিনিয়ে নেন, তাকে খুমুস আদায় করতে হবে, খুমুস আদায়ের পর বাকী মালের অধিকার তার।” [আত-তাযিব ফি ফিকহুল ইমাম আশ-শাফী] হানাফী উলামার মত – আবু ইউসু ফ খুমুস প্রদেয় হবার জন্য ন্যূনতম নয় সদস্যের শর্তার�োপ করেন কারণ সংখ্যা নয় হলে তা বলিষ্ঠ বাহিনীতে পরিণত হয়। যদি কিছু মুসলিম ব্যক্তিবর্গ [নয় সদস্যের কম] আক্রমণ করে, হানাফিদের মতে তাদের খুমুস দিতে হবেনা বরং তারা একে হালাল আয় হিসেবে বিবেচনা করেন, অন্যদিকে কেউ যদি ইমামের অনু মতিক্রমে দারুল হারবে আক্রমণ করেন আর ইমামের বাহিনী তাকে অতিরিক্ত শক্তি বা জনবল দিয়ে তার শক্তি বৃ দ্ধি করেন সেক্ষেত্রে সারিয়াহ’র (প্রেরিত ছ�োট সেনাদল) হুকুম কার্যকর হবে। দ্বিতীয়ত: ইমামের অনু মতি সহ বা ছাড়া সংগঠিত আক্রমণ বা তালাসসু স খুমুস প্রদেয় হবার ব্যাপারে বেশিরভাগ উলামার মতে ইমামের অনু মতির ক�োন ভূমিকা নেই, তাদের মতে, ইমামের অনু মতি সহ বা ছাড়া দারুল কুফর রুমিয়্যাহ

৩১

থেকে আহরিত সমস্ত সম্পদের ক্ষেত্রেই খুমুস প্রয�োজ্য হবে। ইমাম আল-বাগ্বাওয়ী আশ-শাফী বলেন, “ইমামের অনু মতি ব্যতীত আক্রমণ করা অপছন্দনীয়, কারণ তার অনু মতিক্রমে পরিচালিত আক্রমণে তিনি হয়ত তাদের জন্য সাহায্য পাঠাতেন। তাই তার অনু মতি বিহীন ভাবে পরিচালিত আক্রমণে আহরিত গাণীমাহ’য় খুমুস প্রদেয়।” [আত-তাযিব ফি ফিকহুল ইমাম আশ-শাফী)

গানীমাহ হল পবিত্রতম রিযক

আবু মুহাম্মাদ আল-সা’লাবি আল-বাগদাদী আলমালিকি বলেন, “কেউ যদি সম্পদ আহরণের উদ্দেশ্যে দারুল কুফরে একাকী প্রবেশ করেন এবং গাণীমাহ আহরণ করেন, তা থেকে খুমুস প্রদান করতে হবে, আর [ইমাম] মালিক ইমামের অনু মতি সহ বা ছাড়াই উভয় ক্ষেত্রেই খুমুস প্রদেয় বলে মনে করতেন।” [উইয়ু নুল মাসাইল – আল-কাদী আবদুল-ওহহাব আল-মালিকী] এটাই সংখ্যাগরিষ্ঠের মত, আর এটা ইমাম আহমদের অন্যতম মত হিসেবে বর্ণনা করা হয়েছে। ইমাম আহমদের মতের উল্লেখ করে ইবনে কুদামাহ বলেন, “তাদের গাণীমাহ অন্য সব গাণীমাহ’র মতই: ইমাম সেখান থেকে খুমুস নেবেন এবং বাকীটা তাদের মাঝে ভাগ করে দেবেন। এটা ইমাম শাফী সহ বেশীরভাগ উলামার মত কারণ আল্লাহ বলেছেন {জেনে রাখ যে, কোন বস্তু-সামগ্রীর মধ্য থেকে যা কিছু তোমরা গাণীমাহ হিসাবে পাবে, তার এক পঞ্চমাংশ হল আল্লাহর জন্য।} [আল-আনফাল: ৪১]” আর তারা ইমামের অনু মতিক্রমে প্রবেশ করলে যে হুকুম হত তা অনু সারে কিয়াস করা ৩২

ফিচার

হয়েছে। [আল-মুঘনি] হানাফি আলিমগণ ইমামের অনু মতির উপর ভিত্তি করে আক্রমণকারীদের পার্থক্য করেছেন। আবু ইউসু ফ বলেন, “আমি আবু হানিফা কে জিজ্ঞেস করেছি, ‘যদি এক বা দুই জন শহর বা দেশে বাইরে দারুল কুফরে আক্রমণ চালিয়ে গাণীমাহ লাভ করে সে ব্যাপারে আপনার মত কি? তাদের গাণীমাহ থেকে কি খুমুস আদায় করতে হবে?’ তিনি বললেন, ‘তাদের আহরিত মালের উপর খুমুস প্রয�োজ্য নয় কারণ তাদের আহরিত মালের সাথে চুরি করে লাভ করা মালের মিল রয়েছে, এই মালের সম্পূ র্ণটাই তাদের নিজেদের।’ আমি বললাম, ‘কিন্তু ইমাম যদি সামরিক বাহিনী থেকে কাউকে অগ্রণী দল হিসেবে পাঠান আর সে গাণীমাহ লাভ করে, তার কি খুমুস আদায় করতে হবে? বাকী মাল কি বাহিনী ও তার মাঝে ভাগ করে দেয়া হবে?’ তিনি জবাব দিলেন, ‘হ্যাঁ’ আমি জিজ্ঞেস করলাম, ‘এই ল�োকের সাথে আগে উল্লেখিত সেই দুই ল�োকের কী পার্থক্য?’ তিনি জবাব দিলেন, ‘কারণ এই ল�োককে ইমাম বাহিনী থেকে পাঠিয়েছেন, ইমামের বাহিনী তার সহায়ক, অন্যদিকে সেই দুই ল�োক ক�োন বাহিনী থেকে যায় নি, তারা স্ব-উদ্যোগে, ইমামের অনু মতি ছাড়াই বের হয়েছে।’” [আস-সিয়ারুস সাগির] এটা ইমাম আহমাদ থেকে বর্ণিত মতের একটি। ইবনে কুদামাহ তার অন্য মত উল্লেখ করে বলেন, “এই মাল তাদের, এর উপর খুমুস প্রয�োজ্য নয়। এটা আবু হানিফির মত কারণ এটা হালাল রুজি যা জিহাদ ছাড়া আহরিত, এটা ইহতিতাব (বন থেকে কাঠ আহরণ) এর শামিল, কারণ জিহাদ কেবল ইমামের অনু মতিক্রমে বা বলিষ্ঠ গ�োষ্ঠী কর্তৃক সম্পাদিত হয়। এটা ডাকাতি ও চুরির মত, জীবিকা আয়ের এক মাধ্যম।” [আল-আল-মুঘনি] ইমাম আহমাদ থেকে বর্ণিত তৃতীয় আরেকটি মত রয়েছে, তা হল এই মালে তাদের ক�োন হক নেই বরং এটা মুসলিমদের সম্পত্তি, কারণ তারা ইমামের অনু মতি না নিয়ে আক্রমণ করে গ�োনাহ’র কাজ করেছে। ইবনে

কুদামাহ বলেন, “এক দাসের র�োমানদের এলাকায় পালিয়ে গিয়ে মালামাল সহ ফেরত আসার ঘটনার প্রেক্ষিতে ইমাম আহমাদ বলেন, ‘দাস তার মালিকের, তার আনিত মালামাল মুসলিমিনের, কারণ [এই দাস] এর কাজটি গ�োনাহের, তাই [আহরিত মালে] তার ক�োন অধিকার নেই।’” [আল-মুঘনি] তৃতীয়ত: ব্যবসায়ীর তালাসসু স, বা এমন বন্দী যে মুক্ত হয়ে দারুল কুফরে বসবাস করছেন বা সেখানকার নও মুসলিমের খুমুস প্রয�োজ্য হবার ব্যাপারে উলামার ভিন্ন মতের কারণ অনু সন্ধান করলে দেখা যায়, এর অন্যতম কারণ হল এ সম্পদ নেয়া হয় জ�োরপূ র্বক ও লড়াই করে যা গাণীমাহ’র শর্ত, অন্য কারণ হল ইমামের অনু মতি, সেক্ষেত্রে এটা জিহাদ যা ইমামের নেতৃত্বে সম্পাদিত হয়। এগুল�ো ছাড়া অন্যান্য ক্ষেত্রে [আহরিত মাল] গাণীমাহ’র অন্তর্ভুক্ত হবেনা, বরং তা হবে অন্যান্য হালাল রুজির উৎসের মত যেমন: শিকার, কাঠ সংগ্রহ ইত্যাদি, সেরকম কিছু উদাহরণ হল – ব্যবসায়ীর তালাসসু স, বন্দির তালাসসু স যে মুক্তি পেয়ে দারুল কুফরে বাস করছে বা সেখানকার নও মুসলিমের তালাসসু স, এর দলিল পাওয়া যায় ইমাম আত-তাবারীর তাফসিরে যা তিনি সালিম ইবনে আবিল জা’দ থেকে এই আয়াতের তাফসিরে বর্ণনা করেন {আর যে আল্লাহকে ভয় করে, আল্লাহ তার জন্যে নিষ্কৃতির পথ করে দেবেন} [আত-তালাক: ২] সালিম বলেন, “এই আয়াত কষ্টকর পরিস্থিতির স্বীকার আশজা [গ�োত্রের] এক ল�োকের প্রেক্ষিতে নাযিল হয়, সেই ল�োক নবী g কাছে এসেছিলেন যিনি তাকে বললেন, ‘আল্লাহ কে ভয় কর এবং সবর কর।’ সে ফিরে গেল এবং জানতে পারল তার শত্রুদের হাতে বন্দী ছেলেকে আল্লাহ মুক্ত করার ব্যবস্থা করেছেন এবং সে [পালিয়ে আসার সময়] তাদের কিছু ছাগল নিয়ে এসেছে। তারপর তার ছেলে রাসূ লুল্লাহ g কাছে গিয়ে তা জানাল এবং জিজ্ঞেস করল, ‘আমি কি ঠিক করেছি ও রাসূ লুল্লাহ g ?’ তিনি উত্তর দিলেন, ‘হ্যাঁ’।” [জামি’উল বায়ান ফি তাওয়িলুল কুরআন) সু তরাং, এই মুসলিম বন্দী মুক্তির পর তাদের কিছু ছাগল নিয়ে এসেছিলেন সাথে করে এবং নবী g এর উপর ক�োন খুমুস ধার্য করেন নি কারণ তা আহরিত হয়েছে মুসলিমদের কর্তৃত্বের এলাকার বাইরে দারুল হারবে, ক�োন যু দ্ধ ছাড়াই, নবী g অনু মতি ব্যতিরেকে এবং তিনি একে গানীমাহ হিসেবে গণ্য করেন নি। এই কারণে, ইহতিতাবের মালের শর্ত হল তা আহরিত হতে হবে দারুল কুফর থেকে এবং ইমামের অনু মতি ছাড়া। আর একই হুকুম প্রয�োজ্য হবে ক�োন ব্যবসায়ী যদি দারুল হারবে থেকে মাল চুরি করে। ইমাম আলবাগ্বাওয়ী বলেন, “যদি কেউ দারুল হারবে ঢুকে ক�োন

হারবি কাছে থেকে ক্রয়-বিক্রয় চুক্তির আওতায় মাল গ্রহণ করে পালিয়ে যায় [মালের মূ ল্য পরিশ�োধ না করে] তাহলে সে মালের মালিকানা তার এবং এর উপর খুমুস প্রয�োজ্য নয়।” [আত-তাহযিব ফি ফিকহুল ইমাম আশশাফী] যারা দারুল হারবের অধিবাসী এবং কুফফারদের সু নির্দিষ্ট ভাবে নিরাপত্তার গ্যারান্টি প্রদান করেন তাদের ক্ষেত্রেও একই হুকুম প্রয�োজ্য হবে। একই ভাবে যদি কেউ দারুল হারবে ইসলাম গ্রহণ করেন এবং কুফফারের মাল চুরি করেন তাদের ক্ষেত্রেও একই হুকুম প্রয�োজ্য হবে। কারণ এদের সবার পরিস্থিতি নবী g আমলের সেই ব্যক্তির মত যে কুফফার ছাগল নিয়ে পালিয়ে এসেছিল আর কুফফার থেকে আহরিত মালের উপর খুমুস আর�োপের ক�োন প্রমাণ পাওয়া যায় না। ইবনে আবি যাইদ আল-কাইরাওয়ানি বলেন, “সাহনু ন বলেন, ‘আর যারা দারুল হারবে ইসলাম গ্রহণ করে তাদের জন্য যাকে খুশি তাকে হত্যা ও তাদের মালামাল কেড়ে নেয়া হালাল।’” [আন-নাওয়াদির ওয়ায-যিয়াদিয়াত] আর মালের মালিকের ব্যাপারে ক�োন ইখতিলাফ নেই, তাই কুফফার পুরুষ, নারী বা শিশু – সবার মাল চুরি করা হালাল।

হারবি কুফফার থেকে আহরিত মাল কিভাবে ভাগ করতে হবে গাণীমাহ: আল্লাহ বলেন, {আর জেনে রাখ যে, কোন বস্তু-সামগ্রীর মধ্য থেকে যা কিছু তোমরা গাণীমাহ হিসাবে পাবে, তার এক পঞ্চমাংশ হল আল্লাহর জন্য, রাসূ লের জন্য, তাঁর নিকটাত্মীয়-স্বজনের জন্য এবং এতীমঅসহায় ও মুসাফিরদের জন্য; যদি তোমাদের বিশ্বাস থাকে আল্লাহর উপর এবং সে বিষয়ের উপর যা আমি আমার বান্দার প্রতি অবতীর্ণ করেছি ফয়সালার দিনে, যেদিন সম্মু খীন হয়ে যায় উভয় সেনাদল। আর আল্লাহ সব কিছু র উপরই ক্ষমতাশীল।} [আল-আনফাল: ৪১] সু তরাং, গাণীমাহ’র চার-পঞ্চমাংশ মুজাহিদিনের জন্য যারা তা আহরণ করেন, বাকী এক-পঞ্চমাংশ সূ রা আনফালের গানীমাহ’র আয়াতে উল্লেখিত ল�োকদের জন্য। ইবনে উমার ও ইবনে আব্বাস j বর্ণনা করেন, “রাসূ লুল্লাহ g খুমুস পাঁচ ভাগে ভাগ করতেন” মানে বাকী এক-পঞ্চমাংশ পাঁচ ভাগে বিভক্ত হত। ইমাম আহমাদ বলেন, “খুমুসের এক ভাগ আল্লাহ ও তাঁর রাসূ লের জন্য, এক ভাগ রাসূ লুল্লাহ g এর বনু হাসিম ও বনু আল-মুত্তালিবের অন্তর্ভুক্ত নিকটাত্মীয়দের জন্য কারণ তিনি এই দুই গ�োত্রের বাইরে অন্য কাউকে এই খাত থেকে অংশ দিতেন না, আরকে ভাগ ইয়াতিমদের জন্য, আরেক ভাগ অভাবী দের জন্য এবং শেষ ভাগ মুসাফিরদের জন্য।” [মাসায়েল আহমাদ ইবনে হানবাল রুমিয়্যাহ

৩৩

রেওয়াত ইবনিহি আবদিল্লাহ] আল্লাহ ও তাঁর রাসূ লের অংশ ক�োন খাতে ব্যয় হবে: সঠিক মতানু সারে আল্লাহ ও তাঁর রাসূ লের খাত ব্যয় হবে ঘ�োড়া, অস্ত্র-শস্ত্র ও মুসলিমিনের অন্যান্য স্বার্থ সংশ্লিষ্ট বিষয়ে। ইবনে কুদামাহ বলেন, “আল্লাহ তাঁর ও তাঁর রাসূ লের g প্রতি এটা আর�োপ করেছেন, মাসলাহার (মুসলিম স্বার্থ) ব্যাপারটি যে তাঁর কাছে গুরুত্বপূ র্ণ তার অবগতির জন্য, এবং আর এটা নবী g এর জন্য নির্দিষ্ট নয় কারণ তা তার মৃত্যুর পর শেষ হয়ে গিয়েছে।” [আল-মুঘনি]

ফাই ফাই ক�োথায় ব্যয় হবে তা আল্লাহ পরিষ্কার করেন সূ র আল-হাশরে, {আল্লাহ জনপদবাসীদের কাছ থেকে তাঁর রাসূ লকে যা দিয়েছেন, তা আল্লাহর, রসূ লের, তাঁর আত্মীয়-স্বজনের, ইয়াতীমদের, অভাবগ্রস্তদের এবং মুসাফিরদের জন্যে, যাতে ঐশ্বর্য কেবল তোমাদের বিত্তশালীদের মধ্যেই পুঞ্জীভূত না হয়। রাসূ ল তোমাদেরকে যা দেন, তা গ্রহণ কর এবং যা নিষেধ করেন, তা থেকে বিরত থাক এবং আল্লাহকে ভয় কর। নিশ্চয় আল্লাহ কঠোর শাস্তিদাতা। এই ধন-সম্পদ দেশত্যাগী নিঃস্বদের জন্যে, যারা আল্লাহর অনু গ্রহ ও সন্তুষ্টি লাভের অন্বেষণে এবং আল্লাহ তাঁর রসূ লের সাহায্যার্থে নিজেদের বাস্তুভিটা ও ধন-সম্পদ থেকে বহিষ্কৃ ত হয়েছে। তারাই সত্যবাদী। যারা মুহাজিরদের আগমনের পূ র্বে মদীনায় বসবাস করেছিল এবং বিশ্বাস স্থাপন করেছিল, তারা মুহাজিরদের ভালবাসে, মুহাজিরদেরকে যা দেয়া হয়েছে, তজ্জন্যে তারা অন্তরে ঈর্ষা পোষণ করে না এবং নিজেরা অভাবগ্রস্ত হলেও তাদেরকে অগ্রাধিকার দান করে। যারা মনের কার্পণ্য থেকে মুক্ত, তারাই সফলকাম। আর এই সম্পদ তাদের জন্যে, যারা তাদের পরে আগমন করেছে। তারা বলে: হে আমাদের পালনকর্তা, আমাদেরকে এবং ঈমানে আগ্রহী আমাদের ভ্রাতাগণকে ক্ষমা কর এবং ঈমানদারদের বিরুদ্ধে আমাদের অন্তরে কোন বিদ্বেষ রেখো না। হে আমাদের রব, আপনি রাউফুর রাহীম } [সূ রা আল-হাশর: ৭-১০] ফাইয়ের উপর খুমুস প্রয�োজ্য হবে কিনা এ ব্যাপারে আলিমদের মাঝে মতভেদ রয়েছে, এই মতভেদের কারণ হল, সূ রা হাশরের সপ্তম আয়াতে বর্ণিত ফাই গ্রহীতারা সূ রা আনফালের গাণীমাহ’র আয়াতে বর্ণিত গানীমাহ গ্রহীতাদের অনু রূপ। একারণে উলামার এক দল এ আয়াতের বাহ্যিক অর্থ গ্রহণ করেছেন যদিও আল্লাহ খুমুসের কথা উল্লেখ করেন নি যেমন ভাবে তিনি আল-আনফালের আয়াতে করেছেন। উলামার আরেক দল উমার h মত গ্রহণ করেছেন যিনি উপর�োল্লিখিত আয়াতের উল্লেখ করে বলেন “এই [আয়াত গুল�ো] ৩৪

ফিচার

সকল মুসলিমিনকে অন্তর্ভুক্ত করে।” তাই এই আয়াতের উদ্দেশ্য হল হুকুমটির ব্যাপ্তিতা উল্লেখ করা, খুমুস গ্রহীতা নির্দিষ্ট করা নয়। ইবনে কুদামাহ আল-কাফিতে উল্লেখ করেন, “[হানবালি] মাযহাবে পরিষ্কার যে এটার [ফাই] উপর খুমুস প্রদেয় নয় কারণ আল্লাহ এই আয়াত {আল্লাহ তাঁর রাসূ লকে যে ধন-সম্পদ দিয়েছেন, তজ্জন্যে তোমরা ঘোড়ায় কিংবা উটে চড়ে যু দ্ধ করনি} [আল-হাশর: ৬] ও তৎপরবর্তী আয়াত গুল�ো আম (সাধারণ), তিনি সকল মুসলিমিনকে তার [ফাইয়ের] অংশীদার করেছেন। উমার h এই আয়াত গুল�ো পড়ে বলেন, ‘এই [আয়াত গুল�ো] সকল মুসলিমিনকে অন্তর্ভুক্ত করে, আমি যদি লম্বা সময় বেঁচে থাকি তাহলে দেখব হিমায়ার [গ�োত্রের] উপত্যকার রাখাল ফাইয়ের অংশ পাচ্ছে, এর জন্য ক�োন ঘাম ঝরান�ো ছাড়াই’।” [আল-কাফি ফি ফিকহুল-ইমাম আহমাদ] অবশ্য ইবনে কুদামাহ নিজস্ব মত ছিল যে ফাইয়ের উপর খুমুস প্রয�োজ্য, যার এক-পঞ্চমাংশ গাণীমাহ ও ফাইয়ের আয়াতে উল্লেখিত ল�োকেরা পাবে আর বাকী চার-পঞ্চমাংশ ফাই সকল মুসলিমিনের অধিকার, তার কিতাব আল কাফিতে উল্লেখিত ক্রম অনু যায়ী। তিনি বলেন, “এর শুরু সবচেয়ে গুরুত্বপূ র্ণ খাত দিয়ে, তারপর পরবর্তী গুরুত্বপূ র্ণ খাতে। আর সবচেয়ে গুরুত্বপূ র্ণ খাত হল মুসলিম সেনাবাহিনীর প্রয়�োজনীয়তা পূ র্ণ করা যেমন - তাদের জন্য খাবারের ব্যবস্থা করা, তাদের জন্য দরকারি নির্মাণ কাজের সম্পাদন, খন্দক খ�োঁড়া, তাদের জন্য বাহন ও অস্ত্র-শস্ত্র ক্রয় করা ইত্যাদি, তারপর ক্রমান্বয়ে পরবর্তী গুরুত্বপূ র্ণ খাতে ব্যয় করা যেমন ত�োরণ, রাস্তা-ঘাট ও মসজিদ নির্মাণ, খাল খনন, বন্যা নির�োধক [বাঁধ নির্মাণ] এবং কাজী, ইমাম ও মুয়াজ্জিনের জীবিকার ব্যবস্থা করা, অন্যান্য মুসলিমের প্রয়�োজনীয়তা পূ রণ এবং অন্য যেক�োন কাজ যা মুসলিমিনের উপকারে আসে। আয়াতটি ও উমার h এর উক্তির ভিত্তিতে বাকী মাল মুসলিমিনের মাঝে ভাগ করে দিতে হবে।” [আলকাফি ফি ফিকহুল-ইমাম আহমাদ)

নিরাপত্তা প্রদান দারুল হারব ও ইবাহাহ’র ভূমির মাঝে ক�োন পার্থক্য নেই, হারবি কুফফারের জান-মালের ক�োন ইসমাহ নেই, কেবল জিম্মা চুক্তি ও আহদুল আমান তাদের রক্ত হরণ র�োধ করে। মুয়াহাদ - সেই কাফির যার আহদুল আমান বা মুসলিমদের সাথে যু দ্ধবিরতি চুক্তি রয়েছে – যদি তার চুক্তির শর্তাবলি পূ র্ণ করে তাহলে সেই প্রতিশ্রুতি ও চুক্তি বহাল রাখা ওয়াজিব, এ ব্যাপারে ইজমা রয়েছে এবং ক�োন ইখতিলাফ নেই। রাসূ লুল্লাহ g বলেন, “মুয়াহাদকে (সেই কাফির যার আহদুল আমান বা মুসলিমদের সাথে যু দ্ধবিরতি অথবা

ইউর�োপিয়ান কেন্দ্রীয় ব্যাংক – মুসলিমদের অবশ্যই কুফফারের অর্থনীতিতে আঘাত হানা উচিৎ

জিম্মা চুক্তি রয়েছে) হত্যাকারী জান্নাতের সু গন্ধ পাবেনা। যদিও জান্নাতের সু গন্ধ ৪০ বছরের রাস্তার সমপরিমাণ দূ রত্ব থেকে পাওয়া যায়।” [আল-বুখারী] একজন মুসলিম যখন ক�োন মুশরিককে আহদুল আমান প্রদান করেন তখন সেই মুশরিকের দিকে হাত না বাড়ান�ো অন্য মুসলিমদের উপর ওয়াজিব হয়ে যায়, এর দলিল হল আলি h বর্ণিত হাদীস, তিনি বলেন রাসূ লুল্লাহ g বলেছেন, “মুসলিমিন তাদের চুক্তির ব্যাপারে ঐক্যবদ্ধ, তাদের সর্বশেষ জন সর্বাত্মক চেষ্টা করবে তা বহাল রাখার জন্য। তাই যে ক�োন মুসলিমের সাথে বিশ্বাসঘাতকতা করবে তার উপর আল্লাহ, মালাইকা (ফেরেশতা) ও সমস্ত মানবের লানত এবং তার থেকে ক�োন কিছু গ্রহণ করা হবে না।” [আল-বুখারী], এর সাথে আলী আরও বলেন, নবী g বলেছেন, “মুমিনরা তাদের রক্তের প্রেক্ষিতে সবাই সমান, অন্যদের বিরুদ্ধে তারা এক-হাত [ঐক্যবদ্ধ], এবং তাদের সর্বশেষ জন সর্বাত্মক চেষ্টা করবে তাদের চুক্তি বহাল রাখতে। কাফির [হত্যার কারণে] মুমিন কে [কিসাসের আওতায়] হত্যা করা যাবে না যদি না সে কাফিরের চুক্তির বৈধতা বহাল থাকে।” [আহমাদ, আবু-দাউদ ও আন-নাসাই হতে বর্ণিত] ইবনে হিশাম বলেন, “আবু উবাইদাহ আমাকে বলেন, যখন আবুল-আস ইবনে আর-রাবি শাম থেকে মুশরিকদের সম্পদ সহ ফিরলেন তাকে বলা হল ‘তুমি কেন ইসলাম গ্রহণ করছ না, যেহেতু এই সম্পদ মুশরিকের, [মুসলিম হয়ে গেলে] তা ত�োমার হয়ে যাবে?’ আবুল-আস উত্তরে বললেন, ‘এ কেমন পাপ হবে যে আমি আমার ইসলাম বিশ্বাসভঙ্গতা দিয়ে শুরু করব’।” [সিরাত ইবনে হিশাম] বর্ণিত আছে যে মুগিরা ইবনে শু’বাহ তার জাহিলিয়াতের সময় কিছু সঙ্গীকে হত্যা করে তাদের মাল নিয়ে নেন। তারপর তিনি এসে ইসলাম গ্রহণ করেন। নবী g বলেন, “ত�োমার ইসলাম আমি গ্রহণ করলাম, আর মালামালের সাথে আমার ক�োন সম্পর্ক নেই।” [আল-বুখারী]

ইবনু ল কাইয়্যিম বলেন, “মুগিরাহকে বলা ‘ত�োমার ইসলাম আমি গ্রহণ করলাম, আর মালামালের সাথে আমার ক�োন সম্পর্ক নেই’ নবী g এই উক্তিটিতে প্রমাণ হয় মুয়াহাদ মুশরিকের মালে ইসমাহ রয়েছে এবং তা হরণ করা যাবেনা। বরং তা তার কাছে ফেরত দিতে হবে, কারণ মুগিরাহ আহদুল আমান প্রদানের ভিত্তিতে তাদের সাথে ছিলেন, তারপর তিনি তাদের সাথে বিশ্বাসঘাতকতা করেন এবং তাদের মালামাল নিয়ে নেন, তাই নবী g সেই মাল গ্রহণ করেন নি বা সেই কাজের বৈধতা দেন নি। তিনি সেই মালের গ্যারান্টিও দেন নি (অর্থাৎ সেই মাল যেন ফেরত দেয়া হয় তা নিশ্চিত করেন নি) কারণ এই ঘটনা ঘটেছে মুগিরার ইসলাম গ্রহণের পূ র্বে।” [যাদুল মায়াদ ফি হাদি খাইরিল-ইবাদ]

প্রতারণার উদ্দেশ্যে বিশেষ পরিভাষা ব্যাবহার আহদুল আমান প্রদান হিসেবে গণ্য করা যাবেনা এবং তার খিয়ানত করা আর এটাই ছিল তা যা আবদুল্লাহ ইবনে উনাইস ও ুমহাম্মাদ ইবনে মাসলামা h করেছেন, কারণ মুহাম্মাদ ইবনে মাসলামাহ কা’ব ইবনে আশরাফকে আহদুল আমান দেন নি। বরং তিনি তাকে ব�োঝাতে চেয়েছিলেন যে তিনি নবী g এর সাথে বসবাস করতে তার আর ভাল লাগছিলনা এবং এর দ্বারা তিনি তার সাথে চাতুরী করেছেন। এর আগে তিনি নবী g এর অনু মতি চেয়েছিলেন কিছু বলতে [নবী g সম্পর্কে নেতিবাচক কিছু ] এবং নবী g তাকে তা করতে অনু মতি দেন। বুখারীর বর্ণনা মতে তিনি যা বলেছেন তার মাঝে ছিল, “সত্যিই, তিনি এমন ল�োক যিনি আমাদের কাছ থেকে সাহায্য চেয়েছেন, তিনি আমাদের ক্লান্ত করে দিয়েছেন (এর মানে এও হতে পারে যে তার শারীয়াহ শিক্ষার ভারে আমরা ক্লান্ত কিন্তু আল্লাহ সন্তোষের জন্য এই রুমিয়্যাহ

৩৫

কুফফারের জেলে বন্দী মুসলিম মুক্তি পাবার পর তালাসসু সের মাধ্যমে তাদের সম্পদ লু ট করা তার জন্য জায়েজ

ক্লান্তি আনন্দের), আমি ত�োমার কাছে কিছু ঋণ চাইতে এসেছি।” কাব বলল, “আর আল্লাহর কসম, ত�োমরা তার ব্যাপারে ক্লান্তই হয়ে যাবে” মুহাম্মাদ ইবনে মাসলামাহ বললেন, “আমরা তার অনু সরণ করেছি, তার শেষ দেখা পর্যন্ত আমরা তাকে ত্যাগ করতে চাই না।” তাই তার উক্তি “তিনি আমাদের ক্লান্ত করে দিয়েছেন” এর মানে সাহাবা নবী g কে বায়াত পরবর্তী দুঃখ-কষ্টে সবর করার প্রতিজ্ঞা করে বায়াত দিয়েছিলেন, কারণ তারা জানতেন আল্লাহ রাস্তায় তাদের জন্য অপেক্ষা করছে বালা-মুসিবত, দুর্ভোগ এবং ক্লেশ-কষ্ট। কিন্তু তিনি আসলে এর বাক্যটি দিয়ে তার সাথে চাতুরী করেছেন এবং তার কাছে [ঋণ] চেয়েছেন যাতে কাব তার ব্যাপারে আশ্বস্ত থাকে এবং তিনি তাকে হত্যা করতে পারেন। একই ঘটনা ঘটেছে খালিদ আল-হুযালিকে বলা আবদুল্লাহ ইবনে উনাইসের কথায়: “আমারা জানতে পেরেছি যে তুমি এই ল�োকের বিরুদ্ধে জনবল জড়�ো করছ, আমরা সে ব্যাপারে কথা বলতে এসেছি।” তার কথার একাধিক মানে রয়েছে। “সে ব্যাপারে” শব্দগুল�োর মানে হতে পারে তিনি তাকে সমর্থন করেন বা তাকে হত্যা করতে চান। এ থেকে ব�োঝা যায় যে যদি কেউ স্পষ্টভাবে [কুফফার] কাউকে নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি প্রদান না করে বক্তব্য বা কাজের মাধ্যমে চাতুরি করে তাকে হত্যা করলে বা তাদের সম্পদ নিয়ে নিলে তা খিয়ানাহ (বিশ্বাসঘাতকতা) হিসেবে গণ্য হবে না, কারণ নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি দুই পক্ষের – নিরাপত্তা প্রদানকারী ও নিরাপত্তা গ্রহণকারী – মধ্যে স্পষ্ট ও পরিষ্কার শর্তসহ আহদ (চুক্তি), কিন্তু কার�ো ক�োন কাজ বা কথার প্রেক্ষিতে অপর পক্ষ তা নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি হিসেবে ধরে নেয় তা আহদ বলে গণ্য হবে না। স্পষ্ট ও পরিষ্কার ভাষায় প্রদত্ত নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতির ব্যাপারে ফুকাহা’র মাঝে ক�োন ইখতিলাফ নেই। কিন্তু অস্পষ্ট ভাষা ব্যাবহারে ক্ষেত্রে কিছু ইখতিলাফ রয়েছে। ৩৬

ফিচার

কিছু উলামা ক�োন ক�োন কথা বা কাজকে নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি হিসেবে গণ্য করেছেন, আবার কেউ কেউ তা করেন নি। ক�োন আলিম ক�োন কাজ কে নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি হিসেবে গণ্য করেছেন, অন্যদিকে একই কাজ অন্য ক�োন আলিম যু দ্ধের চাতুরী ও প্রতারণার অন্তর্গত হিসেবে বিবেচনা করেছেন, এতে আসলে অবাক হবার কিছু নেই। সর্বোপরি, ক�োন ক�োন অস্পষ্ট পরিভাষা নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি হিসেবে গণ্য হবে সে ব্যাপারে সর্বজনগ্রাহ্য ও সর্বসম্মত ক�োন নীতিমালা নেই, পরিভাষার শ্রেণীবিন্যাস নিতান্তই স্বতন্ত্র আলিমের ইজতিহাদ এবং এ ব্যাপারে ইখতিলাফ গ্রহণয�োগ্য, তাই এই ব্যাপারে অনমনীয়তা বা বাড়াবাড়ি বাঞ্ছনীয় নয়।

দারুল হারবে এন্ট্রি-ভিসা সেখানকার কুফফারের জান-মালের জন্য ইসমাহ নয় হারবি কুফফারের জান-মালের ক্ষেত্রে মূ লনীতি হল তা হালাল এবং এর ক�োন ইসমাহ নেই, তাই যদি নির্দিষ্ট ক�োন প্রেক্ষাপটের ক্ষেত্রে মতভেদের সৃ ষ্টি হয় এবং তা নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি হিসেবে গণ্য হবে কিনা সে ব্যাপারে দ্বন্দ্বের সৃ ষ্টি হয় এবং সব পক্ষের দলিল একই পর্যায়ের বা কাছাকাছি হয়, সেক্ষেত্রে আমাদের উচিৎ মূ লনীতির অনু সরণ করা, অর্থাৎ ‘কুফফারের জান-মাল হালাল’ যদি না এর বিপরীতে ক�োন সঠিক নির�োধক কারণ উপস্থিত থাকে। কারণ ইজমায় রয়েছে সন্দেহহীনতা, অন্যদিকে ইখতিলাফ সংশয় নিয়ে আসে। আর সংশয় সন্দেহহীনতাকে রদ করতে পারেনা। এই পরিস্থিতিতে নিরাপত্তার নিশ্চয়তা প্রদান হবে সংশয়যু ক্ত নির�োধক বিষয় আর সংশয়যু ক্ত নির�োধক বিষয় জ্ঞাত কারণে প্রতিষ্ঠিত হুকুমকে বাতিল করতে পারেনা। সন্দেহাতীত

ভাবেই যু দ্ধের ক্ষেত্রে প্রতারণা করা হালাল, আর তা হবে আর কেউ যদি জাল বা সত্যিকার কাগজ-পত্র যেখানে মিথ্যা ও দ্ব্যর্থক বক্তব্যের মাধ্যমে যার ক�োন পরিষ্কার বা তার দ্বীনী ও ব্যক্তিগত তথ্য রয়েছে তা ব্যাবহার করে স্পষ্ট মানে থাকবেনা। দারুল কুফরে প্রবেশ করে, তার জন্য সেখানকার সংক্ষেপে, মালিকের কুফরের কারণে মালের ক�োন কুফফার হত্যা ও তাদের মাল লুট করা হালাল কারণ ইসমাহ না থাকলে – যেমন হারবি কাফিরের মাল – সেসব কাগজ-পত্র নিরাপত্তার নিশ্চয়তা বহন করেনা, যেক�োন উপায়ে তা হরণ হালাল, এ ব্যাপারে ক�োন কারণ আবু উমাইয়াহ দাবী করেছিলেন তিনি বনু বকর ইখতিলাফ নেই যদি না কাফিরকে নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি গ�োত্রের এবং এক মুশরিককে কিছু বিভ্রান্তিকর তথ্য দেয়া হয়। হারবি কুফফারের মাল যেখানে যে অবস্থায় দিয়ে ধ�োঁকা দিয়ে ছিলেন, মুশরিকটি ভেবে ছিল তিনিও থাকুক না কেন তা চুরি করতে প্রতারণা করা জায়িয, আর এন্ট্রি ভিসা কে চুক্তি বা নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি হিসেবে দাবীর পক্ষে ক�োন শরয়ী দলিল বা উরফ (সু পরিচিত বহুল প্রচলিত সামাজিক রীতি বা ব�োঝাপড়া) পাওয়া যায়না। বরং এন্ট্রি ভিসা হল নিছক সেই দেশে প্রবেশের অনু মতি যা আসলে নিরাপত্তার নিশ্চয়তা বহন করেনা। এক পক্ষের নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি অপর পক্ষ থেকে একই প্রতিশ্রুতির নিশ্চয়তা এন্ট্রি ভিসা কুফফার জান-মালের জন্য ইসমাহ’র গ্যারান্টি দেয় না দেয়না। ইবনে আবি যাইদ আল-কায়রাওয়ানি বলেন, “আর তারা যদি রাজাকে মুশরিক এবং তার ব্যাপারে নিরাপদ ব�োধ করেছিল। জানায় যে তারা মুসলিম আর সে বলে ‘ত�োমরা নিরাপদ’ পরে সে ঘুমিয়ে পড়লে তিনি তাকে হত্যা করেন। তাই কিন্তু তারা তাকে নিরাপত্তার নিশ্চয়তা প্রদান না করে জাল কাগজে দেয়া তথ্যের ভিত্তিতে মনে হয় প্রবেশকারী এবং তাকে কিছু না বলে এবং সে দেশের মানু ষের কাছে সেই দেশেরই ল�োক, তা শরীয়াহ বা উরফ অনু সারে তাদের পক্ষ থেকে নিরাপত্তার ধারণা প্রতিষ্ঠিত না হয় নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি দেয়না। তাহলে তারা সেখানকার যে কাউকে হত্যা করা এবং আর জাল কাগজ যদি নির্দেশ করে প্রবেশ তলবকারী ু তাদের খশি মত যে ক�োন মালামাল লুট করা তাদের সেই দেশের নন কিন্তু তাকে প্রবেশের অনু মতি প্রদান জন্য জায়েজ। আর একই ভাবে সে যদি তাদের বলে, করা হয় সেটাও নিরাপত্তার নিশ্চয়তা প্রদান করে না ‘আমি ত�োমাদের নিরাপত্তা দিলাম, দারুল ইসলামে যাও’ কারণ এটা করা হয়েছে যু দ্ধকালীন প্রতারণার ভিত্তিতে। আর তারা তাকে কিছু না বলে, সে ক্ষেত্রেও তাদের জন্য আর এসব ক্ষেত্রে মুহাম্মাদ ইবনে মাসলামা’র ঘটনা খুবই যতটা সম্ভব হত্যা ও অন্য কিছু করে দারুল হারব ত্যাগ শক্তিশালী দলিল এবং তা দারুল হারবে নিজেকে সে করা জায়েজ। ইরাকের কিছু উলামা বলেন, ‘যদি ক�োন ভূমি বা এর কাফির অধিবাসীদের সাথে সংযু ক্ত করার মুসলিম দারুল হারবে আহদুল আমান ছাড়া ঢুকে বলে সাথে মিলে যায়, এবং মিলে যায় দারুল হারবে আশ্রয় ‘আমি ত�োমাদের একজন’ বা ‘আমি ত�োমাদের পাশাপাশি নেবার সাথে, সেখানে তাদের সাথে রাত কাটাবার সাথে, যু দ্ধ করতে এসেছি আর তারা তাকে স্বাধীন ভাবে চলতে তাই এগুল�ো কাফির জাতির জন্য মুসলিমের নিরাপত্তার দেয় তাহলে তার জন্য যত খুশি সম্পদ লুট ও যাকে নিশ্চয়তা হিসেবে বিবেচিত হয় না। আর কাউকে হত্যার ইচ্ছা হত্যা করা জায়িয, কারণ তারা কথা নিরাপত্তার উদ্দেশ্যে তার সাথে রাত্রিবাস নিরাপত্তার প্রতিশ্রুতি নয়, নিশ্চয়তা দেয়না’।” [আন-নাওয়াদির ওয়াস-যিয়াদাত] যার উদাহরণ পাওয়া যায় সাহাবী আমর ইবনে উমাইয়াহ রুমিয়্যাহ

৩৭

জুর্গেন ট�োডেনহুফের: এই কাফিরের আহদু ল আমান মেয়াদ�োর্ত্তীর্ণ, তার রক্ত আবার হালাল হয়ে গেছে

আদ-দুমারী h এবং মুহাম্মাদ ইবনে মাসলামাহ h এর ঘটনায় যিনি ইহুদিদের দুর্গে ঢুকে কাব ইবনে আশরাফ কে চাতুরি করে হত্যা করেন। তাই শরণার্থী হিসেবে মুজাহিদের দারুল হারবে প্রবেশ সাহাবা’র কাজের সাথে মিলে যায়, যদি না তাদের এর কারণে তাকে কুফুরি বা চুক্তি করতে হয়।

কুফফারের সম্পদ হরণ করে তা দিয়ে জিহাদ করতে মুসলিমদের উদ্দীপ্ত করা নবী g মদীনায় হিজরতের পর তার জীবিকার একমাত্র উৎস ছিল গাণীমাহ আর এটা জীবিকার সেরা উৎস, কারণ জ�োর পূ র্বক ছিনিয়ে নেয়া কুফফারের মাল অন্য যেক�োন উপায়ে অর্জিত ধনের চেয়ে পবিত্র। আল্লাহ বলেন {সু তরাং তোমরা খাও যে তাইয়্যিব হালাল বস্তু গানীমাহ অর্জন করেছ তা থেকে। আর আল্লাহকে ভয় করতে থাক। নিশ্চয়ই আল্লাহ গাফুরুর রাহীম।} [আল-আনফাল: ৬৯] ইবনু ল কাইয়্যিম বলেন, “সবচেয়ে সঠিক হল রাসূ লুল্লাহ g এর জীবিকা অর্জনের পথ – গাণীমাহ যা বিধান-দাতা আল্লাহ হালাল করেছেন। আরে কুরআনে (অন্য জীবিকার চেয়ে) এর বেশী প্রশংসা করা হয়েছে, এর ল�োকেদের যেভাবে প্রশংসা করা হয়েছে তা অন্যদের ক্ষেত্রে করা হয়নি আর এই কারণে আল্লাহ এটা তার সৃ ষ্টির সেরা জনের জন্য এটা বেছে নিয়েছেন এবং খাতামুন নাবিয়্যিন g বলেছেন, ‘আমি (কিয়ামতের পূ র্বে) তরবারি-সহ প্রেরিত হয়েছি, যাতে শরীকবিহীনভাবে আল্লাহর ইবাদত হয়। আমার জীবিকা রাখা হয়েছে আমার বর্শার ছায়াতলে। অপমান ও লাঞ্ছনা রাখা হয়েছে আমার আদেশের বির�োধীদের জন্য।’ আর এই জীবিকা অর্জিত হয় বলিষ্ঠতা ও মর্যাদার সাথে, আল্লাহর শত্রুদের পরাভূত করার মাধ্যমে এবং ৩৮

ফিচার

এটা আল্লাহর কাছে সবচেয়ে প্রিয় বিষয়, অন্য ক�োন ধরণের রুজি এর সাথে তুলনীয় হতে পারে না। আর আল্লাহই সবচেয়ে ভাল জানেন।” [যাদুল মায়াদ] আজ-কাল কিছু মুসলিম জ�োর পূ র্বক কুফফারের সম্পদ হরণ পছন্দ নাও করতে পারেন এবং তাদের মনে হতে পারে রুজির অন্য উৎস আরও ভাল, কিন্তু এটা সঠিক নয়, কারণ কুরআনের বাণী অনু সারে সর্বোত্তম হালাল রুজি হল গাণীমাহ এবং মদিনায় হিজরার পর নবী g এর জীবিকা ছিল গাণীমাহ। আল্লাহ আদম সন্তানের জন্য এসব সম্পদ সৃ ষ্টি করেছেন যাতে তারা এগুল�ো তাঁর বাধ্যতায় ও ইবাদতে ব্যাবহার করতে পারে, তাই যখন কেউ এগুল�ো তাঁর প্রতি অবিশ্বাসে ও তাঁর সাথে শিরকে ব্যবহার করে আর তখন আল্লাহ মুসলিমদেরকে তার উপর ক্ষমতা দান করেন। তারা সেসব সম্পদ মুশরিকদের কাছ থেকে কেড়ে যারা এই সম্পদের আসল হক্বদার তাদের ফিরিয়ে দেন, আর তারা হলেন সেই সকল ল�োক নিয়ে যারা আল্লাহর ইবাদত করেন, তাঁর আনু গত্য করেন ও তাওহীদের প্রয়�োগ করেন। এই কারণেই এর নাম হয়েছে “ফাই” কারণ এটা সম্পদের অধিকতর হকদার ও যে উদ্দেশ্যে তা সৃ ষ্ট সে উদ্দেশ্যে ব্যবহারকারী কাছেই তা ফেরত দেয়। তাই সকল মুয়াহহিদের উচিত তার জিহাদের ব্যাপ্তি ছড়িয়ে কুফফারে সম্পদকে তার জিহাদের আওতায় নিয়ে আসা, কারণ সম্পদ ও অর্থনীতির জিহাদ এর সর্ববৃ হৎ ক্ষেত্র, যেমনটি রাসূ লুল্লাহ g করেছেন তার বহু আক্রমণে। যেখানে তিনি কুফফারের মালামাল কেড়ে নিতেন এবং তাদের বিষয়-সম্পত্তি ধ্বংস করতেন। সন্দেহাতীত ভাবেই কুফফার আজ তাদের সম্পদ ব্যাবহার করে তাদের সেনা-সামর্থ্য জড়�ো করে, তাই মুয়াহহিদের কর্তব্য কুফফার অর্থনীতি দুর্বল করার নতুন নতুন পদ্ধতি আবিষ্কার ও প্রয়�োগ

হারবী কাফিরের শিশুদের অপহরণ করা জায়েজ

করা এবং তাদের সম্পদ লুট করা অথবা ধ্বংস করা। আর মুসলিমিন, বিশেষ করে দারুল কুফরে বসবাসকারী যারা হিজরা করতে পারছেন না, তাদের করণীয় হল সেই কাজ যা আবু বাসীর h করেছেন মক্কার মুশরিকদের সাথে। এতে ক�োন সন্দেহ নেই যে কুফফারদের বিত্তের ক্ষয় আমাদের সাথে চলমান তাদের যু দ্ধের উপর বিশাল প্রভাব রয়েছে। এছাড়া হারবি কুফফারের বিত্ত লুট ও ধ্বংস করতে হবে তাদের দেশের ক্ষতির উদ্দেশ্যে যা তাদের শক্তি দুর্বল করে দেবে ও অর্থনীতির ক্ষতি করবে। আবু ইউসু ফ বলেন, “তাদের দুর্গ আগুনে পুড়িয়ে দেয়ায়, তাদেরকে বন্যায় ভাসিয়ে দেয়ায়, তাদের উপর থেকে ধ্বংস করায়, তাদের উপর ক্ষেপণাস্ত্র ব্যাবহার করায় ক�োন সমস্যা নেই, কারণ তিনি বলেন {তারা তাদের বাড়ী-ঘর নিজেদের হাতে এবং মুসলমানদের হাতে ধ্বংস করছিল। } [আল-হাশর: ২] এবং এর সব কিছু ই তাদের বিরুদ্ধে যু দ্ধ হিসেবে বিবেচিত যার মধ্যে রয়েছে শত্রুকে পরাভূত করা, দমন করা ও আক্রমণ করা, আর কারণ সম্পদের হুরমাহ (অলঙ্ঘনীয়তা) এর মালিকের অনু রূপ, যেখানে কুফফার জানের ক�োন হুরমাহ নেই সেখানে তাদের মালের হুরমাহর প্রশ্ন কিভাবে আসে?” [বাদাই আস-সানাই] তাছাড়া, এই সম্পদ আল্লাহর রাস্তায় ব্যয় হলে তা জিহাদকে উপকৃত করবে, তাই যে ক�োন মুয়াহহিদ হারবি কাফিরের সম্পদ নিয়ে তার মুসলিম ভাইদের খিলাফাহ’র বিভিন্ন উলাইয়াতে হিজরা’র খরচ য�োগানে ব্যয় করতে পারেন অথবা কুফফারের বিরুদ্ধে জিহাদের অর্থায়নে ব্যয় করতে পারেন। কত ভাই টাকার অভাবে হিজরা করতে দেরী করেছেন, কুফফারের অধীনে চাকুরী নিতে বাধ্য হয়েছেন হিজরার জন্য টাকা জমাতে, আল্লাহু মুসতা’আন। এবং মুয়াহহিদ মুজাহিদ শত্রুভূমিতে জিহাদের জন্য প্রয়�োজনীয় অস্ত্র-শস্ত্র

কিনতে কুফফার থেকে আহরিত সম্পদ ব্যয় করতে পারেন। সু তরাং, হে কুফফারের দেশে বাস করা মুয়াহহিদগণ, আবু জান্দালের h মত হউন, হারবি কুফফারের সম্পদ লুট করতে ইতস্তত করবেন না, হ�োক তা বল প্রয়�োগে, চুরি-ডাকাতির কিংবা প্রতারণার মাধ্যমে। আর দারুল হারবে প্রবেশকারী মুসলিম সম্পর্কে ইবনে তাইমিয়ার উক্তিটি গভীর ভাবে চিন্তা করুন: “একই ভাবে, যদি সে তাদেরকে বা তাদের সন্তানদেরকে অপহরণ করে বা তাদেরকে ক�োন উপায়ে আয়ত্তে আনতে পারে, তাহলে হারবি কুফফারের জান-মাল মুসলিমদের জন্য হালাল। তাই তারা যদি তাদের শরয়ী ভাবে আটক করে তাহলে তাদের মালিকানা তার (মুসলিমের)।” [মাজমু আল-ফাতওয়া] যদি তাদের শিশুদের ব্যাপারে এই হুকুম হয় তাহলে তাদের সম্পদের ব্যাপারে কি হুকুম হতে পারে। আর দাওলাতুল ইসলামের সাথে তাদের যু দ্ধের কথা ভুলে যাবেন না যা তাদের সম্পদের উপর নির্ভরশীল, আপনার নিয়ত পরিশুদ্ধ করুন, আল্লাহর উপর তাওয়াক্কুল করুন আর তাদের সম্পদ হরণের ব্যাপারে কার�ো সাথে পরামর্শ করবেন না। আল্লাহর বারাকায় এগিয়ে যান, কুফফারের সম্পদ হরণ তাদের নিশ্চিত ভাবেই দুর্বল করে, তাদের অর্থনৈতিক নিরাপত্তাকে হুমকির মুখে ঠেলে দেয়, মুমিনদের শক্তিশালী ও সাহসী করে ত�োলে এবং এটি জিহাদের আঙ্গিক গুল�োর একটি যার চর্চা স্থগিত রয়েছে, কেবল অল্প কিছু সত্যান্বেষীর দল এর চর্চা করছেন আর কত ক্ষু দ্র তাদের সংখ্যা! আমরা আল্লাহর কাছে দ�োয়া করি, তিনি যেন তাঁর মুজাহিদ বান্দাদের বিজয় দান করেন, মুয়াহহিদদের অন্তর গুল�ো প্রশান্ত করে দেন। আলহামদুলিল্লাহি রাব্বিল আলামিন। রুমিয়্যাহ

৩৯

কুফর শক্তির বিরুদ্ধে খিলাফাহ’র সেনাদের যু দ্ধ অব্যাহত রয়েছে, আমরা চলমান এই যু দ্ধের সাম্প্রতিক কিছু অপারেশনের দিকে আল�োকপাত করব যেগুল�োতে দাওলাতুল ইসলামের মুজাহিদিন খিলাফাহ’র ভূখণ্ড বিস্তৃ ত হয়েছে বা আল্লাহ শত্রুদের সন্ত্রস্ত, নৃ শংস হত্যা বা অবমানিত করা হয়েছে। বিশ্বের বিভিন্ন অঞ্চলে গত কয়েক সপ্তাহে সংগঠিত দাওলাতুল ইসলামের বহু অভিযানের মধ্যে কিছু অভিযান এখানে উল্লেখ করার জন্য বাছাই করা হল।

পূ র্ব এশিয়া ৯ রামাদানে ক�োটাব�োর দক্ষিণে মামা সাবান�ো এলাকায় ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনাবাহিনীর ১০ সদস্য খিলাফাহ’র সেনাদের সাথে সংঘর্ষে নিহত হয়। ১৩ রামাদানে জ�োল�ো সু লু দ্বীপের বাটিকুল এলাকায় খিলাফাহ’র সেনারা ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনাদের অবস্থানে বেশ কিছু মর্টার নিক্ষেপ করেন। এছাড়া মুজাহিদিন মাগুইনডানাও এলাকায় ক্রুসেডার সেনাবাহী একটি গাড়ী ধ্বংস করেন। ৪০ 40

সংবাদ

১৪ রামাদানে মারাওয়ী শহরের দাগুদিয়ান এলাকায় খিলাফাহ’র সৈনিকদের সাথে সংঘর্ষে ১১ ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা সদস্য নিহত ও স্নাইপার আক্রমণে আরও ৮ জন নিহত হয়। এছাড়া রকেট প্রজেক্টাইলের আঘাতে তাদের এক সাঁজ�োয়া যান বিকল হয়। ১৬ রামাদানে আইকুম স্টেশন এলাকায় খিলাফাহ’র সৈনিকদের সাথে সংঘর্ষে ১২ ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা সদস্য নিহত হয়। এদিকে মারাওয়ী শহরের মাবান্দি এলাকায় স্নাইপার আক্রমণে আরও ৫ জন নিহত হয়। ১৯ রামাদানে মনকাদ�ো এলাকায় খিলাফাহ’র সেনারা ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা সদস্য সংঘর্ষে লিপ্ত হন, এতে তাদের ৩ জন নিহত হয়। এদিকে মারাওয়ী শহরের মাবান্দি এলাকায় স্নাইপার আক্রমণে আরও ৫ জন নিহত হয়। ২২ রামাদানে মারাওয়ী শহরের বুনুদ মাদাইয়া এলাকায় খিলাফাহ’র সৈনিকদের সাথে সংঘর্ষে ২ ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা সদস্য নিহত হয়। ২৩ রামাদানে মারাওয়ী শহরের লাইলুদ মাদাইয়া এলাকায় রকেট প্রজেক্টাইলের আঘাতে ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনাদের এক সাঁজ�োয়া যান ধ্বংস হয় এতে

৫ ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা সদস্য নিহত ও আরও ৯ জন আহত হয়। ২৪ রামাদানে মারাওয়ী শহরের ম্যারিনট ও লাইলুদ মাদাইয়া এলাকায় খিলাফাহ’র স্নাইপার ইউনিট ৪ ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা হত্যা করেন। এছাড়া শহরটির মানকাদ�ো এলাকায় খিলাফাহ’র সৈনিকদের সাথে সংঘর্ষে তাদের আরও ৫ ক্রুসেডার নিহত হয়। ২৫ রামাদানে মারাওয়ী শহরের বালিং এলাকায় খিলাফাহ’র সৈনিকদের সাথে সংঘর্ষে ৭ ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা সদস্য নিহত হয়। ২৬ রামাদানে মারাওয়ী শহরের লাইলুদ মাদাইয়া, বালিং ও মারিনট এলাকায় খিলাফাহ’র সৈনিকদের সাথে সংঘর্ষে ১৩ ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা সদস্য নিহত হয় ও আরও অনেকে আহত হয়। ৩ শাওয়ালে মারাওয়ী শহরের বিভিন্ন এলাকায় খিলাফাহ’র সেনাদের আক্রমণে ১৩ ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা সদস্য নিহত হয়। শহরটির মারিনট এলাকায় মুজাহিদিনের RPG আক্রমণে একটি ক্রুসেডার সাঁজ�োয়া যান ধ্বংস ও এতে থাকা ৫ ক্রুসেডার নিহত হয়। ৮ শাওয়ালে মারাওয়ী শহরের ম�োনকাড�ো কল�োনি এলাকায় খিলাফাহ’র সৈনিকদের সাথে আক্রমণে ৮ ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা সদস্য নিহত হয়। ১০ শাওয়ালে মারাওয়ী শহরের বালিং এলাকায় খিলাফাহ’র সৈনিকদের সাথে সংঘর্ষে ৯ ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা সদস্য নিহত হয়।

অস্ট্রেলিয়া ১০ রামাদানে মেলব�োর্নে খিলাফাহ’র এক সৈনিক এক অভিযান পরিচালনা করেন। তিনি এক মহিলাকে জিম্মি করেন এবং ক্রুসেডার অস্ট্রেলিয়ার এক নাগরিককে হত্যা

করেন। এরপর তিনি পুলিশকে ঘটনাস্থলে প্রলুব্ধ করে নিয়ে এসে তাদের উপর গুলি বর্ষণ করেন, শাহাদাহ লাভ করার পূ র্বে তিনি তাদের ৩ জনকে আহত করতে সমর্থ হন

পারস্য ১২ রামাদানে কুফর ও রাফদের দুর্গ পারস্যতে দাওলাতুল ইসলামের ৫ ইনগ্বিমাসি সেনা বরকতময় এক অভিযান পরিচালনা করেন, তারা সেখানে শিরকের দুই প্রতীকে অট�োমেটিক রাইফেল, গ্রেনেড ও ইসতিশহাদী বেল্ট সহকারে হামলা করেন, প্রথম প্রতীকটি ছিল শিরকী পার্লামেন্ট আর দ্বিতীয়টি হল তাগূ ত খ�োমেনীর মাযার। তারা শাহাদাত লাভের পূ র্বে প্রায় ৬০ মুরতাদদিন হত্যা করতে সমর্থ হন।

উলাইয়াহ জুনুব ১৪ রামাদানে ইসতিশহাদী ভাই আবু ফাহদ আলইরাকী কলুষিত কারবালা শহরে মুশরিকদের সমাগমে তার ইসতিশহাদী ভেস্টের বিস্ফোরণ ঘটান, এতে তাদের ৩০ জন নিহত ও আরও ৩৫ জন আহত হয়। এদিকে আরেক ইসতিশহাদী ভাই আবু মুজাহিদ আল-বাসরি বাবিল শহরে মুরতাদদিনের সমাগমে তার ইসতিশহাদী ভেস্টের বিস্ফোরণ ঘটান, এতে তাদের ৩৭ জন নিহত ও আরও ৪০ জন আহত হয়।

উলাইয়াহ নাইনাওয়াহ ১৯ রামাদানে খিলাফাহ’র সেনারা পশ্চিম মসু লের হালাব সড়কে ও নবী শিস এবং দাওয়াসাহ এলাকায়

আবু উসমান আল-খ�োরাসানী 

রুমিয়্যাহ

41

রাফিদা ফেডারেল পুলিশের অবস্থানে হামলা করেন, এতে ছড়িয়ে পড়া তীব্র সংঘর্ষে এক কর্নেল সহ ৪০ মুরতাদদিন নিহত হয় ও আরও অনেকে আহত হয়, ৬ হামভী ও ২ সেনা বাহী যান ভস্মীভূত হয় এবং মুজাহিদিন নতুন অবস্থান দখল করেন। এছাড়া খিলাফাহ’র সেনারা দক্ষিণ মসু লের দান্দান এলাকায় রাফিদা ফেডারেল পুলিশের অবস্থানে আক্রমণ করেন, এতে ছড়িয়ে পড়া তীব্র সংঘর্ষে কয়েক ডজন মুরতাদদিন হতাহত হয় এবং ১২ সেনা যান ধ্বংস হয়। মুজাহিদিন মুরতাদদের অবস্থান দখল করেন এবং বিপুল পরিমাণ অস্ত্র ও গ�োলাবারুদের গাণীমাহ লাভ করেন। ১ শাওয়ালে খিলাফাহ’র সৈনিকেরা শহরটির বিভিন্ন দিকে তানাক, ইয়ারমুক, মুশাহাদাহ, শিফা ও নবী শিস এলাকায়, হালাব সড়ক ও কুর্নিশ সড়কে, বাব আততুব, বাব জাদিদ, বাল-বাইদ ও বাব লাকাশ এলাকার প্রান্ত সীমায় রাফিদা মিলিশিয়াদের অবস্থানে ব্যাপক আক্রমণ পরিচালনা করেন। এতে ছড়িয়ে পড়া সংঘর্ষে বহু মুরতাদদিন হতাহত হয় ও বাকীরা পালিয়ে যায়। মুজাহিদিন তানাক ও ইয়ারমুক এলাকা দখল করেন এবং শিফা ও মুশাহাদাহ এলাকা আংশিক দখল করেন। পশ্চিম মসু লের তাল আর-রুম্মান, রাজম হাদিদ ও ওয়াদি হাজার এলাকায় রাফিদা সেনাদের মাঝে বিশৃ ঙ্খলা মাঝে তারা তাদের অবস্থান ও যান-বাহন পুড়িয়ে দেয় বলে জানা গেছে।

ফিলিস্তিন ২১ রামাদানে দাওলাতুল ইসলামের সেনাদের একটি দল – আবুল বারা আল-মাকদিসি, আবুল হাসান আলমাকদিসি ও আবু রিহ আল-মাকদিসি কুদস শহরে এক বরকতময় অভিযান পরিচালনা করেন। তারা আল্লাহর শত্রুদের আক্রমণ করেন তাঁর দ্বীনের ও মুসলিমিনের ইহুদিদের উপর চালান�ো মুবারাক হামলার পরিণাম

42

সংবাদ

হুরমাহ লঙ্ঘনের প্রতিশ�োধ নিতে এবং অশালীন ইহুদিদের এক সমাগমে হামলা করেন। তাদের হামলায় এক নারী সেনা নব সদস্যা নিহত ও আরও অনেকে আহত হয় এবং মুজাহিদিন শাহাদত লাভ করেন।

উলাইয়াহ সালাহউদ্দিন ২১ রামাদানে শাহাদাতের পাঁচ বীর – আবুল ফাকিহ আশ-শামী, আবুল ওয়ালিদ আশ-শামী, আবু মুয়ায আলকারবুলি, আবু আদনান আস-সালমানি ও আবু উমার আল-ফাররাজি – সামররা শহরের জুবাইরিয়াহ এলাকায় ফেডারেল পুলিশের “লিওয়া আল-আসকারিয়িন”ঘাঁটিতে আক্রমণ করেন। দুই ঘণ্টা ব্যাপী চলা এই সংঘর্ষে তারা সেখানকার সব মুরতাদদিন হত্যা করতে সক্ষম হন, এরপর ইনগ্বিমাসিয়িন মুরতাদদিনের সাহায্যে আগত সেনাদের আক্রমণ করে তাদের বহু সেনাকে হতাহত করেন, দুই ইনগ্বিমাসিয়িন শাহাদাত লাভ করেন, বাকী তিন জন তাদের ইসতিশহাদী ভেস্ট মুরতাদদের মাঝে বিস্ফোরণ করেন। এই মুবারক হামলায় ৩৮ মুরতাদ নিহত, ১০ মুরতাদ আহত, ঘাঁটিটি ও আরেক অস্ত্রের গ�োডাউন ধ্বংস এবং বেশ কিছু সামরিক যান ভস্মীভূত ও বিকল হয়। ২৬ রামাদানে খিলাফাহ’র ৮ সেনা তিকরিতের উত্তর পশ্চিমে সালাম গ্রামে রাফিদা গণয�োদ্ধাদের অবস্থানসমূ হে হামলা করেন। তারা মুরতাদদিনের সাথে সংঘর্ষে লিপ্ত হন এবং তাদের উপর বিস্ফোরক ভেস্টের বিস্ফোরণ ঘটান, এতে ৬০ মুরতাদ হতাহত হয় এবং মেশিনগানবাহী ৭টি সামরিক যান ভস্মীভূত হয়।

উলাইয়াহ খ�োরাসান ২০ রামাদানে ইসতিশহাদী ভাই আবু আয়েশা আল-

আবু কাউসার আস-সু দানী



খ�োরাসানী কাবুল শহরের এক রাফিদা মন্দিরে ঢুকে তাঁর পিস্তল দিয়ে মুশরিকদের উপর গুলি বর্ষণ করেন। এরপর তিনি তাদের মাঝে তার ইসতিশহাদী বেল্টের বিস্ফোরণ ঘটান, এর ফলে তাদের ১৭ জন নিহত ও কয়েক ডজন আহত হয়। ২৮ রামাদানে ইসতিশহাদী ভাই আবু উসমান আলখ�োরাসানী ক�োয়েটা শহরে মুরতাদ পাকিস্তানি পুলিশের সমাগমে তার ইসতিশহাদী বেল্টের বিস্ফোরণ ঘটান, এর ফলে তাদের ৩০ জন হতাহত হয়।

ফ্রান্স ২৪ রামাদানে খিলাফাহ’র এক সেনা আবু মাইসু ন আল-ফারান্সি অস্ত্র ও বিস্ফোরক ভর্তি গাড়ি নিয়ে প্যারিস শহরে ক্রুসেডার ফরাসী পুলিশের এক ভ্যানের উপর বিধ্বস্ত করেন, তিনি তাদের মাঝে ত্রাস সৃ ষ্টি করেন এবং তাদের স্মরণ করিয়ে দেন যে যু দ্ধ তাদের নিজ ভূমিতে প�োঁছে গেছে

বেলজিয়াম ২৫ রামাদানে খিলাফাহ’র সৈনিক উসামাহ যারিউহ ব্রাসেলস শহরের কেন্দ্রীয় রেল স্টেশনে ক্রুসেডার উপর হামলা করেন।

উলাইয়াহ আনবার ২৮ রামাদান খিলাফাহ’র ৪ সেনা – আবু কাওসার আস-সু দানী, আবু সাইফ আশ-শামী, আবু রাহমাহ আল-

আনবারী ও আবু মুহাম্মাদ আল-ইরাকী – আনবারে উত্তরে বাগদাদী শহরের দিকে ফজরের পূ র্বে রাফিদা সেনাবাহিনী ও সাহাওয়াতের অবস্থানের দিকে এগিয়ে যান। তারা মুরতাদদিনের উপর হামলা করেন এবং কয়েক ঘণ্টা ধরে গ�োলা বারুদ ফুরিয়ে যাওয়া পর্যন্ত তাদের সাথে সংঘর্ষে লিপ্ত হন, এরপর তারা তাদের মাঝে ইসতিশহাদী ভেস্টের বিস্ফোরণ ঘটান, এতে প্রায় ৪০ মুরতাদ নিহত ও আরও কয়েক ডজন আহত হয়। আহতদের মধ্যে রয়েছে বাগদাদী জেলার পরিচালক ও কমান্ডো রেজিমেন্টের প্রধান, মুরতাদ শুরহাবিল আল-উবাইদি এবং চতুর্থ রেজিমেন্টের কমান্ডার মুরতাদ লেফটেনেন্ট কর্নেল কামাল আল-উবাইদি

স�োমালিয়া ১ শাওয়ালে পুন্টল্যান্ডের পূ র্বে জারুর এলাকায় খিলাফাহ’র সেনাদের সংঘর্ষে ২ মুরতাদ স�োমালি সেনা সদস্য নিহত হয়।

উলাইয়াত আর-রাক্কাহ ৫ শাওয়ালে খিলাফাহ’র সেনারা শিল্প এলাকা, মাশলাব, বারাযি চত্বর ও ইত্তিহাদ বিশ্ববিদ্যালয়ের কাছে পিকেকে অবস্থান সমূ হে হামলা চালান। ছড়িয়ে পড়া তীব্র এই সংঘর্ষ কয়েক ঘণ্টা ধরে চলে, ৩০ পিকেকে মুরতাদ নিহত ও আরও অনেকে আহত হয়। এদিকে স্নাইপার ইউনিট রুমানিয়াহ ও জাযারাহ এলাকায় এবং ফুরুসিয়া ও বারাযি চত্বরের কাছে ১২ মুরতাদ হত্যা করেন ও আরও ৩ জনকে আহত করেন। রুমিয়্যাহ

৪৩

মিথ্যা আর অবাস্তব দাবির জমকাল�ো পর্দার আড়ালে নিজের কুতসিত বাস্তবতাকে আড়াল করে রাখা ইউর�োপিয়ান জাহেলিয়্যাতের প্রান্ত ঘেঁষে জাহেলী ইউর�োপের বাসি খাবারে লালিত এক জাহেলী রেওয়াজের উদ্ভব ঘটেছে, তা হচ্ছে এমন এক বাসি খাবার যা তার প্রজন্মের মধ্যে বিষের সঞ্চার করেছে এবং তাদেরকে ইউর�োপের বিকৃত প্রকৃতির মুশরিক আর নাস্তিক দানব হিসেবে গড়ে তুলেছে। কিন্তু যাকে আল্লাহ হিদায়াত দিতে চান, পুর�ো ৃ পথিবী মিলেও তাকে তা থেকে বঞ্চিত করতে পারে না। এভাবেই আল্লাহ শিরক, অশ্লীলতা এবং ফাসাদপূ র্ণ একটি সমাজ থেকে এমন কিছু ৪৪ 44

শুহাদাহ শুহ াদাহ

মানু ষকে বের করে নিয়ে আসেন যাদের তিনি সু পথে পরিচালিত করেন, এবং তাঁর সৎকর্মশীল আউলিয়া এবং সম্মানিত বান্দাদের অন্তর্ভুক্ত করেন। এবং তাদের মধ্যে আছেন এমন ল�োক যার জন্য আল্লাহ এক মহান কল্যাণ নির্ধারণ করে রাখেন – আর তা হল�ো আল্লাহর রাস্তায় শাহাদাহ – যাতে তিনি বিচার দিবস এমন অবস্থায় উপস্থিত হন যে তাকে ক�োন জবাবদিহি করার কিছু থাকবে না, আর না তাকে ক�োন ভীতিকর শাস্তির সম্মু খীন হতে হবে। প্যারিসের একটি দরিদ্র শহরতলি, ফ্রান্সের সাবেক কিছু উপনিবেশ থেকে আগত আরব ও আফ্রিকান প্রবাসীদের বাস সেখানে, তাদের অনেকেই নিজেদের মুসলিম হিসেবে পরিচয় দেন, যদিও তাদের মধ্যে অনেকেরই জন্যই বিষয়টি জন্মের পর প্রাপ্ত নামের চেয়ে বেশি কিছু নয়। যদিও, তারা মুসলিম হ�োন আর মুসলিম হওয়ার দাবি করুন, দুই ক্ষেত্রেই বিষয়টি স্থানীয় ইহুদী আর খ্রিস্টান অধিবাসীদের জন্য তাদেরকে ঘৃণা করার জন্য যথেষ্ট। তাছাড়া তারা এই প্রবাসীদের নিজেদের থেকে আলাদা করতে, শহরের প্রান্তীয় এলাকায় সরিয়ে দিতে, তাদের সাথে মেলামেশা না করতে এবং গুরুত্বপূ র্ণ কাজে নিয়�োগ না করতে চেষ্টার ক�োন কমতি রাখে নি। তারা তাদের এই নিচু অবস্থায় রাখতে পছন্দ করে, যাতে এমন সব নিম্নমানের কাজের জন্য তাদের সস্তায় নিয়�োগ করা যায় যে কাজগুল�ো তারা নিজেরা এড়িয়ে চলে। এর বদলে তারা তাদেরকে দেশটিতে হীনতার সাথে থেকে যাওয়ার অনু মতি দেয়। আর তার সাথে দেয় নামে মাত্র কিছু সম্পদ, যা ক�োন ভাবে তাদের জীবন ধারণ আর প্রয়�োজন পূ রণের জন্য যথেষ্ট হয়। দেশটির তাওয়াগ্বিত আর স্থানীয় অধিবাসীরা পরিকল্পিতভাবেই এই পরিস্থিতির সৃ ষ্টি করেছে যাতে তাদের এই অবস্থার পরিবর্তন না হয়। উক্ত এলাকার অনেক ল�োক বিষয়টিকে মেনে নিলেও কিছু ল�োক তা মেনে নেন না। তারা সেই সকল ল�োকেদের সাথে মিশার চেষ্টা করেন যারা তাদেরকে আলাদা রাখতে পছন্দ করে, আর তাদের সন্তুষ্টির মাধ্যমে ভাগ্য গড়ার স্বপ্ন দেখেন যারা তাদের ঘৃণা করে। তাই, তাদের এই লক্ষ্যে পৌঁছে দেয়ার একমাত্র যে পথ তারা খুঁজে পান তা হল�ো সম্পদ, কারণ বিত্ত-সম্পদই ভ�োগবাদী সমাজে মানু ষের মূ ল্য নির্ধারণের সবচেয়ে গুরুত্বপূ র্ণ নিয়ামক। এভাবেই, বঞ্চনা দূ র করতে এবং সীমাহীন অভিলাষকে পূ র্ণ করার জন্য যে ক�োন পন্থায় সম্পদ অর্জনই হয়ে দাড়ায় তাদের প্রধান লক্ষ্য। এই লক্ষ্যকে দ্রুততম সময়ের মধ্যে অর্জনের জন্য দুনিয়াবি জীবনের পিছেন দ�ৌড়ে হাঁপিয়ে উঠা ল�োকেরা রাতারাতি ভাগ্য গড়ার আশায় জড়িয়ে পড়েন ডাকাতি আর মাদক পাচারের মত কাজে। যেহেতু তারা দুনিয়াবি ছ�োট-বড় সকল বস্তুর পিছনে ছু টেন, তাই গ্যাং লড়াই আর ডাকাতির মত বিপদজনক কাজে জড়িয়ে পড়ে তারা এই ঘূ র্ণিপাকে প্রবেশ করেন। তাছাড়া তারা এমন অনেক লেনদেনে জড়িয়ে পড়েন বেশির ভাগ ক্ষেত্রেই যা তাদের

কারাগারের নিয়ে যায় এবং তাদের ঠেলে দেয় আরও অন্ধকার অতল গহ্বরে। অতঃপর যাকে আল্লাহ হিদায়াত দিতে চান – তিনি ইসলামের প্রতি তার হৃদয়কে খুলে দেন মেকরেমে আবর�োজুই ছিলেন তিউনিসিয়ান বংশ�োদ্ভূ ত এক যু বক। এই অবমাননাকর পরিস্থিতিতে তিনি তার শৈশব এবং কৈশ�োর কাটান, তার পুর�ো চিন্তা-চেতনা জুড়ে ছিল দুনিয়াবি জীবন, যা অনেকেই লাভ করেছে। আখিরাত সম্পর্কে তিনি ছিলেন উদাসীন, তিনি জানতেন না কেমন করে তার জন্য প্রস্তুতি নিতে হয়। তিনি ছিলেন এক দুর্ধর্ষ গ্যাংস্টার, যিনি মুশরিকদের সম্পদের উপর হামলার পর হামলা চালিয়ে বিপুল পরিমাণ অর্থের লাভ করেন। সেই টাকা দিয়ে তিনি একটি সু ন্দর গাড়ির মালিক হন এবং প্যারিসের ধনাঢ্য আর বিখ্যাত ল�োকদের সাথে তাদের ক্লাব আর বিভিন্ন সেলেব্রেশনে য�োগদান করতে শুরু করেন। র�োগাক্রান্ত এই পৃথিবীতের ব্যক্তি পর্যায়ে সেটাই ছিল�ো সবচেয়ে বড় অর্জন। তিনি ছিলেন এমন ব্যক্তি যার নাম শুনলে মানু ষ ভয় পেত, কারণ তিনি তার সঙ্গী-সাথীদের মধ্যে সাহসী এবং নির্ভীক হিসেবে পরিচিত চিলেন। জাহেলিয়্যাতের অন্ধকারে ফ্রান্সের উপশহরগুল�োর বীভৎস এলাকাগুল�োতে চলমান আর অন্তহীন দ্বন্দ্বে তিনি কখনও ম�োকাবেলায় ভয় করতেন না বা লড়াই থেকেও পালিয়ে যেতেন না। তিনি ফ্রান্সের পুলিশ অফিসারদের পর�োয়া করতেন না, তিনি ডাকাতি আর মাদক চালানের সময় পুলিশের সাথে গুলাগুলি করে পালিয়ে যেতে সক্ষম হতেন। তার অবাধ্যতা আর গ�োনাহ সত্ত্বেও তিনি ছিলেন উদার আর মার্জিত স্বভাবের। তিনি তার ক�োন বন্ধুকে সাহায্য করতে বা ক�োন প্রতিবেশীকে রক্ষা করতে পিছপা হতেন না। অভাবীদের অভাব ম�োচন করা বা ক�োন আত্মীয়ের প্রয়�োজন পূ রণের জন্য সম্পদ ব্যয়ে তিনি দ্বিধাব�োধ করতেন না – তার অংক যত বড়ই হ�োক না কেন। তিনি ছিলেন সু ব্যবস্থাপনার মানসিকতা সম্পন্ন এবং সু শৃঙ্খল, যার ফলে তিনি প্রয়�োজনীয় প্রস্তুতি গ্রহণ না করে আর ফলাফল ও পরিণতি সম্পর্কে বিস্তারিত গবেষণা না করে ক�োন পরিকল্পনা দাড় করতেন না। তিনি তার অভিযানগুল�োতে তার এই স্বভাবকে যথাযথভাবে প্রয়�োগ করতেন। তিনি ক�োন ডাকাতির লক্ষ্যে ক�োন বাসায় প্রবেশের পূ র্বে তার উপর ভাল�োভাবে নজরদারি করতেন। এভাবেই তিনি যদি ক�োন বাড়িতে অভিযান চালান�োর জন্য মনস্থির করতেন তখন তিনি সম্ভাব্য সবচেয়ে বাজে পরিণতির বিষয়টি মাথায় রাখতেন এবং সেখান থেকে নিহত বা গ্রেফতার না হয়ে পালিয়ে আসার রাস্তা প্রস্তুত রাখতেন। তার এই সকল চারিত্রিক বৈশিষ্ট্য তাকে একটি বিপদজনক গ্যাং বা বড় ধরণের মাদক পাচারকারী দলের রুমিয়্যাহ

৪৫

নেতা বানান�োর জন্য যথেষ্ট ছিল, কিন্তু আল্লাহর ইচ্ছা ছিল তার জন্য অন্য একটি রাস্তা খুলে দেয়া, তার চলমান জীবন পথের সম্পূ র্ণ উল্টো দিকে। রামাদান ছাড়া অন্যান্য মাসে আল্লাহর ইবাদতের ব্যাপারে উদাসীন পাশ্চাত্যে বসবাসকারী অধিকাংশই যু বকদের রীতি অনু সারেই মেকরেমে ই’তিকাফ করে নিজের গ�োনাহর প্রায়শ্চিত্ত করার জন্য একটি মসজিদের প্রবেশ করেন। এভাবেই আল্লাহ তার জন্য লিখে রাখেন যে তিনি এমন এক দায়ীর সন্ধান লাভ করবেন যিনি গ�োপনে দরস দিতেন এবং তার ভাইদের দ্বীনের শিক্ষা দিতেন। তিনি মুহারিব খ্রিস্টানদের সাথে মিত্রতা সম্পন্ন শয়তান আলেমদের মধ্যে ছিলেন না, আর না ছিলেন ক�োন বিখ্যাত আলেম যার বক্তব্যের পিছনে ল�োকেরা ঝাঁকে ঝাঁকে জামায়েত হবে। তিনি ছিলেন একজন সাধারণ যু বক যিনি ল�োক চক্ষুকে আড়াল করার জন্য তার ছাত্রদের নিয়ে মসজিদের এক ক�োনায় বসতেন। তারা নিচু স্বরে কথা বলতেন এবং এমন সব কথা বলতেন যা মেকরেমে পূ র্বে ক�োন আলেমদের কাছ থেকে শুনেন নি, যাদের সাথে তিনি সাক্ষাৎ করেছিলেন বা মিডিয়াতে দেখেছিলেন। এই যু বক তার দরসে ইসলাম আর কুফর ও তাদের মধ্যে পার্থক্যের ব্যাপারে কথা বলতেন, কথা বলতেন মুসলিমদের সাথে মিত্রতা আর কাফেরদের সাথে সম্পর্কছিন্নতার ব্যাপার – বিশেষ করে সেই সকল কাফিরদের সাথে যাদের সাথে তারা বসবাস করছিলেন। তিনি তাদের সাথে তাওহিদ, এর গুরুত্ব ও তাৎপর্য এবং শিরক, এর বিপদ ও পরিণতি সম্পর্কে কথা বলতেন। তিনি তাদের কাছে এমন সব বিষয় ব্যাখ্যা করেন যা তাদের কাছে সম্ভবত অস্পষ্ট ছিল, অথবা শয়তান আলেম আর ফিতনাহর আহ্বানকারীদের দ্বারা লুকায়িত ছিল – যারা তাদের কাছে এমন এক ধর্ম উদ্ভাবন করে যা মুশরিকদের সন্তুষ্ট করে, একই সাথে তারা তাদের অনু সারী এবং ভক্তদের সংখ্যা বৃ দ্ধি করার চেষ্টা চালায়। মেকরেমে ক�োরআন-সু ন্নাহ ভিত্তিক তার এই বক্তব্যে মুসলিম এবং মুশরিকদের পারস্পরিক সম্পর্কের বাস্তবতার একটি যথার্থ ব্যাখ্যা খুঁজে পান। তিনি খুঁজে পান তাওহীদের বাস্তবতার পরিষ্কার মানে, যা ছাড়া আল্লাহর ইবাদত যথার্থ হবে না। তিনি তার তার পুর�ো ই’তিকাফের সময়টা এই আলেমের সাথে লেগে থাকেন, সেখানেই তিনি আল্লাহ c এর কাছে তার পুরন�ো জীবনের ব্যাপারে তাওবাহ করেন এবং একজন সত্যিকার মুসলিম হিসেবে নতুন জীবন শুরু করার দৃ ঢ় সংকল্প গ্রহণ করেন। এর পরবর্তী সময়ে ঐ ভাইয়ের সাথে তার সম্পর্ক জারি থাকে, তিনি তাকে তার নিজের ব্যাপারে অবগত করেন এবং তাকে তার পূ র্ববর্তী জীবনের ব্যাপারে বিস্তারিত জানান। দ্বীনের বিধি-নিষেধের ব্যাপারে উদাসীন থেকে বছরের পর বছর রিদ্দার মধ্যে থাকার পর নতুনভাবে প্রবেশ করে তিনি এই দ্বীনকে নু সরত করার ব্যাপারে তার প্রত্যয় ব্যক্ত করেন। ৪৬

শুহাদাহ

জিহাদের পথে প্রথম পদক্ষেপ মেকরেমে যে বিষয়টি জানতেন না তাহল�ো, এই যু বক এমন একদল ফরাসী তরুণদের গ্রুপের সাথে জড়িত যারা মুজাহিদদের সমর্থন করতেন এবং জিহাদের ভূমিতে হিজরত করার চেষ্টারত ছিলেন আর মুজাহিদদের সাহায্য করার জন্য অর্থের সন্ধানে ছিলেন। সেই গ্রুপগুল�োর মধ্য থেকে একটি দল একটি ল�োভনীয় টার্গেটের সন্ধান পান, টার্গেটটি ছিল এক বড় ধরণের মাদক পাচারকারী, যে কিনা ২ লাখ ইউর�োর একটি অংকে টাকা তার বাড়িতে লুকিয়ে রেখেছিল। তারা কয়েক দিনের জন্য তার উপর নজরদারি করেন, তারা চলাফেরা এবং তার বাড়ির উপর চ�োখ রাখেন। তারপর তারা তার বাড়িতে ঢুকে তাকে অস্ত্রের মুখে জিম্মি করে তার সকল অর্থ লুট করার প্রস্তুতি গ্রহণ করেন। অতীত জীবনে ডাকাতি এবং গ্যাংদের সাথে জড়িত থাকার দরুন তাদের অধিকাংশেরই এই কাজে পূ র্ব অভিজ্ঞতা ছিল, কিন্তু এবারের হামলা ছিল ভিন্ন। কারণ এবার তারা তা করবেন ইবাদত হিসেবে আল্লাহর নৈকট্য লাভের আশায়, পাপ আর অবাধ্যতাকে বৃ দ্ধি করার জন্য নয়। তাদের উদ্দেশ্য ছিল জিহাদের ময়দানে হিজরত করার জন্য কিছু ভাইকে সাহায্য করার মত যথেষ্ট টাকা জ�োগাড় করা এবং বাকি টাকা মুজাহিদদের সহায়তা করার জন্য প্রেরণ করা। তাদের যে বিষয়টি অভাব ছিল তা হল�ো এমন একজন বিশ্বস্ত সাহসী ব্যক্তি যিনি অভিযান সফল হ�োক বা ব্যর্থ হ�োক উভয় ক্ষেত্রেই তাদেরকে অভিযানের এলাকা থেকে বের করে নিয়ে আসার দায়িত্ব নিবেন। তাই তাদের সেই দায়ী বন্ধু তাদেরকে মেকরেমের কথা বলেন, তাদেরকে তার প্রশংসনীয় চরিত্র এবং এই কাজে তার ইতিহাসের কথা অবহিত করেন, এবং পরবর্তীতে তাদের সাথে তার সাক্ষাতের ব্যবস্থা করেন। তার সাথে পরিচয় হওয়া এবং বিশ্বাস তৈরি হওয়ার পর তারা তাকে তাদের উদ্দেশ্য এবং আসন্ন পরিকল্পনার কথা বলেন। মেকরেমে বিষয়টি নিয়ে কিছু ক্ষণ চিন্তা করেন এবং বন্ধু দের ক�োন প্রয়�োজনে সাহায্য করার স্বভাবের কারণে তিনি তাদের যে ক�োন প্রয়�োজনীয় বিষয়ে সাহায্য করার জন্য রাজি হয়ে যান। তিনি তাদের বাহন, অস্ত্রশস্ত্র বা অন্যান্য ব্যাপারে তাদের সাহায্য করার আশ্বাস দেন। অভিযানের জন্য নির্ধারিত দিনটিতে দলটি তাদের টার্গেট করা বাড়িতে যান এবং কয়েক ঘণ্টা অপেক্ষা করেন, তারপর পুলিশ বাহিনী তাদের উপর সন্দেহ করতে পারে এই আশংকায় তারা এলাকা ছাড়াতে বাধ্য হন। তাদের টার্গেটকৃত ব্যক্তিকে সেদিন পাওয়া যায় নি, কিন্তু দলটি দৃ ঢ় সিদ্ধান্ত গ্রহণ করে যে তারা অন্য ক�োন সময় আবার আসবে। এভাবেই কয়েক দিন পার হয়ে যায় এবং অভিযানটি বাতিল করে দেয় হয়, কিন্তু দলটি মেকরেমের সাথে সম্পর্কের কারণে আরও শক্তিশালী হয়ে উঠে, সেই

যু বক যিনি আল্লাহর এক একনিষ্ঠ বান্দা হিসেবে নতুন জীবন গড়ার জন্য আল্লাহর কাছে তাওবাহ করেছেন, তিনি তার দ্বীন সম্পর্কে জ্ঞান অর্জনের ব্যাপারে সচেষ্ট ছিলেন। ইতিমধ্যেই মুসলিমদের প্রতি ভাল�োবাসা এবং তাদের মধ্যে অভাবীদের সাহায্য করার আকাঙ্ক্ষা কারণে তাদের জন্যই তার সকল মিত্রতা নির্ধারিত হয়েছে। বিশেষ করে যেহেতু তিনি ছিলেন বিপুল সম্পদের অধিকারী, তাই তিনি পূ র্ব প্যারিসের দরিদ্র শহরতলীতে আবু মুজাহিদ বেড়ে উঠেন দৃ ঢ় সিদ্ধান্ত গ্রহণ করেন যে তিনি এই সম্পদ পাপীদের পাপ থেকে আর মুসলিম নামধারী মুরতাদদের পূ র্ব অভিজ্ঞতা এবং সহজাত চরিত্র থেকে লাভ করেছেন। তাদের রিদ্দা থেকে নিষ্কৃতি দেয়ার জন্য সাহায্য করে তিনি তাদের তার ব্যবসায় উঁচু পদে নিয়�োগ করেন আর আল্লাহর রাস্তায়ই ব্যয় করবেন। যাতে তাকে হিদায়াত কাজ চালিয়ে নিয়ে যাওয়ার জন্য দক্ষকর্মীদের তাদের দান করার জন্য আল্লাহর শুকরিয়া আদায় করতে পারেন। অধীনে নিয়�োগ করেন। অতঃপর তাদের কাজের ব্যাপারে দলটির সামনে এখন দুটি পথ তৈরি হয়, হয় তারা সততা এবং প্রতিশ্রুতির ক্ষেত্রে সত্যবাদিতার দরুন মানু ষ পালিয়ে জিহাদের ময়দানে চলে যাবে এবং সেখানে যু দ্ধ তার গ্যারেজে এসে সার্ভিস গ্রহণ করতে শুরু করে। করবে, আর তা না হলে তারা ফ্রান্সের ভিতর মুহারিব আবু মুজাহিদ ইসলামে তার নতুনত্ব আর জ্ঞানের খ্রিস্টানদের বিরুদ্ধে যু দ্ধ করবে। যাই হ�োক, বেশ কয়েকটি সীমাবদ্ধতা সত্ত্বেও তার কাজের সময় দ্বীনের জন্য যতটুকু জিনিস তাদেরকে আল্লাহর রাস্তায় জিহাদ করা থেকে পারেন ততটুকু কাজ করার সু য�োগ গ্রহণ করতেন। তার বিরত রাখে এবং তারা সিদ্ধান্ত গ্রহণ করেন যে তারা কাছে আসা কাস্টমার বা বন্ধুকে দাওয়াত দেয়ার ক�োন উক্ত সময়টিতে দাওয়াতের কাজে মন�োনিবেশ করবেন, সু য�োগ তিনি হাতছাড়া করতেন না, বিশেষ করে তরুণদের, যতক্ষণ না আল্লাহ তাদের জন্য পরবর্তী রাস্তা খুলে দেন। যাদের অনেকেই অপরাধ জগতে তার পূ র্ব খ্যাতির কারণে তাকে মডেল হিসেবে মানত�ো। তিনি তাদের অপরাধের একটি গাড়ির গ্যারেজ – হিদায়াতের পর প্রথম পথ এড়িয়ে চলার উপদেশ দিতেন এবং মাদক সংক্রান্ত প্রকল্প বিষয়ের সাথে জড়িয়ে পড়ার ব্যাপারে সতর্ক করতে। তিনি তাদের আল্লাহর শাস্তির ভয় দেখাতেন এবং তাদের মেকরেমে, যিনি আবু মুজাহিদ নামেও পরিচিত, ইসলাম ও সিরাতুল মুস্তাকিমের অনু সরণ করার জন্য সিদ্ধান্ত গ্রহণ করেন যে তিনি একটি অর্থনৈতিক প্রকল্প দাওয়াত দিতেন। হাতে নিবেন যা তার জীবন যাপনের যাবতীয় খরচাপাতি তিনি ছিলেন প্রত্যেক অভাবী আর কাজের ব্যাপারে বহনের জন্য যথেষ্ট হবে এবং একই সাথে তার ভাইদের পরামর্শ প্রার্থী মুসলিমের জন্য অবলম্বন, তিনি তাদের কর্মসংস্থানের ব্যবস্থা করবে ও তাদের কুফফারদের জন্য প্রয়�োজন পূ রণ এবং তাদের বিষয়াদিকে সহজ করার কাজ করা থেকে বিরত রাখবে। একই সাথে দাওয়াতের জন্য প্রচেষ্টা চালাতেন, এমনকি তিনি তাদের টাকা পয়সা কাজেরও একটি মাধ্যম হিসেবে কাজ করবে। দিতেন যাতে তারা তাদের নিজেদের জন্য কাজের ব্যবস্থা তিনি একটি গাড়ি মেরামত এবং খুচরা যন্ত্রাংশ বিক্রির করে জীবিকা নির্বাহ করতে পারেন। এসব কিছু র পরও গ্যারেজ খ�োলার সিদ্ধান্ত গ্রহণ করেন। তিনি তার প্রায় যখন তাকে দাওয়াতি কাজ বা আল্লাহর রাস্তায় হিজরতের সকল টাকা এতে বিনিয়�োগ করেন এবং তার ভাইদের জন্য টাকা পয়সার কথা বলা হত তখন তিনি ম�োটেও কাজে নিয়�োগ করেন, যদিও তাদের এই কাজে ক�োন কার্পণ্য করতেন না। একই সময় তিনি ফ্রান্সে যে ক�োন পূ র্ব-অভিজ্ঞতা ছিল না। তিনি তাদের ব্যবস্থাপনা সংক্রান্ত জিহাদি কাজে সাহায্য করতেন, বিশেষ করে শামে জিহাদ কাজের ম�ৌলিক বিষয়গুল�ো শিক্ষা দেন, যা তিনি তার শুরু হওয়ার পর, যেখানে তারা ভাইরা হিজরাহ এবং রুমিয়্যাহ

৪৭

জিহাদ ও এই পথে চলার জন্য দৃ ঢ় প্রতিজ্ঞ যে কাউকে সাহায্য করার আহ্বান জানাচ্ছিলেন। তিনি আল্লাহর কাছে দ�োয়া করতে, তিনি যেন তাদের জন্য পথ খুলে দেন এবং যারা তাদের মুজাহিদদের সাথে য�োগদান করা থেকে বিরত রাখতে বা বাধা সৃ ষ্টি করতে চায় তাদের থেকে নিস্তার দেন।

ফরাসী কর্তৃপক্ষ আবু মুজাহিদের মৃ ত্যু সম্পর্কে মিথ্যাচার করেছে

উসমান h এর পদাঙ্ক অনু সরণে আল্লাহ দাওলাতুল ইসলামকে বিজয় এবং তামকীন দান করেন, তারা দ্বীন প্রতিষ্ঠা করেন এবং খিলাফাহকে পুনরুজ্জীবিত করেন। আমিরুল-মুমিনিন তার খুতবায় মুসলিমদের হিজরাহ এবং জিহাদ করার জন্য উৎসাহিত করেন এবং তাদেরকে সু সংবাদ দেন যে, তাদের এখন একটি রাষ্ট্র আছে যেখানে তারা হিজরত করতে পারবেন এবং তাদের আছেন একজন ইমাম যার পিছনে তারা যু দ্ধ করবেন। এই খুতবাহ আবু মুজাহিদ এবং তার ভাইদের মধ্যে বিপুল উৎসাহের সঞ্চার করে। যখন তারা নিশ্চিত হন যে আল্লাহ তার বান্দাদের দারুল ইসলাম দান করার মাধ্যমে অনু গ্রহ করেছেন, যেখানে আল্লাহর শরীয়ত বাস্তবায়িত এবং তার বিধান সমুন্নত, তখন তারা আর দারুল কুফরে বসবাসের ব্যাপারে ধৈর্য ধারণ করতে সক্ষম ছিলেন না। অতঃপর, এই দলটির প্রধান উদ্দেশ্য হয়ে দাড়ায় তাদের উপর নজরদারিকারী গ�োয়েন্দা সংস্থাগুল�ো চ�োখ ফাকি দিয়ে ফ্রান্স থেকে হিজরত করা, কারণ ইতিমধ্যে তাগূ ত তাদের বেশ কয়েকজনের উপর ফ্রান্সের বাইরে ভ্রমণের ব্যাপারে নিষেধাজ্ঞা জারি করেছিল। একইভাবে, তারা ৪৮

শুহাদাহ

যত বেশি সম্ভব তরুণদের হিজরত করার জন্য উৎসাহিত করছিলেন, এই ভয়ে যে নিজেরা দাওলাতুল ইসলামে প�ৌছলে হয়তবা হিজরতের রাস্তা বন্ধ হয়ে যাবে এবং তাদের সাথে য�োগায�োগ করা কঠিন হয়ে পড়বে। তাই ভাইরা হিজরতের জন্য প্রস্তুতি গ্রহণ করতে শুরু করে এবং তাদের পরিবারগুল�োকেও পাঠিয়ে দেয়ার প্রস্তুতি নেন। তারা তরুণদের মধ্য থেকে তাদের পরিচিত এবং বিশ্বস্তদের কাছে যান এবং তাদের হিজরতের জন্য উৎসাহিত করেন। ু আবু মজাহিদ ভাইদের সাথে বসতেন এবং তাদের হিজরত আর শরীয়তের অধীনে বসবাসের ফজিলতের কথা স্মরণ করিয়ে দিতেন। তাছাড়া তিনি তাদের সন্তানদের দারুল ইসলামে বড় করার সু ফলের কথাও স্মরণ করিয়ে দিতেন। তিনি যদি দেখতেন দুনিয়াবি ক�োন বিষয় ক�োন ভাইকে হিজরতের ব্যাপারে বাধাগ্রস্ত করছে, তখন তিনি সেই বাধাদানকারী বিষয়টিকে সরান�োকে তার দায়িত্ব হিসেবে গ্রহণ করতেন। যদি কেউ ভ্রমণের ক্ষেত্রে নিষিদ্ধ হতেন তাহলে তিনি তাদের জন্য জাল পাসপ�োর্ট কিনে দিতেন, তার মূ ল্য যতই হ�োক না কেন। যদি কারও কাছে ভ্রমণ করা জন্য যথেষ্ট অর্থ না থাকে তাহলে তিনি তাদের সকল খরচ বহন করার প্রতিশ্রুতি দিতেন, তাদের পরিবার যত বড়ই হ�োক না কেন। এমনটি এই ভ্রমণের স্বার্থে তিনি তাদের জন্য গাড়ি কিনার প্রস্তাবও দিতেন। কেউ ঋণগ্রস্ত হলে তিনি তাদের ঋণ পরিশ�োধ করতেন, তার অংক যত বড়ই হ�োক না কেন, তার সাথে তিনি ভ্রমণ এবং হিজরতের জন্য প্রয়�োজনীয় যাবতীয় প�োশাক-আশাক এবং অন্যান্য জিনিসপত্র কিনে দিতেন। এ সব কিছু র সাথে, তিনি ইলেক্ট্রনিক যন্ত্র ও সরঞ্জাম কিনার জন্য বিপুল পরিমাণ টাকা ব্যয় করেন, দাওলাতুল ইসলামের প�ৌছার পর দ্বীনের খেদমতে ব্যবহার করার জন্য কিছু কম্পিউটার ডিভাইস কিনার কথা বললে, তিনি ভাইদের সেটাও কিনে দেন। এভাবেই, তার ভাইরা অনু ভব করতে শুরু করেন যে এই ব্যক্তির উদ্দেশ্য হচ্ছে তার সম্পদকে আল্লাহর রাস্তায় ব্যয় করা, অবশেষে তারা তার এই আমলকে উসমান

