রুমিয়‍্যাহ

570 20 265MB

Bengali Pages [402] Year 2014

Report DMCA / Copyright

DOWNLOAD FILE

রুমিয়‍্যাহ

Citation preview

1

Zaista je Uzvišeni Allah razjedinio riječ sirijskih sahvata, razdvojio njihova srca u nejedinstvu, zapalio razdor i neslogu među njima i učinio ih neprijateljima jedni drugima, sve dok nisu jedan drugog počeli udarati po vratovima. To se desilo nakon što su se okrenuli od onoga čime im ih je Allah obavezao kada je rekao: {Svi se čvrsto Allahova užeta držite i nikako se ne razjedinjujte!} [Aal ‘Imran: 103], uključujući Allahov tevhid u Njegovoj vlasti i ujedinjenju pod vođstvom jednog imama koji uspostavlja Šerijat sa njima i vodi rat protiv kafirskih skupina koje odbijaju Šerijat. Kada su neki od sirijskih sahvata shvatili da će njihova situacija završiti kao ona od iračkih sahvata, tako što će biti pogođeni poniženjem i mizerijom, proširili su vijest o svom nastojanju da formiraju džahilsku izmišljenu uniju (jedinstvo), u kojoj će psovati jedan drugog radi svojih ličnih interesa i interesa skupine. Kao što je Uzvišeni Allah rekao: {Ti misliš da su oni složni, međutim, srca su njihova razjedinjena, zato što su oni ljudi koji nemaju pameti} [El Hašr: 14]. Ova razjedinjenost je žetva onoga što su posijali, kao što je Uzvišeni Allah rekao: {Ali su i oni dobar dio onoga čime su bili opominjani zaboravili, zato smo među njih neprijateljstvo i mržnju do Sudnjega dana ubacili; a Allah će ih, sigurno, obavijestiti o onome što su radili} [El Ma’ida: 14]. Allah c je također rekao: {Jevreji govore: “Allahova ruka je stisnuta!” Stisnute bile ruke njihove i prokleti bili zbog toga što govore! Ne, obje ruke Njegove su otvorene, On udjeljuje koliko hoće! A to što ti objavljuje Gospodar tvoj pojačaće kod mnogih od njih zabludu i nevjerovanje. Mi smo ubacili

2

Uvodna riječ

među njih neprijateljstvo i mržnju sve do Smaka svijeta. Kad god pokušaju potpaliti ratnu vatru, Allah je ugasi. Oni nastoje na Zemlji smutnju praviti, a Allah ne voli smutljivce} [El Ma’ida: 64]. Stoga, bez obzira koliko se trudili da se ujedine, i bez obzira koliko novih formacija napravili, njihovo prividno (lažno) jedinstvo će nestati. {Oni koji, mimo Allaha, zaštitnike uzimaju slični su pauku koji sebi isplete kuću, a najslabija je kuća, uistinu, paukova kuća, neka znaju!} [El Ankebut: 41]. Njihova međusobna ujedinjenja i savezi su radi nekog drugog a ne radi Allaha, i oni se čvrsto drže za nekog drugog a ne za Njegovo uže, kao što se i bore za nekog drugog a ne na Njegovom putu, sve to ih čini previše nesposobnima da održe jednu zastavu pod kojom će se boriti ili da osiguraju jednu državu za sebe, posebno nakon što su tvrdili da su muslimani, a onda otpali tako što su se sprijateljili sa krstašima i murteddima u borbi protiv onih koji uspostavljaju Allahov zakon na Zemlji. Zar vođe sahvatskih murtedda nisu shvatile i naučile da je jedinstvo u koje se pozivaju, jedinstvo u okviru vjere islama i muslimanskog džema’ata, a ne u okviru nacionalističkih i stranačkih metodologija. Međutim, oni ne znaju ništa drugo osim slijeđenja strasti i taklida. Stoga, ako ijedan od “učenjaka” taguta ili “teoretičara” sahvata zadovolji njihove strasti i prohtjeve, oni ih onda slijepo slijede i odbacuju riječi onih koji nisu zadovoljili njihove strasti. A što se tiče onoga što je Uzvišeni Allah rekao i naredio u Svom govoru: {Slijedite ono što vam se od Gospodara vašeg objavljuje i ne uzimajte, pored Njega, nekog drugog kao zaštitnika! – A kako vi malo

pouku primate!} [El A’raf: 3] i {Onoga ko se suprotstavi Poslaniku, a poznat mu je Pravi put, i koji pođe putem koji nije put vjernīkā, pustićemo da čini šta hoće, i bacićemo ga u Džehennem – a užasno je on boravište!} [En-Nisaa’: 115], to je nešto što je nepoželjno za njih. Muhammed ibn ‘Abdul-Vehhab r je opisao nešto od njihovog stanja i rekao: “Oni su razjedinjeni u svojoj vjeri, baš kao što je Allah c rekao: {Svaka stranka radosna onim što ispovijeda} [El Muminun: 53], a isto to vrijedi i za njihove dunjalučke poslove, i oni to stanje smatraju ispravnim...Također, suprostavljanje muslimanskom vladaru i ne pokoravanje njegovoj naredbi se kod njih smatra vrlinom, baš kao što smatraju da je slušanje i pokoravanje njemu poniženje i degradacija...Isto tako, njihova vjera je sagrađena na nekim temeljima. Najznačajniji je taklid, koji važi za najvažnije načelo kod svih kafira – kod prvih i kod zadnjih, kao što je Uzvišeni rekao: {I eto tako, prije tebe, Mi ni u jedan grad nismo poslanika poslali, a da oni koji su raskošnim životom živjeli nisu govorili: “Zatekli smo pretke naše kako ispovijedaju vjeru i mi ih slijedimo u stopu.”} [Ez-Zuhruf: 23].” [Mesail el Džahilijja]. On je također rekao: “Allah je naredio jedinstvo (ujedinjenje) u vjeri i zabranio razjedinjenost u njoj. On je to objasnio na veoma jasan (ubjedljiv) način, koje čak i obični ljudi mogu razumjeti..Međutim, razjedinjenost u osnovama i granama vjere je poslije toga postalo ‘znanje’ i ‘fikh’ vjere, dok je jedinstvo (ujedinjenost) u vjeri postalo nešto što ispovijeda i želi ‘zindik’ ili ‘lud čovjek’...A dio kompletnog jedinstva jeste slušanje i pokoravanje onome koji je postavljen nad nama, čak i da je abesinijski rob. Allah je ovo objasnio na veoma jasan način i to u nekoliko navrata...Ali i dalje je ovo načelo postalo nepoznato većini onih koji posjeduju znanje. Pa kako onda da rade po njemu?!” [El Usul es-Sitta]. Uistinu njihovo ujedinjavanje radi stranačkih i nacionalnističkih ciljeva, kao i ostajanje na njihovom širku i riddetu nikad neće povećati njihovu snagu niti moć. Umjesto toga, ono će im samo još više povećati slabost i neposobnost, kao rezultat čudnog miješanja vjera i metodologija između kojih postoje velike razlike. Ovo će samo još više povećati neslaganja u njihovim redovima, kao i trud da izdaju jedni druge. A Allah neće narod griješni na pravi put uputiti. Stoga, ko god želi da se čvrsto uhvati za Allahovo uže mora da se pokaje Allahu i drži se vjere islama i muslimanskog džema’ata sve do smrti. U suprotnom, biće među kamenjima i gomilama ljudi u Džehennemu. Dodatno tome, prenosi se od Allahovog Poslanika g da je rekao: “Ko god se uhvati za nešto, bude tome i prepušten.” [Bilježi En-Nesai od Ebu Hurejre]. Sulejman Aal eš-Šejh r je rekao: “Čije god srce se prihvati za nešto, tako što se oslanja na to i polaže nadu u to, Allah ga prepusti toj stvari. Stoga, ako se rob prihvati za svoga Gospodara, svoga Ilaha, svoga Vladara, svoga Zaštitnika, svoga Stvoritelja i Onoga Koji posjeduje sve, onda bude prepušten Njemu, i On će mu biti dovoljan, štititi će ga, čuvaće ga, i biti njegov prijatelj – a kako divan prijatelj i zaštitnik je On! To je kao što je On c rekao:

Erdogan napušta svoje sahvatske robove i predaje ih nusajrijama {Zar Allah sam nije dovoljan robu Svome?} [Ez-Zumer: 36]. A ko god se prihvati za magiju i šejtane, onda će ga Allah prepustiti tome, i oni će ga uništiti na dunjaluku i na Ahiretu. Uglavnom, svako onaj ko se prihvati za nešto drugo mimo Allaha, šta god to bilo, tome će biti i prepušten i vidjeće zlo na dunjaluku i Ahiretu koje mu dolazi iz pravca toga za šta se prihvatio, suprotno onome što je on očekivao (da će mu to biti od pomoći). To je nezamjenjiv sunnet i nepromjenljiv postupak Allaha sa Njegovim robovima, a to je da ko god traži zadovoljstvo u nečem drugom mimo Njega, stavlja svoje povjerenje u nešto drugo mimo Allaha, ili zavisi od nečega stvorenog kako bi se mogao snaći u svojim poslovima, onda će Allah učiniti da to uradi suprotno onome čemu se on nadao. Ovo je poznato iz objave i iskustva, i ko god duboko razmišlja o ovome i o stanju stvorenja vidjeće to vrlo jasno.” [Tejsir el ‘Aziz el Hamid]. On je također rekao: “Djelo “prihvatanja” za nešto može biti srcem, djelom ili na oba načina. Zbog toga, onaj ko se prihvati za nešto svojim srcem ili zajedno svojim srcem i djelom, biće prepušten tome, tj. Allah će ga prepustiti toj stvari koje se prihvatio. Stoga, ko god sebe veže za Allaha, traži pomoć i svoje potrebe od Allaha, traži utočište kod Njega, i sve svoje povjerenje polaže u Njega, onda će mu On udovoljiti u svakoj potrebi, približiti mu ono što je daleko od njega, i učiniti mu lakim ono što je teško za njega. A ko god se prihvati za nešto drugo mimo Njega ili se osloni na svoje znanje, svoj intelekt, medicinu, talismane, i zavisi od svoje moći i snage, onda će ga Allah prepustiti tome i napustiti ga. Ovo je poznato iz tekstova i

3

Sahvatski vojnici taguta Erdogana iskustva. Uzvišeni Allah je rekao: {Onome koji se u Allaha uzda, On mu je dosta.} [Et-Talak: 3]. Vehb ibn Munebbih je rekao: ‘Allah b je objavio Davudu: ‘O Davude, tako mi Moje veličine i slave, ko god mi se od Mojih robova iskrenog nijjeta obrati za pomoć, makar mu sedam nebesa i sedam zemalja i svi koji su na njima pravili spletke, Ja ću ga od njih zaštititi i izlaz mu dati, i, tako mi Moje veličine i slave, ko god se od Mojih robova pouzda u nekog drugog mimo Mene, uništit ću ga gdje god da se nalazio.’” [Tejsir el ‘Aziz el Hamid]. Zar nije došlo vrijeme za sahvate riddeta – sa svim svojim strankama i skupinama – da shvate šta im se dešava? Zar ne vide da njihovo pouzdanje u tagute i njihovo prijateljevanje sa obožavaocima krsta – kao i njihovo kazivanje njima {Mi ćemo vam se u nekim stvarima pokoravati} [Muhammed: 26] – nije ih dovelo do ničega drugog osim do toga da ih Najpravedniji Sudija c prepusti njihovom brutalnom neprijatelju, sve dok nusajrijska vojska i njihovi saveznici od rafidija i krstaša nisu ušli u njihove zemlje, prolili njihovu krv, i pokrali njihove imetke u istočnom i starom dijelu Halepa? I to su učinili za samo nekoliko sati, bez korištenja pametnih bombi, dronova Predator, čak niti uz pomoć međunarodne koalicije sa kojom se niko ne može porediti u modernoj historiji! Zar neće razmisliti? Tagut Murteddskog bratstva, Erdogan, nije ništa ponudio svojim sahvatskim robovima, osim sastanke sa zlim ruskim krstašima i čestitanje američkim krstašima na biranju njihovog novog predsjednika, kao i nastavak kampanja protiv muhadžira i ensarija koji su bili bedem protiv nusajrija da ne uđu u grad Halep i njegova okolna područja, prije nego što su ih sahvati izdali. Da, uistinu je tako, ko god se prihvati za nešto bude tome i prepušten. Stoga, ko god se prihvati za taguta, koji obožava svoje strasti biće prepušten njemu. Tagut će ga iskoristiti kako bi ostvario svoje tagutske lične i stranačke

4

Uvodna riječ

koristi, a onda će ga tagut baciti u kantu za historijsko smeće, zajedno sa drugim zlim izdajnicima. Kako onda sa onim ko se pouzdaje u taguta, bori se ispod džahilijjetske zastave i na putu taguta kako bi riječ taguta bila gornja u blagoslovljenoj zemlji Šama? Kada bi se njihov tagut Erdogan zabrinuo za njihove porodice, on bi poslao svoju kafirsku vojsku da se bore i ubijaju nusajrije i baasijine, baš kao što bi dao sahvatima šta god je u mogućnosti od vojnog arsenala turske vojske da obore jako stare ruske i sirijske avione. Ali zašto bi on to ikad učinio? Halep nije dio njegove murteddske države i njegova krstaška braća to nikad ne bi dozvolila. Stoga, on nema potrebu za Halepom, osim da istrijebi murtedde PKK i spriječi ih u tome da oni ne zatresu njegovo prolazno prijestolje. I dalje se mudžahidi muvehhidi nadaju da će oni koji tvrde za sebe da su “muslimani” i od “ehlu-s-sunnah vel-džema’a” – od sahvata u Halepu, Idlibu i na drugim mjestima – koji su otpali od vjere zbog svoga nacionalizma, sekularizma, odbijanja Šerijata na silu, prijateljevanje sa murteddima, se pokajati Allahu c, zanevjerovati u druge mimo Njega, prijateljevati samo radi Njega, iskazivati neprijateljstvo samo radi Njega, boriti se samo na Njegovom putu, i javno ispovjedavati vjeru Ibrahima n i Muhammeda g bez imalo stida, te će staviti svoje povjerenje u Allaha i odbiti svaku uslovnu podršku i taguta kafira. A kod god je ubio milion muhadžira i ensarija i želi da se pokaje garantujemo mu da ima sigurnost ako izrekne svoje pokajanje, baš kao što je to rekao Vođa pravovjernih, Allah ga sačuvao. Uistinu, zemlja Šerijata je bolja za njega nego područje na kojem se vlada sa ljudskim zakonima i običajima. {Onome koji se u Allaha uzda, On mu je dosta.} [Et-Talak: 3]. A sva zahvala pripada samo Allahu, Gospodaru svih svjetova.

5

Pitanje: Kakav je rad Hisbe u vilajetu Sinaj? Odgovor: Zahvala pripada Allahu, Gospodaru svjetova, neka su mir i salavat na poslanika milosti i bitke, koji se sa osmijehom bori, na njegovu porodicu i ashabe i one koji ga slijede. Od Allahovih blagodati kojima je počastio mudžahide u vilajetu Sinaj jeste to što su se oni zajedno čvrsto uhvatili za Allahovo uže i bore se kako bi Allahova riječ bila gornja, i saburali na iskušenjima i poteškoćama u sklopu ujedinjavanja židova i murtedda protiv njih, te na tome što Allahovi neprijatelji dan i noć pokušavaju da ih poraze i da ih unište, ali teško se njima, zaista neće u tome uspjeti. Rekao je Uzvišeni: {Oni žele da ustima svojim utrnu Allahovo svjetlo, a Allah želi vidljivim učiniti svjetlo Svoje, makar ne bilo po volji nevjernicima. On je poslao Poslanika Svoga s uputstvom i pravom vjerom da bi je izdigao iznad ostalih vjera, makar ne bilo po volji mnogobošcima.} [Et-Tevba: 32-33]. Vilajet Sinaj je nakon ovih iskušenja i poteškoća postao jači i čvršći i njenim vojnicima je samo povećalo iman i predanost. Nastavili su koračati ovim putem, i kao mala skupina napadaju kafirske skupove i uspostavljaju Šerijat Gospodara svjetova u svakom području koje zauzmu, gdje god za to imaju mogućnosti. Pored toga što je rat 6

Članak Intervju

između islama i kufra ovdje dostigao svoj vrhunac, mektebi i uredi, koji pripadaju šerijatskim divanima (kao Divan za sudstvo i žalbe i Divan Hisba i Divan za da’vu) su nastavili sa radom i ispunjavanjem onoga sa čime su zaduženi i zbog čega i postoje, hvala Allahu. Mi u Divanu Hisba smo počašćeni od Allaha s tim što smo se borili protiv svih vrsta vidljivog fesada (nereda) od kojih je najveći krijumčarenje duhana, hašiša, tramadola i dr. opojnih sredstava. Isto tako, maksimalno radimo na zabranjivanju činjenja loših djela, munkera i javnih grijeha, kao što je otkrivanje žena i miješanje sa njima, zatim isbal (podizanje nogavica iznad članaka), kao i zabranjivanje pušenja i slušanje muzike, te korištenje satelitskih uređaja za gledanje satelitskih kanala. Međutim, najviše smo usredotočeni na borbu protiv činjenja širka, bida’ata (novotarija) među koje spada tesavuf, sihr, čarobnjaštvo, gledanje u budućnost, te podizanje i kićenje kaburova. Pitanje: Sufije igraju veliku ulogu u širenju širka i bida’ata među ljudima, te sufijski tarikati porobljavaju ljude tagutima, znamo zbog toga da je sufizam od najgorih bolesti koja je danas zahvatila mnoge zemlje. Možete li nam reći nešto o stanju sufija u Sinaju? Odgovor: Sufije u Sinaju se dijele na dva glavna tarikata: alavi ahmedi tarikat i džeririr tarikat. Tarikat ahmedi se prostire u području El Džura i njegovim okolnim područjima kao što su Šebana, Ez-Zuhejr, El Melafijja, kao i u području Eš-Šejh Zuvejd i njegovoj okolici.

A što se tiče tarikata džeriri ono posjeduje tri glavne nastambe. Nastamba El ‘Arab u El Ismailijji, zatim nastamba Sa’ud u istočnom području, a obje se nalaze u Egiptu, a u Sinaju se nalazi nastaba Revda, sa kojom su povezane mnoge druge nastambe u ulici Ebu Džerir i područjima Tavil i Sabah, kao i mnogi drugi. Tarikat ahmedi je nastao prije pola stoljeća, kojeg je osnovao preminuli Ebu Ahmed el ‘Alavi el Filistini, koji je došao iz Gazze, a njihovo sjedište je bilo u području Et-Tuma, a nakon nje i nastamba El Džura. Kada je umro El ‘Alavi ostavio je ovu nastambu u naslijeđe svome sinu Mustafi, a onda je preminuli Halef el Halefat preuzeo naslijeđe na sebe zbog toga što je Mustafa bio maloljetan, i onda je tagut Halef postao šejh ovog tarikata, a El Džura je postala glavna nastamba (sjedište). Nakon toga je crko ovaj murtedd te je ukopan u El Džuri a na njegov kabur je stavljena zelena kupola. A što se tiče tarikata džeriri, njega je osnovao preminuli tagut ‘Id Ebu Džerir, i njegovo sjedište je bilo u tri prethodno spomenute nastambe - nastamba Sa’ud, ‘Arab i Revda - koju će uništiti Islamska država čim je zauzme, in šaa’ Allah. Ovaj tarikat džeriri, je najrasprostranjeniji i ima veći utjecaj od tarikata ahmedi, te je ekstremniji u zabludi. Pitanje: Koja su to najgora djela širka i bida’ata koje čine ovi sufijski tarikati? Odgovor: Činjenje širka Allahu je rasprostranjeno među ovim tarikatima, toliko da je zahvatilo i starije a omladina biva odgajana na njemu, tako da se belaj mnogo povećao i musibet je postao još

žešći. Oni vjeruju da im mrtvi mogu donijeti korist i štetu, i zato im čine razne vrste ‘ibadeta, kao što je dova, zatim traženje pomoći od njih, oslanjanje na njih, klanje za njih i činjenje tavafa oko njihovih kaburova. Oni tvrde da su mrtvi posrednici između njih i Uzvišenog Allaha, kao što su vladari stvorenja posrednici između njih i njihovih podređenika. Uzvišeni Allah je visoko iznad onoga što tvrde mušrici. Također, oni slijede svoje tagute i šejhove u njihovom batilu (laži), slušaju ih i pokoravaju im se slijepo u svim govorima i djelima. Svi sufijski tarikati (skupine) danas učestvuju u ovim stvarima koje smo spomenuli, s tim što se među njima nalaze vrlo male razlike. Pa svi sufijski tarikati koje poznajemo, ili smo čuli za njih, ili smo čitali o njima su počinili širk sa ovih ili onih vrata. A sljedbenici ahmedi vjeruju u to da je Allah dio svega i da se sjedinjuje sa svim, Allah nas sačuvao, i govore da Uzvišeni Allah živi u svemu i da se kreće sa svim! Uzvišeni Allah je visoko iznad onoga što oni tvrde. Isto tako, oni veličaju i hvale Ibn ‘Arebija, El Halladža i druge od kolovođa kufra i zablude. A što se tiče tarikata džerir oni su poznati po širku činjenja ‘ibadeta kaburovima; veličaju i čine kaburove svetištima, kolju (kurbane) u njihovo ime, čine tavaf oko njih, itd. Ovaj tarikat ima vezu sa rafidijskom vjerom, jer onaj ko je napisao knjigu poezija koju oni veličaju i poštuju, te je smatraju svojim „kur’anom“ i koju nazivaju Bestan el Muhiba, je preminuli rafidija En-Nimr el-Lejsi koji je živio u mjestu Tanta.

Sufijska nastamba izvan teritorija Hilafeta u Sinaju 7

Tagut, sihirbaz Ebu Hiraz

Od sufijskih rituala u Sinaju jeste ono što nazivaju „el hadra“, a to je njihovo okupljanje radi novotarskog zikra u noći petka (džuma), te u noći ponedjeljka, gdje svi zajedno čine zikr u jednom glasu i čine pokrete tijelima, izgovarajući govor u kojem se nalazi veliki širk, kao što je traženje pomoći od mrtvih i traženje šefa’ata (zauzimanja) od njih. Pitanje: Kakva je veza sufijskih tarikata u Sinaju sa egipatskim tagutima? Odgovor: Veza tih sufija sa tagutima je mnogo jaka, nije imenovan neki gradonačelnik ili upravnik tajnih službi a da ga prethodno nije posjetio preminuli Halef el Halefat, glava sufijskog tarikata ahmedi, a njegova veza sa egipatskim obavještajcima je bila mnogo dobra. Isto tako tokom izraelske okupacije Sinaja nastamba Džura nije napustila svoje mjesto, štaviše, posjetio ju je židovski vojni pukovnik, a isto tako židovski generali su znali posjećivati Halefa el Halefata u ovom mjestu. Isto tako, vođe krstaških snaga su ga posjećivali u posjeti koja se zove „čuvari mira“, a Halef el Halefata je iskorištavao svoje sljedbenike kako bi pokazao veličinu svoje snage u ovom području. A što se tiče tarikata džeriri, njegova veza sa egipatskim tagutima je mnogo čvrsta i stabilna, štaviše, veliki broj generala i odgovornih lica murtedda vole ovaj tarikat. Mrtvi dedždžal, Sulejman Ebu Hiraz, je također bio član ovog tarikata. Pitanje: Kakav je bio stav ovih sufijskih tarikata prema mudžahidima Sinaja prije davanja prisege Vođi pravovjernih, a kakav je stav nakon davanja prisege? Odgovor: Normalno je da će nastati neprijateljstvo i mržnja između naroda tevhida i naroda šikra, a Halef el Halefat je bio žestok u iskazivanju neprijateljstva prema vjernicima muvehhidima i nazivao ih je „sunnijama“, što znači sljedbenicima sunneta (ehlu-s-sunna). Taguti sufijskih tarikata su 8

Intervju

se žestoko trudili da budu prepreka i da zaustave omladinu od pridruživanja mudžahidima na Allahovom putu, strahujući da će njihova omladina slijediti muvehhide i da će se prihvatiti mezheba istine. Činili su sve što su mogli da njihovi sljedbenici ostanu pod džahilijjetskim zastavama i da ostanu na onome na čemu su od džehla i slijepog slijeđenja. Ova izolacija i prepreka, koju su silom uspostavili i učinili obaveznom njihovi šejhovi, se još više povećala nakon uspostave Države Hilafeta i pojave poziva u tevhid kojim je Allah uputio veliki broj njihove omladine u Svoju vjeru, pa su se pokajali od svog širka i naučili tevhid i pridružili se redovima mudžahida. A ta omladina je danas najžešća od svih ljudi u uništavanju tog širka i pokazali su najbolje primjere u držanju za akidu el vela’ ve-l-bera’. Pitanje: Kako su se mudžahidi u vilajetu Sinaj sukobili sa sufijskim tarikatima i kako su postupali sa njihovim šejhovima i sljedbenicima? Nakon što su mudžahidi poveli džihad da Allahova riječ bude gornja, boreći se protiv kolovođa kufra od taguta koji vladaju mimo onog što je Uzvišeni objavio, ovi sufijski tarikati su postali trn u oku mudžahida na sinajskoj zemlji i njihova riječ je bila proširena, pa su mudžahidi učinili sve što su mogli i maksimalno se trudili u uspostavljanju Allahove vjere na zemlji te borbi protiv znakova i sljedbenika širka i džahilijjeta, i čvrstom i iskrenom odlučnošću odlučili da se bore protiv sufijskih tarikata sve dok ih u potpunosti ne uklone sa zemlje u kojoj se visoko vijori zastava džihada. I mudžahidi su otpočeli sa činjenjem da’ve ovim sufijama, bez obzira koji tarikat slijede, bilo da je ahmedi ili el džeriri, tako da su neki od njih objavili tevbu (pokajanje) čim je do njih stigla da’va tevhida te nakon što su upozoreni na žestoke posljedice širka. A neki od njih su riječima i govorom potvrdili svoje okretanje tevhidu. Kada su se vojnici Islamske države proširili i uspostavili kontrolne punkteve na putevima uhapsili su sve njihove mušričke vođe a potom ih strpali u pritvor tri dana radi činjenja tevbe, pa su imali na izbor da učine tevbu ili da budu ubijeni. Allahovom milošću, oni su već prvoga dana učinili tevbu. A njihovi sljedbenici su već prije njih učinili tevbu kada su im mudžahidi objasnili koja djela širka i novotarija se nalaze pri njima te pojasnili im njihove opasnosti, hvala Allahu. Međutim, još ima nekoliko velikih mušričkih nastambi u vilajetu Sinaj i Egiptu koja se nalaze izvan vlasti Hilafeta ali će, Allahovom dozvolom, postati mete kada vojnici Hilafeta dođu do njih, preko Hisbe i džihada, nastojeći s tim uputiti ljude i izvesti ih iz tmina na svjetlo. Pitanje: Koja je uloga Da’vetskog centra u borbi protiv širka uopšte, te sufizma posebno među narodom Sinaja? Odgovor: Vojnici Islamske države čine da’vu na

taj način što su otpočeli sa posebnim šerijatskim programom za činjenje da’ve ljudima, te podučavanje ljudi vjerskim pitanjima, na taj način što na tom polju surađuju dva ureda, Ured za da’vu i Ured hisbe. Molimo Uzvišenog Allaha za uspjeh ovog programa. Isto tako, radimo na printanju i dijeljenju da’vetskih knjiga i letaka u vezi ‘akidetskih mesela. Zatim se rade da’vetski obilasci područja i mjesta pod kontrolom Islamske države, s kojima smo usredotočeni na čisto pojašnjavanje i učvršćivanje tevhida kod običnih muslimana, te na upozoravanje istih na širk i riddet (otpadnišvo) u svim njegovima vrstama. Pitanje: Primjetili smo kako mediji na veliko govore o slučaju ubistva sufijskog sveštenika Ebu Hiraza. Ko je on? Zbog čega mu murteddi pridaju toliku pažnju? Odgovor: Braća iz Hisbe su uhapsila dva jako važna sufijska čarobnjaka (sihirbaza), kriminalca, a to su Sulejman Misbah Hamdan Ebu Hirraz i Kutejfan Burajk ‘Id Mensur. Oni su dva sihirbaza, dva taguta, tvrde da poznaju gajb (nevidljivo), i mnogo ljudi im je dolazilo kako bi im postavljali pitanja o budućnosti i gajbu, te su od njih tražili da im prave sihr (magiju) radi lijeka i bereketa. Ovaj Ebu Hirraz ima blizu 97 godina i ovaj drugi, kojeg smo spomenuli, je naučio od njega ovaj širk i naučio je od njega kako da se pokorava šejtanu i da traži pomoć od njega. On je od glavnih vođa sufijskog tarikata džeriri, i zbog toga su mediji pridavali ogromnu pažnju slučaju njegova ubistva. Njegova veza sa murteddima je bilo mnogo jaka, do toga da je većina vladinih vojnika i murteddske vojske izražavalo mu veliko poštovanje i vjerovali da im on može donijeti korist i štetu, te su tvrdili da je on “svetac”, te su ga pitali o gajbu. Isto tako i njegov učenik Kutejfan, koji je u svojoj kući napravio stub i naređivao ljudima da čine tavaf oko njega (da kruže oko njega) i da prinose žrtvu kod tog stuba (da kolju za njega), tvrdio je da poznaje gajb i radio je sa sihrom (magijom), te ljudima govorio ko su kradljivci i gdje se nalaze ukradene stvari. Dvadeset godina je činio ovaj širk kojeg je prethodno naučio od ubijenog Ebu Hiraza. Pitanje: Kako su sudski i žalbeni centri postupili sa ova dva murtedda nakon njihovog hapšenja? Odgovor: Sudija je dosudio da se obojica ovih sihirbaza ubiju kao otpadnici jer su tvrdili da poznaju gajb i radili na sihru (čarobnjaštvu), i tvrdili da gledaju u budućnost. Oni su bili glave taguta. Pozivali su narod u činjenje širka u ‘ibadetu Allahu, pod izgovorima svetost. A Uzvišeni je rekao: {On tajne zna i On tajne Svoje ne otkriva nikome} [El Džinn: 26]. I rekao je Allahov Poslanik : “Ko ode vračaru ili gataru i povjeruje u ono što mu je rekao, porekao je ono što je objavljeno Muhammedu.” [Bilježe Ahmed i El Hakim od Ebi Hurejre]. To je Allahov propis za onog ko vjeruje čarobnjaku (vračaru/gataru), pa kako je tek onda pro-

pis za samog čarobnjaka koji čini širk Allahu . Rekao je Allahov Poslanik : “Ko promijeni svoju vjeru ubijte ga.” [Bilježi Buhari od Ibn ‘Abbasa]. ‘Omer bin el Hattab  je napisao Ebi Musi : “Ubijte svakog sihirbaza i čarobnjaka (vračara).” [Bilježi Ibn Ebi Šejba]. Pitanje: Neki ljudi pričaju da je ovaj čarobnjak (vračar) uhapšen od strane Islamske države a onda kasnije pušten, pa o čemu se tu zapravo radi? Odgovor: Te informacije nisu istinite, on nije nikako pušten nakon što je uhapšen, nego je uhapšen samo jednom i nakon toga je presuđeno da se on i njegov drug ubiju kao otpadnici bez prava na tevbu, a njihov imetak je pripao kao fej (plijen osvojen bez borbe) muslimanima. Mušrici od njihovih sljedbenika su proširili mnoge glasine koje nemaju nikakvu osnovu, niti su tačne. Od tih glasina su i izmišljotinepoput govora da sablja nije mogla presjeći njegovu glavu, a to se desilo prije nego su naša braća iz medijskog ureda za vilajet Sinaj objavila njihove slike otkinutih glava, nakon čega su pognuli glave i zašutali, hvala Allahu, Gospodaru svjetova. Pitanje: Kakvu poruku želite poslati mušričkim sufijama u vilajetu Sinaj? Odgovor: Kažemo svim nastambama sufija, njihovim šejhovima i sljedbenicima u Sinaju i van njega, mi nećemo dozvoliti da postoje sufijski tarikati u vilajetu Sinaj posebno, a u Egiptu uopšte. Mi vam ne želimo osim da budete upućeni, stoga, dođite da se okupimo oko jedne riječi i nama i vama zajedničke; da se nikome osim Allahu ne klanjamo, da nikoga Njemu ravnim ne smatramo i da jedni druge, pored Allaha, bogovima ne držimo, da se sudimo Allahovom knjigom i sunnetom Allahovog Poslanika . Kažemo vam da naučite tevhid, iman i njegove nevakide (djela koja poništavaju islam). I znajte da mudžahidi na Allahovom putu nisu izašli da se bore i vode džihad osim radi uspostavljanja tevhida i uništavanja širka. Oni su jeftino žrtvovali svoju krv u borbi protiv svih naroda kufra na cijeloj Zemlji. Tako mi Allaha, neće se bojati ničijeg osim Allahovog prijekora. I znajte da vas mi smatramo mušricima kafirima, i da je vaša krv beskorisna i prljava, ali mi vas pozivamo da učinite tevbu i želimo vam da primite islam i uputu i da slijedite put pečata vjerovjesnika, Muhammeda  i put njegovih ashaba, tabi’ina i onih poslije njih. Svako dobro se nalazi u slijeđenju selefa (ispravnih prethodnika), a svako zlo se nalazi u napuštanju i slijeđenju onih koji su se okrenuli od njih. Završićemo sa govorom u kojem želimo reći da hvalimo Uzvišenog Allaha na tome što nas je počastio blagodatima tevhida, džihada i hilafeta. Zaista samo Njemu, subhanehu, pripada zahvala. Neka su mir i salavat na našeg Poslanika Muhammeda, njegovu porodicu i njegove ashabe.

9

Nakon brutalnih paljbi murtedda – koristeći avione, tenkove i topove – koji su proždreli kožu, meso i tijela muslimana – muškaraca, žena i djece – Allah je izliječio grudi naroda el vela’ ve-l-bera’ sa onim što je On odredio da se desi na njihovim rukama a to je paljenje zarobljenih tagutskih vojnika. U međuvremenu, “učenjaci” taguta i sahvatski “teoretičari” su kritikovali plamenove pravde, radeći to kako bi se približili prijestoljima nevjerničkih tiranata i radi džahilijjetskog stranaštva. Oni su zanemarili različita mišljenja u vezi ovog pitanja, i zatvorili oči pred dokazima, te prolili krokodilske suze za svoju murteddsku braću – Allah ih spojio zajedno sa zapaljenim vojnicima taguta i ubijenim borcima sahvata u džehennemskoj vatri, i tamo ih vječno nastanio. Amin. Ovi “učenjaci” i “teoretičari” su postupili po uzoru na nevjernike sljedbenike Knjige {oni koji taje ono što je Allah u Knjizi objavio i to zamjenjuju za nešto što malo vrijedi} [El Bekara: 174] i zabludjele otpadnike “koji govore samo ono što je u njihovu korist,” kao što ih je opisao Vaki’ ibn el Džerrah 10

Članak

r (preselio 197. h.g.) [Ebu Nu’ajm: Tarih Asbahan]. Slijedili su put u pitanjima u kojima ima mjesta za razilaženja, i to su radili kako bi dali prednost murteddima od taguta i sahvatima nad mudžahidima muvehhidima od muhadžira i ensarija. A kako ružno oni prosuđuju! A što se tiče toga što zanemarivaju različita mišljenja u vezi nekog pitanja, pa oni to rade svojim prikrivanjem onoga što je spomenulo nekoliko tumača hadisa u izjavama kao što su: “Selef se razišao u pitanju paljenja. ‘Omer, Ibn ‘Abbas i drugi nisu bili za to...’Ali, Halid ibn Velid i drugi su dozvoljavali.” [Ibn Hadžer: Fethu-l-Bari]. Isto tako, Ebu Bekr es-Siddik  i Halid ibn Velid  su zapalili neke od onih koji su odbili dati zekat, kao i neke od onih koji su slijedili lažne poslanike, a ‘Ali ibn Ebi Talib  je zapalio grupu rafidija. Tako da su ubijali murteddske zatvorenika – čije je otpadništvo bilo žestoke prirode – na najgore načine kako bi terorizirali i rastjerali ostale murtedde. Također, Ebu Bekr es-Siddik, ‘Ali ibn Ebi Talib, Halid ibn Velid i ‘Abdullah ibn Zubejr

 su svi zapalili sodomite (homoseksualce), radeći to iz ljutnje radi Allaha i kako bi kaznili sodomite. Ono što je obavezno za pojedinca kada se radi o pitanjima u vezi kojih su se ljudi razišli, jeste da se vrati na Knjigu i Sunnet. Allah  je rekao: {Ma u čemu se razilazili, treba presudu dati Allah} [Eš-Šura: 10]. I On  je rekao: {A ako se u nečemu ne slažete, obratite se Allahu i Poslaniku} [En-Nisaa’: 59]. Sunnet je pojasnio da je osnova paljenja nečega što ima dušu jeste da je to zabranjeno, jer Ebu Hurejre  prenosi: “Poslao nas je Allahov Poslanik  i rekao: ‘Ako nađete toga i toga, spalite ih obojicu vatrom!’ Poslije, kada smo htjeli ići, Allahov Poslanik reče: ‘Bio sam vam naredio da spalite toga i toga, ali vatrom kažnjava samo Allah, pa ako ih nađete, ubijte ih obojicu!’” [Bilježi Buhari]. A Ibn ‘Abbas  prenosi da je Allahov Poslanik  rekao: “Ne kažnjavajte Allahovom kaznom.” [Bilježi Buhari]. A što se tiče “učenjaka” taguta i sahvatskih “teoretičara” koji su zažmirili na dokaze, to su uradili svojim prikrivanjem nečega od onoga što je Najpravedniji Sudija objavio čovječanstvu kako bi pravedno održavali svoje poslove. On  je rekao: {Ako hoćete da na nepravdu uzvratite, onda učinite to samo u onolikoj mjeri koliko vam je učinjeno} [En-Nahl: 126]. On  je također rekao: {A i u svetinjama vrijedi odmazda: onima koji vas napadnu uzvratite istom mjerom} [El Bekara: 194]. I također je rekao: {Nepravda se može uzvratiti istom mjerom} [Eš-Šura: 40]. I On  je isto tako rekao: {A da rane treba uzvratiti} [El Ma’ida: 45]. Isto tako, što se tiče pitanja o kažnjavanju sa vatrom kao djelo odmazde, u vezi toga postoji hadis od ‘Uklijjina, kojeg bilježe Buhari i Muslim od Enesa ibn Malika  koji je rekao: “Neka je skupina (osmerica njih) iz ‘Ukla došla Allahovom Poslaniku  i dala mu prisegu da će se pridržavati islama. Smatrali su da je zemlja postala nezdrava, te da su im stoga tijela oboljela. Požalili su se Allahovom Poslaniku  pa im je on rekao: ‘Zašto ne biste išli s našim pastirom i devama i pili njihovo (devlje) mlijeko i mokraću?’ ‘Svakako’, rekoše oni. Otišli su i pili devlje mlijeko i mokraću i tako se izliječili. Nakon toga ubili su pastira i otjerali deve. Za to je saznao Allahov Poslanik  pa je poslao za njima potjeru, koja ih je stigla i dovela. On je (potom) naredio da im se unakrst odsijeku ruke i noge, povade oči i da se ostave na suncu sve dok ne pomru.’” Enes  je rekao: “Allahov Poslanik  je istopio njihove oči zato što su oni istopili pastirove oči.” [Bilježi Muslim]. Buhari je naslovio poglavlje u svom Sahihu po hadisu ‘Uklijjina, “Poglavlje: Ako mušrik zapali muslimana da li se i on mora zapaliti?” Ibn Hadžer je rekao: “On je time ukazao da zabrana u njegovoj izjavi, “Poglavlje: Ne kažnjavajte Allahovom kaznom”, se specifično odnosi na to kada paljenje nije urađeno radi odmazde” [Fethul-Bari], jer stvarno topljenje očiju neke osobe znači da se oči moraju zapaliti sa vatrom

Dva turska murteddska vojnika koji su živi zapaljeni

koristeći užarene eksere kao sredstvo, kao što je na to ukazao Ibn el Muhelleb, Ibn Battal, Ibn el Mulakkin i drugi tumači hadisa. Stoga, u ovim ajetima, Najpravedniji Sudija je propisao odmazdu, a u ovom hadisu, iskreni i povjerljivi  je presudio da oči ‘Uklijjina budu istopljene zato što je neko od njih učinio isto sa očima pastira. Ovi dokazi potvrđuju pravednu prirodu plamenova kojima su mudžahidi muvehhidi zapalili zarobljene vojnike jordanskih i turskih taguta. Također, mišljenje većine fakiha svjedoči pravednoj prirodi ovih plamenova. Ebul-’Abbas el Kurtubi je dao komentar na hadis kojeg bilježe Buhari i Muslim od Enesa  koji je rekao: “Neki je židov ubio robinju kamenom da bi se dočepao njenog srebrenog nakita. Ona je donesena Allahovom Poslaniku  u stanju u kojem je jedva davala znakove života. ‘Je li te ubio taj i taj čovjek?’, upita je on, a ona pokaza glavom da nije. Ponovio joj je svoje pitanje drugi put, a ona je opet pokazala glavom da nije. Upitao ju je to isto i treći put, a ona je klimnuvši glavom pokazala da jeste. Poslanik  presudio je da se (taj židov) pogubi s dva kamena.” Ebul-’Abbas el Kurtubi je rekao: “U tome je dokaz da ko god počini ubistvo koristeći nešto takav mora biti ubijen sa tim. Postoji razilaženje u vezi ovog pitanja, ali većina drže do mišljenja da mora biti ubijen sa onim sa čime je počinio ubistvo, bilo to sa kamenom, štapom, gušenjem, davljenjem, itd., osim ako nije počinio ubistvo nekim djelom fiska, kao što je sodomija ili alkohol, a u tom slučaju bi se ubio sa sabljom. Njihov dokaz je ovaj hadis, kao i Njegov  govor: {A i u svetinjama vrijedi odmazda: onima koji vas napadnu uzvratite istom mjerom} [El Bekara: 194] i Njegov  govor: {A da rane treba uzvratiti} [El Ma’ida: 45], a stvarnost kisasa (odmazde) jeste da bude jednaka sa djelom. A među ovim učenjacima (većinom) su i oni koji su se razišli u vezi paljenja va11

Plamenovi pravde proždiru murtedde

trom ili ubijanja štapom (gurajući ga kroz anus, ako je on ubio svoju žrtvu gurajući joj štap kroz anus), ali većina je mišljenja da treba da bude ubijen sa tim.” Zatim je rekao: “Ispravno mišljenje je stav većine, zbog onoga što je prethodilo...zbog Njegove  izjave “onima koji vas napadnu uzvratite istom mjerom” i zbog hadisa ‘Uranijjina (hadisa ‘Uklijjina).” [El Mufhim]. Ibnul-Kajjim  je rekao: “Potvrđeno je da je Allahov Poslanik  razbio glavu židova kao što je židov razbio glavu mlade djevojke...Zbog toga, najispravnije mišljenje je da se sa zločincem postupi onako kako je on postupio sa žrtvom, sve dok se ne radi o nečemu što je Allah  zabranio, kao što je ubijanje sodomijom ili tjeranje osobe da proguta alkohol (sve dok se ne otruje), i drugo. Stoga, on će biti spaljen baš kao što je spalio svoju žrtvu, i biće bačen sa visokog mjesta, kao što je on to uradio sa svojom žrtvom, i biće ugušen kao što je ugušio, jer to je bliže pravdi i bliže ispunjavanju odmazde, osvete i postizanju cilja da se takvom odmazdom odvrate drugi od činjenja tih djela.” [Tehzib es-Sunen]. Ako oni koji tvrde da imaju znanje i “teoretičari” prolijevaju krokodilske suze zbog zarobljenih tagutskih vojnika i kažu: “Nisu svi vojnici i piloti taguta zapalili muslimane!”, onda se odgovor na to nalazi u hadisu o ‘Uklijjinima. Ibnul-Kajjim je u svom objašnjenju toga rekao: “U ovoj priči se nalazi dokaz za ubijanje grupe ljudi ili amputiranje njihovih udova kao odmazda za jednu osobu, te da je propis za učesnike muharibe isti kao propis za počinioce među muharibima, jer je poznato da nije svaki od njih počinio ubistvo, niti je Allahov Poslanik  pitao za to.” [Zadul-Me’ad]. Uistinu, ovi vojnici i piloti su nerazdvojan dio otpadničke skupine koja se nasilno opire i koja vodi rat protiv islama. Upravo se njihovim kolektivnim dijelovima ostvaruje snaga i moć za tagute, a onda se tom snagom i moći izbacuje brutalna paljba (vatra) 12

Članak

na muslimanske glave. Stoga, ako oni koji tvrde da imaju znanje i “teoriju” žele da zarobljeni vojnici taguta budu ubijani sa noževima terora – a ne da budu paljeni plamenovima pravde – neka onda zaustave svoje zaštitnike u bombardovanju Darul-Islama sa brutalnom vatrom. I na kraju, Ebul-’Abbas ibn Kudama je rekao: “Onaj ko ide u kupaonu treba da se njenom toplotom sjeti toplote u Džehennemu, jer vjernikove misli ne prestaju kružiti oko svake stvari na dunjaluku a da se time ne podsjeća na stvari koje se nalaze na Ahiretu, jer ono što prevladava vjernikom su stvari na Ahiretu, a svaka lađa izbaciva ono što sadrži. Zar ne vidite da ako trgovac tepisima, onaj koji šije, stolar i graditelj, uđu u neku lijepu kuću, vidjeli bi da trgovac tepisima gleda u prostirke i tepihe i razmišlja o njihovoj vrijednosti, onaj koji šije gleda u šivaći materijal, stolar gleda u drvo kuće, a graditelj gleda u zidove? Tako je i sa vjernikom – ako vidi tamu, on se sjeti tame u kaburu, ako čuje zastrašujući glas, on se sjeti puhanja u rog na Sudnjem dan, ako vidi blagodat neku sjeti se blagodati Dženneta, a ako vidi mučenje sjeti se muka u Džehennemu.” [Muhtasar Minhadž el Kasidin]. Stoga, na vjerniku je da kada vidi tagutske vojnike i krstaške vojnike kako bivaju živi zapaljeni, da se sjeti vatre Džehennema koja je žešća, i da će na Sudnjem danu Svemoćni  biti ljući nego što je ikad bio i što će ikad biti, pa će s tim zapaliti griješnike među muvehhidima, i ono će zahvatiti sve na njima osim otiske od činjenja sedžde. Biće u patnji, pocrniće i pretvoriće se u ugalj. A onda će im se pružiti milost iz Rijeke Života i iz Dženneta – kao što je opisano u Sahihu Buharije i Sahihu Muslima – a što se tiče nevjernika i otpadnika, oni će biti bačeni u Vatru i vječno ostati u njoj. Uzvišeni Allah je rekao: {One koji ne vjeruju u dokaze Naše Mi ćemo sigurno u vatru baciti; kad im se kože ispeku, zamijenićemo im ih drugim kožama da osjete pravu patnju. Allah je, zaista, silan i mudar. } [En-Nisaa’: 56]. Pa neka se onaj ko je uporan u činjenju velikih grijeha pokaje prije nego ga njegovi grijesi odvedu prema onome što Svemogući neće oprostiti na Sudnjem danu1. “Neki od selefa su rekli: ‘Grijeh prethodi kufru, kao što poljubac prethodi odnosu, pjevanje prethodi preljubi, gledanje (u zabranjeno) prethodi strastima, a bolest prethodi smrti.’” [Ibnul-Kajjim: El Dževab el Kafi]. O Allahu, o Ti Koji okrećeš srca, učini naša srca čvrstima na Tvojoj vjeri. Amin. 1 Allah  neće oprostiti veliki širk i kufr ako neko umre na tome prije nego se pokaje. Uzvišeni Allah je rekao: {Allah neće oprostiti da Mu se neko drugi smatra ravnim, a oprostiće manje grijehove od toga kome On hoće} [EnNisaa›: 48]. On  je također rekao: {Oni koji ne vjeruju i koji kao nevjernici umru – zaslužuju, doista, prokletstvo Allahovo i meleka i svih ljudi, u njemu će vječno ostati, a patnja njihova neće jenjavati, niti će im se odlagati} [El Bekara: 162-161].

13

Bilježi Ebu Davud u svom Sunnenu od Ebi Umame  koji prenosi da je neki čovjek upitao Allahovog Poslanika : “Allahov Poslaniče, dozvoli mi sijahu. Allahov Poslanik  reče: ‘Sijaha moga Ummeta je džihad na Allahovom putu.’” Ebu Davud nije ništa rekao o ovom hadisu, ali ga El Hakim bilježi u svome Mustedreku i potvrdio je njegov sened, zatim ga je potvrdio ‘Abdul-Haqq el Išbili i Zehebi a En-Nevevi i El Iraki su rekli da je sened ovog hadisa dobar. Neki od onih koji su učinili hidžru i vode džihad su pogriješili u shvatanju ovog hadisa i misle da se ono odnosi na one koji putuju po svijetu radi razgledanja, obilaženja mjesta i otkrivanja1. Pa vidimo neke od onih koji su pogriješili u shvatanju ovog hadisa a učinili su hidžru u neku od zemalja, kako gledajući ljepote i ukrase od planina, rijeka, plaža, drveća, pa do hrane, pića i drugih uživanja u toj zemlji, govore: “Allahov Poslanik  je rekao istinu kad je rekao da je džihad ‘turizam’ Ummeta!” I tako je većina ljudi pogriješila u shvatanju ovog hadisa i onoga na što on upućuje, a kako je samo velika razlika između onoga na što se misli ovim hadisom i onoga kako je ga shvatila većina ljudi. Ako se kaže: “Šta zapravo znači ‘sijaha’ ako ne turizam?”, onda bi odgovor bio da se rijetke (neuobičajene) arapske riječi u hadisu tumače izvornim arapskim jezikom i razumijevanjem ispravnih prethodnika (selefu-salih) – a ne sa terminologijom koju su usvojile kasnije generacije, niti sa onim što su ljudi modernog doba usvojili – a to znači da se moramo vratiti na prve učenjake, poznavaoce jezika i neuobičajenih riječi, one koji su sačuvali istinsko značenje Kur’ana i hadisa za one generacije poslije njih, kao što su učači i muhaddisi sačuvali izvorna značenja dviju objava (Kur’ana i hadisa). Allah ih nagradio velikom nagradom za ono što su učinili za islam i muslimane. Rekao je Ibn Kutejba  (preselio 276. h.g.) u objašnjenju onoga što je došlo u vezi značenja riječi ‘sijaha’ u hadisu: “Sijaha znači odlazak i putovanje po Zemlji kao što su to radili po1 Ovo je definicija riječi "sijaha" u arapskom riječniku "El Mu'džem el Vasit". Riječ "sijaha" u kontekstu hadisa je većinom pogrešno prevedena kao "turizam" na engleskom. 14

Članak

božnjaci Beni Israila...Allahov Poslanik  sa ovim želi ukazati da je Allah  zabranio muslimanima da čine to i poslao njega sa vjerom modernizma i monoteizma.” [Garib el Hadis]. Rekao je Ibnul-Enbari  (preselio 328 h.g.): “Sijaha je izlazak van zemlje i izoliranje od ljudi, tako da osoba ne prisustvuje džumi, niti drugim namazima u džema’tu.” [Ez-Zahir]. Rekao je Ebu Mensur el Ezheri(preselio 370. h.g.): „Rekao je El-Lejs: ‘Sijaha znači odlazak čovjeka izvan zemlje radi ‘ibadeta ili isposništva (monaštva). Sijaha ovog ummeta je post i redovno posjećivanje mesdžida.“ [Tehzibu-l-luga]. Stoga, sijaha kojeg Allahov Poslanik  nije dozvolio je onaj od isposništva (monaštva) kojeg nije propisao najbolji Sudija. Rekao je Slavljeni i Uzvišeni: {Zatim smo, poslije njih, jednog za drugim Naše poslanike slali, dok nismo Isaa, sina Merjemina, poslali, kojem smo Indžil dali, a u srca sljedbenika njegovih smo blagost i samilost ulili, dok su monaštvo oni sami, kao novotariju, uveli – Mi im ga nismo propisali – u želji da steknu Allahovo zadovoljstvo; ali, oni o njemu ne vode brigu onako kako bi trebalo, pa ćemo one među njima koji budu ispravno vjerovali nagraditi, a mnogi od njih su nevjernici.} [El Hadid: 27]. Prenosi se od ‘Urveta ibn ez-Zubejra  da je rekao: “Žena ‘Osmana bin Mazu’na je ušla kod ‘Aiše, a izgledala je zapušteno, pa ju je ‘Aiša upitala: ‘Šta je s tobom?’ Pa je rekla: ‘Moj muž klanja noćni namaz i posti po danu.’ Zatim je Allahov Poslanik  ušao i ona (‘Aiša) mu spomenula to, pa je Allahov Poslanik  sreo ‘Osmana i rekao mu: ‘O ‘Osmane, nama nije propisano isposništvo (monaštvo), pa zar u meni nemaš uzor, tako mi Allaha, ja se od vas najviše bojim Allaha, i najviše čuvam Njegove granice.” [Bilježe Ahmed, Ebu Davud i Ibn Hibban]. Kada je jedan od ashaba  tražio dozvolu od Allahovog Poslanika  za sijahu on  mu je zabranio da imitira zabludjele monahe i uputio ga na ono što je Uzvišeni Allah propisao kao menhedž za najbolji narod (ummet) od svih koji se ikada pojavio, a to je džihad na Allahovom putu. A u njemu se nalazi ono što se nalazi u sijahi monaštva (isposništva) od zuhda (asketizma), osame (izolacije od drugih), zikra i ‘ibadeta. Mudžahid se približava Allahu držeći se ovih ‘ibadeta

tokom svoga džihada. I s tim je on pobožnjak po noći a vitez po danu. A to su: {mnogo od naroda drevnih, a malo od kasnijih} [El Vaki’a: 13-14]. Definicija data od strane nekih učenjaka lingvistike je podržana sa nekim slabim hadisima koji se pripisuju Allahovom Poslaniku , kao što je: „Držite se džihada, jer on predstavlja monaštvo islama.“ [Bilježi Ahmed od Ebi Sa’ida el Hudrija]. “Svaki vjerovjesnik ima svoje monaštvo, a monaštvo ovog ummeta je džihad na Allahovom putu.” [Bilježi Ahmed od Enesa]. “Držite se džihada, jer on predstavlja monaštvo moga ummeta.” [Bilježi Ibn Hibban od Ebi Zerra]. Od toga je i predaja koju prenosi ‘Osman bin Mazu’n u kojoj kaže da je došao kod Allahovog Poslanika  i rekao: “O Allahov Poslaniče, dozvoli mi da se kastriram? Allahov Poslanik  odgovori: ‘Nije od nas onaj ko se kastrira, niti onaj ko kastrira. Kastriranje mog ummeta je post.’ Zatim reče: ‘O Allahov Poslaniče, dozvoli mi sijahu?’ Allahov Poslanik  odgovori: ‘Sijaha mog ummeta je džihad na Allahovom putu.’ Zatim reče: ‘O Allahov Poslaniče, dozvoli mi isposništvo (monaštvo)?’ Allahov Poslanik  reče: ‘Isposništvo moga ummeta je sjedenje u mesdžidima iščekivajući namaz.’” [Bilježi Ibnul-Mubarek u Zuhdu sa slabim senedom]. Od toga je i predaja u kojoj stoji: “Nema sijahe, niti neženstva, niti monaštva u islamu.” [Bilježi ‘Abdu-r-Rezak od Tavusa Mursila]. Rekao je Ibn Kutejba: “Njegov govor ‘nema monaštva’, znači djela monaha kao što je neprestani post, nošenje dugih isposničkih odora, ne jedenje mesa, a što se tiče govora ‘nema neženstva’, to znači napuštanje ženidbe.” [Garibul-hadis]. Rekao je Ibnul-Enbari: “’Monah (sveštenik) koji se ne ženi, je onaj koji je prekinuo vezu sa drugima i posvetio se Allahu  i napustio ženidbu.” Zatim je spomenuo hadis kojeg prenosi Tavus a potom rekao: “Monaštvo (rahbanijja) znači stalni post i ostavljanje (ne jedenje) mesa.” [Ez-Zahir]. “ Definicija koju su dali neki od učenjaka lingvistike je također podržana sa nekim predajama selefa kao što je: “Sijaha ovog ummeta je post.” [Bilježi Et-Taberi od ‘Aiše], te isto tako riječ iz 112. ajeta sure Et-Tevba; ‘es-saihun’ [i poste] tj. postači i iz 5. ajeta sure Et-Tahrim; ‘es-saihat’ [koje poste] tj. vjernice koje poste.” [Bilježi Et-Taberi od nekoliko selefa]. Rekao je Ibn Kutejba: “Izvorno značenje ‘saih’ jeste onaj koji putuje po Zemlj...a onaj ko je ‘saih’, koji putuje po Zemlji se suzdržava od strasti, i sličan je postaču, zbog toga što se postač svojim postom suzdržava od jela, pića i seksualnog odnosa tokom posta.” [Garibul-Kur’an]. Rekao je Et-Taberi  u svom tefsiru: “Neki od učenjaka arapskog jezika su rekli: ‘Naše mišljenje je da je postač nazvan saihom zbog toga što saih sa sobom nema opskrbe, već jede ono što nađe od hrane, pa kao da je ono uzeto iz toga.” Od toga je i predaja koju prenosi Sufjan ibn ‘Ajina  u kojoj je rekao: “Pričao nam je ‘Amr da je čuo Vehba bin Munebbiha da je rekao: ‘Sijaha je postojalo kod Beni Israila…’” Rekao je Ibn ‘Ujejna: “Ako neko ostavi hranu, piće i žene onda je on saih.” [Bilježi Et-Taberi]. Rekao je El Mervezi  (preselio 294. h.g.): “Ishak ibn Suvejd [tabi’i, preselio 131. h.g.] prenosi da je rekao: ‘Ispravni prethodnici (es-selefu-s-salih) su sijahom smatrali post danju i klanjanje noću.” [Muhtasar Kijamu-l-lejl]. Nakon ovoga, jasno se vidi, bez ikakve sumnje, da ono na šta se misli sa hadisom ‘sijaha moga ummeta je džihad’ jeste

zabrana izmišljenog sijahe monaha i sve ono što spada pod to od tvrdnji da to djelo, kojim ostavljaju hranu, piće, brak, zadovoljavanje strasti, spada u istinski tevekkul i zuhd. Međutim, to je ‘adet kojeg su uveli neki od sufijskih pokreta i tarikata kojeg su naslijedili od nevjernika židova i kršćana. Isto tako, drugo značenje jeste uputa na ono što je bolje od sijahe, a to je džihad na Allahovom putu, i ono što dolazi sa njim od truda i ‘ibadeta i traženja susreta sa Allahom , znajući da su neki od selefa sijahom učinili el i’itikaf, kijamu-l-lejl, post i traženje znanja, a ima onih među njima koji su ga učinili hidžrom ka Allahu, koja se u obje objave, Kur’anu i Sunnetu, spominje i upoređuje zajedno sa džihadom. Rekao je ‘Abdu-r-Rahman ibn Zejd ibn Eslem  (preselio 182. h.g.) u tefsiru govora Uzvišenog “es-saihun [postači]” i “es-saihat [vjernice koje poste]”: “Nema u Kur’anu, niti u ummetu Muhammeda  sijahe osim hidžre.” [Bilježi Et-Taberi]. I rekao je: “Njihova sijaha je bila hidžra, kada su učinili hidžru u Medinu.” [Bilježi Ibn Ebi Hatim]. Stoga, ko želi da uradi sijahu po sunnetu i kako su ga radili selefi, onda takav treba da uradi hidžru i da vodi džihad. Mora da se svojom dušom bori i čvrsto, radi Allaha, drži zuhda, zikra, ribata i borbe koliko god je u mogućnosti. Zatim, na njemu je da napusti ono što Allah mrzi od zabranjenih stvari i grijeha, javnih i tajnih, a u to spada: oholost, zavidnost, gibet, nemimet (potvaranje), te borba radi ratnog plijena ili radi hvalisanja. Za kraj, rekao je Ibnul-Kajjim  u tefsiru govora Uzvišenog {Allah je od vjernika kupio živote njihove i imetke njihove u zamjenu za Džennet koji će im dati – oni će se na Allahovu putu boriti, pa ubijati i ginuti. On im je to zbilja obećao u Tevratu, i Indžilu, i Kur’anu – a ko od Allaha dosljednije ispunjava obećanje Svoje? Zato se radujte pogodbi svojoj koju ste s Njim ugovorili, i to je veliki uspjeh. Oni se kaju, i Njemu klanjaju, i Njega hvale, i poste...} [Et-Tevba: 111-112]: “Es-Sijaha se tefsiri (tumači) kao post, tefsiri se i kao put za potražnju znanja, tefsiri se i kao vođenje džihada, tefsiri se i kao bivanje u stalnoj pokornosti Allahu, a stvarnost toga je sijaha (putovanje) srca u zikru (veličanju Allaha), ljubavi prema Njemu, vraćanja ka Njemu, te žudnjom za sastankom sa Njim. A na njega se nadovezuje sve ono što je spomenuto od djela. Zbog toga je Allah  opisao žene Allahovog Poslanika  koje ako bi im on dao talak (razvod), Allah bi ih zamijenio sa vjernicama koje je On  nazvao saihat, ali njihova sijaha nije džihad, niti putovanje radi traženja znanja, niti stalan poste, nego se tu misli na turizam njihovih srca u ljubavi prema Uzvišenom Allahu i bogobojaznosti prema Njemu, i vraćanju Njemu, veličanju i razmišljanju o tome kako je Uzvišeni Allah učinio tevbu i ‘ibadet nerazdvojnima. A to isto tako znači napuštanje onoga što On mrzi i činjenje onoga što On  voli. Zahvala i turizam (čije značenje je pojašnjeno) su dvije nerazdvojne stvari (kao dva supružnika). Zajedno to sa opisivanjem Njega savršenim svojstvima i sihaom jezika, činjenjem najboljeg zikra (veličanja Allaha). To se naziva sijaha srca u ljubavi prema Njemu, veličanju i spominjanju. Slavljeni je također učinio ‘ibadet i sijahu nerazdvojnim, kao u opisu supružnika. Taj ‘ibadet je tijelo, a taj ‘ibadet je srce.” [Hadi el Ervah]. A Uzvišeni Allah zna najbolje. Neka su mir i salavat na iskrenog i povjerljivog Poslanika, na njegove dobre i čiste žene i porodicu.

15

Peti put prema pobjedi jeste priprema. Rekao je Uzvišeni Allah: {I protiv njih pripremite koliko god možete snage } [El Enfal: 60]. Rekao je pisac djela “Advau-lbejan”: “To je jasna naredba za pripremu svega onoga što se nalazi u mogućnosti od snage, bez obzira koliko napredna sredstva snage bila. Stoga, to je jasna naredba kojom se mora uklopiti sa razvojem ovosvjetskih stvari kad je riječ o ovome.” Poznato je da je džihad danas fard ‘ajn (stroga obaveza) svakom muslimanu A sve ono što je potrebno za ispunjavanje vadžiba samo postaje vadžib. Rekao je Allahov Poslanik : “Bacajte, potomci Ismailovi, vaš otac je bio strijelac.” [Bilježi Buhari od Seleme ibn el Uku’a]. I rekao je: “Zaista je snaga u streljaštvu.” [Bilježi Muslim od Ukbe bin ‘Amira]. Rekao je Es-San’ani u svom pojašnjenju prethodnog hadisa: “Ovaj hadis ukazuje na to da se u ajetu pod riječju snaga misli na pucanje strijela, jer je ono bilo uobičajeno u vrijeme Poslanika . A pod streljaštvom se također misli i na puške sa kojima se puca na mušrike i bugate.” [Subul es-Selam]. Ukratko, priprema za borbu koja se vodi protiv neprijatelja od krstaša i murtedda je obaveza svakog muslimana, koji je obavezan da vodi džihad. Ovdje ću istaći nekoliko tačaka Prvo je ono što je spomenuo Ebu Dža’fer et-Taberi  u tefsiru govora Uzvišenog Allaha {koliko god možete snage} gdje je rekao: “Sve ono što vam može pomoći u pripremi od naoružanja koje će vam biti sredstvo snage protiv njih.” [Džami’ el Bejan]. Prema tome, pravljenje naoružanja je ono što najviše pomaže džihad na Allahovom putu, a to je ono što se danas naziva ‘ratna proizvodnja’. Uzvišeni Allah je spomenuo ovu proizvodnju na više mjesta u Svojoj Knjizi. Štaviše, spomenuo je to na veoma precizan način. Rekao je Uzvišeni: {I naučismo ga da izrađuje pancire za vas da vas štite u borbi s neprijateljem – pa zašto niste zahvalni?} 16

Članak

[El Enbija’: 80]. Rekao je Et-Taberi : “Panciri kod Arapa predstavljaju sve vrste naoružanja, bilo da se radi o oklopu, sablji ili koplju.” Rekao je Ibn Kesir: “[Allah ga je podučio] kako da pravi oklope.” Uzvišeni Gospodar je spomenuo svojstvo oklopa pa je rekao: {Pravi široke pancire i čestito ih pleti!} [Sebe’: 11]. Tj. širok i dug oklop, {i čestito ih pleti!}, rekao je autor djela “Advau-l-bejan”: „Tj. stavljanje nastavaka i eksera u izradi oklopa, koristeći odgovarajuće veličine.“ Ibn Kesir prenosi od Katade da je rekao da su oklopi bili glatki kao posteljina, a Davud je prvi koji ih jepravio sa nastavcima. Ovo nam ukazuje na božansku pažnju koja je data pravljenju oklopa, do te tačke da je Allah u detalje spomenuo i objasnio, te počastio s tim Svoje robove, govoreći: {pa zašto niste zahvalni?}. Na žalost mnogi mudžahidi, odnosno većina njih, ne mare mnogo za ovu stvar u našem ratu protiv neprijatelja, a u tome se nalazi mnogo koristi, od kojih je najvažnija čuvanje života mudžahida - što predstavlja najvrijedniju stvar kod nas - od neprijateljskih metaka i gelera granata. Druga korist je čuvanje mudžahida od ranjavanja na kritičnim mjestima, što bi mu predstavljalo prepreku u džihadu ili bilo razlog da u toku borbe zbog ranjavanja izgubi svijest i ostane ležati u nesvjesti, te tako bude izložen zarobljeništvu od strane neprijatelja. Treća korist jeste da je mudžahid s tim pomognut da dođe do mjesta koja su najbliža neprijatelju. Ovo se posebno primjenjuje na heroje koji žestoko napadaju neprijateljske pozicije i lavove šehidskih operacija. I na kraju, posljednja korist koju moramo navesti jeste

da mi nismo hrabriji od Allahovog Poslanika , ali pored toga on  je nosio oklop i kacigu, baš kao što je nosio i sablju. U Buharijevom Sahihu se bilježi da je ‘Aiša  rekla: “Allahov Poslanik  umro je, a oklop mu bijaše založen kod jednog Jevreja za trideset sa’a ječma.” [Bilježi Buhari]. Imam Ahmed bilježi u svom Musnedu i Ebu Davud od Saib ibn Jezida koji je rekao da je Allahov Poslanik  na dan Uhuda nosio dva oklopa, jedan na drugom. Prenosi se od Enesa ibn Malika, kao što se bilježi u dva Sahiha da je Allahov Poslanik  u godini osvajanja Mekke ušao u nju a na glavi je nosio kacigu. Štaviše, uzvišeni Allah nas je uputio na korištenje metalnih poluga (rastopljeni metal) koje predstavlja osnovu u izradi današnjeg naoružanja. Kaže Uzvišeni u priči o Zil-Karnejnu: {Donesite mi velike komade gvožđa!” I kad on izravna dvije strane brda, reče: “Pūšite!” A kad ga usija, reče: “Donesite mi rastopljen mjed da ga zalijem.”} [El Kehf: 96]. Tj. donesite mi veliki komad željeza i pušite u njega, raspaljujte nad njim vatru dok se sav ne užari i postane crven. Kaže: {Donesite mi rastopljen mjed da ga zalijem}, tj. rastopljeni bakar, a nedavno je otkriveno da dodavanjem bakra u željezo predstavlja najbolji način za jačanje, otpornost i dodatno učvršćivanje željeza. Allah je podučio Nuha kako da izgradi lađu, tako što mu je rekao: {i gradi lađu pred Nama i po Našem nadahnuću} [Hud: 37]. Prenosi Et-Taberi od Ibn ‘Abbasa  da je rekao: „On nije znao kako se pravi lađa, pa ga je Allah nadahnuo da je napravi na primjeru kljuna ptice“, tj. prsa. Isto tako, Allahov Poslanik  je pohvalio borce iz njegovog ummeta koji se bore na lađama (brodovima), kao što je došlo u hadisu od Umm Haram kojeg prenose Buhari i Muslim. Pa da li ima od onih koji će raditi na ovoj izradi? Rekao je Uzvišeni: {Pa je Allah iz temelja zgrade njihove porušio, i krov se na njih srušio – stigla ih je kazna odakle nisu očekivali} [En Nahl: 26]. Poznato je kod svih onih koji se razumiju u eksplozive i korištenje istih da se ovim ajetom misli na osnovu uništenja koristeći eksplozi. A dovoljno ti je ono što se prenosi od Allahovog Poslanika  da nije više ohrabrivao na neku izradu kao što je ohrabrivao na izradu alata za rat. Rekao je Allahov Poslanik : „Tri osobe će ući u Džennet zbog jedne strijele: onaj koji ih je izrađivao, nadajući se da će se koristiti za dobro, onaj koji puca sa strijelama i onaj koji ih dodaje strijelcu.“ [Bilježe Ibn Madže, Ebu Davud, Et-Tirmizi i En-Nesai od ‘Ukbeta ibn ‘Amira]. Pa šta mislite kako je onda sa onim ko napravi raketu, ili letjelicu, ili izradi neki eksplozivni materijal? A što se tiče medijske pripreme, pa bitke mudžahida sa njihovim neprijateljima se danas vode na dva važna polja. Prvo polje je vojno polje, dok je drugo polje sučeljavanje i borba protiv šejtanskih medija koji su izobličili identitet Ummeta i izmijenili

njegovu akidu i vrijednosti, i poduprijeli temelje poniženja i duševni poraz. Zaista je uništenje koje prouzrokuju granate medija smrtonosnije i opasnije za Ummet i njegov narod od plamenova smrti avionskih granata (raketa). Stoga, mudžahidi koje je Allah počastio da slomiju snagu neprijatelja vojno, treba da se bore i trude na drugom frontu, a to je medijski front. Rekao je Allahov Poslanik : „Borite se protiv mušrika sa svojim jezicima.“ [Bilježi Ahmed od Enesa ibn Malika]. I rekao je Allahov Poslanik : “Zaista se vjernik bori (vodi džihad) sa sabljom i jezikom. Tako mi Onoga u Čijoj je ruci moja duša, to je kao da ih (svojim riječima) zasipate strijelama.” [Bilježi Ahmed od K’aba ibn Malika]. Medijski način kojeg je Allahov Poslanik  u svoje vrijeme najviše upotrebljavao kako bi ostvario efekat a još žešće, kako bi ponizio svoje neprijatelje, jeste poezija. Bilježe Et-Tirmizi i En-Nesai od Enesa ibn Malika da je Allahov Poslanik  ušao u Mekku u vrijeme ‘umre a ‘Abdullah ibn Revaha ispred njega hoda i govori: O sinovi nevjernika, ostavite na miru Njegov put, Jer mi danas zbog Njegove objave udaramo Udarcem kojim će se glave preko potiljka rascijepiti I učiniti da voljeni svog voljenog zaboravi ‘Omer je potom rekao: “O Ibn Revaha! Hodaš ispred Allahovog Poslanika  i nalaziš se u Allahovom haremu a izgovaraš poeziju? Pa mu je Allahov Poslanik  rekao: ‘Pusti ga ‘Omere, pa ona (poezija) brže dolazi do njih nego kiša strijela.” Kao što se Allahov Poslanik  obradovao islamu Halida, vojnog emira, isto tako se obradovao islamu jednog od najpoznatijih i najboljih pjesnika. Bilježi Ahmed u svom Musnedu slučaj kada je delegacija Ensarija došla da da prisegu El ‘Ukba, rekli su ‘Abbasu: “Da li znaš ona dva čovjeka?” Kada se okrenuo rekao je da, znam, to je Beraa’ ibn Ma’rur, starješina svog naroda, a ono je Ka’b ibn Malik.” Ka’b reče: “Neću zaboraviti riječi Allahovog Poslanika  kada je upitao: ‘Pjesnik?’ El ‘Abbas odgovori: ‘Da.’” [Bilježi Ahmed]. Prenosi se da se Allahov Poslanik  mnogo trudio u pripremi svojih pjesnika, pa je rekao Hassanu ibn Sabitu: “Otiđi Eba Bekru, on će te podučiti onome što muči narode i njihove greške, on ima znanje o porijeklu (potomstvu).” U Buharijevom Sahihu se bilježi da je ‘Aiša rekla: “Hassan je zatražio odobrenje od Allahovog Poslanika  da izvrgne ruglu idolopoklonike, ali ga je on upitao: ‘Šta ćeš uraditi s mojim porijeklom?’ Izvući ću ga od njih rekao je Hassan - kao što se dlaka izvlači iz tijesta. Pa je rekao : ‘Najtačnija spoznaja koju je izrekao neki pjesnik jest Lebidov stih: ‘Sve je osim Allaha prolazno (batil).’ A Umejja ibn Ebu Salt gotovo da je primio islam.’” [Bilježe Buhari i Muslim od Ebi Hurejre]. Isto tako, Allahov Poslanik  je Sabita ibn Kajsa ibn Šemasa uzeo za glasnogovornika koji je branio islam i muslimane. Kada su Benu Temim došli sa 17

Medijsko polje je sastavni dio džihada

svojim glasnogovornikom i svojim pjesnikom, Allahov Poslanik  je rekao Sabitu ibn Kajsu: “Ustani i odgovori mu.” Pa mu je odgovorio, a onda je ustao El Akra’a ibn Džasim i rekao: “Zaista je Muhammed potpomognu. Tako mi Allaha, ne mogu da shvatim ovo. Naš glasnogovornik je govorio ali njihov je bolji u govoru, naš pjesnik je govorio, ali njihov pjesnik je bolji u govoru i poeziji. Zatim je prišao Allahovom Poslanikui rekao: ‘Svjedočim da nema boga osim Allaha i da si ti Allahov Poslanik’.“ [Bilježi Ebu Na’im u djelu Ma’rifetu-s-Sahaba od Džabira ibn ‘Abdullaha]. Možemo da ukratko kažemo nešto o najvažnijim ciljevima islamskih medija u sljedećim tačkama 1. Zaštita časti muslimana i njihove akide. Uzvišeni Allaha je napravio izuzetak pjesnika tako što je rekao: {tako ne govore samo oni koji vjeruju i dobra djela čine, i koji često Allaha spominju, i koji uzvraćaju kad ih ismijavaju.} [Eš-Šu’ara: 227]. Prenosi se od Ibn ‘Abbasa: „To znači da uzvraćaju, odgovaraju kafirima koji ismijavaju vjernike.“ [Bilježi Et-Taberi]. Rekao je Allahov Poslanik : “Hasane, odgovori (idolopoklonicima) umjesto Allahovog Poslanika ” i kazao: “Allahu, pomozi Hasana časnim Džibrilom (Ruhu-l-Kudusom)!” [Bilježe Buhari i Muslim od Ebu Hurejre]. Ibn ‘Asaakir bilježi da je Allahov Poslanik  rekao: “Ko će štititi čast muslimana? Pa je Ka’b rekao ja ću, a Ibn Revaha rekao ja ću, a Hassan je rekao ja ću. Rekao je: ‘Da, ti im odgovori, izvrni ih ruglu, i pomoći ćete ruhu-l-kudus (Džibril).’” [Tarih Dimask]. Rekao je : “Uistinu je Allah pomogao Hassana sa Ruhul18

Članak

Kudusom zato što se on diči Allahovim Poslanikom  i brani ga.” [Bilježi Tirmizi od ‘Aiše]. 2. Podizanje odlučnosti muškarcima Ummeta a posebno mudžahidima. Prenosi se od Seleme ibn el Akva’ da je rekao: “Krenuli smo sa Allahovim Poslanikom  na Hajber i putovali noću, pa je jedan čovjek rekao Amiru: ‘Amire, zar nam nećeš omogućiti da čujemo nešto od tvojih stihova”. ‘Amir je bio pjesnik, pa je sišao (s deve) i hodajući počeo recitovati.” [Bilježe Buhari i Muslim]. 3. Otkrivanje laži akide i karaktera kafira i murtedda, te ukazivanje Ummetu na stvarnost njihovog prljavog društva i grešaka, te odbijanje njihove žestoke agresije na muslimane, te ubacivanje straha u njihova srca. Bilježi Ibn ‘Abdu-l-Birr u djelu ‘El Istij’ab’ od Ibn Sirina da je rekao: “Muslimanski pjesnici su bili Hassan ibn Sabit, ‘Abdullah ibn Revaha i K’ab ibn Malik. K’ab ih je zastrašivao sa ratom, ‘Abdullah im se izrugivao sa kufrom, a Hassan bi ih napadao u vezi porijekla. Rekao je Ibn Sirin da je Devs (ime plemena) prihvatilo islam zbog straha kojeg je prouzrokovao govor K’aba ibn Malika: Porazili smo ih u Tihami i na Hajberu A onda smo naše sablje u korice stavili Pitali smo sablje za vijesti, a kada bi progovorile, ‘Devs i Sakif ’, njihove oštrice rekle bi. Devs rekoše jedni drugima: “Idite i spasite sebe prije nego što vas ne zadesi ono što je zadesilo Sakif (ime plemena).” 4. Prenošenje ispravne slike o stvarnom stanju bitki koje se odvijaju između heroja milleta i njihovih neprijatelja, te bilježenje činjenica i herojskih podviga islamskih mladića, strahujući da se ne izgubi ili ih ukradu oni koji trguju sa krvlju.