আল্লাহ আবু মুজাহিদকে অশ্লীলতা ও বিকৃতিময় এক সমাজ থেকে বাঁচিয়েছেন

h এর আমলের সাথে তুলনা করতে শুরু করেন, যিনি রাব্বু ল আলামীনের সন্তুষ্টির জন্য তার ব্যক্তিগত সম্পদ থেকে সম্পূ র্ণ মুসলিম সেনাবাহিনীর জন্য অর্থায়ন করেছিলেন। আল্লাহর রাস্তায় হিজরত আল্লাহর রাস্তায় দারুল ইসলামে হিজরত করান�ো জন্য পরিবারগুল�োকে প্রস্তুত করা হয়। পরিবারের পুরুষ সদস্যরা ছিলেন গ�োয়েন্দা সংস্থাগুল�োর দ্বারা সবচেয়ে বেশি নজরদারিতে। তাই, মুহাজিরদের জন্য প্রয়�োজন ছিল তাদের ভ্রমণকে উত্তমরূপে সংগঠিত করা যাতে মুশরিকরা তাদের ধরে না ফেলে, আল্লাহর রাস্তায় তাদের এবং দাওলাতুল ইসলামের মধ্যে বাধা না হয়ে দাড়াতে পারে। ভ্রমণ করার দিন পর্যন্ত ভাইরা গ্যারেজে তাদের কাজ চালিয়ে যান, যখন পুরুষরা কাজ থেকে ফিরে আসার সাথে সাথে পরিবারগুল�োকে বের করে দেয়ার জন্য প্রস্তুত করা হয়। তারা কিছু গাড়িতে রওয়ানা হবেন এবং পরিবারগুল�ো রওয়ানা হবে ভিন্ন গাড়িতে। সবাই ভিন্ন ভিন্ন রুটে চলে বিভিন্ন দেশ পার হয়ে গ্রিসে এসে প�ৌছবে, সেখান থেকে ইউর�োপের বর্ডার পাড়ি দিয়ে তারা তুরস্কে প�ৌছবেন এবং তারপর তুরস্ক থেকে শামে। স্বভাবতই, আবু মুজাহিদ ভ্রমণ এবং এর সাথে সম্পর্কিত সব কিছু কে সংগঠিত করেন যাতে যাত্রা সফল হয়, এতে যত টাকাই তাকে খরচ করতে হ�োক না কেন। তিনি একটি বান�োয়াট গল্প তৈরি করেন যাতে তাদের উপর নজরদারিকারী গ�োয়েন্দা সংস্থাগুল�োর মন�োয�োগ তাদের দিকে না আসে আর গ�োয়েন্দারা যাতে তাদের সন্দেহ না করে। তিনি ফ্রান্স থেকে যাত্রা শুরু করে দারুল ইসলামে প�ৌছা পর্যন্ত পুর�ো সফ রের জন্য একটি সমন্বিত পরিকল্পনা তৈরি করেন। তাদের ভয় ছিল হিজরতের রাস্তা যদি বন্ধ হয়ে যায়! সে কারণে তারা দাওলাতুল ইসলামে থাকা ক�োন ভাইয়ের সাথে য�োগায�োগ স্থাপন করা পর্যন্ত অপেক্ষা করতে চান নি

যিনি তুরষ্ক থেকে দাওলাতের প্রবেশের ব্যাপারটা সমন্বয় করবেন। এই ব্যাপারটা তারা আল্লাহর উপর ছেড়ে দিয়ে তাদের যাত্রা শুরু করে দেন। এই সফরের আমির, আবু মুজাহিদ, যে পরিকল্পনা তৈরি করেছিলেন তা অনু সারে তাগূ তের কর্তৃপক্ষের কাছে যে সকল ভাইরা অধিক পরিচিত ছিল তাদের পরিবারগুল�োকে তাদের থেকে আলাদা করা জরুরি ছিল। পরিবারগুল�োকে তাদের থেকে আলাদা করে অন্য এমন ক�োন ভাই এবং তার পরিবারের সাথে পাঠান�ো হয় যারা কর্তৃপক্ষের কাছে পরিচিত ছিলেন না, যাতে তারা একটি বাসে করে বর্ডার পাড়ি দিতে পারেন যে বাসটি আবু মুজাহিদ এই কাজের জন্য ক্রয় করেছিলেন। তার সাথে সাথে পরিকল্পনা অনু সারে ছদ্মবেশ ধরা জন্য তিনি তার নিজের জন্য এবং অধিক পরিচিত ভাইদের জন্য একটি সু ন্দর গাড়ি কিনেন, যাতে তারা নিজেদের ব্যবসায়ী হিসেবে পরিচয় দিতে পারেন যারা কিছু ব্যবসায়িক কাজে তুরস্কে ভ্রমণ করছেন। একইভাবে, তারা যথাযথ প�োশাক এবং কাগজপত্র প্রস্তুত করেন যা তাদের দাবিকে সমর্থন করবে, তাছাড়া তাড়া বর্ডার পাড়ি দেয়ার জন্য জাল পাসপ�োর্টও প্রস্তুত করেন। বহরটি সফলতার সাথে ইতালি এবং বালকান অঞ্চলের দেশগুল�ো পাড়ি দিয়ে গ্রিসে এসে প�ৌছতে সক্ষম হয় যেখানে সবচেয়ে বিপদজনক ধাপ তাদের জন্য অপেক্ষা করছিল। তারা যখন সীমান্তের পূ র্বে শেষ পয়েন্টে এসে উপস্থিত হন তখন আবু মুজাহিদ ভাইদের এবং পরিবারগুল�োকে থামিয়ে পাশে সরিয়ে দেন এবং সিদ্ধান্ত নেন যে তিনিই প্রথম বর্ডার পার হবেন, এই ভয়ে যে তা বিপদজনক হতে পারে। যাতে আসন্ন সকল বিপদ যেন তার উপর আসে এবং বাকিরা পাকড়াও হওয়া থেকে বেচে যান। গ্রিসের বর্ডার কর্তৃপক্ষরা যখন তার পাসপ�োর্ট চেক করে এবং তাদের সাথে থাকা ছবি মিলিয়ে দেখে তখন তাদের একজন তার কাছে ফিরে গিয়ে তাকে অবগত করে যে, তিনি যেখান থেকে এসেছেন সেখানেই যেন ফিরে যান এবং বর্ডার পার হওয়ার স্বপ্নও যাতে না রুমিয়্যাহ

৪৯

দেখেন। আবু মুজাহিদ এবং তার সাথীরা বুঝতে পারেন যে তাদের ফ্রান্স ত্যাগ করার দশ দিন পূ র্বে দেশটির সরকারী ইউর�োপের সকল সীমান্তে তাদের নাম প্রেরণ করে রেখেছে। তারা দ্বিধা-দ্বন্দ্বে পড়ে যান। হিজরত করার দৃ ঢ় প্রত্যয় করার পর কি তারা ফিরে যাবেন? আর তাদের সকল পরিকল্পনা কী হাওয়ার সাথে মিশে যাবে? আল্লাহর নির্ধারিত ক্বদরই প্রবল হয়েছে ফরাসি কর্তৃপক্ষের বিজ্ঞপ্তির ব্যাপারে শ�োনার পর তারা গ্রেফতার থেকে বাচার ব্যাপারে অস্বস্তি আঁচ করতে পারলেন এবং ফরাসি কর্তৃপক্ষের অনু র�োধে তাদের গ্রেফতার করে হাতকড়া পরিয়ে ফ্রান্সে ফিরিয়ে দেয়ার আগে গ্রিস ত্যাগের ব্যাপারে চিন্তা করতে শুরু করেন, তাদের মনে হতে লাগল সবকিছু ই যেন তাদের চারপাশে ঘুরপাক খেতে শুরু করেছে যে ভাই পরিবারগুল�োর দায়িত্বে ছিলেন তিনি বর্ডার পার হওয়ার প্রচেষ্টায় আল্লাহর অনু গ্রহে সফল হন, কারণ তিনি বা মহিলাদের মধ্য থেকে কারও উপরই ভ্রমণের ব্যাপারে নিষেধাজ্ঞা ছিল না। আবু মুজাহিদের কাছ থেকে বড় অংকের টাকা নিয়ে তারা তুরস্কে প্রবেশ করেন, যাতে তারা সেখানে কিছু সময়ের জন্য অপেক্ষা করতে পারেন, আর যদি তা সম্ভব না হয় তাহলে তারা তাকে এবং তার ভাইদের ছেড়েই দারুল ইসলামে প্রবেশ করবেন। আবু মুজাহিদ মুসলিমদের একটি বড় দলের দায়িত্ব নিয়েছিলেন, এবং তারা প্রধান উদ্দেশ্য ছিল পরিবারগুল�োকে দাওলাতুল ইসলামের ভূমিতে পৌঁছে দেয়া, তারপর, তিনি এবং তার সাথিরা ভার মুক্ত হবেন এবং তাদের সামনে আরও পথ খুলবে – হয় তারা পরিবারগুল�োর সাথে য�োগদান করার জন্য তাদের বিষয়াদি সংগঠিত করবেন, আর না হল�ো তারা জিহাদি কাজ করার জন্য ফ্রান্সে ফিরে যাবেন, সেই সকল ক্রুসেডার ভূমিতে যারা দাওলাতুল ইসলামের বিরুদ্ধে যু দ্ধ করে এবং তাদেরকে হিজরত করার থেকে বিরত রাখে। এই মুহাজিররা তাদের পরিকল্পনার ব্যাপারে হতাশ হয়ে যখন এক আল্লাহর উপর ভরসা করলেন তখন আল্লাহ c তাদের এই দুর্দশা থেকে মুক্তির জন্য নতুন আশা লুকিয়ে রাখছিলেন। তারা তাদের এই সফরে অন্য একজন ফরাসি ভাইয়ের সাক্ষাত পান যাকে তারা না চিনলেও তিনি তাদের চিনতে পেরেছিলেন। তার লম্বা দাড়ি আর ইসলামী বেশ-ভুষার কারণে তারা ভয় করছিলেন যে তিনি হয়ত�োবা নজরদারিতে আছেন বা তার এই বেশভুষা গ�োয়েন্দাদের মন�োয�োগ আকর্ষণ করতে পারে, তাই তারা বার বার তার থেকে নিস্তার পেতে চাইলেও তিনি তাদের সাথে লেগে থাকেন। তিনিও তাদের মতই দাওলাতুল ইসলামের পথে ৫০

শুহাদাহ

একজন মুহাজির ছিলেন, কিন্তু তার পরিস্থিতি ছিল তাদের থেকে ভিন্ন। প্রয়�োজনীয় নিরাপত্তা ব্যবস্থা বা ভাল�ো পূ র্ব-প্রস্তুতি গ্রহণের সু য�োগ তার আসে নি। তিনি এই সফরের শেষ সন্ধিক্ষণে এসে তাদের সহগামী হ�োন। তিনি তার পরিবারকে তাদের পরিবারের সাথে প্রেরণ করে দেয়ার দরুন তাদের সাথে থাকে যেতে বাধ্য হন। তাদের সবাই এই আশাই করছিলেন যে আল্লাহ তাদের গ্রিসের পুলিশদের হাত থেকে রক্ষা করবেন এবং তাদের জন্য বর্ডার পার হওয়ার রাস্তা করে দিবেন। আল্লাহ c তাঁর নিজ অনু গ্রহে মুহাজিরদের এই ছ�োট দলের জন্য দাওলাতুল ইসলামের একজন হিজরত সমন্বয়কারীর সাথে য�োগায�োগ করার রাস্তা খুলে দেন, ফ্রান্স ত্যাগ করার পূ র্বে তার সাথে তাদের নিরাপদ য�োগায�োগ ছিল। অতঃপর, তারা তার সাথে য�োগায�োগ করেন এবং তার কাছে তাদের পরিস্থিতি বর্ণনা করেন এবং যতদ্রুত সম্ভব গ্রিস ত্যাগের ব্যাপারে তার সাহায্য কামনা করেন, এই ভয়ে যে ক্রুসেডাররা তাদের খুঁজে বের করে গ্রেফতার করবে। অতঃপর, হিজরত সমন্বয়কারী তাদের আশ্বস্ত করেন এবং তারা তার উত্তরের জন্য অপেক্ষায় থাকেন। কিছু দিনের মধ্যেই তারা তাদের বিলাসবহুল গাড়ি আর সরঞ্জামাদি ফেলে রেখে বর্ডার পার করে তুরস্কে প্রবেশ করেন, এক্ষেত্রে তারা গ্রেফতার এড়ান�োকে সব কিছু র উপর গুরুত্ব দেন। তারা ইস্তাম্বুলে পৌঁছেন এবং তাদের পরিবারের সাথে একত্রিত হন, যেখানে আবু মুজাহিদ সিদ্ধান্ত গ্রহণ করেন যে তিনি সকল ভাইদের বর্ডার পার হয়ে শামে প্রবেশ করার জন্য পাঠিয়ে দিবেন এবং গ্রিসে আটকে থাকা একজন ভাইয়ের যাবতীয় বিষয়ের ব্যবস্থা করার জন্য তিনি নিজে থেকে যাবেন এবং তাকে না নিয়ে তিনি দারুল ইসলামে প্রবেশ করবেন না। তিনি দৃ ঢ়-সংকল্প গ্রহণ করেন যে যে সকল মুহাজিরদের হিজরতের ব্যাপারে তিনি দায়িত্ব গ্রহণ করেছেন তাদের সবাই নিরাপদে হিজরত সম্পন্ন করার পর শেষ দলের সাথে হয়ে তিনি দাওলাতুল ইসলামে প্রবেশ করবেন। গ্রিসে থাকা ভাই যখন বিপুল সমস্যার সম্মু খীন হন এবং বর্ডার পার হওয়ার তার একাধিক বারের প্রচেষ্টা নিষ্ফল হয় তখন তিনি আবু মুজাহিদকে তার জন্য আর অপেক্ষা না করে তৎক্ষণাৎ তার সফরের পূ র্ণ করার জন্য চাপ দেন। তার জ�োরাজুরিতে অবশেষে আবু মুজাহিদ তার এবং তার পরিবারের যাবতীয় ব্যবস্থাপনা এবং অপেক্ষা কালীন সময়ে ব্যবহার বাবদ বড় অংকের টাকা পাঠিয়ে তাকে ছাড়াই নিজের হিজরত সম্পূর্ণ করতে সম্মত হন। অবশেষে… দারুল ইসলামে প্রবেশ অবশেষে, আবু মুজাহিদ আল-ফারান্সি দারুল ইসলামের পৌঁছান, যখন দাওলাতুল ইসলামের সেনাদের মধ্য থেকে

গ্রীস-তুরস্ক বর্ডার ক্রসিং – আবু মুজাহিদ ও তার সাথীগণ হিজরা’য় পরীক্ষার সম্মু খীন হয়ে ছিলেন

তার ভাইরা সীমান্তে তার জন্য অপেক্ষা করছিলেন। তাদের পরনে ছিল স্বতন্ত্র প�োশাক, চেহারায় কাল�ো মুখ�োশ, এমন বেশ-ভুষা যা তিনি দাওলাতুল ইসলামের ভিডিওতে বহুবার দেখেছেন। তিনি তাদের আলিঙ্গন করেন এবং তারাও তার সাথে ভ্রাতৃত্বের ভাল�োবাসা পূ র্ণ আলিঙ্গন করে, কারণ তারা পূ র্বে পৌঁছে যাওয়া তার ভাইরা তার হিজরতের কাহিনী বর্ণনা করেন, এমন একজন আমিরের কাহিনী যিনি তাদের দারুল ইসলামে হিজরত করান�োর জন্য তার সব কিছু বিলিয়ে দিয়েছেন। একই সময় তারা দাওলাতুল ইসলামের ভাইদের তার কিছু চারিত্রিক বৈশিষ্ট্যের কথা অবগত করেন এবং ফ্রান্সের বিরুদ্ধে যেক�োন জিহাদি কাজে তাকে ব্যবহার করার উপদেশ দেন। অতঃপর শারঈ এবং সামরিক প্রশিক্ষণ সম্পন্ন করে তিনি দাওলাতুল ইসলামের একজন সেনায় পরিণত হন এবং দাওলাতুল ইসলামের একটি দিওয়ানে কাজ শুরু করেন। তিনি তার ব্যবসায়িক অভিজ্ঞতা এবং প্রকল্প ব্যবস্থাপনা সংক্রান্ত অভিজ্ঞতার দরুন ভাইদের বিভিন্ন কাজে উপদেষ্টার কাজ করেন এবং দাওলাতুল ইসলামের বাহিরে অভিযানের ব্যাপারে দায়িত্বশীল ভাইদের সাহায্য করেন। ফ্রান্সে ক্রুসেডারদের টার্গেটকারী যেক�োন জিহাদসংক্রান্ত কাজে তিনি তার সকল প্রচেষ্টা, সম্পদ এবং তথ্য এগিয়ে দেন। আল্লাহর রাস্তায় যু দ্ধ করার জন্য তার হৃদয় সবসময় আকুল ভাবে আকাঙ্ক্ষিত ছিল, তাই তিনি উলাইয়াত আলখাইরের ব্যাটেলিয়নগুল�োর সর্বোত্তম সেনাদের একজনে পরিণত হন, যেখানে তিনি নু সাইরী সেনাবাহিনীর বিরুদ্ধে খিলাফাহ’র সেনাবাহিনীর বেশ কিছু সংখ্যক যু দ্ধে অংশগ্রহণ করেন। তারপর তাকে উলাইয়াহ দামেস্কে বদলি করা হয়, যেখানে তিনি শামের মরুভূমিতে মুরাবিত হিসেবে দিনযাপন করেন। তিনি মরুভূমির ঝলসানো সূ র্যের তার আর বালু আর হাড় কাঁপান�ো শীতে ধৈর্য ধারণ করেন। তিনি অন্যান্য বীর মুজাহিদদের সাথে যু দ্ধ আর হামলায় অংশগ্রহণ করেন। আবু মুজাহিদ ফ্রান্সে ছিলেন দানবীর আর উদার, দাওলাতুল ইসলামে তার সেই গুণ শুধু বৃ দ্ধিই পায়। তিনি যখনই ক�োন ভাইকে সাহায্য করা সু য�োগ পেতেন

তখনই তা লুফে নিতেন, তিনি তাদের যতটুকু সম্ভব সাহায্য করতেন, বিশেষ করে তিনি শহীদদের বিধবা স্ত্রী আর ইয়াতিম শিশুদের বেশি যত্ন নিতেন। তিনি তাদের অবস্থার খ�োজ-খবর নিতেন এবং তার সম্পদ দ্বারা তাদের সাহায্য করতেন। আবু মুজাহিদ, সেই অনাড়ম্বর দাঈ যিনি প্যারিসের শহরতলিতে তরুণদের তার অমায়িক বক্তব্য দ্বারা আকৃষ্ট করতেন, তিনি তার সেই অভ্যাস এখানেও চালয়ে যান, তিনি যেক�োন পরিস্থিতিতে সু য�োগ পেলেই মুজাহিদিন কিংবা সাধারণ মুসলিমদের সৎ কাজে আদেশ দিতেন, অসৎ কাজে নিষেধ করতেন এবং সু ন্নাহ অনু সরণ করার দিকে আহ্বান করতেন। তিনি ক�োন দ�োকানের দ�োকানির সাথে ঘণ্টার পর ঘণ্টা দাড়িয়ে দাওয়াত দিতে এবং জিহাদের জন্য উৎসাহিত করতে গিয়ে ক্লান্ত হতেন না, এমনকি ক�োন সফরে থাকলে তার বন্ধু রা অভিয�োগ করতে শুরু করতেন যে তিনি বিলম্ব করছেন। তিনি তাদের মৃদু ভর্ৎসনা করে মনে করিয়ে দিতেন যে তিনি এক সময় দ্বীন সম্পর্কে উদাসীন ছিলেন – তিনি যাদের উপদেশ প্রদান করছেন তাদের মতই - যতক্ষণ না আল্লাহ c তাদের কাছে এমন কাউকে প্রেরণ করেন যে তাদেরকে আল্লাহর কথা স্মরণ করিয়ে দেন এবং তাকে তার রবের দিকে আহ্বান করেন। তিনি তাদের বলতেন, এটা হল�ো তাদের দায়িত্ব যে তারা মানু ষকে আল্লাহর দিকে আহ্বান করে এবং তাদের সু পথ প্রদর্শন করার জন্য চেষ্টা করার মাধ্যমে আল্লাহর শুকরিয়া আদায় করবে। তার সম্পদ বিলিয়ে দেয়ার পর… তিনি আল্লাহর পথে তার জীবনও ক�োরবানি করেন যখন দাওলাতুল ইসলামের সেনারা দামেস্কের গ্বু তার অবর�োধ ভাঙ্গার জন্য অভিযান পরিচালনা করছিলেন - যেই অভিযানের অধীনে ছিল�ো সিন এবং দুমেইর বিমানঘাঁটি, দুমেইর শহর, থার্মাল প্লান্ট এবং অন্যান্য এলাকায় হামলা চালান�ো, কিন্তু মুজাহিদদের হামলাকে ব্যাহত করার জন্য রুমিয়্যাহ

৫১

এবং তাদের সাপ্লাই রুটে হামলা করার জন্য পূ র্ব ক্বালামুনে মুরতাদ সাহাওয়াত আর নু সাইরী সেনাবাহিনীর মধ্যে সংঘটিত একটি সন্ধির কারণে তা বন্ধ হয়ে যায় – তখন আবু মুজাহিদ তার ভাইদের সাথে হয়ে দামেস্কের দক্ষিণপূ র্বে থার্মাল প্লান্ট এলাকায় একটি হামলা পরিচালনা করছিলেন। সংঘর্ষ চলাকালে, একটি নু সাইরী ট্যাংক তাদের অবস্থানে আঘাত হানে যার ফলে তিনি তার মাথা ও হাতে গুরুতরভাবে আঘাতপ্রাপ্ত হন। তিনি তৎক্ষণাৎ জ্ঞান হারিয়ে ফেলেন, যখন তার জ্ঞান ফিরে আসে তিনি দেখতে পান তার সামনে বিস্ফোরিত হওয়া ট্যাংক শেলের আঘাতে তিনি তার ডান হাত হারিয়েছেন। কিন্তু তার এই হাত হারান�ো তাকে আল্লাহর রাস্তায় জিহাদ করা থেকে থামিয়ে দিতে পারে নি, আর না তার রবকে সন্তুষ্ট করার জন্য তার সম্পদ ব্যয়কে থামিয়ে দিতে পেরেছে। বরং, তিনি তার সু স্থ হওয়ার সময় কালে যু দ্ধের ময়দানে ফিরে যাওয়ার জন্য অধীর আগ্রহে অপেক্ষা করতে থাকে। তার নতুন শারীরিক অবস্থার সাথে সামঞ্জস্যপূ র্ণ ক�োন ব্যবস্থাপনা সংক্রান্ত কাজ গ্রহণে তিনি অস্বীকৃতি জানান এবং সু য�োগ হলেই আবার যু দ্ধের ময়দানে ফিরে যাওয়ার জন্য দৃ ঢ় সিদ্ধান্ত গ্রহণ করেন। তিনি তার রাশিয়ান এ্যাস�োল্ট রাইফেলের বদলে একটি হালকা আমেরিকান রাইফেল সংগ্রহ করেন, যাতে তিনি এক হাত দিয়ে যু দ্ধ করতে পারেন। যখন তার কাছে খবর আসে যে তার ভাইরা পূ র্ব ক্বালামুনে সাহাওয়াতদের অবস্থানের উপর হামলা প্রস্তুতি নিচ্ছেন তখন তিনি তার ক�োন বন্ধুকে না জানিয়েই দ্রুত প্রস্তুতি নেন এবং যু দ্ধে য�োগদান করার জন্য বেরিয়ে যান। তিনি তার বন্ধু দের কিছু জানান নি এই ভয়ে যে হয়ত�োবা তারা তাকে যু দ্ধ থেকে দূ রে রাখবে বা তার শারীরিক অবস্থা বা অন্য ক�োন কাজের তার সহায়তার প্রয়�োজনীয়তার দরুন তার যাত্রাকে বিলম্বিত করবে। দাওলাতুল ইসলামের সেনারা যু দ্ধে মুরতাদদের শায়েস্তা করছিলেন এবং বাতরা পাহাড়ে তাদের অবস্থানগুল�ো দখল করছিলেন। এভাবেই তারা পূ র্ব ক্বালামুনের প্রাণকেন্দ্রে তারা ঘাঁটির দিকে অগ্রসর হচ্ছিলেন। সে সময় আবু মুজাহিদ সেখানে পৌঁছান এবং মুজাহিদের পেছনের ক�োন ঘাঁটিতে বসে থাকতে অস্বীকৃতি জানিয়ে ফ্রন্টলাইনের দিকে বের হন। তার সাথে ছিলেন ফ্রান্সের দক্ষিণাঞ্চল থেকে হিজরতকারী অপর এক ভাই, আবু ইহসান, যু দ্ধে ময়দানে যার সাথে তার পরিচয় হয়েছিল। তাদের দুজনের চারিত্রিক মিল এবং ভাল�ো ব�োঝাপড়া ছিল�ো, যারা আবু ইহসানকে চিনতেন তারা তার ব্যাপারে ঠিক তাই বলতে না তারা আবু মুজাহিদের ব্যাপারে বলতে। তিনিও ছিলেন সাহসী, বীরত্বপূ র্ণ এবং মুসলিমদের সাহায্য করার জন্য সদা-প্রস্তুত। তিনি তার রবের সন্তুষ্টির জন্য দ্বীনের নু সরতে তার সব কিছু বিলিয়ে দিয়েছিলেন। প্রস্তুতি গ্রহণ আর সর্তকতার ব্যাপারে তার সহজাত প্রকৃতির কারণে আবু মুজাহিদ অন্য মুজাহিদগণ যে ৫২

শুহাদাহ

রাস্তায় গিয়েছেন সেই রাস্তায় যেতে অস্বীকৃতি জানান, সেই রাস্তাটি ছিল দুশমনদের কাছে প্রকাশিত যেখানে তারা ভারী অস্ত্র আর স্নাইপার দ্বারা তাকে টার্গেট বানাতে পারে। তার বদলে তিনি অন্য একটি রাস্তা নেন যা ছিল বন্ধু র কিন্তু মুরতাদদের চ�োখের আড়ালে। তিনি ফ্রন্টলাইনে পৌঁছে যান, যেখানে মুজাহিদরা গাড়িতে স্থাপিত ভারি মেশিনগান দ্বারা মুরতাদদের উপর গুলি বর্ষণ করছিলেন। গাড়িটি ছিল পাহাড়ের উপর টিলার সর্বোচ্চ চূ ড়ায়, যার পিছনে আবু মুজাহিদ আর তার সাথী, আবু ইহসান, কাভার নিয়েছিলেন। মুরতাদরা গাড়িটিতে আঘাত করার জন্য একটি গাইডেড মিসাইল ফায়ার করে, কিন্তু মিসাইলটির শুটার মিসাইলটিকে ভুল দিকে নিয়ে গেলে তা টিলার পিছনে আঘাত হানে। মিসাইলটি আবু মুজাহিদ এবং আবু ইহসানের পায়ের কাছে আঘাত হানে এবং বিস্ফোরিত হয়। মিসাইলটির স্প্লিনটার তাদের দেহকে ছিন্ন-বিচ্ছিন্ন করে দিলে তারা তৎক্ষণাৎ নিহত হন –আল্লাহ তাদের কবুল করুন। সংবাদটি আবু মুজাহিদের পরিবার এবং বন্ধু দের কাছে প�ৌছলে তারা ফ্রান্সে থাকা ভাইদের তার শাহাদাহ’র সু সংবাদ দান করেন এবং তাকে কবুল করার জন্য আল্লাহর কাছে দ�োয় করেন। ফ্রান্সের গ�োয়েন্দা সংস্থা সংবাদটি জেনে যায় এবং ফরাসি মিডিয়ায় ঘ�োষণা করে যে ফ্রান্সের ক্রুসেডারদের বিরুদ্ধে নতুন হামলার প্রস্তুতি গ্রহণকালে ফরাসি যু দ্ধবিমানের হামলায় আবু মুজাহিদ Š নিহত হয়েছেন। আবু মুজাহিদ Š নিহত হয়েছেন, আমরা তার ব্যাপারে মনে করি যে তিনি তাই অর্জন করেছেন যার জন্য তিনি অধির আগ্রহে অপেক্ষা করছিলেন এবং তিনি আল্লাহর সাথে তার ওয়াদার ব্যাপারে সত্যবাদী ছিলেন ও আল্লাহর রাস্তায় তার জান-মাল দিয়ে জিহাদ করেছেন। আমরা আরও মনে করি যে তিনি আল্লাহর সাথে এক লাভজনক লেনদেন করেছেন এবং আমরা আল্লাহর কাছে দ�োয়া করি, তিনি যেন তাকে সেই সব ল�োকদের অন্তর্ভুক্ত করেন যারা মহা সাফল্য অর্জন করেছেন। আল্লাহ c বলেন: {হে মুমিনগণ, আমি কি তোমাদেরকে এমন এক বাণিজ্যের সন্ধান দিব, যা তোমাদেরকে যন্ত্রণাদায়ক শাস্তি থেকে মুক্তি দেবে? তা এই যে, তোমরা আল্লাহ ও তাঁর রসূ লের প্রতি বিশ্বাস স্থাপন করবে এবং আল্লাহর পথে নিজেদের ধন-সম্পদ ও জীবনপণ করে জেহাদ করবে। এটাই তোমাদের জন্যে উত্তম; যদি তোমরা বোঝ। তিনি তোমাদের পাপরাশি ক্ষমা করবেন এবং এমন জান্নাতে দাখিল করবেন, যার পাদদেশে নদী প্রবাহিত এবং বসবাসের জান্নাতে উত্তম বাসগৃহে। এটা মহাসাফল্য। এবং আরও একটি অনু গ্রহ দিবেন, যা তোমরা পছন্দ কর। আল্লাহর পক্ষ থেকে সাহায্য এবং আসন্ন বিজয়। মুমিনদেরকে এর সু সংবাদ দান করুন। } [আস-সফ: ১০-১৩]

রুমিয়্যাহ

53

৫৪ B

আর্টিকল

হে পুরষ্কার প্রত্যাশী ধৈর্যশীল মুজাহিদ, এই কথাগুল�ো লেখা হয়েছে যাতে আপনার ও আল্লাহর শত্রুদের চ�োখে আপনার মূ ল্য আপনি অনু ধাবন করতে পারেন, কারণ আরব-অনারব মিলিয়ে বহু জাতি আপনার বিরুদ্ধে জড়�ো হয়েছে। তাহলে, হে সু উচ্চ পর্বত, কে আপনি যার জন্য ক্রুসেডাররা তাদের রণতরী সাগরে ভাসিয়েছে, কাফির যু দ্ধ বিমান আপনার আকাশে টহল দিচ্ছে, দুরাচার বাহিনী আপনার ভূমিতে চরে বেড়াচ্ছে? কে আপনি, যে তার দ্বীন ও তাওহীদে ইজ্জত তালাশ করেন, যার বিরুদ্ধে তাদের এই বাহিনীগুল�ো সমবেত হয় আর সর্বশক্তি দিয়ে এমন এক ভূমিতে অবর�োধ আর�োপ করে, যা আল্লাহর শরীয়াহ দ্বারা শাসিত ও এর হুরমতের প্রতিরক্ষা করে? আপনি ত�ো আল্লাহর সম্মান, শক্তি দ্বারা উন্নীত। তিনি শরীয়াহ ও তাওহীদকে সম্মানিত করেছেন যার উপর আপনি আছেন। এটা কুফফারদের তাদের অন্তরে লালিত বিদ্বেষের কারণে করেছে ব্যথিত। যদি আপনার দখলে থাকা ভূমি শরীয়াহ দ্বারা শাসন না করতেন, তারা আপনার দিকে মন�োয�োগ দিত না, কিন্তু আপনার তাওহীদই তাদের ক্রোধান্বিত করে। আল্লাহ বলেন, {আহলে কিতাবদের অনেকেই প্রতিহিংসাবশতঃ চায় যে, মুসলমান হওয়ার পর তোমাদেরকে কোন রকমে কাফের বানিয়ে দেয়। তাদের কাছে সত্য প্রকাশিত হওয়ার পর (তারা এটা চায়)।} [আল-বাকারাহ: ১০৯] তারা জঘন্য প্রতিহিংসার বশবর্তী হয়ে আপনার বিরুদ্ধে যু দ্ধ করছে, আর তারা আপনার দ্বীনের কারণে আপনার বিরুদ্ধে যু দ্ধ করছে, যা আপনি আপনার তন-মন জুড়ে বয়ে বেড়াচ্ছেন। আল্লাহ বলেন, {বস্তুতঃ তারা তো সর্বদাই তোমাদের সাথে যু দ্ধ করতে থাকবে, যাতে করে সম্ভব হলে তোমাদেরকে দ্বীন থেকে ফিরিয়ে দিতে পারে।} [আল-বাকারাহ: ২১৭] আপনি যদি এই মহান দ্বীন ধারণ না করে গণবিধ্বংসী অস্ত্র ধারণ করতেন তারা আপনাকে ঘাঁটাত না, যেমনি ভাবে যে রাষ্ট্রগুল�ো তা ধারণ করে বা করতে চায় তারা তাদের ঘাঁটাচ্ছে না। কিন্তু তারা জানে আপনার দ্বীন, যা তাগূ ত ও তাদের সেনাবাহিনী বিরুদ্ধে আপনার তীব্র লড়াইয়েই দৃ শ্যমান, তাদের কাছে থাকা সব অস্ত্রের চেয়ে শক্তিশালী। তাই তারা আপনাকে এক মুহূর্তের জন্যও অব্যাহতি দেয়নি, কখন�ো দিবেও না, তারা কখন�োই আপনার বিরুদ্ধে লড়াই থামাবে না বা আপনার প্রতি শত্রুতা প�োষণ করা বন্ধ করবেনা। হয় দুনিয়ায় তাদের শাসন ও শিরকের ফিতনা যা তারা কায়েম করতে চায় তা থাকবে, না হয়, আল্লাহর সার্বভ�ৌমত্ব এবং তাঁর দ্বীনের প্রাধান্য থাকবে। সু তরাং আপনার জিহাদের ব্যাপারে আল্লাহর সাথে সত্যবাদী হ�োন। হে আহযাবের শত্রু, তাঁর ইবাদত করুন

এবং তাঁর পাশাপাশি আর কার�ো ইবাদত করবেন না। কারণ কাফিরের নিরাশার ব্যাপারে আপনার দ্বীনের পক্ষ থেকে নিশ্চয়তা রয়েছে। আল্লাহ বলেন, {আজ কাফেররা তোমাদের দ্বীন থেকে নিরাশ হয়ে গেছে। অতএব তাদেরকে ভয় করো না বরং আমাকে ভয় কর।} [আলমায়িদাহ: ৩] হে মুয়াহহিদ গুরাবা, আপনার অবস্থান যাই হ�োক না কেন আপনি তাদের লক্ষ্যবস্তু, আপনি আমির হন বা সাধারণ সৈনিক, আপনি ধনী হন বা গরীব। আপনাকে লক্ষ্য হিসেবে সাব্যস্ত করার কারণ হল�ো আপনার দ্বীন, কুফফার জানে আপনি এর সম্পূ র্ণটাই আঁকড়ে ধরেছেন। বাস্তবতা ত�ো এমন নয় যে আপনি এর কিছু অংশের উপর ঈমান আনেন আর কিছু অংশের ব্যাপারে কুফরি করেন, যাতে আপনি তাদের সাথে মাঝামাঝি ক�োথাও মিলতে পারেন। আর একইভাবে, এটাই আপনার অবস্থা, হে ধৈর্যশীল মুয়াহহিদা, নিশ্চয়ই আপনি পুত-পবিত্র। আপনি মুজাহিদদের সন্তানাদি বৃ দ্ধি করছেন আর আপনার সন্তানদের তাওহীদ ও কুফফারদের বিরুদ্ধে জিহাদের জন্য প্রস্তুত করছেন। আপনার দ্বীন ও পরিশুদ্ধতা তাদের ক্রোধান্বিত করে। তাই এতে অবাক হবার কিছু নেই যে আপনি তাদের লক্ষ্যবস্তু হবেন। আমরা কুফফারদের সাথে দীর্ঘ এক লড়াইয়ে আছি, আর মুত্তাকীদের বিজয় সু নিশ্চিত। আল্লাহ বলেন, {এবং শেষ কল্যাণ মুত্তাকীদের জন্যই নির্ধারিত রয়েছে।} [আল-আরাফ: ১২৮] তিনি আর�ো বলেন, {আর আমাদের বাহিনীই বিজয়ী হবে।} [আস-সাফফাত: ১৭৩] হয় আপনি এই দুনিয়ায় বিজয়ী হবেন -কুফফারদের উপর প্রাধান্যতা ও কর্তৃত্বের মাধ্যমে নয়, আপনি বিজয়ী হবেন আল্লাহর রাস্তায় মৃত্যুতে- যার মাধ্যমে আপনি করুণাময় প্রভুর সান্নিধ্যে বসবাস করবেন, আর আপনার শত্রুরা রয়েছে স্থায়ী ক্ষতিতে, তাদের ক্রোধ আল্লাহর পথ থেকে মানু ষকে দূ রে রাখতে তাদের শক্তি খরচের ইন্ধন য�োগায়, তারা এই কারণে যু দ্ধ করে এবং তাদের সম্পদ ব্যয় করে। তাই, হে সম্মানিত ও এ কালের মহাযু দ্ধের অটল য�োদ্ধা, এগিয়ে যান, পিছনে তাকাবেন না কারণ আপনি এই ক্ষণস্থায়ী দুনিয়ার জন্য সৃ ষ্ট হননি, বরং আপনাকে সৃ ষ্টি করা হয়েছে কেবল আল্লাহর ইবাদতের জন্য, জান্নাত ও মন�োরম বাগান অর্জনের জন্য। তাই আল্লাহর দাসত্বের বাস্তবায়ন করুণ, তার শরীয়াহ কায়েমের মাধ্যমে, এই দুনিয়ার তাগূ তের প্রতিষ্ঠানগুল�োতে অবিশ্বাস (কুফর) করার মাধ্যমে। ইজ্জত ও গর্বের সাথে এই দ্বীনের ঘ�োষণা করুন, যাকে আল্লাহ অন্যান্য দ্বীনের উপর প্রাধান্য দিয়েছেন। এর কারণেই আপনি তাদের মূ ল লক্ষ্যবস্তু এবং তাদের প্রাথমিক অগ্রাধিকার। রুমিয়্যাহ

৫৫

আপনি কি শত্রুর দৃ ষ্টিতে আপনার দাম বুঝতে পেরেছেন? আপনার সময়ের অপচয় আর কর্তব্যে অবহেলার কারণে ঘটিত ত্রুটি বিচ্যুতির ব্যাপ্তি আপনি বুঝতে পেরেছেন যখন কুফফার আপনার বিরুদ্ধে যু দ্ধে তাদের সময় বিনিয়�োগ করছে?

আপনার তাওহীদ ও শরীয়াহ’র প্রতিষ্ঠা কুফফারকে ক্রোধান্বিত করে

আপনি কি তাকওয়ার অস্ত্রে অবহেলার কারণে ঘটা ক্ষতির ব্যাপ্তি বুঝতে পেরেছেন যখন কুফফার জাতিরা তাদের অস্ত্র এগিয়ে আনছে আপনাকে আঘাত করতে? আপনি কি জিকির-আজকার ও দ�োয়া, যা জ্বিনইনসান উভয় থেকে আগত শয়তানের চক্রান্তের বিরুদ্ধে ঢাল সরূপ, ত্যাগের ফলে সংঘটিত ক্ষতি ব্যাপ্তি অনু ধাবন করেছেন যখন তারা গ�োয়েন্দা, মুনাফিক, জাদুকর ও শয়তানদের আপনার বিরুদ্ধে নিয়�োগ করেছে? আপনি কি দুনিয়ার প্রতি আপনার বেশিরভাগ সময় ব্যয় করার কারণে ঘটা ক্ষতির ব্যাপ্তি বুঝতে পেরেছেন যেখানে আপনার দুনিয়াকে দুনিয়াবি ল�োকাদের জন্য ত্যাগ করে দুই কল্যাণের একটির সন্ধান করে আপনার রবের দিকে এগিয়ে যাবার কথা। যখন আপনি মুজাহিদদের হৃদয় ও সারি ভাঙ্গেন, যখন কল্যাণকর বিষয়ে আপনার আমিরের আনু গত্য করেন না, আল্লাহ ও তাঁর রাসূ লের g আনু গত্য করেন না, এর ফলে সংগঠিত ক্ষতি ও গুনাহ সম্পর্কে কি আপনি অবগত? যে তার আমিরের আনু গত্য করে সে যেন আল্লাহ ও তাঁর রাসূ লের g আনু গত্য করে। লক্ষ্য করুন কুফফার জাতিরা কেমন ভাবে তাদের প্রভু আমেরিকার ৫৬

আর্টিকল

আনু গত্য করেছে, ঐক্যবদ্ধ ভাবে আপনাকে আক্রমণ করেছে এবং এর উপর একতাবদ্ধ হয়েছে। আপনার দ্বীনী ইলম অন্বেষণ - যা আপনাকে আল্লাহর নিকটবর্তী করে এবং আপনাকে ও আপনার পরিবারকে জাহান্নামের আগুন থেকে রক্ষা করতে পারে - করার পরম চেষ্টা থেকে দূ রে থাকার কারণে হওয়া ক্ষতি সম্পর্কে কি আপনি সচেতন? প্রকৃত ক্ষতি সম্পর্কে সচেতন হউন, কারণ বিশাল বাড়ী, সু ন্দর গাড়ী, ধনসম্পদ, স্ত্রীপরিজন, লাবণ্যময়ী নারী বিয়ের সু য�োগ হারান�ো প্রকৃত ক্ষতি নয়। বরং তা হল আল্লাহর ভাষায়, {বলুন, কেয়ামতের দিন তারাই বেশী ক্ষতিগ্রস্ত হবে, যারা নিজেদের ও পরিবারবর্গের তরফ থেকে ক্ষতিগ্রস্ত হবে। জেনে রাখ, এটাই সু স্পষ্ট ক্ষতি।} [আযযু মার: ১৫] জেনে রাখুন হে মুয়াহহিদ, যদি কুফফারের ফিতনা আপনাকে কাবু করে, অবর�োধ আপনাকে আটক করে ফেলে, আর দ্বীনের শত্রুরা আপনাকে কীরূপে দেখে সে ব্যাপারে আপনি ওয়াকিবহাল না থাকেন, আপনি আপনার দায়িত্ব ও কর্তব্য পালন করতে অক্ষম হয়ে পড়েন, তাহলে আপনি পতনের খুব কাছাকাছি। তাই আল্লাহর সাহায্য অন্বেষণ করুন, দুর্বল হবেন না, তাকওয়া হতে রিযকের সন্ধান করুন, কারণ এটা এমন এক অস্ত্র যা নিঃশেষ হবার নয়, এটা এমন তরবারি যা অব্যর্থ। তাই সকাল-সন্ধ্যার আজকার ও শত্রুর বিরুদ্ধে রক্ষাকবচ জারি রাখুন, কারণ যে আল্লাহর দুর্গের ও শক্তির কাছে আশ্রয় নেয় তাকে কেউ পরাভূত করতে পারেনা। আর আপনার সময় বিনিয়�োগ করুন এমন সবকিছু তে যা শত্রুকে ক্রোধান্বিত, দুর্বল ও ক্ষতিগ্রস্ত করে, যা তাদের মন�োবল ভেঙ্গে দেয়, যা তাদের বিপুল ল�োকসানের কারণ হয়, আর ঈমান ও তাওহীদ নবায়ন এবং তাওয়াগীত ও তাদের সেনাদের বিরুদ্ধে যু দ্ধ করার ব্যাপারে কক্ষন�ো অমন�োয�োগী হবেন না। এটা আপনার ও আপনার পরিবারের জন্য অভ্যাসে পরিণত করুন। আর যখন আপনার ভাইদের সাথে থাকবেন, একজন

আপনার দ্বীনই কুফফারের দখলে থাকা সকল অস্ত্রে চেয়ে শক্তিশালী

আরেকজনকে স্মরণ করিয়ে দিন, শিখুন এবং সাহায্য করুন সত্যনিষ্ঠায়। এই পথের কাঠিন্যে ধৈর্য ধরুন যতক্ষণ না সে চিরন্তন স্বস্তিময় সমাবেশ ও বারাকাহ আসে যা শেষ হবার নয়, কারণ জান্নাতে মুজাহিদের চাবুক পরিমাণ জায়গা পুর�ো দুনিয়া ও এর মাঝে থাকা সবকিছু র চেয়ে দামী। তাহলে সেই জান্নাহ যার ব্যাপ্তি আসমান থেকে জমিন পর্যন্ত বিস্তৃ ত তার দাম কি হতে পারে? জেনে রাখুন আপনি এমন ঘাত-প্রতিঘাতের সম্মু খীন হতে যাচ্ছেন তার ম�োকাবেলা কেবল তারাই করতে পারে যাদের ঈমান সু দৃঢ় ভাবে প্রতিষ্ঠিত, যাদের ইয়াকিন, ধৈর্য ও তাওয়াককুল সু প্রতিষ্ঠিত। ইবনে তাইমিয়া জিহাদ সম্পর্কে বলেন, “এতে রয়েছে তাওয়াককুল ও ধৈর্যের চূ ড়া, কারণ ধৈর্য ও তাওয়াককুল মুজাহিদেরই সবচেয়ে বেশী দরকার, কারণ আল্লাহ বলেন {যারা নির্যাতিত হওয়ার পর আল্লাহর জন্যে হিজরত করেছে, আমি অবশ্যই তাদেরকে দুনিয়াতে উত্তম আবাস দেব এবং পরকালের পুরস্কার তো সর্বাধিক; হায়! যদি তারা জানত। যারা দৃ ঢ়পদ রয়েছে এবং তাদের পালনকর্তার উপর ভরসা করেছে।} [আন-নাহল: ৪১-৪২], আর তিনি আরও বলেন, {মূ সা তার সম্প্রদায়কে বললেন, আল্লাহর নিকট সাহায্য প্রার্থনা কর এবং ধৈর্য ধারণ কর। নিশ্চয়ই এ পৃথিবী আল্লাহর। তিনি নিজের বান্দাদের মধ্যে যাকে ইচ্ছা এর উত্তরাধিকারী বানিয়ে দেন এবং শেষ কল্যাণ মুত্তাকীদের জন্যই নির্ধারিত রয়েছে।} [আল-আরাফ: ১২৮]” [মাজমু আল-ফাতওয়া] আর মনে রাখুন, হে অহযাবের শত্রু, যে ব্যাপারে আপনি বের হয়েছেন তা সত্যিই মহান, আর আপনি কেবল বের হয়েছেন আল্লাহর বন্দেগী সু সম্পন্ন করতে,

মানু ষকে তাওয়াগীতের দাসত্ব থেকে মুক্ত করতে আর তাদের আঁধার থেকে আল�োর দিকে নিয়ে আসতে, বিইযনিল্লাহ। তাই যদি আপনি নিহত হন, আপনার মৃত্যু হবে সম্মানের, আর জান্নাতে আপনার অবস্থান যা আল্লাহ আপনার জন্য প্রস্তুত করেছেন তা এই কেবল এই জন্য যে আপনি কুফফার জাতিদের প্রতি শত্রুতা প্রদর্শন করেছেন, তাওয়াগীকে প্রত্যাখ্যান করেছেন, আল্লাহ কে আপনার রব ও ইলাহ হিসেবে বিশ্বাস করেছেন। আপনি তাওয়াগীতের অসন্তোষ স্বত্বেও তাঁর শরীয়াহ কায়েম করেছেন, জিহাদে এসেছেন আর শাহাদাহ’র তালাশ করেছেন - এগুল�ো আপনার আল্লাহর তাওহীদের দাওয়াতের ইখলাসের প্রমাণ - আর বান্দা তার রবের জন্য জান-মালের চেয়ে দামী ক�োন নজরানা পেশ করতে পারেনা। ইবনে তাইমিয়া বলেন, “আর বান্দা তার রবের জন্য জান-মাল পেশ করা সর্বোচ্চ ইখলাসের নিদর্শনের মধ্যে একটি, যেমনটি আল্লাহ বলেন, {আল্লাহ ক্রয় করে নিয়েছেন মুসলমানদের থেকে তাদের জান ও মাল এই মূ ল্যে যে, তাদের জন্য রয়েছে জান্নাত। তারা যু দ্ধ করে আল্লাহর রাহেঃ অতঃপর মারে ও মরে।} [আত-তাওবাহ: ১১১] আর জান্নাহ হল সেই আবাস যেখানে রয়েছে সর্বসু খ, যার সর্বোচ্চটি হল আল্লাহ দিকে দৃ ষ্টিপাত করা, সেখানে রয়েছে সবকিছু - নফস যা বাসনা করে, নয়নকে যা প্রসন্ন করে, আমাদের জানা-অজানা সবকিছু , আল্লাহ যেমন বলেছে যা রাসূ লুল্লাহ জবানে বর্ণিত হয়েছে, ‘আমি আমাদের সালিহিন বান্দাদের জন্য এমন কিছু প্রস্তুত করেছি যা ক�োন চ�োখ কখন�ো দেখেনি, ক�োন কান কখন�ো শ�োনেনি আর ক�োন হৃদয় কখন�ো উপলব্ধি করেনি।’” [মাজমু আল-ফাতওয়া] রুমিয়্যাহ

৫৭

S A D R Ž A J

“O MUVEHHIDI, RADUJTE SE, JER TAKO MI ALLAHA MI NEĆEMO STATI DA SE ODMORIMO OD NAŠEG DŽIHADA OSIM POD MASLINOVIM DRVETOM U RUMIJI (RIMU)” EBU HAMZA EL MUHADŽIR r

11. IZDANJE - ŠEVVAL 1438.

12

04 06 10 14 20 24 34 38 42 50

UVODNA RIJEČ

ILI ĆEMO ISTRIJEBITI MUŠRIKE ILI ĆEMO UMRIJETI POKUŠAVAJUĆI ČLANAK

VAŽAN SAVJET ZA MUDŽAHIDE: 1. DIO ZA SESTRE

NAŠ PUT KA ALLAHU EKSKLUZIVNO

A KAD SU VJERNICI UGLEDALI SAVEZNIKE ČLANAK

DVANAESTI RAFIDIJA PROŽDIRE NJIHOVE IDOLE IZDVOJENO

PROPIS GANIME, FEJA I IHTITABA VIJESTI

VOJNE I TAJNE OPERACIJE EKSKLUZIVNO

AKO SE VRATITE I MI ĆEMO SE VRATITI ŠUHEDA’

MEĐU VJERNICIMA IMA LJUDINA ČLANAK

ZNAJ SVOJU VRIJEDNOST, O NEPRIJATELJU NARODA

24

50

Rafidije su ušle u bitku, oslanjajući se na svoje hummere i oklopnjake, kao i tenkove u dugim kolonama, gotovo da se ne vidi njihov kraj, i obećali su svojim gospodarima od krstaša da će okončati bitku za nekoliko dana. I evo, Allahovom blagodati je prošlo osam mjeseci od žestoke bitke u kojoj su rafidijske kolone iscrpljene i dovedene do uništenja na rukama vojnika Hilafeta, onih koji su strpljivi i koji ribate. Njihove borbene i napadačke 4

EKSKLUZIVNO UVODNA RIJEČ

jedinice su gotovo istrebljene, a oni koji uspiju pobjeći iz bitke dočekaju ih njhovi krstaši sa bombardovanjem i ubijanjem. A mušrici i dalje obećavaju svojim gospodarima da će okončati bitku za nekoliko dana. Molimo Allaha da nagradi mudžahide Mosula, od emira do vojnika, velikom nagradom za ono što su učinili za islam i muslimane. Vode najveću bitku koju historija ne pamti. I cijelom dunjaluku su pokazali primjer izdržljivosti i ponosa da bi se na to ugledali oni u ovom našem vremenu. Nisu se cjenkali u svojoj vjeri. Niti su se predali svome neprijatelju. I nisu se povukli ni sa jednog dijela zemlje, a da ga nisu ispunili dijelovima tijela mušrika i njihovom krvlju, kako se ne bi radovali ostvarenom napretku i lahkoj pobjedi. I takva je upornost sljedbenika tevhida na svakom mjestu. A priče o njihovoj izdržljivosti i hrabrosti u borbi nisu začuđujuće. Prije su bile epske bitke u Sirtu, Felludži, Babu i drugim bitke koje su posvjedočile iskrenost njihovih riječi i ljepotu njihovih djela. Onaj ko za zaštitnika uzme Allaha i Poslanika Njegova i vjernike – pa, Allahova strana će svakako pobijediti. A danas je dan sljedbenika tevhida i vojnika Hilafeta u gradu Rakka kako bi se takmičila njegova braća u postizanju zadovoljstva Gospodara svjetova i traženju najvećih stepena Dženneta, čvrsto se držeći svojih borbenih polja, žrtvujući na putu svoje vjere živote i duše, bivajući iskreni u ugovoru kojeg su Allahu dali. A svaki od njih govori: „Vidjeće Uzvišeni Allah šta ću danas uraditi“, a onda se sukobe sa Allahovim neprijateljima u prvim redovima, ne okrećući svoje lice od sukoba, sve dok ne susretnu svoga Gospodara, a On, subhanehu, im se nasmije i bude zadovoljan sa njima. Došli su im murteddi puni straha i zabrinutosti, zato što znaju da ova bitka nije kao nijedna druga koju su prije vodili protiv vojnika Hilafeta. I upravo zbog toga su pripremili za nju ono što nisu pripremili za druge. I okupili za nju vojnika koliko nisu okupili za druge. I krstaši su im za nju dali pomoć kakvu nisu dali za drugu. A krstaške vođe ih stalno napominju da ova bitka neće biti jednostavna. I da njen kraj neće biti uskoro. A sve to kako bi ih učvrstili da je nastave voditi ma koliko gubitaka doživjeli i ma koliko dugo trajala.

Međutim, krstaši i njihovi saveznici od murtedda čvrsto znaju da nijedna vojska na svijetu ne može voditi borbu u kojoj su gubici veći od onoga što može sebi priuštiti od toga, te koja traje duže od onoga što može izdržati i podnijeti. Jer da je to tako ne bi američka krstaška vojska pobjegla i izašla iz Iraka ponižena i poražena, nakon što je doživjela poraz od mudžahida. A njene vođe znaju za veličinu ogromne iscrpljenosti kojoj je bila izložena a koja je prijetila njenoj cijeloj državi tako što je njena ekonomija bila pogođena velikim krizama, i ona se nalazila u velikom strahu. Njena strategija je bila prisiljena da bude izmijenjena zbog velikih troškova. Najveći strah od kojeg krstaši i njihovi saveznici murteddi pate jeste to što oni dobro znaju veličinu svoje snage i znaju da PKK ima malo boraca, te da njihovo skupo naoružavanje donosi velike troškove krstašima, a njihovi vojnici murteddi, koje kupe sa ulica a onda ih nakon jako loše obuke bacaju na bojna polja, ne mogu, Allahovom dozvolom, izdržati žestoku bitku kao bitka za Mosul. I ne mogu podnijeti ni mali dio ogromnih troškova koje su podnijeli rafidije u toj bici. Isto tako, oni nemaju skrivenu snagu da nadoknade ono što sebi mogu dopustiti od gubitaka ili da pošalju dodatnu snagu. A već smo ih vidjeli u bici za Minbidž gdje su bili pred samim porazom i to nakon samo dva mjeseca borbi, da Allah nije dao ono što se moralo dogoditi. Na svakog mudžahida u gradu Rakka, gdje god se nalazio, je obaveza da u svoje proračune stavi to da ova bitka mora biti bitka totalnog uništenja murtedda, kao kazna za njihov kufr u Uzvišenog Allaha i njihovu borbu protiv Njegove vjere i krajnje okončanje dugog računa kojeg imaju sa njima. Nema kraja ovoj bici osim da jedan drugog potvrdimo, pa ili ćemo ih, Allahovom snagom i moći, istrijebiti do posljednjeg, pa da tako izgube i dunjaluk i Ahiret, ili ćemo da budemo ubijeni na tome, a onda sretnemo Allaha, a bili smo izdržljivi na Njegovoj vjeri i borili se protiv Njegovih neprijatelja. I tako postignemo uspjeh kao što su ga postigli ashab el uhdud. I zaradimo ahiretsku kuću, vječnu kuću, nema trećeg izbora između nas i njih. A Allah će pomoći onoga ko Njega pomogne. A Allah je, uistinu, Moćan i Silan.

Rumiyah

5

6

ČLANAK

{I ne gubite hrabrost i ne žalostite se; vi ćete pobijediti ako budete pravi vjernici. Ako vi dopadate rana, i drugi rana dopadaju. A u ovim danima Mi dajemo pobjedu sad jednima, a sad drugima, da bi Allah ukazao na one koji vjeruju i odabrao neke od vas kao šehide – a Allah ne voli nevjernike.} [Aal ‘Imran: 139-140]. Sva zahvala pripada Allahu, Njemu se zahvaljujemo, od Njega pomoć i oprost tražimo. Utječemo se Allahu od zla naših duša i naših loših djela. Koga Allah uputi na pravi put takav neće zalutati, a koga ostavi u zabludi takav neće biti upućen. Svjedočim da nema boga osim Allaha, Koji nema sudruga, i svjedočim da je Muhammed Njegov rob i Njegov Poslanik. Onaj koji je dostavio poslanicu, ispunio emanet, savjetovao ummet i ostavio ga na jasnom pravcu, čija je noć svijetla kao dan, sa kojeg neće skrenuti osim onaj ko je upropašten. {O vjernici, bojte se Allaha istinskom bogobojaznošću i umirite samo kao muslimani!} [Aal ‘Imran: 102]. {O ljudi, bojte se Gospodara svoga, koji vas od jednog čovjeka stvara, a od njega je i drúgu njegovu stvorio, i od njih dvoje mnoge muškarce i žene rasijao. I Allaha se bojte – s imenom čijim jedni druge molite – i rodbinske veze ne kidajte, jer Allah, zaista, stalno nad vama bdi.} [En-Nisa’: 1]. {O vjernici, bojte se Allaha i govorite samo istinu, On će vas za vaša dobra djela nagraditi i grijehe vam vaše oprostiti. A onaj ko se Allahu i Poslaniku Njegovu bude pokoravao – postići će veliki uspjeh.} [El Ahzab: 70-71]. A zatim: Historija se ponavlja, a mjesto događaja se ne mijenja, mijenjaju se samo pojedinci i uloge i oprema se razvija, ali je scena događaja ista, a priča bitke uvijek jedna. Istina se bori protiv laži, islam se bori protiv kufra, džahilijjet i nifak prodiru, a nemoćne kukavice se drže za štap na sredini, pripisujući se njihovom ummetu, međutim, oni zapravo slijede svoj dunjaluk i iščekuju zatišje buke i završetak bitke, kako bi pobjegli ka onome ko je jači i ukrcali se na brod onoga ko je pobijedio, a kako je samo loše ono što su napravili. Jedino oni koji su iskreni prema Allahu nose zastavu (islama) u vremenu sloma, i uzdižu svoje čelo u vremenu poniženja, a njihova odlučnost proizilazi iz tragova onoga kojeg slijede, dolazeći od Onoga Koji je o svemu obaviješten, Onoga Koji sve vidi, slijedeći primjer onoga koji donosi radosne vijesti i koji

opominje , lica im prži pustinjski vjetar, i njihova gola stopala krvare u pustinji ispunjenoj plamenovima neprijateljskim. Vrata su im ispred njih zatvorena, pa se okreću i kucaju na nebeska vrata; pa im se otvori miris Dženneta onaj koji oživljava srca, pa se izmiješa sa imanom, nakon čega se nijedan od njih ne okreće od svoje vjere, makar ga cijeli dunjaluk napao. Ummete moj, čaša je prelivena, poplava je dostigla svoj vrhunac, zulumćari su prešli granicu dozvoljenog, agresori su uzurpirali našu zemlju, i vukovi, odnosno paščad, je krenula na nas. Ljudi traže rješenje u slijepoj i mračnoj pustinji, a rješenje se nalazi pred njima i u njihovim rukama. To je džihad na Allahovom putu. Ovo su oporuke vođa džihada koji su koračali ovim blagoslovljenim putem, a koje sam ukratko sastavio, kao opomenu meni i mojoj braći mudžahidima, podstičući ih na izdržljivost i pozivajući ih u strpljivost na ‘akidi i čvrstoću. O mudžahidi, ja se za vas ne bojim mnoštva vašeg neprijatelja, niti veličine njihovog oružja, niti veličine i povećanja njihovog zla i njihovog ujedinjavanja protiv vas, niti izdaje vaše braće muslimana na zemlji, već se ja za vas bojim vas samih, bojim se da vas ne pogodi el vehn, nemoć, neuspjeh i mnoštvo grijeha. Na vama je da uzmete pouku i opomenu iz onoga što se desilo na dan Uhuda, rekao je Uzvišeni: { Dok niste neuspjeh doživjeli i o naredbi se razišli, i nepokorni bili, nakon što vam je pokazao šta volite: jedni od vas žele ovaj svijet, a drugi onaj svijet! Onda vas je On odvojio od njih, kako bi vas iskušao.} [Aal ‘Imran: 152]. Rekao je Ibn Kesir: “Islam je već prvi dan ostvario pobjedu, ali kada se desilo ono što se desilo od nepokornosti strijelaca i neuspjeha nekih od boraca, zakazalo je obećanje koje je uslovljavalo izdržljivost i pokornost.” U ovoj bici su se desile zadivljujuće stvari, od kojih je i to da je broj neprijatelja bio tri puta manji u odnosu na broj muslimana, pa je Allah prvog dana pomogao muslimane, ali kad su bili nepokorni, postupio je s njima na drugi način.” Rekao je Džabir : “Ljudi su napustili Allahovog Poslanika  na dan Uhuda i sa njim je ostalo samo jedanaest muškaraca od ensarija i Talha.” A u hadisu od Enesa  stoji da je rekao: “Kada je nastupio Dan Uhuda, pa kada su ljudi doživjeli poraz, rekao je (Enes ibn en-Nadr): ‘Allahu moj, ja Ti se ispričavam za ono što su ovi (tj. muslimani) učinili i odričem se onoga što su uradili ovi (tj. mušrici).’”

Rumiyah

7

Ebu Derda’ je nakon osvajanja otoka Ciprus sjeo i počeo plakati kada je vidio njegove stanovnike da plaču pa je rečeno: „Šta te je rasplakalo o Eba Derda’ na dan kada je Allah podari pobjedu islamu?“ Pa je rekao: „Teško se vama! Kako su samo loša Allahova stvorenja kada napuste Njegovu naredbu. Bili su narod koji je pobjeđivao i osvajao, a onda su napustili

KAKO SU SAMO BEZVRIJEDNA STVORENJA ALLAHU KAD NAPUSTE NJEGOVU NAREDBU

Allahovu naredbu i postali ovo što vidite.” O mudžahidi, pomoć od Allaha može biti odgođena, i nekad ćete doživjeti poraze i rane u vašim redovima, ali to nije ništa čudno, jer to je Allahov sunnet koji je vrijedio za one koji su bili i nestali! A ti nećeš u Allahovom sunnetu izmjene naći. Rekao je Herakle Ebi Sufjanu: „Pitao sam te kakav je bio ishod borbe između vas i njega (tj. Allahovog Poslanika ) pa si rekao da je rat između vas nepredvidiv i da čas vi pobjedite a čas on. Tako poslanici bivaju iskušavani a onda sretan završetak pripadne njima.“ Najveće ono sa čime bivate ispitivani u vašoj borbi jesu sabur i jekin. Jekin u to da će Allah ispuniti Svoje obećanje i da će pomoći Svoju vojsku i svoju stranu, pa makar nakon određenog vremena. I sabur na poteškoćama, jer pobjeda dolazi sa saburom, a olakšanje dolazi nakon poteškoće a s mukom je i last. Jedan čovjek je upitao Šafiju pa je rekao: „O Eba ‘Abdullah, šta je bolje za čovjeka: da ostvari pobjedu

8

ČLANAK

ili da bude iskušan? Pa je Šafija odgovorio: ‘Neće ostvariti pobjedu sve dok ne bude iskušan.’“ Uzvišeni Allah je iskušao Nuha, Ibrahima, Musaa, ‘Isaa i Muhammeda, salavatullahi’ ‘alejhim ve selamuhu. I kad su osaburali, ostvarili su pobjedu. Neka niko ne misli da će se na bilo koji način riješiti bola. Pogriješio je onaj ko o Allahu loše misli, pa gleda u broj neprijatelja i njihovu opremu i onda zaboravi Allahovo obećanje: {Allah je zapisao: “Ja i poslanici Moji sigurno ćemo pobijediti!” – Allah je, zaista, moćan i silan.} [El Mudžadela: 21]. {Onaj ko za zaštitnika uzme Allaha i Poslanika Njegova i vjernike – pa, Allahova strana će svakako pobijediti.} [El Ma’ida: 56]. {A dužnost Nam je bila vjernike pomoći.} [Er-Rum: 47]. {Allah obećava da će one među vama koji budu vjerovali i dobra djela činili sigurno namjesnicima na Zemlji postaviti, kao što je postavio namjesnicima one prije njih, i da će im zacijelo vjeru njihovu učvrstiti, onu koju im On želi, i da će im sigurno strah sigurnošću zamijeniti} [En-Nur: 55]. Ovo je uslov u zamjenu za ono što će se ostvariti. Iman, ihlas, činjenje dobrih djela, a onda dolazi pobjeda i temkin i namjesništvo: {Obećanje je Allahovo, a Allah neće obećanje prekršiti.} [Ez-Zumer: 20]. A ima li išta ljepše od onoga što je rekao pisac djela Ez-Zilal komentarišući govor Uzvišenog {Koliko su puta malobrojne čete, Allahovom voljom, nadjačale mnogobrojne čete!} [El Bekara: 249]: “Ovo je ta osnova u podsticanju onih koji su ubjeđeni da će sresti Allaha. Osnova je da bude mala skupina vjernika jer je ona ta koja će se uzdići na težak stepen sve dok ne bude od strane odabranih i posebnih. Ali ona će biti pobjedonosna jer je povezana sa izvorom snage, i jer ona predstavlja pobjedonosnu snagu, Allahovu snagu koja je pobjedonosna nad svim, i jedini On vlada

robovima Svojim, i On je Onaj Koji uništava silnike i ponižava zulumćare i On je iznad oholnika.” O mudžahidi, vi ste, tako mi Allaha, u stanju na kojem vam se zavidi a ne kako to kažu izdajnici, murdžifi, od onih koji na ovu stvar gledaju čistim materijalističkim pogledom ili još zastrašujuće od toga, na osnovu onoga što šire zapadne i arapske vijesti i njihovi agenti, od pobjeda saveznika i bježanja mudžahida. Rat se ne mjeri na osnovu broja ili opreme, kao ni na osnovu pobjede ili poraza, jer mora da bude svega pomalo, a onda dođe pobjeda i temkin, pa makar nakon određenog vremena. Rekao je šejhul-islam opisujući ono što se desilo u njegovom vremenu od ujedinjavanja saveznika od Tatara i munafika i drugih protiv muslimana, pa je rekao : „Ova fitna je podijelila ljude na tri skupine: 1. pobjedonosna skupina: a to su mudžahidi koji se bore protiv tog naroda mufsida 2. skupina koja se suprotstavlja: a to su oni kojima su pribjegli luđaci od onih koji se pripisuju islamu 3. i izdajnička skupina: a to su oni koji sjede i napuštaju džihad, makar bili ispravnog islama Stoga, čovjek treba da gleda da bude dio pobjedonosne skupine ili dio izdajničke skupine ili dio one koja se suprotstavlja, nema četvrtog izbora. I znajte da se u džihadu nalazi hajr na dunjaluku i Ahiretu a u njegovom napuštanju se nalazi gubitak na dunjaluku i Ahiretu. Rekao je Uzvišeni: {Reci: “Očekujete li za nas šta drugo već jedno od dva dobra? A mi očekujemo da vas Allah sam ili rukama našim kazni. Pa iščekujte, i mi ćemo s vama čekati.”} [Et-Tevba: 52], tj. Ili pobjeda ili šehadet i Džennet. Pa ko preživi od mudžahida dobiće nagradu na ovome svijetu, a na Ahiretu će dobiti nagradu veću nego su zaslužili, a ko preseli on ide u Džennet. Rekao je Allahov Poslanik : ‘Šehid će dobiti šest počasti: sa prvom kapi krvi biće mu oprošteni svi grijesi, vidjeće svoje mjesto u Džennetu, biće odjeven u odoru imana, biće oženjen sa 72 hurije, biće sačuvan kaburskog iskušenja i biće zaštićen od velikog straha (na Sudnjem danu).’ I rekao je Allahov Poslanik : ‘U Džennetu se nalazi sto deredža, između svake deredže je širina koliko između zemlje i nebesa. Allah je to sve pripremio za mudžahide na Njegovom putu.’ To je za one koji vode džihad povećanje u Džennetu za pedeset hiljada godina.“ I rekao je šejhul-islam: „I zato se, koliko znam, ‘ulema složila da nema boljeg propisanog djela od džihada. On je bolji od hadždža, bolji je od posta i

bolji je od propisanog namaza. Stražarenje (ribat) je bolji od stanovanja u okolici Mekke, Medine ili Bejtul-Makdisa. Čak je i Ebu Hurejre  rekao: ‘Draže mi je da provedem noć u ribatu na Allahovom putu nego da dočekam lejletul-kadr kod hadžerul-esved.’ Izabrao je ribat po noći nad ‘ibadetom u najboljoj noći na najboljem mjestu.“ I rekao je šejhul-islam: „Znajte, Allah vas popravio, da pobjeda pripada vjernicima i sretan završetak bogobojaznima i da je Allah sa onima koji su bogobojazni i koji dobra djela čine. A ovaj narod, tj. neprijatelji, su poraženi i poniženi, Allah b nas je pomogao protiv njih i osvetio im se za nas, i nema snage ni moći osim kod Allaha Svevišnjeg, Veličanstvenog. Stoga, radujte se Allahovoj, te’ala, pomoći i lijepom završetku: {I ne gubite hrabrost i ne žalostite se; vi ćete pobijediti ako budete pravi vjernici.} [Aal ‘Imran: 139]. I mi smo ubjeđeni i sigurni u ovu stvar, a sva zahvala pripada Allahu, Gospodaru svjetova.“ Zatim je rekao : „Znajte, Allah vas popravio, da je najveća blagodat onome kome Allah želi dobro, to što ga je poživio do ovog vremena u kojem Allah obnavlja vjeru i oživljava muslimanske obrede i popravlja stanje vjernika i mudžahida, sve dok ne bude slično prvim prethodnicima od muhadžira i ensarija. Pa ko u ovom vremenu bude tako radio takav je od onih koji ih slijede u dobru, onih sa kojima je Allah zadovoljan i koji su sa Njim zadovoljni, i kojima je pripremio Džennet kroz koje rijeke teku i u kojima će vječno boraviti, a to je veliki uspjeh. Stoga, vjernici treba da budu zahvalni Uzvišenom Allahu na iskušenju, koje je ustvari velika i plemenita nagrada od Allaha. A ova fitna, koja je iznutra ogromna blagodat, jeste dotle da kad bi, tako mi Allaha, među nama bili prvi prethodnici od muhadžira i ensarija, kao što su Ebu Bekr, ‘Omer, ‘Osman, ‘Ali i drugi, njihovo najbolje djelo bi bio džihad protiv ovog zločinačkog naroda. I neće propustiti ovog agresora osim onaj čija je trgovina propala, onaj ko je glup i ko je uskraćen velike nagrade na dunjaluku i Ahiretu, osim da je od onih koga je Uzvišeni Allah opravdao kao što je bolesnik, siromah, slijepac i drugi.“ I rekao je : „Vrhunac toga je džihad na Allahovom putu, to je najviše ono što Allah i Njegov Poslanik vole. A njegovih kritičara je puno, jer mnogo ljudi koji posjeduju iman mrze džihad. A to su ili izdajnici, lažu da su odlučni i da ga žele, ili su murdžifuni, slabići koji nemaju snage ni sposobnosti za njega. A to je sve dio nifaka (licemjerja).“

Rumiyah

9

Došlo je vrijeme da napravimo razliku između onoga ko govori istinu i ko laže, između onoga ko radi dobra djela i ko radi loša, između vjernika i munafika, između onih koji su izdržljivi i nepotresivi i onih koji su očajni i gube nadu; da razdvojimo one koji istinski žude za Džennetom u dubini svojih srca od onih koji to samo tvrde svojim jezicima. Molim Allaha da nas učini od onih koji su izdržljivi do kraja, da vidimo pobjedu ili da nas počasti sa primljenim šehadetom. 10

ZA SESTRE

Pozivam svoje sestre u Islamskoj državi, one koje su, Allahovom milošću, ostale čvrste, izdržljive i strpljive, da mi posude svoje uši, jer vjerujem da sam u velikoj potrebi za napomenama i obnavljanjem. Molim Allaha da vas sve obaspe Svojom milošću i molim Ga da ove riječi budu od koristi i ono šta će nas uputiti na ono što je najbolje. Moje drage sestre, one sa kojima se ja nalazim na putu ka Allahu, očistimo naše namjere i preispitajmo naša djela, jer mi se čini da se ispred nas nalaze vremena stalnih iskušenja i žestokih belaja, vremena žestokih bitki između imana i kufra, nakon čega će doći olakšanja, in šaa’ Allah, kao što nam je Allah  obećao u Svom govoru: {Ta, zaista, s mukom je i last, zaista, s mukom je i last!} [El Inširah: 5-6], kao i u govoru: {I vojska Naša će zacijelo pobijediti!} [Es-Saffat: 173]. Stoga, pitanje je, da li smo mi spremni za to? Da li su naše duše spremne da se žrtvuju radi Allaha? Da li su naša srca prazna od svega osim imana? Da li možemo koračati ovim putem? Da li možemo ostati izdržljivi i čvrsti i reći kao što su rekli ashabi  nakon bitke na Uhudu: {One kojima je, kada su im ljudi rekli: “Neprijatelji se okupljaju zbog vas, trebate ih se pričuvati!” – to učvrstilo vjerovanje, pa su rekli: “Dovoljan je nama Allah i divan je On Gospodar!”} [Aal ‘Imran: 173]. Ovo je bilo zbog njihovog imana (vjerovanja) u Allaha i Njegovog Poslanika, njihovu ubjeđenost u Allaha i Njegovu pomoć, i njihovo povjerenje i prepuštanje svoga slučaja Allahu. To je sve zbog njihove iskrenosti prema Allahu i Njegovom Poslaniku. Ima li išta drugo čega se nisu odrekli kako bi tražili Allahovo zadovoljstvo? Ne postoji trnovitih puteva kojima su koračali na Allahovom putu a da nisu njima samovoljno koračali. Nema boljeg načina od pokazivanja svoje odanosti Allahu i Njegovom poslaniku od odsijecanja glava njihovih mušričkih rođaka a i to su učinili. Njihova tvrdnja da vole Allaha i Njegova Poslanika više od ičega drugog je istinski prikazana kroz njihov iman, takvu, žrtvovanje i njihove ambicije. To je demonstrirano sa onim za šta su njihove brige bile. Njihova žudnja za Allahom je učinila jasnom njihovu žudnju za Ahiretom samo. Neka je Allah c zadovoljan sa njima i neka nam podari snagu, iman i takvu, slično onome sa čime su oni bili počašćeni kako bi zaslužili nagrade koje su zaslužili oni.

Drage moje sestre, naše uloge i obaveze nisu se završile. Štaviše, povećale su se i postale još važnije. Vrijeme je da se obnovimo, da se probudimo iz sna nemarnosti u stvarnost naših obaveza. Vrijeme je da istražimo svoje obaveze i uloge, i da naše brige za Ahiret, a ne za dunjaluk, budu prioritet. Mi muslimanke, moramo da svoje dužnosti izvršavamo pažljivo a njihovo zapuštanje će nas samo dovesti do uništenja. Naša misija je veća nego što možemo zamisliti. Allah nas je počastio s tim što je izabrao za nas da budemo žene, sestre i majke mudžahida, pa da li nama pristoji da budemo zauzete sa ovim ništavnim materijalističkim životom kao što je, nažalost, stanje većine nas? Vrijeme da se pripremimo je ograničeno, stoga, moramo sa sebe otresti prašinu ljenosti i razbiti okove dunjaluka. Zar već nismo davno napustili najbolje što nam je svijet mogao ponuditi? Zar već nismo napustili naše najvoljenije onda kada smo učinili prve korake naše hidžre? Pa zašto se onda dešava da nakon što smo očistili naša srca od dunjaluka neki od nas i dalje upadaju u šejtanske zamke, i naša srca ponovo bivaju zagađena i vezana za dunjaluk praveći hranu, piće, ogovarajući, klevetajući, pričajući ružno i materijalne stvari su naša glavna briga? Kako je samo tužno vidjeti sestre kako ovdje ganjaju dunjaluk umjesto da njihov prioritet bude pomaganje mudžahida muževa i odgajanje djece da budu slični Halidu ibn Velidu i ‘Abdullahu ibn Zubejru. Allah  je rekao: {Vi ste narod najbolji od svih koji se ikada pojavio: tražite da se čine dobra djela, a od nevaljalih odvraćate, i u Allaha vjerujete.} [Aal ‘Imran: 110]. Koliko se samo sestara vratilo u darul-harb odbijajući da se preudaju u ime Allaha zbog svoje pretjerane ljubavi prema mužu koji je postigao šehadet, in šaa’ Allah, iako će na Sudnjem danu svačiji poziv biti “Nefsi, nefsi” (Ja, ja), žena neće brinuti za svog muža niti će čovjek brinuti za svoju ženu. Zašto dozvoljavamo da naše strasti upravljaju našim djelima? Zar ne razmišljamo o ajetu u kojem Allah  kaže: {Reci ti Meni ko će uputiti onoga koji je strast svoju za boga svoga uzeo?} [El Džasija: 23]. Koliko nas ovdje ima bez mahrema ne pokoravajući se onima koji su postavljeni da budu zaduženi za nas, dok nam je Allah to naredio u Svom govoru: {O vjernici, pokoravajte se Allahu i pokoravajte se Poslaniku i predstavnicima vašim} [En-Nisa’: 59].

Rumiyah

11

Koliko nas otežava život svojim muževima jer oni žele da prakticiraju sunnet višeženstva u kojem se nalazi mnogo koristi za Ummet, dok je Allah  rekao: {O vjernici, uđite u islam u potpunosti i ne idite stopama šejtanovim; on vam je, zaista, neprijatelj otvoreni.} [El Bekara: 208]. Koliko nas je pomoglo šejtana prekidajući brak između naših muževa i njihovih žena zbog naše pretjerane ljubomore? Zar smo zaboravili da je Uzvišeni Allah rekao: {Onaj ko se bude za dobro zalagao – biće i njemu udio u nagradi, a onaj ko se bude za zlo zauzimao – biće i njemu udio u kazni. – A Allah nad svim bdi.} [En-Nisa’: 85]. A od nas ima i onih koje samo žele da izlaze iz kuća često i bespotrebno, ganjajući dunjaluk, a Uzvišeni Allah nam je naredio da ostanemo u kućama: {U kućama svojim boravite i ljepotu svoju, kao u davno pagansko doba, ne pokazujte} [El Ahzab: 33]. O moje voljene sestre, Allah je El Ganijj (Bogati i Neovisan o nikome). On nije u potrebi za nama niti za našim djelima, Njemu pripadaju riznice nebesa i zemlje. On  je rekao: {Ali, neki od vas su škrti – a ko škrtari, na svoju štetu škrtari, jer Allah je bogat, a vi ste siromašni. – A ako glave okrenete, On će vas drugim narodom zamijeniti, koji onda kao što ste vi neće biti.} [Muhammed: 38]. Njegova vjera će prevladati, sa nama ili bez nas, ali, zar mi ne želimo da radimo kako bi zaradili beskonačne nagrade i uložili u naš Ahiret? Nikad ne smijemo našu hidžru uzeti zdravo za gotovo ili čak pomisliti da koračanjem ispod zastave la ilahe illa Allah mi činimo Allahu uslugu, kad ustvari je suprotno tome sa svima nama. Allah je Onaj Koji nas je počastio ovom blagodati, dozvolio nam da budemo ovdje, i Koji nas je počastio nad mnogima koji su ostali pozadi. Allah je Onaj Koji nam je dao mogućnost da budemo od koristi za Islamsku državu. To je od Allahovih blagodati prema nama, Koji nam je Svojom milošću ukazao na pravi put i podario nam uspjeh na njemu. Činjenica je da mi dugujemo Allahu i zato moramo biti zahvalni što više – iako nikad ne možemo biti dovoljno zahvalni – kako nas On ne bi zamijenio, već kako bi bio zadovoljan sa nama i učvrstio nas na Njegovom pravom putu. Zar smo zaboravile hadis kojeg bilježe Buhari i Muslim od Ebu Sa’ida el Hudrija koji je rekao da je Allahov Poslanik  rekao: „O žene udjel12

ZA SESTRE

jujte (sadaku), jer ja sam vas vidio od većine stanovnika Vatre. One upitaše: ‘Zašto mi, o Allahov Poslaniče?’ On odgovori: ‘Zato što kletete puno i nezahvalne ste svojim muževima (nezahvalne ste za dobro postupanje sa vama)’“ O sestre moje, dok naša braća, mudžahidi, daju svoje živote Allahu, zašto se naši jezici ne vlaže spominjanjem i veličanjem Allaha? Dok se oni sukobljavaju sa kafirskom koalicijom, zašto mi ne činimo duge sedžde Allahu u polovini noći? Dok se oni žrtvuju i napuštaju svoje voljene zašto mi ne žrtvujemo svoje strasti posteći po danu i kontrolišući svoje prohtjeve i jezike? Allah b je rekao: {Zar nije vrijeme da se vjernicima srca smekšaju kad se Allah i Istina koja se objavljuje spomene, i da oni ne budu kao onī kojima je još davno data Knjiga, pa su srca njihova, zato što je proteklo mnogo vremena, postala nemilosrdna, i mnogi od njih su nevjernici.} [El Hadid: 16]. Vrijeme je da očistimo svoje namjere, ispitamo svoja djela, izbacimo iz svojih srca sve ono što nas odvraća od našeg cilja, i da se vratimo Allahu iskrenim pokajanjem, napuštajući svoje grijehe, osjećajući žaljenje što smo ih počinili, i obećavajući Allahu da se nećemo vraćati na njih. Allah  je rekao: {Reci: “O robovi moji koji ste se prema sebi ogriješili, ne gubite nadu u Allahovu milost! Allah će, sigurno, sve grijehe oprostiti; On, doista, mnogo prašta i On je milostiv.”} [Ez-Zumer: 53]. Moramo tražiti Njegovu pomoć i uputu, jer nam samo Allah može dati pobjedu. On  je rekao: {Ako vas Allah pomogne, niko vas neće moći pobijediti, a ako vas ostavi bez podrške, ko je taj ko vam, osim Njega, može pomoći? I samo u Allaha neka se pouzdaju vjernici!} [Aal ‘Imran: 160]. Budimo mi one žene koje su znale svoju ulogu i ispunile je, jer biti podrška svome mužu mudžahidu je jedna od tvojih ključnih uloga u zemlji džihada, moje drage sestre, i važnost toga je ogromna. Neka tvoja kuća bude mjesto gdje će on odmoriti svoje misli a ne kuća žalbi. Učini je mjestom gdje će on napuniti svoju snagu za džihad a ne gdje će istrošiti i ono malo snage što je ostalo u njemu. Stavi svoje brige na stranu i učini njegove potrebe prioritetom. Cijeni njegovo prisustvo i budi strpljiva kada je odsutan jer on ne vodi porodični posao niti radi na poslu od 9 do 5 kao u darul-kufru. Štaviše, on je mudžahid na Allahovom putu, služi

vjeru svoga Gospodara, Najvećeg. Pokušaj sakriti svoje poteškoće i slabosti od njega kako šejtan ne bi to učinio fitnom za njega dok se on nalazi u sred bojnog polja. Služi ga na najbolji mogući način i in šaa’ Allah, bićeš nagrađena kao i on, Allahovom milošću i velikodušnošću. Ibn Ebid-Dunja bilježi od Džabira ibn ‘Abdillaha da je rekao: „Dok smo sjedili sa Allahovim Poslanikom  došla je neka žena i rekla: ‘O Allahov Poslaniče, ja sam ti došla u ime žena. O Allahov Poslaniče, Gospodar žena i Gospodar muškaraca je Allah , i Adam je otac muškaraca i otac žena, Hava je majka muškaraca i majka žena, i Allah  je tebe poslao muškarcima i ženama. Ako muškarci izađu u borbu na Allahovom putu i budu ubijeni oni su živi kod svoga Gospodara i u obilju, i ako krenu u boj dobiće nagrade koje ti poznaješ, a mi ih služimo i sebe dajemo njima, pa šta mi imamo od tih nagrada?’ Pa je Allahov Poslanik  rekao: ‘Prenesi ženama moje selame i reci im: ‘Zaista je pokoravanje žene mužu jednako tome (tim nagradama), ali malo koja od vas to radi.’“ [En-Nafaka ‘ala el Ijal]. Obnovimo naše namjere (nijjete), o sestre moje, jer Allahov Poslanik  je rekao: “Djela su prema namjerama i svakoj osobi pripada ono što je naumio.” [Bilježe Buhari i Muslim]. Krenimo naprijed, uzmimo primjer Hadidže  kojoj je Allah  poslao selam i kojoj je rekao radosne vijesti da će dobiti dvorac u Džennetu zbog toga što je odmah povjerovala u Njega, a onda je čvrsto podržavala svoga muža, Allahovog Poslanika . Isto tako, uzmimo za primjer ‘Aišu I koja je imala zadivljujuć um i odličnu memoriju jer je prenijela mnogo hadisa, toliko da kad ne bi bilo znanja koje je prenijela u našu islamsku biblioteku ona ne bi bila ista. Kao i sve majke vjernika, trebamo ih uzeti za primjere zajedno sa svim pobožnim ženama oko Allahovog Poslanika . Dodatno tome, na nama je, moje voljene sestre, da napustimo grijehe, male i velike, i da se bojimo posljedice naše nepokornosti Allahu. Nemojte se oslanjati na obične nade i želje, jer nama nije zagarantirano da će nam naša djela biti primljena, niti smo od onih kojima je obećan Džennet. Štaviše, moramo maksimalno da radimo na onome čime nas je Allah obavezao i stalno se moramo truditi izvršavati dobrovoljna djela. Na kraju vas još jednom napominjem na razvod od dunjaluka i njegovih ukrasa, i savjetu-

jem vas da nastojite da svoja iskušenja i patnje okrenete u slatkoću imana sjećajući se da će vas ta bol samo još više približiti Allahu, pa kako je tek slatka ta bol! Neka iz nas proizađu žene koje su ožalošćene ako se njihovi muževi i sinovi vrate sa bojnog polja bez šehadeta. Budite hrabre i požrtvovane u ovom ratu kao što su pobožne žene bile u vrijeme Allahovog Poslanika , ne zbog malobrojnosti muškaraca, nego zbog svoje ljubavi prema džihadu, svoje želje da se žrtvuju na Allahovom putu i svoje čežnje za Džennetom. Među ovim blagoslovljenim ženama su bile Umm ‘Imara Nusejba bin Ka’b el Ensarijja. Ez-Zehebi bilježi da je ona bila u bici na Uhudu, Hudejbiji, na dan Hunejna i na dan Jemame. Borila se sa hrabrošću i ruka joj je otkidena u bici, a Allahov Poslanik  je za nju rekao: “Uistinu je status Nusejbe bint Ka’b danas bolji od statusa toga i toga.” [Sijar a’lam en-Nubela]. Stoga, razmislimo o našem statusu, o sestre moje, u poređenju sa ovim pobožnim ženama. Šta bi Allahov Poslanik  rekao za nas? Utrka je u svojoj posljednjoj fazi, stoga, borite se i trudite, o sestre moje drage, čak iako ste slabe i spore. Tražite pomoć od Allaha, imajte povjerenje u Njega, i sa strpljivošću podnosite ono što vas zadesi na Njegovom putu, jer {Allah je sa strpljivima} [El Enfal: 46]. Žudite za tim da date sve ono što je potrebno da zadobijete zadovoljstvo svoga Gospodara i budite spremne da žrtvujete svoje najdraže i najdragocjenije u svom životu, jer to će očistiti vaša srca da budete zavezani sa bilo čim ili bilo kim mimo Allaha. Zaista je ovo ono zbog čega smo došle, da upotpunimo svoj put ka Allahu! Stoga, nastavite čineći dobra djela, nadajući se da će biti primljena, i radujte se jednom od dva dobra, Allahovom dozvolom, ili pobjeda ili šehadet! Za kraj ću završiti sa savršenim riječima Allaha : {I borite se, Allaha radi, onako kako se treba boriti! On vas je izabrao i u vjeri vam nije ništa teško propisao, u vjeri pretka vašeg Ibrahima. Allah vas je odavno muslimanima nazvao, i u ovom Kur’anu, da bi Poslanik bio svjedok protiv vas, i da biste vi bili svjedoci protiv ostalih ljudi. Zato, namaz obavljajte i zekat dajite i u Allaha se pouzdajte; On je Gospodar vaš, i to kakav Gospodar i kakav zaštitnik!} [El Hadždž: 78].

Rumiyah

13

Hvala Allahu Koji u Svojoj plemenitoj Knjizi kaže: {A kad su vjernici saveznike ugledali, rekli su: “Ovo je ono što su nam Allah i Poslanik Njegov obećali, i Allah i Poslanik Njegov su istinu govorili!” – i to im je samo učvrstilo vjerovanje i predanost.} [El Ahzab: 22]. Svjedočim da nema boga osim Allaha i svjedočim da je Muhammed Njegov rob i Poslanik. Allah ga je poslao sa sabljom pred Sudnji dan da radosne vijesti i opomenu donese i da, Njegovom dozvolom, poziva ka Allahu, i kao svjetiljku koja sija. I On je s njim uspostavio argument, pojasnio menhedž i pomogao millet hanif. Borio se na Allahovom putu sve dok s njim nije učvrstio vjeru. Neka su salavati i selam na njega i njegovu porodicu, a zatim: Od Allahovih sunneta koji se ne mijenjaju niti izmijenjuju jeste Njegovo iskušavanje vjernika kao što nas je obavijestio u Svom govoru: {Misle li ljudi da će biti ostavljeni na miru ako kažu: “Mi vjerujemo!” i da u iskušenje neće biti dovedeni? A Mi smo u iskušenje dovodili i one prije njih, da bi Allah sigurno ukazao na one koji govore istinu i na one koji lažu.} [El ‘Ankebut: 2-3]. I rekao je Uzvišeni: {Da Allah hoće, On bi im se osvetio, ali On želi da vas iskuša jedne pomoću drugih. On neće poništiti djela onih koji na Allahovu putu poginu} [Muhammed: 4]. Stoga, vjernik se mora pripremiti za iskušenja. Došlo je u hadisu-kudsijj kojeg prenosi Allahov Poslanik  od svoga Uzvišenog Gospodara: „Uistinu, moj Gospodar naredio mi je da vas podučim onome što ne znate, a od onoga što me je On danas podučio: ‘Sve što smo dozvolili robu, to je i dozvoljeno. Sve Moje robove stvorio sam s apsolutnim vjerovanjem u Moju jedinost (hunefā’), sve njih. Ali prilaze im šejtani, odvraćaju ih od njihove vjere, zabranjuju im ono što sam Ja dozvolio, naređuju im da Mi pridružuju partnera, mada za to nikakav argument nemaju.’ Tada Allah pogleda na stanovnike Zemlje, prezirući ih, i Arape i nearape, izuzev onih koji su preostali od ehli-kitabija. I reče: ‘Poslao sam te da bih te iskušao a i da bi druge tobom iskušao. Spustio sam ti Knjigu, koju ne može voda isprati, koju učiš i dok spavaš i dok si budan.’ I naredio mi je Allah da 14

EKSKLUZIVNO

uništim Kurejšije. Rekoh: ‘Gospodaru, razbit će mi glavu i pozvati da je i drugi udaraju.’ A Allah mi reče: ‘Istjeraj ih, kao što su oni tebe izgnali, i bori se protiv njih kao što su se oni protiv tebe borili. Dijeli, pa ćemo Mi dati da ti bude nadoknađeno. Pošalji vojsku, Mi ćemo poslati pet takvih. S onima koji su ti pokorni, bori se protiv onih koji su ti nepokorni.’“ Ova iskušenja kroz koja prolazi Islamska država danas, od okupljanja vjera kufra i ujedinjavanja saveznika, je samo potvrda tog obećanja. Nećemo reći osim ono što su rekli naši ispravni prethodnici od sahaba Allahovog Poslanika  kada su ugledali saveznike: „Ovo je ono što su nam Allah i Poslanik Njegov obećali, i Allah i Poslanik Njegov su istinu govorili! – i to im je samo učvrstilo vjerovanje i predanost.“ Allah je objavio u suri El Bekara: {Zar vi mislite da ćete ući u Džennet, a još niste iskusili ono što su iskusili oni koji su prije vas bili i nestali? Njih su satirale neimaština i bolest, i toliko su bili uznemiravani da bi i poslanik, i oni koji su s njim vjerovali – uzviknuli: “Kada će već jednom Allahova pomoć!?” Eto, Allahova pomoć je zaista blizu!} [El Bekara: 214]. Allah je pojasnio neispravnost onoga ko misli suprotno tome, a to je da neće ući u Džennet sve dok ne budu iskušavani kao narodi prije njih. Sa neimaštinom, sa bolešću i sa potresom, a to je potres od neprijatelja (napadi od neprijatelja). I kada su saveznici došli u godini Hendeka pa ih (vjernici) ugledali, rekli su: “Ovo je ono što su nam Allah i Njegov Poslanik obećali, i Allah i Poslanik Njegov su istinu govorili.” Shvatili su da ih je Allah iskušao sa potresom i došlo im je ono što su iskusili oni koji su prije njih bili i nestali. I to im je samo učvrstilo vjerovanje i predanost Allahovom hukmu i određenju. To je stanje današnjih iskrenih muslimana. Kao što je bilo stanje iskrenih muslimana u svakom vremenu. Ova fitna, kojom su iskušani muslimani u Državi Hilafeta sa kafirima, mufsidima koji su napali Šerijat islama, se ista takva desila u vrijeme Allahovog Poslanika . Allah je s njom iskušao Svoga Poslanika i vjernike. I tokom tih događaja Allah  je objavio jasne ajete i dokaze. Knjige Sunneta su pune tih događaja i dokaza.