19

U prošlom članku pod nazivom “Učenjaci zla” koji je preveden u prvom izdanju magazina Rumiyah, pojasnili smo ispravno značenje riječi “učenjaci”, i spomenuli smo najvažnija svojstva zbog kojih su postali vođe u vjeri. Sa šerijatskog aspekta je jasno da “učenjaci” zla i zablude ne ulaze u skupinu uleme (učenjaka) bez obzira koliko znanja imali i bez obzira koliko poznati bili i koliku reputaciju imali. Štaviše, oni su slični židovima koji su nakon što im je došlo znanje sakrili ga i nisu radili po njemu, štaviše, pozivali su u zabludu. Zbog velikog broja učenjaka zla u našem vremenu, koji se maksimalno trude u odvođenju Allahovih robova u zabludu, moramo spomenuti njihove karakteristike kako bi ljudi bili upoznati sa tim stvarima. Prikrivanje istine Od ciljeva znanja jeste da se ono proširi i objasni ljudima kako bi narod bio upućen i kako bi imali koristi od toga. Prikrivanje znanja i zabrana isticanja i pokazivanja istog spada u najveće grijehe i najžešće 20

Članak

uništavače. Upravo zbog toga je Uzvišeni Allah uzeo obavezu od svih onih kojima je dao knjige i znanje da će objašnjavati ljudima vjeru i da neće ništa iz nje prikrivati. Rekao je Uzvišeni: {A kada je Allah uzeo obavezu od onih kojima je Knjiga data da će je sigurno ljudima objašnjavati i da neće iz nje ništa kriti, oni su je, poslije, za leđa svoja bacili i nečim što malo vrijedi zamijenili; a kako je ružno to što su u zamjenu dobili!} [Aal ‘Imran: 187]. Učenjak zla je izdajnik Allahove vjere i kafir u blagodat znanja, odgovoran za zabludu ljudi. Zbog toga, Allah je presudio da se takav proklinje, i učinio da ga prokletstvo ljudi bude na njega, zbog toga što je prevario stvorenja prikrivanjem istine od njih. Rekao je Uzvišeni: {One koji budu tajili jasne dokaze, koje smo Mi objavili, i Pravi put, koji smo u Knjizi ljudima označili, njih će Allah prokleti, a prokleće ih i oni koji imaju pravo da proklinju;} [El Bekara: 159]. Najveća stvar koju su učenjaci zla prikrili od ljudi, jeste pojašnjenje stanja taguta i Allahov hukm o njima, gdje nam je Allah naredio da izbjegavamo tagute i da zanevjerujemo u njih i to učinio aslom (osno-

vom) tevhida i imana. Pa kada je narod vidio kako se njihova poznata ulema ulaskiva tagutskim vladarima i šute na njihovom širku i fesadu kojeg čine, čak štaviše, izdaju fetve kojima dozvoljavaju širk radi maslehe (koristi), veliki broj ljudi je počeo da vjeruje u tagute i da prijateljuje sa njima i da ulaze u njihovu vjeru, štaviše, postali su njihovi vojnici, a odgovorni za sav ovaj riddet (otpadništvo) su učenjaci zla zbog toga što su prikrili istinu i zaodjenuli je batilom (laži). Pa pogledajte npr. Džeziretul-’Arab („Saudijsku“ Arabiju), vidimo kako tamo Aal Selul (porodica Saud) na svaki način čini mnoga djela kufra i fesada. I nije ih u tome slijedio velik broj ljudi, čineći tako riddet, osim zbog toga što su veliki učenjaci pozdravili to i šutali na tome, kao što su Bin Baz, Ibn ‘Usejmin, Salih el Fevzan, današnji Aal eš-Šejh i drugi slični njima. A to je sve zbog toga što su oni prikrili istinu i zabranili pojašnjavanje stanja Aal Selul (porodice Saud – vladara „Saudijske“ Arabije), štaviše, oni su otišli još dalje i prozvali ih „vulatu-l-emr“ ispravnim vođama kojima se mora pokoravati i tvrdili da su oni šerijatske vođe! Prikrili su od ljudi hukm (propis) onih koji pišu tagutske zakone i hukm dozvoljavanja krstašima da prave svoje baze u njihovoj zemlji i hukm dozvoljavanja kamate. Prevarili su veliki broj ljudi, odveli ih u zabludu i otpadništvo, i oni će snositi veliki teret svi ljudi koji ih slijede, bez da se nimalo umanji teret njihovih sljedbenika. A što se tiče stanja u Misru (Egiptu), odgovorni za zabludu ljudi u slijeđenju Hosni Mubareka a onda Sisija su šejhovi El Ezhera koji se nazivaju „selefijama“. A taguti iz murteddskog bratstva (ihvanije) i hizbu-z-zulam su krivi za to što su ljudi upali u širk jer su im dozvolili ulazak u parlament i na izbore. A ovakve slučajeve vidimo i u ostalim zemljama. Mijenjanje i izobličavanje Šerijata Od znakova učenjaka zla jeste i to da oni mijenjaju Šerijat i izobličavaju ga – u slučajevima kada ga ne mogu prikriti – sa pogrešnim tumačenjima šerijatskih tekstova i mijenjanjem njihovih istinskih značenja za lažnim značenjima. Kao što je Uzvišeni rekao o židovima: {Izvrću smisao riječima} [En-Nisaa’: 46]. Zatim to izvrćanje i lažni t’evil (tumačenje) pripisuju Uzvišenom Allahu. Oni izvrću pravo značenje tekstova sa lažnim značenjem i ubjeđivaju ljude da je to ono na šta se misli u Allahovoj Knjizi. I tako s tim lažu na istinsko značenje i potvrđuju lažno značenje. A njihovi prethodnici u tome su židovi koji su se maksimalno trudili da Uzvišenom Allahu pripišu izvrnuta značenja tekstova. Kao što je Uzvišeni rekao: {Neki od njih uvijaju jezike svoje čitajući Knjigu da biste vi pomislili da je to iz Knjige, a to nije iz Knjige, i govore: “To je od Allaha!” – a to nije od Allaha, i o Allahu svjesno govore laži.} [Aal ‘Imran: 78]. Šerijatske tekstove, koji naređuju džihad, učenjaci zla su izvrnuli njihovo značenja borbe sa drugim značenjem i kako bi ljude odvratili od borbe protiv kafira i murtedda. Dodatno tome jeste da su oni

Jedan od “učenjaka” taguta čeka da bude zaklan

izmislili druga značenja za džihad o kojima Allah nikakva dokaza nije objavio. Štaviše, ona su suprotna stvarnosti džihada. Među to spadaju njihove tvrdnje da džihad znači pridruživanje tagutskim vojskama, ili učestvovanje u demokratskim mušričkim projektima, sekularista koji se suprostavljaju Allahu u suđenju i donošenju zakona, te mnoga druga djela koja izbacivaju iz vjere, koje ovi prokletnici žele da pripišu vrhuncu islama (džihadu). Isto tako, šerijatske tekstove koji naređuju javno ispovjedanje istine, “učenjaci” zla su pribjegli poništavanju istih i ne postupajući po njima, tvrdeći da Allah naređuje tako! Kao dokaz za to koriste Njegovu  izjavu: {i sami sebe u propast ne dovodite} [El Bekara: 195]. Pored toga što se sa ‘propašću’ misli na napuštanje džihada, kao što nas je o tome obavijestio ashab Ebu Ejub el Ensari  kada je rekao: “Bacanje svojim rukama u propast znači: ostajanje s porodicom i imovinom, te napuštanje borbe.” [Bilježi Ebu Davud]. Pa kako su samo loši “učenjaci” zla i kako je samo loša njihova zabluda! Odvraćanje ljudi od Allahovog puta “Učenjak” zla svojim koračanjem putem zablude i fesada žestoko priželjkuje da odvede ljude sa puta istine i dovede ih na svoj put zablude. A kako šerijatski ajeti, bez prikrivanja i mijenjanja, ne bi ljudima otkrili njegova djela i govor, on se oslanja na izvrtanje značenja šerijatskih tekstova kako bi stvar bila odgovarajuća i podržavala njegovo stanje i strasti. Tako vidimo kako odvraća omladinu od džihada jer se on čvrsto drži za dunjaluk i jer je iskušan sa sjedenjem i napuštanjem džihada, i vidimo ga kako izvrće istinu i zaodjenjuje je sa batilom i to čini osnovom svoje da’ve. 21

Zatim tvrdi kako se u svemu tome nalazi mudrost. On nije pokazao istinu, niti ju je prikrio, niti je zadovoljan sa njom, nego ju je izvrnuo i zaodjenuo, izbjegao i zatajio i rekao o Allahu bez znanja kako bi odvratio od Allahova puta kao što su to prije uradili svećenici i rabini. Rekao je Uzvišeni: {O vjernici, mnogi svećenici i monasi doista na nedozvoljen način tuđa imanja jedu i od Allahova puta odvraćaju. Onima koji zlato i srebro gomilaju i ne troše ga na Allahovom putu – navijesti bolnu patnju.} [Et-Tevba: 34]. Žestoka žudnja za dunjalukom Ono što je “učenjake” zla natjeralo da prikriju istinu i izokrenu je jeste ljubav prema dunjaluku i žudnja za njim. I nije ih niko obavezao niti natjerao na nifak i laganje na Allaha i činjenje kufra, osim njihova žudnja za rad sa tagutima i plate koje dobivaju od toga. Također, ono što je neke natjeralo na to jeste i žudnja za visokim položajem i bliskost tagutima, dok su neki zabluđeni izlaskom na ekrane, te drugim stvarima koje dobivaju od poklona i nagrada! Pa im je natovarena ta nametnutu slava zbog riječi istine. Tako da su izabrali i preferirali prikrivanje stvarnosti onoga što je Allah objavio – ono što taguti ne žele da se prikaže ljudima – da bi za to korist neznatnu izvukli. Uzvišeni Allah je rekao: {Doista oni koji taje ono što je Allah u Knjizi objavio i to prodaju za bagatelnu cijenu ti u trbuhe svoje samo vatru trpaju; na Sudnjem danu Allah ih neće ni osloviti, niti ih očistiti; njima pripada kazna bolna.} [El Bekara: 174]. I rekao je Uzvišeni: {A kada Allah uze obavezu od onih kojima je dana Knjiga da će to sigurno ljudima objašnjavati i ništa iz nje neće kriti, pa su je oni za leđa svoja bacili, prodajući je za bagatelnu cijenu! A ružno li je to što za to kupuju!} [Aal ‘Imran: 187]. Rekao je Ibnul-Kajjim : „Svaki učenjak koji više voli i preferira dunjaluk neizbježno je da kaže o Allahu ono što nije istina.“ [El Fevaid]. Pogođeni sa obeshrabrivanjem, panikom, prijetnjama i na taj način skreću sa istine Ovo također spada u svojstva “učenjaka” zla; napuštanje istine onda kada budu ubijeđeni u nju, te prikazivanje batila prepuštajući se strastima i poniženju tagutima kako bi im ne bi naštetili njihov dunjaluk. Kako samo ogroman zločin i izdaju oni čine! Njihovo stanje je slično stanju Bel’ama ibn Ba’ure, čovjeka iz grada El Džebbarin. Kada bi se svi “učenjaci” zla našeg vremena okupili, njihovo znanje ne bi dostiglo ni desetinu znanja Bela’ama. Rekao je Ibn ‘Abbas  o njemu: „Znao je najveće Allahovo ime.“ [Tefsir Ibn Ebi Hatim]. Ovo nam ukazuje na veliki stepen znanja kojeg je posjedovao, a neki od selefa su rekli: „Njemu se primala dova, predvodio je ljude u molitvi kada tokom poteškoća, bio je od učenjaka Beni Israila.” [Bilježi Ibn Ebi Hatim od Malika ibn Dinara]. Ali pored toga, kada je skrenuo sa menhedža i okrenuo se od istine, postao je sličan psu! Kada je Musa  došao do El Džebbarina, došao je 22

Članak

Bel’am sa svojim narodom pa su rekli: “Musa je novi čovjek, i sa njim je velika vojska, ako nas napadnu uništiće nas, pa dovi Allahu da odbije od nas Musu i one sa njim.” On im je rekao: “Ako ja budem dovio Allahu protiv Muse i onih što su s njim, izgubiću i dunjaluk i Ahiret.” Međutim, oni su bili uporni, sve dok ga nisu naveli na iskušenje kojem je on podlegao. [Bilježi Ibn Ebi Hatim od Ibn ‘Abbasa]. Rekao je Uzvišeni: {I kaži im vijest o onome kome smo dokaze Naše dali, ali koji se od njih udaljio pa ga šejtan dostigao, i on je zalutao.” “A da smo htjeli, mogli smo ga s njima uzvisiti, ali se on ovom svijetu priklonio i za svojom strašću krenuo. Njegov je slučaj kao slučaj psa: ako ga potjeraš, on isplažena jezika dahće; a ako ga se okaniš - on opet dahće. Takvi su ljudi koji Naše dokaze smatraju lažnim; zato kazuj događaje da bi oni razmislili.} [El A’raf: 175-176]. Rekao je Malik ibn Dinar: “Musa  ga je poslao vladaru Medjenu kako bi ga pozivao ka Allahu, a vladar mu je dao dio zemlje, pa je prihvatio njegovu (vladarevu) vjeru i napustio vjeru Musaa.” [Tefsir Ibn Ebi Hatim]. Bel’am {se ovome svijetu priklonio i za svojom strašću krenuo}, uhvatio se za dunjaluk i njegove ukrase, okrećući se od Allahovih ajeta, sve dok ga strasti njegove nisu savladale, kao pašče koje uvijek dahće. Prenosi se od Mudžahida da je rekao: “Kao onaj koji čita Knjigu ali ne radi po onome što je u njoj.” [Tefsir Et-Taberi]. Rekao je El Kurtubi: “Učenjaci su mnogo govorili o ovakvim primjerima i rekli da je to opće tumačenje za onog kome je dat Kur’an ali ne radi po njemu.” [Tefsir El Kurtubi]. A najviše ih se nalazi u našem vremenu. Kraj Ovo su neka od svojstava “učenjaka” koje je Uzvišeni Allah spomenuo kako bi ih otkrio i naredio Svojim robovima da ih se klone i izbjegavaju, i zabranio im da ih slušaju i uzimaju od njih. Također vidimo da je Uzvišeni Allah spomenuo njihova svojstva ali ih nije nazvao učenjacima pored toga što poznaju Allahove propise. Kada su izgubili strah od Allaha i napustili rad po onome što su naučili, njihovo znanje im više nije bilo od koristi, štaviše, postalo je razlog da budu prokleti na dunjaluku i Ahiretu. Allah ih je opisao najgorim svojstvima. I oni će biti bačeni u vatru džehennemsku. Štaviše, Allah je učinio da djelo slijeđenja ovih “učenjaka” u kufru spada u veliki širk, čime se poništiva islam. Rekao je Uzvišeni: {Oni, pored Allaha, bogovima smatraju svećenike svoje i monahe svoje i Mesiha, sina Merjemina, a naređeno im je da se samo jednom Bogu klanjaju – nema boga osim Njega. On je vrlo visoko iznad onih koje oni Njemu ravnim smatraju.} [Et-Tevba: 31]. Niko nije opravdan u svom kufru slijeđenja i pokoravanja tagutskim “učenjacima”, štaviše, svaki insan je obavezan da traži istinu i radi po njoj. A zahvala pripada Allahu, Gospodaru svih svjetova.

23

‘Abdullah ibn Jasin Obnovitelj Šerijata u zemljama pustinje Od Allahovih  sunneta na Svojim stvorenjima jeste i to da svaki put kada zalutaju u svojoj zabludi i prepuste se strastima On  im pošalje nekoga ko će obnoviti njihovu vjeru. Neki ljudi ga slijede, dok se većina okrene od njega. Muvehhidi će iskazati svoje odricanje od onih koji se suprostavljaju Allahovom  menhedžu i boriće se protiv njih sa sabljom sve dok Allahova vjera ne pobjedi i sva vjera bude samo za Njega. Od tih obnovitelja je bio i da’ija, ‘alim, mudžahid ‘Abdullah ibn Jasin . Njegova priča počinje tako što je Jahja ibn Ibrahim, šejh plemena Kedala, koje se nalazilo u pustinji Magriba, odveo ga da poduči njegov narod Allahovom Šerijatu i da ih upozna sa Njegovim propisima. Bio je od ljudi koji su imali veliku ljubav prema vjeri. Tražio je ljude koji će izaći sa njim da pozivaju narod u vjeru, ali su mnogi odbili da s njim javno pozivaju u pustinji zbog poteškoća koje dolaze sa tim, osim da’ije, mudžahida ‘Abdullaha ibn Jasina, koji je prihvatio ovaj zadatak i zatražio pomoć od Allaha za ispunjavanje istog. Rekao je Es-Selavi: “I prihvatio je taj zadatak čovjek po imenu ‘Abdullah ibn Jasin el Džezuli, a bio je od vještih taliba i od onih koji su posjedovali lijep karakter, blagost, vjeru, pobožnost i politiku rada:” I tako je Ibn Jasin po24

Članak

nio sa sobom teret napuštanja domovine i odlaska u srce pustinje kako bi narodu prenio vjeru koju su oni napustili a potom zalutali. Kada je ‘Abdullah ibn Jasin stigao među pleme Lemtuna oni su ga upitali sa čime im je došao, pa je rekao sa islamskim propisima, kako bi ih podučio njima, te kako bi uspostavili Allahove hudude (granice). Rekao je Ibnul-Esir: “Rekli su: ‘Reci nam o islamskom Šerijatu’, pa ih je podučio ‘akidi (vjerovanju) islama i njegovim farzovima (obavezama). Pa su rekli: ‘To što si spomenuo od namaza i zekata to nam je poznato, ali to što si rekao ko ubije biće ubijen, ko ukrade biće mu odsječena ruka, ko učini blud biće bičevan ili kamenovan, toga se nećemo pridržavati. Stoga, idi nekom drugom!’ Pa ih je napustio!” I tako se ovo otpadničko pleme na samom početku odbilo pridržavati Šerijata, tako da Ibn Jasin nije htio ostati među njima bez da se oni ne pridržavaju Šerijata. Ibn Jasin je u društvu svoga šejha nastavio put prema plemenu Kedala. Rekao je Ibnul-Esir: “’Abdullah ibn Jasin ih je pozivao zajedno sa susjednim plemenima u prihvatanje šerijatske vlasti, pa je među njima bilo onih koji su se pokorili i onih koji su odbili i ostali griješnici.” Nakon toga su ga natjerali da ih napusti kada su izgubili strpljenje u u pokoravanju Šerijatu, i odbili su da mu se pokoravaju. A pošto Ibn Jasin nije imao moći da se bori protiv njih odlučio je da ih napusti i otiđe u Sudan kako bi tamo pozivao, međutim šejh plemena Kedala ga je savjetovao

Otok sa kojeg su, kako se kaže, Murabituni krenuli u borbu i širenje islama

da ostane u poznatoj medresi blizu rijeke Senegal. Rekao je Ibn Haldun: “Napustili su ljude i osamili se na brdašcu kojeg okružuje jezero Nil, sa strane koje u ljetno razdoblje izađe na vidjelo dok u zimsko bude poplavljeno, tako da se nekoliko malih otočića otkrije. Oni su ušli u šume na otocima osamljujući se radi ‘ibadeta.” Od da’ve do džihada Allah  je htio da ovaj da’ija posije sjeme uspostavljanja islamskog emirata. Rekao je Ibn Haldun: “Svi oni koji su imali u srce koliko trun gorušice dobr su počeli pričati o njima. Ljudi su im počeli dolaziti i ulaziti u njihovu vjeru kuću u šumi. Kada ih je bilo oko hiljadu muškaraca, rekao im je njihov šejh ‘Abdullah ibn Jasin: “Hiljada neće biti poražena od malog broja, a nama je naređeno da uspostavimo istinu i da pozivamo njoj i da okupimo sve ljude oko nje. Pa krenimo u boj radi toga!” Pa su izašli i ubili sve one koji su im se suprotstavili od plemena Lemtuna i Kedala.” I tako je Ibn Jasin izašao kao mudžahid na Allahovom putu i borio se protiv otpadničkih plemena koja su odbila pridržavati se Šerijata. Ibn Esir prenosi to i kaže: “Ibn Jasin se obratio onima koji su mu se pokorili i rekao im: “Vaša obaveza je da se borite protiv onih koji su se okrenuli od istine, te odbili islamski Šerijat, stoga, spremite se za borbu protiv njih. Stoga, podignite svoju zastavu i postavite sebi emira koji će vas povesti.” Sa tom malom skupinom vjernika murabiti su se pokorili zakonu Uzvišenog Allaha. Rekao je Es-Selavi: “Borio se protiv plemena sve dok nije osvojio sve zemlje pustinje i porazio njihova plemena...Za njegov podvig se čulo širom pustinjskih zemalja i u okolici kao što je Sudan, zemlje Kabajla, Masmuda i ostatka Magriba. Govorilo se da je čovjek iz plemena Kedala izašao i pozivao narod ka Uzvišenom Allahu i na pravi put, sudi po onome što je Allah objavio, mnogo je skroman i asketa na dunjaluku, njegov spomen se brzo proširio po svijetu i mnogi ljudi su

ga zavoljeli.” Pa kada je udovoljavao Allahu ljuteći ljude na početku svog zadatka, Allah je učinio da nakon toga ljudi budu zadovoljni sa njim, pa su ga zavoljeli i pokorili mu se. Vladanje Šerijatom Kada je preselio šejh plemena Kedala, Ibn Jasin je predložio vođu plemena Lemtuna za vojnog vođu. Rekao je Es-Selavi: “’Abdullah ibn Jasin je okupio sve vođe plemena iz Sanhadža i postavio Jahju bin ‘Omera el-Lemtunija njihovim valijem a ‘Abdullah ibn Jasin je bio emir...Jahja ibn ‘Omer je preuzeo vojno vođstvo dok je ‘Abdullah ibn Jasin bio zadužen za vjerske stvari i šerijatske propise i skupljao je zekat i džizju.” Murabitini su nastavili sa prenošenjem i obnavljanjem vjere ljudi iza svoga novog vojnog emira uz upustva svoga fakiha ‘Abdullah ibn Jasina. 446. godine po Hidžri – po bilješci El Bekrija – Ibn Jasin je napao Audegost (na jugu današnje Mauritanije) koje je bilo mjesto prebivališta vladara Gane prije primanja islama. Rekao je El Bekri: „‘Abdullah ibn Jasin je u tom mjestu ubio čovjeka koji je rodom od arapa koji su se izmiješali tu, iz porodice El Kajrevan, poznatog po pobožnosti, dobročinstvu, učenju Kur’ana i obavljanju hadždža, koji se zove Zubakara, a koji je bio pokoran vladaru Gane [El Vesniju] i njegovoj vlasti.“ [El Mesalik vel-Memalik]. 447. godine po Hidžri, murabitini su upali u mjesto Sidžilmasa (današnji južni Magrib) i uklonili iz njega ono što je bilo od zuluma. Rekao je Es-Selavi: „Promijenio je u njemu ono što je bilo od munkera (zabranjenih stvari), i polomio muzičke instrumente i flaute, i zapalio je konobe u kojima se prodavao alkohol, uklonio poreze i skladišta u kojima su se skupljao poreski novac, i uništio je sve ono što se suprotstavljalo Knjizi i Sunnetu, zatim je postavio nekoga iz Lemtune u Sidžilmasi a onda otišao u pustinju.“ Na kraju ove 447. godine po Hidžri, poginuo je emir 25

Jahja bin ‘Omer el-Lemetuni pa je šejh Ibn Jasin postavio njegovog brata, Eba Bekra ibn ‘Omera, mjeseca muharrema 448. godine po Hidžri, i tako je bio pod naredbom fakiha kao što je prije bio njegov brat, nastavljajući sa džihadom na Allahovom putu. Rekao je Es-Selavi: „Murabiti su ušli u grad Agmat (istočno od Merakiša) 449. godine po Hidžri pa je ‘Abdullah ibn Jasin ostao u njemu oko dva mjeseca u isto vrijeme odmarajući svoje vojnike, zatim je krenuo u napad na njega i osvojio ga, te ubio u njemu sve one koje je našao od Beni Jefrena, vladare ovog grada, nakon čega je uhvatio Belkuta el Magravija i ubio ga... zatim je ‘Abdullah ibn Jasin krenuo prema zemlji Tamisna i osvojio je i zavladao njome.“ Ibn Jasin  je žestoko napadao na Allahove neprijatelje murtedde, ubijajući ih i zarobljavajući, sve dok vijesti nisu stigle do fakiha koji ga je poslao a koji nije znao pravo stanje mudžahida. Rekao je Ez-Zehebi: „Do fakiha su došle vijesti o onome što je uradio ‘Abdullah ibn Jasin pa mu se to učinilo prežestokim i počeo je da žali što je poslao Ibn Jasina. Napisao mu je poruku u kojoj ga kritikuje za to što ubija i zarobljava veliki broj, pa mu je (Ibn Jasin) odgovorio: “Što se tiče tvoje kritike za ono što sam učinio i žaljenja za tim što si me poslao, pa ti si me poslao džahilijjetskom (neznalačkom) narodu. Jedan od njih bi poslao svoga sina i kćerku kao pastire, nakon čega bi se djevojka vratila trudna od svoga brata, i to im ne bi smetalo. A ono na čemu su uporni jeste borba i napadanje jedni na druge i ubijanje jedni drugih. Tako da sam se borio protiv onoga što krši Allahove granice i što je Allahov propis, ve-s-selam.“ [Tarih el Islam]. Ovako je Ibn Jasin odgovorio onome koji gleda na njegov džihad a nalazi se daleko od mjesta zbivanja i pravog stanja, vjerujući u ono što ljudi prenose od vijesti. Nakon svih ovih osvajanja, murabiti su bili odllučni da uz upustva svojih šejhova i fakiha povedu borbu protiv otpadničkih plemena Bergavata. Rekao je Es-Selavi: “Rečeno mu je da postoji veliki broj plemena Bergavata koji su izmiješani od raznih skupina, te koji su se okupili oko jednog čovjeka pod nazivom Salih bin Turejf koji je bio vračar i lažov. Ostali su u stanju zablude i kufra sve do sada. Kada je ‘Abdullah ibn Jasin čuo za stanje Bergavate i na čemu su od kufra, shvatio je da je vođenje džihada protiv njih preče nego protiv drugih, tako da ih je napao sa svojom vojskom murabitina.” Uzvišeni Allah je odredio da Ibn Jasin bude ranjen u vrijeme kada je bitka protiv tih kafira dostigla svoj vrhunac, 451. godine po Hidžri, nakon čega je postigao šehadet. Rekao je autor djela “El Agtibat” o njemu (Ibn Jasinu): “Nakon što je bio u nesvijesti (zabludi), Magrib se osvijestio i postao mjesto za podučavanje islamu, nakon što je gotovo pa nestao (islam) iz njega.” Oporuka Ibn Jasina Rekao je Es-Selavi: “Kada mu se približila smrt rekao im je: ‘O skupino murabitina, ja ću danas umrijeti, nema sumnje u to, a vi ste u zemljama vašeg neprijatelja, ne napuštajte džihad, ne prepirite se da ne biste klonuli i bez borbenog duha ostali. Pomažite se u istini i budite braća u ime Allaha. Čuvajte se međusobne zavisti radi vlasti, jer zaista Allah daje vlast kome On hoće od Svojih stvorenja i čini namjesnicima na Zemlji koga On želi od Svojih 26

Članak

robova.” Ibn Jasin je preselio nakon što je sagradio temelje islamske vlasti koja je krenula sa rijeke Senegal na jugu i proširila se do susjednih područja Merakiša na sjeveru. Nakon toga se proširila i stigla do Endelusa na granici sjeverne Francuske, na rukama njegovog učenika Jusufa ibn Tašfina, zatim do najdubljih afričkih džungli na jugu na rukama njegovog učenika Ebi Bekra ibn ‘Omera. Preselio je a iza sebe je ostavio generaciju mudžahida koji su nastavili njegov put nakon njega, nakon što je sa njima uspostavio islamski Šerijat. Allah ti se smilovao Ibn Jasine. Neka je blagoslov na vojnike Hilafeta danas koji se bore protiv svakog murtedda koji se suprostavio šerijatskoj vlasti. I neće posustati na tom putu ma koliko se morali žrtvovati sve dok samo Allahova vjera ne ostane. Ebu Bekr el-Lemetuni Emir širenja islama u Sudanu U prethodnom dijelu smo spomenuli nešto od biografije fakiha, obnovitelja ‘Abdullaha ibn Jasina u vezi stvaranja murabitsko-mudžahidske vlasti (Imareta). Ovaj čovjek je pored Imareta odgojio generaciju koja nosi zastavu nakon njega. U tu generaciju spada Jusuf ibn Tašfin, koji je sa muslimanskom vojskom krenuo na sjever, zatim preko Endelusa, i porazio krstaše. Iz te generacije je i pobjedonosni vođa Ebu Bekr ibn ‘Omer, koji je preko pustinje prenio islam i šerijatsku vlast u Afriku. Ono što obilježava biografiju ovog čovjeka jeste njegovo žrtvovanje u svemu radi pomaganja i služenja svojoj vjeri i ummetu, trudeći se da ujedini njegov saff (red) i da uzdigne njegovu stvar. Ibn ‘Omer nije bio od onih koji su se trudili da sebi udovolje i borili se za svoju korist na račun Ummeta i njegovog jedinstva, kao što je to stanje sa mnogima koji se pripisuju ovom Ummetu, sada i prije. Novi vojni vođa Put sina Lemtune i njihovog emira je počeo tako što je bio učenik Ibn Jasina, zatim vojni vođa njegove vojske, a onda je 448. godine po Hidžri, Ebu Bekr ibn ‘Omer preuzeo ulogu vojnog vođe murabituna od svoga brata Jahje ibn ‘Omera i tako završio pod nadzorom fakiha Ibn Jasina koračajući putem džihada. Napad na rafidije el bedželijje 448. godine po Hidžri, Ebu Bekr ibn ‘Omer je napao zemlju Es-Sus, a 449. h.g. je osvojio Masu i Tarudant. Ti gradovi su bili tvrđave i glavna uporišta rafidija u Magribu. Rekao je Es-Selavi: “U njoj (zemlji Es-Sus) su se nalazile rafidije koje su se zvale el bedželijje, koje vode porijeklo od rafidije ‘Alija ibn ‘Abdullaha el Bedželijja…’Abdullah ibn Jasin i Ebu Bekr ibn ‘Omer su se borili protiv njih sve dok nisu silom osvojili grad Tarudant i ubili u njima veliki broj ljudi (rafidiija), a oni koji su preživjeli od njih su se vratili na mezheb ehlu-s-sunnah ve-l-džema’a.”

Nasljednik šejha Ibn Jasina nastavlja svoj put Nakon što su uništili rafidije, Ibn ‘Omer je sa svojim šejhom Ibn Jasinom krenuo u borbu protiv otpadničkog plemena Bergavata. Tokom ove borbe ‘Abdullah ibn Jasin je zadobio ranu nakon koje je postigao šehadet, takvim ga smatramo. Nakon toga je Emirat Murabituna u potpunosti završio pod vođstvom Ebi Bekra ibn ‘Omera. Rekao je Es-Selavi: “Prvo što je učinio nakon ukopa Ibn Jasina, jeste priprema i polazak u napad na Bergavatu, odlučan u borbi protiv njih, čvrsto oslonjen na Allaha u vođenju džihada protiv njih. Žestoko je napao na njih, ubijao i zarobljavao, sve dok se nisu raspali i pobjegli skrivajući se po džunglama. Uništio ih je u korijen, a ostali su ponovo primili islam. Ebu Bekr ibn ‘Omer je istrijebio svaki znak i utjecaj njihove da’ve iz Magriba, zatim je skupio njihovu ganimu (ratni plijen) i podijelio je među murabitunima a onda se vratio u grad Agmat.” Ovo je još jedna pobjeda koja se dodaje u serije pobjeda Ibn ‘Omera u borbi protiv zabludjelog naroda i širenju tevhida. Sa ovim se također otvorio dunjaluk za Ebi Bekra ibn ‘Omera, koji je kao jedini vođa murabituna napustio ovaj dunjaluk. Ebu Bekr ibn ‘Omer napušta Magrib i odlazi u pustinju Međutim, stvari nisu bile baš glatke za Ibn ‘Omera u Imaretu njegovog naroda u osvojenim zemljama Magriba. Nakon što je ostvario sve ove pobjede došle su mu vijesti koje su ga potresle. Rekao je Es-Selavi: “Došao mu je izaslanik iz zemalja Kabajle i obavijestio ga o neredima u pustinji i pojavi razilaženja među narodom.” Ovaj vođa je postao zbunjen i nije znao gdje da krene, razmišljao je da li da pošalje jednog od sinova svojih stričeva kako bi riješili ovo razilaženje, ili da ode on sam i riješi to. A ako ode on, da li to znači da je napustio vođstvo svoga naroda u Magribu nakon svih pobjeda u njemu? Ovdje se pokazala bistrina ljudina. Rekao je Es-Selavi: “Vođa Ebu Bekr je bio jako oprezna i brižna osoba tako da mu se učinilo preteškim to da muslimani počnu ubijati jedni druge, a on je u mogućnosti da ih spriječi i vidjelo se da se on trudio da ih spriječi u tome jer je bio njihov vladar i zadužen za njih, stoga, odlučio je da krene u zemlje pustinje kako bi popravio stanje tamo i uspostavio džihad.“ I napustio je sve na Allahovom putu. Emir ujedinjuje ljude u borbi protiv mušrika Emir murabituna je otputovao u pustinju i popravio stanje tamo te i doveo u red islamsku vlast. Nakon toga je otputovao u Sudan kao mudžahid na Allahovom putu pozivajući narod ka Njemu. Rekao je Ibn Haldun: “Sastao se sa svojim narodom i otklonio ono što je bilo od fitne među njima, zatim je otvorio vrata džihada prema Sudanu, i zauzeo oko 90 posto njihove zemlje.” Ali nije stao samo na popravljanju odnosa među svojim narodom – Allah mu se smilovao – nego je pripremio muslimansku vojsku za bitku u Zapadnoj Africi i uspostavljanju islamske vlasti tamo. Rekao je Es-Selavi: “Put Ebi Bekra ibn ‘Omera u pustinju se desio u mjesecu zil-ka’ida 453. h.g., i kada je

došao do nje, popravio je odnose i uredio njeno stanje, a onda okupio veliku vojsku i napao Sudan i osvojio oko 90 posto njegovog teritorija.” Ebu Bekr ibn ‘Omer poražava kafire pustinje Es-Selavi spominje na drugom mjestu da je Eba Bekr ibn ‘Omer napao kraljevstvo Gane, i proširio islam u njoj i njenoj okolici. “Zatim je njihov vladar oslabio i nastao je nered među njima, a onda je ušla panika i stanje postalo kritično za susjedna mjesta i stanovnike na sjevernoj strani, zbog onoga što rade Berberi, nakon čega je Ebu Bekr ibn ‘Omer el-Lemetuni napao na njih.” Es-Selavi spominje da je Eba Bekr ibn ‘Omer osvojio te zemlje tokom pohoda koji je trajao tri mjeseca. “Veliki broj njih je prihvatio islam nakon toga.” Napušta Imaret u Magribu Ibn Tašfina i vraća se džihadu u Sudanu Historičari spominju da se Eba Bekr ibn ‘Omer  vratio u Magrib nakon što se povećala stvar sina njegovog strica Jusufa ibn Tašfina. Ali kada je vidio dokle je sin njegovog strica stigao sa svojim osvajanjima nije mu se miješao u njegovu vlast, nego mu je prepustio a onda se vratio nazad u pustinju. Es-Selavi je spomenuo oporuku Ibn ‘Omera koju je on poslao Ibn Tašfinu. Rekao je: „Ebu Bekr, ja sam te imenovao odgovornom osobom za tu stvar, i ja sam zadužen za nju, pa boj se Allaha u vezi muslimana i sačuvaj mene i sebe vatre. I nemoj da zanemariš išta od onoga što se tiče tvoga stada (podređenih ljudi kojima vladaš) jer ti si odgovoran za njih.“ El-Lemetuni postigao šehadet u Sudanu Nakon što je Ibn ‘Omer ostavio oporuku sinu svoga strica a onda se vratio u pustinju kao mudžahid, boreći se protiv kafira u Africi, rekao je Es-Selavi: „Bio je uporan i odlučan u vođenju džihada protiv kafira Sudana nakon čega je šehidio od otrovne strijele koja ga je prethodno ranila, mjeseca ša’bana 480. h.g., nakon što je učvrstio vlast i stanje u cijeloj pustinji pa sve do planina Ez-Zeheb u Sudanu.“ I tako se završila stranica viteza od vitezova islama. Napustio je dunjalučke ljepote i ukrase i Allah mu ih je zamijenio sa boljim. Rekao je Ibn Kesir: „S njim se složio velik broj vladara, koji se nisu složili sa drugima. Kada bi krenuo u borbu protiv neprijatelja s njim je zajedno znalo biti 500 hiljada boraca. Bili su mu pokorni i poslušni. Sa tim je uspostavljao Allahove propise i čuvao čast islama. Čuvao je vjeru odnosio se prema ljudima onako kako to Šerijat zahtjeva, sa ispravnom akidom i vjerom i pomaganjem Abasijske države.“ Allah se smilovao šejhu, mudžahidu, šehidu – biiznillah – Eba Bekru el-Lemetuniju, i molimo Ga da primi njegovu da’vu i džihad i da pomogne njegove potomke od vojnika Hilafeta u Zapadnoj Africi, na njenom sjeveru i pustinji, one koji se bore da uspostave Allahovu vjeru u tim područjima i da unište sve znakove širka u njoj. Molimo Ga da im podari pobjedu i temkin. 27

Islam podstiče na rađanje djece zbog mnogobrojnih razloga. Najvažniji od njih je možda taj da se poveća broj muslimanske populacije kako bi to ojačalo Ummet. Šerijat je prepun dokaza koji podržavaju i podstiču na ovo. Rađanje djece je odavno sunnet poslanika i vjerovjesnika. Allahov Poslanik Zekerijja  je dovio svome Gospodaru, kao što se može naći na više mjesta u plemenitom Kur’anu – ne za prevlast, vlast, niti za srebro i zlato – nego da ga počasti sa ispravnim potomkom. Stajao je klanjajući i doveći svome Gospodaru u tajnosti, govoreći Mu: {Gospodaru moj, kosti su mi oronule i glava osijedjela, a nikada nisam, kad sam Ti, Gospodaru moj, molbu uputio, nesretan ostao. Bojim se rođaka svojih po krvi poslije mene, a žena mi je nerotkinja, zato mi pokloni od Sebe sina da naslijedi mene i porodicu Jakubovu, i učini, Gospodaru moj, da budeš s njim zadovoljan.} [Merjem: 4-6]. I rekao je: {Gospodaru moj” – reče – “podari mi od Sebe čestita potomka, jer se Ti, uistinu, 28

Članak Za sestre

molbi odazivaš!”} [Aal ‘Imran: 38]. I također je rekao: {Gospodaru moj, ne ostavljaj me sama, a Ti si jedini vječan!} [El Enbija’: 89]. Isto tako i žena ‘Imranova je tražila od Allaha da joj podari dijete, pa joj je On  podario Merjem i učinio je znakom za stvorenja. I Merjem je dao ‘Isaa i učinio ga poslanikom i vjerovjesnikom. Povećanjem broja muslimana zastrašiva se kufr i vjera (islama) pobjeđuje. Kafiri su shvatili ovu stvar, dok su je neki nesmotreni umovi smetnuli. Zbog toga, mi vidimo da je prioritet u svakom ratu protiv islama i njegovog naroda, ubijati žene i djecu, kako bi se uništila “zemlja” i njeni “usjevi”, jer žene su “plodna zemlja”. One se spominju kao {Žene vaše su njive vaše} [El Bekara: 223] jer proizvode potomstvo. Uništavanje “zemlje” i njenih “usjeva” je ono što radi prljavi i pogani neprijatelj koji nastoji da istrijebi “La ilahe illa Allah” sa Zemlje. Ali to je nemoguće za njega da uradi, jer je Ummet Muhammeda  jako plodan Ummet – a ne neplodan – i ostaće

takav sve dok Allah ne naslijedi Zemlju (dok je ne dadne njima u naslijeđe) i sve što je na njoj. Međutim, neke žene možda ne mogu shvatiti politiku neprijatelja u njihovom ratu protiv muvehidda, niti cijene to što sa svakim novim rođenjem muslimana stavljaju trn u grlo kafira i zabadaju bodež u bok širka. A isto tako ove žene ne shvataju da sa povećanjem broja muslimana guše se odvratnici i zastave kufra bivaju spuštene, te se glasovi ispravnih podižu. A što se tiče politike kontrole trudnoće, to je bolest koja je ubačena u naš plodni ummet od strane neprijatelja kako bi umanjio muslimansku populaciju i oslabio njihovu snagu. Allahov Poslanik  je naredio da se povećava broj muslimana, kao što je to prenio Ma’kil ibn Jesar: “Neki čovjek je došao kod Allahovog Poslanika  i rekao mu: ‘Našao sam uglednu i lijepu ženu, ali je ona nerotkinja. Da li da se oženim sa njom?’ On  je rekao: ‘Ne.’ Došao je drugi čovjek kod njega, sa istim pitanjem, pa mu je on  zabranio. A onda je došao treći i Allahov Poslanik  mu je rekao: ‘Ženite se onima koje su vam drage i koje rađaju, jer ću se ja ponositi vašim mnoštvom na Sudnjem danu.’” [Bilježe Ebu Davud i Ibn Hibban]. Isto tako, Allahov Poslanik  je dovio za Enesa ibn Malika  da ima puno djece i da bude blagoslovljen sa njima tako što je rekao: “Allahu, povećaj mu imetak i porod i podari mu Svoj blagoslov u onome što si mu dao!” [Bilježe Buhari i Muslim]. Enes je kasnije rekao: “Moja kćerka mi je rekla da je 120 mojih potomaka ukopano, a ja sam od najbogatijih Ensarija.” [Bilježi Ahmed]. El Ehnaf ibn Kajs je ušao kod Mu’avije , koji je gledao u svog sina Jezida ispred njega diveći se a onda je rekao: “O Ebu Bahre, šta kažeš o djeci? On odgovori: ‘Oni su podrška za naša leđa, voće naših srca, i ugođaj za naše oči. Mi napadamo svoje neprijatelje sa njima i oni su ono što će ostati poslije nas kad umremo. Stoga, budi prema njima kao skromna zemlja i nebo koje pravi hlad. Ako traže od tebe, podaj im. Ako zasluže ukor, ukori ih. Nemoj se ustručavati da budeš darežljiv prema njima, kako im ne bi dosadilo tvoje društvo, zamrzili tvoj život i žudili za tvojom smrću.’ Mu’avija reče: ‘Allah te nagradio, o Ebu Bahre. Oni su baš takvi kako su opisao.’” [Amali el Kali]. Također, nećemo propustiti ovu priliku da upozorimo svaku sestru muslimanku na drugu zlobnu politiku neprijatelja islama, a to je odgađanje braka do kasnih godina. Ovo je dio kafirske spletke kako bi odvratio muslimanke od njihove prave uloge u životu, da su stvorene da svjedoče Allahov  tevhid i da obožavaju samo Njega i da služe vjeri sa onim što je Allah učinio lakim za njih, uključujući brak, rađanje djece i njihovo odgajanje. Kada bi muslimanka samo znala koristi ranog udavanja, zajedno sa namjerom da poveća populaciju i proizvede (rodi) ispravnu djecu koji će joj služiti i doviti za nju i njihovog oca, čak i kad oboje umru! Allahov Poslanik  je rekao: “Kada čovjek umre, prestaju mu teći sevapi za djela izuzev u tri slučaja: trajne sadake, korisnog znanja i dobrog djeteta koje mu uči dovu!” [Bilježi Muslim od Ebu Hurejre]. On  je isto tako rekao: “Ispravnom robu će nakon njegove smrti biti povećana deredža u Džennetu,

pa će reći: ‘Gospodaru moj, odakle ovo’ – pa će mu biti rečeno: ‘To je od tvoga djeteta koje je tražilo oprosta za tebe!’” [Bilježe Ahmed i Ibn Madže od Ebu Hurejre]. U svom Sahihu, Buhari je naslovio poglavlje pod imenom “Poglavlje: Onaj ko pravi (želi) djecu za džihad,” i onda naveo predaju od Ebu Hurejre  da je Allahov Poslanik  rekao: “ Sulejman, sin Davudov  rekao je: “Obići ću ove noći stotinu žena”, ili je rekao “devedeset devet - i sve će one (roditi) po jednog konjanika koji će se boriti na Allahovom putu. Tada mu je njegov drug (melek) kazao: “Reci: in šaa’ Allah”, i on nije rekao in šaa’ Allah, i od njih je zanijela samo jedna žena, koja je rodila pola čovjeka (sakatog). - Tako mi Onoga u Čijoj je ruci moj život, da je kazao in šaa’ Allah, sigurno bi se svi oni borili na Allahovom putu kao konjanici.” Kada bi muslimanka znala koliko podrške za vjeru i otežavanja kafirima u tome ima, zauvijek bi promijenila svoj stav, kako bi bila od onih koji {niti će stupiti na neko mjesto koje će nevjernike naljutiti niti će ikakvu nevolju od neprijatelja pretrpjeti, a da im to sve neće kao dobro djelo upisano biti} [Et-Tevba: 120]. Muslimanka treba da razmišlja o govoru ‘Omera  koji je rekao: “Tako mi Allaha, ja sebe tjeram na odnos, nadajući se da će Allah dati od mene nekoga ko će slaviti Allaha.” [Bilježi El Bejhaki u El Kubri]. Isto tako, ženidba sa nečijom kćerkom koja je kako se kaže “jako mlada” se smatra kažnjivim zločinom po tagutskim zakonima u nekim tzv. “islamskim” državama. Što se tiče islamskog Šerijata, u njemu ništa nije halal osim ono što je Allah dozvolio, i ništa nije haram osim ono što je Allah  zabranio. ‘Aiša  je rekla: “Vjerovjesnik  se oženio mnome (sklopio bračni ugovor) kada sam imala šest godina. Došli smo u Medinu i odsjeli kod potomaka Harisa ibn Hazredža. Dobila sam groznicu od koje mi je opala kosa, ali je zatim opet porasla i postala bujna. Bila sam u ljuljački sa svojim drugaricama, kada je došla moja majka Umm Ruman i poviknula zovući me. Došla sam do nje ne znajući šta hoće od mene. Uzela me je za ruku i odvela. Zaustavila me je tek na vratima neke kuće, dok sam ja uzbuđeno disala. Onda sam se malo smirila, a ona je uzela malo vode i obrisala mi lice i glavu. Zatim me je uvela u kuću u kojoj su bile ensarijke. ‘Hairli i berićetno! Neka bude svako dobro!’, rekle su. Ona me je predala njima, pa su me one smirile. A ujutro me nije iznenadilo (i uplašilo) ništa drugo do Allahov Poslanik . Predale su me njemu. Imala sam tada devet godina.” [Bilježe Buhari i Muslim]. Kada sestra muslimanka zna ovo, sve suprotno tome će baciti na stranu i posvetiti sebe povećanju broja Ummeta u lavovima i pripremajući ih, praveći od svoje kuće utočište za njih, gdje će ih odgajati sa tevhidom i el vela’ ve-l-bera’, sve dok ne otvori vrata utočišta za njih, nakon što njihova srca budu kao oni {strogi prema nevjernicima, a samilosni među sobom} [El Feth: 29] i {prema vjernicima ponizne, a prema nevjernicima ponosite} [El Ma’ida: 54]. I naša posljednja dova je sva zahvala pripada Allahu, Gospodaru svih svjetova.

29

I dok vojnici Hilafeta vode borbu protiv snaga kufra, mi ćemo se nakratko osvrnuti na nekoliko vojnih operacija koje su mudžahidi Islamske države uspješno izveli, uspijevajući tako proširiti teritorij Hilafeta, terorizirati, masakrirati i poniziti Allahove neprijatelje. Ove operacije su samo izbor mnogih operacija koje je Islamska država izvela na različitim frontovima širom mnogih područja tokom zadnjih sedmica. Rat protiv Turske 7. rebi’ el evvel, Ebu Enes el Minbidži i Ebu ‘Omer el Hašimi – Allah ih primio – napali sa svojim auto-bombama na dvije skupine turskih vojnika i sahvatskih boraca blizu sela Vaka Kufejr zapadno od grada El Baba. U ovim operacijama je uništen jedan turski tenk i tri druga onesposobljena, te ubijeno i ranjeno nekoliko murtedda. Nakon toga vojnici Hilafeta su izveli napad na selo Kufejr. Uspjeli 30

Vijesti

su ubiti tri murtedda i uništiti dva njihova vozila, te treće uzeti kao ganimu prije nego što su se sigurno vratili na svoje pozicije. 9. rebi’ el evvel, istišhadi operacija izvedena na grupu turskih vojnika i sahvatskih boraca blizu sela Barata, zapadno od grada El Baba. Isto tako, mudžahidi onesposobili turski tenk blizu sela Dana koristeći eksplozivnu napravu, te uništili vozilo 4x4 sa minobacačkom granatom. 11. rebi’ el evvel, izvedene dvije šehidske operacije na sahvatske i turske murteddske vojnike. Prvu je izveo brat Ebu ‘Abdir-Rahman eš-Šami – Allah ga primio – koji je detonirao svoju auto-bombu na njihovu grupu u selu Ezrak, zapadno od grada El Baba i ubio više od 14 murtedda, te ranio nekoliko drugih, i uništio tri njihova vozila. Drugu je izveo naš brat Ebu Ahmed es-Semravi – Allah ga primio – koji je detonirao svoju auto-bombu na njihovu grupu u selu Zarzur istočno od grada. Uspio je ubiti i raniti nekoliko murtedda te

Posljedice napada na krstaški praznik u Istanbulu

onesposobiti nekoliko njihovih vozila. Turski tenk je uništen u istom selu nakon što je pogođen sa navodećom raketom. 12. rebi’ el evvel, vojnici Hilafeta uništili dva turska tenka i onesposobili treći koristeći navodeće rakete i minobacačke granate. 15. rebi’ el evvel, tokom sukoba sa turskom murteddskom vojskom i sahvatima, mudžahidi su napali selo ‘Adžemi, sjeverozapadno od grada El Baba. Istišhadi, vojnik Hilafeta, Allah ga primio, je detonirao svoju auto-bombu na grupu murtedda blizu sela Kunejfiz. 21. rebi’ el evvel, mudžahidi su uništili tenk i BMP koji pripadaju turskoj murteddskoj vojsci nakon gađanja sa navodećim raketama, zapadno od grada El Baba. 23. rebi’ el evvel, lovci na tenkove iz Islamske države – koristeći navodeće rakete – su uništili dva turska oklopna vozila zapadno od grada El Baba. Istoga dana, medijska produkcija za vilajet Halep je objavila video pod nazivom “Štit krstaša (krsta)”, u koje je prikazano paljenje dva pripadnika turske murteddske vojske, koji vode vojnu kampanju pod nazivom “Štit Eufrata”, u ime svojih krstaških vladara, protiv muslimana u vilajetu Halep. U video se također prikazuje poruka vojnika Hilafeta koji izjavljuju da će se turska murteddska vlada naviknuti na gledanje prizora živog paljenja njenih vojnika, ako nastavi bombardovati područja Islamske države. 2. rebi’ el ahir, jedan od vojnika Hilafeta napao na poznati noćni klub u Istanbulu u vrijeme dok su krstaši slavili svoj paganski praznik unutra. Napao je pagane (kafire) sa ručnim bombama i sa automatskom puš-

kom, te uspio ubiti i raniti 150 njih, čineći to radi osvete za Allahovu vjeru i kao odgovor na naredbu Vođe pravovjernih da se napada Turska, sluga krsta. Vilajet Bagdad 7. rebi’ el evvel, tajna jedinica Islamske države detonirala auto-bombu na skupinu rafidijskih murtedda u području Sadr prema istoku Bagdada. U ovoj eksploziji ubijeno je 60 murtedda i 20 ranjeno. 11. rebi’ el evvel, tajna jedinica Islamske države parkirala i detonirala auto-bombu na grupu rafidijskih murtedda u području Bavija, prema istoku Bagdada, te tako ubili i ranili najmanje 80. Druga tajna jedinica je postavila i detonirala dvije eksplozivne naprave na grupu rafidija u području Ebu Dušejr, prema jugu Bagdada, te tako ubili i ranili oko 20. 1. rebi’ el ahir, Ebu Nevvaf el ‘Iraki i Ebu ‘Abdil-Melik el ‘Iraki – Allah ih primio – napali grupu rafidija i njihova širkilišta u području Senak u sred Bagdada. Detonirali su svoje eksplozivne prsluke, jedan za drugim, ubijajući i ranjavajući više od 100 murtedda te uništavajući nekoliko njihovih širkilišta. U međuvremenu, jedinica za eksploziv Islamske države parkirale i detonirale auto-bombu na drugu grupu rafidija murtedda blizu saobraćajne policije Novog Bagdada, prema istoku grada, i ubili devetoricu te ranili 17 drugih. Vilajet Nejneva 6. rebi’ el evvel, Ebu Hattab el ‘Iraki – 31

Posljedice bitke koja se odvila kod bolnice Selam u Mosulu

Allah ga primio – napao i detonirao svoju auto-bombu na grupu rafidijskih vojnika i milicija u ulici Barid, u sjeverozapadnom dijelu Mosula. Uspio je uništiti tenk Abrams i dva buldožera, te ubiti 8 murtedda i raniti nekoliko drugih. Druga četiri istišhadija, vojnika Hilafeta, Ebu Hattab el Mosuli, Ebu Ahmed eš-Šami, Ebu Selem eš-Šami i Battar el Mosuli – Allah ih primio – su napali i detonirali svoje auto-bombe na murtedde blizu bolnice Selam u jugoistočnom dijelu Mosula. Uspjeli su ubiti oko 35 i uništiti 5 vozila BMP, buldožer i hummer, te uništiti i onesposobiti nekoliko drugih vozila različitih vrsta. Nakon toga su uslijedili sukobi u kojima su ubijena četiri murtedda – jedan od njih sa snajperom – dok je nekoliko drugih ranjeno, a mudžahidi su također onesposobili dva hummera i BMP, te zauzeli drugi BMP kao ganimu. 7. rebi’ el evvel, Ebu Hamza el ‘Iraki – Allah ga primio – napao i detonirao svoju auto-bombu na grupu rafidijskih vojnika i milicija blizu bolnice Selam u jugoistočnom dijelu Mosula. Uspio je uništiti nekoliko vozila i ubiti i raniti nekoliko murtedda. Još 20 murtedda je ubijeno i 45 ranjeno u sukobima sa opkoljenim rafidijskim jedinicama. U sukobima je također uništeno 8 BMP-ova, 5 hummera i tenk Abrams, Vojnici Hilafeta su se sukobili sa konvojem blizu križanja za ulicu Sevmar, koji je pokušao da napadne kako bi pomogao opkoljene murtedde, što je dovelo do ubijanja oko 10 njihovih vojnika 32

Vijesti

i ranjavanja nekoliko drugih. Nešto kasnije, Ebu Islam eš-Šami – Allah ga primio – je napao i detonirao svoju auto-bombu na rafidijsku vojsku i rafidijski konvoj milicija u ulici Vahda u jugoistočnom dijelu Mosula. Uspio je uništiti tri hummera, te ubiti 8 murtedda i raniti nekoliko drugih. Nakon ovoga su se odvili sukobi u kojima su uništena tri BMP-a i jedan hummer dok je drugi onesposobljen. Drugih 21 rafidijskih vojnika i milicija je ubijeno sa snajperom u ulici Iha, i na obroncima ulica Šejma, Intisar i Nur. Vilajet Hims 8. rebi’ el evvel, vojnici Hilafeta su zauzeli 8 kontrolnih punkteva u područjima Ša’ir i Huvejsis nakon čega su uslijedili žestoki sukobi sa nusajrijskom vojskom i njihovim milicijama u kojima je ubijeno 50 murtedda. Mudžahidi su također osvojili tri tenka, automatski top, lansir za rakete Konkurs, nekoliko raketa i razno naoružanje i municiju. 9. rebi’ el evvel, vojnici Hilafeta su nastavili sa blagoslovljenim napadom na nusajrijsku vojsku i njihove milicije u okolici grada Tedmura i uspjeli zauzeti nekoliko važnih ustanova i pozicija. Zauzeli su gas kompaniju Mahr, sjeveroistočno od vojnog aerodroma T-4, zapadno od grada Tedmura, nakon što su prethodno zauzeli brdo na kojem se nalazi komunikacijski toranj, brdo Mahr i kontrolni punkt Irtivaza u okolici gasne kompanije. Nusajrijska vojska je poslala vojni konvoj iz

Bivša nusajrijska vojna baza nedavno zauzeta od strane vojnika Hilafeta

grada Tedmura kako bi vratila pod kontrolu brda u okolici gasne kompanije, ali vojnici Hilafeta su se sukobili sa konvojem, tako što je nekoliko ingimasija napalo iz nekoliko pravaca. Nekoliko murtedda je ubijeno i ostali su pobjegli, nakon čega su mudžahidi krenuli za njima i sve ih pobili. Vojnici Hilafeta su nastavili svoje napade i napredovanje južno od područja Džihar, te zauzeli 15 kontrolnih punkteva koji se prostiru između Mehra i Džihara, i do naftnog polja Džihar, kao i okolna brda. U području Džezel, sjeveroistočno od Džihaara, u međuvremenu, vojnici Hilafeta su zauzeli 5 kontrolnih punkteva nusajrijske vojske i uspjeli zauzeti kompletnu kontrolu nad naftnim poljem Džezel i okolnim područjima. U sukobima je ubijeno 112 nusajrijskih vojnika, a mudžahidi su zauzeli tri tenka, i nekoliko raketnih lansera, artiljerski top, mitraljez, i municiju kao ganimu. 10. rebi’ el evvel, vojnici Hilafeta su pokrenuli veliki napad sa nekoliko pozicija na nusajrijske pozicije u okolici grada Tedmura, i uspjeli zauzeti nekoliko lokacija. Na sjevernoj strani grada, mudžahidi su zauzeli kompletnu kontrolu nad područjem Huvejsis i artiljerskom brdu Burdž, kao i planinu Tar i ‘Antara, dvije strateško važne pozicije, i vojna skladišta Tedmur. Što se tiče južne strane Tedmura, mudžahidi su zauzeli kontrolu nad Kasr el Hallabat, i stratešku planinu Hajjan. U međuvremenu, zapadno od grada, mudžahidi su zauzeli gasnu kompaniju Mehr i brdo Mehr i brdo Burdž u njegovoj okolici. Isto tako su zauzeli napuštenu vojnu bazu, naft-

no polje Džezel, gasno polje Džihar. Na istočnoj strani grada, vojnici Hilafeta su zauzeli gradske silose, kao i 8 kontrolnih punkteva u okolnim područjima te rezervoare Talila. Napadi su nastavljeni sa dvije šehidske operacije i nekoliko ingimasi operacija, te je u ovom blagoslovljenom napadu ubijeno 260 murtedda i nekoliko zarobljeno, uključujući vojnog majora. U napadu je također oboren borbeni avion iznad područja Džezel, a mudžahidi su isto tako osvojili 14 tenkova, BMP, 16 artiljerijskih topova raznog kalibra, nekoliko raketnih lansera, dva lansera za navodeće rakete sa nekoliko raketa, te razno naoružanje i municiju. 12. rebi’ el evvel, vojnici Hilafeta su nastavili napredovati na istočnoj okolici Himsa i uspjeli zauzeti kontrolu nad teritorijem koji se prostire 40 km zapadno od Tedmura. Također su uspjeli stići do pragova vojnog aerodroma T-4, najvećeg nusajrijskog vojnog aerodroma. Ovo je uslijedilo nakon što su mudžahidi stigli do međunarodnog puta između Tedmura i Himsa i zauzeli kontrolu nad Džiharom istočno od vojnog aerodroma T-4, te zatim napali nusajrijske pozicije duž planinskog lanca, sjeverno od vojnog aerodroma i uspjeli zauzeti 12 pozicija što ih je dovelo do baze odbrambenog bataljona. Ovo ih je stavilo u poziciju sa koje imaju jasan pogleda na brigadnu bazu. Vojnici Hilafeta su napali i zauzeli drugu bazu bataljona zračna odbrana koja se nalazi jugozapadno od vojnog aerodroma, i zauzeli su bližnje selo Marhatan. Nakon toga su pokrenuli napad na pozicije i brda gdje su 33

se utaborili nusajrijski vojnici blizu područja Barida, južno od aerodroma T-4, te tako stegnuli obruč oko vojnog aerodroma nakon što su napredovali sjeverno, zapadno i južno, te stigli samo na 2 do 5km od vojnog aerodroma. Isto tako su uništili tenk T55 i artiljerijski top 122mm u okolici aerodroma. Mudžahidi su zatim otpočeli sa granatiranjem vojnog aerodroma, nakon čega su uništili tri aviona. 14. rebi’ el evvel, vojnici Hilafeta su uspjeli ostvariti novo napredovanje u okolici vojnog aerodroma T-4 i zauzeli selo Šerifa zapadno od vojnog aerodroma, kao i kontrolni punkt nusajrijske vojske i rafidijskih milicija istočno od sela. Kao rezultat toga, jedina ruta za opskrbu do vojnog aerodroma je postala ugrožena nakon što je okružena sa sjevera zauzimanjem napuštene vojne baze, te sa istoka i juga zauzianjem odbrambenog bataljona i nekoliko drugih pozicija. Vilajet ‘Aden Ebjen 10. rebi’ el evvel, Ebu Sa’d el ‘Adeni – Allah ga primio – je napao na grupu jemenski vojnika ispred vojne baze Savleban u području Havr Mekser prema istoku grada ‘Adena. Ušao je među njih i detonirao svoj eksplozivni prsluk te ubio i ranio 80 murtedda. 18. rebi’ el evvel, Ebu Hašim er-Radfani – Allah ga primio – je uspio proći kroz sigurnosnu kontrolnu tačku, nakon čega je detonirao svoj eksplozivni prsluk na grupu jemenskih obavještajaca iza vojne baze Savleban prema sjeveroistoku ‘Adena, gdje su se isti okupili da prime svoje plate. Brat je uspio ubiti oko 70

Posljedice napada na koptsku katedralu u Kairu 34

Vijesti

murtedda te raniti desetine drugih. Egipat 11. rebi’ el evvel, Ebu ‘Abdillah el Misri – Allah ga primio – je izveo šehidsku operaciju na crkvu blizu katedrale u ulici ‘Abasijja u centru Kaira. Ušao je unutra i detonirao svoj eksplozivni pojas među krstaše, ubijajući i ranjavajući oko njih 80. Vilajet Damask 17. rebi’ el evvel, Ebu Sadik eš-Šami – Allah ga primio – je uspio stići do grupe tzv. “Nove sirijske vojske” blizu izbjegličkog kampa Rukban na izmišljenoj granici sa Jordanom, gdje je detonirao svoj eksplozivni motor među njih, te tako ubio i ranio na desetine, te uništio skladište naoružanja, kao i 4 vozila 4x4. Vilajet Kavkaz 18. rebi’ el evvel, nekoliko vojnika Islamske države su izveli ingimasi operaciju koja je trajala dva dana zaredom gdje su napali sigurnosne službenike u gradu Grozni u centru Čečenije. Sukobi su se odvili u centru grada, u kojima je ubijeno i ranjeno nekoliko murtedda. Jordan 18. rebi’ el evvel, četiri vojnika Hilafeta su izveli napad u gradu Kerak; Muhammed Sa-

Posljedice napada na božićni trg u Njemačkoj

lih el Hatib, Jusuf el Karavina, Hazim Muhammed Ebu Rumman i ‘Asim Muhammed Ebu Rumman – Allah ih primio. Napali su sa automatskim puškama i ručnim bombama na grupu službenika jordanskih sigurnosnih snaga kao i na nekoliko građana država koje učestvuju u krstaškoj koaliciji. Napad je otpočeo tako što su se četiri mudžahida sukobili sa sigurnosnom patrolom gdje su ih uspjeli pobiti. Nakon toga su napali sigurnosno sjedište u gradu i uspjeli ubiti nekoliko murtedda unutra, nakon čega su upali u dvorac Kerak gdje se nalazilo nekoliko krstaških građana. Žestoki sukobi su se odvili unutra koji su trajali nekoliko sati a tokom kojih su mudžahidi postigli šehadet nakon što su murteddima i krstašima zadali gorak okus smrti. U ovoj blagoslovljenoj operaciji je ubijeno 10 murtedda, uključujući poručnika Saida el Mu’ajita, komandira specijalne jedinice za specijalne zadatke, te žena krstaška, koja je bila građanka jedne od država koje učestvuju u krstaškoj koaliciji. A dodatno tome je ranjeno 35 drugih od murtedda i krstaša. Europa 19. rebi’ el evvel, jedan od vojnika Hilafeta, Ebul-Bera’ et-Tunisi – Allah ga primio – je izveo operaciju u kojoj je pretrao nekoliko ljudi u srcu glavnog grada Njemačke, Berlinu.

To je uradio kao odgovor na poziv Islamske države da se napadaju građani država koje učestvuju u krstaškoj koaliciji koja ubija muslimane. On je napao božićni sajam sa svojim kamionom i uspio ubiti 12 ljudi te raniti 48 drugih. Nakon uspješno obavljene operacije, ovaj vitez je nastavio svoj marš sve dok nije stigao do okolice grada Milano u Italiji, 23. rebi’ el evvela gdje je napao italijansku policiju, nakon čega je postigao šehadet – takvim ga smatramo a njegov obračun je kod Allaha – u izmjeni vatre sa krstašima. Vilajet Južni Bagdad 2. rebi’ el evvel, pet vojnika Hilafeta – Ebu Kasvara el ‘Iraki, Ebu Hasan el ‘Iraki, Ebu Mus’ab eš-Šami, Muhammed el ‘Iraki i Ebu Sejjaf eš-Šami – Allah ih primio – su napali na kontrolne tačke i grupe rafidijskih murtedda u području Mišhab prema jugu Nedžefa. Četiri ingimasija su uspjeli ubiti desetine murtedda i detonirati svoje eksplozivne prsluke na rafidije. Peti vojnik Hilafeta je u međuvremenu detonirao svoju auto-bombu na drugu grupu rafidija između Mišhaba i Kadisijje, tako da je u ovoj blagoslovljenoj operaciji ubijeno i ranjeno oko 100 murtedda.