Rekao je imam Ibn Tejmijje : „Tekstovi Kur’ana [El Feth: 22-23]. i Sunneta, koji predstavljaju da’vu Muhammeda , se Svaki mudžahid u Islamskoj državi treba da uzme tiču općenitosti stvorenja, a Allahova obećanja u Njegov- pouku iz Allahovog sunneta i dana prema Njegovoj Knjizi i Sunnetu Njegovog Poslanika se tiču zadnjih im robovima, a posebno iz agresorske kampanje slične generacija ovog Ummeta kao što se ticalo njegovih prvih ovoj koja se vodi protiv Daril-islama i zemlje Hilafeta. generacija. Allah nam je kazao priče prijašnjih naro- Licemjerstvo je pokazalo svoje lice a kufr je otkrio svoje da kako bi to bila pouka za nas. I tako upoređujemo naše stanje sa njihovim i upoređujemo zadnje generacije ovog Ummeta sa njegovim prvim generacijama. I tako za vjernike od kasnih generacija bude isto kao za vjernike od prijašnjih generacija.“ U bici na Bedru, naš Gospodar nam je kazao stanje našeg Poslanika  i njegovih plemenitih RAFIDIJE SU NAS NAPALE POD ZASTAVOM KRSTAŠA sahaba sa njihovim neprijateljima, pa je rekao: {Imate pouku u dvjema vojskama koje su se sukobile: jednoj, koja se očnjake. Licemjeri i onī bolesna srca su pomislili da je borila na Allahovu putu, i drugoj, nevjerničkoj, kojoj se ono što im je Allah i Poslanik Njegov obećali bila samo činilo da pred sobom ima dva puta više protivnika. A Al- obmana i da se Allahov Poslanik i vjernici nikada neće lah Svojom pomoći čini moćnim onoga koga On hoće. vratiti porodicama svojim; njihova srca su bila zadovoljna To je, zaista, dalekovidnim pouka.} [Aal ‘Imran: 13]. zbog toga i oni su na najgore pomišljali, oni su narod u I ispričao nam je njihovo okruženje Beni Nadira, pa je duši pokvaren. rekao: {On je prilikom prvog progonstva iz domova njiKada pogledamo na ove uzvišene događaje vidimo hovih protjerao one sljedbenike Knjige koji nisu vjerovali. kako su muslimani iskušani sa Allahovim Poslanikom Vi niste mislili da će otići, a oni su mislili da će ih utvrde  u bici El Ahzab, a tokom koje je Allah objavio suru njihove od Allahove kazne odbraniti, ali im je Allahova koja govori o ovoj bici, i u kojoj je Allah pomogao Svoju kazna došla odakle se nisu nadali i On je u srca njihova stranu, dao ponos Svojoj vojsci i porazio saveznike bez strah ulio; vlastitim rukama i rukama vjernika svoje do- borbe, već sa izdržljivošću vjernika pred njihovim neprimove su rušili. Zato uzmite iz toga pouku, o vi koji ste jateljima. Takvo je danas stanje u Rakki, Mosulu i Tel razumom obdareni!} [El Hašr: 2]. ‘Aferu. U potpunosti slično. Ljudi su se danas podijelili Allah  nam je naredio da uzmemo pouku od onih na isti način kao u bici na Hendeku. Svi mušrici oko njih koji su bili prije nas iz ovog ummeta i drugih prijašnjih su se ujedinili protiv muslimana u bici El Ahzab i došli naroda. A zatim je  spomenuo u drugim mjestima u su do Medine da ih istrijebe. Okupili su se Kurejšije i Svojoj Knjizi da je Njegov Sunnet nad narodima općenit i njihovi saveznici od Beni Eseda, Ešdža’, Fezara i drugih sunnet koji teče svojim tokom (stalno se ponavlja). Rekao plemena Nedžda. Okupili su se i židovi Beni Kurejza i je Uzvišeni: {A da su nevjernici s vama borbu zametnu- Nadir. A prije toga Allahov Poslanik  je prognao Beni li, sigurno bi se u bijeg dali i poslije ne bi zaštitnika ni Nadir, kao što je to Allah  spomenuo u suri El Hašr. pomagača našli – prema Allahovu zakonu koji odvazda Došli su sa saveznicima kod Kurejza koji su bili pod važi, a ti nećeš vidjeti da se Allahov zakon promijeni.} ugovorom sa Allahovim Poslanikom  i bili su njegovi

Rumiyah

15

DANAS SU UJEDINJENI ALI SUTRA ĆE BITI RAZJEDINJENI I RASPRŠENI

susjedi nedaleko od Medine. Nisu ih napustili sve dok Kurejza nisu prekršili ugovor i pridružili se saveznicima. I tako su se okupili ovi veliki saveznici. Bili su mnogo jači i mnogobrojniji od muslimana. A Allahov Poslanik  je odveo djecu i žene na najuzvišenije mjesto u Medini. Iza njihovih leđa (Allahovog Poslanika i ashaba) je bila planina Sel’. A između njih i neprijatelja je iskopan hendek. Neprijatelj ih je okruživao sa svom mogućom opremom i jahalicama. Neprijatelj je bio žestok u svom neprijateljstvu toliko da su uspjeli poraziti vjernike izvršili bi najgori pokolj nad njima. A u ovim današnjim događajima, okupio se ovaj neprijatelj od krstaša, ateista, rafidija i drugih murtedda i napali su sa svojim avionima, brodovima i svime što posjeduju od snage. Žele da zauzmu muslimansku zemlju. Okružili su je sa svih strana. Kao što je rekao naš Gospodar u vezi Saveznika (El Ahzab): {Kad su vam došle i odozgo i odozdo, i kad su oči vaše bile uprte jedino u neprijatelja, a duša došla do grkljana, i kad ste o Allahu svašta pomišljali – tada su vjernici bili u iskušenje stavljeni i ne mogu biti goré uznemireni} [El Ahzab: 10]. Rekao je imam Ibn Kesir  u tumačenju ovog ajeta: „Uzvišeni nas obavještava o stanju muslimana kada su saveznici opkolili Medinu i kada su muslimani bili u krajnjoj napetosti i tjeskobi. Među njima bio je i Allahov Poslanik. Munafik je izrazio svoje licemjerstvo, sumnju i mržnju. Njegovo stanje je oslabilo, a zbog pomanjkanja imana stislo mu se u prsima. Zaista, su oni bili stavljeni na kušnju, pojavilo se licemjerstvo, pa su oni u čijim je srcima bila bolest, govorili o onom što im je na duši.“ Ljudi su danas otišli svako na svoju stranu. A jadnici i slabići su pomišljali najgore. Jedan misli da niko od mudžahida ne može stati pred saveznicima i da će uništiti muslimane. Jedan misli da ako stanu pred njih da će 16

EKSKLUZIVNO

ih žestoko slomiti i da će ih okružiti kao što se lisice oko ruku stavljaju. Jedan misli da Irak, Šam i druge zemlje Daril-islama neće biti sigurne za muslimane i neće ostati pod Islamskom državom, a onda podstiče sebe na bježanje u zemlje kufra. A jedan misli da ono o čemu su ga obavijestili oni koji slijede poslaničke tragove i oni koji govore o radosnim vijestima, da je to samo lažna nada i govor bez osnove. Uzvišeni je spomenuo govor skupine koja se nalazila među muslimanskom vojskom u bici El Ahzab: {Kad su neki među njima rekli: “O stanovnici Jesriba, ovdje vam nema ostanka, zato se vratite} [El Ahzab: 13]. Allahov Poslanik  se utaborio sa muslimanima na planini Sel’. I iskopao hendek između njih i neprijatelja. Pa je jedna skupina od njih rekla: „Ovdje vam nema ostanka zbog mnogobrojnosti neprijatelja, zato se vratite u Medinu.“ I rečeno je: „Vama nema ostanka u Muhammedovoj vjeri, zato se vratite u vjeru širka.“ I rečeno je: „Vama nema ostanka u borbi. Vratite se i tražite sigurnost i bezbjednost od njih.“ Zatim je subhanehu spomenuo stanje munafika u toj bici i njihov govor na nekoliko mjesta. Jednom govore: „Vi ste nam rekli da ostanemo ovdje i da izdržimo na ovom polju sve do sada. A da smo to znali već bi odavno napustili i ovo nas ne bi zadesilo.“ I jednom govore: „Vi sa svojom malobrojnošću i slabošću želite slomiti neprijatelja? Vaša vjera vas je obmanula.“ Kao što je rekao Uzvišeni Allah: {Kada su licemjeri i oni čija su srca bolesna govorili: “Ove je obmanula vjera njihova!” A onaj ko se u Allaha pouzda – pa, Allah je zaista silan i mudar.} [El Enfal: 49]. I jednom govore: „Vi ste ludi, nemate razuma. Želite uništiti i sebe i narod sa sobom.“ A jednom govore svakakav žestok govor. I nakon što je Allah  spomenuo stanje munafika i one koji su bili izdržljivi od vjernika u suri El Ahzab, podstakao je Svoje vjernike na ugledanje i uzimanje za uzor

Allahovog Poslanika  u događajima sličnim ovima, pa je rekao : {Vi u Allahovom Poslaniku imate divan uzor za onoga koji se nada Allahovoj milosti i nagradi na onome svijetu, i koji često Allaha spominje.} [El Ahzab: 21]. Allah je obavijestio da oni koji bivaju iskušavani sa neprijateljem kao što je bio iskušan Allahov Poslanik , imaju divan uzor u njemu gdje je njega zadesilo isto ono što je zadesilo i njih. Tako da treba da se ugledaju na njega u tevekkulu i saburu. I ne smiju da misle da je to loše i patnja za njih. Jer da je to tako ne bi bio iskušan Allahov Poslanik , najbolje stvorenje. Nego s tim se postižu visoke deredže. I s tim Allah oprašta grijehe onima koji se nadaju Allahovoj milosti i koji Allaha često spominju. Rekao je imam Ibn Kesir  u tumačenju ovog ajeta: „Ovaj časni ajet veliki je temelj u ugledanju na Allahovog Poslanika u njegovom govoru, postupcima i stanjima. Zbog toga je Uzvišeni naredio ljudima na dan bitke protiv saveznika da se ugledaju na Vjerovjesnika, neka je na njega salavat i selam do Sudnjega dana, u strpljivosti, borbi, ustrajnosti i očekivanju olakšanja od Silnog i Svemogućeg. Zbog toga, rekao je onima koji su se pokolebali i prestrašili na Dan saveznika. ‘Vi u Allahovom Poslaniku imate divan uzor.’ Tj. zar nećete da ga oponašate i ugledate se na njega u njegovim karakteristikama. Zbog toga je Uzvišeni rekao: ‘...za onoga koji se nada Allahovoj milosti i nagradi na onom svijetu, i koji često Allaha spominje.’“ Allah je odbio saveznike u godini bitke na Hendeku tako što je poslao na saveznike jak vjetar koji je žestoko puhao, što je dovelo do razjedinjenja njihovih srca sve dok nisu ostali razjedinjeni nakon čega nisu nimalo uspjeli. Kao što je rekao Uzvišeni: {Allah je nevjernike pune srdžbe odbio – nisu nimalo uspjeli – i vjernike je Allah borbe poštedio – Allah je, uistinu, moćan i silan} [El Ahzab: 25]. Molimo Ga, subhanehu, da odbije saveznike od Države Hilafeta kao što ih je odbio od Svoga Poslanika  i njegovih plemenitih sahaba, ridvanullahi ‘alejhim. O vojniče Hilafeta, dobro razmisli o događajima koji se dešavaju oko tebe, a zatim pogledaj, smrt je samo jedna i pogibija je samo jedna, pa budi ponosan sa svojom vjerom čvrsto se držeći za svoj iman kako bi sreo svoga Gospodara a On bio zadovoljan tobom, a ti napadaš i ne okrećeš se (ne povlačiš se). Pazi se o vojniče Hilafeta, pazi se sjela fitni i kloni ih se. Drži se oporuke Allahovog Poslanika  koji je rekao: „Ko se pokorava meni taj se pokorava Allahu, a ko je nepokoran meni taj je nepokoran Allahu. Ko se pokorava emiru taj se pokorava meni. A ko je nepokoran emiru taj je nepokoran meni.“

I nećemo propustiti da sa ovog mjesta napomenemo našu braću mudžahide i muslimane uopšte da iskoriste ono što je ostalo od ovog blagoslovljenog mjeseca o kojem je Allah rekao: {U mjesecu ramazanu počelo je objavljivanje Kur’ana, koji je putokaz ljudima i jasan dokaz Pravoga puta i razlikovanja dobra od zla.} [El Bekara: 185]. Od Allahovih blagodati kojima je počastio Svoje robove vjernike je to što im je dao da dočekaju ovo najveće dobro (mjesec ramazan) kako bi očistili svoje duše od onoga što se nakupilo od prljavštine, pa da budu iskreno čiste. I da žure u činjenju dobrih djela. I da iskoriste njegove dane. Rekao je : „Kada dođe Ramazan otvaraju se džennetska vrata, zatvaraju se džehennemska, a šejtani se vezuju u okove.“ [Bilježe Buhari i Muslim]. Pa čestitamo onome koji ga je dočekao i iskreno se Allahu predao, čineći dobra djela, i koji slijedi vjeru Ibrahimovu, millet hanif. Čestitamo onome ko izvršava sve islamske dužnosti. Čestitamo onome ko je izdržljiv na istini i čvrsto je prihvatio Knjigu. Čestitamo onome ko se odazvao Allahovom pozivaču, i vjeruje u Njegove poslanike, i bori se protiv Njegovih neprijatelja, i vjeruje u Njegovo obećanje. O vojnici Hilafeta, o vi koji držite žeravicu u vašim rukama, o vi koji ste izdržljivi i strpljivi na vašem ugovoru (Allahu datom), oni koji su shvatili da ova kuća nije ništa drugo do kuća nedaća i iskušenja, kao što je rekao Uzvišeni: {Mi ćemo vas provjeravati sve dok ne ukažemo na borce i postojane među vama, a i vijesti o vama provjeravaćemo.} [Muhammed: 31]. Znajte, Allah vam se smilovao, vi ste danas islamska vojna jedinica i njegovi prvi redovi u suprostavljanju kufru. Vašom izdržljivošću, strpljivošću i borbom dolazi ponos islamu i pobjeda za muslimane i njihovu državu. Pokažite Allahu od sebe hajr. O lavovi Mosula, Rakke i Tel ‘Afera, o Šamu ponosa, slave, mjesta koji razljućuje kafire, Allah neka blagoslovi te ruke i svijetla lica. Napadnite rafidije i murtedde i budite žestoki prema njima žestinom jednog čovjeka. Nije ostao ponižen onaj ko se okrenuo svome Stvoritelju i Vladaru. I nije ostao ponosan onaj ko se okrenuo ka nekom drugom mimo Njega. Vi se borite na Allahovom putu protiv onih koji ne vjeruju u Allaha. I žrtvujete svoje živote da bi se Allahu približili, takvim vas smatramo, a vaš obračun je kod Allaha. Pa obnovite svoje nijjete i popravite svoje (unutarnje) stanje. Budite stprljivi na bolovima rana i udaraca. Budite stprljivi i zabijte lice šejtanovih saveznika u zemlju. Bojte se Allaha, jer to (bogobojaznost) je najbolja oprema u ratu i najbolja spletka (protiv neprijatelja) da bi postigli ono što želite. Sabur je samo jedan sat, a onda će sretan kraj pripasti vama, Allahovom dozvolom.

Rumiyah

17

O vojnici Hilafeta u vilajetu Didžla, Badija, Salahuddin, Dajala i Kirkuk, u Sjevernom i Južnom Bagdadu, o vojnici islama u Felludži, Enbaru i El Furatu, pazite se da ne propustite noći ovog plemenitog mjeseca a da niste u njima nanijeli rafidijama žestok pokolj i uništenje. Došli su vam danas na vaša borbena pol-

BUDI STRPLJIV I ČVRST, O VOJNIČE HILAFETA

ja, pa nema hajra u životu ako vam medžusije uđu u vaše kuće i mjesta u kojima vladate Allahovim Šerijatom. Stoga, pravite zasjede i pripremajte eksplozivne naprave. Razorite im glave sa snajperima. I uništite njihove skupine sa olujom auto-bombi. O vojnici Hilafeta u vilajetu Halep, El Hajr, Bereka, Hims, Hama i Damask, o nasljednici Halida i Eba ‘Ubejde, o heroji islama i lavovi napada, ispred vas se nalaze nusajrije, Kurdi ateisti i sahvati riddeta u Šamu. Napadnite ih kao žestoki i razljućeni lavovi. Napadnite ih sa svake strane i nemojte propustiti svoju zlatnu šansu u ovom mjesecu. Krenite ka svome Gospodaru poslušni i pokorni, predano mu se obraćajući, tražeći šehadet. {I nastojte zaslužiti oprost Gospodara svoga i Džennet prostran kao nebesa i Zemlja, pripremljen za one koji se Allaha boje} [Aal ‘Imran: 133]. O vojnici Hilafeta u vilajetu Sinaj, Misr, Horasan, Jemen i Zapadna Afrika, Somalija, Libija, Tunis, Alžir i na svakom mjestu, držite se svoga džihada, svojih borbenih polja i ribata. I nemojte napustiti Allahove neprijatelje ni za jedan sat u danu. Trudite se i borite da uspostavite Allahov Šerijat i Njegovu vlast na Zemlji. Cilj našeg džihada je da samo Alla18

EKSKLUZIVNO

hova vjera ostane i da cijelom Zemljom vlada Allahov Šerijat. O sinovi Hilafeta u Istočnoj Aziji, čestitamo vam osvajanje grada Maravi. Budite izdržljivi, tako vam Allaha i budite zahvalni na blagodati kojom vas je počastio. Tražite pomoć od Allaha protiv vašeg neprijatelja. On vam je dosta. On vam je dovoljan, a divan je On zaštitnik i pomagač. Hrabrim borcima koji su oborili neprijatelja na zemlju, sinovima ehli-sunneta, vojnika Hilafeta u zemlji Faris, Allah neka blagoslovi ono što se napravili sa neprijateljima milleta i vjere. Izliječili ste grudi muslimana i donijeli im radost. Učinili ste sa mušricima ono čemu se nisu nadali. Povećajte vaše napade jer kuća medžusija je slabija od kuće paukove. Braći po ‘akidi i imanu u Europi, Americi, Rusiji, Australiji i na drugim mjestima. Vaša braća su se opravdala u vašim zemljama. Krenite njihovim koracima i ugledajte se na ono što su oni uradili. I znajte da je Džennet pod sjenkama sablji. O braćo naša zatvorenici na svakom mjestu, tako mi Allaha, nismo vas zaboravili ni za jedan dan. I nećemo vas zaboraviti, ta vi imate svoje pravo kod nas. Budite strpljivi i čvrsti i nemojte govoriti ništa osim dobro. Veličina nagrade je sa veličinom iskušenja. Allah kad zavoli jedan narod On ih stavi na iskušenje. Pa ko bude zadovoljan njemu pripada zadovoljstvo, a ko se rasrdi njemu pripada srdžba. Povećajte vaše dove u ovom mubarek mjesecu, da vam Blagi i Onaj Koji je o svemu obaviješten podari izlaz i uspjeh. I tražite od Njega da pomogne mudžahide i podari im pobjedu, izdržljivost i temkin. A mi nećemo propustiti ni jednu šansu da vas izbavimo. “Gospodaru naš, oprosti nam krivice naše i neumjerenost našu u postupcima našim, i učvrsti korake naše i pomozi nas protiv naroda koji ne vjeruje!”

A naša posljednja dova je: „Sva zahvala pripada Allahu, Gospodaru svjetova.“

Rumiyah

19

U zadnja tri djela ovog serijala govorili smo o razvoju mušričke vjere Dvanaesti rafidija i kako je njihova vjera u potpunosti sagrađena na pokvarenoj osnovi “božanstveni imamet”, koje ograničava pravo vođstva na grupu ljudi za koju tvrde da ga zaslužuju zbog ugovora sa Allahom  i zbog njhovog nasljeđivanja vlasti od Allahovog Poslanika g. Otkrili smo kako su dodali i oduzeli od svoje vjere tokom prošlih stoljeća, zbog promjenjive prirode temelja njihove vjere i njihove stalne potrebe da je podrže sa još više laži i praznovjerja, koje se nije završilo onda kada su izmislili osobu za koju tvrde da je rođena kao muško koje u stvarnosti nije imalo nijedno dijete a onda su za njega 20

ČLANAK

izmislili priču njegovog nestanka. Zatim su njegovu bajku povezali sa pričom ‘Abdullaha Mehdija kojeg će muslimani postaviti za svoga vođu na kraju vremena, i koji će ih predvoditi u borbi protiv Dedždžala i mušrika sa njim. U ovom dijelu serijala u kojem ćemo okončati naš govor o eksperimentu dvanaesti rafidija da bi se uspostavila tzv. Islamska država, nastojat ćemo da kompletiramo priču o razvoju vjere ovog naroda, i tako doći do najranijih laži i zabluda koje su uveli njihovi tavagiti, koje je poznato kao teorija “vilajeti el fakih”, a na osnovu koje se politički sistem rafidijske države Irana danas temelji, i koju rafidije nastoje da prošire kako bi ista zahvatila svaku zemlju koju mogu da zauzmu.

Završetak puta zablude...provalija Preci tavagita rafidija su uveli teoriju božanstvenog imameta kao način za rušenja imama njihovog vremena, i kako bi okupili sljedbenike i pristalice ubjeđivajući ih da se Islamska država ne može uspostaviti na način na koji je uspotavljena u prvoj eri osim ako bude vođena ljudima iz porodice Allahovog Poslanika , koje oni smatraju čuvarima poslaničke metodologije, nasljednicima vjerovjesničkog znanja, i onima koji su jedini prihvatljivi da ih ljudi slijede zbog navodnih karakteristika koje su im oni dali, kao što je nepogrešivost, znanje o nevidljivom i drugo. I kad god bi osudili nekoga ko vlada ljudima, sudi među njima, izdaje vjerske fetve za njih, izvršava vjerske obrede među njima – kao što je zajednički namaz, zekat, džihad i dr. – da je tagut, osim ako se ne radi o njihovim imamima ili onima koje su njihovi imami postavili da izvršavaju te dužnosti, ono postane zamka koju su stvorili za sebe zbog toga što linija njihovih imama bude prekinuta i oni u potpunosti nestanu sa zemlje. Ovo se desi zbog toga što ono znači – na osnovu njihove pokvarene osnove – da su ljudi morali ostati bez džema’ata, i bez imama iza kojeg bi mogli hodati, klanjati, i boriti se protiv svojih neprijatelja, kao i bez sudije koji bi riješavao njihove nesuglasice, i dodatno tome šerijatski propisi su bili suspendirani i ljudi su se pokorili propisima tavagita, te su vjerski obredi bili uništeni i njihovi simboli prestali postojati. Sve to se desilo kako bi se došlo do uslova za koje tvrde da su neophodni da bi se pojavio njihov odsutni, izmišljeni imam kako bi vladao njima, predvodio ih, i upravljao njima sa pravdom i vladao sa Šerijatom. Rafidije poništavaju temelje svoje vjere Tavagiti rafidija su se povratili nazad i potvrdili da država postaje islamska kada vlada islamskim Šerijatom, i da razlog njenog uspostavljanja jeste uspostavljanje vjere, te je postalo obavezno da se imenuje vladar koji će uspostaviti ovu vjeru i vladati ovim Šerijatom, imajući na umu da je vjera koja je obavezna ovoj vladi da je uspostavi zapravo njihova lažna vjera koju su ljudi izmislili, i da Šerijat koji je obavezan da se njime vlada jeste njihov tagutski šerijat, koji je zasnovan na uzimanje njihovih učenjaka za bogove mimo Allaha . Stoga, oni su potvrdili da postavljanje imama može biti urađeno samo sa njegovim biranjem, a ne preko nassa niti preko vlasti naslijeđene od poslanika. Kao tako, bilo je dozvoljeno da svako onaj ko ispuni uslove za halifu može postati vladar. Ustvari, to bi bila njegova obaveza, i

to bi bilo obavezno onima koji su sposobni da ga izaberu, kako bi on uspostavio njihovu vjeru i vladao Šerijatom, i kako bi ovaj vladar bio “zaštitnik vjernika” i nasljednik imama koji će zauzeti njegovu poziciju i preuzeti prava koja je imao nad onima koji su vjerovali u tog odsutnog imama. I tako su bili prisiljeni da iskorijene svoje vjerovanje u “iščekivanje” preko svog priznanja da “Islamska država ne može biti uspostavljena osim sa vjernicima koji nastoje da je uspostave”, i kao rezultat, bili su prisiljeni da optuže one koji su ljude pozivali da sjede i čekaju povratak imama koji će uspostaviti pravednu državu koju ne može uspostaviti niko drugi, i koji su zabranili svaki pokušaj da se to ubrza, i koji su smatrali da svaka zastava koja se pojavi radi uspostavljanja ove države prije povratka njenog imama označava zastavu džahilijjeta a oni koji su podigli tu zastavu su šejtani. Tako da dok god “islamska vlada” može biti uspostavljena u odsustvu “nepogrešivog imama”, bilo je još prikladnije da se dozvoli – pa čak i obaveznije – da ljudi izađu i budu aktivni u cilju uspostavljanja ove vlade. Od “glavnog odsustva” do potpunog odsustva I tako vidimo da glavni tagut rafidija Homeini, potvrđujući u svojoj poznatoj knjizi “El Hukumat el Islamijja” zle efekte nevjerstva koje su uveli i kroz koje su mislili da će doći do pozicije da vladaju ljudima sa Šerijatom. Preminuli Homeini je rekao: “Više od 1000 godina je prošlo od glavnog odsustva našeg imama Mehdija, i još hiljadu dodatnih može proći dok se stvori situacija za dolazak iščekivanog imama, pa da li će propisi islama biti suspendirani tokom ovih dugih godina?” On također kaže: “Ne recite: ‘Napustićemo (propise) sve dok se ne pojavi el hudždža (Mehdi), neka je mir na njega’, jer u tom slučaju, zašto ne napustite namaz dok iščekujete dolazak el hudždže?!” On zatim nastavlja da bi potvrdio obavezu uspostavljanja Islamske države radi uspostavljanja vjerskih propisa. Kaže: “Ko god govori o mišljenju da nije neophodno formirati islamsku vladu takav odbija neophodnost islamskih propisa i poziva ka zamrzavanju i suspendiranju ovih propisa.” Homeini odlazi van rafidijske obaveze za prisutnost imama u svako doba i na svakom mjestu i umjesto toga obaveziva postojanje vladajuće vlasti, pošto smatra da ono što je obavezno da postoji jeste samo vođstvo. On navodi: “Prisutnost vladajuće vlasti koja upravlja sistemom i uspostavlja islamske zakone je neophodno, jer ono spriječava opresiju, prijestup i korupciju, te nosi povjerenje,

Rumiyah

21

vodi ljude ka putu istine i uništava nevjerstva zabludnika i tvrdoglavih osoba. Nije li hilafet vođe pravovjernih (cilja na ‘Alija ) uspostavljen upravo zbog toga?” I kako bi dozvolio teoriju “vilajeti el fakih”, tagut Homeini pravi kvalifikaciju za vladara da bude ono što je on odredio od uslova za vođstvo, a ne kako to zahtijeva nass, jer takvi uslovi se ne mogu ispuniti uz odsustvo imama. On navodi: “Iako ne postoji tekst koji pojašnjava karakteristike onoga ko djeluje kao zamjenik imama tokom njegovog odsustva, karakteristike vladara se nalaze u svakoj osobi koja je određena da bude kvalificirana za vladanje ljudima.” Preminuli Homeini je rad na formiranju ove vlade učinio jednim od pokazatelja imana u vilajete, što spada u jedan od temelja njihove vjere. On navodi: “Imati iman u neophodnosti formiranja ove vlade i stvaranja onih institucija je dio nečijeg imana u vilajete.” Zatim je naglasio da onaj ko predvodi ovu vladu prihvata uloge imama bez stjecanja njihove pozicije ili statusa, “zato što naše riječi ovdje se ne okreću oko nečijeg statusa ili nivoa, već oko funkcionalne uloge”, baš kao što potvrda uloge vlade od strane nepogrešivog imama ne umanjuju ga u odnosu na druge vladare, “jer doista imam posjeduje hvale vrijednu poziciju, uzvišen status kao i formativan hilafet čijem se vođstvu svaki atom u svemiru pokorava, te da je od neophodnih aspekata našeg mezheba to da naši imami drže poziciju koju ne može ostvariti kralj, pa čak ni poslanik.” I sa ovim , tavagiti rafidija su svojim imamima ostavili ono sa čime ih pridružuju Allahovim  partnerima, u Njegovim imenima i svojstvima, dozivajući njih i nastojeći zaslužiti njihovu bliskost kroz pokornost, i oni su uklonili od njih nešto od onoga što su im pripisivali od prava da propisuju zakone i da vladaju. Oni koje oni nazivaju “fukaha” u svojim rukama drže propisivanje zakona u ime idžtihada, i sljedbenici ih moraju slijediti u tome, jer su oni zamjenici imama. I kada ovi tavagiti preuzmu poziciju vladanja ljudima direktno i izvršavanjem zakona na njima, potreba za odsutnim imamom je u potpunosti nestala. I sve dok je moguće uspostaviti njihovu lažnu vjeru, primjenjivati njhov izmišljeni šerijat, pljačkati ljudske imetke u ime “humusa” i boriti se protiv njihovih neprijatelja u ime “džihada”, sve to u odsustvu imama, šta bi onda bilo potrebno za povratak ili pojavljivanje imama ako ne postoji razlika između njega da postoji ili da je odsutan? Na osnovu ovoga, rafidije danas su podijeljene kada je riječ o teoriji vilajeti el fakih, tako što jedan dio podržava tu teoriju i smatra je obavezom, dok se drugi dio suprotstavlja njoj i nastavlja da insistira na teoriji intizar (iščekivanje), i osuđujući zabranu uspostavljanja bilo koje 22

ČLANAK

države prije povratka imama iz njegovog odsustva. Dok drugi dio prihvata tu teoriju na osnovi da će ona otvoriti put za povratak i pojavljivanje imama tako što će biti ispunjeni uslovi povećanjem njegovih pristalica, pripremom vojne opreme i jačanje njihove snage – sve što će ukloniti strah imama od njegovih neprijatelja – pa čak i sa optuživanjem onih država koje funkcioniraju na osnovu vilajeta el fakih tako što su način za širenje korupcije u zemlji, kako bi zemlja bila ispunjena nepravdom i neredom, i ovo bi postalo razlog za pojavu imama kako bi je on mogao ispuniti pravdom i sigurnošću. Međutim, glasovi onih koji podržavaju vilajete el fakih su danas najglasniji, zbog toga što se drže vlade i države, i zbog toga što posjeduju opsežne ljudske i financijske mogućnosti kojima upravljaju sa iranskim izvorima i sa onim šta su osvojili od izvora Iraka i drugih zemalja. Šta dolazi nakon vilajeta el fakih Rafidijski učenjaci koji vjeruju u vilajete el fakih su sebi ograničili ono što su prethodno ograničili svojim imamima, i to su uradili na osnovu njihovog razumijevanja predaje koja kaže: “Učenjaci su nasljednici vjerovjesnika”, izjava koju oni pripisuju Dža’feru es-Sadiku . Preminuli Homeini je izjavio: “Kada pogledamo na izjavu Allaha b: ‘Vjerovjesnik treba biti preči vjernicima nego oni sami sebi’ [El Ahzab: 6] i razmislimo o njegovoj (Dža’ferovoj) izjavi: ‘Učenjaci su nasljednici vjerovjesnika’, shvatili bi da je vođstvo od titularnih stvari koje mogu biti prebačene i to tradicionalno nije moguće.” On također kaže: “’Allahova hudždža’ znači da je imam ono na šta se ljudi pozivaju u svim svojim poslovima, i Allah ga je počastio da upravlja sa njima što donosi korist i sreću ljudima, a takvi su i fukaha, oni su oni na koje se ljudi pozivaju i vođe Ummeta.” Oni su sebe smatrali da su postavljeni od strane imama da sude među ljudima, i kao tako, iman njihovih sljedbenika u vođstvu ovih pravnika nad njima je bio izgled njihovog imana u vođstvu njihovih “nepogrešivih” imama. Homeini navodi predaju od Dža’fera es-Sadika da je rekao: “Učini nas sudijom između tebe i čovjeka koji zna naš halal i haram, jer doista sam ja vas postavio sudijom nad njima.” Nakon spominjanja ove predaje on kaže: “Na osnovu onoga što predaja zahtijeva, učenjaci su postavljeni od strane imama da vladaju i sude među ljudima i njihova pozicija biva očuvana za njih.” S tim oni smatraju da ako ehlul-halli vel-’akd (oni koji postavljaju i uklanjanju vladara) izaberu nekog pojedinca koji je sposoban da vlada (jer posjeduje dva uslova za koja smatraju da su temeljni, uslov da je pravedan i

da ima znanje o pravu), to je onda na istom nivou nassa, kojeg su prethodno učinili uslovom za imamet ili za zamjeništvo imameta. Kroz sve ono što smo spomenuli, postaje nam jasno da rafidije danas, sa svojom primjenom teorije božanstveni imamet – na kojoj se temelji njihova vjera – i drugim temeljima i teorijama koje se granaju iz toga, na veliko sliče mušricima Arapa koji su svojim rukama izrađivali idole od datula kako bi ih obožavali mimo Allaha, a onda bi ih jeli kada bi postali gladni. Tako su tavagiti rafidija postepeno radili sa svojim temeljima i teorijama, zbog koristi za sebe, nakon što su ih na početku stoljećima uzeli za idole i obožavali ih i temeljili svoju el vela’ vel-bera’ na tome, i preko toga iskazivali ljubav ili mržnju.

Ovako se svi lažni i zabludjeli mezhebi i grupe stvaraju, koje tvrde da nastoje uspostaviti Islamsku državu a koja korača na nevjerničkim putevima za koje nemaju dokaze niti predaje od ispravnih selefa. Ovi nevjernički putevi ih potom odvode sa pravoga puta i bacaju ih u jamu širka i kufra iako oni tvrde da žele uspostaviti vjeru. Tako da se oni spotiču u ove jame kao da su slijepi i mijenjaju svoje boje kao da su kameleoni, do te mjere da ne znaš nijednu osnovu koju koriste za svoj temelj. A ako bi se složili sa nekim pogledima istine u nekim svojim izjavama i djelima, oni s tim ne bi ciljali ništa drugo

Put onih koji su upućeni a ne zabluda neupućenih Ovako se vjera rafidija razvila tokom prošlih stoljeća, dovodeći ih do toga da potvrde ispravnost svoga napuštanja džema’ata OPERACIJA ISLAMSKE DRŽAVE JE UZDRMALA TEHERAN, GLAVNI GRAD RAFIDIJSKE DRŽAVE muslimana – njihovo odbijanje ispravnog vođstva ispravnih halifa zbog toga što su ih muslima- osim ono što ciljaju sa bilo kojim putevima zablude koje ni odabrali, i njihova tvrdnja da su božanstveni tekst su prethodno slijedili. Stoga, ako bi pronašli unutar te (nass) i vjerovjesnička oporuka (vasijjet) obavezni za istine nešto za čim žude, oni bi se uhvatili za to, a ako bi svakog onog ko zasluži vođstvo muslimana. To je bilo našli nešto mimo toga, oni bi to kritikovali i vratili bi se kako bi ga ograničili na ‘Alija  i njegove sinove na- nazad vrteći se u zbunjenosti, tražeći uputu na putevima kon njega na osnovu onoga što su tvrdili za njega od zablude. nassa i vasijjeta i na taj način odbili vođstvo svih onih A što se tiče ehlu-sunneta vel-džema’ata, koji koračakoji bi dobili vođstvo nad muslimanima, izrazili bi svoje ju na metodologiji poslanstva u svom nastojanju da usneprijateljstvo prema njima i borili bi se protiv njih, do- postave vjeru, oni su na jednom putu kojeg nisu napusdali bi na svoju vjeru, uveli mnoga nevjerstva, i otišli bi tili još od kad je njihov Poslanik  poslan i sve dok u ekstremizam kad je riječ o izmišljanju laži na Allaha Allah ne naslijedi cijelu Zemlju i sve što je na njoj. Oni , Njegova Poslanika i porodicu Allahovog Poslanika nisu zbunjeni raznim putevima, i nisu slijedili zabludjele , sve to kako bi pomogli svoju vjeru i izolirali svoj puteve. Štaviše, oni se čvrsto drže za pravi put Allaha, a mezheb od vjere muslimana, do toga da je ona postala to je Njegova Knjiga i Sunnet Njegova Poslanika  i nezavisna vjera uspostavljena na širku i praznovjerju, za čvrsto se drže za Allahovo uže, a to je džema’at muslimakoju nemaju predaja da bi se oslonili na njih kako bi ih na. Oni vjeruju Allahu u istini, stavljaju svoje povjerenslijedili i nemaju intelekta da bi ga slijedili kako bi uzeli je iskreno u Njega i iskreno vode džihad na Njegovom od njega. putu, i Allah ih upućuje na pravi put.

Rumiyah

23

Sva zahvala pripada Allahu, neka su salavati i selami na Allahovog Poslanika, na njegovu časnu porodicu i plemenite ashabe, a zatim: Dedždžali od ‘uleme vladara su učinili sve što su mogli da izobliče fikhul-džihad (propise o džihadu) baš kao što su izobličili tevhid s kojim su došli vjerovjesnici i poslanici, i tako su ehlul-kitabije i medžusije učinili braćom muslimana i njihovim prijateljima (saveznicima). Zbližili su vjere i ujedinili ih i zabranili njihovu krv i imetke sa svojim fetvama i knjigama. Njihovo stanje je kao stanje židova za koje je Uzvišeni rekao: {Ima jevreja koji izvrću smisao riječima} [En-Nisa’: 46]. Pitanja borbe protiv kafira u njihovim drža24

IZDVOJENO

vama likvidacijom ili uzimanjem njihovih imetaka koristeći taktike krađe i druge taktike, spada u jako proširena i poznata pitanja među fakihima (pravnicima). Međutim, ti tavagiti su izmislili mnoge laži u ovom fikhu i svojim spletkama su pokušali izbrisati te propise iz vjere islama i zamijeniti ih menhedžom poniženja i pokornosti kafirima kako bi učinili da se ljudi pokore onome što oni odrede i odluče za novu vjeru, što je dio onoga što propagiraju kao što je “Zajednički život vjera” i pokretanje “Osnova mira”, na taj način zabranjuju podršku i onesposobljavaju džihad. Danas vidimo mnoge koji se pripisuju islamu i znanju kako se okupljaju na tome da zabrane nešto na što se Ummet otprije složio da je dozvoljeno. To nije ništa čudno ako razmislimo o govoru Enesa ibn Malika  kada mu je u posjetu došao Ez-Zehri u Damasku, pa mu je Ez-Zehri rekao: “Šta te je rasplakalo? Pa je rekao: ‘Ne znam ništa osim ovog namaza a ovaj namaz je ostavljen.’” [Bilježi Buhari]. Pa šta bi bilo da vidi naše vrijeme u kojem su izbrisani jasni propisi iz Allahove Knjige i Sunneta Allahovog Poslanika  i idžma’a selefa. Od ovih propisa koji su izbrisani jeste propis krvi i imetka kafira protiv kojih se vodi rat koje nije zaštićeno osim imanom ili ugovorom koji je šerijatski dozvoljen, a gdje je dozvoljeno muslimanu da prolije njihovu krv i uzme iz njihovog imetka želeći s tim slijediti primjer Allahovog Poslanika  i njegovih plemenitih ashaba. Tako da danas možemo vidjeti učenjake zla kako kritikuju muvehhide i optužuju ih da oni iskrivljuju sliku islama svojim djelima, a njihova djela (mudžahida) su zapravo ono što su radili ashabi kao što su Ebu Basir i Ebu Džendel  dok sa druge strane ne čuješ od njih ni riječ kada njihovi gospodari od tavagita istoka i zapada otimaju imetak muslimana. Islamska država, Allah joj dao ponos sa tevhidom, je na svoja pleća uzela emanet borbe protiv neprijatelja ove vjere od kafira i murtedda, sa sabljom, jezikom, argumentom i dokazom, sve dok vjera samo Allahova ne ostane i dok se muslimanima ne vrati čista i jasna vjera, kao što je Uzvišeni rekao: {I borite se protiv njih dok mnogoboštvo ne iščezne i dok samo Allahova vjera ne ostane. Ako se oni okane – pa, Allah dobro vidi šta oni rade} [El Enfal: 39]. U ovom članku ćemo pojasniti propis imetka kafira protiv kojih se vodi rat u njihovim državama i šta se od tog imetka smatra ganimom, a šta se smatra fejom, te šta se smatra krađom. Također ćemo spomenuti govore nekih učenjaka u vezi ovog pitanja i odgovorićemo na neke sumnje (šubhe) onih koji se ne slažu s tim. Nećemo propustiti a da ne spomenemo neke od koris-

ti uzimanja njihovog imetka u vremenu žestokog rata između Islamske države i svih naroda kufra, a Allah je Onaj Koji daje uspjeh i Koji upućuje na pravi put. Krv i imetak kafira harbija (protiv kojeg se bori) su halal (dozvoljeni) Osnova u vezi krvi i imetka onih protiv kojih se bori jeste da ono nije zaštićeno. Učenjaci su se složni da je Allahov propis u vezi kafira protiv kojih se bori taj da njihova krv i imetak nisu zaštićeni nego su dozvoljeni muslimanima. Rekao je imam Ibn Tejmijje : “Kufr, zajedno sa borbom, se nalazi pri svakom kafiru i dozvoljeno ga je porobiti kao što ga je dozvoljeno ubiti.” [Medžmu’ul-fetava]. Harbi kafiri - u terminologiji fakiha - nisu samo kafiri koji se nalaze u ratu protiv muslimana, štaviše, to su svi harbi kafiri koji se ne nalaze pod zaštitom muslimana, niti su pod ugovorom, niti su pod sporazumom, niti su pod primirjem, bilo da se radi o običnim radnicima, vojnom osoblju ili drugom običnom kafirskom narodu. Njihova krv i imetak su dozvoljeni muslimanima. Ovo je općenito za sve mušrike u svakom mjestu. Rekao je Uzvišeni Allah: {Ubijajte mušrike gdje god ih nađete, zarobljavajte ih, opsjedajte i na svakome prolazu dočekujte! Pa ako se pokaju i budu molitvu obavljali i zekat davali, ostavite ih na miru, jer Allah zaista prašta i samilostan je.} [Et-Tevba: 5]. I rekao je Uzvišeni: {Ali ako se oni budu pokajali i molitvu obavljali i zekat davali, braća su vam po vjeri. – A Mi dokaze objašnjavamo ljudima koji razumiju.} [Et-Tevba: 11]. Razlog zbog kojeg je njihova krv dozvoljena jeste njihov širk. Pa ako se pokaju od širka njihova krv je zaštićena. Rekao je Ibn Kudama: “Nema kisasa (odmazde) za onoga ko ubije harbi kafira zbog govora Uzvišenog: {Ubijajte mušrike gdje god ih nađete} [Et-Tevba: 5], kao što nema ni za onoga ko ubije murtedda jer je njegova krv dozvoljena i on je sličan kafiru harbiju.” [El Kafi fi Fikh el Imam Ahmed]. U Sunnetu dokaz za to je hadis Ibn ‘Omera  u kojem kaže da je Allahov Poslanik  rekao: “Naređeno mi je da se borim protiv ljudi sve dok ne posvjedoče da nema boga osim Allaha i da je Muhammed Allahov Poslanik, i da obavljaju namaz i daju zekat. Pa ako urade tako sačuvali su svoju krv i svoje imetke od mene osim zbog prava islama a njihov obračun je kod Allaha.” [Muttefekun ‘alejhi].Nema zaštite krvi i imetka osim sa ulaskom u islam. Rekao je imam Et-Taberi:

Rumiyah

25

MURTEDD EBU BASIR ET-TARTUSI, PODRŽAVA ZABLUDE KOJE SE TIČU KAFIRSKIH VIZA

“Stav svih učenjaka jeste da je Allahov propis za one protiv kojih se bori od mušrika ubistvo.” [Džami’a el Bejan fi T’evil el Kur’an]. Rekao je imam Šafija  u vezi onoga što štiti krv kafira: “Uzvišeni Allah je dozvolio krv i imetak kafira osim ako daje džizju ili je zaštićen na određen period.” [El Um]. I također je rekao  u djelu „El Mu’ahed“: “Ugovor kojeg sam opisao kao vječni jeste ugovor za period kojeg se bude pridržavala sama osoba koja je pod ugovorom, pa onog trenutka kada prekrši ugovor postaje od onih protiv kojih se vodi rat i njegova krv i imetak postaju halal.” [El Um]. Darul-kufr je dar ibaha (država kufra je država koja je dozvoljena) Darul-harb (država protiv koje se vodi rat) ili darul-kufr je dar ibaha (država koja je dozvoljena) a već smo spomenuli da je dokaz za to širk u Uzvišenog Allaha zbog kojeg su krv i imetak dozvoljeni. Stoga, krv i imetak kafira su dozvoljeni (halal) za muslimane. Rekao je imam Šafija  u svojoj knjizi “El Um”: “Država (kufra) je dozvoljena jer je to država širka.” I rekao je El Džesses el Hanefi: “Ono što se nalazi u darul-harbu nije validan imetak jer je to država koja je dozvoljena i imetak njenih stanovnika je dozvoljen.” [Ahkam el Kur’an]. Rekao je Ibn Ebi Zejd el Kajrevani el Maliki: “Rekao je Suhnun: ‘Ako neki narod u darul-harbu primi islam dozvoljeno im je ubiti koga mogu i uzeti njihov imetak.” [En-Nevadir ve-z-Zijadat]. 26

IZDVOJENO

Rekao je šejh Hamed ibn ‘Atik: “Ko učestvuje u onome što su odlučili oni koji odlučuju znat će da zemlja u kojoj se pojavi širk i dozvole zabranjene stvari i onesposobe vjerski obredi, postaje zemljom kufra u kojoj je dozvoljeno zaplijeniti imetak njenih stanovnika i dozvoljena je njihova krv.” [Ed-Durer es-Senijje fil-Edžvibe en-Nedždijje]. Imetak kafira je ili ganima, ili fej ili ihtitab Rekao je imam Ibn Tejmijje : “Što se tiče ganime to je imetak od kafira koji se uzima borbom protiv njih.” [Medžmu’ul-fetava]. Uzvišeni Allah je dozvolio ganimu muslimanima što je došlo u Njegovom govoru: {Sada jedite ono što ste zaplijenili, kao dopušteno i lijepo, i bojte se Allaha. – Allah zaista prašta i milostiv je.} [El Enfal: 69]. Bilježi se u dva sahiha od Džabira ibn ‘Abdillaha  da je Allahov Poslanik  rekao: “Dato mi je petero, što nije dato nikome prije mene; potpomognut sam strahom na udaljenosti od jednog mjeseca (hoda), cijela zemlja učinjena mi je mesdžidom i čistom (za klanjanje na svakom mjestu), pa kojeg god čovjeka iz moga ummeta zatekne namaz neka ga klanja (na tom mjestu). Dozvoljen mi je ratni plijen (ganima), a nije bio dozvoljen nikome prije mene, dat mi je šefa’at (zauzimanje) i raniji poslanici slati su svako svome narodu a ja sam poslan cijelom čovječanstvu.” A što se tiče feja: „To je ono što se uzme od kafira bez borbe.“ [Medžmu’ul-fetava].

Rekao je Uzvišeni: {A vi niste kasom tjerali ni konje ni kamile radi onoga što je Allah od njih, kao plijen, darovao Poslaniku Svome} [El Hašr: 6]. Što se tiče ihtitaba ili telessusa to znači da se ukrade imetak od kafira na osnovu prevare. To je dozvoljeni imetak koji se ne nalazi pod zaštitom i nema razilaženja među učenjacima u vezi njegove dozvoljenosti. Ali, učenjaci su se razišli u tome da li to spada u ganimu ili nešto što je dozvoljeno uzeti lično za sebe. Mišljenja učenjaka u vezi toga šta ulazi u petinu (el humus) od imetka koji se ukrade Telessus se dešava napadom uz dozvolu ili bez dozvole imama, sa prisutnošću snage i bez njene prisutnosti, te bez napada kao što je telessus kojeg odradi zatvorenik (musliman) nakon oslobađanja ili telessus kojeg odradi trgovac (musliman) na trgovačkom putu ili telessus od strane osobe koja je primila islam u darul-harbu. A dodatna objašnjenja učenjaka za ova stanja šta ulazi u petinu a šta ne ćemo navesti dole. Prvo: telessus sa napadom Džumhur (većina) učenjaka je složna na tome da ako jedan musliman ili grupa muslimana imaju moć i snagu, zatim napadnu na darul-harb i uzmu imetak na silu ili na prevaru onda taj imetak spada u petinu. Većina uleme nije uslovila koliki broj muslimana mora biti da bi imali potrebnu moć i snagu za napad. Rekao je imam El Bagavi eš-Šafi’i : „Bez obzira da li ih je malo ili mnogo, petina pripada onome kome pripada, a ostatak njima, pa čak i da samo jedan čovjek uđe u darul-harb i bori se protiv kafira i uzme njegov imetak, od tog imetka se uzima petina, a ostatak nakon odvajanja petine pripada njemu.“ [Et-Tehzib fi Fikh el Imam Eš-Šafi’i]. Što se tiče Hanefija, Ebu Jusuf je rekao da je uslov da mora biti devet muslimana kako bi se uzela petina na imetak kojeg zaplijene, zato što su oni ti koji posjeduju snagu i moć. A što se tiče napada jednog muslimana oni smatraju da se na taj imetak ne uzima petina i to pripada lično tom muslimanu koji ga je uzeo, osim ako musliman koji napada na darulharb izvršava taj napad sa dozvolom imama, onda se uzima petina jer je on podržan snagom imama, tako da je njegov propis kao propis vojne jedinice.

Drugo: Napad ili telessus sa ili bez dozvole imama Džumhur učenjaka nije razdvojio između onih koji posjeduju dozvolu imama i onih koji ne posjeduju dozvolu, te su rekli da onaj ko napadne sa ili bez dozvole imama i uzme imetak kafira, na taj se imetak uzima petina. Rekao je imam El Bagavi eš-Šafi’i : “Ako skupina muslimana napadne na darul-harb bez dozvole imama to će se smatrati nepohvalnom radnjom; jer ako bi napali sa njegovom dozvolom on može da ih traži i pita za njih (ako se nešto desi), i može da ih pomogne sa svojom vojskom, a ako napadnu bez njegove dozvole i zaplijene imetak onda će se na taj imetak uzeti petina. [Et-Tehzib fi Fikh el Imam Eš-Šafi’i]. Rekao je Ebu Muhammed es-Sa’labi el Bagdadi el Maliki: „Ko sam uđe u darul-harb da bi ukrao imetak i uspije ga zaplijeniti, od njega se uzima petina, a Malik nije razdvojio između njegovog ulaska sa dozvolom imama ili bez dozvole.“ [‘Ujun el Mesail od Kadija ‘Abdul-Vehhaba el Malikija]. To je mezheb džumhura, i to spada u jednu od predaja imama Ahmeda. Rekao je ibn Kudame govoreći o predaji imama Ahmeda: „Njihova ganima je kao ganima drugih, na nju imam uzima petinu a ostatak dijeli među njima, i to je govor većine učenjaka. A od njih su Šafija, koji je rekao da je to zbog govora Uzvišenog Allaha: {I znajte da od svega što u borbi zaplijenite jedna petina pripada Allahu} [El Enfal: 41]. A kijas zavisi od toga da li su ušli sa dozvolom imama.“ [El Mugni od Ibn Kudame]. A što se tiče hanefija oni su razdvojili između onih koji imaju dozvolu imama i onih koji nemaju. Rekao je Ebu Jusuf: „Upitao sam Ebu Hanifu: ‘Jesi li vidio čovjeka ili dva čovjeka kako izlaze iz grada ili Misra i napadaju na zemlju rata i onda zaplijene ganimu, da li se od te ganime uzima petina?’ Rekao mi je: ‘Ne uzima se petina na to što su zaplijenili jer njih dvojica su na stepenu kradljivaca (lopova) u vezi toga što su zaplijenili i zato to pripada njima. Rekao sam: ‘A ako imam pošalje čovjeka iz vojske i on zaplijeni ganimu da li se na tu ganimu uzima petina a ono što ostane se dijeli između njega i vojnika?’ Odgovorio mi je: ‘Da.’ Pitao sam ga: ‘Pa koja je razlika između ovog čovjeka i onda dva čovjeka?’ Odgovorio mi je: ‘Zato što je prvi iz vojske kojeg je poslao imam a vojska pripada njemu, dok druga dvojica nisu od vojske, oni su izašli iz Misra ili grada i napali dobrovoljno bez dozvole imama.’“ [Es-Sejir es-Sagir].

Rumiyah

27

Ovo mišljenje spada u jednu od predaja imama Ahmeda. Rekao je Ibn Kudama komentarišući drugu predaju imama Ahmeda: „To pripada njima i na to se ne uzima petina. To je govor Ebu Hanife. Zato što je to dozvoljeno uzimanje imetka (kafira) bez džihada i to je slično krađi ili pljački. I zato što se džihad dešava sa dozvolom imama ili ga vodi skupina koja ima snagu i moć. A što se tiče ovoga, to je slično običnoj krađi

GANIMA JE NAJČISTIJI NAČIN OPSKRBE

kojom se uzima imetak.“ [El Mugni]. Također postoji i treće mišljenje a to je predaja od imama Ahmeda u kojoj kaže da oni nemaju pravo na to nego to pripada muslimanima jer su oni svojim izlaskom bez dozvole imama bili nepokorni njemu. Rekao je Ibn Kudama: „Rekao je Ahmed: ‘Jedan rob je pobjegao Rimljanima a onda se vratio noseći stvari; rob pripada svome Gospodaru, a ono što ima od stvari i imetka to pripada muslimanima, zato što je svojim djelom bio nepokoran i zato nema nikakvo pravo na to.’“ [El Mugni od Ibn Kudame]. Treće: telessus trgovca i zatvorenika nakon što bude pušten i živi u darul-kufru i onog ko je primio islam u darul-harbu Ko pogleda u razilaženje učenjaka u vezi ove mes’ele vidjeće da ono iz čega se uzima petina jeste 28

IZDVOJENO

ono što se zaplijeni na silu i sa borbom i to spada u šart (uslov ganime). Isto tako, u to spada dozvola imama koji taj napad naziva džihadom. A sve mimo toga učenjaci su odvojili od naziva ganima i nazvali ga dozvoljenim pribavljanjem ili uzimanjem, kao što je krađa ili pljačka. A u to spada telessus od strane trgovca i zatvorenika nakon njegova puštanja ili muslimana koji živi među kafirima ili onoga koji je primio islam u darul-harbu. A dokaz za to je ono što je prenio imam Et-Taberi  u svom tefsiru od Salima ibn Ebil-Dža’da komentarišući govor Uzvišenog {a onome koji se Allaha boji, On će izlaz naći}, rekao je: „Ovaj ajet je objavljen u vezi čovjeka iz plemena Ašja’ koji je bio žestoko iskušan. Došao je Allahovom Poslaniku  koji mu je rekao: ‘Boj se Allaha i strpi se.’ On se nakon toga vratio i našao svog sina koji je bio zarobljen pa ga Allah je oslobodio od neprijatelja, a on je tokom bjegstva uzeo jednu od njihovih koza, te je došao i spomenuo to Allahovom Poslaniku : ‘Da li mi je dozvoljena, o Allahov Poslaniče?’ Pa je odgovorio: ‘Jeste.’“ [Džami’a el Bejan fi T’evil el Kur’an]. Ovaj muslimanski zatvorenik je ovu kozu ukrao od kafira nakon što su ga pustili i Allahov Poslanik  nije za nju uzimao petinu, zato što se to desilo u darul-harbu, izvan područja koja se nalaze pod vlašću muslimana i bez njegove  dozvole, i zato on to nije smatrao ganimom. Zbog toga u imetku koji se uzme ihtitabom je uslov da to bude u darul-harbu i da bude bez dozvole imama. Ovaj propis vrijedi i za trgovca ako ukrade imetak u darul-harbu. Rekao je imam El Bagavi : “Ako uđe u darul-harb i uzme nešto od kafira harbija na osnovu trgovine, zatim porekne i pobjegne, to onda pripada njemu i na to se ne uzima petina.” [Et-Tehzib fi Fikh el Imam Eš-Šafi’i].

Isti propis vrijedi i za onoga ko živi u darul-harbu ili primi islam u darul-harbu, a onda ukrade od kafira uz ispunjene uslove koji se odnose na onoga koji je uzeo kozu u vremenu Allahovog Poslanika . Nema dokaza za onog ko kaže da je to imetak uzet od kafira na koji se uzima petina. Rekao je Ibn Ebi Zejd el Kajrevani: “Rekao je Sahnun: ‘Ako neki narod primi islam u darul-harbu dozvoljeno im je da ubiju onoga koga mogu i da uzmu njihov imetak.’” [En-Nevadir vez-Zijadat]. Nema razlike između imetka i njegovog vlasnika, musliman može ukrasti imetak čovjeka, žene i djece od kafira. Kako se dijeli imetak koji je uzet od kafira harbija Ganima: Rekao je Uzvišeni Allah: {I znajte da od svega što u borbi zaplijenite jedna petina pripada Allahu i Poslaniku, i rodbini njegovoj, i siročadi, i siromasima, i putnicima, ako vjerujete u Allaha i u ono što smo objavili robu Našem na dan pobjede, na dan kada su se sukobile dvije vojske – a Allah sve može} [El Enfal: 41]. Četiri petine ganime pripadaju mudžahidima koji su osvojili tu ganimu, a ostala petina pripada ostalima koji su spomenuti u ajetu ganime u suri El Enfal. Prenosi se od Ibn ‘Omera i Ibn ‘Abbasa  da su rekli: „Allahov Poslanik  je petinu dijelio na pet dijelova.“ Tj. preostalu petinu je dijelio na pet dijelova. Rekao je imam Ahmed: „Allahu i Poslaniku pripada jedna petina, a dio pripada njegovoj rodbini, a to je rodbina Allahovog Poslanika , a to je Benu-Hašim, Benul-Muttalib i Allahov Poslanik  nije to dijelio osim njima. I siročadi (jetimima) pripada dio, i siromasima pripada dio, i putnicima pripada dio.“ [Mesail Ahmed ibn Hanbel u predaji od njegovog sina ‘Abdullaha]. Na šta se troši dio koji pripada Allahu i Njegovom Poslaniku g Dio koji pripada Allahu i Njegovom Poslaniku  jeste zapravo fej’ koji se troši za konje, oružje i ono što koristi muslimanima. Rekao je Ibn Kudama: “Ono zbog čega je Uzvišeni Allah pripisao sebi i Svome Poslaniku (dio ganime) jeste zbog koristi (muslimanske koristi), i to se ne odnosi samo na Allahovog Poslanika  pa da se ukida sa njegovom smrću.” [El Mugni od Ibn Kudame].

Fej’: Uzvišeni Allah je pojasnio mjesta na koja se troši fej’ u suri El Hašr: {Plijen od stanovnika sela i gradova koji Allah Poslaniku Svome daruje pripada: Allahu i Poslaniku Njegovu, i bližnjim njegovim, i siročadi, i siromasima, i putnicima – da ne bi prelazilo iz ruku u ruke bogataša vaših; ono što vam Poslanik kao nagradu dā – to uzmite, a ono što vam zabrani – ostavite; i bojte se Allaha jer Allah, zaista, strahovito kažnjava – i siromašnim muhadžirima koji su iz rodnog kraja svoga protjerani i imovine svoje lišeni, koji žele da Allahovu milost i naklonost steknu, i Allaha i Poslanika Njegova pomognu – to su, zaista, pravi vjernici – i onima koji su Medinu za življenje izabrali i domom prave vjere još prije njih je učinili; oni vole one koji im se doseljavaju i u grudima svojim nikakvu tegobu, zato što im se daje, ne osjećaju, i više vole njima nego sebi, mada im je i samima potrebno. A oni koji se uščuvaju lakomosti, oni će, sigurno, uspjeti. Oni koji poslije njih dolaze – govore: “Gospodaru naš, oprosti nama i braći našoj koja su nas u vjeri pretekla i ne dopusti da u srcima našim bude imalo zlobe prema vjernicima; Gospodaru naš, ti si, zaista, dobar i milostiv!”} [El Hašr: 7-10]. Učenjaci su se razišli u tome da li se na fej’ uzima petina ili se ne uzima. A razlog razilaženja jeste to što se u sedmom ajetu sure El Hašr spominju iste vrste ljudi koje je Uzvišeni Allah spomenuo u ajetu o ganimi u suri El Enfal. Jedna grupa je uzela ajet po vanjštin, znajući da Uzvišeni Allah nije spomenuo petinu kao što je spomenuo u ajetu sure El Enfal. A druga grupa učenjaka je uzela govor ‘Omera  kada je učio govor Uzvišenog Allaha u ajetima spomenutim gore, gdje je ‘Omer  rekao: “Ovo podrazumijeva muslimane.” Spomenuo je ove ajete radi pojašnjenja sveobuhvatnog propisa a ne na osnovu toga da se fej’ posebno odnosi na ove vrste ljudi. Rekao je Ibn Kudama u djelu “El Kafi”: “Ono što je očito u hanbelijskom mezhebu jeste da se ne uzima petina, zbog govora Uzvišenog: {A vi niste kasom tjerali ni konje ni kamile radi onoga što je Allah od njih, kao plijen, darovao Poslaniku Svome} [El Hašr: 6]... pa do kraja ajeta. I On ga je učinio za sve muslimane. Kada je ‘Omer h pročitao ove ajete rekao je: ‘Ovo podrazumijeva sve muslimane, ako doživim vidjeću kako čoban dolazi na svojoj mazgi da uzme svoj dio, a da se ne mora klesti za to.’” [El Kafi fi Fikh el Imam Ahmed]. Ibn Kudama je rekao da se na fej’ uzima petina, a petina feja pripada onome koga je Uzvišeni Allah spomenuo u ajetu o ganimi i feju, dok četiri preostale

Rumiyah

29

petine feja pripadaju svim muslimanima po redu kako je to spomenuo u knjizi El Kafi, pa je rekao: „Prvo se počne sa najvažnijim pa onda sljedećim najvažnijim, a najvažnije je ispuniti potrebe muslimanske vojske i popuniti bojna polja sa onim što je potrebno, i sagraditi ono što je potrebno da se sagradi, i iskopati hendeke (rovove), i kupiti ono što je potrebno od opreme i oružja. Zatim najvažnije pa onda sljedeće najvažnije od popravljanja luka, puteva i mesdžida i pravljenja dotoka za rijeke, i opskrbljivanje kadija, imama i muezina, i onih koji su potrebni muslimanima i koji koriste muslimanima. Zatim bi se trebao jedan dio dati muslimanima zbog toga što je to spomenuto u ajetu i govoru ‘Omera .’” [El Kafir fi Fikh el Imam Ahmed]. Garancija zaštite (sigurnosti) Nema razilaženja u tome da je darul-harb dozvoljena država (dar ibaha) i da krv stanovnika darul-harba i njihov imetak nisu zaštićeni i da neprolijevanje njihove krvi dolazi samo sa ugovorom zimma ili davanjem zaštite. A što se tiče onih koji se sa muslimanima nalaze pod ugovorom zaštite ili primirja, kada se ispune uslovi tih ugovora, obaveza je da se ispune stvari koje zahtijevaju ti ugovori, i to je idžma’a u kojem nema razilaženja. Rekao je Allahov Poslanik : “Ko ubije onog ko se nalazi pod ugovorom, neće osjetiti miris Dženneta, a njegov miris se osjeti na udaljenosti od četrdeset godina hoda.” [Bilježi Buhari]. Zaštita koju musliman daje mušriku zahtijeva od muslimana da ga ne diraju kao što je došlo u hadisu muttefekun ‘alejhi od ‘Alija  da je rekao: “Rekao je Allahov Poslanik : ‘Štićeništvo koje provode muslimani je jedinstveno, i svaki će ga od njih provoditi. Ko prekrši ugovor prema muslimanu - neka je na njega prokletstvo Allahovo, prokletstvo meleka i cijeloga svijeta! Allah neće od njega primiti ni obavezni ni dobrovoljni posao!’” [Bilježi Buhari]. Isto tako, ono što je došlo od ‘Alija  da je Allahov Poslanik  rekao: “Vjernici su jednaki kad je riječ o odmazdi i krvarini. Oni su naspram drugih kao jedna ruka. Njihovo jamstvo će biti poštovano, pa makar ga dao najslabiji među njima. Vjernik se ne ubija (odmazdom) zbog nevjernika, čak ni zbog onoga sa kojim je sklopljen ugovor.” [Bilježe Ahmed, Ebu Davud i En-Nesai]. Rekao je Ibn Hišam: “Pričao mi je Ebu ‘Ubejda da kad je Ebul-‘Aas ibn er-Rebi’a došao iz Šama i sa sobom nosio imetak mušrika rečeno mu je: ‘Zašto ne primiš islam i ne uzmeš taj imetak sebi jer je to imetak mušrika?’ 30

IZDVOJENO

Pa je odgovorio: ‘Loše bi bilo ono sa čime bi počeo svoj islam ako iznevjerim svoj emanet.’” [Sira Ibn Hišam]. Od Mugire ibn Šu’beta se prenosi da se družio sa nekim narodom u džahilijjetu, pa ih je ubio i uzeo njihov imetak, zatim je došao i primio islam, pa mu je Allahov Poslanik  rekao: „Što se tiče (tvoga) islama prihvatam ga, ali što se tiče imetka nemam sa njim ništa.“ [Bilježi Buhari]. Rekao je Ibnul-Kajjim: “U govoru Allahovog Poslanika  Mugiri ‘što se tiče (tvoga) islama prihvatam ga, ali što se tiče imetka nemam sa njim ništa’ se nalazi dokaz da je imetak mušrika pod ugovorom zaštićen, i taj se imetak ne može uzeti već se mora vratiti njemu, a Mugire je bio sa njima na osnovu garantiranja sigurnosti, zatim ih je prevario i uzeo njihov imetak, a Allahov Poslanik  nije htio ništa da ima sa tim imetkom, niti je branio taj imetak, niti je htio da on vraća taj imetak, zato što se to desilo prije islama Mugire.” [Zad el Me’ad fi Hedji hajril-‘ibad]. Korištenje određenih izraza radi prevare ne znači garantiranje sigurnosti a onda pronevjeravanje iste Ovo je ono što su uradili ‘Abdullah ibn Unejs i Muhammed ibn Meslama . Muhammed ibn Meslema nije dao zaštitu Ka’bu ibnul-Ešrefu nego ga je prevario govoreći mu da mrzi život sa Allahovim Poslanikom  i tražio je dozvolu od Allahovog Poslanika  da kaže nešto i on  mu je to dozvolio. A od onoga što je rekao kao što to bilježi Buhari jeste: “Ovaj čovjek od nas traži zekat i već nas je opteretio (obavezama), pa smo došli da tražimo pozajmicu od tebe, a Boga mi - rekao je - već nam je previše dosadio. Mi ga slijedimo i nećemo da ga napustimo dok ne vidimo šta će biti s njim.” Njegova izjava “već nas je opteretio” znači da su ashabi j dali prisegu Allahovom Poslaniku  na ono što ih čeka od belaja, zalaganja i poteškoća na Allahovom putu. Međutim, on ga je prevario sa tim izrazom i tražio od njega svoju potrebu kako bi bio siguran u njega, a onda ga ubio. Isto tako govor ‘Abdullaha ibn Unejsa Halidu el Behzeliju: “Do mene je došlo da ti okupljaš za tog čovjeka, pa sam ti došao zbog toga.” Njegov govor “zbog toga” može značiti da ga pomogne ili da ga ubije, i na osnovu toga, prevara sa djelima ili govorom a zatim ubistvo ili zaplijena imetka se ne smatra izdajom, ako se jasno ne govori o zaštiti, jer zaštita znači da dođe do ugovora i dogovora između dvije strane, između onoga ko daje zaštitu i onoga kome se daje zaštita sa

EUROPSKA CENTRALNA BANKA - MUSLIMANI MORAJU NAPASTI EKONOMIJU KAFIRA

jasnim riječima, a ne sa djelima ili govorom kojima se nastoji prevariti onaj kome se obraća. Nema razilaženja među fakihima u vezi garantiranja zaštite (sigurnosti) sa jasnim govorom. Ali što se tiče govora koji nije jasan u tome ima razilaženja. Ima nekih učenjaka koji su nabrojali neka djela i govore u vezi zaštite, a ima i nekih koji ih nisu nabrojali. I nije ništa čudno ako neko od učenjaka muslimana tu mes’elu stavi pod vrstu izdaje, dok je drugi stavi u poglavlje prevare i ratne varke. Djelomične mes’ele koje ulaze pod garantiranje zaštite koristeći izraze koji nisu jasni nemaju nikakvih standardnih uputa na kojima su svi učenjaci složni. Također, ubacivanje dijelova pod određenu osnovu jeste ono što spada u izvore idžtihada u kojima je dozvoljeno da postoji više mišljenja, tako da nije ispravno da se u ovoj mes’eli zateže i zastupa samo jedno mišljenje ili da se skreće sa njenog puta. Viza i dozvola za ulazak u darul-harb ne znači da su krv i imetak kafira zaštićeni Osnova u vezi krvi i imetka stanovnika darul-harba jeste da ono nije zaštićeno. Ako bi raspravljali o tome da li je ono od zaštite ili se tome može dati zaštita i dokazi nam se podudare ili budu slični onda se vraćamo na osnovu koja znači da su krv i imetak kafira dozvoljeni sve dok nam ne dođe dokaz da nisu dozvoljeni, zato što je idžma’a jekin a razilaženje je sumnja, tako da sumnja ne može nadvladati jekin. Zaštita ne dozvoljava da bude sumnji u njoj. A sumnja ne može poništiti čvrst propis zbog nečega što se poznaje. Nema sumnje u to da je dozvoljeno varati kafire u

ratu. I to se radi sa laganjem koristeći govor koji nije jasan. Sažetak: Imetak koji nije zaštićen zbog kufra njegovog vlasnika, kao i imetak onog protiv kojeg se bori je dozvoljeno zaplijeniti na svaki mogući način. U ovome nema razilaženja u osnovi, osim ako se radi o kafiru kojem je data zaštita. Muslimanu je dozvoljeno da se koristi prevarom kako bi opljačkao i ukrao imetak od stanovnika darul-harba, gdje god da se nalaze i gdje god da se pronađu. Nigdje ne postoji šerijatski dokaz da viza (za ulazak u darul-harb) znači ugovor garantiranja zaštite, nego to je dozvola za ulazak u darul-harb, a dozvola za ulazak ne znači garantiranje zaštite. Stanovnici određene države nisu zaštićeni jedni od drugih (da se ne pobiju). A ako neko nekome garantira zaštitu to ne znači da je taj zaštićen od nekoga drugog. Rekao je Ibn Ebu Zejd el Kajrevani: “Ako spomenu vladaru da su muslimani i on im kaže da su sigurni, ali oni (muslimani koji su ušli u darul-harb) ne garantiraju sigurnost njemu, niti mu išta kažu i ta se vijest ne proširi zemljom i ljudi ne znaju da im je on dao zaštitu, njima je dozvoljeno da ubiju koga žele i uzmu od imetka šta žele. Isto tako, kada bi im rekao vi ste sigurni idite u zemlju islama i oni mu ništa ne kažu, također je dozvoljeno da ubiju koga mogu i izađu iz darul-harba. Neki od učenjaka Iraka su rekli: ‘Ako musliman uđe u darul-harb bez ugovora o zaštiti i kaže (kafirima) ja sam s vama ili kaže došao sam da se borim s vama i oni ga ostave na miru, dozvoljeno mu je da uzme od njihovog imetka, i da uzme ono što može i ubije koga može, a onaj ko nekome da zaštitu ne znači da je on siguran od njih.’” [En-Nevadir vez-Zijadat]. Ko uđe u darul-harb sa lažnim ili ispravnim dokumentima koji potvrđuju njegovu vjeru i lične informacije

Rumiyah

31

MUSLIMAN KOJEG SU KAFIRI ZAROBILI MOŽE UZETI NJIHOV IMETAK KORISTEĆI TELESSUS ONDA KADA GA OSLOBODE

dozvoljeno mu je da ih ubije i uzme njihov imetak ako bude u mogućnosti za to, jer to ne podrazumijeva davanje zaštite. ‘Amr ibn Umejja se pripisao plemenu Benu Bekr i jednom mušriku dao lažne i pogrešne informacije sve dok taj mušrik nije povjerovao da je on mušrik i smirio se u vezi njega. I kada je taj mušrik zaspao ‘Amr ga je ubio. Lažni dokumenti koji potvrđuju da je njihov vlasnik iz te zemlje ne podrazumijeva garantiranje sigurnosti, niti na osnovu običaja, niti na osnovu Šerijata. A ako dokumenti potvrđuju da on nije iz te zemlje ali mu je dozvoljen ulazak na osnovu potrebnih lažnih dokumenata to ne podrazumijeva davanje sigurnosti jer to spada u ratnu varku. Nema ništa jače od onoga što je uradio ashab Muhammed ibn Meslema i njegova grupa, a to se radi pripisivanjem darul-harbu ili nekom kafirskom narodu ili na osnovu izbjeglištva u njihovu državu ili prespavanjem kod njih. Sve to ne znači davanje sigurnosti od strane muslimana tim kafirskim zemljama. A prespavanje kod njih onoga ko želi da ih ubije ne znači davanje zaštite kao što je to uradio ashab ‘Amr ibn Umijja ed-Dameri . A također kao i ulazak Muhammeda ibn Mesleme  u tvrđavu židova koji ih je prevario i ubio taguta K’aba ibn el Ešrefa. Ulazak mudžahida u darul-harb na način traženja izbjeglištva je slično onome što su radili ashabi, ali da to ne sadrži ništa što sa sobom nosi kufr. Podsticanje na uzimanje imetka kafira i vođenje džihada protiv njih s tim imetkom Kada je Allahov Poslanik  učinio hidžru u Medinu izvor njegove opskrbe je bila ganima, a to je najbolja vrsta opskrbe. Imetak koji se silom uzima od kafira je najčistiji i najbolji od onog kojeg čovjek uzima na neki drugi način. Rekao je Uzvišeni: {Sada jedite ono 32

IZDVOJENO

što ste zaplijenili, kao dopušteno i lijepo, i bojte se Allaha. – Allah zaista prašta i milostiv je.} [El Enfal: 69]. Rekao je Ibnul-Kajjim: „Jasno se vidi da je najbolja vrsta opskrba, ona koja je učinjena opskrbom Allahovog Poslanika , opskrba iz ganime i onoga što im je Šerijat dozvolio. Ova vrsta opskrbe se u Kur’anu pohvaljuje više nego bilo koja druga i oni koji uzimaju opskrbu na ovaj način su pohvaljeni više nego drugi koji uzimaju opskrbu na druge načine. Upravo zato je Uzvišeni Allah izabrao ovu vrstu opskrbe za Svoje najbolje stvorenje i pečata svih vjerovjesnika i poslanika, koji je rekao: ‘Poslan sam sa sabljom pred Sudnji dan sve dok se ne bude obožavao samo Allah Koji nema sudruga. Moja opskrba se nalazi pod sjenom moga koplja, a poniženje pripada onome ko mi bude nepokoran.’ To je opskrba koja je uzeta sa ponosom i čašću i nanošenjem poraza Allahovim neprijateljima, i to je opskrba koja je najdraža Allahu i nijedna druga vrsta opskrbe nije bolja od te. A Allah najbolje zna.” [Zad el Me’ad]. Neki muslimani danas ne žele da koriste silu kako bi uzeli imetak od kafira i misle da je bolji imetak koji uzimaju radeći druge poslove. Međutim, to je pogrešno, jer najbolji halal po dokazu iz Kur’ana jeste ganima, koja je bila opskrba Allahovog Poslanika  nakon njegove hidžre u Medinu. Ovaj imetak je ono što je Allah stvorio za sinove Ademove kako bi se pomogli s tim u pokornosti i ‘ibadetu Allahu, a onaj ko se s tim pomogne u činjenju kufr i širka Allahu, Allah će na njega poslati muslimane koji će to oteti od njega i vratiti ga onome ko je preči da ga posjeduje a to su oni koji čine ‘ibadet Allahu i svjedoče Njegov tevhid i pokoravaju se Njemu. Zbog toga se ono zove fej’ jer se vraća onome ko ima veće pravo na to i zbog čega je stvoreno.

Svaki muvehhid mora da proširi svoj krug džiha- Muvehhid mudžahid također treba da imetak kafida, a financijski i ekonomski rat je jedan od najvećih ra koristi za kupnju oružja i potrebne opreme s čime bojnih polja džihada kao što je to radio Allahov Po- će izvršavati džihadske operacije u darul-kufru. slanik  u mnogim bitkama gdje je pljačkao imetak O muvehhide u darul-kufru, budi kao Ebu kafira i uništavao njihovu imovinu. Nema sumnje Džendel  i nemoj se libiti u uzimanju imetka kafda kafiri danas pokreću svoje vojske i svoju snagu ira protiv kojih se vodi rat, ili na silu, ili krađom, koristeći svoj novac, tako da je obaveza svakom ili prevarom, i razmisli o govoru imama Ibn Temuvehhidu da nađe i izmisli načine kako da oslabi jmijje  u vezi muslimana koji uđe u darul-harb: ekonomiju kafira i kako da ukrade njihov imetak „Isto tako, ako bi oteo njih ili njihovu djecu ili ih ili uništi njihovu imovinu. Muslimani bi trebali, a udario i ozlijedio na neki način, pa životi kafira propogotovo oni koji žive u darul-kufru i ne mogu učiniti hidžru, da rade onako kako je radio ashab Ebu Basir  sa mušricima Mekke. Nema sumnje da uništavanje i uzimanje imetka kafira ostavlja veliki trag na naš današnji rat protiv njih. Od toga jeste i uzimanje imetka onih protiv kojih se vodi rat i uništavanje njihove imovine te njihovih zemalja, sve ono što slabi VIZE ZA ULAZAK NE GARANTUJU ZAŠTITU KRVI I IMETKA KAFIRA neprijatelja i šteti njegovoj ekonomiji. Rekao je Ebu Jusuf: „Nema ništa loše u tome da tiv kojih se vodi rat i njihovi imeci su dozvoljeni se zapale njihove tvrđave, ili da se utope u vodi, ili muslimanima. Pa ako ih uzmu (zaplijene ili otmu) da se unište i sruše, ili da se gađaju sa katapultom, na dozvoljen način oni postaju njihovo vlasništvo.“ zbog govora Uzvišenog: {vlastitim rukama i rukama [Medžmu’ul-Fetava]. vjernika svoje domove su rušili.}, i zato što sve to Ovo je ono što se tiče otimanja njihove djece, spada u borbu i jer je to ono što neprijatelju nano- pa šta onda misliš o njihovom imetku? I ne zabosi poraz i srdžbu i ono što ih suzbija, i zato što je ravi da njihov rat protiv Islamske države pokreće imetak dozvoljen jer su dozvoljeni njegovi vlasnici, novac, stoga očisti svoj nijjet i osloni se na Allaha i nema zaštite za njihove živote sve dok se ne ubiju, i nemoj se savjetovati ni sa kim u vezi krađe njipa kako je onda sa imetkom?” [Bedai’u es-Sanai’u]. hovog imetka. Kreni Allahovim bereketom. Krađa Isto tako, ovaj imetak može biti od koristi džihadu imetka kafira slabi njih i njihovu ekonomiju i ako se troši na Allahovom putu, tako da muveh- ojačava vjernike i sprema ih za ono što je veće od hid može uzeti imetak od kafira kako bi financirao krađe imetka. Zaista je to vrsta džihada koji je nahidžru braće u vilajete Hilafeta ili kako bi finan- pušten u našem vremenu, osim kod male skupine cirao onoga ko se bori protiv kafira. Koliko je samo iskrenih, a njih je jako malo. Molimo Allaha da muslimana zakasnilo sa hidžrom zbog toga što su podari pobjedu Svojim robovima mudžahidima i bili prisiljeni da rade kod kafira kako bi skupili da izliječi prsa muvehhida. A sva zahvala pripada dovoljno novca za put, neka je Allah na pomoći. samo Allahu, Gospodaru svjetova.

Rumiyah

33

I dok vojnici Hilafeta vode borbu protiv snaga kufra, mi ćemo se na kratko osvrnuti na nekoliko vojnih operacija koje su mudžahidi Islamske države uspješno izveli, uspijevajući tako proširiti teritorij Hilafeta, terorizirati, masakrirati i poniziti Allahove neprijatelje. Ove operacije su samo izbor mnogih operacija koje je Islamska država izvela na različitim frontovima širom mnogih područja tokom zadnjih sedmica. Istočna Azija 9. ramazan – oko 10 vojnika filipinske krstaške vojske je ubijeno u borbama sa vojnicima Hilafeta u području Mama Sabano na jugu Kotabata. 13. ramazan – vojnici Hilafeta su bombardovali pozicije krstaške filipinske vojske sa minobacačima u području Batikul na otoku Džolo Sulu. Mudžahidi su također uništili vozilo koje prevozi krstaške vojnike u području Mindanao. 14. ramazan – ubijeno je 11 krstaških filipinskih vojnika u sukobima sa vojnicima Hilafeta, a 8 drugih 34

VIJESTI

je ubijeno sa snajperom u naselju Dagudian u gradu Maraviju. Također je uništeno jedno od njihovih vozila sa raketnim projektilom. 16. ramazan – ubjieno je 12 krstaških filipinskih vojnika u sukobima sa vojnicima Hilafeta u naselju Ajkum. Također je 5 drugih ubijeno sa snajperom u naselju Mabandi u Maraviju. 19. ramazan – vojnici Hilafeta su se sukobili sa krstaškom filipinskom vojskom u naselju Monkado gdje su ubili tri vojnika. A u naselju Mabandi ubijeno je 5 drugih vojnika sa snajperom. 22. ramazan – dva filipinska vojnika su ubijena u sukobima u naselju Bunud Madaja u Maraviju. 23. ramazan – uništen filipinski oklopnjak sa raketom i ubijeno 5 njihovih vojnika a 9 drugih ranjeno u sukobima sa vojnicima Hilafeta u naselju Lajlud Madaja u Maraviju. 24. ramazan – snajperske jedinice su ubile četiri krstaška filipinska vojnika u naseljima Marinot i Lajlud Kadajunan u Maraviju, dok je 5 drugih krstaša ubijeno u sukobima sa vojnicima Hilafeta u naselju Mankado u Maraviju.

25. ramazan – vojnici Hilafeta su ubili 7 krstaških filipinskih vojnka u sukobima u naselju Baling u Maraviju. 26. ramazan – vojnici Hilafeta su se sukobili sa krstaškim filipinskim vojnicima u naseljima Lajlud Madaja, Baling i Marinot u Maraviju, gdje su ubili 13 krstaša i ranili nekoliko drugih. 3. ševval – vojnici Hilafeta su ubili 13 vojnika krstaške filipinske vojske u sukobima koji su se odvili u nekoliko naselja u Maraviju. Također su uništili njihov oklopnjak u naselju Marinot gađajući ga sa RPG raketom te su ubili 5 krstaša koji su se nalazili unutra. 8. ševval – vojnici Hilafeta su se sukobili sa krstaškim filipinskim vojnicima u naselju Monkado Koloni u Maraviju gdje su ubili 8 krstaša. 10. ševval – 9 krstaških vojnika filipinske vojske je ubijeno u sukobima sa vojnicima Hilafeta u naselju Baling u Maraviju. Australija 10. ramazan – vojnik Hilafeta, Allah ga primio, je izveo operaciju u gradu Melbourne. Uzeo je ženu za taoca i ubio je jednog krstaškog građanina Australije. Nakon što je namamio policiju u to mjesto, počeo je pucati po njima ranjavajući trojicu prije nego što je postigao šehadet. Perzija 12. ramazan, pet ingimasija Islamske države su izveli blagoslovljenu operaciju u kojoj su napali utvrdu kufra i rafda u Perziji. Napali su dva simbola širka, prvi je mušrički parlament, a drugi je kabur taguta Homeinija, naoružani sa puškama i ručnim bombama, te ek-

splozivnim prslucima. Ubijeli su ubiti i raniti blizu 60 murtedda prije nego su postigli šehadet, Allah ih primio. Vilajet El Džunub 14. ramazan – brat istišhadi Ebu Fehd el ‘Iraki, Allah ga primio, je napao na rafidije mušrike u prljavo gradu Kerbela gdje je detonirao svoj eksplozivni pojas na njih i tako ubio 30 i ranio 35. U međuvremenu, brati istišhadi Ebu Mudžahid el Basri, Allah ga primio, je detonirao svoj eksplozivni prsluk na drugu skupinu murtedda u gradu Babilu gdje je ubio 37 i ranio 40 murtedda. Vilajet Ninava 19. ramazan – vojnici Hilafeta su napali pozicije rafidijske federalne policije u područjima Devvasa, Nebi Šit i ulicu Halep u zapadnom Mosulu. Odvili su se žestoki sukobi tokom kojih je ubijeno 40 murtedda, među kojima i oficir sa činom pukovnika, i nekoliko murtedda je ranjeno. Uništeno je šest hummera, a dva druga vozila za prevoz vojnika su zapaljena, i mudžahidi su zauzeli nove pozicije. Vojnici Hilafeta su također napali pozicije rafidijske federalne policije u naselju Dandan na jugu Mosula. Odvili su se žestoki sukobi u kojima je ubijeno i ranjeno na desetine murtedda, a ostali su se dali u bijeg. Mudžahidi su također uništili 12 vozila i zauzeli nove pozicije i zaplijenili oružje i municiju. 1. ševval – vojnici Hilafeta su pokrenuli veliki napad iz različitih pravaca na pozicije rafidijskih milicija u naseljima Tenek, Jermuk, Mušahida, Šifa’, Nebi Šit, ulica Halep i ulice Kurniš, kao i u okolici područja Bab etTub, Bab Džedid, Bab el Bejd i Bab Lekeš. Odvili su se žestoki sukobi u kojima je ubijeno i ranjeno nekoliko

POSLJEDICE BLAGOSLOVLJENOG NAPADA NA ŽIDOVE

Rumiyah

35

murtedda, a ostali su se dali u bijeg. Mudžahidi su zauzeli naselje Tenek i većinu naselja Jermuk, kao i neke dijelove naselja Šifa i područja Mušahida, uz dojave da su rafidijske snage zapalile svoje pozicije i vozila u naseljima Tel er-Rumman, Redžm Hadid i Vadi Hadžer, nakon žestokog probijanja njihovih redova na zapadu Mosula. Palestina 21. ramazan – grupa vojnika Islamske države, Ebul-Bera’ el Makdisi, Ebul-Hasan el Makdisi i Ebu Rih el Makdisi, Allah ih primio, su izveli blagoslovljenu operaciju u gradu Kudsu. Napali su Allahove neprijatelje u osveti za Njegovu vjeru i svetinje muslimana koje su oskrnavljene. Napali su grupu prljavih židova gdje su ubili žensku vojnikinju i ranili nekoliko drugih, a nakon toga mudžahidi su postigli šehadet. Vilajet Salahuddin 21. ramazan – pet vitezova šehadeta, Ebul-Fakih eš-Šami, Ebul-Velid eš-Šami, Ebu Mu’az el Kerbuli, Ebu ‘Adnan es-Selmani i Ebu ‘Omer el Ferradži, Allah ih primio, su izveli ingimasi napad na bazu rafidijske federalne policije ‘Liva el ‘Askerijjin, u području Džubejrija u gradu Samerra. Sukobili su se sa osobljem koje se nalazilo u bazi i sukobi su trajali oko dva sata, u kojima su svi murteddi ubijeni. Ingimasiji su se potom sukobili sa snagama koje su došle kao podrška u isto područje i uspjeli su ubiti i raniti nekoliko njih. Dva ingimasija su ubijena a ostala tri su detonirala svoje eksplozivne prsluke na murtedde. U ovom blagoslovljenom napadu ubijeno je 38 murtedda a 10 drugih je ranjeno. Uništena je baza i skladište oružja, te jeonesposobljeno i zapaljeno nekoliko vojnih vozila. 26. ramazan – osam vojnika Hilafeta je izvelo ingimasi napad na pozicije rafidijskog Hašda u selu Selam na sjeverozapadu Tikrita. Sukobili su se sa murteddima i detonirali su svoje eksplozivne prsluke na njih ubijajući i ranjavajući oko 60 murtedda, te zapaljujući 7 vozila sa montiranim mitraljezima. Vilajet Horasan 20. ramazan – istišhadi ‘Aiša el Horasani, Allah ga primio, je ušao u rafidijski hram u gradu Kabulu i otvorio vatru na mušrike koristeći pištolj koji je nosio sa sobom. Nakon toga je detonirao svoj eksplozivni prsluk na njih i tako ubio 17 i ranio desetine drugih. 28. ramazan – istišhadi Ebu ‘Osman el Horasani, Allah ga primio, je detonirao svoj eksplozivni prsluk na sk36

VIJESTI

upinu murteddske pakistanske policije u gradu Kuveta, i tako ubio i ranio oko 30 murtedda. Francuska 24. ramazan – vojnik Hilafeta, Ebu Mejsun el Fransi, Allah ga primio, se svojim vozilom, koje je bilo natovareno sa eksplozivom i oružjem, zabio u kombi francuske krstaške policije u gradu Parizu, ponovo šireći teror među krstaše i napominjući ih da je bitka došla u njihovu zemlju. Belgija 25. ramazan – vojnik Hilafeta, Usama Zejruh, Allah ga primio, je izveo napad na krstaše na glavnoj željezničkoj stanici u gradu Briselu. Vilajet El Enbar 28. ramazan – četiri vojnika Hilafeta, Ebu Kevser es-Sudani, Ebu Sejf eš-Šami, Ebu Rahma el Enbari i Ebu Muhammed el ‘Iraki, Allah ih primio, su prije sabah namaza izveli napad na pozicije rafidijske vojske i sahvata u gradu Bagdadi na zapadu Enbara. Napali su murtedde i sukobili se s njima u sukobima koji su trajali nekoliko sati, sve dok nisu istrošili svoju municiju. Nakon toga su detonirali svoje eksplozivne prsluke na murtedde i ubili oko 40 te ranili desetine ostalih. Među ranjenima se nalazi murtedd Šurahbil el ‘Ubejdi, upravnik distrikta Bagdadi, kao i vođa jedinice komandos, i murtedd pukovnik Kemal el ‘Ubejdi, komandir 4. brigade. Somalija 1.ševval – dva murtedda somalijske vojske su ubijena u sukobima sa vojnicima Hilafeta u području Džarur na istoku teritorije Puntland. Vilajet Rakka 5. ševval – nekoliko vojnika Islamske države je izvelo napad na PKK pozicije u industrijalnom dijelu i u naselju Mešlab, kao i kod kružno toga Berazi i kod Univerziteta Ittihad. Odvili su se žestoki sukobi koji su trajali nekoliko sati a u kojima je ubijeno 30 murtedda, te je nekoliko drugih ranjeno. U međuvremenu, snajperske jedinice su ubile 12 murtedda u naseljima Rumanijja i Džezra i blizu kružnih tokova Furusijja i Berazi, te su ranile tri druga.

Rumiyah

37

38

EKSKLUZIVNO

SLIJEDITE PRIMJERE SVOJE BRAĆE U ISLAMSKOJ DRŽAVI U KLANJU MURTEDDA I KAFIRA

Hvala Allahu Koji daje ponos vjernicima, Koji ponižava i kažnjava nevjernike, neka su salavati i selam na našeg Poslanika, na vođu, na mudžahida, onoga koji je milostiv prema vjernicima a žestok prema nevjernicima, na njegovu porodicu i ashabe mudžahide i na one koji ga slijede sve do Sudnjega dana. A zatim: Allahova roba je jako skupa, Allahova roba je Džennet, a Džennet se nalazi pod sjenkama sablji. Pa ustanite o braćo naša, i krenite prema Džennetu čija je širina kao nebesa i Zemlja, ustanite kao gladni lavovi i ne bojte se ničijeg prijekora osim Allahovog. Prošlo je vrijeme poniženja i očaja. Otresite sa sebe prašinu poniženja. Zar vas nije stid što ostajete u odajama vaših žena, dok vaša braća bivaju ubijana od strane aviona i raketa? Zar vas nije stid što ste od sjedača i napuštate džihad, dok muslimanke bivaju silovane a muslimanska djeca i muškarci ubijani i mučeni najgorim mukama? A vi jedete, pijete i spavate u udobnosti i bez ikakvih problema. Zar se ne bojite Allaha kada vas upita šta ste čekali? Da li mislite da će neko drugi ustati za vas i ispuniti vašu obavezu? Pa i ako ustane, Allah će njega nagraditi sa Džennetom a ne vas, pa šta onda čekate? Zar govorite da nikako ne možete pomoći svojoj braći? Ne, tako mi Allaha, možete! Ispred vas se nalaze kafiri i murteddi, slijedite primjer vaše braće heroja islama u Eu-

ropi i Americi i Australiji. Oni su bili iskreni u ugovoru kojeg su Allahu dali. Krenite njihovim koracima. Budite vi oni koji će pomoći Ummet. A ako ne učinite tako, Allah će doći sa narodom kojeg će On voljeti i koji će Njega voljeti, koji će se boriti na Allahovom putu i neće se ničijeg prijekora osim Allahovog bojati. Ustanite, Allah vam se smilovao, i krenite ka Džennetu čija je širina kao nebesa i Zemlja. Pa uistinu je uspio onaj koji uđe u njega. Ovu poruku upućujemo muvehhidima na Balkanu, herojima u Bosni, Srbiji, Hrvatskoj, Albaniji, Makedoniji, Kosovu, Crnoj Gori, onima koji odbijaju poniženje i nepravdu. Onima koji nisu zadovoljni sa poniženjem i sramotom, koji nisu zadovoljni da budu od onih koji se izležavaju i sjede, onima koji ne žele da naginju kafirima i murteddima, onima koje dunjaluk i njegovi ukrasi nisu zaokupirali, onima koji su ostali strpljivi na gurbetu dina (stranaštvu vjere), kao stranci (gureba’), onima koji kada bi pronašli najmanji put koji vodi ka Hilafetu ne bi nimalo odgađali da krenu njime. Onima koji se brinu o stanju svoga ummeta i svoje Države, vama, o vi koji ste ljubomorni za svoju vjeru, kažemo: Radujte se o muvehhidi, radujte se, jer se pobjeda, tako nam Gospodara Ka’be, približila. Mudžahidi su svojim stopalima kročili na vašu

Rumiyah

39

MURTEDDSKE VOĐE NEISLAMSKE ZAJEDNIICE - UBIJANJE MURTEDDA NAM JE DRAŽE I PREČE OD UBIJANJA PRAVIH KAFIRA

zemlju. Pa ustanite i budite od mudžahida osvajača, ustanite i potražite vojnike Hilafeta u vašoj zemlji i pridružite im se. A ako im se ne možete pridružiti, pa ispred vas se nalaze robovi tavagita, kojih ima mnogo u vašoj zemlji. Ubijajte šejhove tavagita, sluge murtedda, napadajte “islamske” organizacije i urede. Napadajte ih na Allahovom putu, ubijajte murtedde, od učenjaka zla, robova šejtana, one koji su ljudima izmijenili i promijenili vjeru. One koji su otvorili vrata riddeta i naredili ljudima da uđu kroz njih. Prekoljite glave tih murtedda, a najvažnije su glave murteddskih muftija, jer tako nam Allaha, nema ništa veće i vrijednije kod Allaha od toga da ubijete one koji su izmijenili Njegovu vjeru, one koji žele da islam bude uništen iznutra. Slijedite primjer Muhammeda ibn Mesleme h i njegove braće, koji su prolili krv vođe kufra u njihovom vremenu. Kako je samo divno i plemenito ono što su uradili. Tako nam Allaha, ti kafiri i murteddi nisu ništa manjeg kufra od svojih prethodnika. Napadnite ih, ubijajte ih sa prigušivačima, pa uistinu je to divno djelo. Veliki us40

EKSKLUZIVNO

pjeh je postigao onaj ko iskreno uradi to djelo. O sljedbenici tevhida u zemljama Balkana, ubijajte policijske i vojne pse (službenike), možete ih pronaći na ulicama dok šetaju ili u vozilima dok sjede. Ništa vas ne spriječava da ih ubijate sa prigušivačima i da njihova tijela raskomadate sa eksplozivnim napravama, i da napadate njihove kuće, i da ih ubijate pred njihovom djecom i njihovim ženama, kao što su oni uradili sa djecom i ženama muvehhida, stoga, napadnite ih i ne štedite ih. Prolijte njihovu prljavu krv i neka teče ulicama Balkana. Slijedite primjere svoje braće koja su lovila i ubijala sahvate Iraka i Šama, napadnite ih, pratite ih, iščekujte ih, pravite im zasjede, sve dok ne budu strahovali da danju i noću mirno hodaju ulicama. O sljedbenici tevhida u zemljama Balkana, ubijajte sudije, advokate, ubijajte kafirske predstavnike i parlamentarce, oni su najveći neprijatelji. Ubijajte te murtedde, one koji vode rat protiv Allahovog Šerijata i hukma. One koji žele da od ljudi iščupaju njihovu vjeru, ‘akidu i Šerijat. Prekoljite njihove vratove, pronađite ih u njihovim kućama, na ulicama i putevima.

Ne treba vam mnogo, dovoljno je da ih zbodete nožem ili ubijete sa pištoljem, kako bi se Allahovi robovi riješili njihovog zla, nepravde i kufra. Zar niste u stanju da prekoljete vrat jednog od tih murtedda? Ubijanje tih murtedda je, tako nam Allaha, kao ubijanje muhe, pa čak i lakše. O braćo tevhida u zemljama Balkana, ništa vas ne spriječava da ubijate sihirbaze, one koji su zanevjerovali u Uzvišenog Allaha i koji su nanijeli velike patnje Allahovim robovima. One koji se pored Allaha pokoravaju šejtanima, one koji nisu našli muslimana a da ga nisu danima i godinama mučili. Stoga, približite se Allahu tako što ćete preklati njihove vratove i s tim unijeti radost u srca muslimana. Približite se Allahu tako što ćete ih klati. Jer ako ubijete jednog ili dvojicu od njih to će unijeti strah u srca drugih. Krenite Allahovim blagoslovom, o vi koji Allaha spominjete i veličate i Kur’an učite i po njemu radite. O muvehhidi Balkana, ubijajte kafire od novinara i medijskih službenika, one koji danonoćno psuju i vrijeđaju Allaha. One koji se svojim poganim jezicima i perima bore protiv Allaha i Njegovog Poslanika g. Presijecite njihove pogane jezike i njihove prste, učinite ih poukom drugima, pokažite im šta vojnici Hilafeta rade sa onima koji se bore protiv Allaha i Njegovog Šerijata. Slijedite primjer svoje braće koja su napala Charlie Hebdo. Napadnite njihova sjedišta i urede, prerežite njihove vratove, zapalite njihove centre, jer doista ćete tako pomoći Allahovu vjeru i Njegova Poslanika g. Ubijajte mušrike na Balkanu, ubijajte sufijske mušrike, napadajte njihove tekije, grobnice i hramove gdje čine širk, porušite ih na njih, zapalite ih i prolijte njihovu krv. Ubijajte rafidije mušrike, one koji šire svoj kufr i širk među muslimane. Tražite ih i pronaći ćete ih, učinite ih poukom za druge. Neće zemlja Balkana biti sigurno mjesto za rafidije. Istrijebićemo ih u korijen, Allahovom, te’ala, dozvolom. Ubijajte krstaše muharibune (one protiv kojih se vodi rat), uništavajte njihove crkve, ubijajte te kafire koji kada bi našli priliku da vas unište uništili bi vas. Ali mi ćemo ih, Allahovom, te’ala, dozvolom, istrijebiti prije toga. A oni neka sanjaju svoje snove, jer desit će se suprotno tome, Allahovom dozvolom, i mi ćemo ih izbaciti iz svak-

og dijela zemlje Balkana, sve od Albanije pa do Hrvatske. Nema mjesta za krstaše među nama, osim da poniženo i smjerno daju džizju. O sljedbenici tevhida na Balkanu, slijedite primjer vaše braće na istoku i zapadu Zemlje, ustanite protiv kafira i murtedda i napadnite ih snagom jednog čovjeka. Napadnite ih kao što lav napada svoj plijen. Nabavite oružje i počnite sa ubijanjem kafira i murtedda zajedno sa svojom braćom. A ako ne nađete nikoga ko će vas podržati i sa vama raditi, pa krenite sami ka Allahu, a divan je to podvig. Nemojte iznevjeriti svoju braću i pomozite ih makar sa nožem ili kamenom protiv kafira i murtedda, pomozite ih i ući ćete u Džennet, pomozite ih i zadobićete zadovoljstvo Milostivog. Ustanite i umrite na onome na čemu su umrla vaša braća. Ustanite i tražite šehadet. Tako nam Allaha, nije ga postigao osim onaj koji ga je tražio. Šehadet postižu samo iskreni. I radujte se, uskoro će, Allahovom dozvolom, nastupiti velike bitke koje će vojnici Hilafeta voditi na Balkanu. Stoga, budite čvrsti, Allah vas učvrstio i pomogao. A posebno kažemo kafirima i murteddima na Balkanu, policiji i vojsci, klonite se sa puta vojnika Hilafeta, ostavite svoje poslove s kojima pomažete kafire, jer svaki policajac i vojnik za nas je meta i njihova krv je za nas beznačajna. Ostavite svoje poslove i pokajte se svome Gospodaru i bićete sigurni. A ako ne učinite tako, onda znajte, tako nam Allaha, učinićemo da mrzite svoj život. Tako nam Allaha, mi znamo vaša imena i neće vam koristiti da ih krijete i znamo vaša vozila, i vaše kuće. Vaša braća vas prodaju za sitan novac. Stoga, radujte se svome kraju koji će biti kao kraj vaše braće u Iraku, Šamu i Džeziri, kao i u drugim mjestima. Uskoro će doći vrijeme kada ćete se tokom noći probuditi a iznad vaših glava se nalazi vojnik Hilafeta sa prigušivačem uperenim u vas. Doći će vrijeme kada ćete upaliti vaše vozilo a ono će pržiti vaše meso i lomiti vaše kosti od eksplozivnih naprava. Doći će vrijeme kada ćete hodati putem a kraj vas će proći vozilo iz kojeg će se pucati na vas i tako proliti vašu prljavu krv. Stoga, vratite se i pokajte se Allahu, jer to je uistinu bolje za vas i vašu vjeru i vaš dunjaluk. U suprotnom iščekujte zlo koje će vas zadesiti, Allahovom dozvolom. A sva zahvala pripada Allahu, Gospodaru svjetova.