35

36

Članak

37

38

Članak

1

Wahrlich, Allah  hat das Wort der syrischen Sahwat gespalten, ihre Herzen in Uneinigkeit zerstreut, Streit zwischen ihnen entfacht und Feindschaft zwischen ihnen gelegt, bis sie sie sich gegenseitig auf ihre Nacken schlugen. Dies geschah nachdem sie sich von dem Befehl in der Rede Allahs {Und haltet alle fest am Seil Allahs und geht nicht auseinander!} [Al Imran: 103] und vom Tauhid Allahs in Seiner Urteilsgewalt abwandten, sowie von der Vereinigung unter einem einzigen Imam, der die mit ihnen die Scharia etabliert und Krieg gegen die Kuffargruppen führt, die sich der Scharia widersetzen. Als manche der syrischen Sahwat begriffen, dass sie so wie die irakischen Sahwat enden würden, d.h. ein Ende in Erniedrigung und Schmach, verbreiteten sie die Nachricht ihres Bestrebens zur Gründung eines oberflächlichen Dschahiliyyah-Zusammenschlusses, in dem sie sich gegenseitig um der persönlichen Interessen und Gruppeninteressen willen verfluchen werden. Es ist ganz so wie Allah  sagte, {Du meinst, sie halten zusammen, doch ihre Herzen sind verschieden. Dies (ist so), weil sie Leute sind, die nicht begreifen.} [Al-Haschr: 15] Diese Uneinigkeit ist die Ernte ihrer Saat, so wie Allah  sagte, {Und (auch) mit denen, die sagen: “Wir sind Christen’” haben Wir ihr Abkommen getroffen. Aber dann vergaßen sie einen Teil von dem, womit sie ermahnt worden waren. So erregten Wir unter ihnen Feindschaft und Hass bis zum Tag der Auferstehung. Und Allah wird ihnen kundtun, was sie zu machen pflegten.} [Al-Maidah: 14] Allah  sagte auch: {Und die Juden sagen: “Allahs Hand ist gefesselt.” Ihre (eigenen) Hände seien gefesselt und sie seien verflucht für das, was sie sagen. Nein! Vielmehr sind Seine Hände (weit) ausgestreckt; Er gibt aus, wie Er will. Was zu dir (als Offenbarung) von deinem Herrn herabgesandt worden ist, wird sicherlich bei vielen von ihnen die Auflehnung und den Kufr noch mehren. 2

Vorwort

Und Wir haben unter ihnen Feindschaft und Hass erregt bis zum Tag der Auferstehung. Jedes Mal, wenn sie ein Feuer zum Krieg anzünden, löscht Allah es aus. Und sie bemühen sich, auf der Erde Unheil zu stiften. Aber Allah liebt nicht die Unheilstifter.} [Al-Maidah: 64] Dementsprechend, ganz egal wie sehr sie sich um Einheit bemühen und ganz egal wie viele neuen Gruppen sie bilden, ihre Illusion der Einheit wird vergehen. {Das Gleichnis derjenigen, die sich anstatt Allahs Schutzherren nehmen, ist das der Spinne, die sich ein Haus genommen hat; das schwächste Haus ist fürwahr das Haus der Spinne, wenn sie (es) nur wüssten!} [Al-Ankabut: 41] Ihre Bündnisse untereinander, die nicht um Allahs willen eingegangen werden und ihr Festhalten an etwas anderem als Seinem Seil, sowie ihr Kämpfen für etwas anderes als Seine Sache, macht sie zu schwach zur Bewahrung eines einzigen Banners unter dem sie sich versammeln könnten und zu schwach, um einen Staat für sich zu erhalten, ganz besonders nachdem sie sich dem Islam zuschrieben und daraufhin abtrünnig wurden indem sie Wala1 zu den Kreuzfahrern und Murtaddin im Kampf gegen jene, die die Scharia auf der Welt etablieren hatten. Haben die Anführer der abtrünnigen Sahwat nicht begriffen, dass die Einheit zu der sie aufgerufen wurden die Einheit aufgrund der Religion des Islam und der muslimischen Dschama‘ah ist und nicht aufgrund des Nationalismus und der Parteilichkeit? Doch sie kennen nichts außer Gelüsten und Taqlid2. Wenn also irgendeiner von den „Gelehrten“ der Tawaghit oder den „Theoretikern“ der Sahwat bei der Erfüllung ihre Gelüste behilflich sind, so folgen sie ihnen blind und werfen die Worte jener, 1 Loyalität

2 Das blinde Befolgen der Gelehrten.

die nicht ihren Gelüsten entsprechen an die Wand. Was aber das Befolgen der Offenbarung Allahs betrifft, gemäß Seinem Befehl {Folgt dem, was zu euch von eurem Herrn herabgesandt worden ist, und folgt außer Ihm keinen (anderen) Schutzherren! Wie wenig ihr bedenkt!} [Al-Araf: 3] und {Wer aber dem Gesandten entgegenwirkt, nachdem ihm die Rechtleitung klargeworden ist, und einem, anderen Weg als dem der Gläubigen folgt, werden Wir dem zukehren, dem er sich zugekehrt hat, und ihn der Hölle aussetzen, und (wie) böse ist der Ausgang!} [An-Nisa: 115], so ist dies für sie etwas Unerwünschtes. Muhammad Ibn Abd al-Wahhab  beschrieb ihren Zustand wie folgt: „Sie sind in ihrer Religion gespalten, so wie Allah  sagt, {und jede Gruppierung ist froh über das, was sie bei sich hat.} [Al-Muminin: 53] Das Gleiche gilt für ihre weltlichen Angelegenheiten, und sie sehen diesen Zustand als korrekt an... Außerdem sehen sie die Wiedersetzung dem muslimischen Herrscher gegenüber und das Nichtbefolgen seines Befehls als eine Vorzüglichkeit an. Genauso wie sie den Gehorsam zu ihm als Demütigung und Erniedrigung ansehen... Außerdem ist ihre Religion auf einigen Grundlagen aufgebaut. Die wichtigste ihrer Grundlagen ist der Taqlid, das größte Prinzip aller Kuffar – das Erste und Letzte [ihrer Prinzipien], so wie Allah  sagte: {So haben Wir (auch) vor dir in eine Stadt keinen Warner gesandt, ohne dass diejenigen, die in ihr üppig lebten, gesagt hätten: “Wir haben ja (bereits) unsere Väter in einer bestimmten Glaubensrichtung vorgefunden, und auf ihren Spuren folgen wir ihrem Vorbild.”} [Az-Zuchruf: 23]“ [Masail al-Dschahiliyyah] Er sagte auch: „Allah befahl die Gemeinschaft in der Religion und verbat das Auseinandergehen. Allah erklärte dies klar und deutlich, sodass selbst die Laien dies verstehen können... Dann wurde die Angelegenheit so, dass die Spaltung in den Grundlagen und Zweigen der Religion als Wissen und Einsicht (Fiqh) angesehen wurde, während nicht zur Gemeinschaft in der Religion aufgerufen wird, außer durch einen „Zindiq“ (Ketzer) oder einen „Verrückten“... Zur Vollständigkeit der Gemeinschaft gehört der Gehorsam desjenigen, der als Autorität über uns eingesetzt wurde, selbst wenn dieser ein abessinischer Sklave wäre. So erklärte Allah dies klar, umfassend und ausreichend auf unterschiedliche Art und Weise... Danach wurde dieses Fundament vielen, die sich dem Wissen zuschreiben fremd. Wie kann es dann erst umgesetzt werden?“ [Al-Usul as-Sittah] Tatsächlich wird ihre Einheit um parteigeistiger und nationaler Parteilichkeit willen, sowie deren Verbleiben auf dem Schirk und der Abtrünnigkeit, niemals ihre Macht und Kraft steigern. Stattdessen wird es sie nur schwächen, aufgrund der seltsamen Mischung stark unterschiedlicher Glaubensgrundsätze und Methodologien. Dies wird nur die Streitereien in ihren Rängen steigern, sowie ihr Bestreben sich gegenseitig zu verraten. Und Allah leitet ein übeltuendes Volk nicht recht. Wer auch immer also am starken Seil Allahs festhalten will, der muss zu Allah bereuen und sich an die Religion des Islam halten, sowie an der muslimischen Dschama’ah bis er stirbt. Ansonsten wird er zu den Steinen und Menschen in Dschahannam gehören. Es wurde auch überliefert, dass der Gesandte Allahs  sagte: „Wer auch immer sich an etwas festklammert wird ihm überlassen werden.” [Überliefert bei an-Nasai von Abu Hurayrah] Sulayman Al asch-Schaych  sagte, „Wessen Herz sich an etwas festklammert, indem es sich darauf verlässt und

Erdogan überlässt seine Sahwah Sklaven den Nusayriyyah

seine Hoffnung daraufsetzt, so wird Allah ihn dieser Sache überlassen. Wenn also der Diener sich an seinem Herrn, seinem Gott, seinem Meister, seinem Schirmherrn, dem Herrn und Besitzer von allem festklammert, so wird er Ihm überlassen werden. Er wird ihm genügen, ihn beschützen, ihn bewahren und sein Verbündeter sein – und welch vorzüglicher Verbündeter und Unterstützer Er ist! Dies ist genauso wie Er  sagte: {Wird Allah nicht Seinem Diener genügen?} [Az-Zumar: 36] Wer auch immer sich an Zauberei und an den Teufeln festhält, so wird Allah ihn ihnen überlassen und sie werden ihn im Diesseits und im Jenseits zerstören. Generell, wer auch immer sich auf etwas anderes außer Allah verlässt, egal was es ist, wird ihm überlassen werden und er wird schlimmes im Diesseits und im Jenseits von ihm kommen sehen, im Gegensatz zu seiner Erwartung. Dies ist die unersetzbare Sunnah und die unabänderliche Handlungsweise Allahs bzgl. Seinen Dienern, dass wer auch immer Zuflucht bei etwas anderem außer Ihm sucht, auf etwas anderes außer Ihm vertraut, oder sich auf ein Geschöpf verlässt, um seine Angelegenheiten zu regeln, so wird Allah diese Sache dazu veranlassen das Gegenteil zu tun was er von ihr erhofft hatte. Dies weiß man von der Offenbarung und aus Erfahrung, wer auch immer tief über dies und die Zustände der Schöpfung nachsinnt wird dies deutlich sehen.” [Taysir al-Aziz al-Hamid] Er sagte auch, „Das Festhalten“ kann mit dem Herzen geschehen, oder mit einer Tat, oder beides. Das bedeutet, jemand der sich mit seinem Herzen an etwas festklammert, oder sich mit Herz und Tat an etwas festklammert, so wird er ihr ausgeliefert werden. D.h. Allah überlässt ihn der Sache an der er sich festklammerte. Wer auch immer sich an Allah bindet, Allahs Beistand für seine Not sucht, seine Zuflucht bei Ihm sucht, all seine Angelegenheiten Ihm anvertraut, so wird Er für jedes Bedürfnis ausreichen, ihm das nahe bringen was weit weg ist und das einfach machen

3

Sahwah Soldaten des Taghuts Erdogan

was schwer ist. Und wer auch immer sich an etwas anderem außer Ihm festklammert, oder sich auf sein Wissen, seinen Intellekt, Medizin oder Amulette verlässt und sich von seiner Macht und Kraft abhängig macht, so wird Allah ihn dieser Sache überlassen und ihn verlassen. Dies weiß man durch die Texte und durch Erfahrung. Allah  sagte, {Und wer sich auf Allah verlässt, dem ist Er seine Genüge.} [At-Talaq: 3] ... Wahb Ibn Munabbih sagte: „Allah  offenbarte Dawud: „O Dawud, bei Meiner Macht und Meiner Großartigkeit, keiner von Meinen Dienern hält sich an Mir anstatt Meiner Schöpfung fest – was Ich durch seine Absicht weiß – und danach planen die sieben Himmel und alles darin, sowie die sieben Erden und alles darin gegen ihn, außer, dass Ich für ihn einen Ausweg öffne. Bei Meiner Macht und Meiner Großartigkeit, keiner von Meinen Dienern hält sich an Meiner Schöpfung anstatt Mir fest – was Ich durch Seine Absicht weiß – außer, dass ich die sieben Himmel von ihm abtrenne, die Erde unter ihm versinken lasse und es mich nicht schert wo er danach umkommt.“ [Taysir al-Aziz al-Hamid] Ist denn jetzt nicht die Zeit für die Sahwat der Abtrünnigkeit gekommen – mit all ihren Sekten und Gruppierungen – sich über das was ihnen zugestoßen ist zu besinnen? Sehen sie denn nicht, dass ihr Vertrauen in die Tawaghit und ihre Wala zu den Dienern des Kreuzes – inklusive ihrer Aussage zu ihnen, {“Wir werden euch in einigen Angelegenheiten gehorchen.”} [Muhammad: 26] – ihnen nichts eingebracht hat, außer, dass sie vom gerechten Richter  ihrem brutalen Feind überlassen wurden, bis die Nusayri-Armee und ihre Rafidi- und Kreuzfahrerverbündeten ihre Länder betraten, ihr Blut vergaßen und ihren Besitz in den östlichen und alten Stadtvierteln von Aleppo plünderten? Sie taten dies innerhalb weniger Stunden, ohne „intelligente Bomben“, weder mit Predator-Drohnen, noch mit einer internationalen Koalition, die ihresgleichen in der modernen Geschichte sucht! Wollen sie sich den nicht besinnen? Der Taghut der Murtaddbruderschaft, Erdogan, bot seinen Sahwah-Sklaven nichts an, außer einem Treffen mit den üblen russischen Kreuzzüglern und Gratulationswünsche für die amerikanischen Kreuzfahrer anlässlich ihrer jüngsten Präsidentschaftswahlen, sowie fortwährende Kampagnen gegen die Muhadschirin und Ansar, die das Bollwerk gegen die Nusayriyyah waren, welches die Nusayriyyah abhielt Aleppo und ihre Umgebung zu betreten bevor die Sahwat sie damals verrieten. Ja, tatsächlich, wer auch immer sich an etwas festhält 4

Vorwort

wird ihm überlassen werden. Wer auch immer sich also an einem Taghut festklammert, der seine eigenen Gelüste anbetet, so wird er ihm überlassen werden. Der Taghut wird ihn verwenden, um die persönlichen und parteiischen Interessen des Taghuts zu verwirklichen und danach wird der Taghut ihn auf die Mülldeponie der Geschichte werfen, zusammen mit anderen üblen Verrätern. Wie ist es dann erst, wenn derjenige sich auf den Taghut verlässt unter einem Banner der Dschahiliyyah und für die Sache des Taghuts kämpft, mit der Absicht das Wort des Taghuts im gesegneten Land von asch-Scham zum Höchsten zu machen? Wenn ihr Taghut Erdogan sich wirklich um ihre Familien sorgen würde, so hätte er seine abscheulichen Kafirtruppen zur Bekämpfung und Tötung der Nusayriyyah und Baathisten entsandt. Gleichermaßen hätte er den Sahwat alles Mögliche aus dem Arsenal der abtrünnigen türkischen Armee gegeben, um die antiken russischen und syrischen Flugzeuge abzuschießen. Aber warum sollte er das tun? Aleppo ist nicht Teil seines Murtadd-Staates und seine Kreuzzüglerbrüder würden es niemals zulassen. Daher hat er keine Verwendung für Aleppo, außer um die abtrünnige PKK zu eliminieren und sie daran zu hindern an seinem vergänglichen Thron zu rütteln. Trotzdem hoffen die Mudschahid-Muwahhidin weiterhin, dass jene – von den Sahwat in Aleppo, Idlib und anderswo – die behaupten „Muslime“ und „Ahlus-Sunnah“ zu sein, und die durch Nationalismus, Säkularismus, Widersetzung gegen die Scharia oder Wala zu anderen Murtaddin abtrünnig geworden sind in Reue zu Allah  umkehren, und Kufr an das außer Allah machen, die Loyalität und Feindschaft nur für Seine Sache praktizieren, nur für Seine Sache kämpfen und öffentlich die Religion Ibrahims und Muhammads  der ganzen Welt ohne Scham verkünden, während sie ihr Vertrauen in Allah setzen und jedwede vorbehaltliche Unterstützung und jeden Taghut Kafir ablehnen. Und wer auch immer eine Million von den Muhadschirin und Ansar getötet hat und bereuen möchte, so hat er eine Sicherheitsgarantie von uns, wenn er seine Reue mitteilt, genauso wie es Amirul-Muminin  gesagt hat. Wahrlich, das Land der Scharia ist besser für ihn, als ein Territorium welches von Menschen-gemachten Gesetzen und Bräuchen regiert wird. {Und wer sich auf Allah verlässt, dem ist Er seine Genüge.} [At-Talaq: 3] Und alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Welten.

5

In seinem berühmten Mu´allaqah-Gedicht sagte der Dschahili-Dichter ´Amr Ibn Kulthum: “Und wir hatten viele glorreiche und lange Tage. Darin widersetzten wir uns dem König, auf dass wir nie gehorchen mögen.” Das Wort, welches er für “wir gehorchen” verwendete, war “Nadin”, von dem wohlbekannten aber oft falsch verstandenen Wortstamm “Din”. Gewöhnlich wird es als “Religion” übersetzt und in der Tat ist eine der Grundbedeutungen von Din Gehorsam und wird insbesondere, wie in der obengenannten Poesiestrophe, in Bezug auf die Herrschaft und das Urteil eines Königs verwendet. Allah  sagte in der Geschichte von Yusuf : {So führten Wir für Yusuf eine List aus. Nach dem Din des Königs hätte es ihm nicht zugestanden, seinen Bruder (als Sklaven) zu nehmen.} [Yusuf: 76], d.h. “nach dem Urteil und der Herrschaft des Königs” oder wie at-Tabari kommentierte: “Yusuf konnte seinen Bruder nicht nach dem Urteilen, Richten oder Gehorsam zum König von Ägypten entgegenbringen.” Er erwähnte dann die verschiedenen Aussagen der Salaf, nahelegend, dass “Din” in dieser Ayah Sultan (Herrschaft), Qada (Richten) und Hukm (Urteil) bedeutet und beendete sein Kommentar mit der Aussage: “Und die Grundlage des Dins ist Gehorsam.” Was unseren König betrifft, dem König der Menschheit, dem König des Tages der Abrechnung, dem Wahren König , dann traten wir in Seinen Din und müssen Seinem Urteil voll und ganz gehorchen und Er  sagte: {Und kämpft gegen sie, bis es keine Fitnah mehr gibt und der Din (allein) Allahs ist. Wenn sie jedoch aufhören, dann darf es kein feindseliges Vorgehen geben außer gegen die Ungerechten.} [Al-Baqarah: 193] So ist der Befehl Allahs, dem der Gehorsam als religiöse Pflicht ge6

Exklusiv

bührt, zu kämpfen, bis es keine Fitnah, d.h. offensichtlicher Schirk in dem Gehorsam von Allah, mehr gibt und bis keine manifeste Herrschaft an jegliches Urteil gegeben wird, außer dem des Wahren Königs. Seine Aussage: {(wenn) sie jedoch aufhören} bedeutet, dass wenn sie sich unterwerfen oder ergeben, sie dann in Ruhe gelassen werden. Dies kann entweder in der Form von Reue zu Allah und dem Halten an Seine Anbetung allein oder durch die Zahlung der Dschizyah geschehen, während man auf dem unterworfenen Kufr verbleibt, genauso wie Allah bezüglich des Tötens der Muschrikin im Allgemeinen sagte: {Wenn sie aber bereuen, das Gebet verrichten und die Abgabe entrichten, dann lasst sie ihres Weges ziehen!} [At-Taubah: 5] und Er sagte, dass die Leute der Schrift, diejenigen, {die nicht den Din der Wahrheit befolgen}, im Besonderen bekämpft werden sollten {bis sie die Dschizyah aus der Hand entrichten und gefügig sind!} [At-Taubah: 29] Und {dann darf es kein feindseliges Vorgehen geben außer gegen die Ungerechten}, bedeutet diejenigen, die sich nicht unterwerfen oder ergeben, entweder durch Reue oder Dhimmah, dem Abkommen der Dschizyah. Folglich ist jeder, der weder ein Muslim noch ein Dhimmi-Kafir (während er ungerecht gegen sich selber ist, sowohl Hass als Erniedrigung verdient) ist, jener ist ein feindseliger Ungerechter, der feindseliges Vorgehen verdient. Dies ist, weil der Schirk an sich Dhulm (Ungerechtigkeit) ist, wie Allah sagte: {Und (gedenke,) als Luqman zu seinem Sohn sagte, indem er ihn ermahnte: “O mein lieber Sohn, geselle Allah nicht(s) bei, denn Schirk ist fürwahr ein gewaltiges Unrecht.”} [Luqman: 13] Und obwohl die Leute der Dhimmah Muschrikin von den Leuten der Schrift sind, ist ihr Schirk unter der

auf ihnen auferlegten Schari´ah von Allah unterworfen und erniedrigt. So ist die Pflicht klar und errichtet, die Ungerechten, die Muschrikin, zu bekämpfen. Aber Allah befahl uns nicht nur das “Bekämpfen” der Kuffar, als würde man sagen, Er will uns nur Frontlinienoperationen ausführen lassen. Vielmehr befahl Er auch, dass sie erschlagen werden, wo auch immer sie sich befinden, auf oder außerhalb des Schlachtfeldes. Er  sagte: {Wenn nun die Schutzmonate abgelaufen sind, dann tötet die Muschrikin, wo immer ihr sie findet, ergreift sie, belagert sie und lauert ihnen aus jedem Hinterhalt auf!} [At-Taubah: 5] All dies wird umso mehr für diejenigen offensichtlich, die erkannt haben, dass das Blut eines Kafirs billig, schmutzig und zum Vergießen erlaubt ist. Der Islam ist die Religion der vernünftigen Grundsätze, die perfekte Grundlagen bietet, auf denen solide Strukturen der Gerechtigkeit und des Ruhms gebaut werden. Eines dieser großen Grundsätze ist, dass alle Menschen bekämpft werden müssen, bis sie den Islam annehmen oder unter einem Schar´i-Abkommen kommen. Dieser Grundsatz errichtet das Verbot, das Blut eines Muslims oder eines an einem Abkommen gebundenen Kafirs zu vergießen, wie auch die Erlaubnis, das Blut aller anderen Kuffar zu vergießen. Der Prophet  sagte: “Mir wurde befohlen die Menschheit zu bekämpfen, bis sie sagen, dass es keinen Gott außer Allah gibt und dass ich der Gesandte Allahs bin und sie das Gebet verrichten und die Zakah entrichten. Wer auch immer dies tut, dessen Blut und Besitz sind dann vor mir geschützt, außer durch einen rechtmäßigen Grund.” [Überliefert bei al-Buchari und Muslim von Ibn `Umar] Und er  sagte, sich an die Muslime richtend: “Denn wahrlich, euer Blut, Besitz und Ehre sind für euch untereinander Haram.” [Überliefert bei al-Buchari und Muslim von Abu Bakrah] Und hinsichtlich des Dhimmis, der ein Abkommen mit den Muslimen hat, sagte der Prophet : “Wer auch immer eine Person des Abkommens tötet, der soll den Geruch des Paradieses nicht riechen, welcher von einer Distanz von vierzig Jahren vernehmbar ist.” [Überliefert bei al-Buchari und Muslim von ´Abdullah Ibn ´Amr] Diese Überlieferungen bieten eine Erläuterung der Ayah: {Und tötet nicht die Seele, die Allah verboten hat (zu töten), außer aus einem rechtmäßigen Grund!} [Al-An’am: 151], über die at-Tabari sagte: “Die Seele, die Allah verboten hat, ist die Seele eines Gläubigen oder einer Abkommensperson und Seine Aussage: {außer aus einem rechtmäßigen Grund}, bedeutet, das was erlaubt, so eine Seele zu töten, wie die Todesstrafe für Mord oder Steinigung eines Ehebrechers zu Tode oder die Tötung von einem für Abtrünnigkeit.” Was alle anderen betrifft, d.h. alle Kuffar, die kein Abkommen haben, dann wurde ihrem Blut nicht die Unantastbarkeit des Verbotes gegeben, es verbleibt aber unter dem Befehl, die Menschheit zu bekämpfen, so verbleibt ihr Blut Halal. Das Blutvergießen eines Nicht-Dhimmi Kafirs ist nicht sündhaft, vielmehr

wird es mit dem Paradies belohnt. Allahs Gesandter  sagte: “Ein Kafir und sein Töter werden nicht zusammen im Feuer versammelt.” [Überliefert bei Muslim von Abu Hurayrah] Des Weiteren lassen seine Worte: “Mir wurde befohlen die Menschheit zu bekämpfen”, keinen Platz für Diskussion, da "Menschheit" jede Person auf der Welt einschließt und die einzigen, die von diesem Befehl der Bekämpfung ausgeschlossenen sind, sind diejenigen, die sich dem Urteil des Islams unterwerfen oder ergeben, wie zuvor erwähnt wurde. Dies allein geziemt einem Gesandten, der an alle Menschen entsandt wurde, wie Allah  sagte: {Sag: O ihr Menschen, ich bin der Gesandte Allahs an euch alle.} [Al-A’raf: 158], und der Prophet  sagte: “Andere Propheten wurden allein zu ihrem Volk entsandt, aber ich wurde zu der ganzen Menschheit entsandt.” [Überliefert bei al-Buchari von Dschabir Ibn ´Abdillah] Damit niemand denkt, dass dies eine fremde, neue Meinung ist, so sollte man wissen, dass dies die Haltung der Sahabah und größten Gelehrten der Ummah ist. Dies wird in den Worten von ´Umar Ibn al-Chattab widergespiegelt, der zu Lebzeiten des Propheten  und ohne Einwand zu Abu Dschandal ihn ermutigend, seinen Vater Suhayl Ibn ´Amr zu töten, sagte: “Sei geduldig, Abu Dschandal, denn sie sind bloß Muschrikin und ihr Blut ist nichts, sondern (wie) das Blut eines Hundes.” [Überliefert bei Ahmad von al-Miswar Ibn Machramah] Wahrlich, ´Umar lag richtig, da die Muschrikin gänzlich unrein sind, wie Allah  sagte: {O die ihr glaubt, die Muschrikin sind fürwahr unrein.} [At-Taubah: 28] Dies wird auch von den Worten von Anas Ibn Malik verstanden, der gefragt wurde: “O Abu Hamzah! Was macht das Blut und Besitz eines Dieners (d.h. einer Person) Haram?” Er antwortete: “Wer auch immer bezeugt, dass es keinen Gott außer Allah gibt, sich gen unserer Qiblah wendet, unser Gebet betet und isst, was wir schlachten, dann ist er ein Muslim. Er erhält, was ein Muslim erhält, und ist an das gebunden, woran ein Muslim gebunden ist.” [Überliefert bei al-Buchari von Maymum Ibn Siyah] Ash-Schafi´i sagte: “Und das Blut des Kafirs wird nicht verschont bis er ein Muslim wird.” [Al-Umm] Zur Erklärung sagte er: “Allah verschonte das Blut und das Nehmen von Besitz, außer aus einem rechtmäßigen Grund, durch den Glauben an Allah und an Seinen Gesandten oder durch ein Abkommen, welches von den Gläubigen gegeben wurde, basierend auf dem Urteil Allahs und Seines Gesandten für die Leute der Schrift. Und Er erlaubte das Vergießen des Blutes der erwachsenen Männer, die vom Glauben Abstand nehmen und kein Abkommen haben. Allah  sagte: {Wenn nun die Schutzmonate abgelaufen sind, dann tötet die Muschrikin, wo immer ihr sie findet, ergreift sie, belagert sie und lauert ihnen aus jedem Hinterhalt auf!} [At-Taubah: 5]” [Al-Umm] Die Ausnahme vom Töten der Frauen und Kinder erwähnend, sagte er auch: “Und der Grund, dass das Verbot vom Vergießen von muslimischen Blut verschieden vom 7

Verbot vom Blutvergießen eines Kafir-Kindes oder einer Kafir-Frau ist, dass sie aufgrund einer bestimmten Offenbarung nicht getötet werden sollten, die dieses Töten einschränkt, [während das erste Urteil das Kafir-Blutvergießen im Allgemeinen erlaubt]. Und unsere Meinung hinsichtlich dem ist, und Allah weiß es am besten, dass diese Einschränkung besteht, sodass sie Sklaven werden können, was nützlicher ist, als dass man sie tötet und die Tötung von ihnen schadet dem Feind nicht, so ist die Versklavung von ihnen optimaler als die Tötung von ihnen.” [Al-Umm] Al-Chattabi sagte: “Das Blut eines Kafirs ist erlaubt, weil er noch nicht die Worte des Tauhids ausgesprochen hat, aber wenn er sie sagen würde, dann wird sein Blut verschont und verboten.” [A’lam al-Hadith] Nachdem Ibn Hazm das Verbot von Angreifen von Frauen und Kindern erwähnte, sagte er: “Und es ist erlaubt jeden von den Muschrikin, außer die vorher erwähnten, zu töten, sowohl die Kämpfer als auch Nichtkämpfer, den Geschäftsmann und Angestellten, den alten Mann, sei es eine Person von Einfluss oder nicht, den Bauern, den Bischof oder Priester oder Mönch, den Blinden oder Krüppel, niemand erhält eine Ausnahme.” [Al-Muhalla] Ibn Qudamah erwähnte den Harbi (den Kafir, der kein Abkommen hat) und sagte: “Das Vergießen seines Blutes ist ausnahmslos erlaubt, genauso wie das eines Schweines.” [Al-Mughni] Er sagte auch: “Die Kuffar-Asliyyin [die Kuffar, die keine Murtaddin sind] sollen keinen Schutz in ihren eigenen Ländern haben.” [Al-Mughni] Ibn Ruschd sagte: “Und der Grundsatz ist, dass das, was den Besitz erlaubt macht, der Kufr ist und das, was ihn schützt, der Islam ist, genauso wie der Prophet  sagte: “Dann, wenn sie das sagen, haben sie ihr Blut und Besitz vor mir geschützt.”” [Bidayat al-Mudschtahid] Während er spezifisch den Besitz erwähnte, so weisen seine Worte klar zur Erlaubnis des Blutvergießens, wie es auch in dem von ihm zitierten Beweis ist.

bieten sollten. So wird der Priester oder der wandernde Asket, der sich unter die Menschen mischt, getötet, genauso wie diejenigen, die Wahnsinnsanfälle haben, der Taube und Stumme und der Hand- oder Beinamputierte, auch wenn sie nicht gekämpft haben. Dies ist so, weil sie von dem selben Volk sind, das sich im Krieg [mit den Muslimen] befindet.” [Badai’ as-Sanai’] Nichts von dem sollte irgendeinem Muslim, der die Religion gelernt hat, verwunderlich vorkommen, da diese Angelegenheit, dass das Blutvergießen des Kafirs Halal ist, etwas ist, worüber die Gelehrten Konsens hatten. At-Tabari sagte: “Sie [die Gelehrten des Islams] waren sich einig, dass wenn ein Muschrik die Rinde aller Bäume von dem Haram [in Makkah] um seinen Hals und auf seinen Armen tragen würde, würde ihm dies nicht den Schutz gewährend, nicht getötet zu werden, außer dass die Muslime ein Abkommen der Dhimmah oder Sicherheit mit ihm abschließen.” Die Muslime, die gegenwärtig im Dar al-Kufr leben, müssen daran erinnert werden, dass das Blut der Kuffar Halal ist und die Tötung von ihnen eine Anbetungsform von Allah ist, dem Herrn, König und Gott der Menschheit. Dies schließt den Geschäftsmann, der im Taxi zur Arbeit fährt, die jungen Erwachsenen, die sich im Park sportlich betätigen und den alten Mann, der in der Schlange steht, um sich ein Sandwich zu kaufen, ein. Durchaus sogar das Blut des Kafir-Straßenhändlers, der Blumen an die Passanten verkauft, ist Halal zu vergießen und das Einflößen des Terrors in die Herzen aller Kuffar ist die Pflicht eines Muslims. Es gibt keine Schar´i-Voraussetzung, Soldaten und Polizisten noch Richter und Politiker ins Visier zu nehmen, aber alle Kuffar, die sich nicht unter dem Abkommen der Dhimma befinden, sind Freiwild. Wie kann der Kafir jemals von Sicherheit und Schutz träumen, während die Muslime überall auf der Welt leiden und während das Urteil Allahs spöttisch mit den menschengemachten Ungeheuern der Demokratie ersetzt wird?

Al-Qurtubi sagte: “Wenn ein Muslim auf einen Kafir trifft, der kein Abkommen hat, dann ist es ihm erlaubt, ihn zu töten.” Abu Hanifah sagte hinsichtlich eines Kafirs, der getötet wird: “Es gibt keine Vergeltung (gegen den Tötenden) und die Diyah (Blutgeld) wird nicht gezahlt, weil das Blut des Kafirs erlaubt ist (zu vergießen), außer es wurde festgestellt, dass er ein Abkommen hat oder sich unter der Dhimmah befindet.” [Al-Hawi al-Kabir] Genauso sagte der berühmte Hanafi-Gelehrte al-Kaschani: “Der Grundsatz ist, dass es erlaubt ist, jeden von den Leuten zu töten, die sich im Krieg (mit den Muslimen) befinden, ob sie kämpfen oder nicht. Aber es ist nicht erlaubt, jemanden zu töten, der nicht von den Leuten ist, die sich im Krieg befinden [d.h. die mit einem gültigen Abkommen, außer dass sie kämpfen oder strategische Unterstützung, Gehorsam, Aufwiegelung oder anderes 8

Artikel

Sogar das Blut eines fröhlichen Kreuzzügler-Staatsbürgers, der Blumen an Passanten verkauft

9

Alles Lob gebührt Allah dem Herrn der Welten und möge der Frieden und Segen auf Seinem Gesandten Muhammad sein. Anlässlich des gesegneten Überfahranschlags auf den Weihnachtsmarkt am Berliner Breitscheidplatz danken wir Allah  für Seine Gunst und gratulieren den Muslimen zu einer weiteren erfolgreichen Operation in Deutschland. Dieser Anschlag ist nur der neueste Teil einer Serie von gesegneten Anschlägen, die von den mutigen, verdeckt in Deutschland operierenden Mudschahidin des Islamischen Staates ausgeführt wurden. Während sich bis vor einiger Zeit die Taghut-Sicherheitsbehörden in Deutschland noch mit der Verhinderung von Dschihad-Operationen brüsteten, so hat mit der von Abu Yusuf al-Karrar  ausgeführten Istischhadi-Operation in Ansbach eine peinliche Pannenserie begonnen, die über Würzburg und Hamburg führt und bis hin zum letzten Anschlag in Berlin andauert. Die Taghut-Sicherheitsbehörden waren nicht in der Lage die Operationen der Mudschahidin rechtzeitig zu verhindern, noch konnten sie die geheim operierenden Soldaten des Islamischen Staates lebendig fassen. Ganz besonders peinlich war es dann auch dieses Mal für die Kreuzfahrer-Behörden in Berlin, als Abu Bara at-Tunusi , ein Soldat des Islamischen Staates, inmitten der Bundeshauptstadt mit einem erbeuteten Sattelzug in eine Versammlung nichtsahnender 10

Artikel

Muschrikin raste, dabei Dutzende von ihnen tötete und verletzte und danach ohne gefasst zu werden entkommen konnte, während die unfähige Taghut-Polizei zu nichts im Stande war, außer den nächstbesten, südländisch-aussehenden Ausländer festzunehmen, um ihn den verängstigten Kreuzzügler-Bürgern als den angeblichen Täter zu präsentieren. Doch es war der falsche Mann und Allah gebührt der Dank dafür, dass Er ihre Augen erblinden ließ. {Und Wir haben vor ihnen eine Sperrmauer errichtet und hinter ihnen eine Sperrmauer und sie so überdeckt, dass sie nicht sehen (können).} [Ya-Sin: 9] So konnte unser Bruder  noch eine zweite Operation in Italien ausführen, bei der Allah  für ihn die Schahadah bestimmt hatte und wir bitten Ihn  den Bruder anzunehmen. Gewiss werden die anderen Mudschahidin-Brüder in Deutschland ihre Gelegenheit zur Fortführung des Dschihads nutzen und bald erneut zuschlagen. Mit Allahs  Erlaubnis werden die nächsten Operationen den Kuffar in Deutschland noch größeren Schaden, tiefere Trauer, sowie fürchterliche Schmerzen zufügen. Dieser gesegnete Dschihad, dessen Flamme im Irak und in asch-Scham von den tugendhaften, standhaften Mudschahidin entfacht wurde und sich nun auf der ganzen Welt wie ein Lauffeuer ausbreitet, ist hier um zu bleiben, mit Allahs Erlaubnis. Denn den Muslimen im Westen und im

Osten ist nach langer Zeit wieder bewusst geworden, dass Allah  ihnen die bedingungslose Bekämpfung der Kuffar vorgeschrieben hat, solange, bis die Kuffar den Islam annehmen und sich Allah vollständig unterwerfen oder sie in Schande getötet werden. {Und kämpft gegen die Muschrikin allesamt wie sie gegen euch allesamt kämpfen! Und wisst, dass Allah mit den Gottesfürchtigen ist!} [At-Taubah: 36] {Und tötet sie, wo immer ihr auf sie trefft} [Al-Baqarah: 191] {Und kämpft gegen sie, bis es keine Fitnah (Schirk) mehr gibt und die Religion (allein) Allahs ist.} [Al-Baqarah: 193] Zweifellos steht Deutschland ganz oben auf der Liste der Kreuzfahrer-Nationen, die sich am von den USA-geführten Kreuzzug gegen den Islamischen Staat und die muslimische Ummah beteiligen. Deutschlands Beherbergung amerikanischer Militärstützpunkte, die Entsendung deutscher Kampfflugzeuge, sowie die zahlreichen Waffenlieferungen und die Ausbildung der abtrünnigen Peschmerga im Irak machen Deutschland zu einem ganz besonders angriffswürdigen Kreuzzüglerstaat, denn es ist nun eine Pflicht für jeden Muslim die Anführer des Kufrs ins Visier zu nehmen und sie Zerstörung und Tod kosten zu lassen, genauso wie sie den Muslimen im Irak, asch-Scham und anderen Regionen der Welt Zerstörung und Tod zufügen. {So kämpft gegen die Anführer des Kufrs für sie gibt es ja keine Eide -, auf dass sie aufhören mögen.} [At-Taubah: 12] {Wenn jemand gegen euch übertritt, dann geht (auch ihr) in gleichem Maß gegen ihn vor, wie er gegen euch übertreten hat.} [Al-Baqarah: 194]

Zum Abschluss gratulieren wir noch einmal den Muslimen allgemein und ganz besonders den Mudschahidin überall zu dieser wunderbaren Operation und rufen hiermit erneut alle Muslime dazu auf, den Kampf weiterhin in die Heimat der Kuffar zu tragen. Nehmt euch ein Messer und schlachtet die Kuffar egal wo sie sind oder nehmt euch einen LKW und rast in versammelte Menschenmengen, um so viele wie möglich von ihnen zu töten und zu verkrüppeln. Was euch betrifft, o ihr arroganten und niederträchtigen Kreuzzügler, so sollt ihr wissen, dass dies mit Allahs Erlaubnis erst der Anfang einer langwährenden Serie von Operationen ist, denn ihr seid nicht sicher vor den Mudschahidin, die unerkannt in eurer Mitte sind. Eure Schulen, Kirchen, Einkaufsmeilen und Wochenmärkte sind ungeschützt und ein leichtes Ziel! So macht euch auf etwas gefasst, denn zu jeder Zeit und an jedem Ort könnte einer der Soldaten der Chilafah euch auflauern, um euch mit einem scharfen Messer abzustechen oder euch mit einem LKW rücklings zu überfahren! Wir versprechen euch mit Allahs Erlaubnis fürchterliche, ungeheuerliche Überraschungen! Und alles Lob gebührt Allah  , dem Herrn der Welten.

11

Frage: Wie ist die Lage der Hisbah1 Zentrale in Wilayat Sinai? Alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Welten. Möge der Frieden und Segen auf dem Propheten der Barmherzigkeit und des Schlachtens sein - dem lachenden Töter - sowie auf seiner Familie, seinen Gefährten und denjenigen die ihm folgen. Zur Gunst Allahs  auf Seine Mudschahidin-Diener in Wilayat Sinai gehört, dass sie allesamt am Seil Allahs festhielten, dafür kämpften, dass Allahs Wort das Höchste ist und dass sie trotz der Widrigkeiten und Torturen geduldig waren, trotz der Versammlung der Juden und Murtaddin gegen sie und trotz dem Versuch der Feinde des Islams, ihnen Tag und Nacht Schaden zuzufügen, mit dem Ziel ihnen ein Ende zu setzen, Und wie hoffnungslos der Versuch der Feinde doch ist! Allah  sagte: {Sie wollen Allahs Licht mit ihren Mündern auslöschen. Aber Allah besteht darauf, Sein Licht doch zu vollenden, auch wenn es den Kuffar zuwider ist. Er ist es, Der Seinen Gesandten mit der Rechtleitung und der Religion der Wahrheit gesandt hat, um ihr die Oberhand über alle Religion zu geben, auch wenn es den Muschrikin zuwider ist.} [At-Taubah: 32-33] Antwort: Nach all den Verschwörungen wurde Wilayat Sinai jedoch nur noch stärker und fester. Ihre Soldaten nahmen an Iman und Standfestigkeit zu. Die Mudschahidin der Wilayah fuhren fort – mit ihrer geringen Anzahl – die Vielzahl der Kuffar zu bekämpfen und beharrten auf die Anwendung der Scharia des Herrn der Welten in allen von ihnen kontrollierten 1 Die Hisbah beschäftigt sich mit der Durchsetzung der Scharia

im öffentlichen Leben und ermahnt die Menschen zum Gehorsam Allahs.

12

Artikel Interview

Regionen, solange sie dazu in der Lage waren. Trotz dem Ausbruch des Krieges zwischen Islam und Kufr, sind die Zentren und Büros der Schariah-Dawawin2 (z.B. der Diwan für Rechtsprechung, der Diwan der Hisbah und der Diwan der Da‘wah) bis jetzt aktiv und verrichten ihre Aufgaben auf dem Boden der Realität und alles Lob gebührt Allah. Allah segnete uns im Hisbah-Zentrum und Er ermöglichte es uns viele der Zeichen des Übels zu bekämpfen, dazu gehört vor allem der Schmuggel von Zigaretten, Cannabis, Tramadol, usw.. Gleichermaßen hielten wir die Menschen von den öffentlichen Sünden und Übeltaten ab, wie z.B. das Verreisen der Frauen, das Vermischen der Geschlechter, das Herunterhängen der Hose unter die Fußknöchel bei den Männern, ebenso wie das Rauchen, Musik und Satelliten-Empfangsgeräte. Aber unser Hauptaugenmerk liegt bei der Bekämpfung der Zeichen des Schirks und der Bekämpfung der Erscheinungsformen des Schirk und Bid’ah, u.a. Sufismus, Magie, Wahrsagerei und Grabesanbetung. Frage: Der Sufismus ist eine der größten Krankheiten, die viele Länder heutzutage befallen hat, aufgrund seiner zentralen Rolle bei der Verbreitung des Schirks und der Bid’ah unter den Menschen, sowie wegen der Sufi-Bruderschaften, die die Menschen den Tawaghit gefügig machen. Kannst du uns über die Situation des Sufismus in Wilayat Sinai berichten? Antwort: Der Sufismus in Sinai teilt sich in zwei Hauptgruppen, die Tariqah (Sufi-Bruderschaft) der Alawiyyah-Ahmadiyyah und die Tariqah der Dschariri. Die Ahmadiyyah-Bruderschaft befindet sich in der Region in und um Dschurah, wie z.B. in der Gegend von Schabbanah, 2 Ministerien

Dhahir und Malafiyyah, sowie in Schaych Zuwayd und Umgebung. Was die Dschariri-Bruderschaft betrifft, so hat diese drei Versammlungsorte: Zawiyat al-Arab in der Stadt Ismailia, Zawiyat Saud in Scharqiyyah – diese beiden sind in Ägypten – und in Sinai gibt es noch Zawiyat ar-Raudah. Zu diesen gesellen sich noch viele weitere Versammlungsorte, wie z.B. in der Nachbarschaft Abu Dscharir und den Gebieten at-Tawil und Sabah, sowie andere. Die Ahmadiyyah-Bruderschaft wurde vor ungefähr einem halben Jahrhundert von dem aus Gaza stammenden Abu Ahmad al-Alawi al-Filistini gegründet und ihre Zentrale befand sich in der Taumah-Gegend, zu der al-Dschurah gehört. Als al-Alawi starb vermachte er die Zawiyah seinem Sohn Mustafa und fügte Chalaf al-Chalfat als Treuhänder ein, aufgrund dem jungen Alter seines Sohnes. Daraufhin wurde der Taghut Chalaf der Schaych dieser Sufi-Bruderschaft und al-Dschurah wurde zum Hauptversammlungsort. Danach verstarb auch dieser Murtadd. Er wurde in al-Dschurah begraben und auf seinem Grab wurde eine grüne Kuppel errichtet.

Antwort: Der Schirk an Allah hat sich innerhalb dieser Bruderschaften so stark verbreitet, dass ganze Generationen mit dem Schirk erzogen wurden, so wurde auch das Unheil enorm und die Katastrophen gewaltig. Diese Sufis glauben, dass der Nutzen und der Schaden von den Toten kommt und führen für sie verschiedene Gottesdienste aus, wie z.B. das Bittgebet (Dua), Gottvertrauen (Tawakkul), das Schlachten und der Tawaf (rituelle Umkreisen), während sie behaupten, dass die Toten zwischen ihnen und Allah  vermitteln, so wie auch die Könige der Menschen Vermittler zwischen ihnen und ihren Untertanen haben, und hoch erhaben ist Allah über diese Behauptung der Muschrikin. Gleichermaßen folgen sie ihren Tawaghit und Schuyuch in ihrer Irreleitung und gehorchen ihnen blind in allen Aussagen und Taten. Dies trifft auf alle Sufi-Bruderschaften auf der Welt heutzutage zu, mit kleinen Unterschieden hier und da, außer, dass alle Sufi-Bruderschaften die wir kennen, von denen wir gehört oder über sie gelesen haben, allesamt in den Schirk gefallen sind.

Was die Dschaririyyah-Bruderschaft betrifft, so wurde diese von dem verstorbenen Taghut Id Abu Dscharir gegründet und konzentrierte sich auf die drei Hauptversammlungsorte, die wir bereits früher erwähnt haben – nämlich Saud, al-Arab und ar-Raudah – die durch den Islamischen Staat inscha Allah ausgelöscht werden, sobald die Kontrolle über sie erlangt wird.

Die Angehörigen der Ahmadiyyah-Bruderschaft glauben an hulul (Panetheismus) und ittihad (Pantheismus) und die Zuflucht ist bei Allah! Sie sagen, dass Allah  sich zu jeder Zeit an jedem Ort aufhält und in allem enthalten ist! Hoch erhaben ist Er über das! Des Weiteren verehren sie Ibn Arabi, al-Halladsch und andere von den Imamen des Kufrs und der Irreführung.

Die Dschariri-Bruderschaft ist verbreiteter und einflussreicher als die Ahmadiyyah-Bruderschaft und ist gleichzeitig auch am meisten irregeleitet.

Was die Dschariri-Bruderschaft betrifft, so sind diese bekannt für den Schirk der Gräber, sie huldigen den Gräbern, schlachten für sie, führen den Tawaf um sie aus usw. Diese Sufi-Bruderschaft hat auch eine Verbindung zur Religion der Rafidah, da der Autor ihres Poesie-Buches – welches Bustan al-Mahabbah (Der Garten der Liebe) genannt wird – das sie verehren und es als dem Quran ebenbürtig ansehen, der verstorbene

Frage: Welche sind die gefährlichsten Praktiken der Bid‘ah und Schirk-Taten, die von diesen Sufi-Bruderschaften praktiziert werden?

Eine Schirk-Loge der Sufis außerhalb des Territoriums der Chilafah in Sinai

13

und pflegte sie abschätzig als „Sunniten“, gemeint ist die Ahlus-Sunnah zu bezeichnen [auf die Rafidi Wurzeln in der Ahmadiyyah-Bruderschaft hinweisend]. Die Tawaghit der Sufi-Bruderschaften waren äußerst darauf bedacht, ihre jugendlichen Anhänger von den Mudschahidin auf dem Wege Allahs fernzuhalten, aus Angst, dass ihre Jugendlichen sich den Mudschahidin anschließen und den richtigen Weg einschlagen, so waren sie äußerst vorsichtig, damit ihre Anhänger unter ihrem Banner der Dschahiliyyah4 und auf ihrem Weg der Blindheit verbleiben. Diese Isolierung der Jugendlichen, die von ihren Schuyuch anbefohlen wurde, wurde noch weiter verstärkt nachdem die Chilafah ausgerufen und der Ruf des Tauhids verkündet wurde. Doch trotz alledem leitete Allah viele ihrer Jugendlichen zur Religion Allahs , so bereuten sie ihren Schirk, erlernten den Tauhid und schlossen sich den Reihen der Mudschahidin an. Jene Jugendliche sind heute die Eifrigsten bei der Entfernung des Schirks und es gibt unzählige Beispiele von ihnen die ihr Festhalten an der Aqidah von Wala5 und Bara6 verdeutlichen. Der Taghut Wahrsager Abu Hiraz

Rafidi an-Nimr al-Laythi ist, der in Tanta wohnte. Zu den gottesdienstlichen Zeremonien der Sufis in Sinai gehört auch die „Hadrah“, mit der ihre Versammlung zum gemeinschaftlichen erneuerten Dhikr3 gemeint ist, welches Freitags und Montags zur Abendzeit stattfindet, wobei sie den Dhikr als Gruppe, mit einer Stimme ausführen und dabei ihre Körper bewegen und Worte wiederholen, die den großen Schirk beinhalten, wie zum Beispiel das Ersuchen des Hilfe bei den Toten und das Ersuchen ihrer Fürsprache (Schafaah). Frage: Wie ist die Beziehung zwischen den Sufi-Bruderschaften und den Tawaghit die den Boden von Sinai beherrschen? Antwort: Zwischen den Sufis und den Organen des Taghuts besteht eine innige Beziehung. Kein Gouverneur oder Sicherheitsdirektor wurde zu seinem Posten berufen, außer, dass er vom verstorbenen Chalaf al-Chalfat besucht wurde, dem Anführer der Ahmadiyyah-Bruderschaft. Er hatte eine gute Beziehung zu den ägyptischen Geheimdiensten und während der Zeit der jüdischen Okkupation von Sinai bewegte sich die Loge in al-Dschurah nicht vom Fleck, sondern wurde vom jüdischen Militärverwalter besucht. Die jüdischen Offiziere besuchten Chalaf al-Chalfat in der Loge und ebenfalls die Anführer der Truppen der Kreuzzügler, die fälschlicherweise als „Friedenstruppen“ bezeichnet werden. Chalaf al-Chalfat pflegte es, seine Anhänger auszunutzen, um das Ausmaß seiner Macht in dem Gebiet zu zeigen. Was die Dschaririyyah-Bruderschaft betrifft, so hat diese ebenfalls eine sehr feste Beziehung mit den Organen der Taghut-Regierung. Es ist sogar so, dass viele von den verantwortlichen Offizieren der Murtaddin diese Bruderschaft lieben. Der verstorbene Daddschal Sulayman Abu Hiraz gehörte ebenso dieser Bruderschaft an. Frage: Wie ist die Position dieser Sufi-Bruderschaften bzgl. der Mudschahidin in Sinai vor und nach der Ankündigung der Bayah an Amir al-Muminin? Antwort: Es war zu erwarten, dass zwischen den Leuten des Tauhids und den Leuten des Schirks Feindschaft und Ablehnung besteht, dementsprechend war Chalaf al-Chalfat sehr feindselig gegenüber den gläubigen Muwahhidin eingestellt 3 Gedenken Allahs 

14

Interview

Frage: Wie begegnen die Mudschahidin in Wilayat Sinai den Sufi-Bruderschaften und wie gehen sie mit ihren Schuyuch und Anhängern um? Antwort: Nachdem die Mudschahidin den Dschihad führten, damit das Wort Allahs das Höchste ist und nachdem sie die Anführer des Kufrs von den Tawaghit bekämpften, die nicht mit der Schariah regieren, erhielten die Mudschahidin die Kontrolle über einen Teil von Sinai, so hatten sie dort das sagen und führten den Dschihad, um die Religion Allahs auf der Welt zu etablieren, die Zeichen des Schirks und der Unwissenheit zu entfernen und fassten den aufrichtigen Entschluss, dass keinerlei Sufi-Bruderschaften in einem Gebiet übrig bleiben sollten, wo das Banner des Dschihads weht. So begannen die Mudschidin sich die Sufis vorzunehmen, ganz egal ob sie Anhänger der Ahmadiyyah- oder Dschaririyyah-Bruderschaft waren. Manche von ihnen bereuten sofort als sie den Ruf des Tauhids hörten und nachdem sie vor dem Übel des Schirks gewarnt wurden. Andere hingegen wandten sich in Wort und Tag vom Tauhid ab. Daraufhin breiteten sich die Soldaten der Chilafah aus, errichteten Kontrollpunkte auf den Straßen und fassten all ihre Muschrik-Anführer. Diese wurden für drei Tage festgehalten und zur Reue aufgefordert, wer von ihnen nicht bereute, der wurde getötet. Durch Allahs  Gunst bereuten sie am ersten Tag, während vor ihnen bereits ihre Anhänger von ihrer Abtrünnigkeit bereut hatten, nachdem die Mudschahidin ihnen ihren Schirk, sowie die Falschheit und Gefahr ihrer Bid‘ah verdeutlicht hatten. Und alles Lob gebührt Allah. Es gibt noch einige große Versammlungsorte für ihren Schirk außerhalb der Kontrolle der Chilafah in Sinai und Ägypten und diese werden mit Allahs  Erlaubnis zu den Zielen des Dschihads und der Hisbah der Soldaten der Chilafah gehören, sobald sie die Kontrolle über sie erhalten, um die Menschen zur Rechtleitung zu führen und sie aus der Dunkelheit ins Licht zu leiten. Frage: Welche Rolle spielt die Da’wah Zentrale bei der Bekämpfung des Schirks allgemein und der Bekämpfung des 4 Ignoranz, Unwissenheit 5 Loyalität 6 Lossagung

Sufismus im Speziellen? Antwort: Mit der Kooperation zwischen der Da’wah und Hisbah Zentrale, organisierten die Soldaten des Islamischen Staates Schariah-Bildungsveranstaltungen, um die Menschen aufzurufen und ihnen die Religion beizubringen. Dies geschieht in Zusammenarbeit mit dem Zentrum für Dawah und dem Zentrum der Hisbah. Wir bitten Allah  um Erfolg mit diesen Veranstaltungen. Außerdem drucken wir kleine Bücher und Broschüren über die Angelegenheiten der Aqidah und verteilen diese. Abgesehen davon führen wir Dawah-Aktionen vor Ort durch und konzentrieren uns auf die Festigung des Tauhids in den Herzen der Allgemeinheit der Muslime, sowie auf die Warnung vom Schirk und der Abtrünnigkeit in all ihren Formen. Frage: In den Medien wurde viel über den verstorbenen Wahrsager Abu Hiraz und die Geschichte seiner Tötung gesprochen, doch wer ist er eigentlich? Und warum kümmern sich die Murtaddin so sehr um ihn? Antwort: Die Hisbah hatte zwei von den verbrecherischen Wahrsagern festgenommen, Sulayman Misbah Hamdan Abu Hiraz und Qutayfan Barik Id Mansur. Diese beiden sind Taghut-Wahrsager, sie beanspruchen von sich das Wissen über das Verborgene zu besitzen und die Menschen suchen sie diesbzgl. zahlreich auf, um sie über das Verborgene zu befragen und bitten sie um ihre Zauberei zur Heilung und erbitten von ihnen den Segen. Abu Hiraz ist ungefähr 77 Jahre alt. Der andere erlernte von ihm diesen Schirk und er erlernte bei ihm die Wahrsagerei und das Ersuchen der Hilfe bei den Teufeln. Er gehörte zu den Köpfen der Dschaririyyah-Bruderschaft und deswegen konzentrierten sich die Medien stark auf die Geschichte seiner Tötung. Er hatte eine sehr innige Beziehung zu den Murtaddin, die soweit reichte, dass viele Angehörige der ägyptischen Regierung und der Murtadd-Armee ihn aufsuchten und glaubten, dass er Nutzen bringt und Schaden abwehren kann, während sie dachten, dass er ein rechtschaffener Mann ist und sie ihn über die verborgenen Angelegenheiten befragten. Gleichermaßen war sein Lehrling Qutayfan, der in seinem Haus eine Säule angebracht hatte und den Menschen befahl diese rituell zu Umkreisen (Tawaf ) und bei ihr zu schlachten. Er behauptete von sich Wissen über das Verborgene zu haben. Er pflegte es Zauberei auszuüben und die Menschen über gestohlene Dinge zu informieren. Diesen Schirk hat er 20 Jahre lang praktiziert, nachdem er dies von Abu Hiraz erlernte. Frage: Wie ist die Justiz Zentrale des Islamischen Staates mit diesen beiden Murtaddin umgegangen, nachdem sie gefangen wurden? Antwort: Der Scharia-Richter urteilte über diese beiden Wahrsager mit dem Tode wegen ihrer Abtrünnigkeit aufgrund ihrer Behauptung, Wissen über das Verborgene zu besitzen, sowie wegen der fortwährenden Praktizierung der Wahrsagerei und Zauberei und weil sie zu den Köpfen der Tawaghit gehören, die die Menschen zum Schirk in der Anbetung Allahs rufen, unter dem Deckmantel der Tugendhaftigkeit, des Guten und der Behauptung zu den Nahestehenden (Auliya) Allahs zu gehören. Allah  sagte: {(Er,) der Kenner des Verborgenen - Er enthüllt niemandem das, was bei Ihm verborgen ist,} [Al-Dschinn: 26] und der Prophet  sprach: „Wer zu einem Wahrsager oder Hellseher geht und dem was er sagt glaubt, so hat er Kufr an das begangen, was auf Muhammad herabgesandt wurde.“ [Überliefert bei Ahmad und al-Hakim von Abu Hurayrah]

Dies ist das Urteil Allahs über denjenigen der dem Wahrsager Glauben schenkt, wie ist es dann erst mit dem Wahrsager, der sich selbst als Partner zu Allah  beigesellt? Der Gesandte Allahs  sagte: „Wer auch immer seine Religion wechselt, so tötet ihn!“ [Überliefert bei al-Buchari von Ibn Abbas] Umar Ibn al-Chattab  schrieb an Abu Musa : „Tötet jeden Magier und Wahrsager!“ [Überliefert bei Ibn Abi Schaybah] Frage: Manche Leute haben gesagt, dass dieser Wahrsager von den Soldaten des Islamischen Staates festgenommen und danach freigelassen wurde. Doch was ist die Wahrheit in dieser Angelegenheit? Antwort: Diese Information ist nicht korrekt. Und er wurde auch nie davor freigelassen, vielmehr wurde er ein einziges Mal festgenommen und daraufhin wurden er und sein Gefährte aufgrund ihrer Abtrünnigkeit zum Tode verurteilt, ohne Aufforderung zur Reue, während seine Besitztümer als Beute unter den Muslimen verteilt wurden. Seine Muschrikin-Anhänger verbreiteten viele Gerüchte, die keinerlei Grundlage haben, unter anderem lustige Märchengeschichten, so wie ihre Behauptung, dass das Schwert nicht in der Lage war seinen Kopf abzutrennen, und dies, bevor unsere Brüder in der Medienabteilung von Wilayat Sinai die Bilder der zwei Geköpften veröffentlichten. So rümpften sie ihre Nase und verstummten. Und alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Welten. Frage: Wie lautet eure Nachricht an die Sufi-Muschrikin in Wilayat Sinai? Antwort: Wir sagen allen Mitgliedern der Sufi-Versammlungen, ganz gleich ob Anführer oder Anhänger, in Sinai und außerhalb, dass wir speziell in Wilayat Sinai und allgemein in Ägypten niemals die Präsenz von Sufi-Bruderschaften dulden werden. Wir wollen für euch nichts, außer die Rechtleitung, so kommt her zu einem gleichen Wort zwischen uns und euch, auf dass wir nichts anbeten außer Allah und Ihm nichts beigesellen, und auf dass wir das Urteil nur von Allahs Buch und der Sunnah Seines Gesandten  ersuchen. Wir rufen euch dazu auf den Tauhid, den Iman und seine Annullierungen zu erlernen. Und sie sollen wissen, dass die Mudschahidin auf dem Wege Allahs nicht hinausgegangen sind und nicht Dschihad geführt haben, außer um den Tauhid zu etablieren und den Schirk auszulöschen. Sie haben ihr Blut bereitwillig im Kampf gegen die schlimmsten Nationen des Kufrs vergossen. Und ich schwöre bei Allah, sie kümmern sich nicht um die Kritik der Kritiker. Wisset, dass wir euch als Muschrikin Kuffar ansehen, und dass euer Blut bei uns als unrein und wertlos gilt, aber wir rufen euch trotzdem und fordern euch zur Reue auf, denn wir wünschen uns für euch den Islam und die Rechtleitung. Wir wünschen uns für euch, dass ihr den Weg des Siegels der Propheten Muhammad  und den Weg seiner Gefährten befolgt, denn alles Gute liegt im Befolgen des Propheten und alles Schlechte liegt in den verbotenen religiösen Neuerungen (Bidah) und dem Befolgen der Nachfolger (Chalaf ). Und wir schließen unsere Rede damit ab, dass wir Allah danken, für das was Er uns an Segen in Form des Tauhids, des Dschihads und der Chilafah gewährt hat, denn Er  verdient wahrlich das Lob. Und möge Allahs Frieden auf unserem Propheten Muhammad, seiner Familie und seinen Gefährten sein.

15

Nach all den Bränden der Murtaddin – die von ihren Flugzeugen, Panzern und Kanonen verursacht wurden – die die Haut, Fleisch und Körper der Muslime verschlingen – von Männern, Frauen und Kindern – heilte Allah die Brüste der Leute der Wala1 und Bara2 mit dem, was Er verordnete, dass es durch ihre Hände geschah, dass sie die gefangenen Soldaten der Tawaghit verbrannten. Zwischenzeitlich haben die „Gelehrten“ der Tawaghit und die „Theoretiker“ der Sahwat die Flammen der Gerechtigkeit angeprangert. Damit haben sie sich den Thronen der ungläubigen Tyrannen genähert und für die Sache der Dschahili Vetternwirtschaft. So ignorierten sie die verschiedenen Meinungen in dieser Angelegenheit, sahen blind über die Beweise hinweg und vergossen Krokodilstränen für ihre abtrünnigen Brüder – möge Alla sie mit den verbrannten Soldaten der Tawaghit und toten Kämpfern der Sahwat im Feuer von Dschahannam vereinen, um darin für immer zu verweilen. Amin. Diese „Gelehrten“ und „Theoretiker“ folgten den Kuffar von den Leuten der Schrift {Diejenigen, die verheimlichen, was Allah von der Schrift 1 Loyalität 2 Lossagung

16

Artikel

herabgesandt hat, und es für einen geringen Preis verkaufen} [Al-Baqarah: 174] und den abweichenden Ketzern, die „nur das überliefern, was ihnen gefällig ist“, sowie Waki Ibn al-Dscharrah RH sie beschrieb. [Abu Nuaym: Tarich Asbahan]. Sie gingen diesen Weg in Angelegenheiten, die Raum für Meinungsverschiedenheiten haben, um so den Murtaddin der Tawaghit und Sahwat Vorzug über die Mudschahid Muwahhidin unter den Muhadschirin und Ansar zu gewähren. Wahrlich, übel ist das, was sie urteilen. Ihr Ignorieren der Meinungsverschiedenheit in dieser Angelegenheit ist aufgrund ihrer Verheimlichung von dem, was in mehreren Hadith-Erklärungen erwähnt wurde, wie z.B.: „Die Salaf waren sich uneins bzgl. des Verbrennens. Umar, Ibn Abbas und andere verabscheuten dies… Ali, Chalid Ibn al-Walid und andere erlaubten dies.“ [Ibn Hadschar: Fath al-Bari]. Abu Bakr as-Siddiq und Chalid Ibn Al-Walid  verbrannten Einige, die sich weigerten die Zakah zu bezahlen und ebenso einige der Anhänger der falschen Propheten. Ali Ibn Abu Talib  verbrannte eine Gruppe von Rafidis. So verbrannten sie einige der abtrünnigen Gefangenen – dessen Abtrünnigkeit schwerwiegend war – auf die schlimmste Weise, um die restlichen Murtad-

din zu terrorisieren und abzuschrecken. Ebenso verbrannten Abu Bakr, Ali Ibn Abi Talib, Chalid Ibn al-Walid und Abdullah Ibn az-Zubayr j Sodomiten, aus Wut für die Sache Allahs und als Tazir (Bestrafung) für die Sodomiten. Beim Aufkommen einer Meinungsverschiedenheit ist es verpflichtend zum Buche und zur Sunnah zurückzukehren. Allah  sagte: {Und worüber ihr auch immer uneinig seid, das Urteil darüber steht Allah (allein) zu.} [Asch-Schura: 10]. Er  sagte auch: {Wenn ihr miteinander über etwas streitet, dann bringt es vor Allah und den Gesandten} [An-Nisa: 59]. Die Sunnah hat klargestellt, dass das ursprüngliche Urteil über das Verbrennen jeglicher lebendigen Seele das Verbot ist, sowie Abu Hurayrah  überlieferte: „Der Gesandte Allahs  schickte uns auf eine Expedition und sagte: „Wenn du soundso und soundso findest, verbrenne sie mit Feuer.“ Dann als wir abreisen wollten sagte der Gesandte Allahs : „Ich befahl euch soundso und soundso zu verbrennen, doch keiner darf mit Feuer bestrafen, außer Allah. Wenn ihr sie findest, tötet sie.“ [Überliefert bei al-Buchari] Und Ibn Abbas  überliefert vom Propheten , dass er sagte: „Bestraft nicht mit der Strafe Allahs.“ [Überliefert bei al-Buchari] Was die „Gelehrten“ der Tawaghit und die „Theoretiker“ der Sahwat angeht, die die Beweise blind „übersehen“ so war dies aufgrund ihrer Verbergung von Teilen der Offenbarung Allahs . Er  sagte: {Und wenn ihr bestraft, so bestraft im gleichen Maß, wie ihr bestraft wurdet.} [AnNahl: 126] Er  sagte auch: {(Für) die unantastbaren Dinge ist Wiedervergeltung. Wenn jemand gegen euch übertritt, dann geht (auch ihr) in gleichem Maß gegen ihn vor, wie er gegen euch übertreten hat.} [Al-Baqarah: 194] und {Die Vergeltung für eine böse Tat ist etwas gleich Böses.} [Asch-Schura: 40]. Er  sagte auch: {Für Verwundungen gilt die Wiedervergeltung} [Al-Maidah: 45]. Die Angelegenheit des Bestrafens mit Feuer ist eine Tat der Wiedervergeltung. Der Hadith der Ukliyyin, der in al-Buchari und Muslim von Anas Ibn Malik  überliefert wurde, der sagte: „Eine Gruppe von acht Leuten der Ukl kam zum Gesandten Allahs  und verkündeten ihren Islam. Sie fanden das Land unangenehm, mochten es nicht und wurden krank. Sie beschwerten sich beim Gesandten Allahs , so sagte er: „Wollt ihr mit unserem Schäfer und seinen Kamelen ausziehen und von ihrem Urin und ihrer Milch trinken?“ Sie sagten: „Ja.“ So gingen sie, tranken das Urin der Kamele und die Milch und erholten sich. Sodann töteten sie den Schäfer und trieben die Kamele raus [stahlen sie]. Dies erreichte den Gesandten Allahs , so schickte er jemanden nach ihnen und sie wurden gefangen und zurückgebracht. Er befahl dann dass ihre Hände und Füße abgeschnitten werden und er verschmolz dann ihre Augen. (In einer anderen Überlieferung heißt es: Er ließ einige Nägel bringen. Die Nägel wurden dann erhitzt. Und er verschmolz ihre Augen damit). Sie wurden dann vertrieben und unter (der Hitze) der Sonne gelassen, bis sie starben.“ Anas  sagte: „Der Prophet  verschmolz ihre Augen nur, weil sie die Augen des Schafhirten verschmolzt hattenn.“ [Überliefert bei Muslim] Al-Buchari benannte ein Kapitel in seinem Sahih nach dem Hadith der Ukliyyin: „Kapitel: Wenn ein Muschrik einen Muslim verbrennt, wird er dann auch verbrannt?“ Ibn Hadschar sagte: „Er deutete damit darauf, dass das Verbot in seiner Aussage: „Kapitel: Mit der Strafe Allahs wird nicht bestraft.“ Spezifisch ist in dem Fall, wo das Verbrennen nicht für die Wiedervergeltung geschieht.“ [Fath al-Bari],

Die zwei türkischen Murtaddin in den Fängen der Mudschahidin

weil die Wirklichkeit des Schmelzen der Augen einer Person mit der Verbrennung seiner Augen mit Feuer geschieht, indem man erhitzte Nägel als Mittel benutzt, sowie es von Ibn al-Muhallab, Ibn Battal, Ibn al-Mulaqqin und anderen Hadith-Kommentatoren erklärt wurde. Dadurch erlaubte der gerechteste Richter  dies in diesen Ayat und in diesem Hadith urteilte der Vertrauenswürdige , dass die Augen der Ukliyyin geschmolzen werden, weil einige von ihnen dasselbe mit dem Schafhirten taten. Diese Beweise zeigen die gerechte Natur der Flammen, die die Mudschahid Muwahhidin für die gefangenen Soldaten der jordanischen und türkischen Tawaghit entzündeten. Ebenso bezeugen die meisten Rechtsgelehrten (Fuqaha) die gerechte Natur dieser Flammen. Abu al-Abbas al-Qurtubi kommentierte diesen Hadith von al-Buchari und Muslim von Anas , der sagte: „Ein Jude tötete ein junges Mädchen mit einem Stein für ein wenig Silberschmuck, den sie trug. Sie wurde zum Propheten  gebracht, als sie noch am Leben war (vor ihrem Tod). Er sagte ihr: „Hat dich soundso getötet?“ Sie schüttelte ihren Kopf: „Nein.“ Dann fragte er sie über eine zweite Person und sie schüttelte ihren Kopf. Dann fragte er sie über eine dritte Person und sie nickte mit ihrem Kopf. „Ja.“ So tötete der Gesandte Allahs  ihn (durch das Zerdrücken) zwischen zwei Steinen.“ Abu al-Abbas al-Qurtubi sagte: „Darin liegt (ein Beweis), dass derjenige, der einen Mord begeht und etwas dabei benutzt, genauso mit dem selben (Gegenstand) getötet wird. Es gab keine Meinungsverschiedenheit in dieser Angelegenheit und die Mehrheit war der Ansicht, dass er auf die Weise getötet wird, auf die er den Mord begangen hat, ob mit einem Stein, Stock, Ertrinken, Erdrosseln etc., solange er keinen Mord mit etwas begeht, das Sünde (Fisq) mit sich bringt, sowie durch Sodomie oder Alkohol, in welchem Fall er dann mit dem Schwert getötet wird. Der Beweis ist dieser Hadith, genauso wie Seine Aussage : {(Für) die unantastbaren Dinge ist Wiedervergeltung. Wenn jemand gegen euch übertritt, dann geht (auch ihr) in gleichem Maß gegen ihn vor, wie er gegen euch übertreten hat.} [Al-Baqarah: 194], {Für Verwundungen gilt Qisas (Wiedervergeltung)} [Al-Maidah: 45] und die Wirklichkeit der Wiedervergeltung (Qisas) ist, dass es im selben Maß 17

Die Flammen der Gerechtigkeit verschlingen die Murtaddin

geschieht. Und von diesen Gelehrten (d.h. die Mehrheit) sind diejenigen, die unterschieden, wenn es um das Verbrennen mit Feuer oder dem Töten mit einem Pfahl geht (durch das Aufspießen durch den Anus mit einem Stock). Doch die Mehrheit war der Ansicht, dass er dadurch getötet wird.“ Er sagte dann: „Die korrekte Ansicht ist die Stellung der Mehrheit, aufgrund dem was voranging… durch Seine Aussage : {Und wenn ihr bestraft, so bestraft im gleichen Maß, wie ihr bestraft wurdet.} und aufgrund dem Hadith der Uraniyyin (d.h. der Hadith der Ukliyyin)“ [Al-Mufhim]. Ibn al-Qayyim sagte: „Es steht fest, dass der Prophet den Kopf des Juden zerschmetterte, genauso wie der Jude den Kopf des jungen Mädchens zerschmetterte… Deswegen ist die korrekteste Ansicht, dass der Kriminelle so behandelt wird, wie er das Opfer behandelt hat, solange es nichts Verbotenes von Allahs Rechten beinhaltet, sowie das Töten durch Sodomie oder durch das erzwungene Trinken von Alkohol (bis er vergiftet wird) und so weiter. So wird er verbrannt, genauso wie sein Opfer verbrannte und er wird von einem hohen Platz hinuntergestoßen, sowie er es tat und er wird erdrosselt, sowie er erdrosselte, weil dies der Gerechtigkeit näherkommt sowie der Wiedervergeltung, der Rache und dem Erzielen der Abschreckung die durch die Wiedervergeltung erhofft wird.“ [Tahdhib as-Sunan] Und als die Behaupter des Wissens und „Theorie“ Krokodilstränen für die gefangenen Soldaten der Tawaghit verschütteten und sagten: „Nicht alle Soldaten und Piloten der Tawaghit verbrannten die Muslime!“, so ist die Antwort in dem Hadith der Ukliyyin selbst enthalten. Ibn al-Qayyim sagte in seiner Erklärung darüber: „In der Geschichte gibt es einen Beweis für das Töten einer Gruppe von Leuten und das Amputieren ihrer Gliedmaßen als Wiedervergeltung für eine einzige Person und dass das Urteil über die Mittäter der Muharibin, dasselbe ist wie das der Täter unter den Muharibin, da es bekannt ist, dass nicht jeder von ihnen selbst die Tat mit dem Täter verübte, noch fragte der Prophet  darüber.“ [Zad al-Maad]. Wahrlich diese Soldaten und Piloten sind ein untrennbarer Teil der sich mit Gewalt widersetzenden abtrünnigen Gruppe, die Krieg gegen den Islam führt. Es ist durch ihren kollektiven Teil, durch die die Kraft und Gewalt der Ta18

Artikel

waghit erzielt wird und es ist mit dieser Kraft und Gewalt, dass das brutale Feuer über die Köpfe der Muslime fällt. Wenn die Behaupter des Wissens und der „Theorie“ die gefangenen Soldaten der Tawaghit mit Messern des Terrors geschlachtet haben möchten – nicht durch die Flammen der Gerechtigkeit – so sollen sie ihre Schutzherren von der Weiterführung der Bombardierung des Dar al-Islams mit brutalem Feuer abhalten. Zum Abschluss, Abu al-Abbas Ibn Qudamah sagte: „Derjenige der das Badehaus betritt, sollte sich durch dessen Hitze an die Hitze des Höllenfeuers erinnern, damit die Gedanken des Gläubigen nicht aufhören über jede Angelegenheiten der Dunya zu wandern. Damit sollten sie sich an die Angelegenheiten des Jenseits erinnern, da das was über die Gläubigen vorherrscht, die Angelegenheit des Jenseits ist und jedes Gefäß schöpft nur das, was es beinhaltet. Seht ihr denn nicht, dass wenn ein Teppichverkäufer, ein Weber, ein Tischler und ein Baumeister kurz davor sind ein schönes Haus zu betreten, ihr sie vorfindet, dass der Teppichverkäufer die Wolldecken und ihren Wert einschätzt, der Weber das Gewebe des Materials betrachtet, der Tischler das Holz im Haus begutachtet und der Baumeister die Wand betrachtet? Der Gläubige gleicht diesem – wenn er Dunkelheit sieht, erinnert er sich an die Dunkelheit im Grab, wenn er ein schreckliches Geräusch hört, so erinnert sich an das Blasen in die Trompete (am Tage der Auferstehung), wenn er Glück sieht, erinnert er sich an das Glück im Paradies und wenn er eine Qual sieht, erinnert er sich an das Höllenfeuer“ [Muchtasar Minhadsch al-Qasidin]. Daher obliegt es dem Gläubigen nachzusinnen, wenn er die Truppen der Tawaghit und die Soldaten des Kreuzes sieht, dass sie lebendig verbrannt werden und sich daran erinnert, dass das Höllenfeuer heißer ist und dass Allah  am Tage der Auferstehung zorniger sein wird, als er jemals sein wird; so wird er die Sünder unter den Muwahhidin damit verbrennen und es wird alles von ihnen verschlingen, außer die Stellen der Niederwerfung. So werden sie in Qual schwarz und zu Kohle werden. Ihnen wird dann das Meer der Barmherzigkeit des Lebens und Paradieses gezeigt – sowie es in Sahih al-Buchari und Sahih Muslim beschrieben wird – doch was die Ungläubigen und Abtrünnigen angeht, so werden sie darin verbrannt und ewig darin verweilen. Allah  sagte: {Diejenigen, die Unsere Zeichen verleugnen, werden Wir gewiss einem Feuer aussetzen. Jedes Mal, wenn ihre Haut verbrannt ist, tauschen Wir sie ihnen gegen eine andere Haut aus, damit sie die Strafe kosten. Allah ist Allmächtig und Allweise.} [An-Nisa: 56]. So lasse denjenigen, der darauf beharrt die großen Sünden zu begehen bereuen, bevor seine Sünden ihn dahin verleiten, was der Allmächtige am Tage des Gerichts3 nicht verzeihen wird. „Einige von den Salaf sagten: „Die Sünde ist eine Vorstufe zum Kufr, sowie das Küssen eine Vorstufe des Geschlechtsverkehrs ist, Singen ist eine Vorstufe zur Unzucht, Bestaunen ist ein Vorläufer zur Leidenschaft und Krankheit ist eine Vorstufe zum Tod.“ [Ibn al-Qayyims al-Dschawab al-Kafi]. O Allah, Wender der Herzen, festige unsere Herzen auf deiner Religion. Amin. 3 Allah  vergibt großen Schirk und Kufr nicht, wenn jemand darauf stirbt, ohne dieses bereut zu haben. Allah  sagte: {Allah vergibt gewiss nicht, dass man Ihm (etwas) beigesellt. Doch was außer diesem ist, vergibt Er, wem Er will.} [An-Nisa: 48] Er  sagte auch: {Diejenigen aber, die Kuffar sind und als Kuffar sterben, auf ihnen liegt der Fluch Allahs und der Engel und der Menschen allesamt, ewig darin zu bleiben. Die Strafe soll ihnen nicht erleichtert noch soll ihnen Aufschub gewährt werden.} [Al-Baqarah: 161-162]

19

Abu Dawud überliefert in seinem Sunan von Abu Umamah al-Bahili , dass ein Mann sagte: „O Gesandter Allahs, erlaube uns Siyahah zu praktizieren.“ So sagte der Prophet : „Wahrlich, die Siyahah meiner Ummah ist der Dschihad auf dem Wege Allahs.“ Abu Dawud schwieg darüber. Al-Hakim überlieferte es in seinem Mustadrak und erklärte seine Überlieferungskette als authentisch (sahih). Er wurde ebenfalls von Abd al-Haqq al-Ischbili und adh-Dhahabi als authentisch erklärt, während an-Nawawi und al-Iraqi seine Überlieferungskette (Isnad) als dschayyid (gut) ansahen. Diese Überlieferung wurde von einigen Leuten der Hidschrah und des Dschihads falsch verstanden. Sie dachten, dass mit der Siyahah des Dschihads das gemeint ist, worauf sich die Leute unserer Zeit bzgl. dem „Umherziehen von Land zu Land auf der Suche nach Wanderschaft, Erkundung und Endeckung“1 befinden. Wenn jemand dann mit diesem falschen Verständnis auf einen der schönen Aspekte des Landes zu dem er ausgewandert ist – wie den Bergen, Flüssen, Stränden oder Bäumen – blickt, oder er dort etwas vom Lebenskomfort der Nahrung, Getränke, Schönheit und Entspannung gefunden hat, so zeigt er auf die Schönheit des diesseitigen Lebens und spricht: „Der Gesandte Allahs  sprach die Wahrheit. Wahrlich, Dschihad ist der „Tourismus“ der Ummah!“ Auf diese Weise missverstanden viele Menschen die Überlieferung (Hadith) und den Vorgängerbericht (Athar). Denn es besteht ein deutlicher Unterschied zwischen der beabsichtigten Bedeutung dieses edlen Hadith und seinem falschen Verständnis bei vielen Menschen. 1 Definition des Wortes Siyahah aus dem zeitgenössischen arabischen

Wörterbuch al-Mudscham al-Wasit. Das Wort Siyahah wird im Kontext des Hadith oftmals falsch als „Tourismus“ ins Deutsche übersetzt.