Rumiyah

41

Na džahilijjetskom europskom tlu, koje skriva svoju pokvarenu stvarnost pod svijetlim veom laži i tvrdnji, kao što su sreća, sigurnost i jedinstvo, i mnogi drugi slogani, pojavio se veliki spektrum džahilijjetskih običaja koji se hrane na pokvarenom mlijeku džahilijjetske Europe – pokvareno mlijeko koje truje svoju djecu i odgaja ih da postanu izobličene verzije mušrika i ateističkih čudovišta Europe. Ali kome Allah želi uputu niko to ne može spriječiti. I tako Allah iz takvog 42

ŠUHEDA’

društva, zagađenog širkom, nepristojnošću i neredom na zemlji, odabire ljude koje On upućuj na pravi put i od njih čini Svoje pokorne saveznike i časne robove. Od njih ima onih za koje je On pripremio veoma dobar završetak – šehadet na Allahovom  putu – kako bi došao na Sudnji dan a da nema ništa što će biti protiv njega, niti će se suočiti sa kaznom od koje mora da strahuje. U siromašnim predgrađima Pariza, stranci u toj državi žive skupa u velikom broju, okupljeni svi zajedno u naseljima koja su naseljena Arapima i Afrikancima iz zemalja koje su se nalazile pod francuskom okupacijom. Mnogi od njih se pripisuju islamu, iako mnogi od njih imaju samo imena koja sliče imenima muslimana. Međutim, bilo da su muslimani ili da samo tvrde da su muslimani, u oba slučaja postoji dovoljno razloga da ih izvorni stanovnici zemlje od kršćana i židova mrze i nastoje da ih odvoje od sebe i stave ih u okolice grada i izbjegavaju miješanje sa njima kao i zapošljavanje na važnim pozicijama. Oni žele da ih ostave u ovom jadnom stanju kako bi bili jeftine sluge za njih koje izvršavaju poslove koje oni izbjegavaju, dajući im u zamjenu za to poniženo stanje dozvolu za ostanak u državi, kao i nešto novca koje ih jedva održava u životu i jedva ispunjava njihove potrebe. Mnogi stanovnici ovih predgrađa prihvataju ove uslove, koje tavagiti ovih država i njihovi državljani koriste za zavjeru kako bi njihovo stanje ostalo takvo, dok su se drugi pobunili, tražeći bolji život, ravnajući se sa onima koji su ih isključili i tragajući za srećom u divljenju onima koji ih mrze. Tako da nisu pronašli nijedno mjesto koje bi ih dovelo do tog cilja osim novac, jer to je najvažniji faktor za mjerenje vrijednosti ljudi u tom materijalističkom društvu. Tako da je pribavljanje novca na bilo koje moguće načine postao cilj, ganjajući uskraćene potrebe i želeći ispuniti želje (prohtjeve) kojima nema kraja. Kako bi postigli taj cilj za što brže moguće vrijeme, mnogi ganjaju ovosvjetski život, lutajući i zadihajući se iza njega, motivirani ostvarivanjem brze sudbine, u većini slučajeva to se svodi na svijet krađe i rada sa drogom. I tako upadnu u taj vrtlog, bacajući sebe u sred uništavajućih stvari – dok ganjaju dunjalučke sitnice, bile one male ili velike – kao što su ratovi bandi, stalno učestvovanje u pljačkama, transakcije koje u većini slučajeva završe u zatvorskim ćelijama, i to ih tjera do najopasnijih i najdubljih provalija.

Koga Allah želi uputiti On mu otvori prsa za islam Macreme Abrougui, mladić porijeklom iz Tunisa. Svoje djetinjstvo je proveo u ovom jadnom životu, njegova briga je bio ovaj dunjalučki život kojeg su mnogi ostvarili i bio je nemaran u vezi Ahireta za kojeg nije naučio kako da se pripremi. Bio je od žestokih članova bande, uspio je pribaviti veliku svotu novca izvršujući veliki broj napada na mušrike, sve dok nije nabavio luksuzno vozilo i onda se počeo družiti sa bogatima i poznatima u njihovim klubovima i na proslavama, a to je najveće ostvarenje jednog pojedinca ovog bolesnog svijeta. Bio je čovjek kojeg su se ljudi bojali, jer je među svojim vršnjacima bio poznat kao hrabar i bez straha i nije se bojao sukoba, niti je bježao iz borbe (tuče), posebno iz neprestanih sukoba između naselja – u tami džahilijjeta – francuskih predgrađa. Nije mario za francuske policajce, jer se znao pucati sa njima i mnogo puta je uspio pobjeći tokom pljačke ili prodaje droge. Bio je jako darežljive prirode i plemenit unatoč tome što je duboko upao u nepokornost i grijehe. Nije se libio pomoći prijatelju, niti odbraniti svoga komšiju, niti se libio trošiti svoj imetak – bez obzira o kolikoj se sumi novca radi – kako bi pomogao onoga ko je u potrebi za pomoći, ili kako bi dao novac nekom od svoje rodbine. Bio je jako uredan i organiziran, i zato ne bi nikad napravio plan sve dok za njega ne bi pripremio uslove i potrebne stvari i prostudirao njegove posljedice i rezultate, i tako bi svoje karakteristike uključio u svoje operacije na jako učinkovit način, ne provaljujući u neku rezidenciju sve dok ne bi dobro promotrio i ispitao posjed, a kada bi pljačkao neke prostore prvo bi razmišljao o najgorim ishodima i pripremio bi načine za bježanje od ubistva ili zarobljeništva. Sve ove karakteristike su ga učinile podobnim da bude vođa opasne bande, ili glavni diler droge, ali Allahova odredba za njega je bila da mu otvori drugi put, potpuno suprotan od smjera ka kojem je njegov život išao. I tako je – kao što je običaj većine omladine koja se pripisuje islamu na Zapadu, onih koji su nemarni prema ‘ibadetu Allahu osim u mjesecu ramazanu – Macreme ušao u jedan od mesdžida želeći provesti i’itikaf u njemu i kako bi se iskupio za svoje grijehe. Allahova odredba je bila da tamo vidi jednog od

Rumiyah

43

pozivača u islam koji je tihim glasom držao predavanje i učio neku od svoje braće vjeri. On nije bio od onih učenjaka zla koji prijateljuju sa kršćanima protiv kojih se vodi rat, niti je bio od poznatih čije bi dersove ljudi u skupinama posjećivali. Nego to je bio običan mladić koji bi se odvojio sa svojim učenicima u jedan ugao mesdžida kako ne bi privukli poglede ljudi. Utišali bi svoj glas i pričali bi o stvarima koje on prije nije čuo od onih pozivača koje je upoznao ili vidio na medijima. Ovaj mladić je na svojim skupovima pričao o stvarnosti islama i kufra i različitosti između to dvoje, te o obavezi prijateljevanja sa muslimanima i odricanja od kafira – a pogotovo od onih među kojima su živjeli. Pričao im je o tevhidu i njegovim važnostima i vrlinama, kao i o širku i njegovim opasnostima i posljedicama. Objasnio im je ono što im se činilo nejasnim ili što je skriveno od njih od strane učenjaka zla i pozivača fitne – onih koji izmišljaju za njih vjeru koja zadovoljava mušrike, nastojeći s tim privući sljedbenike i pristalice. Macreme je u njegovom govoru – koji se temeljio na Kur’anu i govoru Allahovog Poslanika  – pronašao vjerodostojno objašnjenje stvarnosti veze između muslimana i mušrika, kao i objašnjenje stvarnosti tevhida, bez kojeg je pokoravanje Allahu neispravno. Ostao je s njim cijelo vrijeme i’tikafa u mesdžidu, gdje se pokajao Allahu  od onoga što je radio i odlučio da počne novi život kao pravi musliman. Njegova veza sa ovim bratom se nastavila određeno vrijeme i on mu je ispričao svoju priču i svoj prijašnji život, želeći sada da služi vjeru u koju je nanovo ušao nakon što je proveo godine kao murtedd od nje, nemareći za njene naredbe i zabrane. Korak na putu džihada Ono što Macreme nije znao o ovom mladiću je to da je on bio povezan sa grupom francuske omladine koja je podržavala mudžahide, nastojala činiti hidžru na polja džihada i tražila novac za podršku mudžahida. Jedna od ovih grupa je uspjela da naiđe na jako korisnu metu, jedan od velikih dilera droge koji je u svojoj kući sakrio veliku sumu novca, oko 200.000 eura. Danima su ga pratili, njegove pokrete i kuću. I onda su pripremili plan da ga napadnu u kući gdje su htjeli da mu uzmu novac pod prijetnjom oružja. 44

ŠUHEDA’

Većina njih je imala iskustva u ovom polju, zato što su prethodno proveli vrijeme u svijetu pljačke i bandi, ali ovaj put napad je bio drugačije prirode, bio je vrsta ‘ibadeta kojim su se nastojali približiti Allahu , a ne nešto čime bi pribavili dunjalučku korist i bili nepokorni i pravili nered. Umjesto toga, njihov cilj ove operacije je bio da pribave što više novca je moguće kako bi pomogli nekoj braći da učine hidžru na jedno od džihadskih polja, a ostatak bi slali kao podršku mudžahidima. Ono što im je nedostajalo jeste povjerljiv mladić koji posjeduje hrabrost i odvažnost, i koji bi uzeo odgovornost da ih izvuče iz područja operacije u slučaju neuspjeha. I tako ih je njihov prijatelj – pozivač u islam –uputio na Macrema, pojašnjavajući im njegove pohvalne karakteristike i njegovu prošlost u ovom polju, nakon čega je sredio da se sastanu sa njim. Nakon što su se združili s njim i ostvarili povjerenje u njega predstavili su mu svoj zadatak i očekivani plan. Macreme je razmišljao o tome određeno vrijeme, i kao što je bio njegov običaj kada bi prijatelj tražio pomoć on bi ga pomogao u svem što je trebao, i on im je osigurao ono što su trebali od vozila i oružja, kao i druge stvari. Na isplanirani dan operacije grupa je uspjela doći do kuće gdje su čekali satima sve dok nisu bili natjerani da napuste područje zbog straha od prisustva policijskih snaga koje bi mogle posumnjati u njih. Meta se nije pojavila tog dana u svojoj kući, ali mladići su odlučili da se vrate drugi put. Prošli su dani i operacija je otkazana, ali je grupa postala još čvršća sa Macremom, mladićem koji se pokajao Allahu tražeći da počne novi život kao Allahov  rob, koji je bio željan da naučio svoju vjeru i čija je odanost bila posvećena svakom onom ko se držao islama zbog ljubavi prema njima i želje da pomogne onima koji su bili u potrebi, posebno zbog toga jer je posjedovao mnogo novca, kojeg je sada odlučio trošiti u pokornosti Allahu  i na Njegovom putu, i u nastojanju da pomogne griješnike među njima da se riješe svojih grijeha i da pomogne murtedde koji se pripisuju islamu da se riješe svoga otpadništva, sve to iz njegove zahvalnosti Allahu Koji ga je počastio sa uputom. Pred ovom grupom su se nalazila dva izbora, ili da pobjegnu u polja džihada gdje bi se mogli boriti, ili da izvrše operaciju u Francuskoj protiv kršćana muharibina. Međutim, mnogi faktori su ih spriječavali od džihada na Allahovom putu, i tako su se jedno vrijeme odlučili na činjenje da’ve, čekajući

sve dok im Allah ne otvori put za nešto više. Garaža za vozila – prvi projekat nakon upute Macrem, koji se također zvao Ebu Mudžahid, je odlučio da započne financijski projekat koji bi mu omogućio da plati životne troškove i da u isto vrijeme omogući njegovoj braći posao kako ne bi radili kod kafira, te kako bi s tim pomogao da’vu ka Allahu . Odlučio je otvoriti garažu za popravke vozila i prodavanje dijelova. Uložio je većinu svoga EBU MUDŽAHID JE ODRASTAO U SIROMAŠNIM PREDGRAĐIMA PARIZA novca i postavio svoju braću za radnike u toj garaži, iako nisu imali nikakvog prethodnog iskustva u tom polju. na hidžru i džihad i pomagala svakog onog ko želi Naučio ih je osnovne stvari administrativnog posla, da se pridruži – tražeći od Allaha da im otvori put i kojeg je savladao svojim iskustvom i prirodnom dis- da ih riješi onih koji su nastojali da ih spriječe da se pozicijom. Stavio ih je sve na visoke pozicije u poslu, pridruže mudžahidima. a ispod njih je stavio nekoliko iskusnih radnika koji su izvršavali poslove. Koracima ‘Osmana  I tako su ljudi dolazili, tražeći usluge garaže, jer su se radnici držali svojih obećanja i iskrenosti u Allah je odredio pobjedu i konsolidaciju (temsvome radu. kin) za Islamsku državu, gdje su uspostavili vjeru i Tokom ovog perioda, Ebu Mudžahid bi iskoristio oživjeli Hilafet, a vođa pravovjernih je izašao da se svoje vrijeme na poslu kako bi služio vjeru što je više obrati ljudima i da podstanke muslimane na hidžru mogao, i pored toga što je bio nov u vjeri i nije imao i džihad – dajući im radosne vijesti da za njih postoji mnogo znanja nije propustio nijednu priliku da po- Država u koju mogu doći, i imam iza kojeg se mogu zove svoje mušterije i prijatelje ka Allahu, fokusir- boriti. ajući se posebno na omladinu, od kojih su ga mnogi Ovo obraćanje je postalo motivacijski faktor u uzimali za primjer, zbog svoje prijašnje slave u svi- životu Ebu Mudžahida i njegove braće, i više nisu jetu kriminala. Savjetovao bi ih da izbjegavaju put mogli izdržati da ostanu u zemljama kufra nakon delikvencije, i upozoravao bi ih da se klone droge što su bili sigurni da je Allah počastio Svoje robove – zastrašivajući ih Allahovom kaznom – i pozivajući sa Darul-islamom u kojem se uspostavlja Njegov ih da se drže islama i da se pridruže pravom putu. Šerijat i Njegovi zakoni su uzvišeni. I tako je glavni Bio je pomoć svakom muslimanu koji je bio u zadatak grupe bio da učine hidžru iz Francuske potrebi, ili ko je tražio savjet za posao, nastojao je da skrivajući se od očiju obavještajnih službi koje su ih ispuni njihove potrebe i olakša njihove poslove, ta- posmatrale, a nekima je već prethodno bilo zabrankođer bi nudio novac da oni sami otpočnu svoje pri- jeno da putuju van države. Isto tako, nastojali su vatne projekte i zarađuju za život. Pored svega toga, da podstaknu što više omladine na činjenje hidžre, ne bi bio škrt kad se radi o novcu koji treba uloži- strahujući da se put ne zatvori prije njihovog dolaska ti na putu da’ve ili da podrži nekog ko želi učiniti u Islamsku državu i da će biti teško komunicirati sa hidžru na Allahovom putu, a u isto vrijeme bi po- njima nakon hidžre. državao džihad u Francuskoj – posebno nakon počBraća su se počela pripremati za hidžru a i svoje etka džihada u Šamu, gdje su njegova braća pozivala porodice za put. Obilazili su ljude kojima su vjerov-

Rumiyah

45

ali i znali ih od omladine podstičući ih na činjenje hidžre. Ebu Mudžahid bi sjeo sa braćom i podsticao ih na vrline hidžre i blagodati života pod hladom Šerijata, i odgajanja djece u Darul-islamu. Ako bi vidio nekog od braće koji pokušava da nađe opravdanje u dunjalučkim stvarima koje su ga spriječavale da učini hidžru on bi to vidio kao obavezu da uklo-

FRANCUSKE VLASTI SU SLAGALE O NAČINU NA KOJI JE UBIJEN EBU MUDŽAHID

ni ove faktore koje bi ga spriječavale. Ko god je bio spriječen da putuje on bi za njega kupio lažni pasoš – bez obzira koliko je koštao – a onaj ko nije posjedovao novac da plati troškove putovanje on bi obećao da će platiti njihove troškove, bez obzira kolika porodica bila, također je nudio da im kupi auto kako bi s njim išli na put ako je potrebno. Ko god je bio u dugovima on bi pokrio njihove dugove, bez obzira kolika bi suma bila, i pored svega toga kupovao bi odjeću i druge potrebne stvari za pripremu za put i hidžru. Dodatno tome, potrošio je veliku sumu novca kupujući elektronske uređaje i opremu, kao i laptope koje su tražila neka od braće kako bi ih koristili na Allahovom putu po dolasku u Islamsku državu. I tako su sva braća oko njega počela osjećati da je želja ovog čovjeka da troši svoj imetak na Allahovom putu, sve dok nisu počeli njegova djela porediti ‘Osmanovim , koji je financirao cijelu vojsku sa svo46

ŠUHEDA’

jim ličnim imetkom, tražeći zadovoljstvo Gospodara svjetova. Hidžra na Allahovom putu Porodice su bile spremne za hidžru na Allahovom putu i odlazak u Darul-islam, a muškarci su bili oni koje su obavještajne službe stalno pratile. Zbog toga, muhadžiri su morali da dobro isplaniraju i organizuju svoje putovanje kako ih mušrici ne bi uhvatili i tako ih spriječili od činjenja hidžre na Allahovom putu, stajajući između njih i zemlje Islamske države. Braća su nastavila sa svojim poslom u garaži sve do dana putovanja, dok su se porodice pripremale za polazak nakon dolaska muškaraca sa posla. Odlazili bi autima, a porodice bi premještali u različita vozila, svako od njih je išao drugačijom rutom, prolazeći kroz razne države sve dok nisu došli do Grčke, gdje su prešli europsku granicu i ušli u Trusku a onda odatle u Šam. Kao po svom običaju, Ebu Mudžahid je sve organizirao i pripremio za putovanje kako bi ga uspješno izvršio, bez obzira koliko bi koštalo. Izmislio je ubjedljivu priču kako bi izbjegao privlačenje pažnje onih koji su ga pratili i kako bi izbjegao podizanje sumnje kod nekih osoba. Napravio je sveobuhvatan plan, koji pokriva sve, od trenutka njihovog polaska iz Francuske do trenutka dolaska u Darul-islam, uz iznimku najvažnijeg koraka putovanja, a to je trenutak kada će kontaktirati sa braćom u Islamskoj državi, kako bi im pomogli u prelaženju opasnih prepreka na putu. Stavio je svoje povjerenje u Allaha, tražeći da ga uputi i da ga pomogne u kontaktiranju braće po dolasku u Tursku, požurivajući sa putovanjem iz straha da se vrata hidžre ne zatvore.

ALLAH JE SAČUVAO EBU MUDŽAHIDA OD DRUŠTVA OTROVANOG SA NEPRISTOJNOŠĆU I KORUPCIJOM

Plan za put kojeg je postavio njihov emir, Ebu Mudžahid, je zahtijevao od porodica da budu odvojene od braće koja su dobro poznata vlastima i da se pošalju sa bratom i njegovom porodicom koji nisu poznati vlastima, kako bi mogli preći granicu sa njima u autobusu kojeg je Ebu Mudžahid kupio za ovu stvar. Dodatno tome sebi i braći koja su dobro poznata obavještanim službama, je kupio luksuzno auto kao način prerušavanja kojeg su planirali, a to je da se predstave kao biznismeni koji žele da putuju u Tursku kako bi sklopili neke ugovore tamo. Za ovu priliku su pripremili odjeću i dokumentaciju koja će podržati njihove tvrdnje, kao i lažne pasoše potrebne za prelaženje granica. Konvoj je uspio da prođe kroz Italiju i zemlje Balkana, nakon čega su stigli u Grčku gdje se nalazila najopasnija faza puta. Kada su došli na zadnje mjesto prije same granice, Ebu Mudžahid je stao sa porodicama i odlučio da on bude prvi koji će pokušati preći granicu – strahujući da može biti opasno – tako da ako se desi nešto loše bolje je da zadesi njega, a drugi bi bili sačuvani od hapšenja. Kada su službenici na grčkoj granici pregledali njegov pasoš i uporedili ga sa slikama koje su imali, jedan od njih je rekao da se mora vratiti odakle je došao, i da ne sanja o ponovnom prelasku granice. Ebu Mudžahid i ostali sa njim su otkrili da su prije njihovog putovanja francuske vlasti poslale njihova imena svim europskim granicama. Bili su zbunjeni. Da li da se vrate nakon što su odlučili učiniti hidžru? Da li su svi njihovi planovi nestali samo tako?

Allahov kadr je nadmoćan Svijet se počeo okrećati oko njih, i kada su saznali za obavještenje od francuskih vlasti počeli su da osjećati da moraju pobjeći od hapšenja, i razmišljali su o napuštanju Grčke prije nego Francuska zatraži da budu uhapšeni i predani u lisicama. Brat koji je vozio porodice je pokušao preći granicu i Allahovom milošću je uspio, jer ni on ni žene nisu bili na listi onih kojima je zabranjeno putovanje. I tako su ušli a Ebu Mudžahid im je dao veliku svotu novca, nadajući se da će ga čekati tamo određeno vrijeme, ili ako ne da će svi ući u Darul-islam bez njega i druge braće. Ebu Mudžahid je izvršio odgovornost prema ovoj velikoj grupi muslimana, i riješio je svoju najveću brigu da ove porodice uspješno stignu u Islamsku državu, a on i oni koji su bili sa njim mogu s lakoćom razmišljati o opcijama koje se nalaze pred njima – ili da nađu način kako da im se pridruže ili da se vrate u Francusku gdje će otpočeti džihadski rad, u zemlji krstaša koji vode rat protiv Islamske države i spriječavaju ih da učine hidžru u nju. Allahov kadr je za te muhadžire krio novu nadu za spas iz njihovog teškog stanja, oslanjajući se na Allaha  i odrečući se svoje snage i moći, sreli su drugog brata Francuza na svom putu koji ih je prepoznao ali oni njega nisu prepoznali, te koji je ostao uz njih unatoč njihovim pokušajima da se udalje od njega strahujući da je on pod pratnjom ili da može privući pažnju zbog svoje duge brade i islamskog izgleda, koji je bio vidljiv svima.

Rumiyah

47

On je bio muhadžir koji je išao u Islamsku državu, ali suprotno od njih, on nije poduzimao nikakve sigurnosne mjere niti je imao priliku da se pripazi. Pridružio im se na posljednjem dijelu njihovog puta i bio je prisiljen da ostane s njima nakon što je poslao svoju porodicu sa njihovim porodicama, i svi su se nadali da će ih Allah zaštititi od grčke policije i obezbjediti im siguran prelazak granice. Allahovom milošću, ova mala grupa muhadžira je uspjela kontaktirati sa jednim od koordinatora hidžre Islamske države, sa kojim je ovaj brat imao siguran kontakt prije napuštanja Francuske. Oni su ga kontaktirali i objasnili mu svoju situaciju, te su zatražili pomoć u napuštanju Grčke što je prije moguće, strahujući da će ih krstaši vidjeti a potom uhapsiti. Koordinator im je obećao lijepe vijesti i oni su ostali čekati njegov odgovor. Nakon samo nekoliko dana prešli su granicu u Tursku ostavljajući iza sebe luksuzna vozila i opremu, želeći da pobjegnu i napuste sve to. Stigli su u Istanbul i tamo su se spojili sa svojim porodicama, gdje je Ebu Mudžahid odlučio da pošalje svu braću da zajedno pređu granicu, čekajući iza kako bi organizirao ulazak jednog od braće koji je zapeo u Grčkoj – bio je čvrst u odluci da neće ući u Darul-islam bez njega – i odlučio je da bude posljednji od grupe koji će ući u Islamsku državu, jer njegov san ne bi bio ostvaren sve dok ne bude uvjeren da su ušli svi muhadžiri za koje je bio odgovoran jer su se oni dogovorili da učine hidžru sa njim. Na kraju su članovi grupe ušli sa svojim porodicama, a kako su samo sretni bili kada su ih njihova braća od vojnika Islamske države dočekala na granici. Požurili su da kontaktiraju svoga emira Ebu Mudžahida i saopšte mu radosne vijesti da su stigli i da su se sreli sa braćom. Nije mogao a da ne traži od njih – nakon što je briznuo u plač – da poselame svakog vojnika Hilafeta kojeg vide, i da čine dovu za brata koji je zapeo u Grčkoj, da mu Allah omogući da im se pridruži. Kada su se nagomilali problemi za brata u Grčkoj, i njegovi nebrojeni pokušaji da pređe granicu su bili neuspješni, on je tražio od Ebu Mudžahida da ga više ne čeka i da požuri da upotpuni svoj put. Ebu Mudžahid se složio i poslao mu je veliku svotu novca kako bi mogao pomoći sebe i svoju porodicu dok se nalazi na čekanju. Konačno u Darul-islamu Napokon, Ebu Mudžahid el Fransi je stigao u Darul-islam i pronašao svoju braću od vojnika Islamske države koji su ga čekali na granici obučeni 48

ŠUHEDA’

u svoju prepoznatljivu odjeću, njihove crne maske, sa izgledom kojeg je stalno gledao na video materijalima. Zagrlio ih je i oni su zagrlili njega bratskom ljubavlju, jer njegova priča se nalazila ispred njega u Islamskoj državi sa braćom koji su došli prije njega i koji su ispričali priču njegove hidžre, govoreći o svome emiru koji je potrošio sve što je posjedovao na putu da ih pomogne u njihovoj hidžri u Darul-islam. Također su otkrili braći Islamske države neke od njegovih karakteristika i savjetovali ih da im on može biti od pomoći u džihadskom radu protiv Francuske. I tako je Ebu Mudžahid postao vojnik Islamske države nakon što je završio šerijatski i vojni kurs, i počeo je raditi u jednom od devavina Islamske države, savjetujući svoju braću u različitim područjima, koristeći im u onome što je posjedovao od iskustva u poslovanju i projektima menadžmenta, i pomažući svoju braću u financiranju vanjskih operacija. Uložio bi sav svoj trud, imetak i informacije u bilo kojem džihadskom poslu koji je imao za metu krstaše u Francuskoj. Njegova duša je žudila za borbom na Allahovom  putu, tako da je bio od najboljih boraca u vojnim jedinicama vilajeta El Hajr, učestvujući u nekoliko bitaka vojske Hilafeta protiv nusajrijske vojske. Nakon toga se prebacio u vilajet Damask, gdje je proveo svoje dane kao murabit u pustinjama Šama, dok su pustinjsko sunce i pijesak pržili njegovo lice, a pustinjska hladnoća ledila njegove kosti. Učestvovao je u bitkama i izvodio je napade zajedno sa drugim herojskim mudžahidima. Ebu Mudžahid je bio velikodušan i pružene ruke u Francuskoj, i njegova velikodušnost se samo još više povećala u Darul-islamu. Ne bi propustio nijednu priliku u kojoj može pomoći svoju braću a da je ne iskoristi, dajući od sebe što više je mogao i fokusirajući svoje napore i pomaganje na udovice i jetime šehida, brinući za njihovo stanje i pomažući ih svojim životom i imetkom. Ebu Mudžahid, obični pozivač u islam čiji je skromni govor privlačio omladinu u predgrađima Pariza, nastavio je po svom običaju, iskorištavajući svaku priliku u kojoj bi se našao sa mudžahidima ili na skupu muslimana da naređuje dobro i zabranjuje zlo, i da ih poziva u slijeđenje Sunneta. Nije mu bilo teško satima stojati sa trgovcem u njegovoj radnji pozivajući ga ka Allahu i podstičući ga da vodi džihad na Njegovom putu, do tog stepena da su se njegovi prijatelji žalili na kašnjenje ako bi se desilo da

su na putu, ili bi se žalili da moraju požuriti kada bi bili na putu prema nekom mjestu. On bi ih opomenjivao u tome i podsjećao bi ih da je on bio nemaran prema vjeri – baš kao što su ti ljudi koje je savjetovao – sve dok mu Allah nije pripremio nekoga ko ga je podsjećao na Allaha i pozivao ga ka njegovom Gospodaru. Govorio bi im da je njihova dužnost da se zahvaljuju Allahu na Njegovoj blagodati pozivanja ljudi ka Njemu i trudeći se da ih upute. Nakon žrtvovanja svoga imetka, žrtvovao je svoj život na Allahovom putu Dok su vojnici Islamske države izvodili operaciju kako bi presjekli opsadu Gute u Damasku – napad koji je izvršen na aerodrom Sin i Damir, grad Damir, i područje termoelektrane kao i druga područja, a koji je bio obustavljen zbog dogovora između sahvata murtedda u Istočnom Kalemonu i nusajrijske vojske kako bi poremetili napad mudžahida i napali njihove linije za opskrbu u tom području – Ebu Mudžahid je izvodio napad sa svojom braćom u području termoelektrane na jugoistoku Damaska. Tokom sukoba, nusajrijski tenk je pogodio njihovu poziciju i on je bio teško ranjen u glavu i ruku. Izgubio je svijest nakon toga, a kad se osvijestio, saznao je da je izgubio svoju desnu ruku, koja je bila otkinuta kada je tenkovska granata eksplodirala ispred njegovog lica. Gubitak ruke ga nije spriječio da vodi džihad na Allahovom putu, niti ga je spriječio da troši imetak na Allahovom putu kako bi zadobio zadovoljstvo svoga Gospodara. Štaviše, provodeći vrijeme u oporavku nadao se je da će se vratiti na bojna polja, i odbio je da prihvati bilo koji posao u administraciji koji je odgovarao za njega zbog njegovog stanja. Inzistirao je da ponovo ide u borbu čim mu situacija dopusti. Zamijenio je svoju pušku ruske proizvodnje sa manjom puškom američke proizvodnje kako bi se mogao boriti sa jednom rukom. Kada je saznao da se braća pripremaju da napadnu na sahvatske pozicije u Istočnom Kalemonu, pripremio se da im se pridruži u svojoj vojnoj jedinici ne obavještavajući nikoga od svojih prijatelja kako ga ne bi zadržali od bitke zbog njegovog zdravlja ili zbog potrebe da preuzme neki drugi posao. Vojnici Islamske države su ubijali murtedde u ovoj bici i zauzimali njihove pozicije na planinama Betra, te su napredovali u smjeru njihovih pozicija gdje su se utvrdili u srcu Istočnog Kalemona gdje im se Ebu Mudžahid pridružio i krenuo sa njima na bojna pol-

ja, odbijajući da ostane sa mudžahidima u pozadini. Sa njim je bio brat iz južne Francuske, Ebu Ihsan, kojeg je upoznao u područjima bitke. Bili su sličnog karaktera i slagali su se jako dobro, a oni koji su znali Ebu Ihsana opisali bi ga na isti način na koji bi opisali Ebu Mudžahida, uključujući hrabrost, odvažnost i želju za pomaganje muslimana te trošenje svega što posjeduje na putu pomaganja vjere i traženja zadovoljstva Gospodara svjetova. Kao po svom običaju pravljenja planova i poduzimanja mjera, Ebu Mudžahid je odbio da krene istim putem kojim su krenuli mudžahidi, put kojeg su neprijatelji otkrili i na kojem bi ga gađali sa teškim naoružanjem i snajperima. Želio je da ide putem koji je bio malo teži ali je skriven od očiju murtedda. Došao je do bojnih polja, gdje je grupa mudžahida gađala murtedde sa teškim naoružanjem koje je bilo postavljeno na vozilima, a koja su bila postavljena visoko na brdima, iza kojih su Ebu Mudžahid i njegov kolega Ebu Ihsan uzeli zaštitu prije nego što su mudžahidi došli. Murteddi su pokušali pogoditi vozilo koje ih je gađalo sa navodećom raketom, ali je raketa pogodila iza brda. Raketa je pala kod nogu Ebu Mudžahida i njegove braće, nakon čega su njegovi prijatelji poslali radosne vijesti svojoj braći u Francuskoj u vezi njegovog šehadeta, tražeći od Allaha da ga primi. Francuske vlasti su saznale za ovu vijest i objavile su u francuskim medijima da je Ebu Mudžahid, Allah ga primio, ubijen u zračnom udaru francuskih aviona dok se pripremao da izvede nove napade protiv krstaša u Francuskoj. Ebu Mudžahid, Allah ga primio, je ubijen, i mi smatramo da je postigao ono za čim je žudio, i smatramo da je bio iskren u svom ugovoru datom Allahu, i vodio je džihad sa svojim imetkom i životom na Allahovom putu. Smatramo da je ostvario uspješnu trgovinu sa Allahom i molimo Ga  da učini Ebu Mudžahida od onih koji su postigli velikih uspjeh. Allah  je rekao: {O vjernici, hoćete li da vam ukažem na trgovinu, ona će vas spasiti patnje nesnosne: u Allaha i Poslanika Njegova vjerujte i imecima svojim i životima svojim na Allahovu putu se borite – to vam je, da znate, bolje – On će vam grijehe vaše oprostiti i u džennetske bašče vas, kroz koje će rijeke teći, uvesti, i u divne dvorove u edenskim vrtovima; to će biti uspjeh veliki, a daće vam i drugu blagodat koju jedva čekate: Allahovu pomoć i skoru pobjedu! Zato obraduj radosnom viješću vjernike!} [Es-Saff: 10-13].

Rumiyah

49

50

ČLANAK

O mudžahide, o ti koji saburaš, o ti koji se nadaš nagradi od Allaha, ove riječi su napisane tebi kako bi znao svoju sposobnost i vrijednost u očima Allahovih i tvojih neprijatelja. Protiv tebe su se okupili narodi svih vrsta i rasa, od Arapa do nearapa. Pa ko si ti o planino ponosna, ko si ti pa da se zbog tebe na mora pošalju krstaški brodovi i u nebesa podignu avioni kafira, i na zemlji se okupe velike skupine nevjernika. Ko si ti, o ti koji si ponosan sa svojom vjerom i tevhidom, pa da se protiv tebe okupe sve ove skupine i da te okruže u tvom plemenitom imanju, zemlji u kojoj vlada Allahov Šerijat, za koju se žrtvuješ da bi je odbranio. Uzdigao si se sa Allahovim ponosom i Njegovom snagom i Njegovim Uzvišenim Šerijatom. A kafiri su osjetili ličnu zlobu u svojim dušama zbog toga što se ti nalaziš na tevhidu. Kada bi posjedovao svu zemlju a tvoja država ne vladala Allahovim Šerijatom, ne bi nimalo obratili pažnju na tebe, međutim, tvoj tevhid je ono što im srdžbu stvara. Rekao je Uzvišeni Allah: {Mnogi sljedbenici Knjige jedva bi dočekali da vas, pošto ste postali vjernici, vrate u nevjernike, iz lične zlobe svoje, iako im je Istina poznata;} [El Bekara: 109]. I zbog svoje zlobe su počeli da se bore protiv tebe. Njihova borba je zbog tvoje vjere koju nosiš u svome srcu i udovima. Rekao je Uzvišeni Allah: {Oni će se neprestano boriti protiv vas da vas odvrate od vjere vaše, ako budu mogli.} [El Bekara: 217]. Kada bi posjedovao oružje za totalno uništenje a ne bi posjedovao ovu uzvišenu vjeru, oni bi te ostavili na miru kao što su napustili države koje su zaposjedovali ili za koje se trude da ih zaposjednu. Međutim, oni znaju da je tvoj tevhid koji se krije u tvojoj žestokoj borbi protiv njihovih tavagita i njihovih vojnika veće od bilo kojeg oružja koje posjeduju. Stoga, nisu te, niti će te napustiti ni za jedan trenutak niti će prestati da se bore protiv tebe i da ti iskazuju neprijateljstvo. Pa ili će biti njihova vlast na Zemlji i fitna širka koju nastoje da prošire, ili će biti Allahova vlast na Zemlji i Njegova vjera biti uzvišena. Budi iskren u svom džihadu prema Allahu, o ti koji se suprostavljaš narodima, i ne boj se nikog drugog osim Njega, neka kafiri izgube svaku nadu da ćeš otpasti od svoje vjere. Rekao je Uzvišeni Allah: {Danas su nevjernici izgubili svaku nadu da ćete vi otpasti od svoje vjere, zato se ne bojte njih – već se bojte Mene.} [El Ma’ida: 3].

O muvehhide, o stranče, ti si jako važna meta, bez obzira da li si vojnik ili emir, bogat ili siromašan, jer je razlog zbog kojeg si ti meta upravo tvoja vjera za koju kafiri znaju da si se u potpunosti uhvatio, a nisi od onih koji vjeruju u jedan dio a nevjeruju u drugi, pa da se s njima sretneš na sred puta. Isto tako je i tvoje stanje o muvehhidkinjo, o ti koja saburaš, zato što si ti čedna, i zato što povećavaš broj mudžahida (potomaka) i odgajaš svoju djecu na tevhidu i džihadu protiv kafira i tako se njihova srdžba za tvoju vjeru i čistoću povećava, stoga, nije čudo da zbog toga budeš meta za kafire. Mi se nalazimo u dugoj borbi protiv kafira, a uspjeh i pobjeda pripadaju onima koji su bogobojazni, bez ikakve sumnje. Uzvišeni Allah je rekao: {A lijep ishod će biti za one koji se budu Allaha bojali} [El A’raf: 128]. I rekao je Uzvišeni: {I vojska Naša će zacijelo pobijediti} [Es-Saffat: 173]. Ti si pobjednik na dunjaluku protiv kafira ili si pobjednik sa pogibijom na Allahovom putu sa kojom ćeš zaraditi divno mjesto kod Plemenitog Gospodara, a tvoji neprijatelji se stalno nalaze u gubitku i porazu. A njihova srdžba ih tjera da troše svoju snagu kako bi odvraćali od Allahovog puta tako što troše imetak i bore se, ili to rade na druge načine ovog prolaznog dunjaluka. O ti plemeniti i ponosni brate u vremenu epskih bitki, koračaj ovim putem i ne okreći se jer ti nisi stvoren radi prolaznosti, već si stvoren da robuješ Allahu i da osvojiš Džennet i vječne bašče. Spoznaj značenje pokornosti Allahu na osnovu vladanja Allahovim Šerijatom i kufr na osnovu tagutskih sistema u svijetu i njihovih vjera i skupina. I budi ponosan sa Allahovom vjerom za koju je Allah zapisao da će nadvladati sve vjere. Ti si zbog toga njihova jedina meta i prvi cilj. Pa da li si svjestan svojih sposobnosti u očima svojih neprijatelja? Da li si svjestan veličine svoga nedostatka u ispunjavanju svojih vadžiba onda kada gubiš svoje vrijeme a kafiri ulažu svoje vrijeme u borbi protiv tebe? Da li si svjestan veličine svoga nedostatka onda kada zanemariš oružje i ne pojačaš ga sa takvom (bogobojaznošću) a narodi kufra svakodnevno pojačavaju svoje oružje kako bi te porazili? Da li si svjestan veličine svoga nedostatka onda kada napustiš zikr i dove koje su zaštite od spletki šejtana, ljudi i džinna, a oni su protiv tebe pripremili špijune, munafike, sihirbaze i šejtane? Da li si svjestan veličine svoga nedostatka ako većinu svoga vremena provodiš na dunjaluk kojeg

Rumiyah

51

zapravo treba da napustiš i da kreneš ka svome Gospodaru, tražeći jedno od dva dobra? Da li si svjestan svoga nedostatka i svoga grijeha onda kada si napustio, razdvojio redove mudžahida i njihova srca i kad nisi bio pokoran i nisi slušao svoga emira u onom što je dozvoljeno, i nisi se pokoravao Allahu i Njegovom Poslaniku ? Onaj ko se pokorava emiru taj se pokorava Allahu i Njegovom Poslaniku . Pogledaj narod kufra kako se pokorava svome gospodaru Americi i kako se svi zajedno bore protiv tebe i kako su se svi okupili na tome. Da li si svjestan veličine svoga nedostatka onda kada se nisi trudio u povećanju svoga znanja koje će te odvesti ka Uzvišenom Allahu i s kojim ćeš spasiti sebe i svoju porodicu od Vatre? Spoznaj stvarnost pravog gubitka jer ono nije da izgubiš veliku zemlju, ili vozilo, ili imetak, ili supružnika, ili lijepu ženu, već je pravi gubitak ono što je rekao Uzvišeni Allah: {Reci: “Izgubiće, uistinu, oni koji na Sudnjem danu izgube i sebe i porodice svoje. Eto, to je pravi gubitak!} [Ez-Zumer: 15]. Znaj o muvehhide, kada te stegnu iskušenja od kafira i osjetiš pritisak od njihovog iskušenja, a ti ne znaš svoje stanje u očima neprijatelja milleta i dina i ne držiš se onoga za šta si odgovoran, onda si na putu da brzo padneš i pomogneš im u ostvarivanju njihovog prvog cilja a to je da unište tvoju vjeru i tevhid u Allaha, Gospodara svjetova. Stoga, traži pomoć od Allaha i nemoj malaksati i povećaj svoju bogobojaznost jer ona je tvoje oružje koje se ne može istrošiti i tvoja sablja koja ne maši. Čuvaj i drži se noćnog i jutarnjeg zikra i dova kojima zastrašuješ neprijatelja, pa onaj ko traži zaštitu i snagu od Allaha takvog niko neće moći pobijediti. I uloži svoje vrijeme u svemu onome što stvara srdžbu kod kafira, što ih muči, što ih slabi i što uništava njihovu odlučnost i što im stvara najveće gubitke. I nemoj zaboraviti da obnavljaš svoj iman i tevhid i da se stalno boriš protiv tavagita i njihovih vojnika. Učini to svojom navikom i navikom svoje porodice. Savjetuj se sa svojom braćom i podučavaj se s njima. Preporučujte jedni drugima haqq i sabur na belajima ovog puta sve dok ne stignete do odmora i zadovoljstva kada ćete biti spojeni u vječnom mjestu i sa vječnim blagodatima koje ne prestaju. Mjesto biča mudžahida u Džennetu je bolje od dunjaluka i svega što se nalazi na njemu, pa šta tek misliš o Džennetu čija je širina kao nebesa i zemlja. Znaj da ti ideš ka fitnama i be52

ČLANAK

lajima koje neće izdržati osim onaj ko je potkovao svoj iman i učvrstio svoj jekin, sabur i uljepšao svoj tevekkul. Rekao je imam Ibn Tejmijje  o džihadu: “U njemu se nalazi vrhunac tevekkula (oslonca) i vrhunac sabura. Mudžahid je onaj kome od ljudi najviše treba sabur i tevekkul. Zbog toga je Uzvišeni rekao: {One koji se isele Allaha radi, nakon što su bili progonjeni, Mi ćemo još na ovome svijetu na lijepo mjesto smjestiti; a nagrada na onome svijetu biće još veća – kad bi oni samo znali! – onima koji budu trpjeli i u Gospodara svoga se uzdali.} [EnNahl: 41-42], i rekao je: {Musa reče narodu svome: “Molite Allaha da vam pomogne i budite strpljivi, Zemlja je Allahova, On je daje u naslijeđe kome On hoće od robova Svojih; a lijep ishod će biti za one koji se budu Allaha bojali.”} [El A’raf: 128].” [Medžmu’ul-fetava]. I sjeti se uzvišene stvari o ti koji se suprotstavljaš narodima, stvar zbog koje si izašao u boj, pa nisi izašao osim da uspostaviš pokornost Allahu  i da ljude izvedeš iz pokornosti tavagitima i da ih izvedeš iz tmina na svjetlo, uz Allahovu  dozvolu. I ako budeš ubijen, pa divna i plemenita je tvoja smrt i uzvišen je tvoj stepen. A tvoja kuća u Džennetu, koju je Allah za tebe pripremio, nije ni zbog čega drugog osim zbog toga što si se borio protiv naroda kufra i što si zanevjerovao u tavagite i što si povjerovao u Allaha kao svoga Gospodara i Boga i uspostavio si Njegov Šerijat uprkos kafirima. Došao si sa džihadom i traženjem iskrenog i jasnog šehadeta u iskrenosti svoga poziva ka tevhidu Uzvišenog Allaha i kufru u lažne kumire, pa najskuplje šta rob može žrtvovati za svoga Gospodara  jeste svoj život i imetak. Rekao je imam Ibn Tejmijje : “Najveći stepen ihlasa jeste predavanje života i imetka Stvoritelju, kao što je rekao Uzvišeni: {Allah je od vjernika kupio živote njihove i imetke njihove u zamjenu za Džennet koji će im dati – oni će se na Allahovu putu boriti, pa ubijati i ginuti.} [Et-Tevba: 111], a Džennet je ime za kuću koja sadrži sve blagodati. Njegova najveća blagodat je gledanje u Allaha, pa sve mimo toga od onoga za čim duše žude i čime se oči naslađuju od onoga što možda znamo a što možda i ne znamo, kao što je rekao Uzvišeni Allah u predaji koju prenosi Allahov Poslanik : ‘Pripremio sam za Svoje robove koji čine dobra djela ono što oko nije vidjelo, uho nije čulo i što nijedno ljudsko biće ne može zamisliti.’” [Medžmu’ul-Fetava].

„O MUWAHHIDIN, SEID ERFREUT, DENN BEI ALLAH, WIR WERDEN UNS NICHT VON UNSEREM DSCHIHAD AUSRUHEN, AUSER UNTER DEN OLIVENBÄUMEN IN RUMIYAH (ROM).“

I N H A L T

AUSGABE 11 - SCHAWWAL 1438

04 06 12 16 22 28 40 44 48 52 62

ABU HAMZA AL-MUHADSCHIR r

VORWORT

ENTWEDER ELIMINIEREN WIR DIE MUSCHRIKIN ODER STERBEN BEIM VERSUCH DIES ZU TUN ARTIKEL

WICHTIGER RATSCHLAG AN DIE MUDSCHAHIDIN: TEIL 1 SCHWESTERN

UNSERE REISE ZU ALLAH EXKLUSIV

UND ALS DIE GLÄUBIGEN DIE GRUPPIERUNGEN SAHEN ARTIKEL

DIE ETABLIERUNG DES ISLAMISCHEN STAATES: TEIL 5 FEATURE

DAS URTEIL ÜBER GHANIMA, FAY UND IHTITAB NACHRICHTEN

MILITÄRISCHE UND VERDECKTE OPERATIONEN EXKLUSIV

KOLLATERALES GEMETZEL EXKLUSIV

GERECHTE TERRORTAKTIKEN: BRANDSTIFTUNG SCHUHADA

UNTER DEN GLÄUBIGEN GIBT ES MÄNNER ARTIKEL

KEINNE DEINEN WERT, O FEIND DER NATIONEN!

12

28

62

Die Rafida betraten die Schlacht von Mossul während sie ihre gepanzerten Fahrzeuge und schweren Panzer in langen Konvois, deren Ende man kaum erblicken kann, zur Schau stellten und sie versprachen ihren Verbündeten von Kreuzfahrern, dass sie die Schlacht innerhalb von Tagen schlagen würden. Und nun sind – durch Allahs Gunst – mehr als acht Monate feuriger Schlachten vergangen, und so wurden die Konvois der Rafidah durch die Hände der widerspenstigen Soldaten der Chilafah ausgelöscht, die die Fronten bewachen, und ihre Bataillone und Brigaden wurden besiegt, und jene von ihnen die vor der Schlacht flüchten werden von ihren Kreuzfahrerherren mit Luftschlägen und Tötung bestraft, doch 4

EXKLUSIV FOREWORD

trotzdem versprechen die Muschrikin weiterhin ihren Verbündeten, dass die Schlacht in wenigen Tagen beendet sein wird. Möge Allah die Mudschahidin von Mossul mit Gutem belohnen – sowohl die Anführer und Soldaten – im Namen des Islams und der Muslime, denn sie haben an einer der schwersten und größten Schlacht der Geschichte teilgenommen und präsentierten der gesamten Welt ein Beispiel der Standfestigkeit das heutzutage nur schwer zu finden ist. Weder akzeptieren sie Schande in ihrer Religion, noch ergaben sie sich ihrem Feind, und sie haben sich von keinem Stück land zurückgezogen, außer dass sie es mit den zerrissenen Gliedern der Muschrikin und ihrem Blut füllten, so-

dass sie keine Freude an ihren Vorstößen hatten und keinen einfachen Sieg feiern konnten. Und so ist der Weg der Leute des Tauhids überall, und die Geschichten ihrer Standfestigkeit und Heldenhaftigkeit beim Kämpfen sind nichts ungewöhnliches. Hier sind die epischen Schlachten von Sirte, Falludscha, Bab und andere von ihren zeitlosen Schlachten, die die Aufrichtigkeit ihrer Worte und die Güte ihrer Taten bezeugen. {Wer sich Allah zum Schutzherrn nimmt und (auch) Seinen Gesandten und diejenigen, die glauben, - gewiss, die Anhängerschaft Allahs wird der Sieger sein.} [Al-Maida: 56] Und heute ist der Tag der Leute des Tauhids und der Soldaten der Chilafa in der Stadt Raqqa um mit ihren Brüdern zu wetteifern bei der Verfolgung des Wohlgefallens des Herrn der Schöpfung, und in Verfolgung der höchsten Stufen des Paradieses, wobei sie sich mit ihren Backenzähnen eng an ihre Posten halten, ihr Leben für die Sache ihrer Religion opfern und in Wahrheit zu dem was sie Allah versprochen hatten, jeder von ihnen in seiner Stellungen verkündet: „Allah c wird sehen was ich heute vollbringen werde.“ So konfrontieren sie die Feinde auf den Fronten, ohne ihr Gesicht während der Konfrontation abzuwenden, bis sie ihren Herrn treffen, denn Er c hat gelacht und ist mit ihnen zufrieden. Denn die Murtaddin sind zu ihnen in Angst und Besorgnis gekommen, denn sie wissen mit Gewissheit, dass diese Schlacht nicht wie jede andere vorhergegangene Schlacht ist und in der sie die Soldaten der Chilafa bekämpfen, und deswegen haben sie dafür das vorbereitet, was sie in vorherigen Fällen nicht vorbereitet hatten, und sie versammelten dafür Soldaten deresgleichen sie nie zuvor versammelt hatten, und die Kreuzfahrer gaben ihnen Unterstützung auf eine Art wie sie es nie zuvor getan hatten, und die Kreuzfahrerführung erinnert sie immer noch daran, dass diese Schlacht nicht einfach sein wird und dass es nicht baldig zu Ende sein wird, um sie mental vorzubereiten weiterzu machen, egal wie viele Verluste sie erleiden und wie lange es dauert. Jedoch wissen die Kreuzfahrer und ihre Murtaddinverbündeten mit Gewissheit, dass es keine Armee auf der Welt gibt die eine Schlacht fortführen kann, bei der ihre Verluste größer sind als ihre Fähigkeit zum Ausgleich, und deren Dauer länger ist als ihre Kraft auszuharren und durchzuhalten, und wenn dies nicht der Fall wäre, so hätte die amerikanische Kreuzfahrerarmee sich nicht zum Rückzug gezwungen gefühlt, wobei sie den Irak geschlagen und aus-

gestoßen verließ, nach dem was sie durch die Hände der Mudschahidin erlitt und aufgrund von dem was ihre Anführer als ein enorme Ausmaß der Erschöpfung erkannten, das ihr zugesetzt hatte, und die ihr gesamtes Land zu bedrohen begann, durch ihre zurückschlagende Wirtschaft und deren Prestige welches den absoluten Tiefpunkt erreicht hatte, und ihrer Strategie die aufgrund der hohen Kosten geändert werden musste. Zu den großen Ursachen der Angst die die Kreuzfahrer und ihre Murtaddverbündeten verspüren gehört, dass sie sehr gut die Größe ihrer Truppen kennen und sie realisieren, dass die PKK und ihre kleine Anzahl, und die beschwerlichen Kosten für die Staatskasse der Kreuzfahrer für ihre Bewaffnung, und ihre Murtaddsoldaten die sie in den Straßen auflesen und nach einem armseligen Training in die Schlachten werfen unfähig sind – mit Allahs Erlaubnis – eine schwerwiegende Schlacht ähnlich der von Mossul zu ertragen, noch sind sie fähig auch nur einen kleinen Anteil der beschwerlichen Kosten zu tragen die die Rafida während jener Schlacht ertragen mussten, noch besitzen sie die notwendige große innere Kraft um ihnen beim Ausgleich der Verluste beizustehen oder den Gegenwärtigen zu verstärken, denn wir haben gesehen wie sie in der Schlacht von Manbidsch waren und wie sie sich über den Zusammenbruch nach nur zwei Monaten der Schlacht beschwerten, außer dass Allah eine Sache bestimmte die bereits geschrieben war. Es ist für jeden Mudschahid in Raqqa verpflichtend, egal wo er stationiert ist, sich bewusst zu sein, dass diese Schlacht eine Front zur Vernichtung der Murtaddin ist, eine Belohnung für ihren Unglauben an Allah, den Allmächtigen, und ihrer Kriegsführung gegen Seine Religion und eine endgültige Begleichung einer langen Rechnung mit ihnen, denn es gibt kein Ende für diese Schlacht, außer dass einer von uns den anderen vernichten wird. Entweder wir löschen sie mit Allahs Macht und Kraft aus – sodass sie in dieser Welt und im Jenseits verlieren - oder wir sterben während wir dies nicht erreichen, sodass wir Allah treffen während wir standfest auf Seiner Religion sind, Seine Feinde bekämpfen und erfolgreich sind so wie die Gefährten des Grabens (Ashab al-Uchdud) erfolgreich sind und im Wohnsitz des Jenseits profitieren – dem ewigen Wohnsitz – wobei es keine dritte Option zwischen uns und ihnen gibt. Und Allah wird sicherlich jene unterstützen die Ihn unterstützen. Wahrlich, Allah ist mächtig und gewaltig.

Rumiyah

5

6

ARTIKEL

{Und werdet nicht schwach noch seid traurig, wo ihr doch die Oberhand haben werdet, wenn ihr gläubig seid. Wenn euch eine Wunde zugefügt worden ist, so ist dem (ungläubigen) Volk schon eine gleiche Wunde zugefügt worden. Und diese Tage (des Kriegsglücks) lassen Wir unter den Menschen wechseln, - damit Allah diejenigen, die glauben, kennt und (damit) Er Sich von euch (Blut)zeugen nimmt. Und Allah liebt nicht die Ungerechten.} [Al Imran: 139-140] Wahrlich, alles Lob gebührt Allah. Wir preisen ihn, ersuchen Seine Hilfe und bitten um Seine Vergebung. Wir suchen Zuflucht bei Allah vor dem Übel unserer Seelen und den schlimmen Folgen unserer Taten. Wen Allah rechtleitet, den kann niemand irreleiten. Und wen Allah irreleitet, den kann niemand rechtleiten. Ich bezeuge, dass es keinen Gott gibt außer Allah, allein und ohne Partner, und ich bezeuge, dass Muhammad sein Diener und Gesandter ist, der die Botschaft überbrachte, das Vertraute erfüllte, die Umma warnte und auf dem klaren Weg ließ. dessen Nacht wie der Tag ist und von welchem niemand abirrt außer dem Ruinierten. {O die ihr glaubt, fürchtet Allah in gebührender Furcht und sterbt ja nicht anders denn als (Allah) Ergebene!} [Al Imran: 102] {O ihr Menschen, fürchtet euren Herrn, Der euch aus einem einzigen Wesen schuf, und aus ihm schuf Er seine Gattin und ließ aus beiden viele Männer und Frauen sich ausbreiten. Und fürchtet Allah, in Dessen (Namen) ihr einander bittet, und die Verwandtschaftsbande. Gewiss, Allah ist Wächter über euch.} [An-Nisa: 1] {O die ihr glaubt, fürchtet Allah und sagt treffende Worte, so lässt Er eure Werke als gut gelten und vergibt euch eure Sünden. Und wer Allah und Seinem Gesandten gehorcht, der erzielt ja einen großartigen Erfolg.} [Al-Ahzab: 70-71] Um fortzufahren: Die Geschichte wiederholt sich und die Logik verändert sich nicht durch alle Zeiten. Menschen verändern sich, Darsteller werden ausgetauscht, Instrumente entwickeln sich weiter, aber die Ereignisbühne bleibt gleich und die Geschichte des Konfliktes ist die selbe. Die Wahrheit ringt mit der Falschheit und der Islam führt Krieg gegen den Unglauben. Die Dschahiliyya und Heuchelei schleichen sich ein und schwache Zerbrechliche halten den Stab von seiner Mitte, schreiben sich der Umma zu, geben aber dem diesseitigem Leben den Vorrang und warten auf das Verstummen der Rufenden und

auf das Ende der Schlacht, sodass sie sich den Starken anschließen und die Schiffe der Herrschenden betreten können und übel ist ihr Tun. Nur die rechtschaffenen Menschen allein tragen das Banner in einem Zeitalter, wo die Leute zusammenbrechen. Sie erheben ihre Köpfe in einem Zeitalter, wo die Menschen erniedrigt sind und ihre Ambitionen steigen durch die Luft zu dem Wissenden, Sehenden in Nachahmung von dem Warner und Bringer von Froher Botschaft g. Sie sind Fremde, deren Gesichter von den Winden der Abgeschiedenheit verbrannt wurden und deren Füße in Wüsten bluten, die von dem Feuer der Feindseligkeit entzündet werden. Türen werden vor ihnen geschlossen, so streben sie das Tor zu den Himmeln an und es wird für sie durch die Seele der Gärten geöffnet, durch welche den Seelen Leben gegeben wird. Sie schmeckten die Freude des Imans, so geht niemand aufgrund von Verbitterung gegenüber seine Religion zurück, auch wenn sich die ganze Welt gegen sie vereinigen würde. O meine Umma, das Maß ist übergelaufen. Die Angelegenheit hat einen kritischen Punkt erreicht. Die Unterdrücker haben die Grenzen überschritten. Die aufsässigen Übertreter haben unsere Erde geschnüffelt und Wölfe - ja sogar Hunde! - haben sich gegen uns erkühnt! Und die Menschen suchen in der Wüstenluftspiegelung des Labyrinthes nach einer Lösung, während sich die Lösung in ihren Händen befindet… es ist nichts anderes als der Dschihad auf Allahs Weg! Dies sind die Empfehlungen der Anführer des Dschihads, die uns auf diesem gesegneten Weg vorausgegangen sind. Ich habe sie mit geringfügigen Abwandlungen zusammengetragen, als Erinnerung für mich selber und meine Mudschahid-Brüder, als Ansporn zur Standhaftigkeit und als einen Aufruf zur Geduld auf den Grundlagen und Konstanten. O Mudschahidin! Gewiss fürchte ich für euch nicht die große Zahl eurer Feinde, noch ihren Waffenumfang, noch die Mobilisation der Truppen des Bösen und ihr Versammeln gegen euch. Noch fürchte ich für euch die Desertierung eurer Muslimischen Brüder in den verschiedenen Teilen der Welt, aber ich fürchte für euch wegen eurer selbst. Ich fürchte, dass die Schwäche, Kraftlosigkeit, Versagen und große Menge von Sünden euch befallen. Und es gibt eine Lehre und Ermahnung für euch in dem, was am Tage von der Schlacht von Uhud geschah. Allah c sagte: {Bis dass ihr den Mut verlort und über

Rumiyah

7

die Angelegenheit miteinander strittet und euch widersetztet, nachdem Er euch gezeigt hatte, was euch lieb ist. - Unter euch gibt es manche, die das Diesseits wollen; unter euch gibt es aber auch manche, die das Jenseits wollen. - Hierauf wandte Er euch von ihnen ab, um euch zu prüfen.} [Al Imran: 152]

WIE WERTLOS IST DIE SCHÖPFUNG ALLAHS, WENN SIE SEINEN BEFEHL VERLASSEN!

Ibn Kathir sagte: “Triumph und Sieg waren zu Beginn des Tages für den Islam, aber als der Ungehorsam der Bogenschützen stattfand und einiges vom Kampf scheiterte, wurde das Versprechen verzögert, welches an Standhaftigkeit und Gehorsam gebunden ist.” In dieser Schlacht fanden unglaubliche Ereignisse statt: Der Feind war mehr als dreimal so stark wie die Muslime. Allah unterstützte die Muslime zu Tagesbeginn, aber als sie sündigten, brachte Er am Tagesende die Wendeereignisse gegen sie. Dschabir h sagte: “Am Tage von Uhud zerstreuten sich die Menschen vom Propheten g weg, während 12 Männer von den Ansar, wie auch Talha, bei ihm blieben.” Und in dem Hadith von Anas h sagte er: “An dem Tag von Uhud, als die Muslime ohne Deckung waren, sagte er (d.h. Anas Ibn an-Nadr): “O Allah, ich bitte dich um Vergebung für das, was diese (d.h. die Gefährten) taten und ich sage mich vor Dir von dem los, was diese (d.h. die Muschrikin) taten.”” Abud-Darda setzte sich hin und weinte nach der Eroberung von Zypern, als er das Weinen ihres Vol8

ARTIKEL

kes und ihr Missverhältnis sah. So wurde zu ihm gesagt: “Was bringt dich zum Weinen, o Abud-Darda, an einem Tag, wo Allah dem Islam den Sieg gab?” Er sagte: “Wehe dir! Wie wertlos ist eine Schöpfung für Allah, wenn sie Seinen Befehl verlässt. Während sie ein manifestes und siegendes Volk waren, verließen sie Allahs Befehl und wurden zu dem, was du siehst.” O Mudschahidin! Die Unterstützung Allahs könnte verzögert werden und es könnte in euren Reihen Katastrophen und Wunden geben. Und dies ist nicht eigenartig, da es die Sunna Allahs hinsichtlich derjenigen ist, die vor euch kamen und ihr werdet in der Sunna Allahs keine Abänderung finden. Hiraql (Herakleios) sagte zu Abu Sufyan: “Ich fragte dich, wie euer Kampf gegen ihn geht (d.h. den Gesandten Allahs g), und du meintest, dass der Krieg strittig ist und hin und her geht. Und ebenso werden die Gesandten geplagt. Dann ist der endgültige Ausgang ihrer.” Wahrlich, die größte Sache, mit der ihr in eurem Kampf geprüft werdet, ist die Geduld und Gewissheit. Gewissheit, dass Allah Sein Versprechen erfüllen und Seiner Armee und Gruppe den Sieg geben wird, auch wenn nach einer Weile, und Geduld bei der Begegnung von Drangsalen, da der Sieg gewiss mit der Geduld kommt. Und die Befreiung kommt mit der Tortur und mit der Drangsal kommt Erleichterung. Asch-Schafii wurde von einem Mann gefragt: “O Abu ´Abdillah, was ist besser für einen Mann? Tamkin (Konsolidation) zu erhalten oder geprüft zu werden? Daraufhin antwortete asch-Schafii: “Er wird Tamkin nicht erhalten bis er geprüft wurde.” Denn Allah prüfte gewiss Nuh, Ibrahim, Musa und Muhammad g und als sie geduldig waren, gab Er ihnen Tamkin. So soll niemand von euch annehmen, dass ihn

DIE FITNA DER AHZAB WIEDERHOLT SICH IM LAUF DER GESCHICHTE, UND FÜHRT DAZU, DASS MANCHE LEUTE IHRE RELIGION VERLIEREN.

absolut kein Schmerz erreichen wird. Im Irrtum befindet sich derjenige, der über Allah die Vermutung des Übels annimmt. So schaut er auf die Anzahl des Feindes und seine Ausrüstung und vergisst das Versprechen Allahs: {Allah hat (vor)geschrieben: “Siegen werde Ich ganz gewiss, (Ich) und Meine Gesandten.”} [Al-Mudschadila: 21] {Wer sich Allah zum Schutzherrn nimmt und (auch) Seinen Gesandten und diejenigen, die glauben, - gewiss, die Anhängerschaft Allahs wird der Sieger sein.} [Al-Maida: 56] {Und es war für Uns eine Pflicht, den Gläubigen zu helfen.} [Ar-Rum: 47] {Allah hat denjenigen von euch, die glauben und rechtschaffene Werke tun, versprochen, dass Er sie ganz gewiss als Statthalter auf der Erde einsetzen wird, so wie Er diejenigen, die vor ihnen waren, als Statthalter einsetzte, dass Er für sie ihrer Religion, der Er für sie zugestimmt hat, ganz gewiss eine feste Stellung verleihen wird, und dass Er ihnen nach ihrer Angst (, in der sie gelebt haben,) statt dessen ganz gewiss Sicherheit gewähren wird.} [An-Nur: 55] So ist diese Bedingung im Austausch für die vereinbarte Sache, nämlich Sicherheit, Aufrichtigkeit und rechtschaffen Taten. Dann kommt der Sieg und Tamkin und dann das Erben der Autorität im Land. {(Das ist) Allahs Versprechen. Allah bricht nicht, was Er versprochen hat.} [Az-Zumar: 20] Wie schön ist, was der Autor von adh-Dhilal sagte, während er Allahs c Aussage kommentierte: {“Wie so manch eine geringe Schar hat schon mit Allahs Erlaubnis eine große Schar besiegt! Allah ist mit den Standhaften.”} [Al-Baqara: 249]: “Dies ist die Grundlage im Sinne derjenigen, die Gewissheit haben, dass sie Allah treffen werden. “Die Grundlage ist, dass die gläubige Schar klein ist, weil sie die steilen Stufen hochsteigt bis sie die

Gruppe der Auslese und Wahl wird. Aber sie ist die Herrschende [d.h. Siegreiche], weil sie sich mit der Stärkequelle verbindet und weil sie die herrschende Stärke darstellt, die Stärke von Allah, Desjenigen, der in Seiner Angelegen überlegen ist, der Bezwinger über Seinen Dienern, der Brecher der Überheblichen, Derjenige, der die Unterdrücker erniedrigt und der Herrscher der Arroganten.” O Mudschahidin! Ihr befindet euch wahrlich in einer Situation, über die man sich freuen muss und wie von den demoralisierenden Deserteuren gesagt wird. Von denjenigen, die auf diese Angelegenheit aus einer rein materialistischen Perspektive schauen oder die Angst vor dem haben, was die westlichen und arabischen Nachrichten und ihre Marionetten hinsichtlich des Sieges der Gruppen und Flucht der Mudschahidin senden. Denn der Krieg wird nicht an Zahlen und Ausrüstung gemessen, noch an Sieg oder Herrschaft, da wahrlich dies und dies notwendig ist und dann der Sieg und Tamkin kommt, selbst wenn nach einer Weile. Schaychul-Islam h beschrieb, was in seiner Zeit an Mobilisierung von Gruppen, einschließlich der Tataren, Munafiqin und anderen gegen die Muslime, geschah, indem er sagte: “Diese Fitnah hat die Menschen in drei Gruppen geteilt: 1) Die siegreiche Gruppe: Sie sind diejenigen, die den Dschihad gegen die verdorbenen Leute führen. 2) Die gegnerische Gruppe: Sie sind diese Leute (d.h.. die Tataren) und diejenigen, die sich ihrer Seite von den verwirrten Massen anschlossen, die sich selber dem Islam zuschreiben. 3) Die desertierende Gruppe: Sie sind diejenigen, die von ihrem Dschihad zurückbleiben, auch wenn ihr Islam intakt ist. “So soll jeder überprüfen. ob er ein Teil der sieg-

Rumiyah

9

reichen Gruppe oder der desertierenden Gruppe oder übertretenden Gruppe ist, denn es gibt keine vierte. “Und wisse, dass im Dschihad das Gute dieser Welt und des Jenseits liegt. Und im Verlassen dessen der Verlust dieser Welt und des Jenseits liegt: Allah c sagte: {Sag: Erwartet ihr für uns etwas (anderes) als eines der beiden schönsten Dinge?} [At-Tauba: 52] Dies bedeutet entweder Sieg und Triumph oder Schahadah und Paradies. “Diejenigen der Mudschahidin, die lebten, lebten ein edles Leben und für sie würde der Lohn dieser Welt und der beste Lohn des Jenseits sein. Und wer auch immer sterben oder getötet werden würde, würde ins Paradies eingehen. “Der Prophet g sagte: “Dem Märtyrer werden sechs Eigenschaften gegeben: Ihm wird mit dem ersten Bluttropfen vergeben, er sieht seinen Platz im Paradies, er wird mit einer Kleidung des Imans gekleidet, er wird mit 72 Hur al-In verheiratet, er wird vor der Bestrafung im Grab bewahrt und er ist sicher vor dem großen Terror.” “Der Gesandte Allahs g sagte: “Wahrlich im Paradies gibt es einhundert Stufen und das was zwischen einer Stufe und der nächsten Stufen ist, ist wie das zwischen den Himmeln und der Erde. Allah c bereitete dies für die Mudschahidin auf Seinem Weg vor.” So ist dies für die Leute des Dschihads eine Erhöhung von 50.000 Jahren im Paradies…” Bis Schaychul-Islam sagte: “Genauso sind sich die Gelehrten einig, soweit ich weiß, dass es keine bessere freiwillige Tat als den Dschihad gibt und er ist besser als die Haddsch-Pilgerfahrt und besser als das Fasten und freiwillige Gebete. Und der Ribat ist besser als in Makkah, Madina und Bayt al-Maqdis zu leben… Abu Hurayra h sagte sogar: “Ribat für eine Nacht um willen Allahs zu verrichten, ist mir lieber als die Nacht von Qadr am schwarzen Stein zu verbringen.” So zog er eine Nacht des Ribats der Anbetung in der vortrefflichsten Nacht in der vortrefflichsten Stätte vor…” Bis er sagte: “Und wisse, möge Allah dich verbessern, dass die Unterstützung für die Gläubigen ist und der endgültige Ausgang für die Rechtschaffenen ist und dass Allah mit den Gottesfürchtigen und denjenigen ist, die Gutes tun. “Und diese Leute (d.h. die Feinde), werden unterjocht und niedergeschmettert. Allah c wird uns 10

ARTIKEL

gegen sie unterstützen, sich für uns an ihnen rächen und es gibt keine Macht noch Kraft außer durch Allah, dem Höchsten, dem Größten. “Also, empfangt Frohe Botschaft über den Sieg von Allah c und einen guten Ausgang. {Und werdet nicht schwach noch seid traurig, wo ihr doch die Oberhand haben werdet, wenn ihr gläubig seid.} [Al Imran: 139] Dies ist eine Sache, der wir uns gewiss sind und welche wir festgestellt haben. Und alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Welten…” Er h sagte dann: “Und wisse, möge Allah dich verbessern, dass es von den größten Gnaden ist, für den Allah Gutes will, dass Er einen in der Zeit leben lässt, wo Allah die Religion erneuert und das Banner der Muslime und den Zustand der Gläubigen und Mudschahidin wiederbelebt, bis es dem Zustand der Vorreiter von den Muhadschirin und Ansar ähnelt. “Wer immer dies in dieser Zeit ausführt, gehört dadurch zu denjenigen, die ihnen in der Tugend folgten, denjenigen, mit denen Allah zufrieden ist und die mit Ihm zufrieden sind und für die Er Gärten bereitete, unter denen Flüsse fließen, um darin ewig zu verweilen und dies ist der große Erfolg. “So sollten die Gläubigen Allah für diese Drangsal danken… Die Wirklichkeit von dem ist, dass es ein großes, freigiebiges Geschenk von Allah ist. Und in dieser Fitna liegt ein riesiger Segen, insofern als, bei Allah wenn die ersten Vorreiter von den Muhadschirin und Ansar wie Abu Bakr, Umar, Uthman, Ali und andere in dieser Zeit da wären, würde es zu den besten ihrer Taten gehören, Dschihad gegen diese kriminellen Menschen zu führen. Und Schlachten wie diese werden nicht verpasst, außer von einem, dessen Handel verloren ging, der dumm wurde und der an einem großen Glück dieser Welt und des Jenseits gehindert wurde. Außer er gehört zu denjenigen, die von Allah c entschuldigt wurden, wie die Kranken, Armen, Blinden und andere…” Dies markiert das Ende seiner h Worte. Und er h sagte: “Und die Spitze davon ist der Dschihad auf Allahs Weg, da es wahrlich die beliebteste Sache für Allah und Seinen Gesandten ist. Und die Kritiker davon sind viele, da viele von denjenigen, in denen Iman ist, es nicht mögen und sie entweder Deserteure sind, die fälschlicherweise behaupten, Ehrgeiz und ein Verlangen danach zu haben oder sie Demoralisierende sind, die Stärke und Fähigkeit schwächen, auch wenn dies alles zur Heuchelei gehört.”

Rumiyah

11

Die Zeit ist gekommen, um den Wahrhaftigen vom Lügner, den Rechtschaffenen vom Frevler, den Gläubigen vom Heuchler zu unterscheiden und zu trennen und diejenigen, die standhaft und unerschütterlich sind, von denjenigen, die verzweifeln und die Hoffnung verlieren, um diejenigen, die Dschanna wirklich aus dem tiefsten ihres Herzens begehren, von denjenigen zu trennen, die nur eine Behauptung auf ihrer Zungenspitze machen. Ich bitte Allah, uns von denjenigen zu machen, die bis zum Ende standhaft bleiben, um dem Sieg beizuwohnen oder uns die Versorgung einer angenommen Schahada zu gewähren. Ich lade meine Schwestern im Islamischen Staat, die durch Allahs Gnade standhaft, geduldig und ausdauernd geblieben sind, dazu ein, mir ihre Ohren zu leihen, da

12

SCHWESTERN

ich der Meinung bin, dass wir dringend Ermahnungen und Verbesserung benötigen. Möge Allah euch mit Seiner Barmherzigkeit segnen und mögen diese Worte von Nutzen und eine Wende zu dem Besten sein. Meine geliebten Schwestern, mit denen ich mich auf einer Reise zu Allah befinde, lasst uns unsere Absichten bereinigen und unsere Taten verbessern, da es so scheint, als würden vor uns Zeiten der heftigen Prüfungen und extremen Drangsalen warten. Und Zeiten der heftigen Schlachten zwischen dem Iman und Kufr nach denen in scha Allah Erleichterung sein wird, da uns Allah (c) in Seiner Aussage versprach: {Also gewiss, mit der Erschwernis ist Erleichterung, gewiss, mit der Erschwernis ist Erleichterung.} [Asch-Scharh: 5-6], und in Seiner Aussage: {Und wahrlich, Unsere Heerschar ist es, die Sieger sein wird.} [As-Saffat: 173] So lautet die Frage hier, sind wir bereit dafür? Sind unsere Seelen bereit, Opfer für die Sache Allahs zu machen? Sind unsere Herzen von allem leer außer dem Iman? Sind wir dazu imstande, auf diesem Weg weiterzugehen? Sind wir imstande, fest und standhaft zu verbleiben und wie die Sahaba nach der Schlacht von Uhud sagten, zu sagen: {Diejenigen, zu denen die Menschen sagten: “Die Menschen haben (sich) bereits gegen euch versammelt; darum fürchtet sie!” - Doch da mehrte das (nur) ihren Glauben, und sie sagten: “Unsere Genüge ist Allah, und wie trefflich ist der Sachwalter!”} [Al Imran: 173] Dies war aufgrund ihres Imans an Allah und Seinen Gesandten, ihrer Gewissheit über Allah und Seine Unterstützung und ihrem Vertrauen und Überlassen aller Angelegenheiten für Allah. Es war aufgrund ihrer Aufrichtigkeit gegenüber Allah und Seinem Gesandten. Ist irgendetwas übriggeblieben, was sie nicht aufgaben, um Allahs Wohlgefallen zu ersuchen? Es gab keine dornigen Wege, die sie auf dem Wege Allahs begehen konnten, außer dass sie sie willentlich begingen. Es gab keine bessere Art, ihre Treue an Allah und Seinen Gesandten zu zeigen, als die Köpfe ihrer Muschrik-Verwandten abzuschlagen und so taten sie dies. Ihre Behauptung, dass sie Allah und Seinen Gesandten mehr als alles andere lieben, wurde durch ihren Iman, Taqwa, Opfer und Ehrgeiz wirklich veranschaulicht. Es wurde durch das demonstriert, was ihre Anliegen waren. Und ihre Sehnsucht nach Allah machte es klar, dass sie nur das Jenseits verlangten. Möge Allah (c) mit ihnen allen zufrieden sein und uns das an Stärke, Iman und Taqwa gewähren, womit sie gesegnet worden waren, damit wir die Belohnungen erhalten können, die sie erhielten. Meine geliebten Schwestern, unsere Rollen und Verantwortungen sind nicht zu einem Ende gekommen. Vielmehr sind sie mehr und von größerer Bedeutung geworden. Es ist Zeit für uns, uns selber zu reformieren und vom Schlummer der Unachtsamkeit in die Wirklichkeit unserer Ziele aufzu-

wachen. Es ist Zeit, unsere Aufgaben und Rollen zu überprüfen und unsere Anliegen für das Jenseits und nicht die Dunya zu priorisieren. Wir muslimischen Frauen sind aufgefordert, unsere Aufgaben aufmerksam zu erfüllen und die Unachtsamkeit davon wird uns nur zu unserer eigenen Zerstörung führen. Unsere Mission ist größer als wir es uns vorstellen können. Allah hat uns geehrt, indem er uns wählte, Frauen, Schwestern und Mütter der Mudschahidin zu sein. Kommt es uns also zu, mit dem niedrigen materialistischen Leben beschäftigt zu sein, so wie leider viele von uns geworden sind? Die Zeit, um uns vorzubereiten, ist beschränkt, also müssen wir den Schmutz der Faulheit von uns abstauben und die Ketten der Dunya brechen. Haben wir nicht längst das beste, was die Welt uns bieten könnte, vor langer Zeit verlassen? Ließen wir nicht unsere Allerliebsten hinter uns, als wir die ersten Schritte auf unserer Hidschra nahmen? Wieso ist es dann, nachdem wir unsere Herzen von der Dunya gereinigt haben, dass einige von uns gefangen in den Fallen des Schaytans sind, unsere Herzen beschmutzt werden und sich noch einmal in die Dunya verlieben, indem wir das Kochen, Getränke, Lästern, Verleumdung, leeres Gerede und materialistische Gegenstände zu unserer Hauptsorge machen? Wie traurig ist es, dass wir einige Schwestern sehen, die hier nach der Dunya rennen, anstatt die Unterstützung ihrer Mudschahid-Ehemänner und Erziehung ihrer Kinder zu ihrer Priorität zu machen, um dergleichen wie Chalid Ibn Walid und Abdullah Ibn az-Zubayr nachzuahmen. Allah (c) sagte: {Ihr seid die beste Gemeinschaft, die für die Menschen hervorgebracht worden ist. Ihr gebietet das Rechte und verbietet das Verwerfliche und glaubt an Allah.} [Al Imran: 110] Dennoch, wie viele Schwestern sind nach Dar al-Harb zurückgekehrt, nachdem sie es ablehnten, für die Sache Allahs wieder zu heiraten, aufgrund ihrer extremen Liebe zu ihren Ehemännern, die in scha Allah die Schahada erlangt haben, obwohl am Tage der Abrechnung der Schrei von jedem sein wird: “Ich, ich”, und sich weder eine Frau um ihren Mann noch ein Mann um seine Frau Sorgen machen wird. Warum erlauben wir unseren Gelüsten, unsere Taten zu kontrollieren? Denken wir denn nicht über den Vers nach, in der Allah (c) sagte: {Was meinst du wohl zu jemandem, der sich als seinen Gott seine Neigung genommen hat.} [Al-Dschathiyah: 23] Wie viele von uns ohne Mahram hier gehorchen nicht denjenigen, die als Verantwortliche über uns eingesetzt worden sind, wo uns Allah befohlen hat, dies zu tun, indem Er sagte: {O die ihr glaubt, gehorcht Allah und gehorcht dem Gesandten und den Befehlshabern unter euch!} [An-Nisa: 59] Und wie viele von uns machen ihren Ehemännern das Leben schwer, weil sie die Sunna der Polygamie praktizieren

Rumiyah

13

wollen, in der es viele Nutzen für die Umma gibt, während Allah (c) sagte: {O die ihr glaubt, tretet allesamt in den Islam ein und folgt nicht den Fußstapfen des Satans! Er ist euch ja ein deutlicher Feind.} [Al-Baqara: 208] Wie viele von uns halfen dem Schaytan aufgrund unserer extremen Eifersucht, die Ehe von unserem Ehemann und unseren Nebenfrauen kaputtzumachen? Vergaßen wir, dass Allah (c) sagte: {Wer (in) eine(r) gute(n Sache) Fürsprache einlegt, für den wird es einen Anteil daran geben, und wer (in) eine(r) schlechte(n Sache) Fürsprache einlegt, für den wird es ein gleiches davon geben. Und Allah ist zu allem Fähig.} [An-Nisa: 85] Und es gibt einige von uns, deren einziges Anliegen es ist, das Haus ständig und unnötig zu verlassen, einfach der Dunya nachzujagen, während uns Allah c befahl, in unseren Häusern zu bleiben: {Haltet euch in euren Häusern auf; und stellt euch nicht zur Schau wie in der Zeit der früheren Unwissenheit.} [Al-Ahzab: 33] O meine geliebten Schwestern, Allah ist al-Ghaniy (der Reiche und Unbedürftige). Er bedarf weder uns noch unserer Taten und Ihm gehören die Schätze der Himmel und der Erde: Er c sagte: {Allah ist der Unbedürftige, ihr aber seid die Bedürftigen. Wenn ihr euch abkehrt, wird Er euch durch ein anderes Volk ersetzen, und sie werden dann nicht gleich euch sein.} [Muhammad: 38] Seine Religion wird mit oder ohne uns überleben, aber wollen wir denn nicht weiterhin unermesslichen Lohn verdienen und Investitionen für unser Jenseits machen? Wir sollten die Annahme unserer Hidschra niemals als selbstverständlich ansehen oder denken, indem wir uns unter dem Banner von La Ilaha Illa Allah versammeln, dass wir Allah damit einen Gefallen tun, wenn in Wirklichkeit mit uns allen das Gegenteil der Fall ist. Es ist Allah, der uns eine Gnade erwies, indem Er uns erlaubte hier zu sein und uns vor vielen ehrte, die zurückgeblieben sind. Es ist Allah, Der uns die Fähigkeit gab, dem Islamischen Staat etwas beizutragen. Es gehört zu Allahs Gnaden über uns, der uns durch Seine Gunst und Barmherzigkeit allein Rechtleitung und Taufiq gab, diesem Weg zu folgen. Tatsache ist, dass wir Allah was schulden. Obwohl wir niemals ausreichend dankbar sein können, so müssen wir dankbar sein, so viel wir können, damit Er uns nicht ersetzt, sondern eher zufrieden mit uns ist und uns fest auf Seinem geraden Weg lässt. Haben wir den Hadith vergessen, der bei al-Buchari und Muslim von Abu Said al-Chudri überliefert wurde, dass der Prophet g sagte: “O Frauen, spendet, denn ich sah, dass ihr den Großteil des Höllenfeuers ausmacht.” Sie fragten: “Warum ist dies so, o Gesandter Allahs?” Er antwortete: “Da ihr viel flucht und undankbar gegenüber einer guten Behandlung seid.” O meine Schwestern, während unsere Brüder, die Mud-

14

SCHWESTERN

schahidin ihre Seele für Allah geben, warum sind unsere Zungen nicht mit dem Gedenken an Allah beschäftigt? Während sie der Koalition ins Angesicht treten, warum machen wir nicht verlängerte Niederwerfungen zu Allah mitten in der Nacht? Während sie opfern und ihre Geliebten hinter sich lassen, warum opfern nicht wir unsere Gelüste, indem wir tagsüber fasten und unsere Verlangen und Zungen kontrollieren? Allah c sagte: {Ist es denn nicht Zeit für diejenigen, die glauben, dass ihre Herzen demütig werden vor Allahs Ermahnung und vor dem, was von der Wahrheit herabgekommen ist, und dass sie nicht wie diejenigen sind, denen zuvor die Schrift gegeben wurde, es ihnen aber zu lang gedauert hat, und so ihre Herzen sich verhärtet haben? Und viele von ihnen sind Frevler.} [Al-Hadid: 16] Es ist Zeit, unsere Absichten zu bereinigen, unsere Taten zu überprüfen, alles aus unserem Herzen zu entfernen, was nur der Abbringung von unserem Ziel dient, und zu Allah mit einer aufrichtigen Reue zurückkehren, indem wir unsere Sünden bereuen, Reue fühlen, sie begangen zu haben und Allah schwören, nicht wieder zu ihnen zurückzukehren. Allah c sagte: {Sag: O Meine Diener, die ihr gegen euch selbst maßlos gewesen seid, verliert nicht die Hoffnung auf Allahs Barmherzigkeit. Gewiss, Allah vergibt die Sünden alle. Er ist ja der Allvergebende und Barmherzige.} [Az-Zumar: 53] Wir müssen Seine Hilfe und Rechtleitung erstreben, da nur Allah uns den Sieg gewähren kann. Er c sagte: {Wenn Allah euch zum Sieg verhilft, so kann euch keiner besiegen. Doch wenn Er euch im Stich lässt, wer ist es denn, der euch dann, nach Ihm, noch helfen könnte? Und auf Allah sollen sich die Gläubigen verlassen.} [Al Imran: 160] Lasst uns wie die Frauen sein, die ihre Rolle kannten und sie erfüllten. Unsere Mudschahid-Ehemänner zu unterstützen ist eine der Schlüsselrollen im Land des Dschihads, meine liebe Schwester, und die Wichtigkeit kann man nicht genug betonen. Lass dein Zuhause eher ein Platz der Ruhe für seinen Geist sein als ein Haus von Beschwerden. Mach es eher zu einem Platz, wo er seine Energie für den Dschihad aufladen kann, anstatt die Energie aufzusaugen, die noch in ihm übrig ist. Tue deine Sorgen beiseite und mach seine Bedürfnisse zur Priorität. Würdige seine Präsenz und sei geduldig mit seiner Abwesenheit, denn er führt kein Familienunternehmen noch hat er einen Acht-Stunden-Job in Dar al-Kufr. Vielmehr ist er ein Mudschahid auf dem Wege Allahs und dient der Religion deines Herrn, dem Erhabenen. Versuche, deine Schwierigkeiten und Schwächen vor ihm zu verbergen, damit ihm der Schaytan keine Fitnah macht, während er sich mitten auf dem Schlachtfeld

befindet. Bediene ihn mit dem besten deiner Fähigkeit und in scha Allah wirst du durch Allahs Gnade und Freigiebigkeit wie er belohnt. Ibn Abid-Dunya überlieferte von Dschabir Ibn Abdillah, dass er sagte: “Während wir mit dem Gesandten Allahs saßen, kam eine Frau und sagte: “O Gesandter Allahs, ich bin die Vertreterin der Frauen an dich. O Gesandter Allahs, der Herr der Männer und der Herr der Frauen ist Allah b. Und Adam ist der Vater der Männer und der Vater der Frauen. Und Hawa ist die Mutter der Männer und die Mutter der Frauen. Und Allah b entsandte dich zu den Männern und zu den Frauen. Wenn die Männer auf dem Wege Allahs ausziehen und getötet werden, sind sie lebendig bei ihrem Herrn und erhalten Versorgungen und wenn sie ausziehen, erhalten sie den Lohn, über welchen du Bescheid weißt. Wir bedienen sie und beschränken uns nur auf sie, was haben wir also an Belohnungen?” So sagte Allahs Gesandter g: “Überbringe den Frauen meine Grüße und sage ihnen: “Wahrlich, der Gehorsam gegenüber dem Ehemann kommt dem gleich [in Belohnungen], aber nur wenige von euch tun dies.”” [An-Nafaqa ala al-Iyal] So lasst uns unsere Absichten erneuern, meine Schwestern, wie der Gesandte Allahs g sagte: “Taten sind entsprechend ihren Absichten. Und jeder wird das haben, was er beabsichtigte.” [Überliefert bei al-Buchari und Muslim] Und vorwärtsgehend, lasst uns Chadidscha i als Beispiel nehmen, zu der Allah c Seine Grüße sandte und der Er die frohe Botschaft eines Palastes im Paradies gab, aufgrund ihres sofortigen Glaubens an Ihn, welcher von ihr mit der unerschütterlichen Unterstützung von ihrem Ehemann, dem Gesandten Allahs g gefolgt wurde. Und nehmt genauso Aischa i als Beispiel, die ein einen brillanten Kopf und ein bemerkenswertes Gedächtnis hatte, mit welchem sie eine Fülle von Hadithen weitergab. So viele, dass ohne ihr weitergegebenes Wissen, unsere Islamische Bücherwelt nicht die selbe wäre. Und alle Mütter der Gläubigen zusammen mit den anderen Frauen um den Gesandten Allahs g herum sollten als Beispiele genommen werden. Ergänzend dazu obliegt es uns, meine geliebten Schwestern, die Sünden zu verlassen, sowohl kleine als auch große, und die Folgen unseres Ungehorsams gegenüber Allah c zu fürchten. Verlasst euch nicht auf bloße Hoffnungen und Wünsche, denn weder wurde uns garantiert, dass unsere Taten angenommen werden noch gehören wir zu denjenigen, denen das Paradies versprochen wurde. Vielmehr sollten wir uns dazu treiben, indem überragend zu sein, was Allah über uns verpflichtet hat und immer nach der Ausübung von freiwilligen Taten zu streben. Schließlich, erinnere ich euch noch einmal mehr an die Wichtigkeit, die Dunya und ihren Schmuck zu scheiden und

rate euch, euch zu bemühen, die Schmerzen von Prüfungen und Drangsalen in die Süße des Imans zu verwandeln, indem wir uns daran erinnern, dass dieser Schmerz uns Allah näherbringt. Wie süß ist dann ein solcher Schmerz! Mögen von uns Frauen hervorkommen, die traurig über die Rückkehr ihrer Ehemänner und Söhne von dem Schlachtfeld ohne Schahada werden. Erhebt euch mit Tapferkeit und Aufopferung in diesem Krieg, genauso wie es die Frauen zu Lebzeiten des Gesandten Allahs g taten. Nicht aufgrund der geringen Anzahl von Männern, sondern eher wegen ihrer Liebe für den Dschihad, ihrem Aufopferungswunsch für die Sache Allahs und ihrem Verlangen nach Dschanna. Unter diesen gesegneten Frauen befand sich Umm Amarah Nasiba Bint Kab al-Ansariyya. Adh-Dhahabi h berichtete, dass sie Uhud, Hudaybiya, dem Tag von Hunayn und dem Tag von Yamama beiwohnte. Sie kämpfte tapfer und ihre Hand wurde ihr im Kampf abgeschlagen. Der Gesandte Allahs g sagte über sie: “Wahrlich, die Stellung von Nasibah Bint Kab heute ist besser als die Stellung von Soundso und Soundso.” [Siyar Alam an-Nubala] So lasst uns über unsere Stellung nachdenken, meine Schwestern, im Vergleich zu diesen rechtschaffenen Frauen. Was würde der Gesandte Allahs g über uns sagen? Das Rennen befindet sich in seinen letzten Etappen. So setz deinen Kampf fort, meine liebe Schwester, auch wenn du zitterst oder langsamer wirst. Ersuche die Hilfe von Allah, vertraue auf Ihn und sei geduldig mit was auch immer dich für Seine Sache befällt, denn {Gewiss, Allah ist mit den Standhaften.} [Al-Anfal: 46] Sei darauf erpicht, alles zu geben, um das Wohlgefallen deines Herrn zu erlangen. Und sei bereit, die liebsten und wertvollsten Sachen in deinem Leben aufzuopfern, da dies dein Herz läutern wird, an etwas oder jemand anderen als Allah gebunden zu sein. Gewiss ist dies das, wofür wir gekommen sind, um unsere Reise zu Allah zu vervollständigen. So schreite voran mit rechtschaffenen Taten, Hoffnung für ihre Annahme und Jubel mit Allahs Erlaubnis für ein von den beiden besten Enden, entweder Sieg oder Schahada! Schlussfolgernd, schließe ich mit den perfekten Worten von Allah c ab: {Und müht euch für Allah ab, wie der wahre Einsatz für Ihn sein soll. Er hat euch erwählt und euch in der Religion keine Bedrängnis auferlegt, dem Glaubensbekenntnis eures Vaters Ibrahim: Er hat euch Muslime genannt, zuvor und (nunmehr) in diesem (Quran), damit der Gesandte Zeuge über euch sei und ihr Zeugen über die Menschen seid. So verrichtet das Gebet, entrichtet die Abgabe und haltet an Allah fest. Er ist euer Schutzherr. Wie trefflich ist doch der Schutzherr, und wie trefflich ist der Helfer!} [Al-Haddsch: 78]

Rumiyah

15

Alles Lob gebührt Allah der in seinem mächtigen Buch sagte: {Und als die Gläubigen die Gruppierungen sahen, sagten sie: „Das ist, was Allah und Sein Gesandter uns versprochen haben; Allah und Sein Gesandter sagen die Wahrheit.“ Und es mehrte ihnen nur den Glauben und die Ergebung.} [Al-Ahzab: 22] Und ich bezeuge, dass keiner der Anbetung würdig ist, außer Allah alleine, der keine Partner hat. Und ich bezeuge, dass Muhammad Sein Diener und Gesandter ist, den Allah mit dem Schwert kurz vor der Stunde als Verkünder froher Botschaft und als Warner entsandte und als Rufer zu Allah mit Seiner Erlaubnis und als erleuchtendes Licht. So etablierte Er durch sie den Beweis (Huddschah) und verdeutlichte durch ihn das Ziel und unterstützte durch ihn die Hanif Millah. Und er führte den Dschihad für die Sache Allahs, bis er durch ihn die Religion etablierte und möge Allahs Frieden und Segen zahlreich auf ihm sein... Um fortzufahren: Es gehört zu den etablierten Handlungsweisen Allahs, des Erhabenen, die nicht ausgetauscht werden und dessen Prüfung Seiner gläubigen Diener sich nicht ändert, wie Er, der Erhabene, es in Seiner Aussage sagte: {Meinen die Menschen, dass sie in Ruhe gelassen werden, (nur) weil sie sagen: „Wir glauben“, ohne dass sie geprüft werden? Wir haben bereits diejenigen vor ihnen geprüft. Allah wird ganz gewiß diejenigen kennen, die die Wahrheit sprechen, und Er wird ganz gewiss die Lügner kennen.} {Al-Ankabut: 1-2} Und Er sagte: {Und wenn Allah wollte, würde Er sie wahrlich (allein) besiegen . Er will aber damit die einen von euch durch die anderen prüfen. Und denjenigen, die auf Allahs Weg getötet werden, wird Er ihre Werke nicht fehlgehen lassen;} [Muhammad: 4] So ist es notwendig für den Gläubigen sich für Prüfungen vorzubereiten, und es kam im Qudsi Hadith, der vom Gesandten - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - von Seinem Herrn, dem Erhabenen, überliefert wird: „Wahrlich, mein Herr befahl mir 16

EXKLUSIV

euch das beizubringen was ihr nicht wisst, von dem was Er mir an meinem diesen Tag lehrte. Jedes Vermögen, das ich einem Sklaven geschenkt habe ist erlaubt. Und wahrlich Ich habe meine Sklaven allesamt als Hunafa erschaffen und wahrlich die Satane kamen zu ihnen und führten sie von ihrer Religion ab und sie verboten ihnen das, was Ich ihnen erlaubt hatte. Und sie befahlen ihnen Mir das beizugesellen, wofür Ich keine Erlaubnis herabgesandt habe. Und wahrlich Allah blickte auf die Leute der Erde, so hasste Er sie, ihre Araber und ihre Nicht-Araber. Außer Überbleibsel von den Leuten der Schrift (Ahl al-Kitab) und sagte: ‚Ich habe dich nur gesendet, um dich zu prüfen und um durch dich zu prüfen. Und Ich habe auf dich ein Buch herabgesandt, das nicht vom Wasser gewaschen wird, welches du im Schlafen und im Wachzustand liest.‘ Und wahrlich Allah befahl mir Quraysch zu verbrennen, so sagte ich: ‚Mein Herr, dann würden sie meinen Kopf brechen so wie Brot gebrochen wird.‘ Er sagte: ‚Vertreibe sie, so wie sie dich vertrieben. Und überfalle sie, Wir werden dir dabei helfen und gebe aus, so werden Wir auf dir ausgeben. Und sende eine Armee und Ich würde fünf wie sie schicken und kämpfe mit denen, die dir gehorchen gegen jene, die dir ungehorsam sind.‘“ Und diese Prüfungen, die der Islamische Staat heute durchmacht bzgl. der Versammlung der Religionen des Kufrs gegen sie und die Mobilisierung der Gruppen sind nichts, außer eine Bestätigung dieses Versprechens. So sagen wir nichts, außer wie es unsere tugendhaften Vorfahren von den Gefährten des Gesandten Allahs - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - sagten als sie die Gruppen sahen: {„Das ist, was Allah und Sein Gesandter uns versprochen haben; Allah und Sein Gesandter sagen die Wahrheit.“ Und es mehrte ihnen nur den Glauben und die Ergebung.} Und Allah sandte in Sura al-Baqarah herab: {Oder meint ihr etwa, dass ihr in den (Paradies)garten eingehen werdet, noch bevor Gleiches über euch gekommen ist, wie über diejenigen, die

vor euch dahingegangen sind? Not und Leid widerfuhr ihnen, und sie wurden erschüttert, bis dass der Gesandte und diejenigen, die mit ihm glaubten, sagten: „Wann kommt Allahs Sieg?“ Aber wahrlich, Allahs Sieg ist nahe.} [Al-Baqara: 214] So verdeutlichte Allah, Erhaben ist Er, als Verurteiler von demjenigen, der das Gegenteil vermutet, dass sie nicht das Paradies betreten, außer nachdem sie geprüft werden, so wie die Nationen vor ihnen durch Leid (al-Basa) geprüft wurden und es ist die Not und Armut und durch Elend (ad-Darra) und es ist der Schmerz DIE RAFIDA HABEN SICH GEGEN UNS UNTER DEM BANNER DER KREUZFAHRER MOBILISIERT. und die Krankheit und durch Erschütterung (az-Zilzal) und es ist die Erschütterung des Feindes. Als also anhand der Ersten, so ist für den Gläubigen von den die Gruppen im Jahr des Grabens (Chandaq) kamen Späteren ein Vergleich/Ähnlichkeit (Schibh) zu dem und sie sie sahen sagten sie: „Das ist, was Allah und was für den Mumin der Frühen war.“ Sein Gesandter uns versprochen haben; Allah und Bei der Schlacht von Badr berichtet uns unser Herr Sein Gesandter sagen die Wahrheit.“ Und sie wussten, über den Zustand unseres Propheten - möge Allahs dass Allah sie mit der Erschütterung geprüft hatte und Frieden und Segen auf ihm sein - und seinen edlen ihnen kam so wie jene, die vor ihnen waren und sie Gefährten mit ihrem Feind. So sagte Er: {Ihr hattet ja steigerten sich nur im Iman und in der Unterwerfung ein Zeichen in zwei Scharen, die aufeinandertrafen: unter Allahs Urteil und Seinen Befehl. Die eine kämpfte auf Allahs Weg und eine andere, Und dies ist der Zustand der aufrichtigen Muslime ungläubige. Sie sahen sie dem Augenschein nach heutzutage ebenso wie es der Zustand der aufrichtigen zweimal so viel, wie sie (selbst waren). Und Allah Muslime zu jeder Zeit war. Und wahrlich, diese Fitna, stärkt mit Seiner Hilfe, wen Er will. Darin ist wahrdie die Muslime heute im Staat der Chilafa mit jenen lich eine Lehre für diejenigen, die Einsicht besitKuffar erleben, die gegen die Scharia des Islams kämp- zen.} [Al Imran: 13] Und Er berichtete uns von ihrer fen, so hat ähnliches bereits zuvor in der Zeit des Ge- Belagerung der Bani an-Nadir, so sagte Er: {Er ist es, sandten Allahs - möge Allahs Frieden und Segen auf Der diejenigen von den Leuten der Schrift, die unihm sein - stattgefunden. Allah prüfte dadurch Seinen gläubig sind, aus ihren Wohnstätten zur ersten VerPropheten und die Gläubigen und Er, der Erhabene, sammlung vertrieben hat. Ihr habt nicht geglaubt, sandte während dieser Ereignisse deutliche Suren und dass sie fortziehen würden; und sie meinten, dass Ayas herab. Und die Bücher der Sunna sind voller Er- ihre Festungen sie vor Allah schützten. Da kam Alwähnungen vieler von ihnen. Imam Ibn Taymiyya – lah über sie, von wo sie nicht (damit) rechneten, möge Allah ihm gnädig sein - sagte: „Wahrlich, die und jagte in ihre Herzen Schrecken, so dass sie Texte des Buches und der Sunna, die die Dawa Mu- ihre Häuser mit ihren (eigenen) Händen und den hammads - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm Händen der Gläubigen zerstörten. Darum zieht die sein – sind, behandeln die Allgemeinheit der Schöp- Lehre daraus, o die ihr Einsicht besitzt.} [Al-Hafung und die Versprechen Allahs in Seinem Buch und schr: 2] So befahl Er, erhaben ist Er, uns eine Lektion in der Sunna Seines Gesandten, erreichen die Letzen von den Zuständen jenen vor uns in dieser Umma zu dieser Umma ebenso wie sie ihre Ersten erreichten. nehmen und das, was vor ihr war von den Nationen. Und Allah berichtete uns über die Geschichten jener Danach erwähnte Er, der Erhabene, an einer anvor uns von den Nationen, nur damit sie für uns eine deren Stelle Seines Buches, dass Seine Sunna bzgl. Lektion sind. So vergleichen wir unseren Zustand mit den Nationen eine einheitliche Sunna ist und Seine ihrem Zustand und messen die Letzen der Nationen Tradition ist fortbestehend. Er, der Erhabene, sagte:

Rumiyah

17

{Und wenn diejenigen, die ungläubig sind, gegen euch gekämpft hätten, hätten sie (euch) wahrlich den Rücken gekehrt. Hierauf finden sie weder Schutzherrn noch Helfer. (So war) Allahs Sunna, die bereits zuvor ergangen war. Und du wirst in Allahs Sunna keine Änderung finden. } [Al-Fath: 22] So sollte jeder Mudschahid im Islamischen Staat eine Lektion von der Sunna Allahs und Seinen Tagen bzgl. Seinen Dienern nehmen, ganz besonders bei dieser unfairen Kampagne gegen Darul-Islam und den Boden der Chilafa. Der Nifaq hat seinen Kopf emporgestreckt und der Kufr seine Eckzähne gefletscht. Und die Munafiqin und jene, in deren Herzen Krankheit ist dachten, dass das was ihnen Allah und Sein Gesandter versprach nichts als Täuschung ist und dass die Partei Allahs und Seines Gesandten niemals zu ihren Leuten kentern werden und dies wurde in ihren Herzen verschönert und sie hatten eine üble Vermutung und waren ein Volk des Niedergangs und der Blickwinkel dieser gewaltigen Ereignisse war, dass ebenso wie die Muslime mit dem Propheten - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - in der Ahzab-Schlacht geprüft wurden und Allah sandte über sie eine Sura herab die die Erwähnung dieser Schlacht enthält in der Allah Seine vertrauenswürdige Partei unterstützte und Seine Armee ehrte, die Gruppen alleine ohne Kampf schlug, vielmehr durch die Standfestigkeit der Gläubigen bzgl. ihrem Feind. Ebenso ist der Zustand heute in Raqqa, Mossul und Tall Afar vollständig gleich. Und die Menschen heute wurden aufgeteilt, ebenso wie sie im Jahr des Grabens (Chandaqs) aufgeteilt wurden, als die Muslime in der Ahzab-Schlacht sich auf sie die Allgemeinheit der Muschrikin versammelt, die um sie herum waren und zu ihnen mit ihren Massen nach al-Madina kamen um sie komplett auszulöschen. So versammelte sich Quraysch und ihre Verbündeten von Bani Asad, Aschdscha, Fazara und andere von den Stämmen von Nadschd. Und ebenfalls versammelten sich die Juden von Quraydha und an-Nadir. Und an-Nadir waren ja bereits davor vom Propheten - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - vertrieben worden, wie es Allah, der Erhabene, in Sura al-Haschr erwähnte. So kamen sie bei der Ahzab-Schlacht zu Quraydha, während sie einen Vertrag mit dem Propheten - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - hatten und in der Nähe von al-Madina waren, so blieben sie mit ihnen bis Quraydha den Vertrag brach und sich den Gruppen (Ahzab) anschloss. So versammelten sich diese gewaltigen Gruppen (Ahzab) und sie übertrafen 18

EXKLUSIV

die Muslime vielfach bzgl. der Anzahl und der Ausrüstung. So entsandte er die Nachkommen von den Frauen und Kindern in den Häusern der Stadt und machte ihren Rücken zum Sala-Berg und machte zwischen ihm und dem Feind einen Graben, während der Feind sie von oben und unten umfasst hatte und während dieser ein äußerst feindseliger Feind war, wenn er die Obermacht über die Gläubigen erhalten würde, so wäre sein Schaden in ihnen der größte Schaden und während dieser Ereignisse heute hat sich dieser Feind mobilisiert, Kreuzfahrer, Atheisten, Rafida und andere von den Murtaddin und sie kamen mit ihren Flugzeugen und Kriegsschiffen und allem, was sie an Kraft besitzen mit der Absicht auf die Gebiete der Muslime und ihrer Eroberung während sie sie von überall umfasst haben, wie es unser Herr bzgl. der Angelegenheit der Ahzab sagte: {Als sie von oben zu euch kamen und von unten her, und als die Blicke unsicher wurden und die Herzen die Kehle erreichten und ihr von Allah verschiedene Meinungen hattet. Dort wurden die Gläubigen geprüft und heftig erschüttert.} [Al-Ahzab: 10-11] Imam Ibn Kathir, möge Allah ihm gnädig sein, sagte über die Erklärung dieser Aya: „Er, der Erhabene, sagt informierend über diesen Zustand, als die Ahzab um al-Madina herunterkamen und die Muslime in höchstem Maße durch Anstrengung und Ende eingeengt sind und während der Gesandte Allahs - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - zwischen ihnen ist: Dass sie geprüft wurden, getestet wurden, mit einer gewaltigen Erschütterung erschüttert wurden, da erschien der Nifaq und redeten diejenigen, in deren Herzen Krankheit war mit dem, was in ihnen ist. Was den Munafiq betrifft, so wurde sein Nifaq deutlich und der in dessen Herzen Zweifel war, so wurde sein Zustand schwach, so atmet er mit dem was er an Einflüsterung in sich findet, aufgrund der Schwäche seines Imans, und der Härte von dem was er an Härte ausgesetzt ist.“ Die Leute heute sind alle Wege gegangen, die verwirrten Schwachen vermuteten die schlechte Vermutung. Der hier vermutete, dass kein einziger von Mudschahidin sich den Ahzab entgegenstellt und die Leute des Islams ausgelöscht werden. Und der da vermutet, dass wenn sie sich entgegenstellen würden, so würden sie sie zerstören und sie wie ein Wall am Handgelenk umfassen. Und der hier vermutet, dass die Erde des Irak und asch-Scham und andere von den Gebieten der Muslime kein sicherer Ort mehr für die Muslime ist und nicht mehr unter dem Islamischen Staat ist, so motiviert er sich zur Flucht zu den Gebieten des

Kufrs. Und der da vermutet, dass das was die Leute der prophetischen Berichte und die Leute des Hadith an frohen Botschaften überlieferten nichts ist, außer lügendes Wunschdenken und falsche Märchen. Danach erwähnte Er, der Erhabene, die Aussage einer Gruppe der Munafiqin die bei der Ahzab-Schlacht in der Armee der Muslime waren: {Und als eine Gruppe von ihnen sagte: „O ihr Leute von Yatrib, ihr könnt euch (hier) nicht aufhalten. Kehrt zurück.“} [Al-Ahzab: 13] Und der Prophet - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - hatte sein Lager bei den Muslimen am Sala-Berg und hatte den Graben zwischen ihm und dem Feind angelegt. So sagte eine Gruppe von ihnen: „Es gibt keinen Platz für euch hier aufgrund der Vielzahl des Feindes, so kehrt nach al-Madina um.“ Und es wurde gesagt: „Es gibt keinen Platz für euch auf der Religion Muhammads, so kehrt zur Religion des Schirks um.“ Und es wurde gesagt: „Es gibt keinen Platz für euch für den Kampf, so kehrt zurück zum Schutzsuche (Istiman) und zur Schutzsuche (Istidscharah) bei ihnen.“ Danach erwähnte Er, erhaben ist Er, den Zustand der Munafiqin in jener Schlacht und ihre Aussage an mehr als einer Stelle. Manchmal sagen sie: „Ihr seid diejenigen, die uns auf den Ort hier hingewiesen habt und die Standfestigkeit auf dieser Frontlinie (Thaghr) bis zu dieser Zeit und wenn nicht, so wenn wir davor verreist wären so hätte uns dies nicht getroffen.“ Und manchmal sagen sie: „Ihr, trotz eurer Wenigkeit und eurer Schwäche wollt den Feind zerstören und eure Religion hat euch getrügt, so wie es Allah, der Erhabene, sagte: {Als die Heuchler und diejenigen, in deren Herzen Krankheit ist, sagten: „Getäuscht hat diese da ihre Religion!“ Wer sich aber auf Allah verlässt, - so ist Allah Allmächtig und Allwissend.} [Al-Anfal: 49]“ Und manchmal sagen sie: „Ihr seid verrückt, ihr habt keinen Verstand, ihr wollt euch selbst und die Menschen mit euch verderben.“ Und manchmal sagen sie äußerst niederträchtige Dinge und nachdem Er, der Erhabene, den Zustand der Munafiqin und der Standfesten von den Muminin in Sura al-Ahzab erwähnte, spornte Er Seine gläubigen Diener zur Nachahmung und zur Imitierung des Propheten - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - bei solcherlei Ereignissen an, so sagte Er, der Erhabene: {Ihr habt ja im Gesandten Allahs ein schönes Vorbild, (und zwar) für einen jeden, der auf Allah und den Jüngsten Tag hofft und Allahs viel gedenkt.} [Al-Ahzab: 21] So verlautbarte Er, der Erhabene, dass diejenigen durch den Feind geprüft werden ebenso wie der Ge-

sandte Allahs - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - geprüft wurde, so ist für sie in ihm ein schönes Vorbild, als sie getroffen wurden ebenso wie das was ihn traf. So sollen sie ihn imitieren im Vertrauen (Tawakkul) und Geduld (Sabr) und sie sollen nicht denken, dass es eine Schande und Beleidigung für den Geprüften ist, denn wenn es so wäre, so wäre der Gesandte Allahs - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - das beste Geschöpf nicht davon getroffen worden, stattdessen erreicht er die hohen Stufen und durch sie merzt Allah die Fehler aus für denjenigen der sich nach Allah sehnt und dem Tag des Gerichts und Allahs viel gedenkt. Imam Ibn Kathir – möge Allah ihm gnädig sein – sagte über die Erklärung dieser Aya: „Diese edle Aya ist eine große Grundlage in der Nachahmung des Gesandten Allahs - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - in seinen Aussagen, Taten und Zuständen. Und deswegen befahl er den Menschen die Nachahmung des Propheten - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - am Tag der Schlacht der Ahzab bzgl. seiner Geduld, Geduldsamkeit, Ribats, Dschihads und des Abwartens der Erleichterung von Seinem Herrn – glorreich und gewaltig ist Er -, möge der Frieden und Segen Allahs bis zum Tage der Religion ständig auf ihm sein. Und deswegen sagte Er, der Erhabene, zu denjenigen die überdrüssig wurden, erschüttert wurden und in ihrer Angelegenheit verwirrt wurden am Tag der Schlacht der Ahzab: [Ihr habt ja im Gesandten Allahs ein schönes Vorbild] d.h. warum imitiert ihr ihn nicht und ahmt seine Eigenschaften nach? Deswegen sagte Er: [(und zwar) für einen jeden, der auf Allah und den Jüngsten Tag hofft und Allahs viel gedenkt.]“ Und Allah wendete die Ahzab im Jahr des Grabens (Chandaq) mit dem Ostwind ab und mit dem, was Er zwischen ihren Herzen spaltete bis sich ihre Gemeinsamkeit zersplitterte und sie nichts Gutes erreichten, gemäß Seiner Aussage: {Und Allah wies diejenigen, die ungläubig waren, mit ihrem Grimm zurück, ohne dass sie etwas Gutes erlangt hätten. Und Allah ersparte den Gläubigen den Kampf. Allah ist Stark und Allmächtig.} [Al-Ahzab: 25] So bitten wir Ihn, den Erhabenen, dass Er die Ahzab vom Staat der Chilafa abwendet ebenso wie Er sie von seinem Propheten - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - und seinen edlen Gefährten, möge Allah mit ihnen zufrieden sein, abwendete. O Herr des Hauses, [wir suchen] Vergebung und Reue Führe uns, durch Deine Macht, zu dem was korrekt ist

Rumiyah

19

BLEIBT GEDULDIG UND STANDFEST, O SOLDATEN DER CHILAFA!