20

Artikel

Wenn gefragt werden würde: „Was ist die richtige Bedeutung der erwähnten „Siyahah“, wenn es nicht der bekannte „Tourismus“ ist?“ So würde die Antwort lauten, dass die ungewöhnlichen Begriffe (Gharib) im Hadith anhand der eloquenten Sprache der Araber und dem Verständnis der tugendhaften Vorgänger (as-Salaf as-Salih) erläutert wird – nicht anhand der Definitionen der späteren Nachfolger (Chalaf ), noch anhand dem Verständnis der heutigen Zeitgenossen. Dies, indem man zu den Imamen der arabischen Sprache und der ungewöhnlichen Begriffe (Gharib) zurückkehrt, welche die Bedeutungen des Qurans und des Hadith für die nachfolgenden Generationen bewahrten. Ähnlich den Quranrezitatoren und Hadithgelehrten (Muhaddithun), welche die Wortlaute der beiden Offenbarungen2 bewahrten. Möge Allah sie für ihren Dienst am Islam und den Muslimen großzügig belohnen. Ibn Qutaybah  (gest. 276 n. H.) erklärte den Begriff Siyahah folgendermaßen: „[Siyahah]: Das Verlassen der Länder und das Fortgehen, wie die Handlung der ... Anbeter der Söhne Israels ... und Er  meinte, dass Allah  dies den Muslimen verbat und Er sandte ihn mit der Religion der Mäßigung und des Monotheismus.“ [Gharib al-Hadith] Ibn al-Anbari  (gest. 328 n. d. Hidschrah) sagte: „Siyahah: Das Hinausgehen zu den Randgebieten der Länder und die Abkehr von den Menschen, sodass man weder das Dschumu'ah[gebet] sieht, noch an den Gruppen[gebeten] teilnimmt.“ [Az-Zahir] Abu Mansur al-Azhari  (gest. 370 n. d. Hidschrah) sagte: „Al-Layth sagte: „Siyahah ist das Fortgehen des Mannes auf der Erde für den Gottesdienst (Ibadah) und das Mönchstum (Tarahhub). Und die Siyahah dieser Ummah ist das Fasten und das regelmäßige Besuchen der Moscheen.“ [Tahdhib al-Lug2 Der Quran und die Sunnah des Gesandten Allahs 

hah] Folglich ist die Siyahah, für die der Prophet  keine Erlaubnis gab, das Mönchstum (Tarahhub), welches nicht von Allah vorgeschrieben wurde. Er  sagte: {Hierauf ließen Wir auf ihren Spuren Unsere Gesandten folgen; und Wir ließen Isa, den Sohn Maryams, folgen und gaben ihm das Evangelium. Und Wir setzten in die Herzen derjenigen, die ihm folgten, Mitleid und Barmherzigkeit, und (auch) Mönchtum, das sie erfanden - Wir haben es ihnen nicht vorgeschrieben -, (dies) nur im Trachten nach Allahs Wohlgefallen. Sie beachteten es jedoch nicht, wie es ihm zusteht. Und so gaben Wir denjenigen von ihnen, die glaubten, ihren Lohn. Aber viele von ihnen waren Frevler.} [Al-Hadid: 27] Urwah Ibn az-Zubayr  sagte: „Die Frau des Uthman Ibn Madhun trat... zu Aischah ein, während sie ungepflegt aussah, so fragte Aischah sie: „Was ist los mir dir?“ Daraufhin antwortete sie: „Mein Ehemann steht die ganze Nacht zum Gebet und fastet jeden Tag.“ Dann trat der Prophet  ein und Aischah berichtete ihm dies. So traf der Gesandte Allahs  Uthman und sagte: „O Uthman, wahrlich, das Mönchstum wurde uns nicht vorgeschrieben. Bin ich für dich nicht ein Vorbild? Denn bei Allah, ich bin der furchtsamste von euch vor Allah

und am Meisten auf die Bewahrung Seiner Grenzen bedacht.“ [Überliefert bei Ahmad, Abu Dawud und Ibn Hibban] Gleichermaßen, als einer der Sahabah  den Propheten  um Erlaubnis zur Praktizierung der Siyahah baten, verbat Er  ihm die Nachahmung (Taschabbuh) der irregehenden Mönche und verwies ihn auf das, was Allah  als Manhadsch für die beste Gemeinschaft, die für die Menschen hervorgebracht wurde, vorgeschrieben hat: Der Dschihad auf dem Wege Allahs, und darin befindet sich das, was sich (auch) in der Siyahah des Mönchtums befindet an Askese (Zuhd), Einsamkeit (Uzlah), Gottgedenken (Dhikr) und Gottesdienst (Ibadah). Durch die Beachtung dieser Realitäten nähert sich der Muhdschahid Allah, um damit von den Mönchen bei Nacht und den Rittern bei Tag zu sein, und diese sind {Eine Menge von den Früheren und wenige von den Späteren} [Al-Waqiah: 13-14] Die Aussagen der Imame der arabischen Sprache wird durch einige schwache Ahadith unterstützt. Zum Beispiel: „Führe den Dschihad, denn er ist das Mönchstum des Islams.“ [Überliefert bei Ahmad von Abu Said al-Chudri] und „Jeder Prophet hat ein Mönchstum, und das Mönchstum dieser Ummah ist der Dschihad auf dem Wege Allahs.“ [Überliefert bei

21

Ahmad von Anas] und „Führe den Dschihad, denn er ist das Mönchstum meiner Ummah.“ [Überliefert bei Ibn Hibban von Abu Dharr] Und dazu gehört auch eine andere Erzählung (Riwayah) des Hadith von Uthman Ibn Madhun, die besagt, dass er zum Propheten  kam und sagte: „Erlaube uns die Selbstkastrierung!“ So sagte der Gesandte Allahs : „Zu uns gehört nicht wer kastriert, noch wer sich selbst kastriert. Wahrlich, die Kastrierung meiner Ummah ist das Fasten.“ Daraufhin sagte er: „O Gesandter Allahs, erlaube uns die Siyahah!“ So antwortete er : „Wahrlich, die Siyahah meiner Ummah ist der Dschihad auf dem Wege Allahs.“ Dann sagte er: „O Gesandter Allahs, erlaube uns das Mönchstum (Tarahhub)!“ So sagte Er : „Wahrlich, das Mönchstum (Tarahhub) meiner Ummah ist das Sitzen in den Moscheen, während man für das Gebet wartet.“ [Ibn al-Mubarak überlieferte dies in az-Zuhd mit einer schwachen Überlieferungskette (Isnad)] Und dazu gehört auch: „Im Islam gibt es keine Siyahah, kein Zölibat und kein Mönchstum.“ [Abd ar-Razzaq überlieferte dies von Tawus in einem Mursal3-Bericht] Ibn Qutaybah sagte: „Mit seiner Aussage ‚kein Mönchstum‘ meint er die Taten der Mönche bzgl. des fortwährenden Fastens, dem Tragen grober Gewänder, dem Verzicht auf Fleischverzehr und ähnliches... Und mit seiner Aussage ‚kein Zölibat‘ meint er das Verlassen der Ehe.“ [Gharib al-Hadith] 3 Mursal bedeutet, dass der Überlieferer nicht alle Überlieferer zwischen ihm und dem Propheten g erwähnt.

22

Artikel

Ibn al-Anbari sagte: „[Ein Zölibat-praktizierender Mönch]: Jemand der sich Allah  widmet und die Ehe nicht praktiziert.“ Dann erwähnte er den Hadith von Tawus und sagte: „Das Mönchstum: Verbleiben in der Mönchsklause und der Verzicht auf Fleischverzehr.“ [Az-Zahir] Die Aussagen der Imame der arabischen Sprache werden ebenfalls unterstützt durch einige Vorgängerberichte (Athar). Dazu gehört: „Die Siyahah dieser Ummah ist das Fasten.“ [At-Tabari überlieferte dies von Aischah] und „{As-Saihun} [At-Taubah: 112]: die Fastenden“ und „{Saihat}4: die fastenden Frauen“ [At-Tabari überlieferte dies von einigen Vorgängern (Salaf )] Ibn Qutaybah sagte: „Die ursprüngliche Bedeutung von Saih ist jemand der im Lande umherzieht... Und wer im Lande umherzieht, der übt sich in Enthaltsamkeit bzgl. Seinen Gelüsten (Schahwat). So wurde der Fastende mit ihm verglichen, weil er sich für sein Fasten der Speise, dem Trank und Geschlechtsverkehr enthält.“ [Gharib al-Quran] At-Tabari  sagte in seiner Quran-Exegese (Tafsir): „Einige der Leute der arabischen Sprache pflegten zu sagen: „Wir sind der Ansicht, dass der Fastende als Saih bezeichnet wurde, weil der Saih kein Proviant mit sich führt und nur isst, wenn er Nahrung findet. So [scheint es] als ob [dies] davon genommen wurde.“ Zu diesen Athar gehört auch der Athar von 4 At-Tahrim: 5

Sufyan Ibn Uyaynah , wo er sagte: „Amr berichtete uns, dass er hörte wie Wahb Ibn Munabbih sagt: „Siyahah gab es bei den Söhnen Israels...“ Ibn Uyaynah sagte: „Wenn er sich der Speise, des Tranks und der Frauen enthält, so ist er Saih.“ [Überliefert bei at-Tabari] Al-Marwazi  (gest. 294 n. d. Hidschrah): „Von Ishaq Ibn Suwayd [ein Tabii der 131 n. d. Hidschrah verstarb]: ‚Sie [d.h. die tugendhaften Vorgänger (as-Salaf as-Salih)] sahen das Fasten am Tag und das Stehen [zum Gebet] bei Nacht als Siyahah an.‘“ [Muchtasar Qiyam al-Layl] Nach alldem wird es zweifellos klar, dass mit „Die Siyahah meiner Ummah ist der Dschihad.“ das Verbot der erneuerten (Bidah) Siyahah der Mönche gemeint ist, sowie das, was an Gottvertrauen (Tawakkul) und Askese (Zuhd) behauptet wird durch das Verlassen des Proviants und die Abkehr von der Ehe – eine Tradition die manche Sufi-Bruderschaften von den ungläubigen Juden und Christen erbten. Mit der obigen Aussage ist ebenfalls die Anleitung zu etwas Besserem als der Siyahah gemeint, nämlich das Führen des Dschihads auf dem Wege Allahs und was das beinhaltet an Bemühung bei der Anbetung und dem Verlangen nach dem Treffen Allahs . Wohlwissend, dass einige der tugendhaften Vorfahren (as-Salaf as-Salih) das sich in der Moschee zurückziehen (Itikaf ), das Aufstehen zum Gebet in der Nacht, das Fasten und das Ersuchen von Wissen als Alternative zur Siyahah ansahen. Manche von ihnen sahen auch die Hidschrah zu Allah, die in beiden Offenbarungen5 mit dem Dschihad verknüpft wurde, als Alternative zur Siyahah an. Abd ar-Rahman Ibn Zayd Ibn Aslam  (gest. 182 n. d. Hidschrah) sagte in seinem Tafsir über die Aussage Allahs  {As-Saihun} [At-Taubah: 112] und Seine  Aussage {Saihat} [At-Tahrim: 5]: „Weder im Quran noch in der Ummah Muhammads gibt es Siyahah, außer die Hidschrah.“ [Überliefert bei at-Tabari] Und er sagte auch: „Ihre Siyahah war die Hidschrah, als sie nach al-Madinah auswanderten.“ [Überliefert von Ibn Abi Hatim] Wer also von den Leuten der Siyahah, entsprechend der Sunnah des Propheten  und dem Vorbild der tugendhaften Vorgänger (as-Salaf al-Salih) sein möchte, so obliegt ihm die Hidschrah und die Führung des Dschihads, sowie die Disziplinierung seiner Seele, in dem er sich so gut er kann an der Enthaltsamkeit und dem Gedenken Allahs bei seinem Ribat6 und Kampf festhält. Ebenso obliegt ihm das Verlassen aller von Allah verabscheuten Misetaten und Sünden, sowohl öffentlich alsauch im Geheimen. Dazu gehört das Aufgeben der Eitelkeit,

Arroganz, Verleumdung, Lästerei, sowie das Kämpfen um Beute zu Erlangen und berühmt zu werden. Ibn al-Qayyim  sagte in seiner Erklärung (Tafsir) der Aussage Allahs : {Allah hat von den Gläubigen ihre eigene Person und ihren Besitz dafür erkauft, dass ihnen der (Paradies)garten gehört: Sie kämpfen auf Allahs Weg, und so töten sie und werden getötet. (Das ist) ein für Ihn bindendes Versprechen in Wahrheit in der Tora, dem Evangelium und dem Quran. Und wer ist treuer in (der Einhaltung) seiner Abmachung als Allah? So freut euch über das Kaufgeschäft, das ihr abgeschlossen habt, denn das ist der großartige Erfolg! (... für die Gläubigen,) die in Reue Umkehrenden, die (Allah) Dienenden, die Lobenden, die Saihun...} [At-Taubah: 111-112] „Siyahah wurde als das Fasten interpretiert, sowie als das Verreisen zum Ersuchen des Wissens und als der Dschihad. Und es wurde als das Festhalten am Gehorsam interpretiert. Und das Richtige ist, dass es die Siyahah [Reise] des Herzen mit dem Gedenken Allahs bedeutet, sowie mit der Liebe zu Ihm, der Furcht vor Ihm, die reumütige Umkehr zu Ihm und die Sehnsucht nach Seinem Treffen, und alle zuvor erwähnten Taten folgen daraufhin als Ergebnis. Deswegen beschrieb Allah  die neuen Ehefrauen, welche die Ehefrauen des Propheten  ersetzen würden, falls er die alten scheide, als Saihat. Aber deren Siyahah ist weder Dschihad, noch das Verreisen um Wissen zu erlangen, noch das fortwährende Fasten. Es ist lediglich ihre Siyahah in der Liebe zu Allah , der Angst vor Ihm, die reumütige Umkehr zu Ihm und das Gedenken Seiner. Bedenke wie Allah  Reue und Gottesdienst verknüpfte. Das eine ist das Verlassen von dem was Er verabscheut und das andere ist das zu tun was Er liebt. Gleichermaßen sind Lobpreisung und Siyahah verknüpft. Das eine ist Seine Lobpreisung mit der Beschreibung seiner Perfektheit und die Siyahah der Zunge mit dem Besten Seines Gedenkens (Dhikr) und das andere ist die Siyahah des Herzens mit der Liebe zu Ihm, Seinem Gedenken und Seiner Verehrung. Genauso wie Er  den Gottesdienst (Ibadah) und die Siyahah bei der der Beschreibung der Ehefrauen verknüpfte. So ist das eine die Ibadah mit dem Körper und das andere die Ibadah mit dem Herzen.“ [Hadi al-Arwah] Und Allah  weiß es am besten. Möge der Frieden und Segen Allahs auf Seinem Gesandten sein, und auf seinen reinen Ehefrauen und seiner Familie.

5 Der Quran und die Sunnah das Propheten Muhammad  6 Wachdienst, meist an den Frontlinien in unmittelbarer Nähe zu den Kuffar.

23

Der fünfte Weg zum Sieg ist die Vorbereitung. Allah  sagte: {Und haltet für sie bereit, was ihr haben könnt an Kraft} [Al-Anfal: 60]. Der Autor von Adwa al-Bayan sagte: „Dies ist ein entscheidender Befehl, um sich so kräftig es geht vorzubereiten, ganzgleich wie fortgeschritten die Bedeutungen der Kraft werden. Demnach ist dies ein ausschlaggebender Befehl, um die Entwicklungen der weltlichen Angelegenheiten diesbezüglich anzupassen.“ Es ist bekannt, dass der Dschihad heute eine individuelle Pflicht (fard ayn) für jeden Muslim ist. Und was auch immer für die Erfüllung der Pflicht benötigt wird, ist ebenso eine Pflicht. Allahs Gesandter  sagte: „Schießt, o Söhne Ismails, denn wahrlich, euer Vater war ein Schütze.“ [Überliefert bei Muslim von Uqbah Ibn al-Akwa]. As-Sanani sagte in seinem Kommentar zum vorherigen Hadith: „Dieser Hadith erklärt die „Kraft“, die in der Ayah erwähnt wird, dass es „Pfeile schießen“ bedeutet, wie es zur Lebzeit des Propheten  üblich war. Dies beinhaltet auch das Beschießen der Muschrikin und Bughat mit Gewehren“ [Subul as-Salam] Kurzgefasst: Vorbereitungen für die aktuelle Schlacht gegen die Kreuzzügler und Murtadd Feinde zu treffen ist eine Pflicht für jeden Muslim, der zum Dschihad verpflichtet ist. Hier werde ich einige Punkte erwähnen: Das Erste ist was Abu Dschafar at-Tabari RAH im Tafsir Seiner Aussage  {Was ihr haben könnt an Kraft} sagte: „Wozu ihr in der Lage seid zur Vorbereitung mit den Waffen, das ein Grund für eure Kraft gegen sie sein wird.“ [Dschami al-Bayan] Dementsprechend ist die Waffenproduktion eine der größten Unterstützungen für den Dschihad auf Allahs Weg. Heute wird diese Produktion „Kampfindustrie“ genannt. Allah erwähnte diese Industrie an mehreren Stellen in Seinem Buch. Wahrlich, Er war sehr präzise als Er  sagte: {Und Wir lehrten ihn die Verfertigung von (Panzer)kleidung für euch, damit sie euch vor eurer (gegenseitigen) Gewalt schütze. Wollt ihr nun dankbar sein?} [Al-Anbiya: 80}. At-Tabari RAH sagte: „Labus ist bei den Arabern jegliche Form von Waffen, sei es eine Panzerrüstung, Brustplatte, Schwert oder Speer.“ Ibn Kathir sagte: „(Allah lehrte ihm) wie man Panzerrüstungen herstellt.“ 24

Artikel

Der Allmächtige erwähnte die Beschreibung der Rüstung, indem Er sagte: {“Fertige Panzergewänder an und füge im richtigen Maß die Panzermaschen aneinander. Und handelt rechtschaffen, denn Ich sehe wohl, was ihr tut.”} [Saba: 11], bedeutet lange und breite Panzerrüstungen. Und bezüglich {und fügt im richtigen Maß aneinander} sagte der Autor von Adwa al-Bayan: „Es bedeutet die Maße und Nägel herzustellen, wenn man Panzergewänder mit angemessenen Maßen herstellt.“ Ibn Kathir berichtet von Abu Qatadah, dass Panzergewänder glatt waren, wie Blätter und Dawud war der Erste, der diese mit Maßen herstellte. Dies zeigt die göttliche Aufmerksamkeit die bei der Herstellung von Panzerungen gegeben wurde, bis zu dem Punkt, dass Allah seine Details erwähnte und Seine Diener dann an diese Gunst erinnerte, indem Er sagte: {Wollt ihr nun dankbar sein?} Bedauerlicherweise sind viele Mudschahidin, wenn nicht sogar die meisten von ihnen unbesorgt darüber bei unserem Krieg gegen unseren Feind. Dies trotz all den vielen Nutzen, das bedeutsamste ist der Schutz des Lebens des Mudschahids – was uns lieber ist – gegen die feindlichen Kugeln und Bombensplitter. Ein zweiter Nutzen ist die Sicherung des Mudschahids vor der Verwundung an kritischen Stellen, was ihn an der Fortführung des Dschihihads hindern oder ihn das Bewusstsein verlieren lassen könnte, dadurch wird er dann durch das Verbleiben im Schlachtfeld der Gefangennahme durch den Feind ausgesetzt. Ein dritter Nutzen ist, dass der Mudschahid dadurch unterstützt wird die Stellungen nah zum Feind zu erreichen. Dies macht sie dadurch zu Helden, die die Feindstellungen stürmen und die Löwen der Istischhadi-Operationen. Ein abschließender Nutzen, der anzumerken ist, dass wir nicht tapferer

sind als der Gesandte Allahs , der eine Panzerrüstung und einen Helm tragen würde, genauso wie er ein Schwert hatte. Aischah  sagte: „Der Gesandte Allahs  starb und seine Panzerrüstung wurde einem Juden für 30 Gersten verpfändet.“ [Überliefert bei al-Buchari]. Es ist ebenso überliefert, dass der Prophet  zwei Panzerrüstungen trug, eine über der anderen am Tag von Uhud. [Überliefert bei Ahmad und Abu Dawud von as-Saib Ibn Yazid]. Ebenso überlieferte Anas Ibn Malik, dass der Prophet  Makkah im Eroberungsjahr betrat und er dabei einen Helm trug. [Überliefert bei al-Buchari und Muslim]. Außerdem leitete uns der Allmächtige Herr heute dazu Metallblöcke als Basis für die Produktion von Waffen zu verwenden. In der Geschichte von Dhul-Qarnayn sagte Er : {Bringt mir die Eisenstücke.” Als er nun zwischen den beiden Berghängen gleich hoch (aufgeschüttet) hatte, sagte er: “Blast (jetzt).” Als er es zum Glühen gebracht hatte, sagte er: “Bringt mir, damit ich (es) darüber gieße, geschmolzenes Kupfer.”} [Al-Kahf: 96] Es wurde kürzlich herausgefunden, dass das Hinzugeben von ein wenig Kupfer zum Metall der beste Weg ist das Metall zu härten und seine Stärke, Widerstand und Festigkeit zu erhöhen. Ebenso lehrte Allah Nuh wie man ein Schiff baut. Er sagte: {Und verfertige das Schiff vor Unseren Augen und nach Unserer Eingebung.} [Hud: 37]. At-Tabari berichtete von Ibn Abbas , dass er sagte: „Er wusste nicht wie man die Arche baut, so gab Allah ihm ein, es basierend auf dem Modell der Vogelbrust zu bauen.“ Und der Prophet  lobte die Soldaten der Ummah die Schiffe fahren, sowie es im Hadith von Umm Haram  überliefert wurde. [Überliefert bei al-Buchari und Muslim]. Gibt es also jemanden, der sich diese Produktion vornimmt? Allah  sagte ebenso: {Da ging Allah ihren Bau an den Grundmauern an, so dass das Dach über ihnen auf sie herabfiel} [An-Nahl: 26]. Es ist jedem bekannt der etwas von Sprengstoff und seiner Verwendung versteht, dass dieser Vers die Grundlage zur Zerstörung mit Sprengstoff enthält. Keine Industrie wurde mehr angespornt als die Herstellung von Kriegswerkzeugen und es wurde berichtet, dass der Gesandte  sagte: „Drei Leute betreten das Paradies durch einen einzigen Pfeil: Derjenige, der ihn herstellte, derjenige der ihn abschießt und derjenige der es (dem Schützen) zukommen lässt.“ [Überliefert von Ibn Madschah, Abu Dawud, at-Tirmidhi und an-Nasai von Uqbah Ibn Amir]. Wie ist es dann also mit demjenigen, der eine Rakete oder ein Flugzeug herstellt oder ein explosives Material erfindet? Was die Vorbereitungen bezüglich den Medien angeht, so finden die Kämpfe zwischen den Mudschahidin und ihren Feinden heute wahrlich an zwei wichtigen Fronten statt. Die erste ist die militärische Front, die wir bereits erwähnten. Die zweite ist die Front bei der Konfrontation der satanischen Medien, die die Identität der Ummah entstellten, ihre Aqidah und Werte verdrehten und die Säulen der Erniedrigung und psychologischen Niederlage stützten. Wahrlich, die flammenden Raketen der Medien sind heute tödlicher und gefährlicher für die Ummah und ihre Männer als die teuflischen Raketen, die von ihren Flugzeugen abgefeuert werden.

Dementsprechend ist es nur angemessen, dass die Mudschahidin, diejenigen die Allah mit der Fähigkeit, die Kraft ihrer Feinde militärisch zu brechen befähigte – sich auch an der anderen Front beteiligen: der Medienfront. Allahs Gesandter  sagte: „Führt den Dschihad gegen die Muschrikin mit euren Zungen.“ [Überliefert bei Ahmad von Anas Ibn Malik] Er  sagte auch: „Wahrlich, die Gläubigen führen den Dschihad mit ihrem Schwert und ihrer Zunge. Bei dem, in dessen Hand meine Seele ist, es ist so, als ob ihr einen Pfeilhagel (mit euren Worten) schießen würdet.“ [Überliefert bei Ahmad von Kab Ibn Malik]. Allahs Gesandter  setzte die effektivsten Leute seiner Zeit für die Medienarbeit ein, diejenigen, die am härtesten zu den Herzen der Feinde waren: Poesie. At-Tirmidhi und an-Nasai überlieferten von Anas Ibn Malik, dass der Prophet  Makkah für die Umrat al-Qada betrat und Abdullah Ibn Rawahah vor ihm ging und sagte: „O Söhne der Kuffar, lasst seinen Weg alleine, denn wir schlagen Seine Offenbarung heute – mit einem Schlag, die wie Köpfe aus ihren Nägeln spalten, die einen Geliebten, seinen Geliebten vergessen lassen. Umar sagte dann: „Ibn Rawahah! Du rezitierst Poesie vor dem Gesandten Allahs und dem Haram1 von Allah?!“ Der Prophet  sagte sodann zu ihm: „Lass ihn in Ruhe Umar, denn solche (Wörter) gelangen schneller zu ihnen als ein Pfeilhagel.“ Und so wie Allahs Gesandter  sich freute als Chalid – der militärische Führer – den Islam akzeptierte, freute er sich auch, als einer der größten Poeten den Islam annahm. Als die Delegation der Ansar für die Bayah von Aqabah kam, sagte er zu al-Abbas: „Weißt du wer diese zwei Männer sind?“ Als er sich drehte sagte er: „Ja, das ist al-Bara Ibn Marur, der Führer seiner Leute und das ist Kab Ibn Malik.“ Kab sagte: „Bei Allah, ich werde das Wort vom Gesandten Allahs  nicht vergessen, als er fragte: „Der Poet?“ Al-Abbas erwiderte: „Ja“. [Überliefert bei Ahmad]. Es wird ebenso überliefert, dass der Gesandte Allahs  seine Poeten gut vorbereitete, so wie er zu Hasan Ibn Thabit sagte: „Gehe zu Abu Bakr und lasse ihn dich die Fehltaten der Leute lehren, da er der wissendste über Abstammungen ist.“ [Al-Bayhaqi: Lubab al-Ansab]. Hassan bat den Propheten  um Erlaubnis die Muschrikin poetisch zu beleidigen. Woraufhin er  fragte: „Was ist mit meiner Abstammung?“ Hassan sagte: „Ich werde dich von ihnen verschonen, sowie ein Haar aus dem Teig entfernt wird.“ [Überliefert bei al-Buchari von Aischah]. Und der Prophet  genoss seine gute Poesie. Er sagte: „Das wahrhaftigste Wort, das von einem Poeten gesprochen wird, ist das Wort von Labid: „Ach! Alles außer Allah ist nutzlos“ und Umayyah Ibn Abi asSalt trat nahezu dem Islam bei.“ [Überliefert bei al-Buchari und Muslim von Abu Hurayrah]. Ebenso machte er  Thabit Ibn Qays Ibn Schammas – einer von denjenigen, denen das Paradies versprochen wurde – zu einem Sprecher, der für den Islam und die Muslime sprach. Als Bani Tamim mit ihrem Sprecher und Poeten kamen, sagte der Prophet  zu Thabit Ibn Qays: „Stehe und antwor1 Das Areal um die Kabah, welches besonderen Regelungen im Islam unterworfen ist.

25

Die Medienfront ist ein Bestandteil des Dschihads

te ihnen.“ Thabit antwortete dann. Dann sagte al-Aqra Ibn Habis: „Wahrlich, Muhammad wird unterstützt. Bei Allah, ich verstand nicht. Unser Sprecher sprach, doch ihr Sprecher hatte bessere Worte.“ Er näherte sich dann dem Gesandten Allahs  und sagte: „Ich bezeuge, dass es keinen Gott gibt außer Allah und dass du der Gesandte Allahs bist.“ [Überliefert bei Abu Nuaym in Marifat as-Sahabah von Dschabir Ibn Abdillah] Wir können die wichtigsten Ziele der islamischen Medien in folgenden Punkten zusammenfassen: 1. Die Ehre und Aqidah der Muslime zu verteidigen. Allah  machte eine Ausnahme für die Poeten (die allgemein getadelt werden) in Seiner Aussage: {Außer denjenigen, die glauben, rechtschaffene Werke tun und Allahs häufig gedenken und sich (erst) selbst helfen, nachdem ihnen ja Unrecht zugefügt wurde.} [Asch-Schuara: 227] Ibn Abbas sagte: „Dies bedeutet, dass sie den Kuffar antworteten, welche die Gläubigen verunglimpft haben.“ [Überliefert von At-Tabari]. Allahs Gesandter  sagte: „O Hassan! Antworte für Allahs Gesandten. O Allah ermächtige ihn mit dem heiligen Geist [Dschibril ]“ [Überliefert bei al-Buchari und Muslim von Abu Hurayrah). Ibn Asakir überlieferte, dass Allahs Gesandter  sagte: „Wer wird die Ehre der Muslime verteidigen?“ So sagte Kab: „Ich!“ Und Ibn Rawahah sagte: „Ich!“ Und Hassan sagte: „Ich!“ Der Prophet sagte: „Ja, entehrt sie und der heilige Geist wird euch gegen sie unterstützen.“ [Tarich Dimaschq]. Er  sagte auch: „Wahrlich, Allah ermächtigte Hassan jedes Mal mit dem heiligen Geist als er sich für Allahs Gesandten rühmte oder für ihn sprach.“ [Überliefert bei at-Tirmidhi von Aischah]. 2. Die Moral der Männer der Ummah zu stärken und insbesondere die der Mudschahidin. Salamah Ibn al-Akwa sagte: „Wir gingen mit dem Propheten  nach Chaybar bei einem Nachtmarsch. Einer der Männer sagte zu Amir Ibn al-Akwa: 26

Artikel

„Lässt du uns nicht einige deiner Lieder hören?“ Und Amir war ein Poet, so stieg er ab und spornte die Männer vorwärts mit Gesang.“ [Überliefert von al-Buchari und Muslim]. 3. Das Entblößen der Lügen in der Aqidah und Moral der Kuffar und Murtaddin, indem man der Ummah die dreckige Realität der Gesellschaft der Kuffar und ihre Falschheit von dem, was sie anzubieten haben,zeigt, indem man die Agression der Kuffar gegen die Muslime eindämmt und Terror in die Herzen der Kuffar einflößt. Es wird berichtet, das Ibn Sirin sagte: „Die Poeten der Muslime waren Hasan Ibn Thabit, Abdullah Ibn Rawahah und Kab Ibn Malik. Kab drohte den Muschrikin mit dem Krieg. Abdullah beleidigte sie und ihren Kufr. Und Hassan griff ihre Abstammung an.“ So sagte er: „Es erreichte mich, dass der Stamm Daws, den Islam akzeptierte aus Angst von den Worten von Kab Ibn Malik: „Wir besiegten sie in Tihamah und Chaybar, dann steckten wir unsere Schwerter ein und legten sie zur Seite; Wir fragten die Schwerter nach den Nachrichten und es ist, als ob sie sprachen: „Daws oder Thaqif“, würden ihre Klingen sagen. So sagten die Leute von Daws untereinander „Geht und achtet auf euch selbst. Lasst nicht das was Thaqif traf, euch treffen.“ [Ibn Abd al-Birr: Al-Istiab]. 4. Ein wahrhaftiges Bild von den Schlachten zwischen den Helden der Religion und ihren Feinden zu überbringen und das wahre Heldentum der Männer des Islams zu dokumentieren, aus Angst, dass es verloren geht oder von den Kaufleuten des Blutes gestohlen wird.

27

In einem früheren Artikel mit dem Titel Die üblen Gelehrten: Verflucht mit Allahs Zorn1 verdeutlichten wir bereits das richtige Verständnis des Begriffes "Leute des Wissens" und erwähnten die wichtigsten Eigenschaften durch die sie zu den Imamen der Religion werden. Es wurde anhand der Texte der Scharia deutlich, dass die Gelehrten des Übels und der Irreleitung niemals zur Gruppe der Gelehrten gehören, egal wie viel sie auswendig gelernt oder wie viel sie geschrieben haben. Ebenso spielt es keine Rolle wie bekannt sie sind. Vielmehr ähneln sie am Meisten den Juden, denn diese besaßen Wissen, verheimlichten es und praktizierten es nicht, sondern riefen zur Irreführung auf. Aufgrund der Vielzahl der Gelehrten des Übels in unserer Zeit die sich der Irreführung der Diener Allahs widmen, ist es zweifellos notwendig ihre Eigenschaften zu nennen, damit die Menschen sich vor ihnen in Acht nehmen. Das Verheimlichen der Wahrheit Zu den Zielen des Wissens gehört dessen Verbreitung und die Aufklärung der Menschen, so dass ihre Interessen mit der Rechtleitung verknüpft werden. Denn die Verheimlichung der Wahrheit und die Verhüllung des Wissens zählt zu den größten verbotenen Taten und zu den schlimmsten Sünden. So nahm Allah von jedem, dem Er die Bücher und das Wissen gab, ein Versprechen 1 In der ersten Ausgabe von Rumiyah erschienen.