Setze auf uns durch Deine Gnade die Krone des Sieges Und setze, auf ihre viele Arten des Kufr, Strafe Denn die Flügel eines jeden Individuums wurden bescheiden gemacht. Und wir haben unsere Nacken vor Deiner Macht gebeugt O Soldat der Chilafa, bedenke und nimm eine Lektion von dem, was um dich herum abläuft an Ereignissen und sinne nach, dann schaue, denn es ist – bei Allah – nur ein einziger Tod und eine einzige Tötung, so sei stark bei deiner Religion und halte dich an deinem Iman fest, vielleicht triffst du auf deinen Herrn während Er zufrieden mit dir ist und du willig, nicht gezwungen bist. Und hüte dich – O Soldat der Chilafa – hüte dich vor den Sitzungen der Fitna, vermeide sie und halte dich am Testament deines Propheten - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - fest, als er sagte: „Wer mir gehorcht hat, so hat er Allah gehorcht und wer mir ungehorsam ist, so war er Allah ungehorsam. Und wer dem Amir gehorcht, so hat er mir gehorcht und wer dem Amir ungehorsam ist, so war er mir ungehorsam.“ Und es entgeht uns nicht an dieser Stelle unsere Mudschahidin-Brüder und die Leute des Islams allgemein zu erinnern, sich von dem was von diesem vorzüglichen Monat übrig ist Nutzen zu ziehen, über den Allah sagte: {Der Monat Ramadan (ist es), in dem der Quran als Rechtleitung für die Menschen herabgesandt worden ist und als klare 20

EXKLUSIV

Beweise der Rechtleitung und der Unterscheidung.} [Al-Baqara: 185] Es ist von den Segnungen Allahs, des Erhabenen, auf Seine gläubigen Sklaven dass Er sie die Saison des Guten erreichen lässt, dies damit ihre Seelen bereinigt und gesäubert werden von dem, was sich an ihnen festgesetzt hat an Schmutz, so werden sie rein und sauber und eilen sich zu den guten Taten und machen sie die abgezählten Tag zu Nutzen. Er - möge Allahs Frieden und Segen auf ihm sein - sagte: „Wenn Ramadan kommt werden die Türen des Paradieses geöffnet und die Türen des Feuers geschlossen und die Satane angekettet.“ Glückwunsch für den, den er erreicht während er sich Allah völlig hingibt und dabei Gutes tut und ein monotheistischer Befolger der Milla Ibrahims ist. Glückwunsch zu demjenigen, der gemäß den Riten des Islams allesamt handelt. Glückwunsch dem der auf der Wahrheit standfest ist und das Buch kräftig festhält. Glückwunsch für denjenigen der dem Rufer Allahs geantwortet hat und an Seine Gesandten glaubte und gegen Seine Feinde Dschihad führte und Sein Versprechen beglaubigte. O Soldaten der Chilafa, die ihr euch geduldig an den Glutkohlen festhält und standfest auf dem Abkommen seid, die wussten, dass dieser Wohnsitz nichts ist, außer ein Wohnsitz der Prüfung und Probe ist, gemäß der Aussage Allahs, des Erhabenen: {Und Wir werden euch ganz gewiss prüfen, bis Wir feststellen, welche sich abmühen von euch und welche standhaft sind, und bis Wir eure Werke prüfen.} [Muhammad: 31] Wisst, möge Allah euch barmherzig sein, dass ihr heute das Bataillon des Islams und sein Vortrupp im Angesicht der Koalitionen des Kufr seid. Durch eure Standfestigkeit, Felsenfestigkeit und Geduldsamkeit wird der Islam unterstützt, werden die Muslime und eurem Staat zum Sieg verholfen. So zeigt Allah von euch Gutes! O Löwen von Mossul, Raqqa und Tall Afar! O Schönheitsmal der Glorie und des Stolzes und der Erzürnung der Obszönen, möge Allah jene per Wudu gewaschenen Unterarme und diese leuchten-

den Gesichter segnen! So zieht aus gegen die Rafida und die Murtaddin und seid vereint hart gegen sie, denn derjenige, der zu seinem Schöpfer flüchtet wird nicht erniedrigt und derjenige, der Schutz bei anderen außer Ihm sucht wird nicht geehrt. So bekämpft ihr für die Sache Allahs diejenigen, die Kufr gegen Allah begingen und ihr opfert die Seelen um Allah näher zu kommen, so sehen wir euch an und Allah weiß es am Besten. So erneuert und verbessert die Absichten und seid geduldig beim Schmerz der Wunden und Verleumder. Und seid geduldig und widersetzt euch den Verbündeten der Satane und fürchtet Allah, denn es ist die beste Ausrüstung im Krieg und die beste List, auf dass ihr erfolgreich sein möget. Und der Sieg ist nur die Geduld einer Stunde, danach wird für euch der gute Ausgang sein, mit Allahs Erlaubnis. Und O Soldaten der Chilafa in den Wilayas von Didschla, in der Wüste (Badiya), Salahuddin, Dayala, Karkuk und Bagdad, im Norden und im Süden. Und O Soldaten des Islams in Falludscha, Anbar und Furat! Hütet euch davor, dass die Nächte dieses vorzüglichen Monats vergehen ohne dass ihr den Herden der Rafida und Murtaddin Arten der Tötung und Zerstörung zugefügt habt und da sind sie heute zu eurer Arena gekommen, so ist nichts Gutes in einem Leben in dem sich die Nachfahren der Madschus in Gebieten herumtreiben die ihr mit der Scharia Allahs beherrscht habt, so macht die Hinterhalte und Sprengsätze bereit und schlagt sie mit den Scharfschützenwaffen und löscht ihre Versammlung mit einem Sturm an Autobomben aus. Und O Soldaten der Chilafa in den Wilayas Halab, al-Chayr, al-Baraka, Hims, Hama und Dimaschq! O Nachkommen Chalids und Abu Ubaydas! O Helden des Islams und Löwen des Fortpreschens! Nehmt euch die Nusayriyya, kurdischen Atheisten und Sahwat der Ridda in asch-Scham vor und fallt über sie wie zornige Löwen her und tretet zu ihnen von jeder Tür ein und lasst euch nicht euren Anteil dieses Monats entgehen. So kommt zu eurem Herrn in Bescheidenheit, Gehorsamkeit und Reue und setzt euch der Schahada aus und begehrt sie! {Und beeilt euch um Vergebung von eurem Herrn und (um) einen (Paradies)garten, dessen Breite (wie) die Himmel und die Erde ist. Er ist für die Gottesfürchtigen bereitet,} [Al Imran: 133] Und O Soldaten des Islams in Wilaya Sayna, Misr, Churasan, Yemen, West-Ifriqiyya, Somalia,

Libyen, Tunis, Algerien und überall! Führt euren Dschihad fort und seid achtsam auf ihre Frontlinien und euren Ribat und gebt den Feinden Allahs keine Stunde lang Zeit und eilt euch zur Anstrengung zur Etablierung der Scharia Allahs und Seines Urteils auf der Erde. Denn das Ziel unseres Dschihads ist, dass die Religion allesamt Allahs ist und dass die gesamte Welt mit der Scharia Allahs beherrscht wird. Und O Söhne der Chilafa in Ostasien! Wir gratulieren euch zur Eroberung der Stadt Marawi, so seid achtsam auf Allah durch eure Standfestigkeit und dem Dank des Segens der euch von Allah gewährt wurde. So sucht Hilfe bei Allah gegen euren Feind, denn Er ist ausreichend für euch und der beste Herr und vorzüglichste Helfer. An die mutigen Kämpfer und Soldaten der Chilafa von den Söhnen der Leute der Sunna im Land von Persien! Möge Allah eure Tat an den Feinden der Milla und Religion segnen, ihr habt die Brüste geheilt und Fröhlichkeit in die Muslime gebracht und ihr habt das bei den Muschrikin gemacht wovor sie zu warnen pflegten, so führte eure Schläge weiter, denn das Haus der Madschus ist wahrlich schwächer als des Haus der Spinne. An die Brüder der Aqida und des Imans in Europa, Amerika, Russland, Australien und anderswo: Eure Brüder auf eurer Erde haben sich entschuldigt, so springt ihnen hinterher und imitiert ihre Tat und wisset, dass das Paradies im Schatten der Schwerter liegt. O unsere gefangenen Brüder überall! Bei Allah wir haben euch an keinem einzigen Tag vergessen und wir werden euch nicht vergessen und ihr habt ein Recht über uns. So seid geduldig, standfest und sagt nichts außer Gutes, denn wahrlich die Gewaltigkeit des Lohns kommt mit der Gewaltigkeit der Prüfung und wahrlich Allah, der Erhabene, wenn er ein Volk liebt, prüft er es und wer sich zufriedengibt, so erhält er die Zufriedenheit und wer verdrießlich ist, so ist für ihn der Zorn. Und vermehrt das Dua in diesem gesegneten Monat, auf dass Allah eine Ablösung und einen Ausweg schafft. Und bittet Ihn darum, dass er euren Mudschahidin-Brüdern Sieg, Standhaftigkeit und Konsolidierung (Tamkin) gewährt und wir werden mit Allahs Erlaubnis keine Anstrengung unterlassen um euch zu retten. O unser Herr vergib uns unsere Sünden und Übertretung in unserer Angelegenheit und mache unsere Füße standfest und mach uns siegreich über das ungläubige Volk und unser letzter Ruf ist, dass das Lob Allah gebührt, dem Herrn der Welten.

Rumiyah

21

In den letzten drei Teilen dieser Reihe behandelten wir die Entwicklung der Religion von der Mushrik-Zwölfer-Rafida und wie ihre Religion komplett auf der verdorbenen Grundlage der “göttlichen Imama” aufgebaut wurde, welche das Führungsrecht auf eine Menschengruppe beschränkt. Sie behaupten von ihr, dass sie dies aufgrund von einem Bund von Allah c verdienen und weil sie die Berechtigung von dem Propheten g geerbt haben. Wir entdeckten, wie sie über die vergangenen Jahrhunderte ihrer Religion etwas hinzufügten oder von ihr schmälerten, aufgrund der schwankenden Eigenschaft ihrer Religionsgrundlage und ihrem ständigen Bedarf, 22

ARTIKEL

sie mit mehr Lügen und Aberglauben zu verstärken. Er endete nicht damit, als sie eine Person hervorbrachten, die einem Mann geboren wurde, der in Wirklichkeit kinderlos war und für die sie dann eine Geschichte der Abwesenheit erdachten. Dann knüpften sie ihr Märchen an die Geschichten von Abdullah al-Mahdi, welchen die Muslime am Ende der Zeiten für ihre Angelegenheiten ernennen werden und der sie Kampf gegen den Daddschal und die Muschrikin mit ihm anführen wird. In diesem Teil der Reihe, in welchem wir unsere Erörterung über den Gründungsversuch eines sogenannten Islamischen Staates der Zwölfer-Rafida abschließen werden, werden wir uns bemühen, die Entwicklungsge-

DER TAGHUT DER RAFIDA, ALI CHAMENEI, IST IHR GEGENWÄRTIGER ANFÜHRER DURCH “WILAYAT AL-FAQIH”.

schichte der Religion dieser Leute zu Ende zu führen. Wir werden bei den jüngsten Lügen und Täuschungen ankommen, die von ihren Tawaghit hervorgebracht wurden. Dies ist die Lehre über “Wilayat al-Faqih”, auf dem das politische System des iranischen Rafidi-Staates heute basiert. Die Rafida ist darum bemüht, diese zu verbreiten, sodass sie jedes Land umschließt, über das sie die Kontrolle ergreifen können. Das Ende des Irrleitungsweges… ein Abgrund Die Vorgänger der Tawaghit der Rafida brachten die Lehre der göttlichen Imama als Untergrabungsmittel der Imame ihrer Zeit hervor. Ebenso um Anhänger und Unterstützer zu sammeln, indem sie sie überzeugten, dass der Islamische Staat nicht auf dem Wege gegründet werden konnte, wie es in seiner ersten Ära geschah, außer indem er von Männern aus dem Haus des Propheten g angeführt wird. Sie betrachten sie als Treuhänder der Prophetischen Methodologie, Erben des Wissens der Propheten und als diejenigen, die allein auf die Gefolgschaft der Menschen berechtigt sind, aufgrund ihrer vermeintlichen Eigenschaften, die sie ihnen gegeben haben, wie die Unfehlbarkeit, Wissen über das Verborgene und sonstiges. Und wenn sie jemanden, der die Menschen beherrscht, zwischen ihnen richtet, religiöse Fatawa für sie ausstellt oder die Religionsriten unter ihnen implementiert, wie das Gemeinschaftsgebet, Zakah, Dschihad und sonstiges, als Taghut erachten, es sei denn es wäre einer Imame oder diejenigen, die ihre Imame ernannten, um diese Pflichten auszuführen, wird es eine Falle für sie, die sie sich selber gestellt haben. Nämlich, wenn ihre Imam-Linie abgeschnitten wird und ihre Imame

vollständig von der Welt verschwinden. Dies war, weil es basierend auf ihrem verdorbenen Prinzip bedeutete, dass die Menschen ohne eine Dschamaa verbleiben mussten und ohne einen Imam, hinter dem sie sich sammeln, beten und ihre Feinde bekämpfen können, und ohne einen Richter, der ihre Streitigkeiten beiseite legen könnte, all dies, hinzukommt, dass die Scharia-Urteile außer Kraft gesetzt werden, die Menschen sich den Urteilen der Tawaghit unterwerfen müssen und die Religionsriten beseitigt werden und ihre Ikonen aufhören zu existieren. Und all dies, damit die Bedingungen zustande kommen, von denen sie behaupten, dass sie notwendig für die Erscheinung ihre abwesenden, erfundenen Imams sind, um über sie zu herrschen, sie zu führen, sie mit Gerechtigkeit zu regieren und mit der Scharia zu beherrschen. Von der Führung einer unfehlbaren Person zu Wilayat al-Faqih Generation nach Generation bemühten sich die Rafida, sich von den Ketten und Fesseln zu befreien, die sich selber an ihre eigenen Nacken gelegt und mit denen sie sich selber ihre Hände und Füße gebunden haben. Und sie würden sich bemühen, sich aus der Grube zu befreien, die sie sich selber gegraben haben. So machten sie sich daran, ihre Erfüllung der Rollen zu rechtfertigen, die sie zuvor auf ihren abwesenden Imam beschränkt haben. Sie begannen mit der Herausgabe von Fatawa, Richten, Einsammlung des Chums und Managen der Auqaf (Austattung) und Vermögen der Waisen bis sie schließlich die Behauptung machten, dass sie das Recht haben, als Vertreter des Imams über die Menschen zu herrschen. Sie behaupteten, dass sie das Recht hinsicht-

Rumiyah

23

lich dem allem vom abwesenden Imam genommen haben, entweder durch ihm fälschlicherweise zugeschriebene Briefe oder Überlieferungen, die fälschlicherweise ihren vorherigen Imamen zugeschrieben wurden. Und als solches erreichte die Sache der Tawaghit der Rafida den Punkt, an welchem sie sich selber zu Treuhändern ihrer Könige ernannt haben. Basierend darauf nahmen sie die Angelegenheiten der Herrschaft und Regierung als Vertreter des Imams mit der Autorität in die Hand, von der sie behaupteten, sie von ihren Imamen genommen zu haben. Genauso war es vor Jahrhunderten der Fall mit den Päpsten der Christen mit den Königen Europas. Wenn sie also jemanden akzeptierten, so erklärten sie seinen Staat zu einem Islamischen Staat und erlaubten ihren Anhängern, hinter ihm zu kämpfen, Urteil bei ihm zu ersuchen, während sie ein Monopol über das Vermögen des Chums als Vertreter des Imams behielten. Und wenn sie die Herrschaft von irgendeinem König ablehnten, erklärten sie ihn zu einem Taghut und stachelten ihre Anhänger zum Ungehorsam gegenüber ihm und seinem Sturz auf. Und wenn die Konflikte zwischen den von der Rafida befolgten üblen Gelehrten und ihren Königen schlimmer wurden, fing jede Seite an, sich gegen die andere zu verschwören und sich zu bemühen eine Monopolstellung zu erhalten, um ohne die andere zu herrschen. So tauchten von den Gelehrten der Rafida Einzelne auf, die öffentlich erklärten, dass es Pflicht war, dass die Herrschaft in ihren Händen allein ist. Auf diesem Wege entwickelten sie die Lehre von der göttlichen Imama, durch welche sie das Recht ihrer Imame beanspruchten, die Sache der Muslime in ihre Hände zu nehmen. So konnten sie dieses Recht auf sich selber übertragen, genauso wie sie es mit all den anderen Angelegenheiten getan haben, die zu Beginn ausschließlich für ihre Imame bestimmt waren und welche sie dann für sich selber erlaubten. Somit tauchte dann die Lehre von Wilayat al-Faqih auf, welche in Wirklichkeit ein heimliches Rebellionsmittel gegen die Grundlage ihrer falschen Religion ist, indem sie all die Macht nehmen, die sie auf ihre vermeintlichen Imame beschränkten, und sie Männer geben, die diese Eigenschaften nicht besitzen, von denen sie einst behaupteten, dass ein Herrscher sie haben muss, damit er gerecht sein und die Religion auf der Prophetischen Methodologie etablieren würde. Die wichtigste dieser Eigenschaften war, dass er unempfänglich für Fehlerbegehung ist und Wissen über alle Dinge hat, seien sie offen oder verborgen, anwesend oder abwesend. Sie waren imstande, über diese Eigenschaften hinwegzusehen, indem sie sie abänderten und auf einen bestimmten 24

ARTIKEL

Grad reduzierten, sodass sie zu ihnen passen. Anstatt der Bedingung, dass ihr Herrscher unempfänglich für Fehler machen ist, genügt ihnen die Bedingung, dass er äußerlich gerecht sein muss. Anstatt ihrer Bedingung, dass er Wissen über alle Dinge haben muss, genügt ihnen die Bedingung, dass er das erforderliche Wissen haben muss, um mit ihrer Scharia zu herrschen. Das heißt, dass er wissend über die Aussagen ihrer Imame sein muss und fähig ist, mit ihren Aussagen Idschtihad zu machen und religiöse Urteile von ihnen zu entnehmen. Sie wagten es sogar, für sich selber die Position der “Nachfolger des Imams” zu begehren, statt sich mit der früheren Position “Stellvertreter des Imams” zu genügen. Dann kamen sie zu dem, was sie zuvor von dem Urteil der Ahlus-Sunna hinsichtlich der Imama ablehnten, nämlich der Grundlage von der Nachfolge des Propheten g im Leiten seiner Umma und Beherrschen von ihnen mit der Scharia von dem Herrn der Schöpfung. Sodass sie diese Urteile nehmen konnten und mit ihnen diese Lehre über Wilayat al-Faqih zusammen mit ihren hinzugefügten Ketzereien und Meinungen ihrer Brüder, der Mutazila klarstellen konnten, die fälschlicherweise mit der Ahlus-Sunna hinsichtlich dieser Sache assoziiert werden. Die Rafida löschen die Grundlagen ihrer Religion aus Die Tawaghit der Rafida gingen zurück und bestätigten, dass ein Staat Islamisch wird, wenn er mit der Scharia des Islams beherrscht wird, weil der Grund seiner Gründung die Etablierung der Religion ist. Es war obligatorisch, einen Herrscher zu ernennen, der diese Religion etablieren und mit dieser Scharia herrschen würde. Unter Beachtung ihres Glaubens, dass die für diese Regierung obligatorische Religion ihre falsche, menschengemachte und die dafür obligatorische Scharia ihre Taghut-Scharia ist, die darauf basiert, ihre Gelehrten als Herren neben Allah c zu nehmen. Ebenso bestätigten sie, dass die Ernennung dieses Imams nur durch die Wahl geschehen könnte, nicht durch einen Nass oder durch den Propheten vererbte Befugnis. Von daher war es für jeden erlaubt Herrscher zu werden, der die Bedingungen des Chalifa erfüllte. Genau genommen wäre dies Pflicht für ihn und es wäre für diejenigen Pflicht, die dazu imstande wären, ihn zu wählen, sodass er die Religion etablieren und mit ihrer Scharia herrschen würde. Und sodass dieser Herrscher ein “Wächter über [die Angelegenheiten] der Gläu-

bigen” und ein Nachfolger des Imams wäre, der seine Stellung übernehmen und die Rechte über all diejenigen übernehmen würde, die an diesen abwesenden Imam glaubten. Folglich waren sie gezwungen, ihren Glauben des “Wartens” durch das Eingeständnis auszuradieren, dass “der Islamische Staat nicht etabliert werden könnte, außer durch die Gläubigen, die sich darum bemühen”. Zur Folge waren sie ebenso gezwungen, diejenigen zu denunzieren, die die Menschen dazu aufriefen, sich zurückzulehnen und auf die Wiederkehr des Imams zu warten, sodass dieser den gerechten Staat etablieren könnte, den sonst keiner etablieren kann. Und auch jener, der jegliche Handlung verbot, damit dies geschieht, und jener sogar jedes erschiene Banner, um diesen Staat bevor der Rückkehr ihres Imams zu etablieren, als Banner der Dschahiliyya und diejenigen, die solche Banner erhoben, als Teufel ansah. So lange die “Islamische Regierung” in der Abwesenheit des “unfehlbaren Imams” etabliert werden konnte, war es sogar noch angemessener zu erlauben und sogar zur Pflicht zu machen, dass die Leute herauskommen und aktiv sind, um diese Regierung zu etablieren. Von der “großen Abwesenheit”… zu einer totalen Abwesenheit Und so stellen wir fest, dass der Haupttaghut der Rafida, Chomeini, in seinem bekannten Buch “al-Hukuma al-Islamiyyah” die üblen Auswirkungen der Ketzereien bestätigt, die sie eingeführt haben und von denen sie dachten, dass sie eine Stellung erreichen würden, um die Menschen mit ihrer Scharia zu beherrschen. Der tote Chomeini sagte: “Mehr als 1000 Jahre sind seit der großen Abwesenheit unseres Imams, dem Mahdi vergangen und tausende mehr könnten vergehen, bevor die Situation das Kommen des erwarteten Imams erforderlich macht. Werden also die Urteile des Islams durch all diese langen Jahre aufgehoben bleiben?” Er sagte auch: “Sagt nicht: “Wir werden [die Urteile] bis zum Erscheinen von al-Huddscha (dem Mahdi), Frieden sei auf ihm, auslassen, denn [in diesem Fall], warum lasst ihr nicht das Gebet aus, wenn ihr auf al-Huddscha wartet?!” Er führt dann weiter, die Pflicht der Etablierung des Islamischen Staates um willen der Etablierung der Religionsurteile zu bestätigen. Er sagte: “Jeder, der für die Meinung streitet, dass es nicht notwendig ist, eine Islamische Regierung zu bilden, lehnt die Notwendigkeit ab, die Urteile des Islams anzuwenden und ruft zum Erstarren und Aufhebung dieser Urteile auf.

Chomeini bewegte sich hinter der Rafida Pflicht der Präsenz des Imams in jedem Zeitalter und Ort und verpflichtete stattdessen die Präsenz einer regierenden Autorität, da er das, was er als verpflichtend ansieht, dass es präsent ist, die Führung an sich ist. Er sagte: “Die Präsenz einer regierenden Autorität, die die Führung über das System und Implementierung des Islamischen Rechts übernimmt, ist notwendig, weil sie die Unterdrückung, Übertretung und Korruption verhindert, das Anvertraute trägt, die Menschen zum Weg der Wahrheit führt und die Ketzereien der Abgewichenen und Starrsinnigen auslöscht. Wurde nicht aus diesem Grund die Chilafa von Amirul-Mumin (er meint Ali h) etabliert?” Und für den Erlaubniszweck von Wilayat al-Faqih machte der Taghut Chomeini die Qualifikation für den Herrscher in spe, was er als Führungsbedingungen bestimmt hat und nicht entsprechend einem Nass (Wortlauttermin), da solche Bedingungen mit der Abwesenheit des Imams nicht angetroffen werden können. Er sagte: “Obwohl es keinen Text gibt, der die Eigenschaften von dem klarstellt, der als Stellvertreter während seiner Abwesenheit fungiert, werden die Eigenschaften des Herrschers in jeder Person gefunden, die als qualifiziert für die Herrschaft über die Menschen erachtet wird.” Der tote Chomeini machte sogar die Handlung in Richtung dieser Regierungsbildung zu arbeiten zu einem Aspekt des Imans an die Wilaya, die eine Grundlage ihrer Religion ist. Er sagte: “Iman an die Notwendigkeit zu haben, diese Regierung zu bilden und jene Institutionen zu schaffen, ist ein Teil des Imans von einem an die Wilaya.” Er hob dann hervor, dass derjenige, der diese Regierung leitet, die Rollen der Imame übernimmt, ohne ihre Stellung oder Status zu erhalten: “da sich unsere Worte hier nicht um die Stellung oder Stufe von einem drehen, aber vielmehr um die funktionelle Rolle”, genauso wie des unfehlbaren Imams Übernahme der Regierungsrolle ihn nicht auf die Stufe von anderen Herrschern reduziert: “da der Imam wahrlich eine preiswürdige Stellung, einen erhabenen Status und eine nachhaltig prägende Chilafa hält, dessen Führung sich jedes Atom des Universums ergibt und von den erforderlichen Aspekten unserer Madhahbs ist, dass unsere Imame Stellungen halten, die weder von einem König noch einem Propheten erreicht werden können.” Und damit verließen die Tawaghit der Rafida für ihre Imame das, wodurch sie sie als Partner mit Allah c in Seinem Namen und Eigenschaften zuschreiben, sie anrufen und durch Gehorsamshandlungen ihre Nähe suchen. Sie entfernten von ihnen einiges, was sie für sie von dem Recht beanspruchten, Gesetze zu geben und zu

Rumiyah

25

herrschen. So halten diejenigen, die sie “Fuqaha” (Juristen) nennen, im Namen des Idschtihads die Angelegenheit der Gesetzgebung in ihren Händen und es obliegt den Anhängern, ihnen darin zu gehorchen, da sie die Stellvertreter des Imams sind. Und als diese Tawaghit die Herrschaftsstellung über die Menschen direkt übernahmen und ihre Gesetze auf sie implementierten, hörte die Notwendigkeit für den abwesenden Imam komplett auf zu existieren. Und solange es möglich war, ihre falsche Religion zu etablieren, ihre menschengemachte Scharia zu implementieren, die Menschen im Namen des “Chums” ihres Besitzes zu berauben und ihre Feinde im Namen des “Dschihads” zu bekämpfen, alles in der Abwesenheit des Imams, was wäre dann das Erfordernis für die Rückkehr oder Erscheinen des Imams, wenn es keinen Unterschied geben würde, ob er anwesend ist oder nicht? Auf der Grundlage von dem ist die Rafida heute bezüglich der Lehre über Wilayat al-Faqih geteilt, mit einem Lager, welches es unterstützt und als Verpflichtung ansieht, und einem anderen Lager, welches dem gegenübertritt und weiterhin auf der Lehre von Intidhar (Warten) beharrt und es als verboten erachtet, jegliche Staaten bevor der Rückkehr ihres Imams von seiner Abwesenheit zu gründen und noch einem anderen Lager, welches es mit der Begründung akzeptiert, dass es den Weg für die Rückkehr und Erscheinen ihres Imams ebnen wird, indem es die richtigen Bedingungen durch die Zunahme seiner Unterstützer, Vorbereitung von Kriegsgerät und Zunahme ihre Stärke herbeiführt, die sämtlich die Angst des Imams vor seinen Feinden entfernen würden. Und sogar durch das Betrachten dieser Staaten, die auf der Grundlage von Wilayat al-Faqih funktionieren, als Verbreitungsmittel von Korruption im Land, sodass die Erde mit Ungerechtigkeit und Chaos gefüllt wird und dies eine Ursache für die Erscheinung des Imams werden würde, sodass er sie mit Gerechtigkeit und Sicherheit füllen könnte. Heute sind jedoch die Stimmen derjenigen, die Wilayat al-Faqih unterstützen, die lautesten, aufgrund ihrem Griff auf die Herrschaften über die Gewalt und Staat und ihrem Besitz von menschlichen und finanziellen Ressourcen, durch welche sie die Mittel Irans kontrollieren und was sie an Mitteln vom Irak und anderen Ländern in Besitz nahmen. Was nach Wilayat al-Faqih kommt Die Gelehrten der Rafida, die an Wilayat al-Faqih glauben, begrenzten auf sich das, was sie zuvor 26

ARTIKEL

auf ihre Imame begrenzt haben. Sie taten dies auf der Grundlage von der Überlieferung, die besagt: “Die Gelehrten sind die Erben der Propheten.” Diese Aussage schreiben sie Dschafar as-Sadiq h zu. Der tote Chomeini sagte: “Und wenn wir auf die Aussage Allahs c schauen: {Der Prophet steht den Gläubigen näher als sie sich selbst.} [Al-Ahzab: 6] und über seine (d.h. Dschafar as-Sadiq) Aussage nachdenken: “Die Gelehrten sind die Erben der Propheten.” Wir würden herausfinden, dass die Führung zu den nominellen Angelegenheiten gehört, die übertragen werden können und dies ist traditionell nicht unmöglich.” Er sagte auch: “”Huddscha von Allah” bedeutet, dass der Imam der Referenzpunkt der Leute in all ihren Angelegenheiten ist und Allah ihn bestimmt und ihm die Autorität über all ihre Angelegenheiten gewährt hat, die den Menschen Nutzen und Glückseligkeit bringt und genauso sind die Juristen, da sie die Referenzpunkte und Anführer der Umma sind.” Und sie betrachteten sich selber als von ihren Imamen ernannte, um zwischen den Menschen zu richten.. Von daher war der Iman der Anhänger an die Führerschaft von diesen Juristen über ihnen ein Aspekt von ihrem Iman an die Führerschaft von ihren “unfehlbaren” Imamen. Khomeini erwähnte eine Überlieferung von Dschafar as-Sadiq, die besagt: “Macht einen Mann als Richter zwischen euch, der unser Halal und Haram kennt, denn ich habe ihn fürwahr als Richter über euch ernannt.” Nachdem er diese Überlieferung erwähnte, sagte er: “Ausgehend von dem was diese Überlieferung erforderlich macht, wurden die Gelehrten von dem Imam ernannt, um die über Menschen zu regieren und zwischen ihnen zu richten. Ihre Stellung wird weiterhin für sie bewahrt.” Damit erachten sie, dass wenn Ahl al-Hall wal-Aqd (diejenigen, die den Herrscher ernennen und entfernen) einen Einzelnen wählten, der qualifiziert für das Herrschen ist (weil er die zwei Bedingungen besitzt, die sie als grundlegend betrachten, die Bedingungen, dass er gerecht ist und juristisches Wissen besitzt), es auf der gleichen Stufe wie Anass war, die sie zuvor als Bedingung für die Imama machten oder um der Stellvertreter des Imams zu sein. Durch die von uns erwähnte Gesamtsumme wird es klar, dass die Rafida heute mit ihrer Anwendung der Lehre der göttlichen Imama, auf der ihre Religion errichtet ist, und anderen Grundlagen und Lehren, die sich davon abzweigen, sehr den Muschrikin von den Arabern ähnelt, die Idole aus Datteln mit ihren eigenen Händen herstellten, um sie neben Al-

lah anzubeten und sie essen würden, wenn sie hungrig wurden. Von daher schafften die Tawaghit der Rafida aufgrund der Nutzen, die sie woanders fanden, schrittweise ihre Grundlagen und Lehren ab, nachdem sie sie zu Beginn jahrhundertelang als Götzen, die sie anbeteten, und als Grundlage von Wala und Bara nahmen, auf denen sie entweder Bindungen von Zuneigung errichteten oder Feindschaft erklärten. Der Weg derjenigen, die rechtgeleitet sind… Und nicht das Streunen der Irregeleiteten DIE OPERATION DES ISLAMISCHEN STATES ERSCHÜTTERTE TEHERAN, DIE HAUPTSTADT DES RAFIDISTAATES.

So entwickelte sich die Religion der Rafida über den Lauf der letzten Jahrhunderte, was sie dazu führte, die Richtigkeit von dem zu bestätigen, weswegen sie die Dschamaa der Muslime verließen, nämlich ihre Denunzierung der Rechtmäßigkeit der Führerschaft von den rechtgeleiteten Chulafa, die die Muslime ernannt haben, und ihrer Behauptung, dass ein göttlicher Text (Nass) und Prophetischer Wille (Wasiyya) für jeden obligatorisch war, der die Führung über die Angelegenheiten der Muslime verdiente. Dies war so, damit sie dies nur auf Ali h und seine Söhne nach ihm beschränken konnten, basierend darauf, was sie über sie an Nass und Wasiyyah behaupteten, und dadurch die Führung derjenigen ablehnen konnten, die die Führung über die Angelegenheiten der Muslime übernahmen, ihnen Feindschaft erklären und sie bekämpfen konnten, ihrer Religion hinzufügen konnten, viele Ketzereien darin einführen konnten und ins Extreme gehen konnten, Lügen gegen Allah c, Seinen Gesandten und das Haus des Propheten zu fabrizieren, alles um ihrer Religion zu helfen, ihren Madhhab von der Religion der Muslime zu isolieren, zu dem Ausmaß, dass es zu einer unabhängigen Religion wurde, die auf Schirk und Aberglauben errichtet ist, von der sie keine verlässlichen Überlieferungen hatten, um ihr zu folgen und keinen Intellekt, auf den sie sich verlassen konnten, um von ihn zu nehmen. Genauso entwickeln sich alle falschen Madhhabs und irregeleiteten Gruppen, welche behaupten, dass sie sich darum bemühen, den Islamischen Staat zu etablieren und welche auf ketzerischen Wegen fortschreiten, für die sie keinen Beweis oder Überlieferungen von den rechtschaffenen Salaf haben. Diese ketzerischen Wege führen

sie folglich weg vom richtigen Weg und werfen sie in die Abgründe des Schirks und Kufrs, auch wenn sie behaupten, die Religion etablieren zu wollen. So stolpern sie in diese Abgründe, als ob sie blind wären und sie wechseln ihre Farben, als wären sie Chamäleons bis in das Ausmaß, dass sie gar kein Prinzip kennen würden, welches sie als ihre Grundlage nehmen. Und wenn sie in einigen ihrer Aussagen und Taten einigen Aspekten der Wahrheit zustimmen würden, würden sie damit nichts außer das beabsichtigen, was sie mit allen Irrwegen beabsichtigen, welchen sie zuvor gefolgt sind. Wenn sie also in der Wahrheit etwas finden würden, wonach sie schmachten, würden sie sich daran krallen und wenn sie etwas anderes als dies finden würden, dann würden sie es kritisieren und dazu zurückkehren, sich in ihrer Verwirrung hin und her zu wälzen und nach der Rechtleitung auf den Wegen der Abweichung zu suchen. Was die Ahlus-Sunna wal-Dschamaa angeht, die auf der Prophetischen Methodologie in ihrem Bestreben die Religion zu etablieren voranschreitet, sie befinden sich auf einem Weg, den sie seit der Sendung ihres Propheten g nicht verlassen haben und bis Allah die Erde und alles auf ihr erbt. Sie waren durch die verschiedenen Wege nicht verwirrt und folgten keiner abgewichenen Straße. Vielmehr klammerten sie sich an den geraden Weg Allahs fest, was Sein Buch und die Sunna Seines Propheten g ist und sie halten sich fest an das starke Seil Allahs fest, was die Dschamaa der Muslime ist. Sie glauben in Wahrheit an Allah, legen wahrhaftig ihr Vertrauen auf Ihn und führen aufrichtig den Dschihad auf Seinem Weg und Allah leitet sie auf den geraden Weg.

Rumiyah

27

Alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Welten. Möge der Segen und Frieden auf dem edelsten der Gesandten sein, und auf seiner Familie und all seinen Gefährten. Um fortzufahren: Wahrlich, die lügnerischen Regierungsgelehrten haben den Fiqh des Dschihads verzerrt, genauso wie sie den Tauhid, mit dem die Propheten und Gesandten kamen verzerrt haben. Sie machten die Leute der Schrift, die Madschus und die Muschrikin zu Brüdern und Verbündeten der Muslime. Sie versuchten zwischen den Religionen zu versöhnen und sie alle eins zu machen, so verkündeten sie es – in ihren Büchern und Fatwas – dass das Blut und der Besitz dieser 28

FEATURE

Kuffar unantastbar sei. Der Zustand dieser Gelehrten ist wie der der Juden, über die Allah c sagte: {Unter denjenigen, die dem Judentum angehören, verdrehen manche den Sinn der Worte} [An-Nisa: 46] Die Kuffar in ihren eigenen Ländern zu töten oder ihren Besitz zu stehlen, gehört zu den Angelegenheiten die weitreichend von den Rechtsgelehrten erörtert wurden. Jedoch förderten die Taghutgelehrten den Fiqh des Pazifismus, strebten danach diese Angelegenheiten von der Religion des Islams auszulöschen, um sie mit dem Manhadsch der Erniedrigung und Unterwürfigkeit zu den Kuffar zu ersetzen und um die Leute für die neue Religion, die sie etabliert haben zu unterwerfen, die auf der Grundlage der “friedlichen Koexistenz aller Religionen,” der Festigung der “Prinzipien des Islams,” Pazifismus und Abschaffung des Dschihads errichtet wurde. Plötzlich findet man viele von denen, die sich dem Wissen und dem Islam zuschrieben fast in Übereinstimmung bei dem Verbot einer Angelegenheit über deren Zulässigkeit die Umma zuvor Idschma hatte. Und dies wäre nicht seltsam, wenn wir über die Aussage von Anas Ibn Malik h meditieren, als az-Zuhri bei ihm in Dimaschq eintrat und zu ihm sprach: “Was bringt dich zum Weinen?” Da sagte Anas: “Ich konnte nichts [von den Gottesdiensten] erkennen, die ich erlebt hatte, außer dem Gebet und nun ist selbst das Gebet verloren gegangen.” (Überliefert bei al-Buchari) Wie wäre es, wenn er unsere Ära erreichen würde, in der die deutlichen Urteile im Buche Allahs, der Sunna des Gesandten Allahs g und dem Idschma der Salaf ausgelöscht wurden? Und von den Urteilen, die ausgelöscht wurden ist das Urteil über das Blut und den Besitz der kriegerischen (harbi) Kuffar und die Tatsache, dass ihr Blut keine Unantastbarkeit (Isma) hat, außer durch die Annahme des Islams oder durch einen in der Scharia gültigen Vertrag. Daher ist es für den Muslim nach seinem Gutdünken erlaubt ihr Blut zu vergießen und ihren Besitz zu nehmen, in Übereinstimmung mit dem Vorbild des Propheten g und seinen edlen Gefährten j. Doch heutzutage findet man, dass die Gelehrten und die Prediger der Irreführung die Muwahhidin kritisieren und sie der Verzerrung des Erscheinungsbildes des Islams beschuldigen, aufgrund genau der gleichen Taten, die auch von den Sahaba, wie Abu Basir und Abu Dschandal k ausgeführt wurden. Und gleichzeitig hört man von ihnen kein einziges Wort, wenn ihre Herren von den Tawaghit des Westens und Ostens den Besitz der

Muslime rauben. Wahrlich, der Islamische Staat hat es sich aufgebürdet Dschihad gegen die Feinde dieser Religion – von den Kuffar und Murtaddin – mit Schwert und Speer zu führten, sowie mit den Beweisen und Klarstellungen, bis die Religion allesamt für Allah ist und bis die Religion zu den Muslimen deutlich und rein zurückkehrt, so wie sie zuvor war. Allah c sagte: {Und kämpft gegen sie, bis es keine Fitna mehr gibt und (bis) die Religion gänzlich Allahs ist. Wenn sie jedoch aufhören, so sieht Allah wohl, was sie tun.} [Al-Anfal: 39] In diesem Artikel werden wir das Urteil über den Besitz der harbi Kuffar in ihren Ländern verdeutlichen und demonstrieren, dass das was von ihnen genommen wird das beinhalten kann, was Ghanima ist und das, was Fay ist und das, was durch Betrug und Täuschung genommen wird. Wir werden auch die Aussagen mancher Gelehrten über diese Thematik erwähnen und auf einige Missverständnisse antworten. Ebenso werden wir die Gelegenheiten nicht verpassen, um einige Vorteile der Aneignung ihres Besitzes im Rahmen des umfassenden Krieges zwischen dem Staat der Chilafa und den Nationen des Kufr allesamt zu erwähnen. Und es ist Allah der Erfolg gewährt und zum geraden Weg leitet. Das Blut und der Besitz des harbi Kafirs ist erlaubt Der Standard bzgl. dem Blut und Besitz der harbi Kuffar ist, dass es keine Unantastbarkeit (Isma) hat. Die Gelehrten haben einen Idschma, dass das Urteil Allahs bzgl. der harbi Kuffar ist, dass weder ihr Blut noch ihr Besitz Isma hat. Stattdessen ist sowohl ihr Blut und ihr Besitz für die Muslime erlaubt. Imam Ibn Taymiyya r sagte: “Und Kufr zusammen mit Muharaba (Kriegslust) ist in jedem Kafir vorhanden, daher ist es erlaubt ihn zu versklaven ebenso wie es erlaubt ist ihn zu töten.” (Madschmu al-Fatawa) Wahrlich, die harbi Kuffar – gemäß der Fachsprache der Fuqaha – sind nicht nur jene Kuffar, die Krieg gegen die Muslime führen. Stattdessen beinhalten die harbi Kuffar all jene, denen von den Muslimen keine Sicherheit gewährt wurde, entweder durch einen Dhimmivertrag oder einen Waffenstillstand, ganz egal ob sie rekrutierte Soldaten im Militär oder nicht-Kämpfer und andere von den allgemeinen Bevölkerungen der Kuffar sind. Ihr Blut und Besitz ist für die Muslime erlaubt, und dieses Urteil umfasst

Rumiyah

29

DER MURTADD ABU BASIR AT-TARTUSI, EIN VERFECHTER DES MISSVERSTÄNDNISSES BZGL. DER VISA DER KUFFAR

alle Muschrikin überall. Allah c sagte: {Wenn nun die Schutzmonate abgelaufen sind, dann tötet die Götzendiener, wo immer ihr sie findet, ergreift sie, belagert sie und lauert ihnen aus jedem Hinterhalt auf! Wenn sie aber bereuen, das Gebet verrichten und die Abgabe entrichten, dann lasst sie ihres Weges ziehen! Gewiss, Allah ist Allvergebend und Barmherzig.} [At-Tauba: 5] Er c sagte auch: {Wenn sie aber bereuen, das Gebet verrichten und die Abgabe entrichten, dann sind sie eure Brüder in der Religion.} [At-Tauba: 11] So ist der Grund für die Zulässigkeit ihres Bluts ihre Begehung des Schirks. Deswegen, wird ihr Blut unantastbar, wenn sie den Schirk bereuen. Ibn Qudama sagte: „Es gibt keinen Qisas (Vergeltungsstrafe) für jemanden der einen harbi Kafir tötet, aufgrund der Aussage Allahs c: {dann tötet die Götzendiener, wo immer ihr sie findet} [At-Tauba], noch für jemanden, der einen Murtadd tötet. Und weil sein (d.h. der Murtadd) Blut zum Vergießen erlaubt ist, ähnelt er mehr dem harbi Kafir.“ (Al-Kafi fi Fiqh al-Imam Ahmad) Und in der Sunna überlieferte Ibn Umar k, dass der Gesandte Allahs g sagte: “Mir wurde befohlen die Leute zu bekämpfen, bis sie bezeugen, dass es keinen Gott außer Allah gibt und dass Muhammad der Gesandte Allahs ist und bis sie das Gebet verrichten und die Zakah bezahlen. Wenn sie dies tun haben sie ihr Blut und ihren Besitz vor mir geschützt, außer vor dem Recht des Islams und ihre Abrechnung obliegt Allah.” (Überliefert bei al-Buchari und Muslim) Es gibt also keine Unantastbarkeit (Isma) für Blut und Besitz, außer durch den Eintritt in den Islam. 30

FEATURE

Imam at-Tabari r sagte: “Der Idschma ist, dass das Urteil Allahs bzgl. den harbi Muschrikin ist, dass sie getötet werden müssen.” (Dschami al-Bayan fi Tawil al-Quran) Imam asch-Schafii sagte bzgl. de was dem Blut der Kuffar Isma gibt: “Allah c machte das Blut und den Besitz des Kafirs erlaubt, außer wenn er Dschizya bezahlt oder ein Sicherheitsabkommen für eine Zeitperiode eingeht.” (Al-Umm von asch-Schafii) Er r sagte auch bzgl. demjenigen, dem ein Sicherheitsabkommen gewährt wurde: “Das Abkommen das ich als unbestimmter Zeitdauer beschrieb kann nur für eine begrenzte Zeitdauer gegeben werden und wird dem Muahid selbst (demjenigen der das Abkommen begehrt) gegeben. Solange er das Abkommen einhält ist es gültig, aber wenn er davon zurücktritt wird er ein Harbi, dessen Blut und Besitz erlaubt ist.” (Al-Umm) Darul-Kufr ist ein Land der “Ibaha” Darul-Harb – oder Darul-Kufr – ist ein Land der “Ibaha” (d.h. ein Land in dem das Blut und der Besitz seiner Bewohner erlaubt ist) und dies basiert auf dem was zuvor an Beweisen präsentiert wurde, dass das Begehen von Schirk mit Allah c das Blut und den Besitz erlaubt macht und daher ist das Blut und der Besitz der Kuffar erlaubt für die Muslime. Imam asch-Schafii r sagte in seinem Buch alUmm: “Das Land [von Darul-Harb] ist erlaubt [für einen Muslim darin das Blut und den Besitz anzutasten], weil es ein Land des Schirks ist.”

Al-Dschassas al-Hanafi sagte: “Alles was in Darul-Harb ist, ist kein gültiger Besitz, weil es ein Land der Ibaha ist und der Besitzer seiner Einwohner erlaubt ist.” (Ahkam al-Quran) Ibn Abi Zayd al-Qayrawani al-Maliki sagte: “Sahnun sagte: ‘Und wenn ein Volk in Darul-Harb den Islam annimmt ist es erlaubt irgendwen zu töten und seinen Besitz zu nehmen.’” (An-Nawadir waz-Ziyadat) Schaych Hamad Ibn Atiq sagte: “Und jene, die an den Ansichten der Gelehrten teilgenommen haben, die für tiefgründige Recherche der Angelegenheiten bekannt sind haben zweifellos gelesen, dass wenn Schirk in einem bestimmten Land erscheint, die verbotenen Dinge dort öffentlich praktiziert werden und die Symbole der Religion dort zerstört werden, dieses Land zu einem Land von Kufr wird, der Besitz seiner Leute wird als Ghanima genommen und ihr Blut wird als erlaubt erklärt.” (Ad-Durar as-Saniyya fil-Adschwiba an-Nadschdiyya) Der Besitz der Kuffar ist entweder Ghanima, Fay oder Ihtitab Imam Ibn Taymiyya r sagte: “Was Ghanima betrifft, es ist Vermögen das von den Kuffar durch Kämpfen genommen wird.” (Madschmu al-Fatawa) Allah hat Ghanima für die Muslime erlaubt gemacht. Er c sagte: {Esst nun von dem, was ihr erbeutet habt, als etwas Erlaubtes und Gutes, und fürchtet Allah! Gewiss, Allah ist Allvergebend und Barmherzig.} [Al-Anfal: 69] Und in den zwei Sahih-Werken berichtet Dschabir Ibn Abdillah k, dass der Prophet g sagte: “Mir wurden fünf Dinge gegeben, die niemandem vor mir gegeben wurden: Ich wurde unterstützt mit Terror für die Distanz eines Monatsmarsches und die Erde wurde zu einem Ort des Gebets und zu einem Mittel der Reinigung für mich gemacht, so soll jeder Mann meiner Umma den das Gebet erreicht beten [wo auch immer er ist] und Ghanima wurde für mich erlaubt und war für niemanden vor mir erlaubt und mir wurde die Fürsprache gewährt und ein Prophet wurde speziell zu seinem Volk entsandt, während ich zu den Menschen allesamt gesandt wurde.” Und was Fay betrifft, “Es ist das was von den Kuffar ohne jeglichen Kampf genommen wird.” (Madschmu al-Fatawa) Allah c sagte: {Und für das, was Allah Seinem Gesandten von ihnen als kampflose Beute zuge-

teilt hat, habt ihr weder Pferde noch Reitkamele in Trab gebracht, sondern Allah gibt Seinen Gesandten Gewalt, über wen Er will. Und Allah hat zu allem die Macht.} [Al-Haschr: 6] Und was Ihtitab oder Talassus betrifft, so ist es das Stehlen des Besitzes der Kuffar durch Betrug und Täuschung, und es ist Besitz der erlaubt ist, wenn man ihnen nicht ausdrücklich Sicherheit gewährt hat. Es gibt keine gültige Meinungsverschiedenheit zwischen den Gelehrten bzgl. ihrer Zulässigkeit. Jedoch waren sie sich uneinig ob es als Ghanima angesehen wird oder lediglich als erlaubtes Einkommen, dass speziell für den ist der es nimmt. Die Meinungen der Gelehrten bzgl. was dem Chums unterliegt vom Vermögen des Ihtitab Talassus geschieht mit einem Angriff der stattfindet, entweder mit oder ohne Erlaubnis des Imams und mit oder ohne Präsenz einer starken Kraft. Es geschieht ebenfalls ohne dass ein Angriff stattfindet, wie in dem Fall vom Talassus, der durch einen Gefangenen ausgeführt wird, nachdem er frei wird, oder Talassus ausgeführt durch einen Händler durch eine Handelstransaktion oder durch das Abhalten einer Person von ihrem Besitz, oder Talassus ausgeführt durch jemanden der Islam in Darul-Harb annimmt. In jedem dieser Fälle gibt es Details, die von den Gelehrten erwähnt wurden bzgl. was dem Chums unterliegt und was nicht. Erstens: Talassus, der von einem Angriff begleitet wird Die Mehrheit der Gelehrten sagt, dass wenn entweder ein Muslim oder eine Gruppe von Muslimen, die eine starke Kraft umfassen einen Angriff in Darul-Harb ausführen und Vermögen durch Gewalt oder Täuschung nehmen, dieses Vermögen dem Chums unterliegt. Die Mehrheit hat keine bestimmte Anzahl von Leuten als Bedingung bestimmt, damit Stärke erreicht wird. Imam al-Baghawi asch-Schafii r sagte: “Egal ob sie wenige oder viele in der Anzahl sind, der Chums gehört jenen, die ein Recht zum Chums haben und der Rest des Vermögens gehört ihnen (d.g. jenen die das Vermögen von den Kuffar nahmen). Selbst wenn es nur ein Mann wäre der Darul-Harb betritt, einen Harbi bekämpft und von ihm Vermögen nimmt, so würde dieses Vermögen dem Chums unterliegen und was davon übrigbleibt nach der Ent-

Rumiyah

31

fernung des Chums gehört ihm.” (At-Tahdhib fi Fiqh al-Imam asch-Schafii) Was die Hanafis betrifft, so stellte Abu Yusuf die Bedingung, dass es neun Muslime oder mehr sein müssen bevor das Vermögen dem Chums unterliegt, weil das die Anzahl ist, durch die Stärke erreicht wird. Was einzelne Muslime [weniger als neun] betrifft die Angriffe ausführten, so sahen die Hanafis das Vermögen, das sie nehmen nicht als dem Chums unterliegend an und stattdessen sahen sie es als eine erlaubte Art des Einkommens, außer wenn derjenige der den Angriff auf Darul-Harb ausführt, dies mit der Erlaubnis des Imams tut, denn in diesem Fall würde er durch die Kraft des Imams unterstützt sein und daher unter die Regelung der Sariyya (eine Truppeneinheit) fallen. Zweitens: Einen Angriff oder Talassus mit oder ohne die Erlaubnis des Imams ausführen Die Mehrheit der Gelehrten unterschied nicht zwischen denen, die die Erlaubnis des Imams haben und denen, die sie nicht haben und sie hielten die Ansicht, dass egal ob jemand mit oder ohne Erlaubnis des Imams ausrückt und dann Vermögen von den Kuffar nimmt, dieses Vermögen dem Chums unterliegt. Imam al-Baghawi asch-Schafii r sagte: “Und wenn eine Gruppe einen Angriff ohne die Erlaubnis des Imams ausführt ist es verpönt, weil wenn sie mit seiner Erlaubnis ausrücken würden, so würde er ihre Umstände in Betracht ziehen und ihnen Unterstützung schicken. Wenn sie es also ohne seine Erlaubnis tun und Ghanima nehmen, so unterliegt das was sie als Ghanima nehmen dem Chums.” (At-Tahzib fi Fiqh al-Imam asch-Schafii) Abu Muhammad ath-Thalabi al-Baghdadi al-Maliki sagte: “Und wer auch immer Darul-Harb alleine betritt, um Vermögen zu stehlen und daraufhin Ghanima erhält, so wird der Chums davon genommen, und Malik unterschied nicht zwischen seinem Eintreten mit oder ohne die Erlaubnis des Imams.” (Uyun al-Masail von al-Qadi Abdul-Wahhab al-Maliki) Diese ist die Meinung der Mehrheit und es ist eine der Meinungen, die von Imam Ahmad überliefert wird. Bei der Erwähnung der Meinung, die von Imam Ahmad überliefert wurde, sagte Ibn Qudama: “Dass ihre Ghanima wie die Ghanima von allen anderen ist: Der Imam nimmt den Chums davon und teilt den Rest unter ihnen. Und dies ist die Aussage der meisten Gelehrten – inklusive asch-Schafii – auf32

FEATURE

grund der Allgemeinheit der Aussage Allahs c {Und wisset: Was immer ihr erbeutet, so gehört Allah ein Fünftel davon} [Al-Anfal: 41] ... bis zum Ende der Aya. Und Qiyas wird gemacht auf Grundlage von [der Regelung die gelten würde] falls sie mit der Erlaubnis des Imams eingetreten wären.” (Al-Mughni von Ibn Qudama) Was die Hanafis betrifft, so unterscheiden sie zwischen denen, die die Erlaubnis des Imams haben und denen, die sie nicht haben. Abu Yusuf sagte: “Ich fragte Abu Hanifa, sagend: ‘Was ist deine Ansicht im Fall von einem oder zwei Männern, die die Stadt oder das Land verlassen, einen Angriff in Darul-Harb durchführen und Ghanima erhalten? Unterliegt das, was sie erhalten haben dem Chums?’ Er sagte: ‘Was sie erhalten haben unterliegt nicht dem Chums, weil diese zwei Männer mit einem Dieb verglichen werden können in Bezug auf das, was sie erhalten haben, so gehört es ihnen.’ Ich sagte: ‘Aber wenn der Imam einen Mann vom Militärlager als Vorhut schickt und er Ghanima erhält, unterliegt es dem Chums, während der Rest zwischen ihm und den Soldaten im Lager aufgeteilt wird?’ Er sagte: ‘Ja.’ Ich sagte: ‘Aber was ist der Unterschied zwischen diesem Mann und den anderen zwei Männern?’ Er sagte: ‘Weil dieser Mann vom Imam vom Militärlager gesendet wurde und das Militärlager ist ein Mittel der Unterstützung für ihn, während die anderen zwei Männer nicht vom Militärlager kamen. Sie kamen lediglich auf der Stadt oder dem Land heraus, freiwillig und ohne die Erlaubnis des Imams.’” (As-Siyar as-Saghir) Diese Ansicht ist eine der Ansichten die von Imam Ahmad überliefert wurde. Bei der Erwähnung dieser anderen Meinung, die von Imam Ahmad überliefert wurde sagte Ibn Qudama: “Es gehört ihnen ohne dem Chums zu unterliegen.” Dies ist die Ansicht Abu Hanifas, weil es eine erlaubte Form des Einkommens ist, die ohne Dschihad erhalten wurde, so war es für sie vergleichbar mit Ihtitab (Brennholz sammeln), denn Dschihad wird nur mit der Erlaubnis des Imams ausgeführt, oder durch eine Gruppe die Stärke hat. Was dies betrifft, so ist es Raub und Diebstahl, und es ist lediglich das Erhalten eines Einkommens.” (Al-Mughni) Es gibt eine dritte Meinung, und sie hat auch eine der Ansichten die von Imam Ahmad überliefert wurden. Sie lautet, dass sie kein Anrecht darauf haben, und dass es in Wahrheit den Muslimen gehört, weil sie sündhaft sind durch den Auszug ohne die Erlaubnis des Imams. Ibn Qudama sagte: “Bzgl. einem Sklaven,

der zu den Römern flüchtet und dann zurückkehrt und mit sich Güter hat; Ahmad sagte [hierüber]: ‘Der Sklave gehört seinem Herren und das was mit ihm ist an Gütern und Besitz gehört den Muslimen, weil [solche Sklaven] eine Sünde mit dieser ihrer Tat getan haben, so haben sie kein Anrecht darauf (d.h. auf die Güter).’” (Al-Mughni) Drittens: Der Talassus eines Händlers, oder eines Gefangenen, der frei wurde und in Darul-Kufr wohnt oder einer, der dort den Islam annimmt Jeder der die Meinungsverschiedenheit der Gelehrten bei dieser Angelegenheit untersucht wird feststellen, dass von den Gründen, dass Vermögen dem Chums unterliegt ist, dass es mit Gewalt und durch Kämpfen genommen wird und dies ist eine Bedingung, die für Ghanima gestellt wird. Ebenso ist ein anderer Grund die Erlaubnis des Imams, da es als Dschihad bezeichnet wird, wenn man hinter ihm kämpft. Was alles andere außer dem betrifft, so haben die Gelehrten es in die Kategorie der Ghanima zugeordnet und bezeichneten es stattdessen als eine erlaubte Form des Einkommens, vergleichbar mit Jagen oder dem Sammeln von Brennholz und dies ist wie der Fall des Talassus, der von einem Händler ausgeführt wird oder einem Gefangenen der frei gekommen ist oder einem Muslim, der zwischen den Kuffar wohnt oder einem, der den Islam in Darul-Harb annimmt und der Beweis für dies ist was Imam at-Tabari r in seinem Tafsir von Salim Ibn Abil-Dschad überlieferte bzgl. dem Tafsir der Aussage Allahs c: {Und wer Allah fürchtet, dem schafft Er einen Ausweg} [AtTalaq: 2] Salim sagte: “Es wurde herabgesandt bzgl. einem Mann vom [Stamm der] Aschdscha, die von Härte getroffen waren. So kam er zum Propheten g, der zum ihm sagte: ‘Fürchte Allah und habe Geduld.’ So ging er zurück und fand seinen Sohn, der vom Feind gefangengenommen worden war. Allah hatte ihn von ihnen befreit und er nahm einige ihrer Ziegen [als er flüchtete]. So kam er und erwähnte dies dem Gesandten Allahs g und sagte: ‘Ist es in Ordnung für mich, O Gesandter Allahs?’ Er sagte: ‘Ja.’” (Dschami al-Bayan fi Tawil al-Quran) So nahm dieser muslimische Gefangene diese Ziegen, nachdem er von ihnen entkommen war und der Prophet g unterwarf dies nicht dem Chums, weil sie in Darul-Harb erhalten wurden, außerhalb des Hoheitsgebietes der Muslime, ohne jeglichen Kampf und ohne seine g Erlaubnis, so sah er es nicht als

Ghanima. Aus diesem Grund ist die Bedingung damit Vermögen als Ihtitab angesehen wird, dass es in Darul-Harb ohne Erlaubnis des Imams genommen wird. Und diese Regelung wird verwirklicht im Fall eines Händlers, wenn er Vermögen in Darul-Harb stiehlt. Imam al-Baghawi r sagte: “Und wenn er Darul-Harb betreten würde und etwas von einem Harbi durch eine Verkaufstransaktion nimmt und ihm dann sein Vermögen verwehrt und flüchtet, so gehört [dieses Vermögen] speziell ihm und unterliegt nicht dem Chums.” (At-Tahdhib fi Fiqh al-Imam asch-Schafii) Und es ist dasselbe Urteil im Falle desjenigen, der in Darul-Harb wohnt und nicht ausdrücklich den Kuffar Sicherheit gewährte und ebenfalls jener, der den Islam in Darul-Harb annimmt und dann von den Kuffar stiehlt. Dies ist aufgrund der Bedingungen die vorhanden waren im Fall desjenigen, der die Ziegen in der Zeit des Propheten g nahm und es gibt keinen Beweis für jene die sagen, dass dieses Vermögen, das von den Kuffar genommen wurde dem Chums unterliegt. Ibn Abi Zayd al-Qayrawani sagte: “Sahnun sagte: ‘Und wenn ein Volk den Islam in Darul-Harb annimmt, so ist es erlaubt für sie jeden zu töten den sie können und ihren Besitz zu nehmen.’” (An-Nawadir waz-Ziyadat) Und es gibt keinen Unterschied bzgl. dem Besitzer des Vermögens, so kann man also den Besitz eines Mannes, einer Frau oder auch einem Kind von den Kuffar stehlen. Wie der Besitz, der von den harbi Kuffar genommen wurde aufgeteilt werden muss Ghanima: Allah c sagte: {Und wisset: Was immer ihr erbeutet, so gehört Allah ein Fünftel davon und dem Gesandten, und den Verwandten, den Waisen, den Armen und dem Sohn des Weges, wenn ihr an Allah glaubt und an das, was Wir auf Unseren Diener am Tag der Unterscheidung (als Offenbarung) hinabgesandt haben, an dem Tag, da die beiden Heere aufeinandertrafen. Und Allah hat zu allem die Macht.} [Al-Anfal: 41] So müssen also vier Fünftel der Ghanima an die Mudschahidin gehen, die die Ghanima nahmen und das übrigbleibende Fünftel geht an die Kategorien der Leute die in der Aya der Ghanima in Sura al-Anfal erwähnt werden. Ibn Umar und Ibn Abbas k überlieferten beide und sagten: “Allahs Gesandter g pflegte den Chums in fünf Teile zu teilen,” das heißt, das übrigbleibende Fünftel wurde in fünf Teile aufge-

Rumiyah

33

teilt. Imam Ahmad sagte: “Der Chums der Allah und Seinem Gesandten gehört ist ein [Teil], und für die nahen Verwandten ist ein Teil – und sie sind die Verwandten des Propheten g, jene sind die Stämme der Bani Haschim und Bani al-Muttalib, da der Prophet g diesen Teil nicht aufteilte außer zwischen ihnen – und für die Waisen ein Teil, und für die Bedürftigen ein Teil und für die Reisenden ein Teil.” (Masail Ahmad Ibn Hanbal Riwayat Ibnihi Abdillah) Wofür der Teil Allahs und Seines Gesandten g verwendet wird: Der Teil Allahs und Seines Gesandten g – gemäß der richtigen Ansicht – ist Fay das für Pferde, Waffen und im Interesse der Muslime verwendet wird. Ibn Qudama sagte: “Allah wies es Sich Selbst und Seinem Gesandten zu, so dass bekannt wird, dass das was ihn betrifft die Maslaha (die Interessen der Muslime) ist und dass dies nicht spezifisch für den Propheten g ist, so dass es nach seinem Tod aufhört.” (Al-Mughni von Ibn Qudamah) Fay: Allah c verdeutlichte das wofür Fay verwendet werden muss in Sura al-Haschr: {Was Allah Seinem Gesandten von den Bewohnern der Städte als kampflose Beute zugeteilt hat, das gehört Allah, Seinem Gesandten und den Verwandten, den Waisen, den Armen und dem Sohn des Weges. Dies, damit es nicht nur im Kreis der Reichen von euch bleibt. Was nun der Gesandte euch gibt, das nehmt; und was er euch untersagt, dessen enthaltet euch. Und fürchtet Allah. Gewiss, Allah ist streng im Bestrafen. * (Das gehört) den armen Auswanderern, die aus ihren Wohnstätten und von ihrem Besitz vertrieben worden sind, weil sie nach Huld von Allah und Wohlgefallen trachten und Allah und Seinem Gesandten helfen. Das sind die Wahrhaftigen. * Und diejenigen, die in der Wohnstätte und im Glauben vor ihnen zu Hause waren, lieben (all die,) wer zu ihnen ausgewandert ist, und empfinden in ihren Brüsten kein Bedürfnis nach dem, was (diesen) gegeben worden ist, und sie ziehen (sie) sich selbst vor, auch wenn sie selbst Mangel erlitten. Und diejenigen, die vor ihrer eigenen Habsucht bewahrt bleiben, das sind diejenigen, denen es wohl ergeht. * Und diejenigen, die nach ihnen gekommen sind, sagen: „Unser Herr, vergib uns und unseren Brüdern, die uns im Glauben vorausgegangen sind, und lasse in unseren Herzen 34

FEATURE

keinen Groll sein gegen diejenigen, die glauben. Unser Herr, Du bist ja Gnädig und Barmherzig.“} [Al-Haschr: 7-10] Die Gelehrten waren sich uneinig ob Fay dem Chums unterliegt oder nicht und der Grund für ihre Meinungsverschiedenheit ist, dass die siebte Aya von Sura al-Haschr die gleichen Kategorien der Leute erwähnt die Allah c in der Aya der Ghanima in Sura al-Anfal erwähnte. Daher nahm eine Gruppe der Gelehrten das Offensichtliche dieser Aya, mit dem Wissen, dass Allah c den Chums nicht erwähnte, wie Er es in der Aya von al-Anfal tat. Eine andere Gruppe von Gelehrten nahm die Ansicht von Umar h, der die Aussage Allahs c in den oben genannten Versen las und sagte: “Diese [Aya] beinhalten alle Muslime.” So werden diese Aya erwähnt für den Zweck der Klarstellung der umfassenden Natur der Regelung, nicht für den Zweck der Bestimmung, dass diese Kategorien der Leute den Chums erhalten. Ibn Qudama sagte in al-Kafi: “Was offensichtlich im [Hanbali] Madhhab ist, ist dass es nicht dem Chums unterliegt, aufgrund der Aussage Allahs c: {Und für das, was Allah Seinem Gesandten von ihnen als kampflose Beute zugeteilt hat, habt ihr weder Pferde noch Reitkamele in Trab gebracht} [Al-Haschr: 6]... bis zum Ende der zusammengehörigen Aya danach. So machte Er es komplett für alle Muslime. Umar h sagte als er diese Aya lass: ‘Diese [Aya] umfassend alle Muslime und wenn ich lange leben würde, würde ich einen Schafhirten im Tal [des Stammes der] Himyar sehen, der seinen Anteil vom Fay erhält ohne dafür schwitzen zu müssen.’” (Al-Kafi fi Fiqh al-Imam Ahmad) Jedoch war Ibn Qudama selber der Ansicht, dass Fay dem Chums unterliegt, so gehört ein Fünftel des Fay zu jenen die Allah c in der Aya der Ghanima und des Fay erwähnte und die restlichen vier Fünftel des Fay gehören allen Muslimen in der Reihenfolge, die er in seinem Buch al-Kafi erwähnte. Er sagte: “Es beginnt mit dem Wichtigsten und dann das nächst wichtigste. Und das Wichtigste der Interessen ist, dass es für die Armeen der Muslime ausreicht bzgl. ihrer Versorgung, und um die Frontlinien mit der notwendigen Anzahl zu bemannen und dass es für sich ausreicht bzgl. ihre Versorgung und um das zu bauen, was gebaut werden muss und um Gräben auszuheben und alles zu kaufen, was benötigt wird an Reittieren und Waffen und dann das, was nächst wichtig ist und dann das nächst wichtigste, inkl. dem Bauen von Torbögen, Straßen, Moscheen, dem Graben von Kanä-

DIE EUROPÄISCHE ZENTRALBANK – DIE MUSLIME MÜSSEN DIE WIRTSCHAFT DER KUFFAR ANGREIFEN.

len, das [Bauen von Dämmen] um Fluten zu stoppen und [die Finanzierung] der Versorgung der Richter, Imame, Muezzins und anderen, die die Muslime benötigen, sowie alles andere, das den Muslime Nutzen bringt. Und was auch immer übrig bleibt wird unter den Muslimen verteilt, aufgrund von dem, was wir erwähnt haben von den Ayat und der Aussage Umars h.” (Al-Kafi fi Fiqh al-Imam Ahmad) Die Gewährung der Sicherheit Es gibt keine Meinungsverschiedenheit, dass Darul-Harb ein Land der Ibaha ist und dass das Blut und der Besitz der harbi Kuffar keine Isma hat und dass Verträge der Dhimma und Sicherheitsabkommen es verbieten ihr Blut zu vergießen. Was die Muahidin betrifft – jene Kuffar, die ein Sicherheitsabkommen oder einen Waffenstillstandsvertrag mit den Muslimen haben, wenn die Bedingungen, die in solchen Verträgen gestellt wurden erfüllt werden, ist es eine Verpflichtung diese Versprechen und Verträge aufrecht zu erhalten und dies ist ein Idschma und es gibt keine Meinungsverschiedenheit diesbezüglich. Der Gesandte Allahs g sagte: “Wer auch immer einen Muahad [ein Kafir mit einem Sicherheitsabkommen, einem Waffenstillstandsvertrag oder einem Dhimmavertrag] tötet wird nicht den Duft des Paradieses riechen. Und wahrlich, sein Duft wird von einer Distanz von 40 Jahren Marsch wahrgenommen.” (Überliefert bei al-Buchari) Ein Sicherheitsabkommen, das ein Muslim einem Muschrik gewährt, macht es bindend für die Muslime ihre Hände von diesem Muschrik abzuhalten, gemäß dem akzeptierten Hadith der sagt, dass Ali h sagte: “Der Gesandte Allahs g sagte: ‘Die Muslime sind vereint bzgl. ihrer Abkommen – der Niederste von

ihnen strebt nach ihrer Einhaltung. Wer auch immer also einen Muslim hintergeht, auf ihm liegt der Fluch Allahs, der Engel und aller Menschheit, und nichts wird von ihm akzeptiert werden.’” Und ebenso in Übereinstimmung mit der Überlieferung von Ali h, dass der Prophet g sagte: “Die Gläubigen sind gleich bzgl. ihrem Blut, sie sind eine Hand gegen alle anderen und der Niederste von ihnen strebt nach der Einhaltung ihres Abkommens. Ein Gläubiger darf nicht getötet werden [als Vergeltung] für [die Tötung] eines Kafirs, noch jemand der ein Abkommen hat das noch gültig ist.” (Überliefert bei Ahmad, Abu Dawud und an-Nasai) Ibn Hischam sagte: “Abu Ubayda überlieferte mir, dass als Abul-As Ibn ar-Rabi von asch-Scham kam und mit sich den Besitz der Muschrikin brachte, wurde zu ihm gesagt: ‘Warum nimmst du nicht den Islam an und nimmst dann diesen Besitz [für dich selbst], da es der Besitz der Muschrikin ist?’ So sagte Abul-As: ‘Wie übel würde es für mich sein meinen Islam mit der Hintergehung meiner Treuhand zu beginnen.’” (Sira Ibn Hischam) Und es wurde überliefert, dass Mughira Ibn Schuba eine Gruppe von Leuten in seiner Dschahiliyya begleitetete und sie dann tötete und ihren Besitz nahm. Er kam danach und nahm den Islam an. So sagte der Prophet g: “Was deinen Islam betrifft, so akzeptiere ich ihn und was den Besitz betrifft, so habe ich damit nichts zu tun.” (Überliefert bei al-Buchari) Ibn al-Qayyim sagte: “Bzgl. der Aussage des Propheten g zu Mughira, ‘Was deinen Islam betrifft, so akzeptiere ich ihn und was den Besitz betrifft, so habe ich damit nichts zu tun.’ darin ist ein Beweis, dass der Besitz des Muahad Muschriks Isma hat und es nicht genommen werden darf. Stattdessen muss es ihm zurückgegeben werden, denn Mughira hatte

Rumiyah

35

sie begleitet auf der Grundlage ihrer Gewährung der Sicherheit und hinterging sie dann und nahm ihren Besitz. So nahm der Prophet g nicht diesen Besitz von ihnen, noch verteidigte er dies als [erlaubt]. Noch garantierte er es für sie [d.h. er versuchte nicht sicherzustellen, dass es zu den rechtmäßigen Besitzern zurückgebracht wird], weil dies vor Mughiras Annahme des Islams war.” (Zad al-Maad fi Hady Chayr al-Ibad) Manche Begriffe zur Täuschung zu verwenden wird nicht als das Gewähren von Sicherheit und als sein Verrat angesehen Und dies ist die Tat von Abdullah Ibn Unays und Muhammad Ibn Maslama k, denn Muhammad Ibn Maslama gewährte Kab Ibn al-Aschraf keine Sicherheit. Stattdessen ließ er ihn glauben, dass er das Leben mit dem Propheten g verabscheue und trickst ihn damit aus. Er hatte davor die Erlaubnis des Propheten g ersucht, um etwas zu sagen [bzgl. dem Propheten g, das negativ verstanden werden könnte] und der Prophet g gab ihm Erlaubnis dafür. Und von dem, was er gemäß al-Buchari sagte war: “Wahrlich, dieser Mann hat uns um Almosen gebeten und er hat uns erschöpft (es kann auch bedeuten, dass er er uns belehrt hat bzgl. den Lehren der Scharia, die ein Individuum erschöpfen können, aber es ist eine Erschöpfung, um des Strebens nach der Zufriedenheit Allahs willen) und ich bin zu dir gekommen, um ein Darlehen von dir aufzunehmen.” Kab sagte: “Und bei Allah, du wirst auch müde von ihm werden.” So sagte Muhammad Ibn Maslama: “Wir sind ihm gefolgt, so wollen wir ihn nicht verlassen, bis wir sehen welchen Weg diese Angelegenheit geht.” So bedeutet seine Aussage “er hat uns erschöpft”, dass die Sahaba j Baya an den Propheten g gaben, mit der Zusicherung, dass sie die Mühsal ertragen werden, die ihnen zustößt nachdem sie ihm Baya geben, denn sie wissen was sie erwartet an Beschwerlichkeiten, Mühsal und Schwierigkeiten auf dem Wege Allahs. Jedoch trickste er ihn mit dieser Phrase aus und machte eine Bitte zu ihm, sodass Kab sich mit ihm sicher fühlt und er ihn dann töten kann. Ebenso ist es der Fall mit der Aussage von Abdullah Ibn Unays zu Chalid al-Hudhali: “Es hat mich erreicht, dass du Männer gegen diesen Mann versammelst, so bin ich zu dir diesbezüglich gekommen.” So kann seine Aussage mehr als eine Bedeutung haben. Mit der Phrase “diesbezüglich” kann er entweder meinen, dass er ihn unterstützen will oder dass er ihn töten will. Dementsprechend wird 36

FEATURE

die Täuschung von jemandem durch eine Aussage oder Taten und ihn dann zu töten oder seinen Besitz zu nehmen nicht als Verrat angesehen, wenn man nicht ausdrücklich dieser Person Sicherheit gewährt hat. Denn das Gewähren der Sicherheit ist eine Tat des Vertragsabschlusses zwischen zwei Seiten – die eine gewährt Sicherheit und die andere erhält Sicherheit – unter Verwendung deutlicher und ausdrücklicher Begriffe, nicht Taten und Aussagen die den Angesprochenen einfach täuschen, sodass er annimmt, dass ihm Sicherheit gewährt wurde. Das Gewähren der Sicherheit unter Verwendung ausdrücklicher Begriffe ist etwas, bei dem es keine Meinungsverschiedenheit bei den Fuqaha gibt. Was die Verwendung von Begriffen betrifft, die nicht ausdrücklich sind, so gibt es eine Meinungsverschiedenheit in dieser Hinsicht. Unter den Gelehrten sind jene, die bestimmte Taten oder Aussagen als Gewährung der Sicherheit ansehen und unter ihnen sind jene, die dies nicht tun. Und es ist nicht seltsam einen Gelehrten zu finden, der eine bestimmte Sache der Kategorie des Verrats zuordnet und ein anderer ordnet es der Kategorie der Täuschung und Kriegslist zu. Gesamtheitlich haben die Unterthemen, die der Gewährung der Sicherheit unter Verwendung von nicht-ausdrücklichen Begriffen zugeordnet werden keine Richtlinien gemeinsam auf die sie die Gelehrten einigten, und ein Unterthema einem bestimmten Prinzip zuzuordnen ist eine Angelegenheit des Idschtihad in der akzeptabel ist, dass es dort eine Meinungsverschiedenheit gibt, so ist es nicht akzeptabel stur zu sein oder die Angelegenheit außer ihrem Bereich herauszubringen. Einreisevisa für Darul-Harb geben dem Blut und Besitz der Kuffar keine Isma Die Standardregelung bzgl. dem Blut und Besitz der harbi Kuffar ist, dass es erlaubt ist und keine Isma hat. Wenn wir uns also streiten würden bzgl. einer Situation und uns uneinig wären ob sie das Gewähren der Sicherheit beinhaltet oder nicht und die Beweise für unsere Ansichten gleich oder nah zu einer anderen starken (Ansicht) sind, so würden wir zum Standardurteil zurückkehren, das bestimmt, dass das Blut und der Besitz der Kuffar erlaubt ist, außer wenn es einen Beweis gibt der die Existenz eines gültigen Hinderungsfaktors unterstützt, weil Idschma Gewissheit bringt und Uneinigkeit Zweifel bring, und Gewissheit kann nicht durch Zweifel entfernt werden

und weil in einem solchen Fall das Gewähren der Si- töten und so viel zu nehmen wie sie wollen. Und dies cherheit ein Hindernisfaktor, wäre der Zweifel in sich ist ebenso der Fall, wenn er zu ihnen sagt: ‚Ich gewähbirgt, und einen Zweifel an einem Hindernisfaktor re euch Sicherheit, so geht zum Land des Islams.‘ und zu haben annulliert nicht eine Regulierung, die durch dann sagen sie nichts zu ihm, so können sie ebenfalls einen bekannten Grund etabliert wurde. Und es gibt so viel wie möglich töten und anderes als dies und keinen Zweifel, dass es erlaubt ist die Kuffar im Krieg dieses Darul-Harb verlassen... Manche der Leute des zu täuschen und dies würde durch Lügen und durch Irak sagten: ‚Wenn ein Muslim Darul-Harb ohne ein das Verwenden von zweideutigen Aussagen erreicht Sicherheitsabkommen betritt und sagt: „Ich bin einer werden, die nicht ausdrücklich sind. Die Zusammenfassung ist, dass wenn die Isma des Vermögens aufgrund des Kufr des Besitzers verschwindet – wie im Falle des harbi Kafirs – wird es erlaubt es mit jeder möglichen Methode zu nehmen und es gibt keine Meinungsverschiedenheit bei diesem Prinzip, außer dem Kafir wird Sicherheit gewährt. Und es ist erlaubt für die Muslime Täuschung EINREISEVISA GEBEN KEINE ISMA FÜR DAS BLUT UND DEN BESITZ DER KUFFAR. beim Stehlen von Besitz von den harbi Kuffar zu verwenden, wo auch immer sie sind und von euch“ oder er sagt „Ich bin gekommen um mit wie auch immer sie gefunden werden und es wurde euch zusammen zu kämpfen“ und sie ihn daraufhin durch keinen Scharia-rechtlichen Beweis etabliert, in Ruhe lassen, so kann er nehmen was auch immer noch durch kulturelle Normen, dass Einreisevisa Ver- kann und er kann töten wen auch immer er kann und träge sind oder dass die das Gewähren der Sicherheit seine Aussage beinhaltet keine Sicherheitsgarantie für beinhalten. Stattdessen ist ein Einreisevisum eine Er- sie‘” (An-Nawadir waz-Ziyadat) laubnis zum Betreten des Landes und eine Erlaubnis Und wer Darul-Harb mit gefälschten Dokument zur Betretung beinhaltet nicht das Gewähren der Si- betrifft oder mit echten Dokumenten und die seine cherheit. Und ein Mann hat keine Sicherheit in sei- Religion und persönliche Information etablieren, so nem Land, während einige Leute dieses Landes keine ist es erlaubt für ihn sie zu töten und ihren Besitz zu Sicherheit von einem anderen haben und wenn eine nehmen, wenn es einfach für ihn ist, weil dies nicht Seite Sicherheit gewährt, so bedeutet dies nicht, dass das Gewähren der Sicherheit bedeutet, denn Amr Ibn die andere Seite auch Sicherheit gewährt. Umayya behauptete vom Stamm der Bani Bakr zu Ibn Abi Zayd al-Qayrawani sagte: “Und wenn sie sein und bot einem der Muschrikin eine irreführende dem König erwähnen, dass sie Muslime sind und er Information an – womit er ihn täuschte – so dachte sagt: ‚Ihr seid sicher.‘ Aber sie gewähren ihm keine er dass er ein Muschrik ist und fühlte sich sicher bzgl. Sicherheit und sagen nichts zu ihm und dies zirkuliert ihm. Dann begab er sich zum Schlafen und tötete nicht im Land, so dass die Leute des Landes wissen, ihn. Wenn also die gefälschten Dokumente andeudass sie Sicherheit haben, so ist es für jene erlaubt zu ten, dass die Person die sie trägt von diesem Land ist,

Rumiyah

37

JÜRGEN TODENHÖFER – EIN KAFIR, DESSEN SICHERHEITSABKOMMEN ABGELAUFEN IST UND DESSEN BLUT ERNEUT HALAL IST.

so beinhaltet dies nicht das Gewähren von Sicherheit, weder den Bräuchen entsprechend noch in der Scharia. Und wenn die gefälschten Dokumente denken lassen, dass er nicht von diesem Land ist, aber die Erlaubnis zum Eintritt hat, wie es von gefälschten Dokumenten erforderlich ist, so wird dies nicht als das Gewähren von Sicherheit angesehen, weil es zur List des Krieges gehört. Und es gibt nichts stärkeres als die Tat der Sahaba – Muhammad Ibn Maslama und seine Gruppe – und dies ähnelt der Tat der Selbstassoziierung zu Darul-Harb oder zu seinen Kuffar Einwohnern und es ähnelt der Tat der Suche der Zuflucht in ihren Ländern oder der Übernachtung in ihrem Territorium mit ihnen, so wird es nicht als die Gewährung der Sicherheit durch einen Muslim an diese Kafirnationen angesehen. Und das Verbringen der Nacht mit denen, die du zu töten beabsichtigst wird nicht als das Gewähren von Sicherheit angesehen, wie es auch der Fall mit dem Sahabi Amr Ibn Umayya ad-Dumari h und mit dem Fall von Muhammad Ibn Maslama h war, die die Festung der Juden betraten und dann Kab Ibn al-Aschraf täuschten und töteten. Dass ein Mudschahid Darul-Harb anhand der Suche der Zuflucht betritt ähnelt den Taten der Sahaba, solange es keine Dinge des Kufr und Kufr-Verträge mit sich bringt. Die Anspornung der Muslime zur Aneignung des Besitzes der Kuffar und der Führung des Dschihads damit Als der Prophet g die Hidschra nach Madina 38

FEATURE

ausführte war die Quelle seiner Versorgung Ghanima und es ist die beste Quelle der Versorgung, denn der Besitz der von den Kuffar durch Gewalt genommen wird ist reiner als das, was man auf anderem Wege erhält. Allah c sagte: {Esst nun von dem, was ihr erbeutet habt, als etwas Erlaubtes und Gutes, und fürchtet Allah! Gewiss, Allah ist Allvergebend und Barmherzig.} [Al-Anfal: 69] Ibn al-Qayyim sagte: “Was korrekt ist, ist, dass die erlaubteste Form des Einkommens das ist, wovon der Proviant des Gesandten Allahs g kam, was das Einkommen von der Ghanima war und das was für sie durch die Worte des Gesetzgebers erlaubt wurde. Und dieses Einkommen wurde im Quran mehr als alles andere gelobt und seine Leute wurden auf eine Art und Weise gelobt, die andere nicht wurden. Aus diesem Grund wählte Allah es für den Besten Seiner Schöpfung aus und das Siegel Seiner Propheten und Gesandten, der sagte: ‘Ich wurde mit dem Schwert vor der Stunde entsandt, bis Allah allein und ohne Partner angebetet wird, und meine Versorgung wurde in den Schatten meines Speeres gelegt, und Demütigung und Niedrigkeit wurde auf jene gelegt die sich meinem Befehl widersetzen.’ Und es ist die Versorgung, die mit Kraft und Würde genommen wird, durch die Unterwerfung der Feinde Allahs und es ist die beliebteste Sache bei Allah, daher kann keine andere Art des Einkommens damit verglichen werden. Und Allah weiß es am Besten.” (Zad al-Maad) Möglicherweise mögen manche Muslime heutzutage nicht die Aneignung des Besitzes der Kuffar durch Gewalt und denken vielleicht, dass Besitz den

sie durch andere Arbeit erhalten besser ist und dies ist falsch, denn das beste des Halal gemäß dem Text des Qurans ist Ghanima und es war die Versorgung des Propheten g nach seiner Hidschra nach Madina. Allah erschuf dieses Vermögen für die Söhne Adams, sodass sie es benutzen, um ihnen zu helfen Ihm zu gehorchen und Ihn anzubeten. Wenn es also jemand verwendet, um ihm zu helfen Unglauben an Allah und Schirk zu begehen, gibt Allah den Muslimen Macht über ihn und sie nehmen es von ihm und geben es zu denen zurück, die mehr Anrecht darauf haben und zwar jene, die Allah anbeten, Ihm gehorchen und den Tauhid praktizieren. Aus diesem Grund wurde es “Fay” genannt, weil es zu jenen zurückkehrt, die mehr Anrecht darauf haben und für die es erschaffen wurde. Und es ist eine Pflicht für jeden Muwahhid das Ausmaß seines Dschihads auszuweiten, damit es auch die Kriegsführung gegen das Vermögen der Kuffar beinhaltet, denn der Krieg gegen das Vermögen und die Wirtschaft repräsentiert die größte Arena des Dschihads wie es vom Propheten g in vielen Raubzügen getan wurde, in denen er den Besitz der Kuffar nahm und ihren Besitz zerstörte. Und es gibt keinen Zweifel, dass die Kuffar heutzutage ihr Vermögen verwenden, um ihre Armeen und ihre Fähigkeiten zu mobilisieren, daher obliegt es den Muwahhidin neue Methoden zur Schwächung der Wirtschaft der Kuffar zu entdecken oder zu entwickeln und sich ihr Vermögen anzueignen oder zu zerstören. Und es obliegt den Muslimen – speziell jene, die in Darul-Kufr leben und keinen Weg zur Hidschra finden - das zu tun was Abu Basir h den Muschrikin von Mekka antat. Und es gibt keinen Zweifel, dass die Erschöpfung des Vermögens der Kuffar heutzutage einen großen Einfluss auf unseren Krieg mit ihnen hat. Und dazu gehört auch das Nehmen oder Zerstören des Besitzes der harbi Kuffar, um ihre Länder zu ruinieren, was die Stärke des Feindes schwächen und seiner Wirtschaft schaden würde. Abu Yusuf sagte: “Und es ist nicht schädlich ihre Festungen mit Feuer niederzubrennen, sie mit Wasser zu überfluten, oder sie über ihnen zu ruinieren und zu zerstören und Katapulte gegen sie zu verwenden, aufgrund Seiner f Aussage: {so dass sie ihre Häuser mit ihren (eigenen) Händen und den Händen der Gläubigen zerstörten.} [Al-Haschr: 2] und weil all dies als Kämpfen angesehen wird, aufgrund von dem was

es mit sich bringt an Unterwerfung, Unterdrückung und Erzürnung des Feindes und weil die Unantastbarkeit des Besitzes aufgrund der Unantastbarkeit des Besitzers ist und sie haben keine Unantastbarkeit bzgl. ihrer Personen bis sie getötet werden, wie dann erst bzgl. ihrem Besitz? ” (Badai as-Sanai) Des Weiteren kann dieses Vermögen dem Dschihad nützlich sein, wenn es für die Sache Allahs verwendet wird, so nimmt der Muwahhid es vom harbi Kafir, um die Hidschra seines muslimischen Bruders zu den Wilayas der Chilafa zu finanzieren oder um jene zu finanzieren, die Dschihad gegen die Kuffar führen. Und wie viele Muslime haben ihre Hidschra verzögert und waren gezwungen als Eingestellte unter den Kuffar zu arbeiten, bis sie genug Geld für ihre Reise gespart hatten und die Hilfe wird von Allah ersucht. Und gleichermaßen verwendet der Muwahhid Mudschahid den Besitz der Kuffar um benötigte Waffen und Ausrüstung zu kaufen, um Operationen im Heimatland des Feindes durchzuführen. Deswegen, O Muwahhid, der in den Ländern der Kuffar lebt, sei wie Abu Dschandal h und zögere nicht das Vermögen der harbi Kuffar zu nehmen, ob durch Gewalt oder durch Diebstahl und Betrug und bedenke die Aussage von Imam Ibn Taymiyya r bzgl. den Muslimen die Darul-Harb betreten: “Ebenso, wenn er sie oder ihre Kinder entführt, oder sie anderweitig unterwirft, so sind die Leben und der Besitz der harbi Kuffar erlaubt für die Muslime. Wenn sie sie auf eine Scharia-rechtliche Methode ergreifen, so besitzen sie sie.” (Madschmu al-Fatawa) Dies ist bzgl. der Entführung ihrer Kinder, wie ist es dann erst bzgl. der Entwendung ihres Besitzes? Und vergiss nicht, dass ihr Krieg gegen den Islamischen Staat vom Vermögen abhängig ist, so reinige deine Absicht, vertraue auf Allah und frage niemanden um Rat bzgl. der Entwendung ihres Besitzes. Schreite voran mit Allahs Segen, denn wahrlich, das Entwenden des Besitzes der Kuffar schwächt sie, bedroht die Sicherheit ihrer Wirtschaft, stärkt und ermutigt die Gläubigen und bereitet sie vor für etwas größeres als Diebstahl und dies gehört zu den Aspekten des Dschihads, die in dieser Ära aufgegeben wurden, außer durch eine Gruppe von denen die wahrhaftig sind und wie wenige diese doch sind! Wir bitten Allah Seinen Mudschahid-Dienern den Sieg zu gewähren und die Brüste der Muwahhidin zu heilen. Und alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Welten.

Rumiyah

39

Während die Soldaten der Chilafa den Krieg gegen die Streitkräfte des Kufr fortführen, werfen wir einen Blick auf mehrere Operationen die von den Mudschahidin des Islamischen Staates ausgeführt wurden, die das Gebiet der Chilafa vergrößerten, oder die Feinde Allahs terrorisierten, massakrierten und erniedrigten. Diese Operationen sind lediglich eine Auswahl von vielen Operationen die vom Islamischen Staat auf verschiedenen Fronten in vielen Regionen im Verlauf der letzten Wochen ausgeführt hat. Ostasien Am 9. Ramadan wurden ungefähr 10 Soldaten der philippinischen Kreuzfahrerarmee bei Gefechten mit den Soldaten der Chilafa in der Mama Sabano Gegend südlich von Cotabato getötet. Am 13. Ramadan beschossen die Soldaten der Chilafa eine Position der philippinischen Kreuzfahrerarmee mit Mörsergranaten in der Gegend von Batikul auf der Insel Jolo Sulu. Sie zerstörten ebenfalls einen ihrer Truppentransporter in der Gegend von Maguindanao. 40

NACHRICHTEN

Am 14. Ramadan wurden 11 Soldaten der philippinischen Kreuzfahrerarmee bei Gefechten mit den Soldaten der Chilafa getötet, ebenso wurden 8 andere durch Scharfschützenfeuer im Dagudian Stadtviertel von Marawi eliminiert. Eines ihrer gepanzerten Fahrzeuge wurde ebenfalls ausgeschaltet nachdem es von einem Raketengeschoss getroffen wurde. Am 16. Ramadan wurden 12 Soldaten der philippinischen Kreuzfahrerarmee in Gefechten mit den Soldaten der Chilafa in der Nachbarschaft der Aykum Station getötet. Weitere 5 wurden ebenfalls durch Scharfschützenfeuer im Mabandi Stadtviertel in Marawi getötet. Am 19. Ramadan lieferten sich die Soldaten der Chilafa Gefechte mit der philippinischen Kreuzfahrerarmee im Monkado Stadtviertel, wobei 3 von ihnen getötet wurden. Weitere 5 wurden durch Scharfschützenfeuer im Mabandi Stadtviertel getötet. Am 22. Ramadan wurden 2 philippinische Soldaten bei Gefechten im Bunud Madaya Stadtviertel von Marawi getötet. Am 23. Ramadan wurden bei Gefechten mit den

Soldaten der Chilafa im Laylud Madaya Stadtviertel von Marawi ein philippinisches Panzerfahrzeug durch ein Raketengeschoss zerstört, sowie 5 Kreuzfahrer getötet und 9 andere verwundet. Am 24. Ramadan töteten Scharfschützeneinheiten 4 Soldaten der philippinischen Kreuzfahrerarmee in den Stadtvierteln Marinot und Laylud Kadayunan in Marawi. Weitere 5 Kreuzfahrer wurden bei Gefechten mit den Soldaten der Chilafa im Mankado Stadtviertel in Marawi getötet. Am 25. Ramadan töteten die Soldaten der Chilafa 7 Soldaten der philippinischen Kreuzfahrerarmee bei Gefechten im Stadtviertel Baling in Marawi. Am 26. Ramadan lieferten sich die Soldaten der Chilafa schwere Gefechte mit der philippinischen Kreuzfahrerarmee in den Stadtvierteln Laylud Madaya, Baling und Marinot in Marawi, wobei 13 Kreuzfahrer getötet und mehrere andere verwundet wurden. Am 3. Schawwal töteten die Soldaten der Chilafa 13 Soldaten der philippinischen Kreuzfahrerarmee bei Gefechten die in mehreren Stadtvierteln in Marawi stattfanden. Sie beschossen ebenfalls ein Panzerfahrzeug der Kreuzfahrer im Marinot Stadtviertel mit einer RPG, wodurch dieses zerstört und mindestens 5 Kreuzfahrer im Inneren getötet wurden. Am 8. Schawwal lieferten sich die Soldaten der Chilafa schwere Gefechte mit der philippinischen Kreuzfahrerarmee im Stadtviertel Monkado Colony in Marawi, wodurch 8 Kreuzfahrer getötet wurden. Am 10. Schawwal wurden 9 Soldaten der philippinischen Kreuzfahrerarmee bei Gefechten mit

den Soldaten der Chilafa im Stadtviertel Baling in Marawi getötet. Australien Am 10. Ramadan führte ein Soldat der Chilafa  eine Operation in der Stadt Melbourne aus. Er nahm eine Frau als Geisel und tötete dann einen der Bürger Kreuzfahreraustraliens. Nachdem er die Polizei zu seinem Standort gelockt hatte, eröffnete er das Feuer auf sie, wodurch 3 von ihnen verwundet wurden bevor er die Schahada erhielt. Persien Am 12. Ramadan führten 5 Inghimasiyyin des Islamischen Staates eine gesegnete Operation aus, bei der sie die Bastion des Kufr und Rafd im Land von Persien angriffen. Sie griffen 2 Symbole des Schirks an, das Schirkparlament und das Grab des Taghut Chomenei, während sie mit automatischen Waffen, Handgranaten und Sprengstoffwesten bewaffnet waren. Sie töteten und verwundeten erfolgreich fast 60 Murtaddin bevor sie die Schahada erhielten . Wilaya Dschanub Am 14. Ramadan machte sich der Istischhadi Abu Fahd al-Iraqi  auf den Weg zur von den Rafida Muschrikin besudelten Stadt Karbala, wo er seinen Sprengstoffgürtel in ihrer Mitte zündete, was zu 30 Toten und 35 Verletzten führte. Währenddessen machte sich der Istischhadi Abu Mudschahid al-Basri  auf den Weg und zündete seine Sprengstoffweste in einer anderen Versammlung in der Stadt Babil, wodurch 37 getötet und 40 weitere verwundet wurden.

ABU UTHMAN AL-CHURASANI 

Rumiyah

41

Wilaya Ninawa: Am 19. Ramadan attackierten die Soldaten der Chilafa Stellungen der Rafida Bundespolizei in den Gegenden Dawwasa und Nabi Schit, sowie auf der Halabstraße in West-Mossul. Schwere Gefechte fanden statt, während denen 40 Murtaddin, inkl. ein Oberst, getötet und mehrere andere verwundet wurden. 6 Humvees und 2 Truppentransporter wurden ebenfalls niedergebrannt, während die Mudschahidin neue Stellungen eroberten. Die Soldaten der Chilafa attackierten ebenfalls Stellungen der Rafida Bundespolizei im Stadtviertel Dandan, im Süden von Mossul. Schwere Gefechte fanden statt, die zur Tötung und Verwundung dutzender Murtaddin führte, während der Rest flüchtete. Die Mudschahidin zerstörten 12 Militärfahrzeuge, eroberten die Stellungen der Murtaddin und erbeuteten Waffen und Munition. Am 1. Schawwal führten die Soldaten der Chilafa einen Großangriff aus mehreren Richtungen auf Stellungen von Rafida Milizen in den Stadtvierteln Tanak, Yarmuk, Maschahida, Schifa und Nabi Schit, sowie in der Halab- und Kornischstraße aus, ebenso wie in den Außenbezirken der Gegenden Bab at-Tub, Bab Dschadid, Bab al-Bayd und Bab Lakasch. Gefechte fanden statt die zur Tötung und Verwundung mehrerer Murtaddin führten, während der Rest flüchtete. Die Mudschahidin eroberten das Tanak Stadtviertel und den Großteil des Yarmuk Stadtviertels, sowie Teile de Schifa Stadtviertels und die Maschahida Gegend, wo berichtet wurde, dass die Armee der Rafida ihre Stellungen und Fahrzeuge in den Stadtvierteln Tall ar-Rumman, Radschm Hadid und Wadi Hadschar in Brand steckte, während ihre Ränge im Westen von Mossul massiv kollabierten.

DIE NACHWIRKUNGEN DES GESEGNETEN ANGRIFFS AUF DIE JUDEN.

42

NACHRICHTEN

Palästina Am 21. Ramadan führte eine Gruppe von Soldaten des Islamischen Staates – Abul-Bara al-Maqdisi, Abul-Hasan al-Maqdisi und Abu Rih al-Maqdisi  – eine gesegnete Operation in der Stadt al-Quds aus. Sie griffen die Feinde Allahs aus Rache für Seine Religion und für die übertretenen Heiligtümer der Muslime an und attackierten die Versammlungen der unreinen Juden. Der Angriff resultierte in der Tötung einer weiblichen Armeerekrutin und in der Verwundung mehrerer anderer, während die Mudschahidin die Schahada erreichten. Wilaya Salahuddin: Am 21. Ramadan führten 5 Ritter der Schahada – Abul-Faqih asch-Schami, Abul-Walid asch-Schami, Abu Muadh al-Karbuli, Abu Adnan as-Salmani und Abu Umar al-Farradschi  - eine Inghimasioperation gegen die „Liwa al-Askariyyin“-Basis der Rafida Bundespolizei in der Gegend von Jubayriyah in der Stadt Samarra aus. Sie lieferten sich Gefechte mit dem anwesenden Personal in der Basis für ca. 2 Stunden, wodurch alle Murtaddin getötet wurden. Die Inghimasiyyin lieferten sich daraufhin mit Verstärkungseinheiten Gefechte die in der Gegend eingetroffen waren und waren in der Lage mehrere von ihnen zu töten und zu verwunden. 2 der Inghimasiyyin wurden getötet und die restlichen 3 zündeten ihre Sprengstoffwesten gegen die Murtaddin. Der gesegnete Angriff führte zur Tötung von 38 Murtaddin, sowie zur Verwundung von 10 anderen. Ebenso wurde die Basis und eines der Waffenlager zerstört, zuzüglich zur Niederbrennung und Beschädigung mehrerer Militärfahrzeuge.

ABU KAUTHAR AS-SUDANI 

Am 26. Ramadan führten 8 Soldaten der Chilafa einen Inghimasiangriff gegen Stellungen der Rafida Mobilisierung im Dorf Salam, nordwestlich von Takrit aus. Sie lieferten sich Gefechte mit den Murtaddin und zündeten ihre Sprengstoffwesten gegen sie, wobei sie ungefähr 60 von ihnen töteten und verwundeten, sowie 7 mit Maschinengewehren ausgestattete Fahrzeuge in Brand steckten. Wilaya Churasan: Am 20. Ramadan betrat der Istischhadi Abu Aischa al-Churasani  einen Tempel der Rafida in der Stadt Kabul und eröffnete das Feuer auf die Muschrikin mit einer Handfeuerwaffe die er bei sich trug. Er zündete dann seine Sprengstoffweste in ihrer Mitte, wodurch mindestens 17 von ihnen getötet und dutzende weitere verwundet wurden. Am 28. Ramadan zündete der Istischhadi Abu Uthman al-Churasani  seinen Sprengstoffgürtel in einer Versammlung der pakistanischen Murtaddpolizei in der Stadt Quetta, wodurch ungefähr 30 Murtaddin getötet und verwundet wurden. Frankreich Am 24. Ramadan fuhr ein Soldat der Chilafa – Abu Maysun al-Firansi  – sein Fahrzeug, befüllt mit Waffen und Sprengstoffen und krachte in einen Van der kreuzzüglerischen franzözischen Polizei in der Stadt Paris, verbreitete nochmals Terror unter den Kreuzzüglern und erinnerte sie daran, dass der Kampf ihr Heimatland erreicht hat. Belgien Am 25. Ramadan führte ein Soldat der Chilafa – Usama Zaryuh  – einen Angriff auf Kreuzzügler innerhalb eines Zug Bahnhofs in der Stadt Brüssel.

Wilaya Anbar Am 28. Ramadan machten sich 4 Soldaten der Chilafa – Abu Kauthar as-Sudani, Abu Sayf asch-Schami, Abu Rahma al-Anbari und Abu Muhammad al-Iraqi  – kurz vor Fadschr auf den Weg, um Stellungen der Rafidiarmee und Sahwa in der Stadt al-Baghdadi anzugreifen. Sie attackierten die Murtaddin und lieferten sich mit ihnen mehrstündige Gefechte, bis sie ihre Munitionsvorräte aufgebraucht hatten, wonach sie ihre Sprengstoffwesten zündeten, was zu ungefähr 40 toten Murtaddin führte, sowie zur Verwundung dutzender weiterer. Unter den Verwundeten befand sich der Murtadd Schurahbil al-Ubaydi, Direktor des al-Baghdadi Distrikts, sowie der Kommandant des Kommandoregiments, und der Murtaddoberleutnant Kamal al-Ubaydi, Kommandant des 4. Regiments. Somalia Am 1. Schawwal wurden 2 somalische Murtaddsoldaten als Ergebnis von Gefechten mit den Soldaten der Chilafa in der Gegend Dscharur östlich des Puntland Territoriums getötet. Wilaya Raqqa Am 5. Schawwal führten mehrere Soldaten des Islamischen Staates einen Angriff auf Stellungen der PKK im Industrieviertel, im Maschlab Stadtviertel, in der Nähe des Barazi Kreisverkehrs und in der Nähe der Ittihad Universität aus. Schwere Gefechte folgten die mehrere Stunden andauerten, wobei 30 Murtaddin getötet und mehrere andere verwundet wurden. In der Zwischenzeit nahmen Scharfschützeneinheiten die Murtaddin in den Rumaniyyah und Dschazara Stadtvierteln unter Beschuss, sowie nahe den Furusiyyah und Barazi Kreisverkehren, wodurch 12 Murtaddin getötet und 3 weitere verwundet wurden.

Rumiyah

43

Allah c offenbarte dem Prophet g die Scharia, gab somit den Menschen eine vollständige Art und Weise, um ihr Leben zu leben. Ungleich den menschengemachten Systemen ist das Gesetz der Scharia göttlich und fehlerfrei. Es gibt keinen Zweifel an ihrer Machtvollkommenheit und kein Misstrauen gegenüber ihrer Perfektion. Allah c sagte: {Wir haben im Buch nichts vernachlässigt.} [Al-Anam: 38] Ebenso sagte Er: {Und tut das Gute.} [Al-Haddsch: 77], zeigend, dass alles, was Allah befehlt, gut ist und sein Ergebnis nicht bereut werden sollte. Befohlen hat Allah die Tötung aller Muschrikin1, seien es Soldaten oder Zivilisten, in Seiner Aussage c: {Dann tötet die Muschrikin, wo immer ihr sie findet.} [At-Tauba: 5], welche von dem Propheten g bekräftigt wurde, der sagte: „Mir wurde befohlen, die Menschen zu bekämpfen, bis sie bezeugen, dass nichts würdig ist, angebetet zu werden außer Allah, und dass Muhammad der Gesandte Allahs ist…“ [Überliefert bei al-Buchari und Muslim von Ibn Umar] Wie viele andere Urteile in der 1  Für weitere Details siehe 5. Ausgabe von Rumiyah: «Das Blut des Kafirs ist Halal für dich, so vergieße es».

44

EXKLUSIV

Scharia hat diese allgemeine Pflicht, die Muschrikin zu töten, bestimmte Ausnahmen zu denen die Frauen und Kinder gehören. In einem der Angriffe des Propheten wurde eine Frau getötet aufgefunden, woraufhin er die Tötung von Frauen und Kindern verurteilte und verbot. [Überliefert bei al-Buchari und Muslim von Ibn Umar] Somit setzte er ein Grundsatzverbot in diesem Thema. Diesen Grundsatz kommentierend sagte asch-Schafi: „Unsere Meinung bezüglich dessen ist, und Allah weiß es am besten, dass diese Einschränkung besteht, damit sie versklavt werden können, was nützlicher ist, als dass man sie tötet.“ [Al-Umm] Dies wird von der Aussage des Propheten g unterstützt: „Allah mag nicht, dass ihr drei Dinge tut: Lästern, übertriebenes Fragen und Verschwendung von Vermögen.“ [Überliefert bei al-Buchari und Muslim von al-Mughira Ibn Schuba] Und Frauen und Kinder von den vertragslosen Kuffar sind Vermögen und werden verschwendet, wenn man sie tötet. Jedoch hat dieser Grundsatz auch Ausnahmen. Es gibt keine Uneinigkeit unter den Muslimen, dass

EIN KAFIR UND DERJENIGE (MUSLIM), DER IHN TÖTET, WERDEN NIEMALS IM FEUER VEREINT WERDEN.

man Frauen aufgrund von Verbrechen wie Mord und Ehebruch töten darf. Genauso werden sowohl Frauen als auch Kinder, die am Kampf gegen die Muslime teilnehmen, von diesem Verbot ausgeschlossen. Also ist das Töten dieser Frauen und Kinder, die am Krieg gegen die Muslime teilnehmen, nicht verboten, vielmehr ist es sogar notwendig. Ibn Battal sagte: „Die Mehrheit ist sich einig, dass Frauen und Kinder, die kämpfen, getötet werden und dies ist die Meinung von Malik, al-Layth, Abu Hanifah, ath-Thauri, al-Awzai, asch-Schafi, Ahmad, Ishaq und Abu Thaur.“ [Scharh Sahih al-Buchari] Dies wurde in der Sirah des Propheten g demonstriert, der Teilnehmerinnen am Krieg gegen den Islam tötete. Bunana, die jüdische Frau von al-Hakam al-Quradhi tötete am Tag von Bani Qurayda den Gefährten Challad Ibn Suwayd. Der Prophet g ließ sie kommen und ließ sie als Vergeltung von dem Blut von Challad köpfen. [Tarich at-Tabari] Genauso befiel der Prophet g am Tag von al-Fath, dass zwei Sängerinnen von Ibn Chatal zusammen mit ihrem Meister getötet werden. Dies war so, weil sie Gedichte zur Unterstützung der Kuffar gegen den Gesandten Allahs singen würden. [Sirat Ibn Hischam] Dies zeigt, dass sich die Teilnahme an einem feindlichen Krieg nicht auf den physischen Kampf beschränkt, aber jede große Unterstützungsdarbietung darin einschließt.2 Was Kafir-Frauen und -Kinder betrifft, die nicht kämpfen oder anderweitig an Feindseligkeiten teilnehmen, dann steht der Grundsatz, dass man sie nicht absichtlich töten sollte, was bedeutet, dass man sie nicht als Angriffsziel herausgreifen sollte. Jedoch, wenn sie nicht 2  Dies schließt Versammeln, Lobbyismus, Propaganda, Wählen und Spendensammeln für den Krieg gegen den Islam mit ein.

unterscheidbar von den Kafir-Männern isoliert sind oder wenn sie nicht leicht von ihnen unterscheidbar sind, dann ist ihre kollaterale Tötung ein gerechtfertigter Teil des Dschihads gegen die Kuffar, insbesondere, wenn die von dem Propheten g und seinen Anhängern verwendeten Angriffsweisen und Waffentypen solches erforderten. In Anbetracht dessen ist die beste Ausführungsweise, wenn man Angriffe ausführt, in der Nacht oder bei Tagesanbruch, bevor die Sonne aufgeht, wenn der Feind schläft. Zu solch einer Zeit ist es sehr wahrscheinlich, dass man Gebäude betritt, in denen kein Licht scheint und ein erwachsener Mann nicht leicht von Frauen und Kindern unterschieden werden kann. Wahrlich, es die Sunna von Allah, Seine Feinde anzugreifen, während sie am Schlafen sind, sei es in der Nacht oder am Tag. Allah sagte: {Wie viele Städte haben Wir vernichtet! Da kam Unsere Gewalt über sie bei Nacht, oder während sie zu Mittag ruhten.} [Al-A’raf: 4] So war die Handlungsweise der Sahabah sogar zu Lebzeiten des Propheten g. As-Sab Ibn Dschaththamah h sagte: „Der Prophet g ging an mir in Abwa oder Waddan vorbei. Er wurde über die Leute eines Gebiets befragt, die nachts angegriffen und ihre Frauen und Kinder getötet und verwundet wurden. Er sagte: „Sie gehören zu ihnen.““ [Überliefert bei al-Buchari und Muslim] Al-Chattabi sagte: „Seine Aussage: „Sie gehören zu ihnen“, bedeutet hinsichtlich ihrem Hukm in der Religion. So wird über den Sohn eines Kafirs genauso als Kafir geurteilt. Er meinte mit dieser Aussage nicht, dass es erlaubt ist, das Kindesblut absichtlich zu vergießen… Aber wenn sie getötet oder verwundet werden,

Rumiyah

45

weil sie sich unter die Männer mischen, dann gibt es nichts Falsches daran, sie zu töten. Allahs Gesandter g hat das Töten von Frauen und Kindern verboten, wenn man dies mit Absicht tut und sie von den männlichen Erwachsenen getrennt waren.“ [Alam al-Hadith] At-Tahawi sagte: „Da der Gesandte Allahs ihnen nicht verbot, Angriffe auszuführen, obwohl sie Frauen und Kinder töteten und verwundeten, die man nicht absichtlich töten darf, beweist dies, dass, was basierend auf dieser Überlieferung erlaubt ist, eine andere Bedeutung hat, als das, was die erste Überlieferung verbietet. Sprich verbietet die erste Überlieferung, absichtlich danach zu trachten, Frauen und Kinder zu töten, während es erlaubt ist, absichtlich danach zu trachten, Muschrik-Männer zu töten, auch wenn dies bedeutet, andere zu töten, deren absichtliche Tötung verboten ist.“ [Scharh Maani al-Athar] Bezüglich dem Tötungsurteil von Frauen und Kindern der Kuffar sagte asch-Schafi: „Der Prophet g verbot es nur, sie absichtlich auf einer individuellen Basis zu töten, während ihr Aufenthaltsort bekannt ist.3 Wenn gefragt wird, was dies beweist, so wird gesagt, dass seine eigenen Angriffe und sein Befehl, Angriffe auszuführen, dies beweisen. Da diejenigen, die den Feind angreifen, es nicht vermeiden können, die Frauen und Kinder zu treffen. Und seine Aussage: „Sie gehören zu ihnen“, dann bedeutet dies, dass es keine Kaffara [Wiedergutmachung] für ihre Tötung gibt. Sie werden nicht durch den Islam oder ein Abkommen geschützt und es gibt keine Uneinigkeit unter den Muslim, soweit ich weiß, dass wer auch immer sie während eines Angriffs verstümmelt, ihm keine Kaffarah obliegt.“ [Al-Umm] Des Weiteren war die Verwendung von Katapulten im Belagerungskrieg im ersten Jahrhundert der Hidschra, sogar zu Lebzeiten des Propheten g selber, weit verbreitet. Gewiss unterscheiden Katapulte, ganz wie die meisten Raketen und Sprengstoffe, nicht zwischen denjenigen, die sie verstümmeln. Auch wenn das beabsichtige Angriffsziel die Männer, Städte und Kasernen des Feindes sein könnten, die zweifellose Folge von der Verwendung eines Katapultes ist die Zerstörung über einen bestimmten Radius. All diejenigen. die sich zufällig in diesem Radius befnden, werden von den Auswirkungen des Aufpralls dieser Waffe nicht verschont. Die Gelehrten der Sira erwähnten, dass Allahs Gesandter g das 3  Sprich, wenn sie isoliert und unterschieden von den Männern sind, wie er woanders erläuterte, dass der Prophet g die «absichtliche Tötung von ihnen verbot, wenn sie unterschieden und isoliert von denjenigen sind, deren Tötung angeordnet wurde». [Ar-Risala]

46

EXKLUSIV

erste Mal Katapulte benutzte, als er die Stadt Taif in der Nähe von Makka angriff. [Sirat Ibn Hisham] Amr Ibn al-As h verwendete ebenso Katapulte, als er die Stadt Alexandria in Ägypten angriff. [Ibn Qudamah: Al-Mughni] Zu guter Letzt sollte jemand nicht über die kollaterale Tötung von Kafir-Frauen und -Kindern trauern, da Allah c sagte: {So sei nicht betrübt über das ungläubige Volk!} [Al-Ma‘idah: 68] Stattdessen sollte er begreifen, dass Allah, der Herr der Schöpfung, ihre Todesfälle durch Seine fehlerfreie Gerechtigkeit und gewaltige Weisheit bestimmt hat.4 Des Weiteren zeigte der Prophet g in dem Hadith von as-Sab h keinen Gewissensbiss welcher Art auch immer für ihre kollateralen Tötungsdelikte, noch tadelte er diejenigen ein bisschen, die für ihren Tod in dem Angriff verantwortlich waren. Dementsprechend sollte man die Versammlungen der Kuffar nicht als Angriffsziele vermeiden, seien es Soldaten oder Zivilisten, in denen Kafr-Frauen und -Kinder die Kafir-Männer zahlenmäßig übertreffen. Vielmehr sollte der Mudschahid sich zum Äußersten anstrengen, zu tun was auch immer erlaubt möglich ist, um Allahs Sache weiterzubringen, ohne Rücksicht auf das Kollateralmassaker, welches dadurch unter den Kafir-Massen entsteht.5 Möge Allah c die Ritter der Chilafa segnen, die in den Kreuzzügler-Heimatländern lauern, und ihnen ermöglichen, Massaker gegen die kreuzanbetenden Bevölkerungen darin zu begehen. Amin. 4  Man sollte sich auch daran erinnern, dass die Kuffar weit mehr Frauen und Kinder der Muslime getötet haben. Jedoch, auch wenn die Kuffar niemals eine einzige muslimische Frau oder Kind getötet hätten, wäre es noch immer erlaubt, die Kafir-Massen als Angriffsziel zu nehmen, ohne Rücksicht auf die kollaterale Tötung von Kafir-Frauen und -Kinder, die dadurch verursacht wird, wie in dem von asSab h überlieferten Hadith bewiesen wurde. 5  Der gesegnete Angriff von Nizza in Frankreich ist ein hervorragendes Beispiel für das Kollateralmassaker, welches im Verlauf des Dschihads angerichtet wurde. Der Mudschahid Mohamad Lahouaiej-Bouhlel erlaubte den fadenscheinigen Einwänden der Palast-»Gelehrten» und verweiblichten «Reformern» nicht, seine Entschlossenheit zu beeinflussen, vertraute stattdessen auf Allah c, folgte der Sunna des Propheten g (wie in dem Hadith von asSab h überliefert wurde) und rückte auf die Horden des christlichen Schmutzes vor bis er das Märtyrertum erlangte, nachdem er Dutzende von Kreuzzügler-Staatsbürgern tötete und viele mehr verwundete. Möge Allah ihn und all diejenigen, die ihm im Guten folgen, annehmen. Amin

Rumiyah

47

Die heldenhaften Aufopferungen der Brüder Abul-Bara at-Tunisi (Anis alAmri) , der die Kreuzanbeter auf einem Weihnachtsmarkt in Berlin platt machte, und Abdur-Razzaq Ali Artan , der die amerikanischen Muschrikin an der Ohio State Universität terrorisierte, zeigen, was der Bund des Glaubens und die Loyalität der Brüderlichkeit erreichen können. Möge Allah beide Brüder annehmen. Mit ihrem Blut verwirklichten sie die Verse von Allah: {Kämpft gegen sie! Allah wird sie durch eure Hände strafen, sie in Schande stürzen, euch zum Sieg über sie verhelfen und die Brüste von gläubigen Leuten heilen und den Grimm in ihren Herzen vergehen lassen.} [At-Tauba: 14-15] Mit ihrem Blut belebten sie den Zustand der Qual und 48

EXKLUSIV

Terrors wieder, der die Ungläubigen quälte und jagte, was eine angemessene Antwort auf den Kreuzzug ist, der gegen den Islam und seine Chilafah geführt wird. Deshalb lasst diese Brüder ein Beispiel derjenigen sein, die pflichtbewusst ihre Verantwortlichkeiten des Jihads trugen, die Ehre allein durch Allah b suchten und die abgewichenen Aufrufe zur Erniedrigung mieden.

Im Laufe der Geschichte und bis an den heutigen Tag spielten unruhestiftende Angriffe im Neuzeitund Guerillakrieg eine wichtige Rolle, wie auch im “Einzelkämpfer”-Terrorismus. Solche Angriffe steckten hinter der Zerstörung von Städten, Vierteln und öffentlichem, privatem und staatlichem Eigentum, während sie auch zahlreiche Leben kosteten. Erst vor Kurzem, am 15. Safar 1438 erteilte ein in

Russland stationierter Soldat der Chilafa den verabscheuungswürdigen Kreuzzüglern eine Lehre, wie zerstörerisch eine solch einfache Operation sein kann, in dem er erfolgreich eine dreistöckige Möbelfabrik komplett niederbrannte, wie auch ein benachbartes Chemiewerk, welche sich beide in Losino-Pertrovsky, einem Städtchen nordöstlich von Moskau befinden. Das Feuer wurde im Erdgeschoss gezündet, wo es sich darauffolgend auf die verbliebenen Stockwerke und benachbarten Gebäude ausbreitete und drei ganze Tage lang weiterbrannte, was den russischen Kreuzzüglern enorme finanzielle schäden verursachte. Genauso wurde die ganze Welt Zeuge von den verheerenden Feuern, die die jüdischen Siedlungen in Palästina verwüsteten und etwa 700 jüdische Wohnhäuser zerstörten. Ungeachtet des Motivs demonstrierte diese vorsätzliche Handlung der Zerstörung die Letalität einer solch mühelosen Operation.. Die Angriffe zeigen auch, dass man mit ein paar einfachen und leicht zugänglichen Materialen (d.h. Brennstoffen) eine ganze Nation terrorisieren kann. Dies ist eine schnelle Möglichkeit für jeden, der sich der gerechten Terrorkampagne anschließen will. Brandstiftung ist, wie es auf den gerechten TerrorMudschahid zutrifft, Feuer auszulösen, indem man Brennstoffe verwendet, um das Eigentum von den Kreuzzüglern zu zerstören und in einigen Fällen einige von ihnen zu töten, indem man sie vom Feuer dieser Welt in das Inferno des Höllenfeuers schickt.1 1 Merke an, dass sich die Aussage des Propheten g: "Bestraft nicht mit der Strafe Allahs", [Überliefert bei al-Buchari von Ibn Abbas], auf die Verwendung von Feuer als Strafe für die Gefangenen bezieht, es sei denn, dass sie eine Rolle in der Verbrennung von Muslimen hatten, in welchem Falle, die Gefangenen vergeltend verbrannt werden können (siehe "Die Flammen der Gerechtigkeit" in der 5. Ausgabe von Rumiyah). Genauso ist die Verwendung von Feuer im offenen Kampf und Geheimdienstoperationen erlaubt, da der Prophet g die Dattelpalmbäume von Bani an-Nadir niederbrannte, als er sie belagerte, und dadurch einen Flächenbrand verursachte. [Überliefert bei al-Buchari von Ibn Umar] Dieses Urteil wird von der Meinung der Mehrheit der Gelehrten unterstützt, die das Urteil über die Verwendung von Feuer gegen den ungezähmten Feind genauso wie die kollaterale Tötung von Frauen und Kindern des Feindes in Form von Katapulten, Nachtangriffen, etc. betrachten, was erlaubt ist; siehe "Kollateralmassaker" in dieser Ausgabe (S. 44) von Rumiyah. Um wie viel mehr ist "Feuer" heutzutage in Kampf und Geheimdienstoperationen mit fast allen modernen Waffen notwendig, die Hitze und Explosionen einsetzen, um den Feind zu verletzen und zu töten?

Alles, was vom Mudschahid erforderlich ist, ist die Beschaffung der zur Verwendung gewünschten Brennstoffe, Auswahl seines Angriffsziels und Bestimmung der besten Zeit für die Ausführung. Da Brennstoffe ein Teil des alltäglichen Lebens sind, ist es sehr schwer, Brandanschläge zu verhindern. Wahrlich, nicht mehr als ein großer Benzinkanister ist für einen erfolgreichen Angriff nötig. Natürlich kann das Benzin von jeder örtlichen Tankstelle beschafft werden, wo es in den Kanister gefüllt wird. Diese Prozedur sollte keinen Verdacht erregen, da es ziemlich gewöhnlich ist, dies zu folgern, insbesondere wenn man Benzin unter anderem für einen Rasenmäher besorgt. Wie man einen Molotowcocktail und Napalm herstellt Molotowcocktails sind berüchtigt für verheerende Zerstörung mit minimalem Aufwand und können in einer ausgedehnten Brandstiftungskampagne gegen den Kreuzzüglerfeind nützlich sein. Desweiteren ist die Vorbereitung eines Molotowcocktails ein einfaches Verfahren, welches sehr einfache und leicht beschaffbare Komponenten erfordert, diese sind: • • • •

ein großer Benzinkanister ein Trichter eine leere, mittelgroße Glasflasche ein Stück Stoff oder ein Lumpen oder eine Küchenrolle • genügend Benzin, um die Glasflasche fast zu füllen • ein funktionierendes Feuerzeug oder Streichhölzer, um den Molotow anzuzünden, bevor man ihn auf das Angriffsziel schleudert Arbeitsschritte für den Molotowcocktail Zuerst wird die leere Glasflasche mit Benzin gefüllt, indem man den Trichter verwendet und nur einen kleinen Raum ungefüllt lässt. Das Stück Stoff wird dann bis an den Grund in die Flasche gesteckt, sodass es sich mit Benzin vollsaugen kann, während das andere Ende des Stoffs genügend aus der Flaschenöffnung herausragt, um es problemlos anzuzünden. Das herausragende Ende sollte auch mit Benzin getränkt sein, um eine schnelle Entzündung zu ermöglichen, wenn es angezündet wird. Die Flaschenöffnung muss dann verschlossen

Rumiyah

49

den Ort des Aufpralls des Molotowcocktails für einen längeren Zeitraum brennen zu lassen. Alternativ kann man anstatt des Styropors Flüssigwaschmittel oder Geschirrspülmittel auf dieselbe Art und Weise hinzufügen, um das Benzin zu verdicken und seine Verbrennung zu verlangsamen. Das Stück Stoff wird dann in die Flasche gesteckt und die Flaschenöffnung muss dann wie vorher beschrieben verschlossen werden. Außerdem sollte das Äußere der Flasche von jeglichem Napalm gereinigt werden. Zusätzlich, wenn für den Brandanschlag benötigt, kann die Mixtur vorbereitet, in einem größeren Behälter aufbewahrt und direkt auf das beabsichtigte Angriffsziel geschüttet werden, bevor man das Feuer anzündet. Wie man den Molotowcocktail verwendet

DIE FRAUENKIRCHE IN DRESDEN - EIN BELIEBTER VERSAMMLUNGSORT DER KREUZZÜGLER, DER DARAUF WARTET, NIEDERGEBRANNT ZU WERDEN

werden, sodass kein Benzin verschüttet wird. Dies kann man tun, indem man den Flaschendeckel wieder fest verwendet oder ihre Öffnung mit einem zurechtgeschnittenen Korkstöpsel zustopft oder indem man die Flaschenöffnung sicher zuklebt, indem man ein starkes (nichtleitendes) Isolierband und ein angemessen großes Stück Plastiktüte verwendet. Aufgrund der schnellen Geschwindigkeit, in der Benzin verbrennt, ist es besser, dass man den Inhalt des Molotowcocktails in eine klebrige, langbrennende Napalmlösung umgestaltet, um durch Allahs Erlaubnis sicherzustellen, dass das beabsichtigte Angriffsziel ordentlich in Flammen aufgeht, bevor das Benzin aufhört zu brennen. Arbeitsschritte für einen Napalm-Molotowcocktail Alles, was man braucht, sind Teile von Styropor (Schaumpolystyrol), welche man oft in Kartonverpackungen von Kinderspielzeug oder Haushaltsgeräten oder in Form von Kaffeestyroporbechern in Donutläden findet. Man muss nur die Teile von zerstoßenen Schaum in die Flaschen füllen (die zu zwei Dritteln mit Benzin gefüllt sind), sie behutsam schütteln bis sich das Styropor auflöst und die Mixtur sich in eine dicke Lösung verwandelt. Man sollte solange Styropor hinzufügen bis die gewünschte klebrige, klebstoffartige Konsistenz erreicht wird. Diese Klebrigkeit wird dabei helfen, 50

EXKLUSIV

Der Mechanismus des Molotowcocktails ist einfach. Es ist kein Sprengstoff, der einen Zünder benötigt. Wenn erst einmal eine offene Flamme mit der Lösung innerhalb der Flasche in Kontakt tritt, geschieht die Entzündung. Deshalb sollte der Molotowcocktail auf eine harte Oberfläche des Angriffsziels geschleudert werden, kurz nachdem man den herausragenden Stoff angezündet hat. Dies wird die Glasflasche zertrümmern, dem entzündeten Stoff erlauben, in Kontakt mit der brennbaren Lösung innerhalb der Flasche zu treten und sie, und mit was auch immer die Lösung in Kontakt tretet, zu entzünden. Optimale Angriffsorte Optimale Angriffsorte für Brandstiftung schließen Häuser und Wohnblöcke, Waldgebiete, die an Wohngebiete angrenzen, Fabriken, die Fahrzeuge, Möbel, Kleidung, brennbare Substanzen , etc. herstellen, Tankstellen, Krankenhäuser, Bars, Tanzclubs, Nachtclubs, Banken, Autosalons, Schulen, Universitäten, wie auch Kirchen, Rafidi-Tempel und so weiter ein. Die Möglichkeiten sind unbegrenzt und lassen keine Entschuldigung für Verzögerung. Ausführung Die Zeitplanung ist wichtig, insbesondere wenn man Gebäude als Angriffsziel nimmt. Praktisch bedeutet dies, dass man eine Tageszeit wählen sollte,

zu der es die geringste Bewegung gibt, vorzugsweise den späteren Teil der Nacht bis zu den frühen Morgenstunden, wenn die Menschen üblicherweise am Schlafen sind. Im Fall von Wohngebäuden oder wenn es die Absicht ist, Opfer zu verursachen, sollte man im Allgemeinen, bevor man den Angriff ausführt, sein Angriffsziel ausspähen und die Ausgänge, die aus dem Gebäude führen, ausfindig machen. Diese Information wird bei der Ausübung helfen und die Wahrscheinlichkeit der Tötung oder schweren Verletzungen der im Gebäude Anwesenden erhöhen. Wenn man ein Gebäude anzündet und wenn man Zugang zu seinem Inneren hat, so sollte man das Feuer auf der Treppe der niedrigeren Ebene oder knapp über dem Erdgeschoss von Hochhäusern anzünden, indem man das Areal mit seinem Benzincontainer begießt und es aus einer Sicherung Entfernung anzündet. Dies wird alle daran hindern, durch das Treppenhaus zu entkommen, und sie zur selben Zeit daran hindern, (aufgrund der Höhe) aus den Fenstern zu springen. Im Anschluss kann man die Ausgänge anzünden, die aus dem Gebäude führen, da dies jede Möglichkeit für alle dicht machen wird, dem Brand zu entkommen. Indem man den Brandanschlag im Inneren des Gebäudes entfacht, erlaubt dies dem Feuer zu wüten. bevor jemand von Außerhalb was davon mitbekommt. Wenn man keinen offiziellen Zugang zum Gebäude hat, dann könnte man nach alternativen Wegen suchen, um die Sicherheit des Gebäudes zu brechen, während man unentdeckt bleibt. Zum Beispiel könnte man das Gebäude während der Öffnungszeiten betreten, während man sich ein geeignetes Versteck bis zum Schließungstermin sichert und nur herauskommt, wenn die Luft für den Angriffsbeginn rein ist. Waldbrände erfordern, dass das beabsichtigte Angriffsgebiet trocken ist, da das Feuer keine feuchten oder nassen Umgebungen aushalten kann. Nach Auffinden des trockenen Areals im Waldgebiet sollte man mit der Begießung des Platzes mit Benzin oder Napalmzubereitung beginnen, letzteres wird bevorzugt, da es eine verlängerte Anfangsglut erlaubt. So viel wie möglich sollte vom Areal mit der Lösung bedeckt werden, welches dann aus einer sicheren Entfernung angezündet wird. Genauso wie bei Gebäudeanschlägen sollten Waldbrände ausgeführt werden, wenn die Bewegung von Leuten am geringsten ist.

Anmerkung: Während der Ausübung sollte man es vermeiden, das Benzin direkt aus dem Container auf jegliches Feuer zu gießen, das dies dazu führen kann, dass das Feuer auf den Container übertritt und selber Feuer fängt. Stattdessen sollte man das Benzin, wenn das Areal richtig begossen wurde, aus einer sicheren Entfernung anzünden oder möglichst einen brennenden Molotowcocktail auf das Areal schleudern. Mehrere zeitgleiche Angriffe Idealerweise sollte man sich bemühen, den gerecht zugefügten Terror vermehren, indem man mehrere zeitgleiche Angriffe ausführt, während man die gleichen Richtlinien befolgt. Verantwortung für den Angriff übernehmen Das Übernehmen der Verantwortung kann durch verschiedene Mittel getan werden. Zum Beispiel kann man eine Sprühfarbdose oder einen dicken Permanentmarker mitführen und damit einige Worte auf eine Wand oder auf dem Boden nahe des Angriffsziel schreiben und verkünden, dass der Angriff von einem Soldaten des Islamischen Staates ausgeführt wurde. Man kann auch eine einfache Botschaft auf einem Stück Papier vorbereiten, das gleiche verkünden und kurz den Beweggrund von einem erläutern oder andere Worte einfügen, die die Ungläubigen verhöhnen und wütend machen werden. Das Papier kann dann auf einen Stein geklebt werden und dann durch das Fenster von einem bewohnten Anwesen nahe der Angriffskulisse geworfen werden. Brandanschläge sollten in keinster Weise verharmlost werden. Sie richten einen großen wirtschaftlichen Schaden und seelische Verwüstung an und können leicht wiederholt werden. Auch wenn solche Angriffe auch nicht immer Todesfälle der Ungläubigen zur Folge haben, versprach Allah b, den Mudschahid zu belohnen, wenn er ihnen lediglich schadet und sie wütend macht. {Dies (ist), weil sie weder Durst noch Mühsal noch Hunger auf Allahs Weg trifft, noch sie einen Schritt unternehmen, der die Ungläubigen ergrimmen lässt, noch einem Feind etwas Schlimmes zufügen, ohne dass ihnen dafür eine rechtschaffene Tat aufgeschrieben würde. Gewiss, Allah lässt den Lohn der Gutes Tuenden nicht verlorengehen.} [At-Tauba: 120]

Rumiyah

51

An den Grenzen der europäischen Dschahiliyya, welche ihre ekelerregende Wirklichkeit unter einem glitzernden Schleier der Lügen und Behauptungen wie Glückseligkeit, Sicherheit, Gleichheit und anderen Schlagwörtern verbirgt, tauchte ein weites Spektrum von Dschahili-Praktiken auf, welches die vergammelte Milch vom Dschahili-Europa verfütterte. Eine vergammelte Milch, mit der sie ihre Kinder füttern und großziehen, damit sie die entstellte Version der Muschrik- und Atheisten-Monster von Europa werden. 52

SCHUHADA

Aber wem auch immer Allah die Rechtleitung will, so könnte ihn die ganze Welt nicht von dem hindern. Und von daher bringt Allah aus mitten so einer Gesellschaft, die mit Schirk, Unanständigkeit und Verderben im Land verseucht ist, ein Volk hervor, welches Er zum richtigen Weg rechtleitet. Er macht sie zu Seinen rechtschaffenen Verbündeten und geehrten Dienern. Und von ihnen gibt es welche, denen Er ein großes Wohl sichert, nämlich die Schahada auf dem Wege Allahs. Sodass man am Tage des Gerichts kommt, ohne dass was gegen einen vorliegt, wofür man zur Rechenschaft gezogen werden könnte, noch einer Strafe begegnet, so dass man Angst haben müsste. In den verarmten Vororten von Paris sind die Ausländer des Landes angehäuft, in Vierteln zusammengedrängt, die mit Arabern und Afrikanern aus den Ländern überfüllt sind, die Frankreich eins besetzt hatte. Viele von ihnen schreiben sich dem Islam zu, aber die Sache geht nicht über sie hinaus, da sie ihre Augen für die Welt öffneten, um festzustellen, dass sie Namen hatten, die den Muslimen glichen. Aber egal ob sie Muslime sind oder es bloß behaupten, in beiden Fällen gibt es für die jüdischen und christlichen Ureinwohner des Landes genügend Grund, um sie zu hassen, danach zu streben, sich von ihnen zu trennen, sie in die Außenbezirke der Stadt zu verbannen und zu vermeiden, Umgang mit ihnen zu haben oder in wichtige Arbeitsstellen einzustellen. Eher ziehen sie es vor, sie in diesem abscheulichen Zustand zu lassen, damit sie billige Diener für sie sind. Jene, die die Arbeiten ausführen, die sie vermeiden. Im Austausch für diesen erniedrigenden Zustand gewähren sie ihnen das Recht, im Land zu verbleiben, sowie auch etwas Vermögen, welches sie kaum am Leben erhält und ihren Bedürfnissen genügt. Viele der Bewohner dieser Außenbezirke haben diese Umstände akzeptiert, zu welchen sich die Tawaghit dieses Landes und seine Ureinwohner verschworen, damit ihre Situation als solche verbleibt, während andere in Verfolgung eines besseren Lebens rebellierten, sich mit denjenigen gleichstellten, die sie ausschlossen und sich nach Glück durch die Bewunderung derjenigen sehnten, die sie hassen. Und so fanden sie keinen Weg, der sie an dieses Ziel bringen würde außer dem Geld. Denn es ist der wichtigste Faktor, um den Wert von Menschen in dieser materialistischen Gesellschaft zu messen. Somit wurde in Verfolgung der Erlangung der beraubten Bedürfnisse und aus Sehnsucht nach der Erfüllung von endlosen

Wünschen die Geldbeschaffung jeglicher Art zum Ziel. Viele derjenigen, die nach diesem weltlichen Leben streben, ihm hinterherlaufen und nach ihm lechzen, und von der Erlangung eines schnellen Glückes motiviert sind, beschränken sich in den meisten Fällen auf die Welt des Raubs und Drogenhandels, um dieses Ziel in der schnellstmöglichen Zeit zu erreichen. Und so betreten sie diesen Strudel, werfen sich selber inmitten zerstörerischer Angelegenheiten, da sie allen weltlichen Lappalien hinterherjagen, seien sie klein oder groß. Dazu gehören Bandenkriege, die ständigen Gefahren, die bei jeder Raubaktion vorhanden sind oder Unternehmungen, die in den meisten Fällen in die Gefängniszellen führen und sie in noch gefährlichere Abgründe drängen. Wen auch immer Allah rechtleiten will, dem öffnet Er seine Brust für den Islam Macreme Abrougui war ein junger Mann, der aus Tunesien stammte. Er verbrachte seine Kindheit und seine frühe Jugend in diesem erbärmlichen Leben. Sein Belangen war dieses weltliche Leben, welches viele erlangt haben, während er dem Jenseits gegenüber achtlos war. Er hat nicht gelernt, sich dafür vorzubereiten. Er war ein erbitterter Gangster, der durch zahlreiche Raubüberfälle auf das Vermögen von Muschrikin an eine beträchtliche Menge von Geld kam bis er sich ein schönes Auto erwirtschaftete und anfing, sich den Reichen und Berühmten von Paris in ihren Klubs und Feierlichkeiten anzuschließen. Und dies ist für einige dieser kranken Welt die größte Errungenschaft. Er war ein Mann, den die Leute fürchteten. Unter seinesgleichen war er dafür bekannt, mutig und furchtlos zu sein, dass er niemals Angst vor Auseinandersetzungen hatte, noch vor einem Kampf abhaute, insbesondere in dem anhaltenden niemals zu Ende gehenden Konflikt zwischen den niederträchtigen Vierteln in der Finsternis der Dschahiliyya von Frankreichs Vororten. Er würde sich nicht um Frankreichs Polizeibeamten scheren, da er sich mit ihnen Schusswechsel lieferte und es ihm gelang, in seinen Raubfeldzügen oder beim Drogenhandel zu entkommen. Vom Wesen her war er freigiebig und hatte edle Umgangsformen, trotz seiner Nachsicht im Ungehorsam und Sünden. Er würde nicht zögern, einem

Rumiyah

53

Freund zu helfen oder seinen Nachbarn zu verteidigen, noch würde er zögern, sein Vermögen auszugeben, egal wie groß der Betrag auch war, um einem Bedürftigen zu helfen oder die Hand eines Verwandten zu füllen. Er war verwaltungsorientiert und organisiert, deshalb würde er sich nicht einen Plan ausdenken, außer dass er dafür seine Mittel vorbereitet und seinen Ausgang und Konsequenzen studiert hat. So würde er diese seine Eigenschaften bei seinen Operationen auf eine wirksame Weise gebrauchen. Er brach nicht in ein Domizil ein, bis er das Grundstück gründlich observiert hat. Und wenn er folglich die Grundstücke ausrauben würde, hätte er die schlimmsten Folgen bedacht und sich selbst vorbereitet, um der Tötung oder Haft zu entkommen. All diese Eigenschaften waren ausreichend, um ein geeigneter Anführer einer gefährlichen Bande oder großer Drogenhändler zu sein, aber Allahs Bestimmung war es, ihm den Weg zu einem anderen Pfad zu ebnen. Gänzlich gegensätzlich zu dem, wohin sein Leben hinsteuerte. Und folglich, wie es der Fall der meisten mit dem Islam in Verbindung stehenden Jugendlichen im Westen ist, die dem Gedenken an Allahs Anbetung gegenüber achtlos sind außer in dem Monat Ramadan, betrat Macreme eine der Masadschid, um den Itikaf darin zu vollziehen und für seine Sünden zu sühnen. So war es Allahs Bestimmung, dass er einen von den Aufrufern zum Islam fand, der still Vorträge gab und seine Brüder die Religion lehrte. Er gehörte nicht zu den üblen Gelehrten, die mit den kriegführenden Christen verbündet sind, noch zu den Berühmten, zu denen die Massen rannten. Vielmehr war er ein einfacher junger Mann, der sich mit seinen Schülern in einer Ecke der Masjid isolierte, sodass sie die Augen der Menschen meiden konnten. Sie würden ihre Stimmen senken und Worte sprechen, die er niemals zuvor von den Aufrufern gehört hat, die er vorher traf oder in den Medien gesehen hat. Dieser junge Mann sprach in seiner Versammlung über die Wirklichkeit des Islams und Kufrs, dem Unterschied zwischen ihnen und der Pflicht von der Treue gegenüber den Muslimen und Lossagung von den Kuffar und im Besonderen derjenigen, unter denen sie lebten. Er sprach zu ihnen über den Tauhid, seine Wichtigkeit und Eigenschaften und über den Schirk, seine Gefahren und Konsequenzen. Er erklärte ihnen, was ihnen vielleicht unbekannt war 54

SCHUHADA

oder von den üblen Gelehrten und Aufrufern der Fitna vor ihnen versteckt wurde. Diejenigen, die eine Religion für sie erfanden, welche den Muschrikin gefällt, während man bestrebt ist, Anhänger und Gefolgsleute zu sammeln. Macreme fand in seinem Vortrag, welcher auf dem Quran und den Aussagen des Propheten c gründete, eine authentische Erklärung der Wirklichkeit der Beziehung zwischen den Muslimen und Muschrikin und eine Klarstellung der Wirklichkeit von dem Tauhid, ohne den die Anbetung Allahs nicht richtig wäre. Und so haftete er an ihm die ganze Zeit von seinem Itikaf in der Masdschid, wo er bei Allah c bereute, worauf er sich einst befand und sich entschloss, ein neues Leben als wahrhaftiger Muslime zu beginnen. Seine Beziehung zu diesem Bruder ging die darauffolgende Zeit weiter und so informierte er ihn über sich selbst, erzählte ihm seine Geschichte und über sein früheres Leben. Er beharrte auf seine Willigkeit, im Dienst der Religion zu helfen, in welche er aufs neue eingetreten ist, nachdem er viele Jahre als Abtrünniger von ihr verbrachte und nicht auf ihre Befehle und Verbote achtete. Ein Schritt auf dem Weg des Dschihads Was Macreme nicht über diesen jungen Mann wusste war, dass dieser in Verbindung mit einer Gruppe von französischen Jugendlichen stand, die die Mudschahidin unterstützten, sich bemühten, die Hidschra zu den Arenen des Dschihads zu vollziehen und auf der Suche nach Geld waren, um die Mudschahidin zu unterstützen. Einer dieser Gruppen war es möglich, zufällig auf ein lukratives Ziel zu stoßen, nämlich einem großen Drogenhändler, der in seinem Haus eine große Summe Geld versteckte, die sich auf etwas mehr als 200.000 Euro belief. Sie observierten ihn einige Tage, beobachteten seine Bewegungen und sein Haus. Und so bereiteten sie den Plan vor, in seinem Haus auf ihn loszugehen und sein ganzes Geld zu ergreifen, während sie ihn mit einer Waffe bedrohen würden. Die meisten von ihnen hatten Erfahrung auf dem Gebiet, da sie in die Welt des Raubs und Banden in ihrem vorherigen Leben eingetreten sind, aber der Angriff unterschied sich dieses Mal, da es eine Art der Anbetung war, mit der sie Allah näherkommen wollten und nicht um die Nachgiebigkeit in Ungehorsam und Verderben zu mehren. Stattdessen war ihr Ziel in dieser Operation, einige Brüder bei der Ausführung

ihrer Hidschra in eine der Arenen des Dschihads zu unterstützen, während der Rest des Geldes zur Unterstützung der Mudschahidin geschickt werden würde. Was ihnen fehlte, war ein vertrauenswürdiger junger Mann, der Mut und Courage hat, der die Verantwortung auf sich nehmen würde, sie von dem Operationsgebiet ABU MUDSCHAHID WUCHS IN EINEM DER VERARMTEN VORORTE NÖRDLICH VON PARIS AUF. wegzubringen, sei es im Falle des Erfolgs oder Misserfolgs. Und so führte sie ihr Freund, der um den Sündern von ihnen zu helfen, sich von ihAufrufer zum Islam, zu Macreme. Er erklärte ihnen ren Sünden freizumachen und den Murtaddin, die seine lobenswerten Eigenschaften, seine Geschichte sich dem Islam zuschreiben, zu helfen, sich von ihrer in diesem Gebiet und anschließend veranlasste er ein Abtrünnigkeit freizumachen. Dies alles war aus seiTreffen mit ihm. ner Dankbarkeit zu Allah heraus, weil Er ihn mit der Nachdem sie ihn kennenlernten und Vertrauen zu Rechtleitung gesegnet hatte. ihm aufbauten, stellten sie ihm ihr Ziel und ihren Es gab zwei neue Auswahlmöglichkeiten für erhofften Plan vor. Macreme bedachte ihn eine Weile diese Gruppe, entweder dass sie zu den Arenen des und es war seine Art, wenn ihn ein Freund um Hilfe Dschihads fliehen, sodass sie dort kämpfen können bat, sie mit allem, was sie wollten, zu unterstützen oder dass sie eine Operation innerhalb Frankreichs und alles, was sie an Transportmittel und Waffen gegen die kriegführenden Christen ausführen. Jeunter anderen Dingen benötigten, zu beschaffen. doch hinderten sie viele Faktoren an dem Dschihad Am geplanten Tag der Operation ging die Gruppe für Allahs Sache und so beschlossen sie zu dieser Zeit, zum Zielhaus und wartete viele Stunden bis sie ge- sich mit der Dawa zu beschäftigen, darauf wartend, zwungen waren, das Gebiet zu verlassen, aus Angst dass Allah sie darauf vorbereitet, vorwärtsgeleitet zu dass Polizeiangehörige sie verdächtigen könnten. Das werden. Zielobjekt tauchte an diesem Tag nicht zuhause auf, aber die jungen Männer beschlossen, ein anderes Eine Autowerkstatt - Das erste Projekt Mal wiederzukommen. Tage gingen vorüber und die nach der Rechtleitung Operation wurde abgeblasen, jedoch verstärkte die Gruppe ihre Beziehung mit Macreme. Dem jungen Macreme, der auch unter dem Namen Abu MudMann, der bei Allah bereute, um ein neues Leben, schahid ging, entschloss sich dazu, ein finanzielles als Diener von Allah c zu beginnen. Er war bedacht, Projekt zu verfolgen, damit es seine Lebensunterseine Religion zu lernen und seine Treue blieb aus- haltskosten deckt und zur selben Zeit seinen Brüdern schließlich jedem Angehörigen des Islams vorbehal- Arbeit sichert, um sie davor zu bewahren, für die Kuften, aus Liebe zu ihnen und aus einem Wunsch, die far arbeiten zu müssen, während es auch ein MitHilfe zu den Bedürftigen von ihnen auszustrecken, tel war, durch welches er Dawa zu Allah c machen insbesondere da er viel Vermögen hatte, welches er konnte. nun entschlossen im Gehorsam zu Allah und für SeiEr entschloss sich¸ eine Werkstatt für Autoreparane Sache ausgeben wollte und in einem Bestreben, turen und Ersatzteilverkauf zu eröffnen. Den Groß-

Rumiyah

55

teil seines Geldes investierte er und ernannte seine Brüder zu Arbeitern darin, obwohl sie gar keine Erfahrung in diesem Bereich hatten. Er brachte ihnen die Grundlagen der Verwaltungsarbeiten bei, welche er durch seine Erfahrung erlernt hat und aufgrund seiner Veranlagung. Im Unternehmen stellte er sie alle in leitende Stellungen ein, während er unter ih-

Arbeit suchte. Und somit würde er sich bemühen, sich um ihre Bedürfnisse zu kümmern und ihre Angelegenheiten zu erleichtern. Er würde ihnen sogar Geld anbieten, damit sie ihre eigenen privaten Projekte starten und ihren Lebensunterhalt verdienen. Erst recht geizte er nicht mit dem Geld, wenn es von ihm für die Dawa oder zur Unterstützung derjenigen erbeten wurde, die die Hidschra für Allahs Sache erstrebten. Zur selben Zeit unterstützte er die Dschihadi-Arbeit in Frankreich, insbesondere nach dem Beginn des Dschihads in aschScham, wo seine Brüder zur Hidschra, Dschihad und Unterstützung aller aufriefen, die sich entschlossen loszuziehen, Allah darum bittend, ihnen ihren Weg leicht zu DIE FRANZÖSISCHEN AUTORITÄTEN HABEN ÜBER DIE UMSTÄNDE VON ABU MUDSCHAHIDS TOD GELOGEN. machen und sie von denjenigen zu benen eine Anzahl von qualifizierten Arbeitern einstell- freien, die sich darum bemühten, ihren Anschluss an te, um die Arbeit auszuführen. die Mudschahidin zu verhindern. Und folglich kamen die Leute und erbaten aufgrund dem, was sie darin an Arbeitern fanden, die In den Fußstapfen von Uthman r ihr Versprechen hielten und in ihrer Arbeit ehrlich waren, die Dienstleistungen der Werkstatt. Allah bestimmte dem Islamischen Staat den Sieg Während diesem Abschnitt nutzte Abu Mudscha- und Festigung, wodurch sie die Religion etablierten hid seine Zeit auf der Arbeit, um der Religion zum und die Chalifa wiederbelebten. Amirul-Muminin Äußersten zu dienen. Trotz seiner Neuheit im Islam kam heraus, um die Menschen anzusprechen und die und seinem begrenzten Wissen, würde er keine Ge- Muslime zu ermutigen, die Hidschra und Dschihad legenheit auslassen, um seine Kunden und Freunde auszuführen. Er gab ihnen die Frohe Botschaft, dass zu Allah zu rufen. Insbesondere fokussierte er sich es einen Staat gab, wohin sie gehen konnten und eiauf die Jugendlichen, von denen viele von ihnen auf- nen Imam, hinter dem sie kämpfen konnten. grund seines vorherigen Ruhms in der Verbrecherwelt Diese Ansprache wurde zu einem Motivationsfakauf ihn als Vorbild hinaufschauten. Er riet ihnen, den tor in dem Leben von Abu Mudschahid und seinen Weg der Kriminalität zu vermeiden und warnte sie Brüdern und sie konnten es nicht länger aushalten, davor, sich in Drogenangelegenheiten zu verwickeln, geduldig in den Ländern des Kufrs zu leben, nachindem er sie mit Allahs Strafe ängstigte und sie dazu dem sie sich gewiss wurden, dass Allah seine Diener aufrief, sich an den Islam zu halten und sich auf den mit dem Dar al-Islam gesegnet hat, in welchem Seigeraden Weg zu begeben. ne Scharia angewandt und Seine Gesetze erhöht werEr war auch eine Rettung für jeden Muslim, der den. Folglich wurde es zum Hauptziel der Gruppe, in der Not steckte oder nach Rat hinsichtlich seiner die Hidschra von Frankreich versteckt vor dem Ge56

SCHUHADA

ALLAH RETTETE ABU MUDSCHAHID VON EINER GESELLSCHAFT DIE VON SCHAMLOSIGKEIT UND VERDORBENHEIT DURCHDRUNGEN IST.

heimdienstapparat zu machen, welcher sie beobachtete, da einigen von ihnen längst ein Ausreiseverbot gegeben wurde. Genauso strebten sie danach, so viele Jugendliche wie möglich zur Hidschra anzuspornen. Sie fürchteten, dass die Route nach dem Ankommen im Islamischen Staat geschlossen wird und die Kommunikation mit ihnen nach der Hidschra schwierig werden könnte. So fingen die Brüder an, sich für die Hidschra vorzubereiten, während sie genauso ihre Familie für die Abreise vorbereiteten. Sie gingen zu allen Leuten, denen sie vertrauten und von den Jugendlichen kannten, und spornten sie an, die Hidschra zu vollziehen. Abu Mudschahid würde die Brüder sich setzen lassen und sie an die Vorzüge der Hidschra und die Segnungen erinnern, unter dem Schatten der Scharia zu leben und seine Kinder in Dar al-Islam zu erziehen. Wenn er einen Bruder sah, der Entschuldigungen in weltlichen Gründen fand, würde er es sofort als Pflicht sehen, die Hinderungsgründe mit jeglichen Mitteln zu beseitigen. Wenn also jemand ein Ausreiseverbot hatte, würde er ihm ohne Rücksicht auf die Kosten einen gefälschten Pass kaufen. Und wenn jemand nicht das Geld besaß, um für die Reisekosten aufzukommen, versprach er für die Reisekosten aufzukommen, egal wie groß die Familie wäre, während er auch anbot, falls notwendig, ein Auto für sie zu kaufen, um auf die Reise zu gehen. Und wenn jemand Schulden hatte, so würde er seine Schulden begleichen, egal wie groß der Betrag wäre und dies war neben Kauf von dem, was sie alles an Kleidung und anderem für die Reisevorbereitung und Hidschra benötigten. Über dies alles hinausgehend, gab er viel Geld für den Kauf von Elektrogeräten und Ausstattung aus, wie auch von Computern, die von einigen Brüdern

erfragt wurden, damit sie sie im Dienste der Religion Allahs benutzen konnten, sobald sie im Islamischen Staat ankamen. Dementsprechend fingen alle Brüder um ihn herum an, das Gefühl zu haben, dass es die Bestrebung dieses Mannes war, sein Vermögen auf Allahs Weg auszugeben bis sie anfingen, seine Handlungen mit denen von Uthman h zu vergleichen, der die ganze Armee mit seinem eigenen persönlichen Vermögen finanzierte, strebend nach dem Wohlgefallen des Herrn der Welten. Die Hidschra auf dem Wege Allahs Die Familien waren für die Hidschra um Allahs willen und eine Reise zum Dar al-Islam vorbereitet, von denen die Männer diejenigen waren, die am meisten vom Sicherheitsapparat beobachtet wurden. Somit war es für die Muhadschirin notwendig, die Reiseangelegenheit gut zu organisieren, damit die Muschrikin sie nicht kriegen und anschließend an dem Weg Allahs hindern und zwischen ihnen und dem Islamischen Staat stehen. Die Brüder machten mit ihrer Arbeit bis zum Tage ihrer Abreise in der Werkstatt weiter, während sich die Familien vorbereitet hatten, bei der Ankunft von den Männern aus der Arbeit loszufahren. Sie würden in Autos losfahren und die Familien würden in getrennten Autos transportiert werden. Jedes würde eine andere Route nehmen und durch verschiedene Länder Europas fahren bis sie Griechenland erreichen würden, von wo sie die europäische Grenze in die Türkei passieren würden und von dort nach aschScham. Wie es seine Regel war, hatte Abu Mudschahid alles für die Reise organisiert und alle Notwendig-

Rumiyah

57

keiten für ihr Gelingen vorbereitet, ohne Rücksicht auf die Kosten. Er artikulierte eine überzeugende Geschichte, um die Aufmerksamkeit der Beobachter von ihnen und das Verdachtsaufkommen von irgendwelchen Schnüfflern zu vermeiden. Er richtete einen umfangreichen Plan ein, deckte alles von dem Moment ihrer Abreise bis zum Moment ihrer Ankunft in Dar al-Islam, mit Ausnahme des allerwichtigsten Schrittes ihrer Reise. Dies war der Punkt, wo sie die Brüder im Islamischen Staat kontaktieren würden, sodass sie ihnen helfen würden, die gefährlichen Hindernisse auf dem Weg zu bewältigen. Und so legte er sein Vertrauen in Allah, dass Er ihn lenkt und ihn dabei unterstützt, bei der Ankunft in der Türkei mit ihnen in Kontakt zu treten, die Hidschra aus Angst beschleunigend, dass sich die Türen der Hidschra vor ihnen schließen könnten. Der Plan, welcher für die Reise von ihrem Amir, Abu Mudschahid erstellt wurde, schrieb vor, dass die Familien von den Brüdern getrennt werden, die den Behörden wohlbekannt waren und sie stattdessen mit einem Bruder und seiner Familie gehen, der nicht bekannt ist. Sodass sie die Grenze mit ihnen in einem Bus überquerten, der zu diesem Zweck von Abu Mudschahid gekauft wurde. Zusätzlich kaufte er für sich und einigen Brüdern, die den Geheimdiensten wohlbekannt waren, ein schönes Auto als Teil der Tarnung, die sie geplant hatten. Welcher nämlich war, da sie sich als Geschäftsmänner ausgeben, die den Wunsch haben, in die Türkei zu fahren, um dort ein paar Geschäfte zu tätigen. Ebenso bereiteten sie dafür die entsprechende Kleidung und Unterlagen vor, die ihre Behauptungen stützen würden, neben den gefälschten Pässen, um die Grenze zu überschreiten. Dem Konvoi gelang es, Italien und die Balkanstaaten zu durchqueren und sie kamen in Griechenland an, wo die schwierigste Etappe vor ihnen lag. Als sie an dem letzten Punkt bevor der Grenze ankamen, ließ Abu Mudschahid die Familien und den Rest der Brüder auf einer Tankstelle rechts ranfahren und entschied, dass er der erste sein würde, der versucht, die Grenze zu überqueren, da er befürchtete, dass es gefährlich sein könnte. Sodass jeglicher Schaden, der dort sein könnte, ihn befallen würde und die anderen davor bewahrt werden würden, aufgegriffen zu werden. Als die Beamten an der Grenze von Griechenland seinen Pass kontrollierten und ihn mit den Bildern bei ihnen verglichen, kam einer von ihnen wieder, 58

SCHUHADA

um ihm zu sagen, dass er dorthin zurückkehren sollte, von wo er kam. Er sollte nicht einmal davon träumen, die Grenze wieder überqueren zu wollen. Abu Mudschahid und diejenigen mit ihm fanden heraus, dass die französische Regierung zehn Tage vor ihrer Abreise ihre Namen an alle europäischen Grenzen gesandt hat. Sie waren durcheinander. Nach der Entschlossenheit, die Hidschra zu vollziehen, sollten sie zurückkehren? Und sind all ihre Pläne mit dem Wind verschwunden? Allahs Qadar ist dominierend Die Welt begann, sich um sie zu drehen und als sie über die Benachrichtigung von den französischen Behörden erfuhren, fingen sie an, die Fluchtahnung vor dem Arrest wahrzunehmen und darüber nachzudenken, Griechenland zu verlassen, bevor die Franzosen verlangen würden, dass sie verhaftet und ihnen in Handschellen übergeben werden. Der Bruder, der die Familien transportierte, versuchte die Grenze zu überschreiten und durch Allahs Gnade gelang es ihm, da weder er noch eine der Frauen sich auf der Reiseverbotsliste befand. Und so betraten sie die Türkei, nach dem ihnen Abu Mudschahid eine große Summe Geld übergab, darauf hoffend, dass sie eine Weile auf ihn warten würden, oder wenn nicht, dass sie Dar al-Islam ohne ihn und die anderen Brüder betreten würden. Abu Mudschahid trug die Verantwortung über diese große Gruppe von Muslimen. Also war seine Hauptsorge, dass die Familien im Land des Islamischen Staates ankommen und danach würden er und diejenigen mit ihm erleichtert sein und mehr Optionen vor sich haben. Entweder würden sie ihre Sache organisieren, um sich irgendwie ihnen anzuschließen, oder sie würden nach Frankreich zurückkehren, wo sie ihre Dschihad-Arbeit in dem Land der Kreuzzügler beginnen würden, die den Islamischen Staat bekriegen und sie daran hindern, die Hidschra zu ihm zu vollziehen. Der Qadar von Allah verbarg für diese Muhadschirin eine neue Hoffnung, um die Errettung aus ihrer Notlage zu erhalten, nachdem sie an ihrem Plan verzweifelten, ihr Vertrauen in Allah c legten und sich von ihrer Kraft und Fähigkeit lossagten. Sie trafen nämlich einen anderen französischen Bruder auf ihrer Reise, der sie erkannte, sie ihn aber nicht erkannten. Er klebte an ihnen, trotz ihrer Versuche

DER TÜRKISCH-GRIECHISCHE GRENZÜBERGANG, ABU MUDSCHAHID UND SEINE GEFÄHRTEN MACHTEN BEI IHRER HIDSCHRA PRÜFUNGEN DURCH.

von ihm wegzukommen, da sie fürchteten, dass er unter Beobachtung steht oder dass er aufgrund seines langen Bartes und Islamischen Aussehens, welches jedem offensichtlich war, die Aufmerksamkeit auf sich zieht. Er war ein Muhadschir zum Islamischen Staat genauso wie sie. Aber ungleich ihnen, bot sich ihm nicht die Gelegenheit, um notwendige Sicherheitsvorkehrungen zu treffen, noch die Chance, starke Vorsichtsmaßnahmen zu nehmen. Er begleitete sie bei der letzten Stelle ihrer Reise und war gezwungen, mit ihnen zu verbleiben, nachdem er seine Familie zusammen mit ihren Familien geschickt hat. Sie hofften alle, dass Allah sie vor der griechischen Polizei schützen würde und ihren Weg, um die Grenze zu überschreiten, erleichtern würde. Es war Allahs Barmherzigkeit, dass Er dieser kleinen Gruppe von Muhadschirin einen Weg erleichterte, um mit einem der Hidschra-Koordinatoren des Islamischen Staates zu kommunizieren, mit welchem der Bruder bevor seiner Abreise aus Frankreich sicheren Kontakt hatte. Also kontaktierten sie ihn, erklärten ihre Situation und baten bei der Ausreise aus Griechenland um seine schnellstmögliche Hilfe. Sie hatten Angst, dass die Kreuzzügler zufällig auf sie stoßen und sie verhaften würden. Und so versprach der Koordinator gute Nachrichten und sie blieben geduldig, auf seine Antwort wartend. Es war nur eine Angelegenheit von Tagen bis sie die Grenze in die Türkei überquerten. Sie ließen die tollen Autos und Ausstattung zurück und zogen die Flucht vor der Gefangennahme allem vor. In Istanbul kamen sie an und dort trafen sie sich mit ihren

Familien, wo Abu Mudschahid sich entschloss, die Brüder zu schicken, damit sie zusammen die Grenze überqueren. Er wartete, um den Übertritt eines Bruders, der in Griechenland festsaß, zu organisieren. Unnachgiebig war er, dass er Dar al-Islam nicht ohne ihn betreten würden, da er entschlossen war, zu der letzten Gruppe zu gehören, die den Islamischen Staat betritt. Ebenso würde er nicht seinen Traum erreichen, ihn zu betreten bis er zuversichtlich war, dass all die Muhadschirin, deren sichere Ankunft er verantwortlich übernahm, seitdem sie erstmals zustimmten, die Hidschra mit ihm zu vollziehen, es ans Ziel schafften. Schließlich gingen die Angehörigen der Gruppe mit ihren Familien rein und wie froh waren sie, als sie die Brüder von den Soldaten des Islamischen Staates an der Grenze empfingen. Sie eilten, um ihren Amir Abu Mudschahid zu kontaktieren und überbrachten ihm die Frohe Botschaft, dass sie angekommen waren und ihre Brüder getroffen haben. Er konnte sich nicht halten, sie zu fragen, da sein Weinen seine Worte unterbrach, dass sie seine Salams an jeden Soldaten der Chilafa überbringen, den sie sehen. Gleichfalls sollten sie Dua für den Bruder machen, der noch immer in Griechenland festsaß, dass Allah ihm einen Weg erleichtert, um sich ihnen anzuschließen. Als sich die Probleme für den Bruder in Griechenland häuften und seine zahlreichen Versuche, die Grenze zu überschreiten, gehindert wurden, bestand er darauf, dass Abu Mudschahid nicht länger auf ihn wartet und sich beeilt, den Rest seiner Reise sofort zu vervollständigen. Unter seinem Beharren stimmte Abu Mudschahid ihm zu, nachdem er ihm eine gro-

Rumiyah

59

ße Summe an Geld schickte, um seine Angelegenheiten und die seiner Familie zu ordnen und es während ihrer Wartezeit zu verwenden. Schließlich… Im Dar al-Islam Endlich kam Abu Mudschahid al-Firansi im Dar al-Islam an und fand seine Brüder von den Soldaten des Islamischen Staates. Sie warteten auf ihn an der Grenze mit ihrer hervorragenden Kleidung, ihren schwarzen Masken und dem Aussehen, welches er lange in den Videoerscheinungen des Islamischen Staates gesehen hat. Er umarmte sie und genauso umarmten sie ihn mit brüderlicher Liebe, denn seine Geschichte zum Islamischen Staat ging ihm mit seinen Brüdern voraus, die vor ihm ankamen. Sie erzählten die Geschichte seiner Hidschra, berichteten über ihren Amir, dass er alles, was er hatte, ausgab, um ihnen bei der Ausführung der Hidschra zum Dar al-Islam zu helfen. Sie offenbarten den Brüdern im Islamischen Staat auch einige Aspekte seines Charakters und rieten ihnen, von ihm in jeder dschihadverwandten Arbeit gegen Frankreich zu profitieren. Und so wurde Abu Mudschahid zu einem Soldaten des Islamischen Staates, nachdem er seine Schari- und Militärausbildung abschloss und anfing, in einem der Dawawin des Islamischen Staates zu arbeiten. Er beriet seine Brüder in verschiedenen Bereichen, nutzte ihnen mit allem, was er an Erfahrung im Unternehmens- und Projektmanagement besaß und half seinen Brüdern, die für auswärtige Operationen verantwortlich waren. In jeglicher dschihadverwandten Arbeit, die die Kreuzzügler in Frankreich ins Visier nahm, bot er seinen Einsatz, Vermögen und Auskünfte an. Seine Seele sehnte sich danach, für die Sache Allahs c zu kämpfen, so wurde er zu den besten Soldaten in den Bataillonen von der Wilaya al-Chayr. Er nahm an zahlreichen Schlachten der Armee der Chilafa gegen das Nusayri Regime teil. Dann wurde er in die Wilaya Dimaschq versetzt, wo er seine Tage als Murabit in der Wüste von Scham verbrachte. Die Wüstensonne und die Wüstensande verbrannten sein Gesicht, die Wüstenkälte knabberte an seinen Knochen, er nahm an Schlachten teil und führte Angriffe neben anderen heldenhaften Mudschahidin aus. Abu Mudschahid war in Frankreich großzügig und freigiebig und seine Freigiebigkeit vermehrte sich nur im Dar al-Islam. Er würde nicht eine Gelegenheit finden, um seinen Brüdern zu helfen, außer dass 60

SCHUHADA

er sie ausnutzen würde, sein Möglichstes anbieten würde und seine Bemühungen fokussieren würde, in dieser Hinsicht auf die Witwen und Waisen der Schuhada. Er würde nach ihrem Zustand schauen und ihnen mit seiner Person und Vermögen helfen. Abu Mudschahid, der einfache Aufrufer zum Islam, dessen bescheidene Rede die Jugendlichen in den Vororten Paris anzogen, machte mit seiner Gewohnheit weiter. Er nutzte jede Situation aus, in der er sich mit den Mudschahidin oder gewöhnlichen Muslimen befand, um das Gute zu gebieten, das Schlechte zu verbieten und sie aufzurufen, der Sunna zu folgen. Er wurde von dem Stehen mit einem Verkäufer in seinem Laden, dem stundenlangen Aufruf von ihm zu Allah und Ansporn von ihm, den Dschihad für Seine Sache zu führen, nicht überdrüssig. Bis an den Punkt, dass seine Freunde sich beschweren würden, dass er sie verspäten würde, wenn sie sich auf einer Reise befanden oder sie sich beschwerten, dass sie sich beeilen mussten, da sie auf dem Weg wohin waren. Er tadelte sie dafür und erinnerte sie, dass er der Religion gegenüber unachtsam war, genauso wie die Leute, die er beriet, bis Allah jemanden für ihn vorbereitete, der ihn an Allah erinnerte und ihn zu seinem Herrn rief. Er sagte ihnen, dass es ihre Pflicht war, Allah für Seinen Segen zu danken, indem sie die Leute zu Ihm aufriefen und sich abmühten, sie zu lenken. Nachdem er seinen Besitz aufopferte… Opferte er auch sein Leben auf dem Wege Allahs auf Die Soldaten des Islamischen Staates führten eine Operation aus, um die Belagerung von Ghoutah in Dimaschq zu brechen. Ein Angriff, der es auf die Luftwaffenstützpunkte Sin und Damir, die Stadt Damir, das Gebiet um das Wärmekraftwerk wie auch andere Gebiete abzielte und welcher aufgrund eines Abkommens zwischen den abtrünnigen Sahwat von Ost-Qalamun und dem Nusayri Regime zum Halt kam, um den Angriff zum Erliegen zu bringen und die Versorgungsroute der Mudschahidin anzuzielen. Zur selben Zeit führte Abu Mudschahid mit seinen Brüdern einen Angriff im Gebiet vom Wärmekraftwerk südöstlich von Dimaschq aus. Im Verlauf der Kampfhandlungen zielte ein Nusayri Panzer ihre Stellung an und er wurde sowohl an seinem Kopf als auch seiner Hand kritisch getroffen. Infolgedessen verlor er das Bewusstsein und als er wieder zu sich kam, stellte er fest, dass er seine rechte Hand verloren

hatte, welche abgetrennt wurde, als die Panzergranate vor seinem Gesicht explodierte. Der Verlust seiner Hand hielt ihn nicht vom Dschihad auf Allahs Weg ab, noch hinderte es ihn daran, sein Vermögen auszugeben, um das Wohlgefallen Seines Herrn zu erstreben. Vielmehr verbrachte er seinen Erholungszeitraum darauf hoffend, wieder zu den Arenen des Kampfes zurückzukehren. Er lehnte es auch ab, jegliche Verwaltungsarbeiten anzunehmen, welche aufgrund seines neuen gesundheitlichen Zustands geeignet wären. Stattdessen beharrte er darauf, noch einmal in die Schlacht rauszugehen, sobald es ihm seine Situation erlaubte. Er tauschte auch sein russisches Gewehr gegen ein kleineres, leichteres amerikanisches um, sodass er mit einer Hand kämpfen könnte. Als er erfuhr, dass sich seine Brüder für einen Angriff auf die Sahwa-Stellung in Qalamun vorbereiteten, bereitete er sich vor, um schnell aufzubrechen und reiste ab, um sich seinem Bataillon anzuschließen. Er benachrichtigte keinen von seinen Freunden, nicht, dass sie ihn zurückhalten und ihn auf Grund seiner Gesundheit oder ihrem Bedarf an ihm, eine andere Arbeit anzunehmen, von der Schlacht verspäten würden. Die Soldaten des Islamischen Staates straften die Murtaddin in der Schlacht, eroberten ihre Stellungen in den Batra Bergen und rückten in Richtung ihrer Festungen im Herzen von Ost-Qalamun vor, als Abu Mudschahid sie erreichte und sich in Richtung der Frontlinien aufmachte. Er weigerte sich, in dem Hinterstützpunkt der Mudschahidin zu verbleiben. Ein Bruder aus Südfrankreich namens Abu Ihsan, den er in den Kampfarenen kennengelernt hat, begleitete ihn. Sie glichen sich in ihrem Wesen und kamen gut miteinander aus. Diejenigen, die Abu Ihsan kannten, beschrieben ihn mit den gleichen Merkmalen wie sie Abu Mudschahid beschrieben, einschließlich der Tapferkeit, Ritterlichkeit und einem Eifer, den Muslimen zu helfen, den ganzen Besitz zur Unterstützung der Religion und in einem Bestreben, dem Herrn der Welten zufriedenzustellen, auszugeben. Wie es seine Gewohnheit war, Vorbereitungen zu machen und Vorkehrungen zu treffen, weigerte sich Abu Mudschahid, den selben Weg wie die Mudschahidin zu nehmen. Ein Weg, der dem Feind ausgesetzt war und auf welchem er mit schweren Waffen und Scharfschützengewehren angezielt werden würde. Er zog es stattdessen vor, einen anderen Weg

zu nehmen, der zwar zerklüfteter aber versteckt vor den Augen der Murtaddin war. Er erreichte die Frontlinien, wo eine Gruppe von Mudschahidin die Murtaddin mit schweren auf Fahrzeugen montierten Maschinengewehren unter Beschuss nahmen und welche auf dem höchsten Hügel positioniert waren, hinter dem Abu Mudschahid und sein Gefährte Abu Ihsan in Deckung gingen, sobald sie ankamen. Die Murtaddin versuchten, das Fahrzeug, welches auf sie schoss, mit einer Lenkrakete zu treffen, aber der Schütze leitete die Rakete fehl und sie schlug hinter dem Hügel ein. Die Rakete landete vor Abu Mudschahid und Abu Ihsan und explodierte. Die Splitter zerrissen ihre Körper und töteten sie augenblicklich, möge Allah sie beide annehmen. Die Nachricht erreichte die Familie von Abu Mudschahid wie auch seine Brüder und sie gaben ihren Brüdern in Frankreich Frohe Botschaft über seine Schahada, Allah bittend, ihn anzunehmen. Die französischen Geheimdienstbehörden erfuhren von der Nachricht und gaben den französischen Medien bekannt, dass Abu Mudschahid  in einem Luftschlag getötet worden ist, der von den französischen Kampfflugzeugen ausgeführt wurde, als er neue Anschläge gegen die Kreuzzügler in Frankreich vorbereitete. Abu Mudschahid  wurde getötet und wir denken, dass er das erlangte, was er sich wünschte. Nämlich, dass er wahrhaftig hinsichtlich seinem Bund mit Allah war und den Dschihad mit seinem Vermögen und seiner Person auf Allahs c Weg führte. Wir halten ihn für jemanden, der ein profitables Geschäft mit Allah abschloss und wir bitten Ihn c, Abu Mudschahid von denjenigen zu machen, die den großen Erfolg erreichten. Allah c sagte: {O die ihr glaubt, soll ich euch auf einen Handel hinweisen, der euch vor schmerzhafter Strafe rettet? Ihr sollt an Allah und Seinen Gesandten glauben und euch auf Allahs Weg mit eurem Besitz und mit eurer eigenen Person abmühen; das ist besser für euch, wenn ihr nur wisst -, dann wird Er euch eure Sünden vergeben und euch eingehen lassen in Gärten, durcheilt von Bächen, und in angenehme Wohnungen in den Gärten Edens. Das ist der großartige Erfolg. Und (noch) eine andere (Huld), die ihr liebt (, wird euch gewährt): Hilfe von Allah und ein naher Sieg. Und (so) verkünde (diese) frohe Botschaft den Gläubigen.} [As-Saff: 10-13]

Rumiyah

61

62

ARTIKEL

O geduldiger Mudschahid der seinen Lohn erwartet, diese Worte wurden geschrieben, damit du deinen Wert im Angesicht der Feinde Allahs und deiner Feinde erkennst, denn die verschiedenen Nationen haben sich gegen dich zusammen mit den Rassen der Araber und nicht-Araber versammelt. Wo bist du also, O hoher Berg? Wer bist du, dass die Kreuzfahrer ihre Schlachtschiffe in den Ozeanen verankern, dass die Kampfflugzeuge der Kuffar deinen Himmel patrouillieren und dass die verdorbenen Versammlungen durch deine Länder ziehen? Wer bist du? O du, der Ehre von seiner Religion und seinem Tauhid nimmt, dass sie gegen dich all diese Versammlungen mobilisieren und mit ihrer gesamten Kraft ein Land belagern welches von der Scharia Allahs regiert wird und seine Heiligkeiten verteidigt? Du wurdest durch Allahs Ehre, Stärke und Seine exaltierte Scharia empor gehoben. Und das worauf du dich an Tauhid befindest schmerzte die Kuffar aufgrund des Neids den sie in sich tragen. Denn wenn du das Land besitzen würdest aber dein Staat nicht mit der Scharia Allahs herrschen würde, so hätten sie dich überhaupt nicht beachtet, aber es ist dein Tauhid der sie wütend macht. Allah c sagte: {Viele von den Leuten der Schrift möchten euch, nachdem ihr den Glauben (angenommen) habt, wieder zu Ungläubigen machen, aus Missgunst von sich selbst aus, nachdem ihnen die Wahrheit klargeworden ist.} [Al-Baqara: 109] Und daher versuchten sie auf diesen scheußlichen Neid zu antworten indem sie dich bekämpfen, und deswegen war ihr Kampf aufgrund deiner Religion die du in deinem Herzen und mit deinen Gliedmaßen trägst. Allah c sagte: {Und sie werden nicht eher aufhören, gegen euch zu kämpfen, bis sie euch von eurer Religion abgekehrt haben - wenn sie (es) können.} [Al-Baqara: 217] Wenn du Massenvernichtungswaffen besitzen würdest aber diese großartige Religion nicht besitzen würdest, so hätten sie dich in Ruhe gelassen ebenso wie sie Staaten in Ruhe ließen die diese besitzen oder nach ihrem Besitz streben. Doch vielmehr wussten sie, dass deine Religion die vorherrschend ist durch deinen harten Kampf gegen die Tawaghit und ihre Armeen größer ist als jede Waffe die sie haben. Sie haben dir deswegen keinerlei Verschnaufpause gewährt – und werden niemals eine gewähren – noch werden sie von deiner Bekämpfung oder deiner Anfeindung ablassen. So ist es entweder ihre Beherrschung der Erde und die Fitna des Schirks die sie verbreiten wollen, oder es ist die Souveränität Allahs und die Überlegenheit Seiner Religion

auf der Erde. So sei aufrichtig zu Allah in deinem Dschihad, O Feind der Nationen, und verherrliche Ihn und verherrliche niemand anderes neben Ihm, denn die Verzweiflung des Kafirs bzgl. deiner Religion ist eine absolute Gewissheit. Allah c sagte: {Heute haben diejenigen, die ungläubig sind, hinsichtlich eurer Religion die Hoffnung aufgegeben. So fürchtet nicht sie, sondern fürchtet Mich!} [Al-Maida: 3] O du fremder Muwahhid, wahrlich du bist ein Ziel, ganz egal deines Rangs, ob du ein Soldat oder ein Anführer bist und egal ob du arm oder reich bist, weil der Grund für deine Anvisierung bei deiner Religion liegt, wobei die Kuffar wissen, dass du sie vollständig angenommen hast und die Tatsache dass du nicht nur an einen Teil davon glaubst und einen anderen Teil ablehnt, sodass du dich mit ihnen auf eine Art Kompromiss einigen könntest. Und ebenso ist dies dein Zustand, O geduldige Muwahhida, denn wahrlich du bist keusch und vermehrst die Nachkommen der Mudschahidin und erziehst die Kinder gemäß dem Tauhid und Dschihad gegen die Kuffar und so erzürnt die Kuffar deine Religion und Reinheit. Deswegen ist es keine Überraschung, dass du ein bestimmtes Ziel für die Kuffar bist. Wir befinden uns in einem langen Kampf mit den Kuffar und Erfolg und Sieg ist für die Muttaqin garantiert, denn Allah c sagte: {Und das (gute) Ende gehört den Gottesfürchtigen.} [Al-Araf: 128] und Er c sagte: {Und wahrlich, Unsere Heerschar ist es, die Sieger sein wird.} [As-Saffat: 173] Denn entweder hast du die Überhand in diesem weltlichen Leben durch Dominanz und Triumph über die Kuffar oder bist siegreich durch die Tötung für Allahs Sache, durch die eine glückselige Wohnstatt und ein großzügiger Herr erreicht wird, während deine Feinde in ständigem Verlust sind und Zorn sie zur Auszehrung ihrer Kraft führt um die Leute von Allahs Weg abzuhalten durch ihre finanziellen Ausgaben und durch Kämpfen, und durch andere Sachen von den vergänglichen Verzierungen dieser Welt. Deswegen, O Ehrenhafter und Trotziger in der Ära der epischen Schlachten, schreite voran und schaue nicht zurück, denn du wurdest nicht für eine vergängliche Welt erschaffen. Stattdessen wurdest du erschaffen um Allah allein anzubeten und das Paradies und entzückende Gärten zu erreichen. Deswegen verinnerliche die Bedeutung der Dienerschaft zu Allah durch die Etablierung Seiner Scharia und durch den Kufr an die Institutionen der Tawaghit der Welt und ihren Religion und Versammlungen, und erkläre mit voller Ehre und

Rumiyah

63

Stolz die Religion für die Allah die Überlegenheit über alle Religionen geschrieben hat, denn es ist aufgrund davon, dass du ihr Hauptziel und ihre erste Priorität bist.

ES IST DEIN TAUHID UND DEINE IMPLEMENTIERUNG DER SCHARIA, DIE SIE ERZÜRNT.

Hast du deinen Wert im Angesicht der Feinde erkannt? Ist dir das Ausmaß deiner Mängel bewusst geworden bzgl. der Verrichtung deiner Verpflichtung, während du deine Zeit verschwendest und die Kuffar ihre Zeit in deine Bekämpfung investieren? Ist dir bewusst geworden wie das Ausmaß deiner Mängel bzgl. dir selbst ist wenn du unachtsam auf die Waffe der Taqwa bist, selbst wenn die Nationen des Kufr ihre Waffen täglich voranbringen um dich zu schlagen? Ist dir das Ausmaß deiner Mängel bewusst geworden wenn du die Adhkar und Bittgebete verlässt durch die du dich vor den Verschwörungen der Schaytane der Menschen und Dschinn schützt, während sie gegen die Spione, Munafiqin, Zauberer und Schaytane einsetzen? Ist dir das Ausmaß deiner Mängel bewusst geworden, wenn du die Mehrheit deiner Zeit für diese Welt verwendest die du angeblich für ihre Leute verlassen hattest und dich zu deinem Herrn aufgemacht hattest, in der Suche nach einem von zwei guten Ausgängen? Ist dir das Ausmaß deiner Mängel und Sündhaftigkeit bewusst geworden, wenn du die Ränge der Mudschahidin und ihre Herzen brichst, deinem Amir nicht zuhörst und nicht im Guten gehorchst, noch Allah und Seinem Gesandten g? Denn wahrlich derjenige der 64

ARTIKEL

seinem Amir gehorcht hat, der hat Allah und Seinem Gesandten g gehorcht, so betrachte die Nationen des Kufr und wie sie ihrem Götzen, Amerika, gehorchen und dich in Einheit angreifen und dabei vereint sind. Ist dir das Ausmaß deiner Mängel bewusst geworden, wenn du nicht danach strebst dein Wissen welches dich Allah c näher bringt zu vermehren, um dich selbst und deine Familie dadurch vom Feuer zu erretten? Erkenne die Wirklichkeit des Verlusts, denn es ist nicht so, dass man einen weiträumigen Wohnsitz verliert oder ein gut aussehendes Gefährt oder eine Ehefrau oder die Gelegenheit zur Heirat einer schönen Frau. Stattdessen ist es was Allah sagte: {Sag: Die (wahren) Verlierer sind diejenigen, die am Tag der Auferstehung sich selbst und ihre Angehörigen verlieren. Sicherlich, das ist der deutliche Verlust.} [Az-Zumar: 15] Wisse, O Muwahhid, dass wenn die Fitna der Kuffar dich beschränkt hat und die Belagerung dich eingeengt hat, während du nicht weißt wie die Feinde der Religion dich ansehen und nicht fähig bist deine Verantwortung zu schultern, so bist du kurz vor dem Kollaps. So suche Unterstützung bei Allah, werde nicht schwach und suche Proviant von Taqwa, denn es ist deine Waffe die nicht erschöpft werden wird und dein Schwert welches nicht fehlschlagen wird. Deswegen behalte die Adhkar des Morgens und Abends bei, und den Schutz durch den du dich vor den Feinden schützt, denn derjenige der Zuflucht bei Allahs Heiligtümern und bei Seiner Kraft ersucht kann nicht besiegt werden. Und investiere deine Zeit in alles was die Kuffar erzürnt, sie beeinflusst, schwächt, ihre Moral zerstört und ihnen den größten Schaden zufügt. Werde niemals unachtsam bei der Erneuerung deines Imans und Tauhids und bei der Bekämpfung der Tawaghit und ihrer Soldaten. Und mache dies zur Gewohnheit für dich selbst und deine Familie. Ebenso, mit deinen Brüdern, ermahnt euch gegenseitig und lernt, und steht euch in Wahrheit bei und in Geduld bei den Schwierigkeiten dieses Weges bis die Erleichterung kommt in einer ewigen Versammlung und Segnungen die nicht aufhören, denn der Raum in der

Größe einer Peitsche des Mudschahids im Paradies ist besser als die Welt und alles was in ihr ist, wie ist dann also erst ein Paradies dessen Ausmaß wie das der Himmel und der Erde ist?! Wisse, dass du dich Prüfungen und Erprobungen näherst in deren Angesicht keiner standfest bleiben wird, außer jene deren Iman tief verwurzelt ist und deren Gewissheit, Geduld und gutes Vertrauen fest etabliert ist. Ibn Taymiyya h sagt bzgl. dem Dschihad: „Darin befinden sich die Gipfel des Tawakkul und die Gipfel der Geduld, denn der Mudschahid ist derjenige von den Leuten der am meisten Geduld und Tawakkul benötigt, und deswegen sagte Allah c: {Und diejenigen, die um Allahs willen ausgewandert sind, nachdem ihnen Unrecht zugefügt wurde, denen werden Wir ganz gewiss im Diesseits Gutes zuweisen. Aber der Lohn des Jenseits ist wahrlich (noch) größer, wenn sie (es) nur wüssten! * (Sie), die standhaft sind und sich auf ihren Herrn verlassen.} [An-Nahl: 41-42] Und Er sagte: {Musa sagte zu seinem Volk: „Sucht Hilfe bei Allah, und seid standhaft! Gewiss, die Erde gehört Allah; Er gibt sie zum Erbe, wem von Seinen Dienern Er will. Und das (gute) Ende gehört den Gottesfürchtigen.“} [Al-Araf: 128]“ (Madschmu al-Fatawa) Und erinnere dich, O Feind der Nationen, dass die Angelegenheit für deren Sache du ausgezogen bist wahrlich groß ist, denn du bist nicht ausgezogen, außer um die Dienerschaft zu Allah c zu verwirklichen und um die Menschen von der Dienerschaft der Tawaghit zu retten und sie mit der Erlaubnis Allahs c

aus der Dunkelheit ins Licht zu führen. Deswegen, falls du getötet wirst, so ist dein Tod ehrenhaft und ein hoher Rang, und dein Rang im Paradies, das Allah für dich vorbereitet hat, ist nicht, außer weil du den Nationen des Kufr Feindschaft entgegen brachtest und Kufr an ihre Tawaghit gemacht hast und weil du an Allah als deinen Herrn und Gott glaubst und Seine Scharia ihnen zum Trotz etabliert hast. So kamst du mit Dschihad und dem Streben nach der Schahada – ein klarer Beweis für die Wahrheit deines Rufes zum Tauhid Allahs c und Kufr und die falschen Partner – und daher die wertvollste Sache die ein Diener vor seinen Herrn bringt ist sein Leben und sein Besitz. Ibn Taymiyya h sagte: „Und zu den größten Stufen der Aufrichtigkeit gehört die Übergabe des eigenen Lebens und Besitzes an den Einen der angebetet wird, gemäß der Aussage Allahs c: {Allah hat von den Gläubigen ihre eigene Person und ihren Besitz dafür erkauft, dass ihnen der (Paradies)garten gehört: Sie kämpfen auf Allahs Weg, und so töten sie und werden getötet.} [At-Tauba: 111] Und Dschanna ist ein Name der Wohnstätte die jede Glückseligkeit enthalte, die größte davon ist ein Blick auf Allah, zuzüglich zu den anderen Dingen die die Seele begehrt und die die Augen erfreuen, von dem was wir kennen und dem was wir nicht kennen, so wie Allah c in dem was von Ihm durch Seinen Gesandten g überliefert wurde sagte: ‚Ich habe für meinen tugendhaften Sklaven das vorbereitet was kein Auge gesehen hat und kein Ohr gehört hat und das was das Herz des Menschen sich nicht vorgestellt hat.‘“ (Madschmu al-Fatawa)

DEINE RELIGION IST GRÖSER ALS JEDE WAFFE DIE SIE HABEN.

Rumiyah

65

C O N T E N T S

O MUWAHHIDIN, REJOICE, FOR BY ALLAH, WE WILL NOT REST FROM OUR JIHAD EXCEPT BENEATH THE OLIVE TREES OF RUMIYAH (ROME).

ABU HAMZAH AL-MUHAJIR r

ISSUE 11 - SHAWWAL 1438

04 06 12 16 22 28 40 44 54 12

FOREWORD

EITHER WE EXTERMINATE THE MUSHRIKIN OR DIE TRYING ARTICLE

IMPORTANT ADVICE FOR THE MUJAHIDIN: PART 1 SISTERS

OUR JOURNEY TO ALLAH EXCLUSIVE

AND WHEN THE BELIEVERS SAW THE CONFEDERATES ARTICLE

THE TWELVER RAFIDAH DEVOUR THEIR OWN IDOLS FEATURE

THE RULING ON GHANIMAH, FAY, AND IHTITAB NEWS

MILITARY AND COVERT OPERATIONS SHUHADA

AMONG THE BELIEVERS ARE MEN ARTICLE

KNOW YOUR WORTH, O ENEMY OF THE NATIONS

28

54

The Rafidah entered into the battle of Mosul parading their armored vehicles and heavy tanks in long convoys – one barely able to see where they end – and they promised their Crusader allies that they would end the battle in a matter of days. And here there have passed us – by Allah’s grace – eight months of fierce battles, and so the convoys of the Rafidah were annihilated at the hands of the resilient soldiers of the Khilafah guarding the fronts, and their battalions and brigades were vanquished, and those of them who flee from the battle are chastised by their Crusader masters through aerial bombardment and killing, and yet the mushrikin continue to promise their allies that the battle will be ended in but a matter of days. 4

EXCLUSIVE FOREWORD

May Allah reward the mujahidin of Mosul – the leaders and soldiers alike – on behalf of Islam and the Muslims with every good, for they have entered into one of the hardest and largest battles in history, and presented for the entire world an example of steadfastness that is difficult to find in this time of ours. They neither accepted disgrace in their religion, nor did they surrender to their enemy, and they did not retreat from a piece of land except that they filled it with the torn limbs of the mushrikin and their blood, in order that they may not rejoice over their advances, nor celebrate an easy victory. And thus is the way of the people of tawhid everywhere, and the stories of their steadfastness and heroism in fighting are nothing strange. Here are the epic battles of Sirte, Fallujah, Bab, and other than them from among their timeless battles, bearing witness to the truthfulness of their words, and the goodness of their deeds. “And whoever is an ally of Allah and His Messenger and those who have believed - indeed, the party of Allah - they will be the predominant” (Al-Maidah 56). And today is the day for the people of tawhid and the soldiers of the Khilafah in the city of Raqqah to compete with their brothers in pursuing the pleasure of the Lord of the creation, and in pursuit of the highest degrees of Jannah, whereby they cling tightly to their posts with their molars, and sacrifice their lives for the cause of their religion, remaining true to what they promised Allah, each one of them declaring in his position: Allah  shall see what I do today. And so they confront their enemies on the frontlines, not turning their faces away during the confrontation, until they meet their Lord, for He  has laughed and is pleased with them. For the murtaddin have come to them with fear and apprehension, as they know for certain that this battle is not like any other battle that has preceded it and in which they engaged with the soldiers of the Khilafah, and because of this they prepared for it that which they had not prepared for previous instances, and they mustered for it soldiers the likes of which they had never done before, and the Crusaders presented them with support the likes of which they had never done before, and the Crusader leadership still continue to remind them that this battle will not be easy, and that it won’t be ended any time soon, preparing them mentally to continue forward regardless of whatever losses are incurred and however long it takes. However, the Crusaders and their murtadd allies know with certainty that there is not an army in the

world that is able to continue in a battle whose losses are greater than its ability to compensate, and whose duration is longer than its strength to hold out and persist, and if that weren’t the case, the Crusader American army wouldn’t have felt compelled to retreat, leaving Iraq defeated and expelled after what it encountered at the hands of the mujahidin, and due to what its leaders recognized of the huge magnitude of exhaustion that had afflicted it, and which began to threaten their entire country, through its economy which was struck by the crisis, and its prestige which had reached rock bottom, and its strategy which was forced to be changed due to its high costs. From the greatest causes of fear that the Crusaders and their murtadd allies have is that they know very well the size of their forces, and they realize that the PKK and their small numbers, and the burdensome expenses on the Crusader treasury involved in arming them, and their murtadd soldiers whom they apprehend from the streets and after some poor training hurl them into the battle fronts, are not capable – by Allah’s permission – of enduring a severe battle similar to Mosul, nor are they capable of enduring a minute portion of the burdensome expenses which the Rafidah have endured throughout that battle, nor do they possess the great inherent strength required to assist them in replenishing those lost, or reinforcing those present, for we have seen how they were in the battle of Manbij and how they complained of collapse after only two months of battle, except that Allah accomplished a matter already destined. What is obligatory upon every mujahid in the city of Raqqah, wherever he is stationed, is to place in his calculations that this battle be a front for annihilating the murtaddin, a recompense for their disbelief in Allah the AlMighty, and their waging war against His religion, and a final payment of a lengthy bill with them, for there is no end to this battle except that one of us will annihilate the other. Either we will exterminate them by Allah’s might and strength – such that they lose in this world and in the Hereafter – or die trying, so that we would meet Allah having remained steadfast upon His religion, fighting his enemies, and succeed as the companions of the ditch succeeded, and profit in the abode of the Hereafter – the abode of eternity – with no third option between us and them. And Allah will surely support those who support Him. Indeed, Allah is Powerful and Exalted in Might.

Rumiyah

5

6

ARTICLE

“So do not weaken and do not grieve, and you will be superior if you are [true] believers. If a wound should touch you - there has already touched the [opposing] people a wound similar to it. And these days [of varying conditions] We alternate among the people so that Allah may make evident those who believe and [may] take to Himself from among you martyrs - and Allah does not like the wrongdoers” (Al ‘Imran 139-140). Indeed, all praise is due to Allah. We praise Him, seek His help, and ask for His forgiveness. We seek refuge with Allah from the evils of our souls and the evil consequences of our deeds. Whomsoever Allah guides, none can misguide, and whomsoever Allah misguides, none can guide. I testify that there is no god but Allah, alone and without partners, and I testify that Muhammad is His slave and messenger, who delivered the message, fulfilled the trust, admonished the Ummah and left it upon the clear path whose night is like its day, and from which none strays except one who is ruined. “O you who have believed, fear Allah as He should be feared and do not die except as Muslims [in submission to Him]” (Al ‘Imran 102). “O mankind, fear your Lord, who created you from one soul and created from it its mate and dispersed from the two of them many men and women. And fear Allah, through whom you ask one another, and the wombs. Indeed Allah is ever, over you, an Observer” (An-Nisa 1). “O you who have believed, fear Allah and speak words of appropriate justice. He will [then] amend for you your deeds and forgive you your sins. And whoever obeys Allah and His Messenger has certainly attained a great attainment” (Al-Ahzab 70-71). As for what follows: History repeats itself and the logic throughout the ages does not change. People change, actors are changed, tools evolve, but the stage of the events is constant and the story of the conflict is the same. Truth wrestles with falsehood, Islam wages war against disbelief, jahiliyyah and hypocrisy creep in, and weak, frail individuals hold the staff from its middle and ascribe themselves to their ummah, but give preference to their worldly life and wait for the silence of those shouting and for the end of the battle so that they may join the strong one, and board the ships of the dominant, and evil is what they do. The pious men alone carry the banner in an era when the people break down, and they raise their foreheads in an era when the people are disgraced, and their ambitions soar through the air to the Knowing,

Seeing One in emulation of the warner and bringer of glad tidings g. They are strangers whose faces are scorched by the winds of solitude, and whose bare feet bleed in deserts that are inflamed by the fire of enmity. Doors are shut before them, so they seek the door to the heavens and it is opened for them by the soul of the gardens, by which the souls are given life. They tasted the joy of iman, so none of them goes back out of resentment towards his religion, even if the whole world were to unite against him. O my ummah, the measure has overflown, the matter has reached a critical point, the oppressors have exceeded the limits, the rebellious transgressors have sniffed our earth, and wolves – nay, dogs! – have become emboldened against us! And the people search for a solution in the mirage of the desert of the labyrinth, while the solution is in their hands… it is but waging jihad for the sake of Allah! These are recommendations of the leaders of jihad who went ahead of us on this blessed path, which I gathered with minor alterations, as a reminder for myself and my mujahid brothers, as an incitement to steadfastness, and as a call to patience upon the fundamentals and constants. O mujahidin! Indeed, I do not fear for you the abundance of your enemy, nor the magnitude of their weaponry, nor the mobilization of the forces of evil and their gathering against you. Nor do I fear the desertion of your Muslim brothers in the various parts of the world, but I fear for you from your own selves. I fear that weakness, feebleness, failure, and abundance of sins may afflict you. And there is a lesson and a reminder for you in what happened on the day of the Battle of Uhud. Allah  said, “Until [the time] when you lost courage and fell to disputing about the order [given by the Prophet] and disobeyed after He had shown you that which you love. Among you are those who desire this world, and among you are those who desire the Hereafter. Then He turned you back from them [defeated] that He might test you” (Al ‘Imran 152). Ibn Kathir said, “Triumph and victory were for Islam at the beginning of the day, but when the disobedience of the archers took place and some of the fighting failed, the promise tied to the condition of steadfastness and obedience was delayed.” In this battle amazing events took place: The enemy was more than three times stronger than the Muslims. Allah supported the Muslims at the begin-

Rumiyah

7

ning of the day, but when they sinned He brought the turn of events against them at the end of the day. Jabir  said, “The people scattered away from the Prophet g on the day of Uhud, while 12 men from the Ansar, as well as Talhah, stayed with him.” And in the hadith of Anas  he said, “On the day of Uhud, when then Muslims were uncovered,

HOW WORTHLESS IS THE CREATION TO ALLAH WHEN THEY ABANDON HIS COMMAND!

he – meaning Anas Ibn an-Nadr – said, ‘O Allah, I seek Your pardon for what those ones – he means his companions – have done, and I disavow myself before You from what those ones – he means the mushrikin – have done.’” Abud-Darda sat down and wept after the conquest of Cyprus when he saw the weeping of its people and their disparity. It was said to him, “What makes you weep, O Abud-Darda, on a day when Allah has given victory to Islam?” He said, “Woe to you! How worthless is the creation to Allah when they abandon His command. While they were a nation which was manifest and conquering they left Allah’s command, so they became such as you can see.” O mujahidin! The support of Allah might be delayed, and there might be calamities and wounds in your ranks, and this is not strange, since this is the sunnah of Allah concerning those that came before you and you will not find in the sunnah of Allah any change. Hiraql (Heraclius) said to Abu Sufyan, “I asked you how your fight against him goes – he means the Messenger of Allah g – and you claimed that the 8

ARTICLE

war is contentious and goes back and forth. And likewise the messengers are afflicted. Then the final outcome is theirs.” Indeed, the greatest thing you are tested with in your fight is patience and certainty – certainty that Allah will fulfill His promise and give victory to His army and party, even if after a while, and patience at the encounter of hardships, because indeed victory comes with patience. And indeed relief comes with agony, and with hardship comes ease. A man asked ash-Shafi’i, saying, “O Abu ‘Abdillah, which is better for a man? To receive tamkin (consolidation) or to be tested?” Thereupon ash-Shafi’i said, “He will not receive tamkin until he is tested.” For indeed, Allah tested Nuh, Ibrahim, Musa, and Muhammad , and when they were patient He gave them tamkin. So let none of you assume that no pain will reach him at all. Mistaken is the one who assumes about Allah the assumption of evil, so he looks at the numbers of the enemy and his equipment and then forgets the promise of Allah, “Allah has written, ‘I will surely overcome, I and My messengers’” (Al-Mujadilah 21). “And whoever is an ally of Allah and His Messenger and those who have believed - indeed, the party of Allah - they will be the predominant” (Al-Maidah 56). “And incumbent upon Us was support of the believers” (Ar-Rum 47). “Allah has promised those who have believed among you and done righteous deeds that He will surely grant them succession [to authority] upon the earth just as He granted it to those before them and that He will surely establish for them [therein] their religion which He has preferred for them and that He will surely substitute for them, after their fear, security” (An-Nur 55). So this condition is in exchange for the stipulated matter, that being security, sincerity, righteous deeds. Then comes

THE FITNAH OF THE AHZAB REPEATS THROUGHOUT HISTORY AND CAUSES SOME PEOPLE TO LOSE THEIR RELIGION

victory and tamkin, and then inheriting authority in the land. “[This is] the promise of Allah. Allah does not fail in [His] promise” (Az-Zumar: 20). How beautiful is what the author of adh-Dhilal said while commenting on Allah’s  statement, “How many a small company has overcome a large company by permission of Allah. And Allah is with the patient” (Al-Baqarah 249): “This is the foundation in the sense of those who have certainty that they will meet Allah. “The foundation is that the believing company is small because it ascends the arduous steps until it becomes the party of selection and choice. But it is the dominating [i.e. victorious] one, because it connects with the source of strength and because it represents the dominating strength, the strength of Allah, the one who prevails over His affair, the Subduer above His slaves, the Crusher of the insolent, the One who humiliates the oppressors, and the Dominator of the arrogant.” O mujahidin! You are indeed in a situation which is to be rejoiced over, and not as is said by the demoralizing deserters from among those who look at the matter from a purely materialistic perspective or who are frightened from that which the Western and Arabic news and their puppets broadcast concerning the victory of the parties and the flight of the mujahidin, for war is not measured by numbers and equipment, nor by victory and domination, for indeed these things are necessary, then victory and tamkin comes, even if after a while. Shaykhul-Islam  described that which happened in his time of the mobilization of the parties, including the Tatar, munafiqin, and others against the Muslims, saying, “This fitnah has divided the people into three groups:

1. The victorious group: They are the ones waging jihad against the corrupt people. 2. The opposing group: They are these people (i.e. the Tatars) and those who joined their side from among the confused masses who ascribe themselves to Islam. 3. The deserting group: They are the ones who remain behind from their jihad, even if their Islam is sound. “So let every man check if he is part of the victorious group or the deserting group or the transgressing group, for there is no fourth one. “And know that in jihad lies the good of this world and the Hereafter. And in abandoning it lies the loss of this world and the Hereafter. Allah  said, ‘Say, ‘Do you await for us except one of the two best outcomes’’ (At-Tawbah 52). That means either victory and triumph or shahadah and Paradise. “Those of the mujahidin who lived, lived a noble life and for him would be the reward of this world and the best reward of the Hereafter, and whoever died or was killed would go to Paradise. “The Prophet g said, ‘The martyr is given six characteristics: He is forgiven with the first drop of blood, he sees his seat in Paradise, he is made to wear a garment of iman, he marries 72 from the Hur al‘In, he is protected from the punishment of the grave, and he is safe from the great terror.’ “The Messenger of Allah g said, ‘Indeed, in Paradise are a hundred levels, and that which is between one level and the next level is like that which is between the heavens and the earth. Allah  prepared it for the mujahidin in His path.’ So this is the elevation of 50,000 years in Paradise for the people of jihad…” Until Shaykhul-Islam said, “Likewise the scholars agreed – as far as I know – that there is no better

Rumiyah

9

voluntary deed than jihad, and it is better than the Hajj pilgrimage and better than fasting and voluntary prayers. “And ribat is better than living in Makkah, Madinah, and Bayt al-Maqdis… Abu Hurayrah  even said, ‘To do ribat for the cause of Allah one night is more beloved to me than to spend the night of Qadar at the black stone.’ So he preferred one night of ribat over worship on the most virtuous night at the most virtuous site…” Until he said, “And know – may Allah rectify you – that support is for the believers, and the final outcome is for the pious, and that Allah is with those who fear [Him] and those who do good. “And those people – he means the enemies – will be subdued, crushed. Allah  will support us against them and take vengeance for us from them, and there is no might or strength except through Allah, the Most High, the Most Great. “So receive glad tidings of the victory of Allah  and a good outcome. ‘Do not weaken and do not grieve, and you will be superior if you are [true] believers’ (Al ‘Imran 139). This is a matter which we have certainty in and which we have ascertained, and all praise is due to Allah, the Lord of the creation...” He  then said, “And know – may Allah rectify you – that from the greatest of blessings for the one whom Allah wants good for is that He made him live in this time in which Allah renews the religion and revives the banner of the Muslims and the conditions of the believers and mujahidin, until it resembles the condition of the forerunners from among the Muhajirin and Ansar.

“So whoever carries this out in this time is thereby from those who followed them in goodness, those whom Allah is pleased with and who are pleased with Him, and for whom He has prepared gardens beneath which rivers flow, to abide therein forever – and that is the great success. “So the believers should thank Allah  for the tribulation... the reality of which is that it is a great, generous gift from Allah. And in this fitnah lies a huge blessing, to the extent that – by Allah – if the first forerunners from the Muhajirin and Ansar like Abu Bakr, ‘Umar, ‘Uthman, ‘Ali, and others were to have been present in this time, it would have been from the best of their deeds to wage jihad against those criminal people. And the likes of these battles are not missed except by one whose trade has become lost, who has become foolish, and who has been prevented from a great fortune of this world and the Hereafter, unless he is from those who have been excused by Allah , such as the sick, the poor, the blind, and others…” This marks the end of his  words. And he  says, “And the hump of this is jihad for the sake of Allah, for it is indeed the greatest thing beloved to Allah and His Messenger, and its critics are many, since many who have iman dislike it, and they are either deserters falsely claiming to have ambition and desire for it, or they are demoralizers who weaken strength and ability for it, even if all this is from hypocrisy.”

ONE NIGHT OF RIBAT FOR THE CAUSE OF ALLAH IS BETTER THAN SPENDING THE NIGHT OF QADAR AT THE BLACK STONE

10

ARTICLE

Rumiyah

11

The time has come to distinguish and separate the truthful from the liar, the righteous from the wicked, the believer from the hypocrite, and those who are steadfast and unshakable from those who despair and lose hope; to separate those who truly desire Jannah from deep within their hearts from those who only make the claim on the tip of their tongues. I ask Allah to make us among those who remain steadfast until the end to witness the victory or grant us the provision of an accepted shahadah. I invite my sisters in the Islamic State who – by Allah’s grace – have remained firm, patient and persevering, to lend me their ears, as I believe we are in serious need of reminders and rectification. 12

SISTERS

May Allah shower His mercy upon all of you and may these words be beneficial and a turning point for us all towards what is best. My beloved sisters with whom I am on a journey to Allah, let us purify our intentions and rectify our deeds, as it seems that ahead of us await times of intense trials and extreme hardships, and times of severe battles between iman and kufr, after which will be ease inshaallah, as Allah  has promised us in His statement, “For verily along with hardship is relief. Verily along with hardship is relief ” (Ash-Sharh 5-6), and in His statement, “And [that] indeed, Our soldiers would be the victors” (As-Saffat 173). So the question is, are we prepared for it? Are our souls ready to make sacrifices for the sake of Allah? Are our hearts empty of everything except iman? Are we able to continue upon this path? Are we able to remain firm and steadfast and say as the Sahabah  said after the Battle of Uhud: “Those unto whom the people said, ‘Verily the people have gathered against you. Therefore fear them.’ But it only increased them in faith, and they said, ‘Allah is sufficient for us, and He is the Best Disposer of affairs’” (Al ‘Imran 173). This was due to their iman in Allah and His Messenger, their certainty in Allah and His aid, and their trust and handing over of their affairs to Him. It was due to their sincerity towards Allah and His Messenger. Was there anything left that they did not give up in order to seek the pleasure of Allah? There were no thorny paths that they could have treaded for the sake of Allah except that they treaded them willingly. There was no better way of showing their loyalty to Allah and His Messenger than cutting the heads of their mushrik relatives and so they did it. Their claim of loving Allah and His Messenger more than anything else was truly illustrated through their iman, their taqwa, their sacrifices, and their ambitions. It was demonstrated by what their concerns were. And their yearning to Allah made it clear that they desired the Hereafter only. May Allah  be pleased with them all and grant us of strength, iman, and taqwa the like of what they were blessed with so that we can attain the likes of the rewards they attained. My beloved sisters, our roles and responsibilities have not come to an end. Rather, they have increased and have become of greater importance. It is time to reform ourselves, to wake up from the slumber of heedlessness to the reality of our objectives. It is

time to examine our duties and roles, and prioritize our concerns for the Hereafter, not the Dunya. We Muslim women are required to fulfill our duties attentively, and being negligent of them will only lead to our own destruction. Our mission is greater than we can imagine. Allah has honored us by choosing us to be the wives, sisters, and mothers of the mujahidin, so does it befit us to be busied by the lowly materialistic life as many of us have unfortunately become? The time to prepare ourselves is limited, so we must dust off the dirt of laziness and break the shackles of the Dunya. Did we not already leave the best that the world could offer us a long time ago? Did we not leave the most beloved ones to us behind when we took our first steps on our hijrah? So why it is that after having purified our hearts of the Dunya some of us are caught up in the traps of shaytan, with our hearts being contaminated and becoming attached to the Dunya once more by making foods, drinks, gossip, slander, idle speech, and materialistic objects our main concern? How sad is it that we are witnessing sisters chasing after the Dunya here instead of making their priority the support of their mujahid husbands and the raising of their children to emulate the likes of Khalid Ibn Walid and ‘Abdullah Ibn az-Zubayr. Allah  says “You are the best nation brought forth for the people. You enjoin right and forbid wrong, and you believe in Allah” (Al ‘Imran 110). Yet, how many sisters have returned to Dar al-Harb after refusing to remarry for the sake of Allah due to their extreme love of their husband who had attained shahadah inshaallah, even though on the Day of Judgment everyone’s cry will be “Myself, myself,” and neither will a woman be concerned about her husband, nor will a man be concerned about his wife. Why are we allowing our desires to control our actions? Do we not contemplate on the ayah in which Allah  says, “Have you seen him who takes his own desires as his god?” (Al-Jathiyah 23). How many of us here without maharim are not obeying those who’ve been designated to be responsible over us, whereas Allah commands us to do so, saying, “O you who believe, obey Allah and obey the Messenger and those of you who are in authority” (An-Nisa 59). And how many of us are making life difficult for our husbands because they intend to practice the sunnah of polygamy in which there are many benefits for the Ummah, while Allah  says, “O you

Rumiyah

13

who believe, enter into Islam completely and follow not the footsteps of Shaytan, for he is to you a plain enemy” (Al-Baqarah 208). How many of us have aided Shaytan in breaking the marriage between our husband and our co-wives because of our extreme jealousy? Did we forget that Allah  said, “Whosoever intercedes for a good cause will have the reward thereof, and whosoever intercedes for an evil cause will have a share in its burden. And Allah is Ever All Able to do everything (An-Nisa 85). And there are some of us whose only concern is to leave the house frequently and unnecessarily, simply chasing after the Dunya, while Allah  has commanded us to stay in our homes: “And stay in your houses and do not display yourselves like that of the time of ignorance” (Al-Ahzab 33). O my beloved sisters, Allah is Al-Ghaniy (the one free of need). He is neither in need of us nor in need of our deeds, and to Him belong the treasures of the heavens and the earth. He  said, “And Allah is indeed free of need, while you are the needy. If you turn away, He will replace you with other people, and they will not be like you” (Muhammad 38). His religion will survive with or without us, but do we not wish to continue to earn abundant rewards and make investments for our Hereafter? We should never take the acceptance of our hijrah for granted or think that by rallying under the banner of La Ilaha Illallah we are doing Allah a favor when in fact the opposite is the case with all of us. It is Allah who bestowed His favor upon us, allowing us to be here, and who honored us over many who remained behind. It is Allah who gave us the ability to contribute to the Islamic State. It is from the favors of Allah upon us, who by His grace and mercy alone gave us the guidance and tawfiq to follow this path. The matter of fact is that we are in debt to Allah so we have to be grateful as much as we can – although we can never be grateful enough – so that He does not replace us, but rather, is pleased with us and keeps us firm on His straight path. Have we forgotten the hadith reported by alBukhari and Muslim from Abu Sa’id al-Khudri, who said that the Prophet g said, “O women give in charity, for I have seen that you form the majority of the people of Hell.” They asked, “Why is that so, O Messenger of Allah?” He said, “Because you curse too much and are ungrateful for good treatment.” O my sisters, while our brothers, the mujahidin, are giving their souls to Allah, why are our tongues 14

SISTERS

not moist with Allah’s remembrance? While they are facing down and waging war against the coalition of the kuffar, why are we not making prolonged prostrations to Allah in the middle of the night? While they are sacrificing and leaving their loved ones behind why are we not sacrificing our desires by fasting during the day and taking control of our lusts and our tongues? Allah  said, “Has not the time come for the hearts of those who believe to be affected by Allah’s reminder, and that which has been revealed of the truth, lest they become as those who received the scripture and the term prolonged for them and so their hearts were hardened? And many of them were fasiqin” (Al-Hadid 16). It is time to purify our intentions, examine our deeds, cast out from our hearts anything that serves to distract us from our goal, and return to Allah with sincere repentance, by abandoning our sins, feeling regret for committing them, and pledging to Allah not to return to them. Allah  says, “Say: O My slaves who have transgressed against themselves! Despair not of Allah’s mercy. Verily, Allah forgives all sins. Truly He is Oft-Forgiving, Most Merciful” (Az-Zumar 53). We must seek His aid and guidance, as only Allah can grant us victory. He  says, “If Allah helps you, none can overcome you, and if He forsakes you is there, after Him, any that can help you? And in Allah (alone) let the believers put their trust” (Al ‘Imran 160). Let us be as those women who knew their role and fulfilled them, for being supportive of your mujahid husband is one of your key roles in the land of jihad, my dear sister, and the importance of it cannot be overemphasized. Let your home be a place of rest for his mind rather than a house of complaints. Make it a place where he can recharge his energy for jihad rather than vacuuming out the energy that is left in him. Put your concerns aside and prioritize his needs first. Appreciate his presence and be patient with his absence for he is not running a family business or working a 9 to 5 job like in Dar al-Kufr. Rather, he is a mujahid in the path of Allah serving the religion of your Lord, Most High. Try to hide your difficulties and weaknesses from him so that Shaytan doesn’t make it a fitnah for him while he is in the middle of the battlefield. Serve him with the best of your ability and inshaallah you will be rewarded like him through Allah’s grace and generosity.

Ibn Abid-Dunya reported from Jabir Ibn ‘Abdillah that he said, “While we were sitting with Allah’s Messenger g, there came a woman and said, ‘O Messenger of Allah, I am the representative of the women to you. O Messenger of Allah, the Lord of the men and the Lord of the women is Allah , and Adam is the father of the men and the father of the women, and Hawa is the mother of the men and the mother of the women, and Allah  has sent you to the men and to the women. If the men head out in the path of Allah and are killed, they are alive with their Lord receiving provision, and if they march forth, they receive the likes of rewards which you are aware of, and we serve them and restrict ourselves to them, so what do we have of rewards?’ So Allah’s Messenger g said, ‘Convey to the women my greetings and say to them, ‘Indeed, obeying one’s husband is equal to that [in rewards], but few of you do this’” (An-Nafaqah ‘Ala al-‘Iyal). So let us renew our intentions, my sisters, as the Messenger of Allah g said, “Actions are but by intentions and each person will have that which he intended” (Reported by al-Bukhari and Muslim). And moving forward, let us take as an example Khadijah  to whom Allah  sent His greetings and to whom He gave glad tidings of a palace in Paradise because of her immediate faith in Him, which was followed by her unwavering support of her husband, the Messenger of Allah g. And likewise, take as an example ‘Aishah , who had a brilliant mind and a remarkable memory through which she passed on an abundance of hadith, so much so that without the knowledge she passed on our Islamic library would not be the same. And all the mothers of the believers are to be taken as examples along with other righteous women around the Messenger g. In addition to that, it is upon us, my beloved sisters, to abandon sins, both minor and major, and to fear the consequences of our disobedience towards Allah. Do not rely on mere hopes and wishes, for neither have we been guaranteed that our deeds will be accepted, nor are we from among those who have been promised Jannah. Rather, we should drive ourselves to excel in what Allah has made obligatory upon us and always strive to do voluntary deeds. Finally, I remind you once more of the importance of divorcing the Dunya and its adornments, and I counsel you to strive to turn the pains of trials and tribulations into the sweetness of iman by remembering that this pain only draws us closer to Al-

lah, so how sweet is such pain! Let there arise from among us women who are saddened by the return of their husbands and sons from the battlefield without shahadah. Rise with courage and sacrifice in this war as the righteous women did at the time of the Messenger of Allah g, not because of the small number of men but rather, due to their love for jihad, their desire to sacrifice for the sake of Allah, and their desire for Jannah. Among those blessed women were Umm ‘Amarah Nasibah Bint Ka’b al-Ansariyyah. Adh-Dhahabi  reported that she witnessed Uhud, Hudaybiyah, the day of Hunayn, and the day of Yamamah. She fought with courage and her hand was cut off in battle, and the Messenger of Allah g said about her, “Indeed the status of Nasibah Bint Ka’b today is better than the status of so-and-so and soand-so” (Siyar A’lam an-Nubala). So let us reflect on our status, my sisters, in comparison to these righteous women. What would the Messenger of Allah g say about us? The race is at its final stages, so continue your struggle, my dear sister, even if you are trembling or slowing down. Seek the help of Allah, have trust in Him, and bear with patience whatever befalls you for His sake, for “Indeed Allah is with those who are patient” (Al-Anfal 46). Be eager to give whatever it takes to attain the pleasure of your Lord and be ready to sacrifice the dearest and most precious things in your life, as this would cleanse your heart of being attached to anything and anyone other than Allah. Indeed, this is what we have come for, to complete our journey to Allah! So proceed with righteous deeds, hope for their acceptance, and rejoice for any of the two good ends with Allah’s permission, either victory or shahadah! In conclusion, I end with the perfect words of Allah , “And strive hard in Allah’s cause as you ought to strive. He has chosen you and has not laid upon you in religion any hardship. It is the religion of your father Ibrahim. It is He (Allah) who has named you Muslims both before and in this (Quran), that the Messenger may be a witness over you and that you be witnesses over mankind. So perform salah, give zakah, and hold fast to Allah. He is your Protector. What an excellent Protector and what an excellent Helper (Al-Hajj 78).

Rumiyah

15

All praise is due to Allah, who said in His Book, “And when the believers saw the confederates, they said, ‘This is what Allah and His Messenger had promised us, and Allah and His Messenger spoke the truth.’ And it increased them only in faith and acceptance” (Al-Ahzab 22). I bear witness that there is no god but Allah, alone and without partner, and I bear witness that Muhammad is His slave and messenger, whom Allah sent with the sword before the Hour as a bringer of glad tidings and a warner, and as a caller to Allah with His permission and an illuminating lamp. Through him Allah established the proof, clarified the correct path, and brought triumph to the true religion. He waged jihad in the path of Allah until the religion became upright by him. May Allah’s blessings and abundant peace be upon him, and upon his family. As for what follows: Indeed, from the sunnah (established way) of Allah  which neither alters nor changes is that He tests His believing slaves, as He  has informed us with His statement, “Do the people think that they will be left to say, ‘We believe’ and they will not be tried? But We have certainly tried those before them, and Allah will surely make evident those who are truthful, and He will surely make evident the liars” (Al-Ankabut 2-3). He  also said, “And if Allah had willed, He could have taken vengeance upon them [Himself], but [He ordered armed struggle] to test some of you by means of others. And those who are killed in the cause of Allah - never will He waste their deeds” (Muhammad 4). Thus, it was it was a must for the believer to accustom himself to facing trials. It is mentioned in the qudsi hadith which the Messenger g narrates from his Lord , “Indeed, my Lord commanded me to teach you what you are ignorant of, from among that which He taught me today. [He said,] ‘Every wealth which I grant to [My] slave is halal. Indeed, I creat16

EXCLUSIVE

ed all My slaves inclining to tawhid, and indeed the devils came to them and took them away from their religion, forbade from them what I had permitted for them, and ordered them to ascribe partners to me for whom I have not revealed any authority.’ And indeed Allah looked to the people of the earth and detested them – the Arabs among them and the non-Arabs – except for some who remained from among the people of the Scripture, and He said, ‘I have only sent you in order to try you and to try by way of you, and I have revealed to you a book which water cannot wash (i.e. which will be preserved in the people’s breasts), and which you will read while asleep and while awake (i.e. with ease).’ And indeed Allah commanded me to burn Quraysh, so I said, ‘My Lord, then they will split my head like a piece of bread.’ He said, ‘Expel them as they expelled you, raid them and we will aid you, spend and We shall spend on you, send forth an army and We shall send forth five of its like, and fight those who disobey you with those who obey you’” (Reported by Muslim). And these trials which the Islamic State is passing through today – of the gathering of the paths of kufr and the factions against it – are but an affirmation of that promise. So we do not say except as our righteous predecessors from among the companions of Allah’s Messenger g said when they saw the confederates, “‘This is what Allah and His Messenger had promised us, and Allah and His Messenger spoke the truth.’ And it increased them only in faith and acceptance” (Al-Ahzab 22). And indeed, Allah revealed in Surat Al-Baqarah, “Or do you think that you will enter Paradise while such [trial] has not yet come to you as came to those who passed on before you? They were touched by poverty and hardship and were shaken until [even their] messenger and those who believed with him said, ‘When is the help of Allah?’ Unquestionably, the help of Allah is near” (Al-Baqarah 214). Thus, Allah  clarified, while denouncing those who thought otherwise,

that they would not enter Paradise except after havIn the Battle of Badr, our Lord told us of the condiing been tried as these nations before had been, with tion of our prophet g and his noble companions with poverty and need, with agony and illness, and with their enemy, saying, “Already there has been for you a being shaken by the enemy. Then, when the ahzab sign in the two armies which met - one fighting in the came in the year of the [battle of the] trench and they cause of Allah and another of disbelievers. They saw saw them, they said, ‘This is what Allah and His Mes- them [to be] twice their [own] number by [their] eyesenger had promised us, and Allah and His Messenger spoke the truth,’ and they knew that Allah had tried them with being shaken, and that there had come to them the likes of what had come to those who had passed on before them. And it did not increase them except in faith and in acceptance of Allah’s judgment and command. And this is THE RAFIDAH HAVE RALLIED AGAINST US UNDER THE BANNER OF THE CRUSADERS the condition of the truthful Muslims today, just as it has been the condition of the truthful Muslims in every sight. But Allah supports with His victory whom He era. Indeed, these trials – through which the Muslims wills. Indeed in that is a lesson for those of vision” (Al in the Khilafah State have been afflicted, with these ‘Imran 13). He also told us of their besieging of Bani corrupting disbelievers who are attacking the shari’ah an-Nadir, saying, “It is He who expelled the ones who of Islam – have a similar precedent in the era of Al- disbelieved among the People of the Scripture from lah’s Messenger g through which Allah tried His their homes at the first gathering. You did not think Prophet and the believers, and on account of which they would leave, and they thought that their fortressHe  revealed clear surahs and ayat, and the books es would protect them from Allah; but [the decree of] of the Sunnah are abound with the mention of many Allah came upon them from where they had not exof these events. Imam Ibn Taymiyyah said, “Indeed, pected, and He cast terror into their hearts [so] they the texts of the Book and the Sunnah which represent destroyed their houses by their [own] hands and the the call of Muhammad g encompass all of mankind, hands of the believers. So take warning, O people of and Allah’s covenants in His Book and in the sunnah vision” (Al-Hashr 2). So He commanded us to take a of His Messenger encompass the last of this ummah lesson from the conditions of those who’ve preceded just as they encompassed the first of this ummah. And us in this nation as well as those nations came before Allah only narrated to us the stories of those nations us. He  then mentioned in more than one place in that came before us so that they would serve as a les- His Book that His sunnah concerning the nations is son for us, such that we would compare our condition a sunnah that remains consistent and continuous. He to theirs and measure the last of the nations in accor-  said, “And if those who disbelieve had fought you, dance with the first of them, and thus the believer they would have turned their backs [in flight]. Then from among the latecomers would have something they would not find a protector or a helper. [This is] resembling what the believers from among the prede- the established way of Allah which has occurred becessors had.” This marks the end of his words. fore. And never will you find in the way of Allah any

Rumiyah

17

TODAY THEY ARE UNITED, BUT TOMORROW THEY WILL BE DIVIDED AND DISPERSED

change” (Al-Fath 22-23). So every mujahid in the Islamic State should take a lesson from the sunnah of Allah concerning His slaves, especially during the likes of this unjust campaign against the Dar al-Islam and the territory of the Khilafah. For nifaq has reared its head, kufr has revealed its fangs, and the munafiqin and those in whose hearts is disease have begun to think that Allah and His Messenger have not promised them anything but delusion, and that the party of Allah and His Messenger will never return to their families, and this has been made fair seeming in their hearts, and they made an assumption of evil and have become a ruined people. And indeed, the lesson to take from these tremendous events is that just as the Muslims were tried along with the Prophet g in the Battle of Ahzab (the confederates) – and Allah has revealed in that regard a surah which includes mention of this battle, in which Allah aided His trustworthy party and honored His army, and in which He alone defeated the confederates without any fighting taking place, but rather, through the believers remaining steadfast against their enemy – likewise is the situation today in Raqqah, Mosul, and Tal’afar, fully resembling that condition. The people today are divided into the same categories in which they were divided in the year of the trench, for the Muslims in the Battle of Ahzab had all the mushrikin around them rallying against them. They came to them in Madinah in their multitudes in order to completely uproot them. Quraysh and their allies from Bani Asad, Ashja’, Fazarah, and other tribes of Najd gathered together, and the Jews of Quraydhah and Nadir likewise gathered together, for the Prophet g had expelled Bani an-Nadir prior to that, as Allah  mentioned in Surat al-Hashr. So 18

EXCLUSIVE

they came in the confederation to Quraydhah while Quraydhah had a treaty with the Prophet g and were residing in his vicinity near Madinah. Bani an-Nadir continued to try to persuade them until eventually Quraydhah breached the treaty and entered into the confederation. So these large confederates came together and they heavily surpassed the Muslims in terms of numbers and equipment. So the Prophet g sent the women and children up to the elevated parts of Madinah, and he set their backs to Mount Sal’ and dug a trench between him and the enemy, with the enemy having surrounded them from above and from below. It was an enemy that had severe enmity towards them, and had they overpowered the believers they would have inflicted on them a tremendous massacre. And in these events today, the enemies – including the Crusaders, the atheists, and the Rafidah and other murtaddin – have rallied against us and set out with their planes, battleships, and everything else they possess of strength, heading towards the lands of the Muslims and seeking to take control of them. They have surrounded these lands from all sides, as our Lord said concerning the confederates, “When they came at you from above you and from below you, and when eyes shifted [in fear], and hearts reached the throats and you assumed about Allah [various] assumptions. There the believers were tested and shaken with a severe shaking” (Al-Ahzab 10-11). In interpreting this ayah, Imam Ibn Kathir  said, “Allah  states – informing us of that situation, when the confederates descended around Madinah and the Muslims were confined in the utmost of hardship, and Allah’s Messenger g was among them – that

they were tried, tested, and severely shaken. So at that point, nifaq emerged, and those in whose hearts was disease gave voice to what they had within them. As for the munafiq, his nifaq emerged, and as for the one in whose heart was doubt, his condition became weak so he took in what he found within himself of evil whispers due to the weakness of his iman and the severity of the constrained situation he was in.” This marks the end of his  words. Today, the people have traversed all paths. The confused and fainthearted have made assumptions of evil. This one thinks that none of the mujahidin will be able to stand before the confederates and that the Muslims will be wiped out, and this one thinks that if they were stand before them, the confederates would completely break them and surround them just as a bracelet encircles a wrist, and this one thinks that the lands of Iraq and Sham, and other lands of Islam, are no longer a refuge for the Muslims and are no longer under the Islamic State, so he considers fleeing to the lands of kufr, and this one thinks that what the scholars of prophetic traditions and hadith have informed him of glad tidings are nothing but false wishes and absurd superstitions. Allah  then mentions the statement of a group of munafiqin who were in the camp of the Muslims in the Battle of Ahzab: “And when a faction of them said, ‘O people of Yathrib, there is no place for you to take up position [here], so return [home]’” (Al-Ahzab 13). The Prophet g had made camp with the Muslims at Mount Sal’ and dug the trench between him and the enemy. So a group of them said, “There is no place for you to take up position here today due to the large numbers of the enemy, so return to Madinah.” And it was said [that the meaning is], “You have no ability to remain upon the religion of Muhammad, so return to the religion of shirk.” And it was said [that the meaning is], “You have no ability to fight, so consider being protected under their authority.” Allah  then mentioned the condition of the munafiqin in that battle as well as their statements in more than once place. Sometimes they would say, “You’re the ones who told us to take up position here and be steadfast on this front up until this time, but if we had left before this we would not have been afflicted.” And sometimes they would say, “Despite your small numbers and your weakness, you want to break the enemy. Your religion has deluded you.” This is as Allah  said, “When the hypocrites and those in whose hearts was disease said, ‘Their religion has de-

luded those [Muslims].’ But whoever relies upon Allah - then indeed, Allah is Exalted in Might and Wise” (Al-Anfal 49). And sometimes they would say, “You are insane and have no intellect. You want to bring destroy yourselves and destroy the people along with you.” And sometimes they would make other various types of extremely harmful statements. And after Allah  mentioned the condition of the munafiqin and the condition of the believers who remained steadfast in Surat Al-Ahzab, He encouraged His believing slaves to follow the example of His Messenger g during the likes of these events. He  said, “There has certainly been for you in the Messenger of Allah an excellent example for anyone whose hope is in Allah and the Last Day and [who] remembers Allah often” (Al-Ahzab 21). Thus, He  informed us that those who are tried by way of the enemy as Allah’s Messenger g had been have a good example in him, as they have been afflicted with the same thing he was afflicted with. As such, they should take him as an example with regards to relying on Allah and being patient, and not think that these events are intended to anger and humiliate them, for if that were the case, Allah’s Messenger g – the best of creation – would not have been tried with their likes. Rather, they are a means of achieving a high status and Allah erases one’s sins by way of them for those whose hope is in Allah and the Last Day and who remember Allah often. In interpreting this ayah, Imam Ibn Kathir  said, “This noble ayah is a main foundation with regards to taking Allah’s Messenger g as an example in one’s statements, deeds, and conditions. For this reason, Allah commanded the people to take the Prophet g as an example on the day of Ahzab with regards to his being patient, outdoing the enemy in patience, performing ribat, waging jihad, and waiting for the relief from His Lord . May Allah’s blessings and peace always be upon him until the Day of Judgment. And for this reason, Allah  said to those who grew weary, were shaken, and became troubled in their affairs on the day of Ahzab, ‘There has certainly been for you in the Messenger of Allah an excellent example,’ meaning, ‘Will you not take him as an example and emulate his merits?’ And for this reason, He said, ‘for anyone whose hope is in Allah and the Last Day and [who] remembers Allah often.’” This marks the end of his  words. And indeed, Allah dispersed the confederates in the year of the trench by way of what He sent upon them of an east wind, and by way of dividing their

Rumiyah

19

hearts to the point that He scattered their strength and they did not achieve any good, as in His  statement, “And Allah repelled those who disbelieved, in their rage, not having obtained any good. And sufficient was Allah for the believers in battle, and ever is Allah Powerful and Exalted in Might” (Al-Ahzab 25). So we

REMAIN PATIENT AND STEADFAST, O SOLDIERS OF THE KHILAFAH

ask Him  to disperse the confederates away from the Khilafah State just as He dispersed them away from His Prophet g and his noble companions . O Lord of the House, [we seek] forgiveness and repentance Lead us, by Your Might, to that which is correct Place on us, by Your grace, the crown of victory And place, on their multitudes of kufr, torment For the wings of every individual have been humbled And we have bowed our necks before Your Might O soldier of the Khilafah, ponder and take heed of what is taking place around you of events. Think and look, for by Allah, it is but one death and one killing, so be honored through your religion and hold onto your iman so that perhaps you would meet your Protector while He is pleased with you and while you are advancing forward, not retreating. And beware, O soldier of the Khilafah, beware of the gatherings of fitnah and avoid them, and follow the advice of your prophet g, who said, “Whoever obeys me has obeyed Allah, and whoever disobeys me has disobeyed Allah. Whoever obeys the amir has obeyed me, and whoever disobeys the amir has disobeyed me” (Reported by alBukhari and Muslim). 20

EXCLUSIVE

And we will not miss the opportunity here to remind our mujahid brothers and the Muslims in general to take advantage of what remains of this virtuous month, about which Allah said, “The month of Ramadan [is that] in which was revealed the Quran, a guidance for the people and clear proofs of guidance and criterion” (Al-Baqarah 185), for indeed from among the blessings of Allah  on His believing slaves is that He allowed them to reach this occasion of good, so that their souls might be cleansed of that which has clung to them, thereby becoming pure, and they could race to do good deeds and take advantage of its limited number of days. The Prophet g said, “When Ramadan comes, the doors of Jannah are opened, the doors of Hellfire are closed, and the devils are chained” (Reported by al-Bukhari and Muslim). So congratulations to those whom it reaches while they have submitted their faces to Allah and are doers of good, following the path of Ibrahim inclining toward the truth. Congratulations to those who act in accordance with all the laws of Islam. Congratulations to those who remain steadfast upon the truth and take hold of the Book with strength. Congratulations to those who respond to the caller of Allah, believe in His Messengers, wage jihad against His enemies, and affirm the truthfulness of His promise. Therefore, O you soldiers of the Khilafah holding onto hot coals and remaining patient and steadfast upon the covenant, you who have known that this abode is but an abode of trial and tribulation, as Allah  said, “And We will surely test you until We make evident those who strive among you [for the cause of Allah] and the patient, and We will test your affairs” (Muhammad 31), know – may Allah have mercy on you – that today you are the battalion and vanguard of Islam in the face of the coalitions of kufr. So through your steadfastness and patience Islam will be honored

and the Muslims and their state will have victory, so show Allah from yourselves good. O lions of Mosul, Raqqah, and Tal’afar, O marks of honor and glory and source of rage for the immoral, may Allah bless those forearms that maintain ablution and those bright faces. Strike the Rafidah and the murtaddin and attack them in unison, for he who resorts to his Creator and Protector will not be humiliated, and he who seeks protection from other than Him will not be honored. You are fighting in the path of Allah those who have disbelieved in Allah and are exerting yourselves as a means of attaining nearness to Allah. We consider you so and Allah is your judge. So renew and rectify your intentions, be patient upon the pain of wounds, outdo the allies of shaytan in patience and rub their noses in the dirt, and fear Allah, for truly that is the best of what you can equip yourselves with in war, and it is the best of plots, so that perhaps you might attain success. Indeed, victory requires but an hour of patience, and then the final outcome will be yours, with Allah’s permission. O soldiers of the Khilafah in the wilayas of Dijlah, Badiyah, Salahuddin, Dayala, Karkuk, North Baghdad, and Janub, and O soldiers of Islam in Fallujah, Anbar, and Furat, do not let the nights of this virtuous month pass by except that you have made the flocks of the Rafidah and murtaddin taste all manner of killing and destruction. Here they are today having entered your arena, so there is no good in a life in which the grandsons of the Majus prowl through lands which you have ruled with Allah’s Shari’ah. So set up ambushes and explosive devices, split their heads by striking them with sniper bullets, and exterminate their multitudes with a storm of explosions. O soldiers of the Khilafah in the wilayas of Halab, Khayr, Barakah, Hims, Hamah, and Dimashq, O grandsons of Khalid and Abu ‘Ubaydah, O heroes of Islam, O lions of bravery, before you are the Nusayriyyah, the atheists from among the Kurds, and the Sahwat of apostasy in Sham. Pounce on them like raging lions, and enter upon them through every door. And do not miss your share of this month, so turn to your Lord with humility, obedience, and repentance. Seek shahadah, “And hasten to forgiveness from your Lord and a garden as wide as the heavens and earth, prepared for the righteous” (Al ‘Imran 133). O soldiers of Islam in the wilayas of Sinai, Misr, Khurasan, Yemen, West Africa, Somalia, Libya, Tunisia, Jazair, and all other places, continue your jihad and adhere to ribat and to your fronts, and do not give

the enemies of Allah respite for so much as an hour of the day. Strive hard to establish the shari’ah and rule of Allah in the land, for the goal of your jihad is for the religion to be entirely for Allah and for the entire earth to be ruled with Allah’s Shari’ah. O sons of the Khilafah in East Asia, we congratulate you on your conquest of the city of Marawi. Fear Allah and remain steadfast, and give thanks for the blessing which Allah has bestowed upon you. Seek Allah’s help against your enemy, for He will suffice you, and He is sufficient for you. What an excellent Protector and what an excellent Supporter. To the brave fighters and soldiers of the Khilafah from among the sons of Ahlus-Sunnah in the land of Persia, may Allah bless your actions against the enemies of the religion. You have healed the people’s breasts, brought joy to the Muslims, and have wrought upon the mushrikin that which they were trying to guard against. So continue your strikes, for indeed the house of the Majusi state is weaker than the house of a spider. To our brothers in ‘aqidah and iman in Europe, America, Russia, Australia, and elsewhere, your brothers in your lands have absolved themselves of blame, so leap onto their tracks and take an example from their actions, and know that Jannah is beneath the shadows of swords. O our imprisoned brothers everywhere, by Allah we have not forgotten you for so much as a day and we will not forget you, and you have a right upon us. So be patient and steadfast, and do not say anything other than good, for “Indeed, the greatness of reward coincides with the greatness of the tribulation, and truly when Allah  loves a people He tries them. So whoever is pleased will have the pleasure [of Allah] and whoever is angered will have the anger [of Allah]” (Reported by at-Tirmidhi). Increase in making du’a in this blessed month that the Most Kind and All-Aware makes a way out for you, and ask Him to grant your mujahid brothers victory, steadfastness, and consolidation. With Allah’s permission, we will not spare any effort in rescuing you. Our Lord, forgive us our sins and the excess committed in our affairs and plant firmly our feet and give us victory over the disbelievers. And our final call is, all praise is due to Allah, the Lord of the Creation.

Rumiyah

21

In the last three parts of this series we covered the development of the religion of the mushrik Twelver Rafidah and how their religion was built entirely on the corrupt principle of “the divine imamah,” which confines the right of leadership to a group of people whom they claim deserve it due to a covenant from Allah  and due to inheriting their authority from the Prophet g. We discovered how they added to and subtracted from their religion over the course of the past centuries, due to the wavering nature of their religion’s foundation and their constant need to reinforce it with more lies and superstitions, which did not end when 22

ARTICLE

they invented a personality whom they claim to have been born to a man who in reality did not have any children and then invented for him the story of his absence. They then connected his tale with the story of ‘Abdullah al-Mahdi whom the Muslims will appoint over their affairs at the end of times, and who will lead them in fighting the Dajjal and the mushrikin with him. In this part of the series in which we conclude our discussion of the Twelver Rafidi experiment to establish a so-called Islamic State, we will endeavor to complete the story of the development of the religion of these people, and will arrive at the most recent of

THE TAGHUT OF THE RAFIDAH, ALI KHAMENEI, IS THEIR CURRENT LEADER THROUGH “WILAYAT AL-FAQIH”

the lies and deceptions put forth by their tawaghit, this being the theory of “wilayat al-faqih,” which the political system of the Rafidi state of Iran is based on today, and which the Rafidah endeavor to spread so that it encompasses every land they are able to take control of. The End of the Path of Misguidance… An Abyss The predecessors of the tawaghit of the Rafidah put forth the theory of the divine imamah as a means of subverting the imams of their time, and to gather followers and supporters by convincing them that the Islamic State could not be established the way it was in its first era except if it were led by men from the household of the Prophet g, whom they regard as the trustees of the prophetic methodology, the inheritors of the knowledge of the prophets, and the ones who are alone eligible to have the people follow them due to alleged characteristics they had given them, such as infallibility, the knowledge of the unseen, and other than that. And when they deemed anyone who rules the people, judges between them, issues religious fatawa for them, or implements the rites of the religion among them – such as the congregational prayer, the zakah, jihad, and other than that – as being a taghut, unless it was their imams or those whom their imams had appointed to carry out these duties, it became a trap which they had created for themselves due to their line of imams being cut off and their imams completely disappearing from the earth. This was because it meant – based on their corrupt principle – that the people had to remain without a jama’ah, and without

an imam who they could rally behind, pray behind, and fight their enemies behind, and without a judge who would settle their disputes, all this in addition to the rulings of the Shari’ah being suspended and the people submitting to the rulings of the tawaghit, and in addition to the rites of the religion being abolished and its symbols ceasing to exist. And all this so that there would come about the conditions which they claim are necessary for the emergence of their absent, fabricated imam in order to rule them, lead them, and govern them with justice, and rule them with the Shari’ah. From the Leadership of an Infallible Person to Wilayat al-Faqih Generation after generation, the tawaghit of the Rafidah would endeavor to free themselves of the shackles which they had placed on their own necks and the fetters with which they had bound their own hands and feet, and would endeavor to come out of the trap which they had dug themselves into. So they began to work on justifying their fulfillment of the roles which they had previously confined to their absent imam, beginning with issuing fatawa, judging, collecting the khums, and overseeing the awqaf (endowments) and the wealth of the orphans, until they eventually made the claim that they had the right to rule the people as deputies of the imam, and claimed that they had taken that right with regards to all of that from the absent imam, either through letters falsely attributed to him, or narrations falsely attributed to their previous imams. And as such, the affair of the tawaghit of the Rafidah reached a point where

Rumiyah

23

they appointed themselves as trustees to their kings, and based on that, took charge of the affairs of rule and governance as deputies of the imam with the authority they claimed to have taken from their imams, as had been the case with the popes of the Christians with the kings of Europe centuries ago. So if they accepted anyone, they declared his state to be an Islamic State and permitted their followers to fight behind him and to likewise seek judgment from him, while at the same time maintaining a monopoly on the wealth of the khums as deputies of the imam. And if they rejected the rule of any king, they declared him to be a taghut and incited their followers to disobey him and overthrow him. And when the disputes between the evil scholars whom the Rafidah follow and their kings grew worse, each side began plotting against the other and began striving to gain a monopoly so they could rule without the other. So there emerged among the scholars of the Rafidah individuals who openly declared that it was obligatory for the rule to be in their hands alone, and they thereby developed the theory of the divine imamah through which they claimed the right of their imams to take charge of the affair of the Muslims, so they could then transfer this right to themselves as they had done with all the other affairs that had initially been specific to their imams and which they then permitted for themselves. And so there emerged the theory of wilayat al-faqih, which in reality is a means of discreetly revolting against the foundation of their false religion by taking all the authority which they had confined to their alleged imams and granting it to men who do not possess the characteristics which they had previously claimed were mandatory for the ruler to have, so that he would be just and would establish the religion upon the prophetic methodology, with the most important of these characteristics being that he be immune from making mistakes, and that he have knowledge of all things, whether open or hidden, present or absent. They were able to overlook these characteristics by modifying them and reducing them to a certain degree so that they would suit them. So in place of their stipulation that the ruler be immune from making mistakes, they sufficed with the condition that he be outwardly just, and in place of their stipulation that he have knowledge of all things, they sufficed with the condition that he have the knowledge required in order to rule with their shari’ah, meaning that he be knowledgeable of the statements of their imams, and is capable of exercising 24

ARTICLE

ijtihad with their statements and taking religious rulings from them. They even dared to seek for themselves the position of “successor to the imam” in place of what they had previously sufficed with of the position of “deputy to the imam.” They then came to what they had previously rejected of Ahlus-Sunnah’s rulings related to imamah – the foundation of which is succeeding the Prophet g in leading his ummah and governing them with the shari’ah of the Lord of the creation – so that they could take these rulings and clarify with them this theory of wilayat al-faqih along with what they added to them of heresies and of the opinions of their brothers, the Mu’tazilah, who are falsely associated with Ahlus-Sunnah concerning this matter. The Rafidah Nullify the Foundations of Their Religion The tawaghit of the Rafidah went back and affirmed that a state becomes Islamic when it is ruled by the shari’ah of Islam, and that because the reason for its establishment is to establish the religion, it was obligatory to appoint a ruler who would establish this religion and rule by this shari’ah, keeping in mind their belief that the religion which was obligatory for this government to establish was their false, manmade religion, and that the shari’ah that was obligatory for it to rule by was their taghut shari’ah, which is based on taking their scholars as lords besides Allah . Likewise, they affirmed that appointing this imam could only be done by selecting him, not through a nass or through authority inherited from the prophet. As such, it was permissible for whoever fulfilled the conditions of the khalifah to become the ruler. In fact, that would be obligatory upon him, and it would be obligatory upon those who were capable of selecting him to select him, so that he would establish their religion and rule by their shari’ah, and so that this ruler would be a “guardian over [the affairs of] the believers” and a successor to the imam who would assume his position and take up the rights he had over all those who believed in that absent imam. Thus, they were forced to eradicate their creed of “waiting” through their admission that “the Islamic State could not be established except by the believers endeavoring to establish it,” and as a result, they were likewise forced to denounce those who called for the people to sit back and wait for the return of the imam so that he could establish the just state which could

not be established by anyone else, and who forbade any actions taken to hasten this to occur, and who even considered any banner that emerged in order to establish this state before the return of their imam as being a banner of Jahiliyyah and those who raised such banners as being devils. So as long as the “Islamic government” could be established in the absence of the “infallible imam,” it was even more appropriate to permit – and even make it obligatory – that the people come out and be active in order to establish this government.

present is leadership itself. He states, “The presence of a governing authority who assumes leadership over the system and the implementation of the Islamic laws is necessary, because he prevents oppression, transgression, and corruption, bears the trust, guides the people to the path of truth, and abolishes the heresies of the deviants and the obstinate. Wasn’t the Khilafah of Amirul-Muminin (he means ‘Ali ) established for that purpose?” And for the purpose of permitting wilayat al-faq-

From the “Major Absence”… to a Total Absence And so we find the main taghut of the Rafidah, Khomeini, affirming in his famous book, “al-Hukumat al-Islamiyyah,” the evil effects of the heresies they introduced and through which they thought they would reach a position to THE ISLAMIC STATE’S OPERATION SHOOK THE CITY OF TEHRAN, THE CAPITAL OF THE RAFIDI STATE rule the people with their shari’ah. The dead Khomeini states, “More than 1000 years have ih, the taghut, Khomeini, makes the qualification for passed since the major absence of our imam, the Mah- ruler to be what he has determined of conditions for di, and thousands more may pass before the situation leadership, and not according to a nass (verbatim apmay require the coming of the awaited imam, so will pointment), as such conditions cannot be met with the rulings of Islam remain suspended throughout the absence of the imam. He states, “Although there these long years?” He also states, “Do not say, ‘We will is no text that clarifies the characteristics of the one leave off [the rulings] until the emergence of al-Hujjah who acts as deputy to the imam during his absence, (the Mahdi), peace be upon him, for [in that case], the characteristics of the ruler are found in any person why don’t you leave off the prayer as you continue who is deemed to be qualified to rule the people.” waiting for al-Hujjah?!” He then goes on to affirm the The dead Khomeini even made the act of working obligation of establishing the Islamic State for the sake towards forming this government an aspect of having of establishing the rulings of the religion. He states, iman in wilayah, which is one of the principles of their “Everyone who argues the opinion that it is not neces- religion. He states, “Having iman in the necessity of sary to form an Islamic government is rejecting the ne- forming this government and creating those institucessity of applying the rulings of Islam and is calling tions is a part of one’s iman in wilayah.” He then emto the freezing and suspension of these rulings. phasizes that the one who leads this government asKhomeini moves beyond the Rafidah’s obligating sumes the roles of the imams without acquiring their of the presence of the imam in every era and place position or status, “because our words here do not reand instead obligates the presence of a governing au- volve around one’s status or level, but rather, around thority, as he considers that what is obligatory to be the functional role,” just as the infallible imam’s as-

Rumiyah

25

THE RAFIDAH RAISE A NEW GENERATION TO CARRY FORWARD THEIR CORRUPT THEORIES AND THEIR FALSE RELIGION

sumption of the roles of governance does not reduce him to the level of other rulers, “for indeed, the imam holds a praiseworthy position, a lofty status, and a formative khilafah to whose leadership every atom of the universe submits, and that from the necessary aspects of our madhhab is that our imams hold a position that cannot be attained by a king, nor by a prophet.” And with this, the tawaghit of the Rafidah left for their imams that by which they ascribe them as partners with Allah  in His names and attributes, in calling upon them, and in seeking to attain nearness to them through acts of obedience, and they removed from them some of what they had claimed for them of the right to legislate and rule. So those whom they refer to as “fuqaha” (jurists) hold within their hands the affair of legislation in the name of ijtihad, and it is upon the followers to obey them in that, due to them being the deputies of the imam. And when these tawaghit assumed the position of ruling over the people directly and implementing their laws on them, the need for the absent imam completely ceased to exist. And as long as it was possible to establish their false religion, implement their manmade shari’ah, rob the people of their wealth in the name of “khums,” and fight their enemies in the name of “jihad,” all in the absence of the imam, what then would be the need for the return or emergence of the imam if there were no difference between him being present or absent? Based on this, the Rafidah today are divided concerning the theory of wilayat al-faqih, with one camp supporting it and viewing it as an obligation, and another camp opposing it and continuing to insist on the theory of intidhar (waiting), and deeming it forbidden to establish any states before the return of their imam from his absence, and yet another camp accepting it on the basis that it will pave the way for the return and emergence of their imam by bringing about the right 26

ARTICLE

conditions through the increase of his supporters, the preparation of military equipment, and the increase of their strength – all of which would remove the absent imam’s fear of his enemies – and even by deeming those states that function on the basis of wilayat al-faqih as being a means of spreading corruption in the land, so that the earth would be filled with injustice and turmoil, and this would become a cause for the emergence of the imam so that he could fill it with justice and security. However, the voices of those who back wilayat al-faqih are the loudest today, due to their grip on the reigns of authority and the state, and their possession of extensive human and financial capabilities through what they control of Iran’s resources and what they’ve seized of the resources of Iraq and other countries. What Comes After Wilayat al-Faqih The scholars of the Rafidah who believe in wilayat al-faqih have restricted to themselves that which they had previously restricted to their imams, and they did so based on their understanding of the narration which states, “The scholars are the inheritors of the prophets,” a statement which they attribute to Ja’far as-Sadiq . The dead Khomeini stated, “And if we were to look to the statement of Allah , ‘The Prophet is more worthy of the believers than themselves’ (Al-Ahzab 6), and ponder his (i.e. Ja’far as-Sadiq) statement, ‘The scholars are the inheritors of the prophets,’ we would come to know that leadership is from the titular affairs which can be transferred, and this is not traditionally impossible.” He also states, “‘Hujjah of Allah’ means that the imam is the people’s point of reference in all their affairs, and Allah has designated him and granted him authority over all the affairs which bring benefit and happiness to the people, and likewise are the

jurists, for they are the points of reference and leaders of the Ummah.” And they considered themselves as having been appointed by their imams to judge between the people, and as such, the iman of their followers in the leadership of these jurists over them was an aspect of their iman in the leadership of their “infallible” imams. Khomeini mentions a narration from Ja’far as-Sadiq which states, “Make as a judge between you a man who knows our halal and haram, for indeed I have appointed him over you as a judge.” After mentioning this narration he states, “Based on what this narration necessitates, the scholars have been appointed by the imam to govern and judge between the people, and their position continues to be safeguarded for them.” With that, they considered that if Ahl al-Hall wal‘Aqd (those who appoint and remove the ruler) selected an individual who was qualified to rule (because he possessed the two conditions they considered to be fundamental, the conditions of being just and having juristic knowledge), it was on the same level as a nass, which they previously made to be a condition for imamah or for being the deputy to the imam. Through the sum total of what we’ve mentioned, it becomes clear that the Rafidah today, with their application of the theory of divine imamah – upon which their religion is established – and other principles and theories that branch from it, greatly resemble the mushrikin of the Arabs who would craft idols with their own hands out of dates in order to worship them besides Allah, and would then eat them when they became hungry. As such, the tawaghit of the Rafidah gradually did away with their principles and theories, due to the benefits they found elsewhere, after having initially taken them for centuries as idols which they worshiped and a basis for wala and bara, over which they either established ties of affection or declared enmity. The Path of those Who Are Guided… Not the Straying of the Misguided This is how the religion of the Rafidah developed over the course of the past centuries, leading to them affirming the correctness of what that over which they abandoned the jama’ah of the Muslims – their denunciation of the legitimacy of the leadership of the rightly guided khulafa due to the Muslims having selected them, and their claim that a divine text (nass) and prophetic will (wasiyyah) were obligatory for anyone who

deserved leadership over the affair of the Muslims. This was so that they could restrict it to ‘Ali  and his sons after him based on what they claimed for them of a nass and wasiyyah, and thereby reject the leadership of all those who assumed leadership over the affair of the Muslims, declare their enmity towards them and fight them, add to their religion, introduce many heresies therein, and go to extremes in fabricating lies against Allah , His Messenger, and the Messenger’s household, all in order to aid their religion and isolate their madhhab from the religion of the Muslims, to the extent that it became an independent religion established upon shirk and superstition, which they had no narrations they could depend on in order to follow it and no intellect that they could depend on in order to take from it. This is how all false madhhabs and misguided groups develop, which claim that they are striving to establish the Islamic State and which proceed upon heretical paths for which they have no evidence or narrations from the righteous Salaf. These heretical paths thus lead them away from the correct path and cast them into the chasms of shirk and kufr even though they claim to want to establish the religion. So they stumble into these chasms as if they were blind and they change their colors as if they were chameleons, to the extent that you would not know of any principle which they use as their foundation. And if they were to agree with some aspect of the truth in some of their statements and deeds, they would not intend by it except that which they intended with any of the paths of misguidance which they had previously followed. So if they were to find within that truth something which they crave, they would cling to it, and if they were to find something other than that, they would criticize it and go back to tossing about in their confusion, searching for guidance on the paths of deviance. As for Ahlus-Sunnah wal-Jama’ah, who proceed upon the prophetic methodology in their endeavor to establish the religion, they are upon one path which they have not left since their prophet g was sent and until Allah inherits the earth and all those upon it. They were not confused by the various paths, and did not follow any deviant roads. Rather, they cling to the straight path of Allah, which is His Book and the sunnah of His Prophet g, and they hold firmly to the strong rope of Allah, which is the Jama’ah of the Muslims. They believe in Allah in truth, place their trust in him truthfully, and wage jihad in His path sincerely, and Allah guides them upon the straight path.

Rumiyah

27

All praise is due to Allah, the Lord of the creation. May blessings and peace be upon the most noble of the messengers, and upon his family and all his companions. As for what follows. Indeed, the lying, government scholars have resorted to distorting the fiqh of jihad, just as they distorted the tawhid with which the prophets and messengers had come. They have made the People of the Scripture, the Majus, and the mushrikin out to be the brothers and allies of the Muslims. They sought to reconcile between the religions and to make them all one, so they declared – through their books and fatwas – that the blood and wealth of these disbelievers was 28

FEATURE

impermissible to violate. The condition of these scholars is like that of the Jews about whom Allah  said, “Among the Jews are those who distort words from their [proper] usages” (An-Nisa 46). Killing the kuffar in their own lands or stealing their wealth are among the issues widely discussed by the fuqaha. However, these taghut scholars promoted the fiqh of pacifism, strove to erase these issues from the religion of Islam, replace them with the manhaj of humiliation and subservience to the kuffar, and subjugate the people to the new religion they had established, which was built on the foundation of “the peaceful co-existence of all religions,” the solidification of “the principles of Islam,” pacifism, and the abolishment of jihad. Suddenly, you find many of those who associate themselves with knowledge and Islam almost agreeing on prohibiting a matter on whose permissibility the Ummah previously had ijma’. And this wouldn’t be strange if we were to reflect on the statement made by Anas Ibn Malik  when az-Zuhri entered upon him in Dimashq and said to him, “What is it that is making you weep?” So Anas said, “I could not recognize anything [of the acts of worship] that I had come to witness except for the prayer, and now even the prayer has been lost” (Reported by al-Bukhari). So how would it be if he were to have reached our era, in which clear rulings in the Book of Allah, the sunnah of Allah’s Messenger g, and the ijma’ of the Salaf have been wiped out? And among the rulings that have been done away with is the ruling on the blood and wealth of the harbi (belligerent) kuffar, and the fact that their blood does not have ‘ismah (protection from being violated) except through their embracing of Islam or through a covenant that is valid in the Shari’ah, and as such, it is permitted for the Muslim to shed their blood and take their wealth as he wishes, in accordance with the example of the Prophet g and his noble companions . But you find today that the scholars and the callers to misguidance criticize the muwahhidin and accuse them of distorting the image of Islam on account of the very deeds that were carried out by the Sahabah, such as Abu Basir and Abu Jandal . And at the same time, you do not hear from them a single word when their masters from among the tawaghit of the West and the East loot the wealth of the Muslims. And indeed, the Islamic State has taken it upon its shoulders to wage jihad against the enemies of this religion – from among the kuffar and murtaddin – with sword and spear, and with proofs and

clarifications until the religion is entirely for Allah and until there returns the Muslims their religion, clear and pure, as it had been before. Allah  said, “And fight them until there is no fitnah and [until] the religion, all of it, is for Allah. And if they cease - then indeed, Allah is Seeing of what they do” (Al-Anfal 39). In this article, we will clarify the ruling on the wealth of the harbi kuffar in their lands, and demonstrate that what is taken from them can include that which is ghanimah, that which is fay, and that which is talassus and ihtitab (wealth taken through fraud and deception). We will also mention the statements of some scholars on this subject and respond to some misconceptions. Likewise, we will not miss the opportunity to mention some of the benefits of taking their wealth in the framework of the comprehensive war between the Khilafah state and the nations of kufr altogether. And it is Allah who grants success and who guides to the straight path. The Blood and Wealth of the Harbi Kafir Is Permissible to Violate The default with regards to the blood and wealth of the harbi kuffar is that it does not have ‘ismah. The scholars have an ijma’ that the ruling of Allah concerning the harbi kuffar is that neither their blood nor their wealth has ‘ismah. Rather, both their blood and wealth are permissible for the Muslims. Imam Ibn Taymiyyah  said, “And kufr alongside muharabah (belligerence) is present in every kafir, so it is permitted to enslave him just as it is permitted to kill him” (Majmu’ al-Fatawa). And indeed, the harbi kuffar – according to the terminology of the fuqaha – are not only those kuffar who are at war with the Muslims. Rather, the harbi kuffar include all those to whom the Muslims have not granted security, either with a dhimmah contract, a covenant of security, or a ceasefire treaty, regardless of whether they are soldiers enlisted in the military, or non-combatants and others from among the common masses of the kuffar. Their blood and wealth is permissible for the Muslims, and this ruling encompasses all mushrikin everywhere. Allah  said, “Then kill the polytheists wherever you find them and capture them and besiege them and sit in wait for them at every place of ambush. But if they should repent, establish prayer, and give zakah, let them [go] on their way. Indeed, Allah is Forgiving and Merciful” (At-Tawbah 5). He  also said, “But if they repent, establish prayer, and

Rumiyah

29

THE MURTADD ABU BASIR AT-TARTUSI, A PROPONENT OF MISCONCEPTIONS RELATED TO THE KUFFAR’S VISAS

give zakah, then they are your brothers in religion” (At-Tawbah 11). So the reason that their blood has been made permissible is their committing of shirk. Therefore, if they repent from shirk, their blood is protected. Ibn Qudamah said, “There is no qisas (punishment of retribution) for one who kills a harbi kafir, due to the statement of Allah , ‘Then kill the polytheists wherever you find them’ (At-Tawbah), nor for the one who kills a murtadd. And because he (i.e. the murtadd) is one whose blood is permissible to shed, he is more resembling of the harbi kafir” (Al-Kafi fi Fiqh al-Imam Ahmad). And in the Sunnah, Ibn ‘Umar  narrated that Allah’s Messenger g said, “I have been commanded to fight the people until they bear witness that there is no god but Allah and that Muhammad is the Messenger of Allah, and until they establish the prayer and pay the zakah. If they do that, they have protected their blood and their wealth from me except by a right of Islam, and their reckoning is upon Allah” (Reported by alBukhari and Muslim). So there is no ‘ismah for blood and wealth except by entering into Islam. Imam at-Tabari  said, “The ijma’ is that the ruling of Allah on the harbi mushrikin is that they are to be killed” (Jami’ al-Bayan fi Tawil al-Quran). Imam ash-Shafi’i said concerning that which gives ‘ismah to the blood of the kuffar, “Allah  made the blood and wealth of the kafir permissible, unless he pays the jizyah or is given a covenant of security for a period of time” (Al-Umm by ash-Shafi’i). He  also said with regards to the one granted a covenant of security, “The covenant which I described 30

FEATURE

as being for an indefinate period of time can only be given for a finite period of time and is given to the mu’ahid himself (the one seeking the covenant). As long as he upholds the covenant, it is applicable to him, but if he withdraws from it he becomes a harbi whose blood and wealth are permissible” (Al-Umm). Dar al-Kufr Is a Land of “Ibahah” Dar al-Harb – or Dar al-Kufr – is a land of “ibahah” (i.e. a land where the blood and wealth of its inhabitants are permissible to violate), and this is based on what was previously presented as evidence that committing shirk with Allah  renders one’s blood and wealth permissible, and as such, the blood and wealth of the kuffar are permissible for the Muslims. Imam ash-Shafi’i said  said in his book, al-Umm, “The land [of dar al-harb] is permissible [for a Muslim to violate blood and wealth therein] because it is a land of shirk.” Al-Jassas al-Hanafi said, “Anything that is in dar al-harb is not a valid possession, because it is a land of ibahah and the wealth of its inhabitants is permissible” (Ahkam al-Quran). Ibn Abi Zayd al-Qayrawani al-Maliki said, “Sahnun said, ‘And if a people in dar al-harb embrace Islam, it is permissible for them to kill whoever they can and take their wealth’” (An-Nawadir waz-Ziyadat). Shaykh Hamd Ibn ‘Atiq said, “And those who have shared in the opinions of the scholars known for extensively researching issues have no doubt read that if shirk emerges in a given land, the forbidden matters are openly practiced there, and the symbols of the religion

are undone therein, that land becomes a land of kufr, the wealth of its people is taken as ghanimah, and their blood is rendered permissible” (Ad-Durar as-Saniyyah fil-Ajwibat an-Najdiyyah). The Wealth of the Kuffar Is Either Ghanimah, Fay, or Ihtitab Imam Ibn Taymiyyah  said, “As for ghanimah, it is wealth that is taken from the kuffar through fighting” (Majmu’ al-Fatawa). Allah has permitted ghanimah for the Muslims. He  said, “So consume what you have taken of war booty [as being] lawful and good, and fear Allah. Indeed, Allah is Forgiving and Merciful” (Al-Anfal 69). And in the Sahihayn, Jabir Ibn ‘Abdillah  narrated that the Prophet g said, “I have been given five things which none has been given before me: I have been aided with terror for the distance of one month’s march, and the earth has been made a place of prayer and a means of purification for me, so let any man from my ummah whom the prayer has reached pray [wherever he is], and ghanimah has been permitted for me and was not permitted for anyone before me, and I have been granted intercession, and a prophet would be sent to his people specifically whereas I have been sent to all of mankind.” As for fay, “It is that which is taken from the kuffar without any fighting” (Majmu’ al-Fatawa). Allah  said, “And what Allah granted as fay to His Messenger from among them – you did not spur for it [in an expedition] any horses or camels” (Al-Hashr 6). As for ihtitab or talassus, it is to plunder the wealth of the kuffar through fraud and deception, and it is wealth that is permissible if one does not explicitly grant security to them. There is no legitimate difference of opinion among the scholars concerning its permissibility. However, they difffered as to whether it is to be regarded as ghanimah, or merely as permissible income that is specific to the one who takes it. The Scholars’ Opinions on What Is Subject to Khums from the Wealth of Ihtitab Talassus occurs with a raid that takes place either with or without the permission of the imam, and with or without the presence of a strong force. It also occurs without a raid taking place, as in the case of the talassus carried out by a prisoner after he becomes free, or talassus carried out by a merchant through a sale

transaction or by denying a person his wealth, or talassus carried out by one who embraces Islam in dar alharb. In each of these cases there are details mentioned by the scholars with regards to what is subject to the khums and what is not. Firstly: Talassus Accompanied by a Raid The majority of the scholars hold that if either one Muslim or a group of Muslims who comprise a force of strength carry out a raid in dar al-harb and take wealth by force or through deception, this wealth is subject to the khums. The majority did not specify a certain number of people as a condition for strength to be achieved. Imam al-Baghawi ash-Shafi’i  said, “Regardless of whether they are few or many in number, the khums belongs to those who have a right to the khums and the remaining wealth belongs to them (i.e. those who took the wealth from the kuffar). Even if it were just one man who entered dar al-harb, fought a harbi, and took from him some wealth, that wealth would be subject to khums and what remained after subtracting the khums would be his” (At-Tahdhib fi Fiqh al-Imam ash-Shafi’i). As for the Hanafis, Abu Yusuf placed a condition that it must be nine Muslims or more before the wealth is subject to khums because that is the number by which strength is achieved. As for individual Muslims [less than nine in number] carrying out raids, the Hanafis did not view the wealth they take as being subject to khums, and instead considered it to be a permissible form of income, unless the one carrying out the raid on dar al-harb did so with the permission of the imam, as in that case he would be reinforced with the strength of the imam and as such, he would take the ruling of a sariyyah (detachment of troops). Secondly: Carrying Out a Raid or Talassus with or without the Imam’s Permission The majority of scholars did not differentiate between those who have the permission of the imam and those who don’t, and they held the opinion that regardless of whether one heads out with or without the imam’s permission and then takes the wealth of the kuffar, that wealth is subject to khums. Imam al-Baghawi ash-Shafi’i  said, “And if a group carries out a raid without the imam’s permission, it is disliked, because if they were to head out with his permission he would look into their circumstances and send them aid. So if

Rumiyah

31

they do it without his permission and they take ghanimah, what they take as ghanimah is subject to khums” (At-Tahdhib fi Fiqh al-Imam ash-Shafi’i). Abu Muhammad ath-Tha’labi al-Baghdadi al-Maliki said, “And whoever enters dar al-harb alone to steal wealth and subsequently obtains ghanimah, the khums is taken from it, and Malik made no distinction between him entering with or without the imam’s per-

GHANIMAH IS THE PUREST OF PROVISIONS

mission” (‘Uyun al-Masail by al-Qadi ‘Abdul-Wahhab al-Maliki). This is the opinion of the majority, and it is one of the opinions reported from Imam Ahmad. In mentioning the opinion reported from Imam Ahmad, Ibn Qudamah said, “That their ghanimah is like the ghanimah of anyone else: The imam takes the khums from it and divides the rest among them. And this is the statement of most of the scholars – including ash-Shafi’i – due to the general nature of Allah’s  statement, ‘And know that anything you obtain of war booty – then indeed, for Allah is one fifth of it’ (Al-Anfal 41)... to the end of the ayah. And qiyas is made based on [the ruling that would apply] if they were to have entered with the imam’s permission” (Al-Mughni by Ibn Qudamah). As for the Hanafis, they differentiated between those who have the imam’s permission and those who do not. Abu Yusuf said, “I asked Abu Hanifah, saying, 32

FEATURE

‘What is your opinion in the case of one or two men who go out from the city or the country, carry out a raid in dar al-harb, and obtain ghanimah? Is what they obtained subject to the khums?’ He said, ‘What they obtained is not subject to the khums because these two men can be compared to a thief with regards to what they’ve obtained, so it belongs to them.’ I said, ‘But if the imam sends a man from the military camp as a vanguard and he obtains ghanimah, is it subject to the khums, with the remainder being divided between him and the soldiers in the camp?’ He said, ‘Yes.’ I said, ‘But what’s the difference between this man and the other two men?’ He said, ‘Because this man was sent by the imam from the military camp, and the military camp is a means of support for him, whereas the other two men did not come from the military camp. They only came out of the city or the country, voluntarily, and without the imam’s permission’” (As-Siyar as-Saghir). This opinion is one of the opinions reported from Imam Ahmad. In mentioning this other opinion reported from Imam Ahmad, Ibn Qudamah said, “It belongs to them without being subject to the khums.” This is the opinion of Abu Hanifah, because it is a permissible form of income obtained without jihad, so for them it was comparable with ihtitab (gathering wood), for jihad is only carried out with the permission of the imam, or by a group that has strength. As for this, it is robbery and theft, and it is merely the obtainment of income” (Al-Mughni). There is a third opinion, and it has also one of the opinions reported from Imam Ahmad. It is that they have no right to it, and that in fact it belongs to the Muslims, because they are sinning by heading out without the imam’s permission. Ibn Qudamah said, “With regards to a slave that flees to the Romans and

then returns and has goods with him, Ahmad said, ‘The slave belongs to his master, and what is with him of goods and wealth belongs to the Muslims, because [such slaves] have committed a sin with this deed of theirs, so they have no right to it (i.e. the goods)’” (Al-Mughni). Thirdly: The Talassus of a Merchant, or a Prisoner Who Has Become Free and Resides in Dar al-Kufr, or One Who Embraces Islam There Anyone who examines the difference of opinion among the scholars concerning this issue will find that from among the reasons for wealth being subject to the khums is that it is taken by force and with fighting, and this is a condition stipulated for ghanimah. Likewise, another reason is the permission of the imam, as it is referred to as jihad when one fights behind him. As for anything other than that, the scholars have not included it in the category of what is referred to as ghanimah, and have instead referred to it as a permissible form of income, comparable to hunting or gathering wood, and this is like the case of talassus carried out by a merchant, or a prisoner who has become free, or a Muslim who resides among the kuffar, or one who embraces Islam in dar al-harb, and the evidence for this is what Imam at-Tabari  reported in his tafsir from Salim Ibn Abil-Ja’d concerning the tafsir of Allah’s  statement, “And whoever fears Allah - He will make for him a way out” (At-Talaq 2). Salim said, “It was revealed concerning a man from [the tribe of] Ashja’ who was afflicted by hardship. So he came to the Prophet g, who said to him, ‘Fear Allah and have patience.’ So he went back, and then found his son, who had been taken prisoner by the enemy. Allah had liberated him from them and he took some of their goats [when he escaped]. So he came and mentioned this to Allah’s Messenger g and said, ‘Is it okay for me, O Messenger of Allah?’ So he said, ‘Yes’” (Jami’ al-Bayan fi Tawil al-Quran). So this Muslim prisoner took these goats after escaping from them, and the Prophet g did not subject them to the khums because they were obtained in dar al-harb, outside of Muslims’ area of authority, without any fighting and without his g permission, so he didn’t consider it ghanimah. For this reason, the condition for wealth to be considered ihtitab is that it be taken in dar al-harb without the imam’s permission. And this ruling is actualized in the case of a merchant if he steals wealth in dar al-harb. Imam al-Baghawi

 said, “And if he were to enter dar al-harb and take something from a harbi by way of a sale transaction, and then denied him his wealth and fled, [that wealth] belongs specifically to him and is not subject to the khums” (At-Tahdhib fi Fiqh al-Imam ash-Shafi’i). And it is the same ruling in the case of those who reside in dar al-harb and have not explicitly granted the kuffar security, and likewise those who embrace Islam in dar al-harb and then steal from the kuffar. This is due to the conditions that were present in the case of the one who took the goats in the time of the Prophet g, and there is no evidence for those who say that this wealth that was taken from the kuffar is subject to the khums. Ibn Abi Zayd al-Qayrawani said, “Sahnun said, ‘And if a people embrace Islam in dar al-harb, it is permissible for them to kill whoever they can and take their wealth’” (An-Nawadir waz-Ziyadat). And there is no difference with regards to the owner of the wealth, so one can steal the wealth of a man, a woman, or a child from among the kuffar. How the Wealth Taken from the Harbi Kuffar Is to be Divided Ghanimah: Allah  said, “And know that anything you obtain of war booty – then indeed, for Allah is one fifth of it and for the Messenger and for [his] near relatives and the orphans, the needy, and the [stranded] traveler, if you have believed in Allah and in that which We sent down to Our Servant on the day of criterion – the day when the two armies met. And Allah, over all things, is competent” (Al-Anfal 41). So four-fifths of the ghanimah go to the mujahidin who took that ghanimah, and the remaining one-fifth goes to the categories of people mentioned in the ayah of ghanimah in Surat Al-Anfal. Ibn ‘Umar and Ibn Abbas  both narrated, saying, “Allah’s Messenger g would divide the khums into five portions,” meaning, the remaining one-fifth would be divided into five portions. Imam Ahmad said, “The khums belonging to Allah and His Messenger is one [portion], and for the near relatives one portion – and they are the relatives of the Prophet g, those being the tribes of Bani Hashim and Bani al-Muttalib, as the Prophet g did not divide this portion except among them – and for the orphans one portion, and for the needy one portion, and for travelers one portion” (Masail Ahmad Ibn Hanbal Riwayat Ibnihi ‘Abdillah).

Rumiyah

33

What the Portion of Allah and His Messenger g Is Spent On: The portion of Allah and His Messenger g – accordnig to the correct opinion – is fay that is spent on horses, weapons, and the interests of the Muslims. Ibn Qudamah said, “Allah only attributed it to Himself and His Messenger so that it be known that what concerns him is the maslahah (the Muslims’ interests), and that this is not specific to the Prophet g such that it comes to an end with his death” (Al-Mughni by Ibn Qudamah). Fay: Allah  clarified that which fay is to be spent on in Surat Al-Hashr: “And what Allah granted to His Messenger of fay from the people of the towns – it is for Allah and for the Messenger and for [his] near relatives and orphans and the [stranded] traveler – so that it will not be a perpetual distribution among the rich from among you. And whatever the Messenger has given you – take; and what he has forbidden you – refrain from. And fear Allah; indeed, Allah is severe in penalty. For the poor emigrants who were expelled from their homes and their properties, seeking bounty from Allah and [His] approval and supporting Allah and His Messenger, [there is also a share]. Those are the truthful. And [also for] those who were settled in Madinah and [adopted] the faith before them. They love those who emigrated to them and find not any want in their breasts of what the emigrants were given but give [them] preference over themselves, even though they are in privation. And whoever is protected from the stinginess of his soul – it is those who will be the successful. And [there is a share for] those who came after them, saying, ‘Our Lord, forgive us and our brothers who preceded us in faith and put not in our hearts [any] resentment toward those who have believed. Our Lord, indeed You are Kind and Merciful’” (Al-Hashr 7-10). The scholars differed as to whether or not fay is subject to the khums, and the reason for their difference of opinion is that the seventh ayah of Surat Al-Hashr mentions the same categories of people whom Allah  mentioned in the ayah of ghanimah in Surat Al-Anfal. So a group of scholars took what was apparent from the ayah, despite the fact that Allah  did not mention the khums as He did in the ayah of Al-Anfal. Another group of scholars took the opinion of ‘Umar , who read the statement of Allah  in the verses mentioned above and said, “These [verses] have encompassed all 34

FEATURE

the Muslims.” So these verses are mentioned for the purpose of clarifying the encompassing nature of the ruling not for the purpose of specifying that these categories of people receive the khums. Ibn Qudamah stated in al-Kafi, “What is apparent in the [Hanbali] madhhab is that it is not subject to the khums, due to the statement of Allah , ‘And what Allah restored [of property] to His Messenger from them - you did not spur for it [in an expedition] any horses or camels’ (Al-Hashr 6)... to the end of the related verses that follow. So He made it entirely for all of the Muslims. ‘Umar  said when he read these verses, ‘These [verses] have encompassed all the Muslims, and if I were to live long, I would see a shepherd in the valley of [the tribe of] Himyar who received his share from the fay without having to sweat for it’” (Al-Kafi fi Fiqh al-Imam Ahmad). However, Ibn Qudamah himself took the opinion that the fay is subject to the khums, so one-fifth of the fay belongs to those whom Allah  mentioned in the ayah of ghanimah and fay, and the remaining fourfifths of the fay belong to all the Muslims in the order he mentioned in his book, al-Kafi. He said, “It begins with the most important, and then the next most important. And the most important of interests is to suffice the armies of the Muslims with respect to their sustenance, and to man the frontiers with the numbers required, and to suffice them concerning their means of sustenance, and to build anything that needs to be built, and to dig trenches, and to purchase anything needed of riding animals and weapons, and then what’s next important and then next important, including the building of arches, roads, and masajid, the digging of canals, [the building of dams for] stopping floods, and [the financing of] the sustenance of judges, imams, muadhdhins, and others whom the Muslims are in need of, as well as anything else that brings benefit to the Muslims. And whatever is left over is divided among the Muslims, due to what we have mentioned of the ayah and the statement of ‘Umar ” (Al-Kafi fi Fiqh al-Imam Ahmad). Granting Security There is no difference of opinion that dar al-harb is a land of ibahah, and that the blood and wealth of the harbi kuffar have no ‘ismah, and that contracts of dhimmah and covenants of security prohibit their blood from being shed. With regards to the mu’ahadin – those kuffar who have a covenant of security or a

THE EUROPEAN CENTRAL BANK - THE MUSLIMS MUST STRIKE THE ECONOMIES OF THE KUFFAR

ceasefire treaty with the Muslims, if the conditions stipulated in such contracts are fulfilled, it is an obligation to uphold these commitments and contracts, and this is an ijma’, and there is no difference of opinion concerning it. Allah’s Messenger g said, “Whoever kills a mu’ahad (a kafir under a security covenant, a ceasefire treaty, or a dhimmah contract) will not smell the fragrance of Jannah. And indeed, its fragrance is found from a distance of 40 years of marching” (Reported by al-Bukhari). A covenant of security granted by a Muslim to a mushrik makes it binding on the Muslims to withhold their hands from that mushrik, in accordance with the agreed upon hadith which states that ‘Ali  said, “Allah’s Messenger g said, ‘The Muslims are united concerning their covenants – the least among them endeavors to uphold them. So whoever betrays a Muslim, upon him is the curse of Allah, the angels, and all of mankind, and nothing will be accepted from him” (Reported by al-Bukhari), and also in accordance with the narration of ‘Ali  that the Prophet g said, “The believers are equal with regards to their blood, they are one hand against all others, and the least among them endeavors to uphold their covenant. A believer is not to be killed [in retribution] for [the killing of] a kafir, nor one who has a covenant that is still valid” (Reported by Ahmad, Abu Dawud, and an-Nasai). Ibn Hisham said, “Abu ‘Ubaydah narrated to me that when Abul-‘As Ibn ar-Rabi’ came from Sham and had with him the wealth of the mushrikin, it was said to him, ‘Why don’t you embrace Islam and then take this wealth [for yourself] as it is the wealth of the mushrikin?’ So Abul-‘As said, ‘How evil it would be for

me to begin my Islam by betraying my trust’” (Sirat Ibn Hisham). And it was reported that Mughirah Ibn Shu’bah had accompanied a group of people in his jahiliyyah, and then killed them and took their wealth. He then came and embraced Islam. So the Prophet g said, “As for your Islam, I accept it, and as for the wealth, I have nothing to do with it” (Reported by al-Bukhari). Ibnul-Qayyim said, “With regards to the Prophet’s g statement to Mughirah, ‘As for your Islam, I accept it, and as for the wealth, I have nothing to do with it,’ in it there is evidence that the wealth of the mu’ahad mushrik has ‘ismah, and that it is not to be taken possession of. Rather, it is to be returned to him, for Mughirah had accompanied them on the basis of granting them security and then betrayed them and took their wealth, so the Prophet g did not take this wealth of theirs, nor did he defend it [as being permissible]. Nor did he guarantee it for them (i.e. he did not seek to ensure that it be returned to its rightful owners) because that was before Mughirah’s embracing of Islam” (Zad al-Ma’ad fi Hadyi Khayril-‘Ibad). Using Certain Terms for Deception Is Not Counted as Granting a Covenant and Then Betraying It And this is the deed of ‘Abdullah Ibn Unays and Muhammad Ibn Maslamah , for Muhammad Ibn Maslamah did not grant security to Ka’b Ibn al-Ashraf. Rather, he led him to believe that he hated living with the Prophet g and tricked him with that. He had previously sought the Prophet’s g permission to say something [concerning the Prophet g that could be

Rumiyah

35

THE MUSLIM IMPRISONED BY THE KUFFAR CAN TAKE THEIR WEALTH THROUGH TALASSUS ONCE HE IS FREE

understood negatively], and the Prophet g gave him permission for that. And among what he said, as per alBukhari, was, “Indeed, this man has asked us for charity, and he has exhausted us (it can also mean he has educated us concerning the teachings of the Shari’ah that can exhaust an individual, but it is exhaustion for the sake of seeking Allah’s pleasure), and I have come to you to seek a loan from you.” Ka’b said, “And by Allah, you will also become weary of him.” So Muhamd Ibn Maslamah said, “We have followed him, so we do not want to leave him until we see which way his affair goes.” So his statement “he has exhausted us” means that the Sahabah  gave bay’ah to the Prophet g, pledging to bear the hardships they face after giving him bay’ah, for they know what awaits them of tribulations, hardships, and difficulties in the path of Allah. However, he tricked him with this phrase and made a request of him so that Ka’b would feel reassured with him and he could then kill him. Likewise is the case with the statement of ‘Abdullah Ibn Unays to Khalid al-Hudhali: “It has reached me that you are gathering men against this man, so I have come to you concerning that.” So his statement can carry more than one meaning. With the phrase “concerning that” he can mean either that he wants to support him or that he wants to kill him. Based on this, deceiving someone through one’s statements and actions and then killing them or taking their wealth is not considered treachery if one was not explicit in granting that person security, for the granting of security is an act of making a contract between two parties – the one granting security and the one being granted security – using clear and explicit terms, not actions and statements that simply 36

FEATURE

mislead the one being addressed into believing that he has been granted security. The granting of security using explicit terms is something concerning which there is no difference of opinion among the fuqaha. As for the usage of terms that are not explicit, there is a difference of opinion in that regard. Among the scholars are those who count certain actions or statements as having granted security, and among them are those who do not. And it is not strange to find one scholar including a certain issue under the category of treachery and another including it under the category of trickery and deception in war. Overall, the sub-topics that are categorized under the granting of security using non-explicit terms don’t have any guidelines in common that the scholars have agreed on, and categorizing a sub-topic under a specific principle is a matter of ijtihad in which it is acceptable for there to be a difference of opinion, so it is not appropriate to be stubborn or to bring the issue outside of its realm. Entry Visas for Dar al-Harb Do Not Give ‘Ismah to the Blood and Wealth of the Kuffar The default ruling concerning the blood and wealth of the harbi kuffar is that it is permissible and does not have ‘ismah, so if we were to dispute concerning any scenario and differ as to whether or not it entails granting security, and the evidences for our opinions were equal or close to one another in strength, we would return to the default ruling, which dictates that the blood and wealth of the kuffar are permissible unless there is evidence that supports the existence of a valid preven-

tative factor, because ijma’ brings certainty and differ- him, then they can also do as much as possible of killing brings doubt, and certainty cannot be removed by ing and other than that, and then leave dar al-harb... doubt, and because in such a case the granting of secu- Some of the scholars of Iraq said, ‘If a Muslim enters rity would be a preventative factor that carries doubt, dar al-harb without a covenant of security and says, ‘I and having doubt in a preventative factor does not nul- am one of you,’ or he says, ‘I have come to fight alonglify a ruling established by a known reason. And there side you,’ and they leave him alone as a result, then he is no doubt that it is permissible to deceive the kuffar can take whatever he can get and kill whoever he is able in war, and this would be accomplished by lying and to, and his statement does not entail granting them sethrough the usage of ambiguous statements that are not explicit. The summary is that if wealth no longer has ‘ismah due to the owner’s kufr – such as in the case of the harbi kafir – it becomes permissible to take it using any means possible, and there is no difference of opinion on this in principle, unless the kafir is granted security. And it is permissible for the Muslims to commit deception when stealing wealth ENTRY VISAS DO NOT GIVE ‘ISMAH TO THE BLOOD AND WEALTH OF THE KUFFAR from harbi kuffar wherever they are and however they are found, and it has not been es- curity from himself’” (An-Nawadir waz-Ziyadat). tablished through any shar’i evidence nor through any And whoever enters dar al-harb using documents cultural norms that entry visas are contracts or that that are forged, or those that are authentic and which they entail the granting of security. Rather, an entry establish his religion and personal information, it is visa is permission to enter the land, and permission to permissible for him to kill them and take their wealth if enter does not entail the granting of security. And a that is easy for him, because this does not represent the man does not have security in his land while some peo- granting of security, for ‘Amr Ibn Umayyah claimed to ple of those lands don’t have security from one another, be from the tribe of Bani Bakr and offered one of the and one party granting security does not entail the oth- mushrikin some misleading information – with which er party also granting security. he tricked him – so he thought he was a mushrik and Ibn Abi Zayd al-Qayrawani said, “And if they men- was reassured concerning him. Then when he went to tion to the king that they are Muslims and he says, sleep, he killed him. So if the forged documents suggest ‘You are safe,’ but they do not grant him security and that the person carrying them is from that country, it is don’t say anything to him, and this doesn’t circulate not considered as granting security, neither according in the land such that the people of the land know that to cultural norms, nor according to the Shari’ah. they have safety, then it is permissible for these ones to And if the forged documents suggest that he is not kill and take as much as they want. And this is likewise from that country but has permission to enter, as is the the case if he says to them, ‘I grant you security, so go case with forged documents, then this is not considered to the land of Islam,’ and they do not say anything to as granting security because it is from the deceptions

Rumiyah

37

JÜRGEN TODENHÖFER - A KAFIR WHOSE COVENANT OF SECURITY HAS ENDED AND WHOSE BLOOD IS HALAL ONCE MORE

of war. And there is nothing stronger than the action of the Sahabah – Muhammad Ibn Maslamah and his group – and this resembles the act of associating oneself to dar al-harb or to its kafir inhabitants, and also resembles the act of seeking refuge in their lands, or spending the night in their territory with them, so it is not considered as a Muslim granting security to those kafir nations. And spending the night with those whom you intend to kill is not considered as granting security, as was the case with the Sahabi, ‘Amr Ibn Umayyah ad-Dumari , and with the case of Muhammad Ibn Maslamah , who entered the fortress of the Jews and then deceived and killed Ka’b Ibn al-Ashraf. So the mujahid’s entering into dar al-harb by way of seeking refuge there is similar to the actions of the Sahabah, as long as it does not entail kufri matters and contracts. Inciting the Muslims to Take the Wealth of the Kuffar and Wage Jihad with It When the Prophet g performed hijrah to Madinah, the source of his provision was ghanimah, and it is the best source of provision, for the wealth that is taken from the kuffar by force is more pure than that which a man obtains in any other way. Allah  said, “So consume what you have taken of war booty [as being] lawful and good, and fear Allah. Indeed, Allah is Forgiving and Merciful” (Al-Anfal 69). Ibnul-Qayyim said, “What is correct is that the most halal of income is that from which came the provision of Allah’s Messenger g, this being income from ghanimah and that which had been permitted for them by the words of the Law-Giver. And this income 38

FEATURE

has been praised in the Quran more than any other, and its people have been praised in ways that others have not, and for this reason Allah chose it for the best of His creation and the seal of His prophets and messengers, who said, ‘I was sent with the sword before the Hour, until Allah is worshiped alone and without partner, and my provision has been placed in the shadow of my spear, and humiliation and lowliness has been placed upon those who oppose my command.’ And it is the provision that is taken with strength and dignity, by subduing the enemies of Allah, and it is the most beloved thing to Allah, so no other type of income can compare with it. And Allah knows best” (Zad alMa’ad). Some Muslims today may not like taking the wealth of the kuffar by force and may feel that the wealth they obtain doing other work is better, and this is incorrect, for the best of halal according to the text of the Quran is ghanimah, and it was the provision of the Prophet g after his hijrah to Madinah. Allah created this wealth for the sons of Adam so they could use it to aid them in obeying Him and worshiping Him, so if anyone uses it to aid him in disbelieving in Allah and committing shirk with Him, Allah gives power to the Muslims over him and they take it from him and return it to those who have more right to it – those who worship Allah, obey Him, and practice tawhid. For this reason it was named “fay,” due to it returning to those who have more right to it and for whom it was created. And it is a must on every muwahhid to expand the scope of his jihad to include waging war on the kuffar’s wealth – for the war on wealth and economies

IT IS PERMISSIBLE TO KIDNAP THE CHILDREN OF THE HARBI KUFFAR

represents the largest of the arenas of jihad – as was done by the Prophet g in many raids, where he would take the wealth of the kuffar and destroy their property. And there is no doubt that the kuffar today use their wealth to mobilize their armies and their capabilities, so it is upon the muwahhidin to discover and conceive new methods of weakening the kuffar’s economies and taking or destroying their wealth. And it is upon the Muslims – specifically those who reside in dar al-kufr and cannot find a way to make hijrah – to do what Abu Basir  did to the mushrikin of Makkah. And there is no doubt that exhausting the wealth of the kuffar today has a major impact on our war with them. And from that also is taking or destroying the wealth of the harbi kuffar in order to ruin their lands, which would weaken the enemy’s strength and harm his economy. Abu Yusuf said, “And there is no harm in burning their fortresses with fire, or flooding them with water, or ruining and destroying them on top of them, and setting up catapults against them, due to His  statement, ‘They destroy their houses by their [own] hands and the hands of the believers’ (Al-Hashr 2), and because all that is considered fighting, due to what it entails of subduing, suppressing, and enraging the enemy, and because the sanctity of any wealth is due to the sanctity of its owner, and they have no sanctity concerning their persons until they are killed, so how then concerning their wealth?” (Badai’ as-Sanai’). Furthermore, this wealth may benefit jihad if it is utilized for the cause of Allah, so the muwahhid takes from the harbi kafir in order to finance the hijrah of his Muslim brothers to the wilayat of the Khilafah, or to finance those waging jihad against the kuffar. And how

many a Muslim has delayed his hijrah and been forced to work under the employment of the kuffar until he can obtain enough money for his journey, and Allah’s help is sought. And likewise, the mujahid muwahhid uses the wealth of the kuffar to purchase any required weapons and equipment to carry out operations in the enemy’s homeland. Therefore, O muwahhid residing in the lands of the kuffar, be like Abu Jandal  and do not hesitate to take the wealth of the harbi kuffar, either by force or through theft and fraud, and ponder the statement of Imam Ibn Taymiyyah  concerning the Muslims who enters dar al-harb: “Likewise, if he kidnaps them or their children, or subdues them in any way, then the lives and wealth of the harbi kuffar are permissible for the Muslims. So if they seize them in a shar’i manner they own them” (Majmu’ al-Fatawa). This is with regards to kidnapping their children, so how then with regards to stealing their wealth? And do not forget that their war on the Islamic State is dependant on wealth, so purify your intentions, place your trust in Allah, and do not seek anyone’s advice with regards to taking their wealth. Proceed forward with Allah’s blessing, for indeed stealing the kuffar’s wealth weakens them, threatens the security of their economies, strengthens and emboldens the believers, and prepares them for something greater than theft, and this is among the aspects of jihad that have been abandoned in this era except by a group of those who are truthful, and how few they are. We ask Allah to grant victory to His mujahid slaves, and to heal the breasts of the muwahhidin. And all praise is due to Allah, the Lord of the creation.

Rumiyah

39

As the soldiers of the Khilafah continue waging war on the forces of kufr, we take a glimpse at a number of recent operations conducted by the mujahidin of the Islamic State that have succeeded in expanding the territory of the Khilafah, or terrorizing, massacring, and humiliating the enemies of Allah. These operations are merely a selection of the numerous operations that the Islamic State has conducted on various fronts across many regions over the course of the last few weeks. East Asia On the 9th of Ramadan, approximately 10 soldiers of the Crusader Filipino army were killed in clashes with the soldiers of the Khilafah in the area of Mama Sabano south of Cotabato. On the 13th of Ramadan, the soldiers of the Khilafah targeted a position held by the Crusader Filipino army with mortar rounds in the area of Batikul on the island of Jolo Sulu. The mujahidin also destroyed one of the Crusaders’ troop carriers in the area of Maguindanao. 40

NEWS

On the 14th of Ramadan, 11 soldiers of the Crusader Filipino army were killed in clashes with the soldiers of the Khilafah, and 8 others were sniped and killed in the neighborhood of Dagudian in the city of Marawi. One of their armored vehicles was also disabled after being targeted with rocket projectiles. On the 16th of Ramadan, 12 soldiers of the Crusader Filipino army were killed in clashes with the soldiers of the Khilafah in the neighborhood of the Aykum station. Another 5 were likewise killed after being targeted with sniper weapons in the neighborhood of Mabandi in Marawi. On the 19th of Ramadan, the soldiers of the Khilafah engaged in clashes with the Crusader Filipino army in the neighborhood of Monkado, killing three of them. Another 5 were likewise sniped and killed in the neighborhood of Mabandi. On the 22nd of Ramadan, two Filipino soldiers were killed in clashes in the neighborhood of Bunud Madaya in Marawi. On the 23rd of Ramadan, a Filipino armored vehicle was destroyed using a rocket projectile, and 5 Cru-

saders were killed and another 9 wounded in clashes with the soldiers of the Khilafah in the neighborhood of Laylud Madaya in Marawi. On the 24th of Ramadan, sniper units killed four soldiers of the Crusader Filipino army in the neighborhoods of Marinot and Laylud Kadayunan in Marawi. Another 5 Crusaders were killed in confrontations with the soldiers of the Khilafah in the neighborhood of Mankado in Marawi. On the 25th of Ramadan, the soldiers of the Khilafah killed 7 soldiers of the Crusader Filipino army in confrontations in the neighborhood of Baling in Marawi. On the 26th of Ramadan, the soldiers of the Khilafah engaged in fierce clashes with the Crusader Filipino army in the neighborhoods of Laylud Madaya, Baling, and Marinot in Marawi, leading to 13 Crusaders being killed and a number of others being wounded. On the 3rd of Shawwal, the soldiers of the Khilafah killed 13 soldiers of the Crusader Filipino army in clashes that took place in several neighborhoods in Marawi. They also targeted a Crusader armored vehicle in the neighborhood of Marinot with an RPG, leading to it being destroyed and at least 5 Crusaders inside being killed. On the 8th of Shawwal, the soldiers of the Khilafah engaged in fierce clashes with the Crusader Filipino army in the neighborhood of Monkado Colony in Marawi, leading to 8 Crusaders being killed. On the 10th of Shawwal, 9 soldiers of the Crusader Filipino army were killed in clashes with the soldiers of the Khilafah in the neighborhood of Baling in Marawi.

Australia On the 10th of Ramadan, a soldier of the Khilafah  carried out an operation in the city of Melbourne. He took a woman hostage and then killed one of the citizens of Crusader Australia. After luring the police to his location, he opened fire on them, wounding three of them before attaining shahadah. Persia On the 12th of Ramadan, five Islamic State inghimasiyyin carried out a blessed operation in which they targeted the stronghold of kufr and Rafd in the land of Persia. They struck two symbols of shirk, the first being the shirki parliament, and the second being the grave of the taghut Khomeini, while armed with automatic weapons, hand grenades, and explosive vests. They succeeded in killing and injuring nearly 60 murtaddin before attaining shahadah . Janub Wilayah On the 14th of Ramadan, the istishhadi Abu Fahd al-‘Iraqi  set out towards the Rafidi mushrikin in the defiled city of Karbala, where he detonated his explosive vest in their midst, killing 30 of them and injuring 35 others. Meanwhile, the istishhadi Abu Mujahid al-Basri  set out and detonated his explosive vest on another gathering of murtaddin in the city of Babil, killing 37 of them and injuring 40 others. Ninawa Wilayah On the 19th of Ramadan, the soldiers of the Khilafah attacked the positions of the Rafidi Federal Police in the areas of Dawwasah and Nabi Shith, and

ABU ‘UTHMAN AL-KHURASANI 

Rumiyah

41

on Halab Street in western Mosul. Fierce clashes took place, during the course of which 40 murtaddin were killed, among them an officer ranked colonel, and a number of others were wounded. Six Humvees and two troop carriers were also burned, and the mujahidin captured new positions. The soldiers of the Khilafah also attacked Rafidi Federal Police positions in the neighborhood of Dandan towards the south of Mosul. Fierce confrontations took place that led to dozens of murtaddin being killed and wounded, and the rest fleeing. The mujahidin destroyed 12 military vehicles, captured the murtaddin’s positions, and took weapons and ammo as ghanimah. On the 1st of Shawwal, the soldiers of the Khilafah launched a wide scale attack from several axes on Rafidi militia positions in the neighborhoods of Tanak, Yarmuk, Mashahidah, Shifa, and Nabi Shith, and on Halab Street and Corniche Street, and on the outskirts of the areas of Bab at-Tub, Bab Jadid, Bab alBayd, and Bab Lakash. Clashes took place that led to a number of murtaddin being killed and wounded, with the rest fleeing. The mujahidin captured the neighborhood of Tanak and most of the neighborhood of Yarmuk, as well as parts of the neighborhood of Shifa and the area of Mashahidah, with reports that the Rafidi army was burning its positions and vehicles in the neighborhoods of Tall ar-Rumman, Rajm Hadid, and Wadi Hajar in the midst of a massive breakdown in their ranks towards the west of Mosul. Palestine On the 21st of Ramadan, a group of Islamic State soldiers – Abul-Bara al-Maqdisi, Abul-Hasan al-Maqdisi, and Abu Rih al-Maqdisi  – carried out a blessTHE AFTERMATH OF THE BLESSED ATTACKS ON THE JEWS

42

NEWS

ed operation in the city of Quds. They assaulted the enemies of Allah in revenge for His religion and for the sanctities of the Muslims that had been violated, and attacked the gatherings of the filthy Jews. The attack resulted in a female recruit being killed and a number of others being wounded, with the mujahidin attaining shahadah. Salahuddin Wilayah On the 21st of Ramadan, five knights of shahadah – Abul-Faqih ash-Shami, Abul-Walid ash-Shami, Abu Mu’adh al-Karbuli, Abu ‘Adnan as-Salmani, and Abu ‘Umar al-Farraji  – carried out an inghimasi operation targeting the Rafidi Federal Police “Liwa al-‘Askariyyin” regiment base in the area of Jubayriyah in the city of Samarra. They clashed with the personnel present at the base for approximately two hours, leading to all of the murtaddin being killed. The inghimasiyyin then clashed with a reinforcement unit that arrived in the area and succeeded in killing and injuring a number of them. Two of the inghimasiyyin were killed, and the remaining three detonated their explosive vests on the murtaddin. The blessed attack led to 38 murtaddin being killed, 10 others being wounded, the base and one of the weapons storage facilities being destroyed, and several military vehicles being burned and disabled. On the 26th of Ramadan, eight soldiers of the Khilafah carried out an inghimasi attack targeting Rafidi Mobilization positions in the village of Salam northwest of Takrit. They clashed with the murtaddin and detonated their explosive vests on them, killing and injuring approximately 60 of them and burning 7 vehicles mounted with machine guns.

ABU KAWTHAR AS-SUDANI 

Khurasan Wilayah On the 20th of Ramadan, the istishhadi Abu ‘Aishah al-Khurasani  entered a Rafidi temple in the city of Kabul and opened fire on the mushrikin using a handgun he was carrying with him. He then detonated his explosive vest in their midst, killing at least 17 of them and injuring dozens more. On the 28th of Ramadan, the istishhadi Abu ‘Uthman al-Khurasani  detonated his explosive vest on a gathering of the murtadd Pakistani police in the city of Quetta, killing and injuring approximately 30 murtaddin. France On the 24th of Ramadan, a soldier of the Khilafah – Abu Maysun al-Faransi  – drove his vehicle, which was loaded with weapons and explosives, and crashed it into a van belonging to the Crusader French police in the city of Paris, spreading terror among the Crusaders once more and reminding them that the battle has come to their homeland. Belgium On the 25th of Ramadan, a soldier of the Khilafah – Usamah Zaryuh  – carried out an attack on the Crusaders inside the central train station in the city of Brussels. Anbar Wilayah On the 28th of Ramadan, four soldiers of the Khilafah – Abu Kawthar as-Sudani, Abu Sayf ash-Shami, Abu Rahmah al-Anbari, and Abu Muhammad al-‘Iraqi  – set out shortly before fajr towards Rafidi army and Sahwah positions in the city of Baghdadi

towards the west of Anbar. They assaulted the murtaddin and clashed with them for several hours until they exhausted their supply of ammo, following which they successively detonated their explosive vests, leading to approximately 40 murtaddin being killed and dozens more being wounded. Among those wounded was the murtadd Shurahbil al-‘Ubaydi, who served as the director of the district of Baghdadi, as well as the head of the commando regiment, and the murtadd Lieutenant Colonel Kamal al-‘Ubaydi, commander of the 4th Regiment. Somalia On the 1st of Shawwal, two murtadd Somali soldiers were killed as a result of clashes with the soldiers of the Khilafah in the area of Jarur east of the territory of Puntland. Raqqah Wilayah On the 5th of Shawwal, a number of Islamic State soldiers carried out an assault on PKK positions in the industrial district, and in the neighborhood of Mashlab, and near the Barazi roundabout, and near Ittihad University. Fierce clashes took place between the soldiers of the Khilafah and the PKK that lasted for several hours and resulted in 30 murtaddin being killed, in addition to a number of others being wounded. Meanwhile, sniper units targeted the murtaddin in the neighborhoods of Rumaniyyah and Jazarah, and also near the Furusiyyah and Barazi roundabouts, leading to 12 murtaddin being killed and three others being wounded.

Rumiyah

43

On the margins of European jahiliyyah, which conceals its disgusting reality beneath a glittering veil of lies and claims, such as happiness, security and equality, amongst other false slogans, a wide spectrum of jahili practices emerged which feed off the rotten milk of jahili Europe – rotten milk with which it poisons its children and raises them to become deformed versions of the mushrik and atheist monsters of Europe. But whosoever Allah wills guidance, the entire earth couldn’t prevent that from him. And as such Allah brings forth from the 44

SHUHADA

midst of such a society contaminated with shirk, indecency, and corruption in the land, a people whom He guides to the sound way, and makes them from amongst His righteous allies and honored slaves. And from them are those for whom He seals a great good – shahadah in the cause of Allah c – that he may come on the day of judgement having nothing against him to be accounted for, nor facing punishment so that he should fear. In the impoverished suburbs of Paris, the foreigners of that country are amassed, crowded together in neighborhoods that are congested with Arabs and Africans from countries that France once occupied, with many of them associating themselves to Islam, though the matter may not go beyond them having opened their eyes to the world and found that they had names that resembled the names of the Muslims. But whether they are Muslims or merely claim to be Muslims, in both cases there is enough reason for the original inhabitants of the land from among the Christians and Jews to hate them, and to endeavor to separate them from themselves, relegate them to the outskirts of the city, and avoid mixing with them and employing them in important positions of work. They prefer to leave them in this despicable condition so that they can be cheap servants for them who perform the kind of work that they themselves avoid, granting them in exchange for this humiliating condition the permission to remain in the country, as well as some wealth that barely keeps them alive and suffices their needs. Many of the residents of these suburbs accept these circumstances, which the tawaghit of the country and its native citizens conspired in in order that their situation remains as such, while others rebelled, in pursuit of a better life, equating with those who exclude them, and seeking fortune through the admiration of those who hate them. And so they did not find any avenue which would deliver them to that goal accept wealth, for it is the most important factor for measuring the value of people in that material society. Thus, the acquisition of wealth through any means possible became the goal, in pursuit of the attainment of deprived needs, and in aspiration of the fulfillment of endless desires. In order to achieve this goal within the fastest time possible many of those pursue this worldly life, wandering and panting behind it, motivated by the attainment of a quick fortune, in most cases that being limited to the world of robbery and drug dealing. And so they enter this whirlpool, throwing themselves into

the midst of destructive matters – as they chase behind any worldly trifles whether small or large – such as gang wars, the constant dangers involved in every robbery operation, or transactions which in most cases lead to prisons cells, and push them to more dangerous bottomless pits. So Whoever Allah Wants to Guide – He Opens his Breast to Islam Macreme Abroujui was a young man originally from Tunisia. He spent his infancy and his early youth in this deplorable life, his concern was this worldly life which many had achieved, while headless of the Hereafter for which he had not learned how to prepare. He was a fierce gangster, who acquired an enormous amount of money through numerous raids on the wealth of the mushrikin, until he obtained a beautiful car, and began to join Paris’s rich and famous in their clubs and celebrations, and that is the highest achievement for individuals of that diseased world. He was a man whom people would fear, as he was known amongst his peers as brave and fearless, a that he wasn’t afraid of confrontation, nor would he run from a fight, especially in the ongoing and never-ending strife between the vile neighborhoods – in the gloom of jahiliyyah – of France’s suburbs. He wouldn’t care about France’s police officers, as he would have shootouts with them and succeed in escaping from them during his robbery campaigns or when selling drugs. He was generous in nature and noble in his manners, despite his indulgence in disobedience and sins. He wouldn’t hesitate to help a friend, or to defend his neighbor, nor would he hesitate to spend his wealth – no matter how large a sum – in order to help meet the needs of one who was in need, or to fill the hand of a relative. He was administrative-minded and organized, and therefore, he would not devise a plan except that he had prepared for it its means and studied its outcomes and its consequences, and so he would employ this characteristic of his in his operations in an effective way, not breaking into a residence until he had monitored the property thoroughly, and thus if he were to raid the premises he would have considered the worst outcomes and prepared for himself ways to escape from being killed or arrested. All of these characteristics were sufficient to make him eligible to be the leader of a dangerous gang, or a

Rumiyah

45

major drug dealer, but Allah’s decree was to pave for him the way to another path, entirely opposite to the direction in which his life was heading. And thus – as is the norm for most of the youth affiliated with Islam in the West, those who are heedless of the remembrance of Allah’s worship except in the month of Ramadan – Macreme entered one of the masajid seeking to perform i’tikaf therein, and to atone for his sins. Thus, it was Allah’s decree that he would find one of the callers to Islam quietly giving lectures and teaching some of his brothers the religion. He wasn’t from amongst those evil scholars allied to the belligerent Christians, nor from the famous ones to whose lectures the masses would flock. Rather, he was a simple young man who would isolate himself with his students in one of the corners of the masjid so they could avoid the eyes of the people. They would lower their voices and speak words which he hadn’t heard before from those callers whom he had met or had seen in the media. This young man was speaking in his gathering about the reality of Islam and kufr and the difference between them, and about the obligation of loyalty towards the Muslims and disavowal from the kuffar – and in particular those in whose midst they were living. He was speaking to them about tawhid and its importance and virtues, and about shirk and its dangers and consequences. He explained to them that which perhaps was obscure to them, or hidden from them by the evil scholars and callers of fitnah – those who fabricate for them a religion that pleases the mushrikin, while endeavoring to accumulate followers and adherents. Macreme found in his speech – which he based on the Quran and the sayings of the Prophet g – an authentic explanation of the reality of the relationship between the Muslims and the mushrikin, and a clarification of the reality of tawhid, without which the worship of Allah would not be correct. And so he stuck to him the entire period of his i’tikaf in the masjid, where he repented to Allah c from what he was once upon, and resolved to begin a new life as a true Muslim. His relationship with this brother continued over the following period of time, and so he informed him about himself, and narrated to him his story and informed him about his previous life, insisting upon him his willingness to help in serving the religion into which had entered anew after having spent many years as an apostate from it, being heedless of its orders and its prohibitions. 46

SHUHADA

A Step on the Path of Jihad What Macreme didn’t know about this young man was that he was connected to a group of French youth who supported the mujahidin, endeavored to make hijrah to the arenas of jihad, and were in search of money to support the mujahidin. One of these groups was able to stumble upon a lucrative target, a major drug dealer who had hidden in his house a large sum of money amounting to more 200,000 Euros. They monitored him for some days, watching his movements and his house. And thus they prepared the plan to storm him in his house where they intended take all his money while threatening him with a weapon. With most of those possessing experience in this field, it was due to their having entered into the world of robbery and gangs in their previous lives, but the assault this time differed as it was a form of worship by which they sought to draw closer to Allah c, not as a means to increase in indulgence in disobedience and corruption. Instead, their goal in this operation was to acquire a sufficient amount of money in order to assist some of the brothers in making hijrah to one of the arenas of jihad, while sending what remained of it to support the mujahidin. What they were lacking was a trustworthy young man endowed with bravery and courage, who would take up the responsibility of getting them away from the area of the operation in the event of either their success of failure. And so their friend – the caller to Islam – directed them to Macreme, explaining to them his praiseworthy characteristics and his history in this field, and subsequently arranged for them to meet him. After becoming acquainted with him and building trust with him they presented to him their objective and the anticipated plan. Macreme considered it for a while, and as was his nature when a friend would ask for his help he agreed to assist them with anything they wanted, and to secure for them what they needed in terms of a vehicle and a weapon, amongst other things. On the planned day of the operation the group made their way to the target house where they waited for many hours, until they were compelled to vacate the area out of fear that members of the police force might suspect them. The target didn’t show up at his home that day, but the young men resolved to return to him another time. Days passed and the operation was called off, but the group became strengthened

in their relationship with Macreme, that young man who had repented to Allah seeking to begin a new life as a slave of Allah c, who was attentive to learning his religion, and whose loyalty had become solely reserved for every adherent to Islam out of love for them and out of a desire to extend help to the needy among them, espeABU MUJAHID GREW UP IN THE IMPOVERISHED SUBURBS NORTH OF PARIS cially since he possessed much wealth, which he was now determined to spend in obedience work, which he had mastered through his experience to Allah c and for His cause, and in an endeavor to and due to his natural disposition. He placed all of help the sinners among them rid themselves of their them in top positions within the business, while placsins and help the murtaddin who associate themselves ing under their supervision a number of skilled workwith Islam rid themselves of their apostasy, all out of ers to carry out the work. his gratefulness to Allah for having blessed him with And thus people arrived, requesting the services of guidance. the garage, due to what they found therein of workers There were two now choices before this group, ei- true to their promises and honest in their work. ther to flee to the arenas of jihad that they may fight During this period, Abu Mujahid would take adover there, or that they carry out an operation inside vantage of his time at work to serve the religion as France against the belligerent Christians. However, much as he could, and despite his newness to Islam many factors prevented them from jihad for Allah’s and his limited knowledge he wouldn’t let any opcause, and so they decided at that time to busy them- portunity to call his customers and his friends to Alselves with d’awah, waiting until Allah prepared for lah pass him by, specifically focusing on the youth, them to be guided forward. many of whom used to look up to him as an example, due to his previous fame in the criminal world. He A Car Garage – The First Project after Guidwould advise them to avoid the path of delinquency, ance and warn them from getting involved in the affair of drugs – frightening them with Allah’s punishment – Macreme, who also went by the name Abu Muja- and calling them to adhere to Islam and embark upon hid, decided to persue a financial project that would the straight path. suffice his living expenses and at the same time secure He was also a resort for every Muslim who was in for his brothers work and prevent them from having to need, or who sought advice concerning his work, and work for the kuffar, while also being a means by which thus he would strive to tend to their needs and ease they could make da’wah to Allah c. their affairs, and would even offer money so that they He decided to open a garage for car repairs and could initiate their own private projects and earn a livfor selling spare parts. He invested most of his mon- ing. Above all that he would not be stingy with money and appointed his brothers as workers therein, de- ey when it was requested from him for the cause of spite them having no previous experience in this field. da’wah or in support of those seeking hijrah for Allah’s He taught them the fundamentals of administrative cause, and at the same time would support any jihadi

Rumiyah

47

work in France – especially after the commencement of the jihad in Sham, where his brothers were calling to hijrah and jihad and assisting anyone who was determined to embark on the path – asking Allah to facilitate for them the way and to relieve them of those that sought to obstruct and hinder them from joining the mujahidin.

THE FRENCH AUTHORITIES LIED ABOUT THE CIRCUMSTANCES OF ABU MUJAHID’S DEATH

In the Footsteps of ‘Uthman  Allah decreed victory and consolidation for the Islamic State, whereby they established the religion, and revived the Khilafah, and Amirul-Muminin came out to address the people and encourage the Muslims to perform hijrah and jihad – giving them the glad tidings that there was for them a state for them to go to, and an imam to fight behind. This address became a motivational factor in the life of Abu Mujahid and his brothers, and they were no longer able to bear patiently living in the lands of kufr after having become certain that Allah had blessed his slaves with Dar al-Islam, in which His shari’ah was being applied and His laws were elevated. Thus, it became the main objective of the group to make hijrah from France while hidden from the watchful eyes of the intelligence apparatus that had been monitoring them, as some of them had already been prohibited from traveling outside of the country. Likewise, they sought to incite as many youth as possible to hijrah, fearing that the route might close after their arrival to 48

SHUHADA

the Islamic State and that communication with them may become difficult after hijrah. So the brothers began to prepare for hijrah while likewise preparing their families for departure. They began going around to all of the people whom they trusted and knew from among the youth, inciting them to make hijrah. Abu Mujahid would sit the brothers down, reminding them of the virtues of hijrah and the blessings of living under the shade of the Shari’ah, and raising one’s children in Dar al-Islam. If he saw any brother finding excuses in worldly factors that were obstructing him he would immediately see it as his duty to remove these preventative factors by any means possible. So if anyone was prohibited from traveling he would purchase for them a forged passport – regardless of the expense – and if anyone didn’t possess the money to pay for the costs of traveling he would promise to cover their expenses, however large the family, while also offering to purchase for them a car to embark on the journey if needed. And if anyone was in debt he would cover their debt, however large the sum, and this was besides purchasing whatever they required of clothing and other means of preparation for travel and hijrah. In addition to all of that, he spent a large amount of money purchasing electronic gadgets and equipment, as well as computer devices requested by some of the brothers so that they could use them in service of the religion of Allah as soon as they arrived to the Islamic State. Consequently, all of the brothers around him began to feel that this man’s ambition was to spend his wealth in Allah’s cause, and eventually they began comparing his actions to those of ‘Uthman , who financed the entire Muslim army with his own personal wealth, seeking the pleasure of the Lord of the creation.

ALLAH SAVED ABU MUJAHID FROM A SOCIETY CONTAMINATED WITH INDECENCY AND CORRUPTION

Hijrah in Allah’s Path The families were prepared for hijrah in Allah’s cause and a journey to Dar al-Islam, with the men being amongst those most monitored by the security apparatus. Thus, it was necessary for the muhajirin to organize their affair of traveling well so that the mushrikin would not catch on to them and subsequently hinder them from Allah’s path, standing between them and the land of the Islamic State. The brothers continued their work at the garage right up to the day of travel, while the families had prepared to depart upon the arrival of the men from work. They would depart in vehicles, with the families being transported in separate vehicles, each taking different routes, and passing through various countries until they reached Greece, where they would cross the European border into Turkey, and from there into Sham. As was his norm, Abu Mujahid had organized everything for the journey and prepared for it everything the journey would require in order to ensure it would be successful, regardless of the costs he incurred. He articulated a convincing story in order to avoid attracting the attention of those monitoring them and avoid raising the suspicions of any snoopers. He put in place a comprehensive plan, covering everything from the moment of their departure from France up to the moment of their arrival in Dar al-Islam, with the exception of the most important step of the journey, which was the point where they would make contact with the brothers in the Islamic State, so that they could assist in overcoming the dangerous obstacles on the way. And so he placed his trust in Allah, that He might guide him and assist him in making contact with them upon their arrival in Turkey, hastening the

departure for fear that the doors of hijrah might close before them. The plan which had been laid down for the journey by its amir, Abu Mujahid, dictated that the families be separated from the brothers who were well-known to the authorities and instead be sent with a brother and his family who were not known, so that they could cross the border with them on a bus purchased by Abu Mujahid for this purpose. Additionally, he purchased a nice car for himself and some of the brothers well-known to the intelligence services as part of the disguise which the group had planned, which was that they would make themselves out to be businessmen wishing to travel to Turkey in order to make some business deals there. Likewise, they prepared for this the appropriate clothing and documentation that would support their claims, with the addition of forged passports required for crossing the borders. The convoy succeeded in passing through Italy and the countries of the Balkans, arriving in Greece where the most dangerous stage lay ahead. When they arrived at the last point before the border Abu Mujahid pulled over the families and the rest of the brothers at one of the service stops and decided that he would be the first to attempt to cross the border – fearing that it might be dangerous – so that whatever harm there was would befall him, and the others would be saved from being apprehended. When the officials at the borders of Greece checked his passport and compared it with the pictures present with them, one of them returned to inform him that he should return to where he came from, and not to even dream of attempting to cross the border again. Abu Mujahid and those with him discovered that ten days before their departure the French government had sent their names to all of the European borders.

Rumiyah

49

They became confused. After this resolve to make hijrah should they turn back? And had all of their planning disappeared with the wind? Allah’s Qadar Is Dominant The world began to spin around them, and when they came to know of the notification from the French authorities they began to sense the premonition to flee from arrest, and think about leaving Greece before the French requested that they be detained and handed over to them shackled in chains. The brother who was carrying the families attempted to cross the border and by Allah’s grace succeeded, as neither he nor any of the women were on the list of those prohibited from traveling. And so they entered Turkey after Abu Mujahid gave them a large sum of money, hoping that they would wait for him there for a while, or if not that they would all enter into Dar al-Islam without him and the other brothers. Abu Mujahid carried the responsibility of this large group of Muslims, and so his main concern was that the families arrive to the lands of the Islamic State, and thereafter, he and those with him would be relived and have more options before them – either they would organize their affair to somehow join them, or they would return to France where they would initiate their jihad work, in the lands of the Crusaders who wage war on the Islamic State and prevent them from making hijrah to it. The qadar of Allah was concealing for those muhajirin a new hope of attaining salvation from their plight after they had despaired of their plan and placed their reliance on Allah c, disavowing themselves of their strength and ability, for they had met another French brother on their journey who recognized them even though they didn’t recognize him, and who stuck to them despite their attempts to get away from him fearing that he may be under surveillance or that he might attract attention due to his long beard and Islamic appearance, which was apparent to anyone who saw him. He was a muhajir to the Islamic State just like them, but unlike them, the chance to take the necessary security measures didn’t present itself to him, nor did the opportunity to take strong precautions. He accompanied them at the last juncture of their journey and was compelled to remain with them after he sent his family along with their families, with all of them hoping that Allah would protect them from Greece’s 50

SHUHADA

police and facilitate for them the path to cross the border. It was Allah’s mercy that He facilitated for this small group of muhajirin a way to communicate with one of the Islamic State’s hijrah coordinators, whom this brother had secured contact with before his departure from France. So they contacted him and explained their situation, and requested his assistance in their exiting Greece as quickly as possible, fearing that the Crusaders would stumble upon them and arrest them. And so the hijrah coordinator promised them good news, and they remained patient awaiting his reply. It was only a matter of days before they crossed the border into Turkey leaving behind them the fancy cars and equipment, preferring to flee from arrest above all else. They arrived in Istanbul and there they met up with their families, where Abu Mujahid decided to send the brothers to cross the border altogether, himself waiting behind in order to organize the crossing of one of the brothers who was stuck in Greece – adamant that he would not enter Dar al-Islam without him – for he had resolved that he would be with the last group to enter the Islamic State, and that he wouldn’t achieve his dream of entering it until he was confident that all of those muhajirin over whose safe arrival he had assumed responsibly since they first agreed to make hijrah with him had made it to their destination. Eventually the members of the group entered with their families, and how greatly they rejoiced when their brothers from among the soldiers of the Islamic State received them at the borders. They raced to contact their amir Abu Mujahid and gave him the glad tidings that they had arrived and had met with the brothers. He couldn’t keep himself from requesting from them – as his weeping broke up his words – that they send his salams to every soldier of the Khalifah that they see, and that they make du’a for the brother that was still stuck in Greece, that Allah may facilitate for him the way to join up with them. When the problems amassed for the brother in Greece, and his numerous attempts to cross the border were continuously hindered, he insisted that Abu Mujahid no longer wait for him and that he race to complete the remainder of his journey immediately. Under his insistence, Abu Mujahid agreed after sending him a large sum of money in order to organize his and his family’s affairs and to utilize during their period of waiting.

THE GREECE-TURKEY BORDER CROSSING - ABU MUJAHID AND HIS COMPANIONS FACED TRIALS ON THEIR PATH OF HIJRAH

Finally… In Dar al-Islam At last, Abu Mujahid al-Faransi arrived in Dar al-Islam and found his brothers from among the soldiers of the Islamic State waiting for him at the border with their distinguished clothing, their black masks, and the appearance that he had long seen in the Islamic State’s video releases. He embraced them, and they likewise embraced him with brotherly love, for his story had preceded him to the Islamic State along with his brothers who had arrived before him and had narrated the story of his hijrah, telling of their amir who spent everything he possessed for the sake of helping them make hijrah to Dar al-Islam. They had likewise revealed to the brothers in the Islamic State some aspects of his character and advised them to benefit from him in any jihad-related work against France. And so Abu Mujahid became a soldier of the Khilafah after completing his shar’i and military training, and began working in one of the Islamic State’s dawawin, advising his brothers in various areas, benefiting them with what he possessed of experience in business and project management, and aiding his brothers in charge of external operations. He would offer all his effort, wealth, and information in any jihad-related work that targeted the Crusaders in France. His soul longed to fight for the cause of Allah c, so he became among the best of soldiers in the battalions of Khayr Wilayah, taking part in several of the Khilafah army’s battles against the Nusayri army. He then transferred to Dimashq Wilayah, where he spent his days as a murabit in the deserts of Sham, with the desert sun and the desert sands scorching his face, and the desert cold nipping at his bones, and he took part in battles and carried out assaults alongside other heroic mujahidin.

Abu Mujahid was generous and giving in France, and his generosity only increased in Dar al-Islam. He would not find any opportunity to aid any of his brothers except that he would take advantage of it, offering as much as he was able to and focusing his efforts in that regard on the widows and orphans of the shuhada, checking on their condition and aiding them with his person and wealth. Abu Mujahid, the simple caller to Islam whose modest speech would attract the youth to him in the suburbs of Paris, continued in his habit, taking advantage of any situation he would find himself in with the mujahidin or the general Muslim masses in order to command good, forbid evil, and call them to following the Sunnah. He would not grow weary of standing with a seller in his shop for hours calling him to Allah and inciting him to wage jihad for His sake, to the point that his friends would complain that he was delaying them if they were on a journey, or would complain that they needed to hurry if they were on their way somewhere. He would admonish them for that, and remind them that he used to be heedless of the religion – just like these people he was advising – until Allah prepared for him someone who would remind him of Allah and call him to his Lord. He would tell them that it was their duty to thank Allah for His blessing by calling the people to Him and striving to guide them. After Sacrificing His Wealth… He Also Sacrificed His Life for the Sake of Allah As the soldiers of the Islamic State were conducting an operation in order to break the siege on Ghoutah in Dimashq – an attack that targeted the Sin and Damir airbases, the city of Damir, and the area of the thermal plant as well as other areas, and which was halted due

Rumiyah

51

to an agreement made between the apostate Sahwat in East Qalamun and the Nusayri army in order to disrupt the attack and target the mujahidin’s supply routes in the area – Abu Mujahid was carrying out an attack with his brothers in the are of the thermal plant southeast of Dimashq. During the course of clashes, a Nusayri tank targeted their position and he was critically wounded in both his head and his hand. He lost consciousness as a result, and when he came to, he found that he had lost his right hand, which had been severed after the tank shell exploded in front of his face. But losing his hand would not stop him from continuing to wage jihad for the cause of Allah, nor would it prevent him from spending his wealth in order to seek the pleasure of His Lord. Rather, he would spend his recovery period anticipating his return to the arenas of battle, and he declined to take on any administrative work that would be suitable for him given his new medical condition, insisting instead on heading out for battle once more as soon as his situation permitted. He also exchanged his Russian assault rifle for a smaller, lighter American one so that he would be able to fight with one hand. When it reached him that his brothers were preparing for an attack on a Sahwah position in East Qalamun, he prepared to head out quickly and traveled in order to join his battalion without informing any of his friends lest they keep him back and delay him from the battle on account of his health or due to their need for him to take on any other work. The soldiers of the Islamic State were punishing the murtaddin in battle and capturing their positions in the Batra mountains, and were advancing in the direction of their strongholds in the heart of East Qalamun when Abu Mujahid reached them and set out towards the frontlines, refusing to remain in the mujahidin’s rear base. He was accompanied by a brother from southern France named Abu Ihsan, whom he had gotten to know in the arenas of battle. They were similar in character and got along well, and those who knew Abu Ihsan would describe him with the same traits with which they would describe Abu Mujahid, including bravery, chivalry, and an eagerness to aid Muslims and to spend everything he possessed in support of the religion and in an effort to please the Lord of the creation. As was his habit with regards to making preparations and taking precaution, Abu Mujahid refused to take the same path that the mujahidin had taken, a 52

SHUHADA

path that was exposed to the enemy and on which he would be targeted with heavy weapons and snipers. He preferred instead to take another path that was more rugged but was concealed from the eyes of the murtaddin. He reached the frontlines, where a group of mujahidin were targeting the murtaddin with heavy machine guns mounted on their vehicles, which were positioned on the highest hill, behind which Abu Mujahid and his companion, Abu Ihsan, took cover as soon as they arrived. The murtaddin attempted to target the vehicle that was firing on them with a guided missile, but the shooter misdirected the missile and it struck behind the hill. The missile landed at the feet of Abu Mujahid and Abu Ihsan and exploded, with its shrapnel tearing their bodies and immediately killing them – may Allah accept them both. The news reached the family of Abu Mujahid as well as his brothers, and they gave good tidings to their brothers in France of his shahadah, asking Allah to accept him. The French intelligence authorities came to know of the news and falsely announced to the French media that Abu Mujahid  had been killed in an airstrike carried out by French warplanes as he was preparing to carry out new attacks against the Crusaders in France. Abu Mujahid  was killed, and we consider him to have attained what he had yearned and wished for, to have been truthful in regards to his covenant with Allah, and to have waged jihad with his wealth and his person for the cause of Allah c. We consider him to have conducted a profitable transaction with Allah, and we ask Allah c to make Abu Mujahid from among those who have attained the great success. Allah c said, “O you who have believed, shall I guide you to a transaction that will save you from a painful punishment? [It is that] you believe in Allah and His Messenger and strive in the cause of Allah with your wealth and your lives. That is best for you, if you should know. He will forgive for you your sins and admit you to gardens beneath which rivers flow and pleasant dwellings in gardens of perpetual residence. That is the great attainment. And [you will obtain] another [favor] that you love – victory from Allah and an imminent conquest; and give good tidings to the believers” (As-Saff 10-13).

Rumiyah

53

54

ARTICLE

O patient mujahid anticipating his reward, these words were written in order that you recognize your worth and value in the sight of the enemies of Allah and your enemies, for the various nations have gathered against you along with the races of the Arabs and non-Arabs. So who are you, O lofty mountain, who are you that the Crusaders should anchor their battleships in the seas, and that the kafir warplanes should patrol your skies, and that the debauched assemblies should roam your lands? Who are you, O you who takes honor from his religion and his tawhid, that they should gather against you all of these assemblies and besiege with all its ability, a land that is ruled by Allah’s shari’ah and defends its sanctities? You have been elevated by Allah’s honor, strength, and His exalted shari’ah, and what you are upon of tawhid grieved the kuffar due to the envy they foster within themselves. For if you were to possess the land but your state did not rule by Allah’s shari’ah they wouldn’t have paid you any mind, but it is your tawhid that enrages them. Allah  said, “Many of the People of the Scripture wish they could turn you back to disbelief after you have believed, out of envy from themselves [even] after the truth has become apparent to them” (Al-Baqarah 109). And so they sought to respond to this abominable envy by fighting you, and thus their fighting was on account of your religion which you carried in your heart and upon your limbs. Allah  said, “And they will continue to fight you until they turn you back from your religion if they are able” (Al-Baqarah 217). If you possessed weapons of mass destruction and did not possess this great religion they would have left you alone as they left alone states that possess them or strive to possess them, but rather, they knew that your religion which is prevalent through your severe fighting of their tawaghit and their armies is greater than any weapon they possess. They therefore have not previously granted you – nor will they ever grant you – respite for a single moment, nor will they disengage from fighting you or showing enmity towards you. So either it is their rule on the earth and the fitnah of shirk which they seek to transmit, or it is the sovereignty of Allah and the supremacy of His religion on the earth. So be truthful to Allah in your jihad, O enemy of the nations, and revere Him and do not revere anyone else besides Him, for the despair of the kafir

from your religion is an absolute certainty. Allah  said, “This day those who disbelieve have despaired of [defeating] your religion; so fear them not, but fear Me” (Al-Maidah 3). O muwahhid stranger, indeed you are a target regardless of your status, whether you were a soldier or a leader, and whether you were poor or rich, because the reason for you being targeted is due to your religion which the kuffar know you have embraced in its entirety, and the fact that you don’t believe in only a portion of it while rejecting another portion so that you could meet with them on some sort of middle ground. And likewise, that is your condition, O patient muwahhidah, for indeed you are chaste and increase the offspring of the mujahidin and nurture your children upon tawhid and jihad against the kuffar, and so your religion and purity enrages them. Therefore, it is of no surprise that you would be a specific target for the kuffar. We are engaged in a long struggle with the kuffar, and success and victory for the muttaqin is guaranteed, for Allah  has said, “And the [best] outcome is for the righteous” (Al-A’raf 128), and He  said, “And [that] indeed, Our soldiers will be those prevalent” (As-Saffat 173), for either you are prevalent in this worldly life by dominance and triumph over the kuffar, or victorious through being killed in Allah’s cause, obtaining through it a blissful abode with the generous Lord, while your enemies are in constant loss, and rage causes them to exhaust their strength in order to hinder the people from Allah’s path through their spending of wealth and through fighting, and through other than that from the fleeting ornaments of this world. Therefore, O honorable and defiant one in the era of epic battles, proceed and don’t look back for you were not created for the sake of a transient earth. Rather, you were created to worship Allah alone and attain Jannah and delightful gardens. Therefore, actualize the meaning of slavery towards Allah with the establishment of His shari’ah and by disbelieving in the institutions of the tawaghit of the world and their religions and assemblies, and declare with full honor and pride the religion for which Allah has written supremacy over all religions, for it is because of this that you are their primary target and their first priority. Have you realized your worth in the sight of your enemies? Have you become aware of the ex-

Rumiyah

55

tent of your shortcomings in performing your obligation while you waste your time and the kuffar invest their time in waging war on you? Have you become aware of the extent of your shortcomings towards yourself when you are heed-

IT IS YOUR TAWHID AND YOUR IMPLEMENTATION OF THE SHARI’AH THAT ENRAGES THEM

less of the weapon of taqwa even as the nations of kufr advance their weapons daily in order to strike you? Have you become aware of the extent of your shortcomings when you abandon adhkar and supplications through which you shield yourself against the plots of the shayatin of mankind and jinn while they have employed against you spies and munafiqin, and sorcerers and shayatin? Have you become aware of the extent of your shortcomings when you dedicate the majority of your time towards this world, the world which you had supposedly left for its people so you could proceeded towards your Lord, seeking one of the two good outcomes? Have you become aware of the extent of your shortcomings and sinfulness when you break the ranks of the mujahidin and their hearts, not listening to and obeying your amir in good nor obeying Allah and His Messenger g? For verily the one who obeys the amir has obeyed Allah and His Messenger g, so look towards the nations of kufr and how 56

ARTICLE

they have obeyed their deity, America, and have attacked you in unison, and united upon that. Have you become aware of the extent of your shortcomings when you do not endeavor to increase in the knowledge that brings you to Allah , rescuing yourself and your family by it from the Fire? Know the reality of loss, for it is not that one loses an expansive abode or nice-looking vehicle, or loses one’s wealth or spouse, or loses the opportunity to marry a beautiful woman. Rather, it is what Allah said: “Say, ‘Indeed, the losers are the ones who will lose themselves and their families on the Day of Resurrection. Unquestionably, that is the manifest loss’” (Az-Zumar 15). Know, O muwahhid, that if the fitnah of the kuffar has constrained you and the siege has confined you, while you do not know how the enemies of the religion view you, and are not capable of bearing your responsibility, then you are on the verge of collapse. So seek assistance with Allah and do not weaken, and seek provision from taqwa for it is your weapon that won’t be exhausted, and your sword that won’t fail. Therefore, maintain the adhkar of the morning and evening, and the protections by which you guard against the enemies, for he who takes shelter with Allah’s sanctuaries and strength cannot be overcome. And invest your time in everything that enrages the kuffar, affects and weakens them, destroys their morale, and inflicts the greatest damage upon them, and never become heedless in renewing your iman and tawhid and fighting the tawaghit and their soldiers. And make this the habit for yourself and your family. Also, with your brothers remind

YOUR RELIGION IS GREATER THAN ANY WEAPON THEY POSSESS

one another and learn, and assist them in truth and patience upon the hardships of this path until relaxation arrives in an eternal gathering and blessings that don’t end, for the space the size of a whip of the mujahid in Jannah is better than the world and all that is on it, so what must a Jannah whose width is that of the heavens and the earth be like?! Know that you are approaching trials and tribulations in the face of which none will remain firm except he whose iman is deeply rooted and whose certainty, patience, and good reliance is firmly established. Ibn Taymiyyah  said regarding jihad, “In it are the peaks of tawakkul and the peaks of patience, for the mujahid is the most needy of people in regards to patience and tawkkul, and because of that Allah  said, ‘And those who emigrated for [the cause of ] Allah after they had been wronged We will surely settle them in this world in a good place; but the reward of the Hereafter is greater, if only they could know. Those who endured patiently and upon their Lord relied’ (An-Nahl 41-42), and He said, ‘Musa said to his people, ‘Seek help through Allah and be patient. Indeed, the earth belongs to Allah. He causes to inherit it whom He wills of His servants. And the [best] outcome is for the righteous’’ (Al-A’raf 128)” (Majmu’ al-Fatawa). And remember, O enemy of the nations, that the matter for whose sake you set out is indeed great, for you did not set out except to accomplish slavery towards Allah  and to rescue people from the slavery of the tawaghit, and bring them out of

darkness into light by Allah’s permission . Thus, if you are killed, your death is an honorable one and a high rank, and what is your rank in Jannah which Allah has prepared for you except because you showed enmity towards the nations of kufr and disbelieved in their tawaghit and believed in Allah as your Lord and God and established His shari’ah in spite of them, and so you came with jihad and the pursuit of shahadah – a clear evidence for the truth of your call to the tawhid of Allah  and disbelief in the false rivals – and thus the most valuable thing a slave presents before his Lord is his life and his wealth. Ibn Taymiyyah  said, “And from the greatest of levels of sincerity is surrendering one’s life and wealth to the One who is worshiped, as Allah  said, ‘Indeed, Allah has purchased from the believers their lives and their properties [in exchange] for that they will have Jannah. They fight in the cause of Allah, so they kill and are killed’ (At-Tawbah 111), and Jannah is a name of the abode which contains every bliss, the highest of which is a gaze at Allah, in addition to other things which the inner self desires and which please the eyes, from that which we know and that which we don’t know, as Allah  said in that which was reported from Him by His Messenger g, ‘I have prepared for my righteous slaves what no eye has seen and what no ear has heard and that which the heart of the human has not conceived’” (Majmu’ al-Fatawa).

Rumiyah

57

S O M M A I R E

Ô MONOTHÉISTES, RÉJOUISSEZ-VOUS CAR, PAR ALLAH, NOUS NE PRENDRONS AUCUN REPOS DE NOTRE JIHÂD HORMIS SOUS LES OLIVIERS DE RUMIYAH (ROME).

ABÛ HAMZAH AL-MUHÂJIR r

NUMÉRO 11 - CHAWWAL 1438

04 06 12 16 22 28 40 44 54 12

AVANT-PROPOS

SOIT NOUS EXTERMINONS LES IDOLÂTRES, SOIT NOUS MOURRONS ARTICLE

CONSEILS IMPORTANTS AUX MUJÂHIDÎN : PARTIE 1 SOEURS

NOTRE VOYAGE VERS ALLAH EXCLUSIF

ET LORSQUE LES CROYANTS VIRENT LES COALISÉS ARTICLE

LES RAFIDITES DUODÉCIMAINS MANGENT LEURS IDOLES EXTRA

LE STATUT DE LA GHANÎMAH, DU FAY, ET DE L’IHTITAB NOUVELLES

OPÉRATIONS MILITAIRES ET SECRÈTES MARTYR

PARMIS LES CROYANTS, IL EST DES HOMMES ARTICLE

CONNAIS TA VALEUR, Ô ENNEMI DES NATIONS

28

54

Les rafidites sont entrés dans la bataille de Mossoul en faisant la démonstration de leurs véhicules blindés et de leurs chars d’assaut dans des convois qui semblaient sans fin. Ils ont promis à leurs alliés croisés de mettre un terme à la bataille en quelques jours et voilà que – par la grâce d’Allah – huit mois de bataille acharnée ont passé. Les convois des rafidites ont été anéantis par les mains des soldats endurants du Califat alors que leurs divisions et leurs brigades ont été exterminées. Quant à ceux d’entre eux qui fuient la bataille, ils sont châtiés par leurs maîtres croisés qui les bombardent et les tuent. Les idolâtres continuent ainsi à promettre à leurs alliés qu’ils vont mettre un terme à la bataille en quelques jours.

4

EXCLUSIF AVANT-PROPOS

Puisse Allah récompenser grandement les mujâhidîn de Mossoul – émirs et soldats – au nom de l’islam et des musulmans. Ils ont conduit une bataille qui est l’une des plus rudes et les plus grandes de notre Histoire et ont avancé un modèle de fermeté d’une grande rareté à notre époque. Ils n’ont fait aucune concession dans leur religion, ni ne se sont rendus à l’ennemi, ni ne se sont retirés d’une parcelle de terre sans l’avoir remplie de la chair et du sang des idolâtres, afin que l’ennemi ne se réjouisse pas d’une avancée ni d’une victoire facile. Telle est l’attitude des partisans du tawḥîd en tout lieu alors que les histoires de leur fermeté et de leur ardeur au combat ne leur sont point étrangères, puisque les épopées de Syrte, de Fallûjah, d’al-Bâb et autres parmi leurs batailles éternelles attestent de la sincérité de leurs paroles et de la beauté de leurs œuvres. Et quiconque prend pour alliés Allah, Son messager et les croyants, [réussira] car c’est le parti d’Allah qui sera victorieux. Aujourd’hui est venu le tour des partisans du tawḥîd et des soldats du Califat dans la ville de Raqqah pour concurrencer leur frère dans la quête de l’agrément du Seigneur des mondes et des hautes sphères du Paradis. Il est temps pour eux de mordre sur leurs fronts à pleine dent, de sacrifier leur âme dans le sentier de leur religion et d’être sincères dans leur engagement envers Allah. Que chacun d’entre eux dise de sa place : « Allah  va certes voir ce que je vais accomplir aujourd’hui. » Ils rencontrent ainsi leurs ennemis dans les premiers rangs, sans détourner le visage lors de la rencontre, jusqu’à rencontrer leur Seigneur qui a ri pour eux et les a agréés. Les apostats sont venus à eux dans la peur et la panique, tout en ayant la certitude que cette bataille n’est pas comme n’importe qu’elle autre bataille passée qu’ils ont menée contre les soldats du Califat. C’est pourquoi ils ont préparé et mobilisé pour elle ce qu’ils n’ont pas préparé et mobilisé pour une autre tandis que les croisés leur ont apporté un soutien sans précédent. D’ailleurs, les commandants des croisés ne cessent de leur rappeler que cette bataille ne sera pas facile et qu’elle n’est pas proche du dénouement afin de les préparer à poursuivre la guerre en dépit des pertes et même si elle dure longtemps.

Cependant, les croisés et leurs alliés apostats savent pertinemment qu’aucune armée au monde ne peut persister dans une bataille dont les pertes sont plus grandes que les capacités à compenser ces pertes et dont la durée est trop longue pour être supportée. Dans le cas contraire, l’armée américaine croisée n’aurait pas été contrainte de tourner le dos et sortir d’Irak, défaite et humiliée, après avoir subi les coups des mujâhidîn. Ses commandants se sont rendus compte de l’ampleur de l’épuisement auquel elle a été confrontée et qui a menacé leur État tout entier : son économie frappée par les crises, sa prestance tombée au plus bas et sa stratégie qu’elle a été obligée de modifier en raison des coûts élevés. L’un des plus grands facteurs de peur des croisés et leurs alliés apostats est qu’ils connaissent très bien l’ampleur de leur force et saisissent parfaitement que le PKK – avec son nombre limité, son armement dont le coût est exorbitant pour les caisses des croisés, ses soldats apostats qu’ils arrêtent dans les rues pour les jeter sur les lignes de front après un entrainement médiocre – ne peut pas, par la permission d’Allah, supporter une bataille aussi dure que celle de Mossoul ni les coûts énormes supportés par les rafidites dans cette bataille. Ils n’ont pas de capacité cachée leur permettant de compenser les pertes ou de renforcer les forces engagées et nous les avons vus à la bataille de Minbij sur le point de s’effondrer après seulement deux mois de combats, si ce n’est qu’Allah a parachevé un ordre qui devait être exécuté. Le devoir de tout mujâhid dans la ville de Raqqah, quelle que soit sa place, est de se dire que cette bataille est un lieu d’extermination des apostats en rétribution de leur mécréance en Allah  et de leur guerre contre Sa religion. C’est le règlement final des longs comptes que nous avons avec eux et cette bataille ne se terminera que lorsque l’un d’entre nous aura anéanti l’autre. Soit nous les exterminons par la puissance d’Allah et Sa force, soit nous mourrons dans cet objectif en rencontrant Allah accrochés fermement à Sa religion et combattant Son ennemi. Nous connaîtrons alors le grand succès connu par les gens du fossé et nous gagnerons la demeure de l’audelà, la demeure éternelle. Pas de troisième option entre nous et eux, et Allah soutient, certes, ceux qui soutiennent Sa religion. Allah est assurément Fort et Puissant.

Rumiyah

5

6

ARTICLE

Au nom d’Allah le Tout Miséricordieux, le Très Miséricordieux. {139. Ne vous laissez pas battre, ne vous affligez pas alors que vous êtes les supérieurs, si vous êtes de vrais croyants. 140. Si une blessure vous atteint, pareille blessure atteint aussi l’ennemi. Ainsi faisons-Nous alterner les jours (bons et mauvais) parmi les gens, afin qu’Allah reconnaisse ceux qui ont cru, et qu’Il choisisse parmi vous des martyrs - et Allah n’aime pas les injustes.} [Âl ‘Imrân : 139-140] La louange est à Allah, nous Le louons, nous implorons Son aide et Son pardon. Nous cherchons refuge auprès d’Allah contre les maux de nos personnes et contre nos mauvaises actions. Quiconque Allah guide, nul ne saurait l’égarer et quiconque Il égare, nul ne saurait le guider. J’atteste qu’il n’y a de divinité (digne d’adoration) en dehors d’Allah, seul sans associé, et j’atteste que Muḥammad est Son serviteur et messager. Il a transmis le message, accompli son devoir, conseillé la ummah et l’a laissée sur la voie claire dont la nuit est aussi claire que le jour. Seul s’en détourne celui qui a voué son âme à la perdition. {Ô les croyants ! Craignez Allah comme Il doit être craint. Et ne mourez qu’en pleine soumission.} [Âl ‘Imrân : 102] {Ô hommes ! Craignez votre Seigneur qui vous a créés d’un seul être, et a créé de celui-ci son épouse, et qui de ces deux-là a fait répandre (sur la terre) beaucoup d’hommes et de femmes. Craignez Allah au nom duquel vous vous implorez les uns les autres, et craignez de rompre les liens du sang. Certes Allah vous observe parfaitement.} [an-Nisâ` : 1] {70. Ô vous qui croyez ! Craignez Allah et parlez avec droiture, 71. afin qu’Il améliore vos actions et vous pardonne vos péchés. Quiconque obéit à Allah et à Son messager obtient certes une grande réussite.} [al-Aḥzâb : 70-71] L’Histoire se répète et la logique des évènements à travers les temps ne change pas. Les individus changent ainsi que les acteurs, les outils se développent, mais le théâtre des évènements est constant et l’histoire de la lutte est la même. La vérité qui lutte contre le faux, l’islam qui combat la mécréance et la jâhiliyah, l’hypocrisie qui s’infiltre

et les faibles lâches qui ne se positionnent pas. Ils sont affiliés à leur communauté mais ils font passer leur vie d’ici-bas avant. Ils attendent que la poussière retombe et que la bataille prenne fin pour se positionner du côté du plus fort en embarquant dans les navires du vainqueur. Comme est mauvais ce qu’ils font ! Seuls les véridiques portent l’étendard dans l’époque de déroute et relèvent le menton en temps d’humiliation. Leur motivation vogue à travers les airs en direction du Parfaitement Connaisseur, du Clairvoyant, prenant modèle sur le prophète . Étrangers dans ce bas monde, leurs visages sont hâlés par les vents de la solitude et leurs pieds nus sont ensanglantés dans un désert embrasé par les flammes de l’inimitié. Les portes leur sont fermées ici-bas alors ils frappent à la porte des cieux et on leur ouvre l’esprit du Paradis qui fait revivre leur cœur. Ils se sont imprégnés de la douceur de la foi de sorte qu’aucun d’entre eux n’apostasie par colère contre sa religion même si le monde entier l’a rejeté d’une traite. Ô ma ummah, la coupe est pleine, les injustes ont dépassé la limite, les oppresseurs se sont éparpillés sur notre terre et les loups – ou plutôt les chiens – ont osé s’en prendre à nous. Les gens cherchent une solution dans le désert de l’errance alors que la solution est entre leurs mains : c’est le jihâd dans le sentier d’Allah. Voici les recommandations des imams du jihâd, nous ayant précédés sur ce chemin béni, que j’ai compilées avec de légères modifications afin de rappeler ma personne et mes frères mujâhidîn. Les incitant ainsi à la fermeté et les appelant à redoubler d’endurance sur les principes et les constantes de notre religion. Ô mujâhidîn, je ne crains pas pour vous le grand nombre de vos ennemis, ni la puissance de leurs armes, ni la mobilisation des forces du mal et leur réunion contre vous, ni l’abandon de vos frères musulmans partout dans le monde. Plutôt, c’est vos propres personnes que je crains pour vous. Je crains que ne vous atteigne l’amour de cette vie, la faiblesse, le fléchissement et la multiplication des péchés. Vous avez une leçon à tirer dans ce qui arriva le jour de la bataille d’Uḥud. Allah  a dit : {Jusqu’au moment où vous avez fléchi, où vous vous êtes disputés à propos de l’ordre donné, et vous avez désobéi après qu’Il vous eut montré (la victoire) que vous aimez ! Il en était parmi vous qui désiraient la vie d’ici-bas et il en était parmi

Rumiyah

7

vous qui désiraient l’au-delà. Puis Il vous a fait reculer devant eux, afin de vous éprouver.} [Âl ‘Imrân : 152] Ibn Kathîr a dit : « En début de journée, la victoire et le triomphe était pour l’islam, mais lorsqu’il y eut la désobéissance des archers et que certains combattants fléchirent, la promesse conditionnée par la fermeté et l’obéissance fut retardée. »

Ô mujâhidîn, le secours d’Allah peut tarder comme il se peut que vous subissiez des défaites et des blessures dans vos rangs. Ceci n’est guère étonnant, puisque telle est la loi établie par Allah envers ceux qui ont vécu auparavant et tu ne trouveras pas de changement dans la loi d’Allah. Héraclius dit à Abû Sufyân : « Je t’ai demandé comment se déroulait votre combat contre lui – c’est-àdire le messager d’Allah  – et tu as prétendu que la guerre alternait entre victoires et défaites. Eh bien, ainsi en est-il des messagers : ils sont éprouvés, puis la bonne fin est leur. » Certes, les plus grandes choses sur lesquelles vous êtes testés durant votre guerre sont l’endurance et la certitude. La certitude qu’Allah réalisera Sa promesse, qu’Il donnera victoire à Ses soldats et Son parti, même au bout d’un certain temps. Et l’endurance face aux difficultés, car la victoire vient avec l’endurance, le soulagement vient après l’affliction et avec la difficulté vient la facilité.

COMME LA CRÉATION EST MÉPRISABLE POUR ALLAH LORSQU’ELLE ABANDONNE SON ORDRE !

Des évènements étonnant eurent lieu au cours de cette bataille : l’ennemi était trois fois plus nombreux que les musulmans, mais Allah donna la victoire aux musulmans en début de journée. Puis, lorsqu’ils désobéirent, Il inversa la tendance contre eux en fin de journée. Jâbir  a dit : « Les gens se séparèrent du prophète  le jour de la bataille d’Uḥud et seuls onze hommes parmi les anṣâr et Ṭalḥah restèrent avec lui. » Et Anas  a dit : « Le jour de la bataille d’Uḥud, alors que les musulmans furent à découvert, Anas Ibn an-Naḍr dit : ‘‘Ô Allah, je m’excuse auprès de Toi pour ce qu’ont fait ceux-là – les compagnons – et je me désavoue auprès de Toi pour ce qu’ont fait ceux-là – les idolâtres –.’’ » Et après la conquête de l’île de Chypre, Abû ad-Dardâ` se mit à pleurer en voyant les pleurs de ses habitants et leur division. On lui demanda : « Qu’est-ce qui te fait pleurer ô Abû ad-Dardâ` en ce jour où Allah a élevé l’islam ? » Il répondit : « Malheur à vous, comme les créatures sont insignifiantes pour Allah si elles délaissent Son ordre alors qu’elles formaient une communauté qui avaient le dessus et l’autorité. Elles ont délaissé l’ordre d’Allah et sont alors devenues comme vous le voyez. »

8

ARTICLE

Un homme interrogea ach-Châfi’î : « Ô Abû ‘Abdillah, qu’est-ce qui est mieux pour l’homme : d’être renforcé ou d’être éprouvé ? » Il répondit : « Il ne sera pas renforcé tant qu’il n’est pas éprouvé. » Allah a certes éprouvé Nûḥ, Ibrâhîm, Mûsâ, ‘Îsâ et Muḥammad  et lorsqu’ils ont enduré, Allah les a renforcés. Que personne donc ne pense qu’il sera épargné de la souffrance. Quant à celui qui a le mauvais soupçon envers Allah, il se trompe lorsqu’il voit le nombre de l’ennemi et son arsenal, lui faisant oublier la promesse d’Allah : {Allah a prescrit : « Assurément, Je triompherai, Moi ainsi que Mes messagers. »} [al-Mujâdilah : 21] {Et quiconque prend pour alliés Allah, Son messager et les croyants, [réussira] car c’est le parti d’Allah qui sera victorieux.} [al-Mâ`idah : 56]

{Et c’était Notre devoir de secourir les croyants.} [arRûm : 47] {Allah a promis à ceux d’entre vous qui ont cru et fait les bonnes œuvres qu’Il leur donnerait la succession sur terre comme Il l’a donnée à ceux qui les ont précédés. Il donnerait force et suprématie à leur religion qu’Il a agréée pour eux. Il leur changerait leur ancienne peur en sécurité.} [an-Nûr : 55] Telle est la condition en échange du

LA FITNAH DES COALISÉS SE RÉPÈTENT À TRAVERS L’HISTOIRE ET POUSSE CERTAINES PERSONNES À PERDRE LEUR RELIGION

conditionné : la foi, le culte exclusif et les bonnes œuvres, puis le secours, la suprématie et la succession sur terre. {Promesse d’Allah ! Allah ne manque pas à Sa promesse.} [az-Zumar : 20]

2. Le groupe rival : ce sont ces gens (les coalisés) et ceux qui ont pris leur parti parmi les affiliés à l’islam. 3. Le groupe lâche : ce sont ceux qui ont abandonné le jihâd contre eux même si leur islam reste valide.

Comme est belle la parole de l’auteur d’aẓ-Ẓilâl qui commente la parole d’Allah  : {Combien de fois une troupe peu nombreuse a, par la grâce d’Allah, vaincu une troupe très nombreuse ! Et Allah est avec les endurants.} [al-Baqarah : 249] : « Telle est la règle dans la conscience de ceux qui ont la certitude qu’ils rencontreront Allah. La règle est que le groupe croyant est peu nombreux, car c’est lui qui monte les marches épuisantes jusqu’à finir au parti qu’Allah a purifié et choisi. Cependant, il est victorieux, car il est attaché à la source des forces et il représente la force victorieuse, la force d’Allah qui est Souverain en Son commandement, le Dominateur Suprême sur Ses serviteurs, le destructeur des tyrans, l’avilisseur des injustes et le dominateur des orgueilleux. »

Que l’homme regarde donc s’il fait partie du groupe victorieux, du groupe lâche ou du groupe ennemi, car il n’y a pas d’autre groupe.

Ô mujâhidîn, par Allah, vous êtes dans une situation pour laquelle vous êtes enviés. Non pas comme disent les lâches et les alarmistes qui n’observent la situation que d’un point de vue purement matériel et qui ont été paniqués par les informations publiées par les médias occidentaux et arabes évoquant la victoire des coalisés et la fuite des mujâhidîn. La guerre ne se mesure pas au nombre ni à l’arsenal, ni aux avancées, car il faut nécessairement de ceci et de cela, puis le secours et la suprématie arrivent, même au bout d’un certain temps. Chaykh al-Islâm  dit en décrivant ce qu’il se passa à son époque lorsque les coalisés parmi les Tatars, les hypocrites et d’autres se mobilisèrent contre les musulmans : « Les gens se sont divisés en trois groupes au cours de cette épreuve : 1. Le groupe victorieux : ce sont les mujâhidîn qui combattent ces gens corrupteurs.

Et sachez que le jihâd contient le bien de ce bas-monde et de l’au-delà tandis que son abandon contient la perte de ce bas-monde et de l’au-delà. Allah  a dit : {Dis : « Qu’attendez-vous pour nous, sinon l’une des deux meilleures choses ? […] »} [at-Tawbah : 52] C’est-à-dire : soit la victoire et le triomphe, soit le martyre et le Paradis. Celui d’entre les mujâhidîn qui vit est donc noble et il a la récompense de ce bas-monde ainsi que la belle récompense de l’au-delà. Quant à celui d’entre eux qui meurt ou est tué, sa destination est le Paradis. Le prophète  a dit : ‘‘Le martyr se voit octroyé six marques : il est pardonné à la première goutte de son sang, il voit sa place au Paradis, il est drapé de l’habit de la foi, il est marié à soixante-douze houris, il est préservé du châtiment de la tombe et il est épargné de la grande panique.’’ Et le messager d’Allah  a dit : ‘‘Il y a, au Paradis, cent degrés préparés par Allah  aux mujâhidîn dans Son sentier. Entre chaque degré, il y a une distance comparable à celle entre les cieux et la Terre.’’ Ceci représente une élévation de cinquante mille années au Paradis pour les mujâhidîn […] » Puis, Chaykh al-Islâm dit : « De même, les savants sont unanimes – à ce que je sache – quant au fait qu’il n’y a aucun acte surérogatoire meilleur que le jihâd. Il est

Rumiyah

9

meilleur que le pèlerinage, meilleur que le jeûne et meilleur que la prière surérogatoire. Quant au ribâṭ, il est meilleur que de se trouver à La Mecque, à Médine et à Jérusalem. Au point où Abû Hurayrah  a dit : ‘‘Il m’est préférable d’accomplir le ribâṭ une nuit dans le sentier d’Allah plutôt que de trouver la nuit du destin devant la pierre noire.’’ Il a ainsi préféré le ribâṭ à l’adoration dans la meilleure des nuits, dans la meilleure des terres. »

[Le croyant] devient ainsi semblable aux tout premiers [croyants] parmi les muhâjirîn et les anṣâr.

Plus loin, il dit : « Et sachez – puisse Allah vous réformer – que le secours est aux croyants, que la bonne fin est aux pieux et qu’Allah est avec ceux qui [L’] ont craint avec piété et ceux qui sont bienfaisants.

Ainsi, les croyants doivent être reconnaissant envers Allah  pour cette adversité qui, en réalité, est un don immense et généreux de la part d’Allah et pour cette épreuve qui contient, en elle, un énorme bienfait. À tel point que, par Allah, si les tout premiers croyants parmi les muhâjirîn et les anṣâr tels qu’Abû Bakr, ‘Umar, ‘Uthmân, ‘Alî et d’autres étaient présents à cette époque, l’une de leurs meilleures actions auraient été de combattre ces criminels (les Tatars). Nul ne manque cette bataille hormis celui qui a perdu son commerce avec Allah, a semé son âme dans la sottise et a été privé d’un gain immense dans ce bas-monde et dans l’au-delà. Excepté qu’il fasse partie de ceux qu’Allah  a excusés tels que le malade, l’indigent, l’aveugle et autres […] »

Quant à ces gens – les ennemis –, ils sont vaincus et matés. Allah  nous a donné le dessus sur eux, Il se vengera d’eux pour nous et il n’y a de puissance ni de force qu’en Allah , l’Immense. Réjouissez-vous donc du secours d’Allah  et de la bonne fin, {et ne vous laissez pas battre, ne vous affligez pas alors que vous êtes les supérieurs, si vous êtes de vrais croyants.} [Âl ‘Imrân : 139] C’est une affaire au sujet de laquelle nous avons la certitude et que nous avons réalisée. La louange est à Allah, le Seigneur des mondes […] » Ensuite, il dit : « Et sachez – puisse Allah vous réformer – que l’une des plus grandes faveurs octroyées par Allah à celui à qui Il veut du bien est de l’avoir fait vivre jusqu’à cette époque dans laquelle Allah restaure la religion et fait revivre l’emblème des musulmans ainsi que la situation des croyants et des mujâhidîn.

Celui donc qui accomplit cela à cette époque, il est de ceux qui les ont suivis dans un beau comportement, Allah les agrée, et ils L’agréent. Il a préparé pour eux des Jardins sous lesquels coulent les ruisseaux, et ils y demeureront éternellement. Voilà l’énorme succès !

Chaykh al-Islâm  dit également : « Le sommet [de l’islam] est le jihâd dans le sentier d’Allah et c’est ce qu’Allah et Son messager aiment le plus. Ceux qui blâment à son sujet sont nombreux, car beaucoup de gens croyants l’ont en aversion. Ceux-là sont soit des lâches sans aucune motivation ni volonté pour l’accomplir, soit des alarmistes qui considèrent ne pas avoir la force et la capacité nécessaire pour l’accomplir. Tout en sachant que ces deux situations constituent une forme d’hypocrisie […] »

UNE NUIT DE RIBÂT DANS LE SENTIER D’ALLAH EST MEILLEURE QUE PASSER LA NUIT DU DESTIN DEVANT LA PIERRE NOIRE

10

ARTICLE

Rumiyah

11

Le temps est venu de distinguer le véridique du menteur, le vertueux du pervers, le croyant de l’hypocrite, le ferme enraciné et le désespéré abattu. Le temps est venu de distinguer entre ceux pour qui le désir du Paradis se trouve au plus profond de leur cœur et ceux pour qui il ne se trouve que sur le bout de la langue. Je demande à Allah ne nous compter parmi ceux qui restent fermes jusqu’à la fin afin de voir la victoire ou de nous gratifier d’un martyre accepté. J’appelle mes sœurs dans l’État Islamique qui, par la grâce d’Allah, sont restées endurantes et résistantes à me prêter leur attention, car je crois que nous sommes en grand besoin du rappel et de la réforme. Je demande à Allah de déverser sur vous toutes Sa

12

SISTERS SOEURS

miséricorde et j’espère que ces mots seront utiles à un nouveau départ vers ce qui est bon. Mes sœurs bien-aimées avec qui je voyage vers Allah, purifions nos intentions et réformons nos actes, car c’est comme si nous avions devant nous des moments de souffrance et de rudes épreuves. Nous avons devant nous l’époque des grandes batailles entre la foi et la mécréance, après laquelle il y aura, si Allah le veut, la facilité comme Il nous l’a promise dans Sa parole : {5.A côté de la difficulté est, certes, une facilité ! 6. A côté de la difficulté est, certes, une facilité !} [ach-Charḥ : 5-6] Il dit également : {et que Nos soldats auront le dessus.} [aṣ-Ṣaffât : 173] La question est : sommes-nous prêtes pour cela ? Nos âmes sont-elles prêtes au sacrifice dans le sentier d’Allah ? As-tu vidé ton cœur de toute chose en dehors de la foi ? Sommes-nous prêtes à continuer sur ce sentier ? Sommes-nous prêtes à rester endurantes et à dire les compagnons  ont dit après la bataille d’Uḥud : {Certes ceux auxquels l’on disait : « Les gens se sont rassemblés contre vous ; craignez-les. » – cela accrut leur foi – et ils dirent : « Allah nous suffit ; Il est notre meilleur garant. »} [Âl ‘Imrân : 173] Ils dirent cela car ils crurent en Allah et Son messager en ayant la certitude et la confiance en Allah et en Son secours. Ils s’en remirent entièrement à Allah et furent sincères envers Allah et Son messager. Ont-ils laissé une chose sans la sacrifier pour rechercher l’agrément d’Allah ? Il ne se trouvait aucun chemin parsemé d’épines dans le sentier d’Allah sans qu’ils ne l’empruntent de plein gré. Ainsi, lorsqu’ils ne trouvèrent de meilleur moyen de manifester leur alliance envers Allah et Son messager que de couper la tête de leurs proches idolâtres, ils n’hésitèrent pas à le faire. Leur revendication d’aimer Allah et Son messager plus que tout se modélisait dans leur foi, leur piété, leurs sacrifices et leurs espoirs ainsi que dans leurs préoccupations. Leur amour pour Allah montra qu’ils ne désiraient que la vie de l’au-delà. Puisse Allah les agréer tous et nous accorder autant de force, de foi et de piété qu’Il leur octroya afin que nous gagnions la même récompense que la leur. Mes sœurs bien-aimées, notre rôle et nos responsabilités ne sont pas encore finis. Au contraire, ils n’ont fait qu’augmenter en nombre et en importance, alors nous devons réformer notre âme et nous réveiller de ce sommeil et de cette insouciance vers la réalité de nos

objectifs. Le temps est venu de préciser nos obligations et notre rôle afin de donner la priorité à l’au-delà, non à ce bas-monde. Ainsi, il nous est obligatoire – nous les femmes musulmanes – de remplir notre mission avec attention, car le laxisme dans cela nous conduira à notre perte. Notre mission est plus importante que ce que nous imaginons, car Allah nous a honorées en faisant de nous les épouses, les sœurs et les mères des mujâhidîn. Est-il donc acceptable que nous soyons occupées par la vie matérielle vile comme c’est le cas pour beaucoup d’entre nous ? Le temps pour nous préparer est limité, alors nous devons nous secouer et briser les chaînes de cette vie d’icibas. N’avons-nous pas délaissé depuis longtemps ce que ce bas-monde avait de meilleur ? N’avons-nous pas quitté nos proches les plus chers lorsque nous avons fait les premiers pas sur le chemin de la hijrah ? Pourquoi donc, après avoir purifié nos cœurs de ce bas-monde, certaines d’entre nous tombent-elles dans les pièges de Satan au point que nos cœurs se sont attachés une nouvelle fois à cette vie et que nous avons fait de la nourriture, de la boisson, de la médisance, des discussions futiles et des biens matériels nos principaux sujets de préoccupation ? Comme cela nous rend tristes de voir certaines sœurs agir pour ce bas-monde au lieu que sa priorité soit de soutenir son époux mujâhid et d’éduquer ses enfants afin qu’ils prennent exemple sur Khâlid Ibn al-Walîd et ‘Abdullah Ibn az-Zubayr . Allah  a dit : {Vous êtes la meilleure communauté, qu’on ait fait surgir pour les hommes. Vous ordonnez le convenable, interdisez le blâmable et croyez à Allah.} [Âl ‘Imrân : 110] Cependant, combien de femmes sont retournées en terre de mécréance après avoir refusé de se remarier pour Allah en raison de son fort amour pour son époux qui est tombé martyr – si Allah le veut –, alors que chaque individu dira au jour de la Résurrection : « Mon âme, mon âme. » Ce jour-là, la femme ne se souciera point de son époux ni lui ne se souciera d’elle. Pourquoi laissons-nous donc nos passions diriger nos actes ? Nous devrions méditer la parole d’Allah  : {Vois-tu celui qui prend sa passion pour sa propre divinité ?} [alJâthiyah : 23] Combien d’entre nous, parmi celles qui n’ont pas de tuteurs ici, n’obéissent pas à ceux qui ont été chargés de s’occuper d’elles, alors qu’Allah  a dit : {Ô les croyants ! Obéissez à Allah, et obéissez au messager et à ceux d’entre vous qui détiennent le commandement.} [an-Nisâ` : 59] Combien d’entre nous rendent la vie impossible à leur époux parce qu’il veut appliquer la sunnah de la

Rumiyah

13

polygamie qui renferme beaucoup de bienfaits pour la ummah ? Elles font cela alors qu’Allah a dit : {Ô les croyants ! Entrez en plein dans l’islam, et ne suivez point les pas du diable, car il est certes pour vous un ennemi déclaré.} [al-Baqarah : 208] Combien d’entre nous aident Satan en tentant de pourrir le mariage de son époux avec son autre épouse à cause de sa jalousie excessive ? Avonsnous oublié qu’Allah  a dit : {Quiconque intercède d’une bonne intercession, en aura une part ; et quiconque intercède d’une mauvaise intercession en portera une part de responsabilité. Et Allah est Puissant sur toute chose.} [an-Nisâ` : 85] Certaines d’entre nous avaient pour seule préoccupation de sortir de sa maison, de manière répétée et sans besoin, afin de rechercher la vie d’ici-bas, alors qu’Allah nous a ordonné de rester dans nos foyers : {Restez dans vos foyers; et ne vous exhibez pas à la manière des femmes d’avant l’Islam (jâhiliyah).} [al-Aḥzâb : 33] Ô mes sœurs bien-aimées, Allah est Celui qui se suffit à Lui-même et Il n’a nul besoin de nos actions. Il détient certes les trésors des cieux et de la terre. Allah  a dit : {Allah est le Suffisant à Soi-même alors que vous êtes les besogneux. Et si vous vous détournez, Il vous remplacera par un peuple autre que vous, et ils ne seront pas comme vous.} [Muḥammad : 38] Sa religion persistera, par notre cause ou par celle d’autres que nous, mais ne voulons-nous pas gagner la récompense et faire fructifier notre vie dans l’au-delà ? Il ne faut pas se dire que notre hijrah a été acceptée ni penser que nous rendons une faveur à Allah en nous réunissant sous la bannière de « Il n’y a nulle divinité en dehors d’Allah », car la réalité est toute autre pour chacun d’entre nous : c’est bien Allah qui nous rend une faveur en faisant que nous soyons ici et en nous favorisant par rapport à beaucoup de ceux restés en arrière. C’est Allah qui nous a donné la possibilité d’offrir ce que nous avons pour faire triompher l’État Islamique. Ceci fait partie des nombreuses faveurs d’Allah qui, par Sa grâce et Sa miséricorde, nous a guidés et nous a permis de suivre ce chemin. Ainsi, la réalité est qu’Allah nous a comblés de nombreuses faveurs, alors nous devons être reconnaissants autant que possible – bien qu’il n’est pas possible de le remercier comme Il le mérite – afin qu’Il ne nous change pas par d’autres gens mais qu’Il nous agrée et nous raffermisse sur Son droit chemin. Avons-nous oublié le hadith rapporté par al-Bukhârî et Muslim, d’après Abû Sa’îd al-Khudrî qui rapporte que

14

SOEURS

le prophète  a dit : « Ô femmes, accomplissez l’aumône, car je vous ai vues constituant la plupart des gens de l’Enfer. » Elles dirent : « Pourquoi cela, ô messager d’Allah ? » Il dit : « Vous maudissez beaucoup et vous êtes ingrates envers vos époux. » Ô mes sœurs, alors que nos frères mujâhidîn sacrifient leur âme pour Allah, pourquoi ne parfumons-nous pas nos langues par le rappel d’Allah ? Pendant qu’eux font face à la coalition des mécréants, pourquoi ne nous prosternons-nous pas longuement pour Allah au milieu de la nuit ? Et tandis qu’ils délaissent leurs bien-aimés derrière eux, pourquoi ne combattons-nous pas nos passions en jeûnant la journée et en contrôlant nos désirs et notre langue ? Allah  a dit : {Le moment n’est-il pas venu pour ceux qui ont cru, que leurs cœurs s’humilient à l’évocation d’Allah et devant ce qui est descendu de la vérité [le Coran] ? Et de ne point être pareils à ceux qui ont reçu le Livre avant eux. Ceux-ci trouvèrent le temps assez long et leurs cœurs s’endurcirent, et beaucoup d’entre eux sont pervers.} [al-Ḥadîd : 16] Le temps est venu de purifier nos intentions, de revoir nos œuvres et de retirer de nos cœurs toute chose qui nous détourne de notre objectif. Le temps est venu de retourner à Allah par la repentir sincère en délaissant les péchés, en les regrettant et en s’engageant devant Allah à ne plus recommencer ses péchés. Allah  a dit : {Dis : « Ô Mes serviteurs qui avez commis des excès à votre propre détriment, ne désespérez pas de la miséricorde d’Allah. Car Allah pardonne tous les péchés. Oui, c’est Lui le Pardonneur, le Très Miséricordieux.} [az-Zumar : 53] Nous devons également implorer Son secours et Sa guidée, car seul Allah donne la victoire. Il a dit : {Si Allah vous donne Son secours, nul ne peut vous vaincre. S’Il vous abandonne, qui donc après Lui vous donnera secours ? C’est à Allah que les croyants doivent faire confiance.} [Âl ‘Imrân : 160] Soyons comme ces femmes qui ont compris leur rôle et l’ont joué comme il se doit, car soutenir ton époux mujâhid – ô ma sœur bien-aimée – fait partie de tes principales missions sur la terre de jihâd et même si nous répétions cela mille fois, ça ne serait pas abusé. Que ton foyer soit un lieu de repos pour son esprit, non un lieu de plaintes. Fais en sorte que ce soit un lieu où il recharge son énergie pour le jihâd, non pas un lieu où tu épuises ses dernières forces. Laisse tes préoccupations

de côté et donne la priorité à ses besoins. Donne de la valeur à sa présence et patiente lorsqu’il est absent, car il ne dirige pas un commerce ni ne travaille pour ce basmonde comme c’est le cas en terre de mécréance. C’est un mujâhid dans le sentier d’Allah qui travaille pour la religion de ton Seigneur . Essaye donc de lui cacher les difficultés que tu rencontres et la faiblesse qu’il y a en toi, afin que Satan ne fasse pas de cela un sujet de tentation pour lui lorsqu’il sera en plein milieu d’une bataille. Sois à son service autant que tu le peux et, par la grâce d’Allah, tu auras la même récompense que lui si Allah le veut. Ibn Abî ad-Dunyâ rapporte que Jâbir Ibn ‘Abdillah a dit : « Alors que nous étions assis auprès du messager d’Allah , une femme vint à lui et dit : ‘‘Ô messager d’Allah, je viens à toi de la part des femmes. Ô messager d’Allah, le Seigneur des hommes et le Seigneur des femmes est Allah . Âdam est le père des hommes et le père des femmes tandis que Ḥawwâ` est la mère des hommes et la mère des femmes. Quant à toi, Allah  t’a envoyé aux hommes et aux femmes. Cependant, lorsque les hommes sortent dans le sentier d’Allah et sont tués, ils sont vivants, auprès de leur Seigneur, bien pourvus et lorsqu’ils sortent, ils ont la récompense que tu connais. Quant à nous, nous sommes à leur service et nous nous enfermons dans leur foyer, quelle est donc notre récompense ?’’ Le messager d’Allah  lui répondit : ‘‘Transmets mes salutations aux femmes et dis-leur que l’obéissance à l’époux équivaut à ce que tu as cité, mais peu d’entre vous ne l’accomplissent.’’ » [an-Nafaqah ‘alâ al-‘Iyâl] Renouvelons donc notre intention, ô mes sœurs, car le messager d’Allah  a dit : « Les actes ne valent que par leurs intentions et chacun n’aura que ce qu’il a eu comme intention. » [Rapporté par al-Bukhârî et Muslim] À partir de maintenant, prenons exemple sur Khadîjah  à qui Allah  a transmis les salutations et à qui Il a fait la bonne annonce d’une demeure au Paradis car elle a cru en Lui directement et a, ensuite, soutenu fermement son époux, le messager d’Allah . Prenons également exemple sur ‘Â`ichah  qui était très perspicace et avait une grande mémoire au point qu’elle nous a transmis un nombre impressionnant de hadiths sans lesquels notre littérature islamique n’aurait pas été ce qu’elle est aujourd’hui. De même, nous devons prendre exemple sur toutes les mères des croyants et sur les autres femmes vertueuses autour du messager d’Allah .

J’ajoute à cela, mes sœurs, que nous devons délaisser les péchés – petits et grands – et nous devons craindre les effets de nos péchés. Ne vous appuyez pas sur vos espoirs, car rien ne nous garantit que nos œuvres sont acceptées et nous ne sommes pas de celles à qui le Paradis a été promis. Nous devons donc nous pousser à la bienfaisance dans ce qu’Allah nous a rendu obligatoire et nous devons nous efforcer à accomplir constamment les actes surérogatoires. Pour finir, je vous rappelle une fois de plus l’importance de délaisser cette vie d’ici-bas et ses ornements. Je vous conseille de changer votre peine et vos épreuves par la douceur de la foi en vous rappelant que cette peine nous rapproche d’Allah. Quoi de plus délicieux que cette peine ? Qu’il y ait parmi nous des femmes qui s’attristent de voir leur époux et leurs fils revenir de la bataille sans avoir obtenu le martyre. Réfléchissons à notre place en comparaison à ces femmes vertueuses : que dirait le messager d’Allah  de nous ? La course en est à ses dernières étapes, alors continue d’agir, ma chère sœur, même si tu commences à t’essouffler et à ralentir. Implore l’aide d’Allah, place ta confiance en Lui, et endure avec patience tout ce qui te touche dans Son sentier, {car Allah est avec les endurants.} [al-Anfâl : 46] Sois enthousiaste à l’idée de donner tout ce que tu as pour atteindre l’agrément de Ton Seigneur et sois prête à sacrifier ce que tu as de plus cher dans ta vie, car ceci purifie ton cœur de toute chose à laquelle il est attaché en dehors d’Allah. C’est vraiment pour cela que nous sommes venus : pour finir notre voyage vers Allah ! Accomplis les œuvres pieuses, espère qu’Allah te les acceptera et réjouis-toi d’une des deux meilleures choses par la permission d’Allah : soit la victoire, soit le martyre ! Je termine par les paroles parfaites d’Allah  : {Et luttez pour Allah avec tout l’effort qu’Il mérite. C’est Lui qui vous a élus ; et Il ne vous a imposé aucune gêne dans la religion, celle de votre père Abraham, lequel vous a déjà nommés « Musulmans » avant (ce Livre) et dans ce (Livre), afin que le messager soit témoin contre vous, et que vous soyez vous-mêmes témoins contre les gens. Accomplissez donc la prière, acquittez la zakât et attachez-vous fortement à Allah. C’est Lui votre Maître. Quel Excellent Maître ! Et quel Excellent Soutien !} [al-Ḥajj : 78]

Rumiyah

15

Louange à Allah qui a dit dans Son noble Livre : {Et lorsque les croyants virent les coalisés ils dirent « Voilà ce qu’Allah et son messager nous avaient promis et Allah et son messager disaient la vérité et cela ne fit que croître leur foi et leur soumission. »} [al-Aḥzâb : 22] Je témoigne qu’il n’y aucune divinité qui mérite adoration en dehors d’Allah et je témoigne que Muḥammad est son serviteur et messager. Allah l’a envoyé avec l’épée avant l’avènement de l’heure, annonciateur de bonnes nouvelles, avertisseur d’un châtiment et appelant vers Allah par sa permission telle une lumière éclairante. Il a établi la preuve, éclairci la voie et donné la victoire à la religion du pur monothéisme [al-Ḥanîfiyah]. Il a lutté jusqu’à ce que la religion soit instaurée. Que la prière et la paix soient sur lui ainsi que sur sa famille. Parmi les règles immuables d’Allah, il y a que Celui-ci éprouve Ses serviteurs croyants comme cela est enseigné dans Ses paroles : {Est-ce que les gens pensent qu’on les laissera dire : «Nous croyons !» sans les éprouver ? Certes, Nous avons éprouvé ceux qui ont vécu avant eux ; [Ainsi] Allah connaît ceux qui disent la vérité et ceux qui mentent.} [al-‘Ankabût : 2-3] {Il en est ainsi, car si Allah voulait, Il se vengerait Lui-même contre eux, mais c’est pour vous éprouver les uns par les autres. Et ceux qui seront tués dans le chemin d’Allah, Il ne rendra jamais vaines leurs actions.} [Muḥammad : 4] Les croyants se devaient donc d’être prêts à subir l’épreuve. Il est rapporté dans un hadih divin [qudsî] que le prophète  a relaté de son Seigneur : « Certes mon Seigneur m’a ordonné de vous enseigner en ce jour ce que vous ignorez de ce qu’il m’a appris. Tout bien que j’octroie à Mon serviteur lui est licite et J’ai créé tous Mes serviteurs

16

EXCLUSIF

monothéistes. Néanmoins, les démons les ont fait dévier de leur religion, leur rendant interdit ce que Je leur ai permis. Ils leur ont également ordonné de M’associer ce au sujet de quoi je n’ai fait descendre aucune preuve. Allah a regardé vers les gens de la Terre et les a pris en aversion, qu’ils soient arabes ou non-arabes, excepté une partie des gens du livre et Il dit : ‘‘Je t’ai envoyé afin de t’éprouver et de faire de toi une source d’épreuves pour autrui. J’ai fait descendre sur toi un livre que l’eau ne peut effacer et que tu liras éveillé comme endormi.’’ Allah m’a ordonné de faire périr Quraysh et j’ai dit : ‘‘Ô mon Seigneur, mais ils vont me briser la tête comme un morceau de pain.’’ Il m’a répondu : ‘‘Chasse-les comme ils t’ont chassé, livre-leur bataille, nous la livrerons avec toi. Dépense de ce tu possèdes, nous te donnerons davantage. Envoie une armée et nous en enverrons cinq équivalentes. Combats, aux côtés de ceux qui t’obéissent, ceux qui te désobéissent […]’’ » Ces épreuves qui touchent l’État Islamique aujourd’hui, telles que le rassemblement des nations de la mécréance et la coalition des différents partis, ne sont que la concrétisation de cette promesse. Ainsi nous ne dirons que comme on dit nos pieux prédécesseurs parmi les compagnons du messager d’Allah  lorsque ces derniers virent les coalisés : {« Voilà ce qu’Allah et son messager nous avaient promis et Allah et son messager disaient la vérité, et cela ne fit que croître leur foi et leur soumission. »} Allah a révélé : {Pensez-vous entrer au Paradis alors que vous n’avez pas encore subi des épreuves semblables à celles que subirent ceux qui vécurent avant vous ? Misère et maladie les avaient touchés ; et ils furent secoués jusqu’à ce que le Messager et avec lui, ceux qui avaient cru, se fussent écriés : « Quand viendra le secours d’Allah ? » - Certes ! Le secours d’Allah est sûrement proche} [al-Baqarah : 14] Allah a certes explicité, réfutant ainsi toute personne qui penserait le contraire, qu’ils ne pourront entrer au

paradis qu’après avoir été éprouvé comme l’ont été les générations précédentes par la misère, la maladie et par le tremblement provoqué par l’ennemi. Lorsque les coalisés arrivèrent à Médine pour livrer la bataille des tranchées et que les compagnons les aperçurent, ils dirent : « Voilà ce qu’Allah et son messager nous avaient promis et Allah et son messager disaient la vérité ». Sachez qu’Allah les a certes éprouvés par cette secousse provoquée par l’ennemi et leur a fait vivre des situations semblables à ceux qui vécurent avant eux. Cependant, tout ceci ne fit que croitre leur foi et leur soumission au décret d’Allah ainsi qu’à son commandement. Telle est la situation des musulmans véridiques aujourd’hui, qui est en tout point similaire à celle des musulmans véridiques à travers les âges. Et cette fitnah par laquelle sont éprouvés les musulmans de l’État Islamique aujourd’hui, avec ces mécréants corrupteurs qui attaquent la législation islamique, est certes comparable à celle qui toucha le messager d’Allah et les croyants à son époque. Allah descendit au sujet de ces évènements des sourates claires et des versets explicites et les livres qui retranscrivent la tradition sont remplis de citations évoquant ces faits. L’imam Ibn Taymiyah  a dit : « Les textes du livre et de la sunnah, qui incarnent tous deux la prédication de Muḥammad , englobent toute la création et les engagements d’Allah pris dans son livre et la sunnah de son messager s’adressent aux derniers de cette communauté autant qu’ils s’adressent aux premiers. Allah nous a relaté les récits des communautés qui vécurent avant nous, afin que nous en tirions des leçons, que nous comparions la situation qui fut la leur et celle qui est la nôtre et que nous fassions un parallèle entre les dernières communautés et les premières. Tout ceci afin que le croyant des dernières générations puisse trouver une similitude avec le croyant des premières générations ». Fin de sa parole qu’Allah lui fasse miséricorde. Allah nous relate la situation que vécurent notre prophète et ses nobles compagnons lors de la bataille de Badr face à leur ennemi, lorsqu’Il dit : {Il y eut déjà pour vous un signe dans ces deux troupes qui s’affrontèrent : l’une combattait dans le sentier d’Allah ; et l’autre était mécréante. Ces derniers voyaient les croyants de leurs propres yeux, deux fois plus nombreux qu’euxmêmes. Or Allah secourt qui Il veut de Son aide. Voilà bien là un exemple pour les doués de clairvoyance !} [Âl ‘Imrân : 13]

Il nous relate également le siège qu’ils firent subir au Banî Nadîr, lorsqu’Il dit : {C’est Lui qui a expulsé de leurs maisons, ceux parmi les gens du Livre qui ne croyaient pas, lors du premier exode. Vous ne pensiez pas qu’ils partiraient et ils pensaient qu’en vérité leurs forteresses les défendraient contre Allah. Mais Allah est venu à eux par où ils ne s’attendaient point