28

Artikel

ab, auf dass er den Menschen dieses Wissen vermittelt und nichts verheimlicht. Allah  sagte: {Und (gedenkt,) als Allah mit denjenigen, denen die Schrift gegeben worden war, ein Abkommen traf: "Ihr sollt sie den Menschen ganz gewiss klar machen und sie nicht verborgen halten!" Da warfen sie sie hinter ihren Rücken und verkauften sie für einen geringen Preis; wie schlimm ist das, was sie erkaufen!} [Al Imran: 187] Der Gelehrte des Übels ist folglich ein Verräter der Religion Allahs, undankbar für den Segen des Wissens und ein Grund der Irreleitung der Leute. Deswegen verfluchte ihn Allah  und veranlasste ebenso seine Verfluchung durch die Menschen, denn der Gelehrte des Übels beabsichtigt mit seiner Verheimlichung der Wahrheit nichts anderes als den Betrug der Schöpfung. Allah  sagte: {Diejenigen, die verheimlichen, was Wir an klaren Beweisen und Rechtleitung hinabgesandt haben, nachdem Wir es den Menschen in der Schrift klar gemacht haben, sie werden von Allah verflucht und auch von den Fluchenden} [Al-Baqarah: 159] Die gewaltigste Angelegenheit die von den Gelehrten des Übels verheimlicht wird, ist die Entblößung des Zustandes der Tawaghit und die Erläuterung von Allahs Urteil über sie. Dies, obwohl Er uns doch die Meidung der Tawaghit und das Aussprechen des Takfirs2 auf sie anbefahl, wobei Er dies zur Grundlage des Tauhids 2 Eine Person zum Kafir bzw. Murtadd erklären.

und des Imans machte. Als die Leute sahen, wie ihre prominenten Gelehrten den Tawaghit schmeicheln, über deren Schirk und Unheil schweigen und in ihren Fatawas3 sogar für vermeintliche Interessen der Muslime das Begehen des Schirks erlauben, begannen viele von ihnen die Tawaghit zu akzeptieren, sie als Unterstützer zu nehmen, in ihre Religion einzutreten und verdingten sich für sie sogar als Soldaten. Die Ursache dieser Abtrünnigkeit liegt ganz und gar in der Verbergung der Wahrheit durch die Gelehrten des Übels und ihrer Vermischung mit der Falschheit. Wenn man beispielsweise einen Blick auf die arabische Halbinsel wirft, so wird man sehen, dass die saudische Königsfamilie nur aufgrund des "Komitees der Großgelehrten", sowie Bin Baz, Ibn Uthaymin, al-Fawzan, Al asch-Schaych und ihresgleichen in der Lage war ihren Kufr und ihre Taten des Unheils zu zeigen, während die Menschen ihnen scharenweise in die Abtrünnigkeit folgten. Dies, weil jene Gelehrten des Übels die Wahrheit verheimlichten, den Zustand der saudischen Königsfamilie den Menschen nicht verdeutlichten und diesen sogar absichtlich verheimlichten, indem sie die Königsfamilie als "Autoritäten" bezeichneten und behaupteten, dass sie die "rechtmäßigen Herrscher" seien. Sie verheimlichten das Urteil über die gesetzgebenden Dekrete der Tawaghit, das Urteil über die Errichtung der Militärbasen der Kreuzfahrer auf der arabischen Halbinsel und das Urteil über die Legalisierung des Zinses (Riba). So wurden ihnen viele Menschen gefügig, gingen in die Irre und wurden abtrünnig. Die Gelehrten des Übels tragen ihren Teil der Verantwortung für die Sünden der Menschen die ihnen folgten, ohne dass dies ein Entschuldigungsgrund für die Menschen ist, die ihnen folgten. Die gleiche Situation findet man in Ägypten vor, wo der Grund für das Irregehen der Menschen und ihrem Gehorsam gegenüber Husni Mubarak und danach Sisi bei den Gelehrten der Azhar-Universität und den Salafis liegt. Gleichermaßen liegt der Grund für das Eintreten der Menschen in den Schirk der Parlamente und Wahlen bei den Tawaghit der Murtadd-Bruderschaft, sowie bei der als Partei der Dunkelheit (Hizb an-Nur) bekannten Salafi-Partei. Ähnliche Situationen findet man ebenfalls in allen anderen Ländern vor. Das Ändern und Verfälschen der Schariah Zu den Eigenschaften der Gelehrten des Übels gehört ihre Abänderung und Verfälschung der Schariah – falls sie nicht im Stande sind diese zu verheimlichen – anhand von falschen Interpretationen der Texte der Scharia und durch das Verdrehen ihrer Bedeutung von der richtigen zur falschen Bedeutung. So wie Allah  über die Juden sagte: {Sie verdrehen den Sinn der Worte} [An-Nisa: 46] Daraufhin schreiben sie diese Abänderung und diese fehlerhafte Auslegung Allah  zu. Sie verdrehen die von Allah beabsichtigte Bedeutung der Texte zu falschen Bedeutungen und gaukeln den Menschen vor, dass dies das ist, was Allah in Seinem Buch meinte. Dadurch verneinen sie die korrekte Bedeutung und etablieren die falsche Auslegung. Ihre Vorgänger in dieser Angelegenheit sind die Juden, die ihre Verdrehung der Texte Allah  zuschrieben, so wie Allah  sagte: {Und wahrlich, eine Gruppe von ihnen verdreht mit seinen Zungen die Schrift, damit ihr es für zur Schrift gehörig haltet, während es nicht zur Schrift gehört. Und sie sagen: "Es ist von Allah", während es nicht von Allah ist. Und sie sprechen (damit) wissentlich eine Lüge gegen Allah aus.} [Al Imran: 78] So verdrehten die Gelehrten des Übels die Texte der Scharia die 3 Rechtsgutachten

Einer der Taghut “Gelehrten”, der darauf wartet geschlachtet zu werden

zum Dschihad auffordern von ihrer kämpferischen Bedeutung zu etwas anderem, um so die Menschen von der Bekämpfung der Kuffar und Murtaddin abzuhalten. Noch dazu erfanden sie neue Bedeutungen für den Dschihad, obwohl sie dafür von Allah keine Erlaubnis haben, vielmehr widersprechen sie der Realität des Dschihads. Wie zum Beispiel durch ihre Behauptung, dass der Dienst als Soldat in den Armeen der Tawaghit Dschihad sei oder dass der Dschihad darin bestünde, sich am Schirk des demokratischen Säkularismus zu beteiligen, um am Wettkampf der Laizisten bei der Ablehnung von Allahs Herrschaft und Gesetzgebung teilzunehmen. Ebenso gibt es andere Taten, die zum Austritt aus dem Islam führen, bzgl. denen die verfluchten Gelehrten des Übels versuchten, sie dem Gipfel des Islams, d.h dem Dschihad, zuzuschreiben. Das Gleiche trifft auf die Texte der Scharia zu, die zur Klarstellung der Wahrheit auffordern, so eilen die Gelehrten des Übels zu ihrer Außerkraftsetzung und Unterlassung, mit der Behauptung, dass Allah dies so befohlen hätte! Dabei führen sie die Aussage Allahs  als Beweis an: {Und stürzt euch nicht mit eigener Hand ins Verderben.} [Al-Baqarah: 195] Dies, obwohl hier mit dem Verderben das Verlassen des Dschihads gemeint ist, wie es der Gefährte Abu Ayyub al-Ansari  verdeutlichte: "Das sich ins Verderben stürzen: Dass wir uns mit unserem Besitz niederlassen, uns um ihn kümmern und den Dschihad aufgeben." [Überliefert von Abu Dawud] Wie schlimm doch die Gelehrten des Übels und ihre Täuschung ist! Das Abhalten vom Dschihad auf dem Wege Allahs Die Gelehrten des Übels die sich auf dem Weg der Irreleitung und des Unheils befinden, sind höchst bedacht darauf, die Menschen auf ihrem Weg zu führen und sie vom Weg der Wahrheit abzuhalten. Denn sie befürchten, dass ihre eigenen Taten ihre Aussagen entlarven könnten, falls sie den Menschen die Texte der Scharia ohne Verdrehung und Verhüllung präsentieren. Daher verdrehen sie die Texte, damit die Angelegenheit in Übereinstimmung mit ihrem Zustand und ihren Gelüsten erscheint. Deswegen sieht

29

man sie die Jugend vom Dschihad abhalten, denn sie lieben das Diesseits und sind der Fitnah4 des Zurückbleibens vom Dschihad unterworfen. Weil sie die Enthüllung der Wahrheit befürchten, sieht man wie sie die Wahrheit durch Falschheit ersetzen und dies zum Fundament ihrer Predigten machen, während sie sich selbst als den Brunnen der Weisheit und des guten Benehmens präsentieren. So zeigen sie die Wahrheit nicht, sondern begnügen sich damit sie zu verheimlichen und gehen sogar so weit, sie komplett zu verdrehen, ihr auszuweichen und zu tricksen. So sprechen sie über Allah ohne Wissen, um vom Seinem Weg abzuhalten, wie es bereits vor ihnen die Rabbiner und Mönche zu tun pflegten. Allah  sagt: {O die ihr glaubt, viele von den Gelehrten und den Mönchen verschlingen fürwahr den Besitz der Menschen auf nichtige Weise und halten von Allahs Weg ab. Diejenigen, die Gold und Silber horten und es nicht auf Allahs Weg ausgeben, denen verkünde schmerzhafte Strafe.} [At-Taubah: 24] Die große Sorge um das Diesseits Was die Gelehrten des Übels zur Verheimlichung der Wahrheit treibt, ist die Liebe und Sorge für das Diesseits. Niemand befahl ihnen oder zwang sie zum Nifaq5, zum Lügen und zum Kufr. Vielmehr ist es meistens ihre Sorge um ihre Anstellung bei den Tawaghit und die Angst ihr Gehalt zu verlieren die sie dazu brachte. Manchen werden durch ihre Sorge um ihr Ansehen bei den Tawaghit angetrieben, andere wurden verblendet durch ihre öffentlichen Auftritte und den Geschenken die sie erhalten. So fiel es ihnen schwer sich von ihrer Bekanntheit und vom Rampenlicht für ein Wort der Wahrheit zu trennen. So verstecken sie das was Allah herabsandte – von dem was die Tawaghit den Menschen verheimlichen wollen – und erwarben für sich damit einen kleinen Gewinn. Allah  sagte: {Diejenigen, die verheimlichen, was Allah von der Schrift herabgesandt hat, und es für einen geringen Preis verkaufen, sie verzehren in ihren Bäuchen nichts als Feuer. Und Allah wird zu ihnen am Tag der Auferstehung weder sprechen noch sie läutern. Für sie wird es schmerzhafte Strafe geben.} [Al-Baqarah: 174] Und Er  sagte: {Und (gedenkt,) als Allah mit denjenigen, denen die Schrift gegeben worden war, ein Abkommen traf: "Ihr sollt sie den Menschen ganz gewiss klar machen und sie nicht verborgen halten!" Da warfen sie sie hinter ihren Rücken und verkauften sie für einen geringen Preis; wie schlimm ist das, was sie erkaufen!} [Al Imran: 187] Ibn al-Qayyim sagte: "Jeder von den Leuten des Wissens, der nach dem Diesseits trachtet und es bevorzugt, wird zweifellos über Allah etwas anderes als die Wahrheit sprechen." [Al-Fawaid] Die Beeinflussung durch Kapitulation, Pessimismus, Drohung und das Zurückweichen von der Wahrheit deswegen Dies ist auch eine der Eigenschaften der „Gelehrten“ des Übels: Das Zurückweichen von der Wahrheit, nachdem sie überzeugt von ihr waren und das Zeigen der Falschheit in Unterwerfung und Ergebung zu den Gelüsten der Tawaghit, um ihre weltlichen Interessen zu bewahren – welch gewaltiges Verbrechen! Es gibt keinen schlimmeren Verrat als diesen! So war es auch mit Balam Ibn Baurah, einem Mann von der Stadt Dschibarayn. Selbst wenn sich alle Gelehrten des Übels unserer Zeit versammeln würden, so würden sie nicht einmal einem Zehntel von Balams Wissen entsprechen. Ibn Abbas  sagte: "Er kannte den größten Namen Allahs." [Tafsir Ibn Abi Hatim] Dies deutet auf eine hohe Stellung im Wissen hin. Einige der Salaf6 4 Prüfung, Unheil

sagten: "Sein Bittgebet wurde stets erhört und er pflegte es sie in schweren Zeiten anzuführen. Er war einer der Gelehrten der Söhne Israels." [Überliefert bei Ibn Abi Hatim von Malik Ibn Dinar] Trotzdessen wurde er mit einem Hund verglichen, als er vom richtigen Manhadsch7 abwich und die leuchtende Wahrheit vermied. Allah  sagt: {Und verlies ihnen die Kunde von dem, dem Wir Unsere Zeichen gaben und der sich dann ihrer entledigte. Da verfolgte ihn der Satan, und so wurde er einer der Verirrten. * Und wenn Wir gewollt hätten, hätten Wir ihn durch sie fürwahr erhöht. Aber er neigte zur Erde hin und folgte seiner Neigung. So ist sein Gleichnis das eines Hundes: Wenn du auf ihn losgehst, hechelt er; läßt du ihn (in Ruhe), hechelt er (auch)} [Al-Araf: 175176] Als Musa  in Dschibarayn ankam, begaben sich die Cousins von Balam und sein Volk ihm und sagten: "Wahrlich, Musa ist ein neuer Mann, mit ihm sind viele Soldaten und wenn er uns besiegt, so wird er uns vernichten. So rufe Allah für uns an, auf dass Er uns vor Musa und denen mit ihm bewahren möge." Balam sagte: "Wahrlich, falls ich Allah darum bitten würde uns vor Musa und denen mit ihm zu bewahren, so würde ich mein Diesseits und mein Jenseits verlieren." Doch sie ließen nicht von ihm ab, bis er für sie Allah angerufen hatte, so verlor er das was er hatte. [Überliefert bei Ibn Abi Hatim von Ibn Abbas] Balam {neigte zur Erde hin und folgte seiner Neigung.} in dieser Weise und er lebte für das Diesseits und für dessen Genüsse, während er sich von den Zeichen Allahs abwandte, bis seine Neigungen ihn vollständig überkamen und er wie ein Hund ständig hechelte. Mudschahid  sagte: "So wie derjenige, der das Buch liest, aber nicht danach handelt." [Tafsir at-Tabari] Al-Qurtubi sagte: "Dieses Gleichnis trifft allgemein auf viele von den Leuten des Wissens zu, die den Quran erhalten haben und nicht danach handelten." [Tafsir al-Qurtubi] Und wie viele diese doch heutzutage sind! Schlusswort Dies sind einige der Eigenschaften der Gelehrten des Übels, die Allah  verdeutlichte, um sie bloßzustellen und Seine Diener daran zu erinnern sie zu meiden, ihnen weder zuzuhören, noch von ihnen zu nehmen. Wir stellen fest, dass Er  ihre Beschreibung erwähnte, sie aber niemals als "Gelehrte" bezeichnete, obwohl sie Wissen über die Gesetze Allahs hatten. Doch als sie die Furcht vor Allah verloren und das Praktizieren ihres Wissens vernachlässigten, so brachte ihnen ihr Wissen keinen Nutzen. Vielmehr wurde es zu einem Grund für ihre Verfluchung im Diesseits und im Jenseits, sowie für ihre abfällige Beschreibung und ihr Betreten des Höllenfeuers. Allah  urteilte über das Befolgen des Kufrs solcher „Gelehrte“ als großen Schirk, der einen aus der Religion austreten lässt. Gemäß der Rede Allahs : {Sie haben ihre Gelehrten und ihre Mönche zu Herren genommen außer Allah, sowie al-Masih Ibn Maryam, wo ihnen doch nur befohlen worden ist, einem einzigen Gott zu dienen. Es gibt keinen Gott außer Ihm. Preis sei Ihm! (Erhaben ist Er) über das, was sie (Ihm) beigesellen.} [At-Taubah: 31] So wird keiner für seinen Kufr aufgrund seines blinden Befolgens der Tawaghit-Gelehrten entschuldigt, vielmehr ist es verpflichtend für jeden Menschen, sich bei der Suche nach der Wahrheit anzustrengen und dementsprechend zu handeln.

Und alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Welten.

5 Heuchelei 6 Vorgänger

30

Artikel

7 Methode, Vorgehensweise

31

Abdullah Ibn Yasin Der Wiederbeleber der Scharia in den Ländern der Sahara Zur üblichen Handlungsweise Allahs  bzgl. seiner Schöpfung gehört es, dass wenn immer sie in ihren Sünden und Irreleitung abweichen, Er ihnen jemanden sendet, der ihre Religion wiederbelebt. Daraufhin gehorcht ihm ein Teil der Leute, doch die Meisten folgen ihm nicht. Die Muwahhidin sagen sich dann von denjenigen los, die vom Manhadsch1 Allahs  abweichen und schlagen auf sie solange mit dem Schwert ein, bis Allah seine Religion deutlich manifestiert und die Religion gänzlich Allahs ist. Zu jenen Wiederbelebern der Religion gehört der Prediger, Gelehrte und Mudschahid Abdullah Ibn Yasin . Seine Geschichte beginnt damit, dass Yahya Ibn Ibrahim, das Oberhaupt des in der Wüste des Maghrebs lebenden Kadalah-Stamms, den Entschluss fasste, sein Volk mit den Gesetzen Allahs zu erleuchten und ihnen Seine Grenzen (Hudud) aufzuzeigen. Er war ein großzügiger Mann, der die Religion liebte. Er befand sich auf der Suche nach einem Prediger der mit ihm

1 Methode, Methodologie 32

Artikel

sein Volk belehrt, doch viele der Prediger weigerten sich aufgrund der harten Lebensumstände mit ihm in die Wüste hinauszuziehen. Nur der Prediger und Mudschahid Abdullah Ibn Yasin war willig mit ihm hinauszugehen, so akzeptierte er diese Mission und bat Allah um Beistand. As-Salawi sagte: „Deswegen wurde ein Mann namens Abdullah Ibn Yasin al-Dschazuli von ihnen beauftragt, der einer der besten Studenten war und mit Vorzüglichkeit, Religion, Gottesfurcht und gutem Politikverständnis ausgezeichnet war.“ [Al-Istiqsa] So zog Ibn Yasin in das Herz der Wüste, um die Religion zu einem Volk zu bringen, das von ihr abgewichen war. Als Abdullah Ibn Yasin das Einflussgebiet des Lamtunah-Stammes erreichte und sie ihn fragten womit er gekommen ist, informierte er sie über die Gesetze und Hudud des Islams, für deren Lehre und Errichtung er zu ihnen kam. Ibn al-Athir sagte: „Sie sagten: „Erläutere uns die Scharia des Islams.“ Daraufhin erklärte er ihnen die Glaubensinhalte und Pflichten des Islams. So sagten sie: „Was das betrifft, was du über das Gebet und die Zakah erwähntest, so ist dies naheliegend. Was aber deine Aussage betrifft, dass der Mörder getö-

Die Binneninsel von der gesagt wird, dass die Murabitin von dort aus aufbrachen

tet wird, dem Dieb die Hand abgeschnitten wird und der Unzüchtige gepeitscht oder gesteinigt wird, so ist dies eine Sache an die wir uns nicht halten. Geh zu anderen Leuten!“ [Al-Kamil fit-Tarich] So zogen sie von ihnen fort.“ Auf diese Weise weigerte sich dieser abtrünnige Stamm von Anfang an sich an die Regeln der Scharia zu halten und Ibn Yasin akzeptierte es nicht weiter mit ihnen zu verbleiben, solange sie sich nicht vollständig an die Scharia hielten. Ibn Yasin begab sich daraufhin zum Stamm der Kadalah in Anwesenheit ihres Schaychs. Ibn al-Athir sagte: „So rief Abdullah Ibn Yasin sie und die umliegenden Stämme zur Herrschaft mit der Scharia auf. So gab es manche die gehorchten und manche die sich in Ungerhorsam abwendeten.“ Danach zwangen sie ihn zur Abreise, als sie sich durch die Regeln der Scharia eingeschränkt fühlten, so wollten sie sich ihr nicht unterwerfen. Und als Ibn Yasin zu jener Zeit keine Kraft hatte um sie zu bekämpfen, wollte er sich daher in den Sudan begeben, um dort die Leute zur Wahrheit aufzurufen. Doch der Schaych des Kadalah-Stammes, riet ihm in einer bekannten Schule zu verbleiben, von der gesagt wird, dass sie sich in der Nähe des Senegal-Flusses befindet. Ibn Chaldun sagte: „So zogen sie sich von den Menschen auf einen Hügel zurück, der im Sommer vom niedrigstehenden Gewässer des Nils und im Winter von seinem Hochwasser umgeben wird und daraufhin ebbt es wieder ab. So betraten sie ihren Sumpf, um sich zur Anbetung zurückzuziehen.“ [Tarich Ibn Chaldun] Von der Da‘wah zum Dschihad Allah bestimmte, dass dieser Prediger ein vorzügliches Saatkorn zur Errichtung eines islamischen Emirats sein würde. Ibn Chaldun sagte: „Und jeder der auch

nur das Gewicht eines Korns an Gutem in seinem Herz trug hörte ihnen zu. So eilten sie zu ihnen und traten in ihre Religion und ihren Sumpf ein. Und als ihre Anzahl Tausend Männer erreichte, sagte ihnen ihr Anführer Abdullah Ibn Yasin: „Wahrlich, Tausend [Männer] werden nicht aufgrund einer kleinen Anzahl besiegt. Es ist nun unsere Pflicht geworden das Richtige zu tun, zur Wahrheit aufzurufen und die Gesamtheit zu ihr zu bringen. So zieht mit uns hierfür hinaus!“ So zogen sie hinaus und töten die Unbelehrbaren von den Stämmen der Lamtunah und Kadalah.“ Ibn Yasin zog als Mudschahid auf dem Wege Allahs aus, um die abtrünnigen Stämme zu bekämpfen, die sich der Etablierung der Scharia entgegenstellten. Ibn al-Athir berichtete diesbezüglich: „So sprach Ibn Yasin zu denen die gehorchten: „Es ist für euch verpflichtend jene zu bekämpfen, die von der Wahrheit abweichen, die Regeln des Islams ablehnen, sich zu eurer Bekämpfung rüsten. So erhabt ein Banner für euch und stellt einen Anführer unter euch auf.‘“ Mit dieser kleinen gläubigen Gruppe unterwarfen die Murabitin die Sahara-Wüste dem Urteil Allahs . As-Salawi sagte: „Er überfiel die Stämme so lange, bis er alle Länder der Sahara-Wüste besaß und ihre Stämme unterworfen hatte... So wurde seine Herrschaft in allen Ländern der Sahara-Wüste bekannt, sowie denen, dem Sudan naheliegenden Ländern der Qiblah, der Masamidah und den restlichen Gebieten des Maghrebs. [Ebenso wurde bekannt,] dass ein Mann bei den Kadalah begonnen hatte zu Allah  und zum geraden Weg aufzurufen, dass er mit dem richtet, was von Allah herabgesandt wurde und dass er bescheiden und enthaltsam im Diesseits ist. So wurde er auf der Welt bekannt, seine Wesensart eroberte die Herzen und die Menschen liebten ihn.“ Als er Allah für Seine Sache und zum Ärgernis der Menschen zufrieden33

stellte, lies Allah danach die Menschen ihm zugeneigt sein, so liebten sie ihn und waren ihm gehorsam. Die Herrschaft mit der Scharia Als der Anführer der Kadalah verstarb, präsentierte Ibn Yasin den Anführer des Lamtunah-Stammes um die militärische Führung zu übernehmen. As-Salawi sagte: „Abdullah bin Yasin versammelte die Anführer der Sanhadschah-Stämme und übergab Yahya Ibn Umar al-Lamtuni die Führung über sie, während Abdullah Ibn Yasin der Amir ist… So kümmerte sich Yahya Ibn Umar um die Angelegenheiten der Kriegsführung, während Abdullah Ibn Yasin sich der religiösen Belange und den Regeln der Scharia annahm, sowie die Zakah und Dschizyah einsammelte.“ Die Murabitin verblieben mit ihrem neuen militärischen Anführer auf Anweisung ihres Faqihs2, Abdullah Ibn Yasin, der die Religion der Menschen wiederbelebten. Im Jahr 446 nach der Hidschrah – laut al-Bakri – griff Ibn Yasin Udgast (südlich des heutigen Mauritanien) an, das die Heimstätte des Königs von Ghana war, bevor er Muslim wurde. Al-Bakri sagte: „Dort tötete Abdullah Ibn Yasin einen Mann von den Muwalladin3-Arabern aus Kairawan, der bekannt für [seine] Gottesfurcht, Rechtschaffenheit, Quran-Rezitation und Hadsch-Pilgerfahrt war und Zubaqirah genannt wurde. Die Murabitin griffen sie an, da sie sich gehorsam dem (Muschrik) Herrscher Ghanas untergeordnet hatten.“ [Al-Masalik wal-Mamalik] Und im Jahr 447 nach der Hidschrah betraten die Murabitin Sidschilmasah (im Süden des heutigen Marokkos) und setzten der Ungerechtigkeit dort ein Ende. As-Salawi sagte: „Er (Abdullah Ibn Yasin) entfernte die üblen Dinge, zerbrach die Flöten und Spiele, brannte die Alkohol-Verkaufsstände nieder, stoppte die Steuern, schaffte die Zollgebühren ab, entfernte das, was laut dem Quran und der Sunnah entfernt werden muss und ernannte einen Angehörigen des Lamtunah-Stammes als Verantwortlichen für Sidschilmasah, wonach er sich zurück in die Wüste begab.“ Am Ende des Jahres 447 nach der Hidschrah wurde der Amir Yahya Ibn Umar al-Lamtuni getötet, so ersetzte Schaych Ibn Yasin ihn durch seinen Bruder Abu Bakr Ibn Umar im Monat Muharram des Jahres 448. So handelte dieser unter Führung des Faqihs wie bereits sein Bruder zuvor gehandelt hatte und führte den Dschihad auf dem Wege Allahs fort. As-Salawi sagte: „Die Murabitin eroberten die Stadt Aghmat [östlich von Marrakesch] im Jahre 449. Abdullah Ibn 2 Jemand der ein ausgezeichnetes Verständnis der Religion und ihrer Gesetze besitzt. Als Faqih bzw. Fuqaha werden speziell auch die Rechtsgelehrten bzw. Juristen bezeichnet. 3 Muwalladin-Araber waren Muslime örtlicher Abstammung bzw. gemischter berberischer, arabischer oder spanischer Herkunft.

34

Artikel

Yasin bezog daraufhin dort seinen Wohnsitz für ungefähr zwei Monate, bis die Armee sich ausgeruht hatte. Danach zog er gegen Tadla aus, eroberte sie und tötete jene, die er dort vom Stamm der Bani Yafran und ihren Königen vorfand und triumphierte, als er al-Maghrawi (der örtliche Anführer) fand und ihn tötete… Dann marschierte Abdullah Ibn Yasin nach Tasmasna, eroberte und übernahm sie.“ Ibn Yasin  bekämpfte die abtrünnigen Feinde Allahs, indem er sie tötete und gefangen nahm, so lange bis Nachrichten von Unwissenden über die Realität des Dschihads den Faqih erreichten. Adh-Dhahabi sagte: „Die Nachrichten über die Taten Abdullah Ibn Yasins erreichten den Faqih, so erschien es ihm ungeheuerlich und er bereute. So schrieb er ihm und verurteilte das viele Töten und Gefangennehmen. Daraufhin antwortete er ihm: „Was deine Verteilung meiner Taten und dein Bereuen meiner Entsendung betrifft, so [wisse], dass du mich zu einem Volk geschickt hast, das unwissend war. Einer von ihnen pflegte seinen Sohn und seine Tochter zur Hütung des Viehs hinauszuschicken, woraufhin das Mädchen von ihrem Bruder schwanger zurückkam, ohne dass sie dies verurteilten. Sie griffen sich gegenseitig aus Gewohnheit an und töteten sich gegenseitig. So tat ich was ich tat und habe dabei nie das Urteil Allahs überschritten. Und [möge der] Frieden [mit dir sein].“ [Tarich al-Islam] Auf diese Weise antwortete Ibn Yasin auf denjenigen, der seinen Dschihad weit entfernt vom Ort des Geschehens analysierte und dabei den Berichten der Menschen glauben schenkte. Nach all diesen Eroberungen entschlossen sich die Murabitin unter Anweisungen ihres Anführers und Faqihs die abtrünnigen Barghawatah-Stämme zu überfallen. As-Salawi sagte: „Es wurde ihm gesagt, dass die Barghawatah aus vielen Stämmen und anderen Vermischungen bestehen, die sich zu Beginn ihrer Angelegenheit auf den lügnerischen Salih Ibn Turayf einigten, der von sich behauptete ein Prophet zu sein. Sie verblieben auf ihrer Irreleitung und ihrem Kufr bis jetzt. Alsdann Abdullah Ibn Yasin vom Zustand und Kufr der Barghawatah hörte, sah er es als verpflichtend den Dschihad gegen sie der Bekämpfung anderer vorzuziehen. So begab er sich mit den Armeen der Murabitin zu ihnen.“ Allah  bestimmte, dass Ibn Yasin zum Höhepunkt seiner Schlachten mit diesen Kuffar im Jahr 451 nach der Hidschrah verwundet wurde und die Schahadah erhielt. Der Autor von „al-Ightibat“ schrieb über ihn: „Er bekriegte den Maghreb solange, bis dieser die Lehren des Islams befolgte, nachdem er diese [ursprünglich] außer Acht gelassen hatte.“ Das Testament Ibn Yasins As-Salawi sagte: „Als er sich auf seinem Sterbebett befand sagte er ihnen: „O ihr Murabitin, ich werde heute sicherlich sterben, während ihr in den Ländern

eures Feindes seid. So wehe euch davor feige zu sein und streitet nicht miteinander, sonst würdet ihr den Mut verlieren, und eure Kraft würde vergehen! Helft euch gegenseitig bei der Erfüllung der Wahrheit und seid Brüder für Allah. Wehe euch vor der Eifersucht um der Führung willen, denn Allah gibt Seine Herrschaft wem Er will von Seiner Schöpfung und setzt auf Seiner Welt wen Er will von seinen Dienern als Stellvertreter ein.“ Ibn Yasin verlies diese Welt, nachdem er den Kern eines islamischen Emirats errichtet hatte, welches sich vom Fluss Senegal im Süden bis nach Marrakesch im Norden erstreckte und sich danach mit seinem Schüler Yusuf Ibn Taschfin weiter nach al-Andalus zur Grenze Frankreichs im Norden ausbreitete, sowie mit seinem Schüler Abu Bakr Ibn Umar die Tiefen des afrikanischen Dschungels im Süden erreichte. Er verließ diese Welt, nachdem er eine Generation von Mudschahidin hinterlassen hatte, die den Marsch nach ihm fortführten. Nachdem er durch sie und mit ihnen die Scharia des Islams etabliert hatte, möge Allah Ibn Yasin barmherzig sein und möge Er die Soldaten der Chilafah heutzutage segnen, die jeden Murtadd, der sich der Herrschaft der Scharia entgegenstellt, bekämpfen und davon nicht ablassen, ganz egal wie viel sie dafür aufopfern, bis die Religion einzig und allein Allahs ist. Abu Bakr al-Lamtuni Der Verbreiter des Islams im Sudan Im letzten Teil haben wir etwas vom Wege des Faqihs und Mudschaddids4 Abdullah Ibn Yasin bei der Errichtung des Dschihad-führenden Murabitin-Emirates dargestellt. Dieser Mann, der außer dem Emirat auch eine Generation erzog, die das Banner nach ihm forttrug. Zu dieser Generation gehörte auch Yusuf Ibn Taschfin, der sich mit den Armeen der Muslime gen Norden begab, nach al-Andalus übersetzte und die Kreuzfahrer besiegte. Zu dieser Generation gehörte auch der siegreiche Kommandant Abu Bakr Ibn Umar, der die Sahara-Wüste durchquerte, um den Islam und die Herrschaft der Scharia nach Afrika zu bringen. Was den Lebenslauf dieses Mannes besonders auszeichnet, ist seine selbstlose Aufopferung im Interesse seiner Religion und Ummah, sowie seine Aufopferung zur Wahrung der Einheit der Muslime und der Erhöhung ihrer Angelegenheit. Ibn Umar war nicht von jenen, die sich selbst und ihren eigenen Interessen zum Nachteil der Ummah und ihrer Einheit dienten, so wie es mit vielen der Fall war bzw. ist, die sich in der Vergangenheit und heutzutage der Ummah zuschreiben.

4 Eine Person die das richtige Verständnis der Religion bei den Menschen wiederbelebt.

Der neue militärische Befehlshaber Der Weg dieses Sohns des Lamtunah-Stammes und ihrem Amir begann als Student bei Ibn Yasin. Danach wurde er zum militärischen Befehlshaber seiner Armeen. Im Monat Muharram des Jahres 448 nach der Hidschrah übernahm Abu Bakr Ibn Umar die militärische Führung der Murabitin als Nachfolger seines Bruders Yahya Ibn Umar. Unter der Führung des Faqihs Ibn Yasin führte er den Marsch des Dschihads fort. Der Überfall auf die Badschaliyyah-Rafidah Im selben Jahr (448 nach der Hidschrah) griff Abu Bakr Ibn Umar Sous an und im Jahr 449 eroberte er die Städte Masah und Taroudant, die das Bollwerk der Rafidah im Maghreb waren. As-Salawi sagte in al-Istiqsa: „In ihnen befand sich ein Volk von den Rafidah, die zurüggehend auf den Rafidi Ali Ibn Abd Allah al-Badschali als Badschaliyyah bezeichnet wurden… So bekämpfte sie Abdullah Ibn Yasin und Abu Bakr Ibn Umar bis sie die Stadt Taroudant mit Gewalt eroberten und sie in ihr viele töteten. Der Rest von ihnen kehrte zum Weg der Sunnah und zur Gemeinschaft zurück.“ Der Nachfolger von Schaych Ibn Yasin vollendet den Marsch Nach der Auslöschung der Rafidah begab sich Ibn Umar mit seinem Schaych Ibn Yasin zur Bekämpfung der abtrünnigen Barghawatah-Stämme. Während dieses Krieges wurde Abdullah Ibn Yasin verwundet und dort war seine Schahadah, so erachten wir es für ihn. So fiel die Führung des Murabitin-Emirats vollständig Abu Bakr Ibn Umar zu. As-Salawi sagte: „Die erste Tat die er vollbrachte, nachdem er ihn [Ibn Yasin] vorbereitet und begraben hatte, war der Auszug zur Bekriegung der Barghawatah, im Vertrauen auf Allah bei Führung des Dschihads gegen sie. So setzte er ihnen durch Tötung und Gefangennahme zu, bis sie sich in den Verstecken und Wäldern zerstreuten. So löschte er sie aus und die anderen traten erneut in den Islam ein. Abu Bakr Ibn Umar radierte die Spuren ihres Aufrufs vom Maghreb aus, sammelte und verteilte deren Beute zwischen den Murabitin und kehrte zur Stadt Aghamat zurück.“ Dies war ein weiter Sieg in einer Reihe von Siegen des Ibn Umar bei der Bekämpfung der Irregehenden und der Verbreitung des Tauhids. Somit öffnete die Welt ihre Tore für Abu Bak Ibn Umar, der zum einzigen Befehlshaber der Murabitin geworden war. Abu Bakr Ibn Umar verlässt den Maghreb in Richtung Wüste Doch die Angelegenheiten blieben nicht lange frei von Trübsal für Ibn Umar bei der Führung seiner Leute in den eroberten Ländern des Maghrebs. Nach 35

all diesen Siegen erreichten ihn Nachrichten die seine heile Welt erschütterten. As-Salawi sagte: „Ein Bote von den Ländern der Qiblah erreichte ihn und informierte ihn über die Spaltung der Angelegenheit in der Sahara-Wüste und der Entstehung von Zwietracht zwischen den Leuten.“ Hier wurde der Befehlshaber auf die Probe gestellt. Soll er jemanden von den Söhnen seiner Gemeinschaft schicken, um diese Angelegenheit zu lösen? Oder soll er selber gehen? Und falls er selber gehen würde, würde er dann die Führung seines Volkes im Maghreb nach all den Siegen aufgeben? Hier wurde das Material, aus dem Männer gemacht werden, sichtbar. As-Salawi sagte: „Der Amir Abu Bakr war ein gottesfürchtiger Mann und es war ihm ungeheuerlich, dass die Muslime sich gegenseitig töteten, obwohl er in der Lage ist sie davon abzuhalten und er sah nicht, dass er eine Wahl in dieser Angelegenheit habe, während er für sie zuständig und veranwortlich ist. So entschloss er sich in die Wüste hinauszuziehen um das Problem zu lösen und den Dschihad dort zu etablieren.“ So gab er alles für die Sache Allahs auf. Der Amir vereint die Leute zur Bekämpfung der Muschrikin Der Murabitin-Anführer ging in die Wüste, löste das Problem dort und bereitete sie für die Herrschaft des Islams in ihr vor. Danach ging er in den Sudan als Mudschahid auf dem Wege Allahs und als Prediger der zu Allah aufrief. Ibn Chaldun sagte: „So stieß er zu seinem Volk, löste was zwischen ihnen an Zwietrach ausgebrochen war, öffnete eine Tür zum Dschihad im Sudan und erbeutete ca. 90 Karawanen von ihrem Land .“ So gab er  sich nicht einfach nur mit der Lösung des Problems seiner Leute zufrieden, sondern legte den Grundstein für die Überfälle der muslimischen Armeen im Westen Afrikas und die Etablierung der Herrschaft des Islams dort.

Die Übergabe der Führung des Maghribs an Ibn Taschfin, um zum Dschihad im Sudan zurückzukehren Die Historiker erwähnen, dass Abu Bakr Ibn Umar  in den Maghrib zurückkehrte, nachdem die Angelegenheit seines Cousins Yusuf Ibn Taschfin bedeutsam wurde. Doch als er die Leistungen seines Cousins bzgl. der Eroberungen sah, stellte er seine Führung nicht in Frage, sondern übergab sie ihm sogar vollständig und kehrte zur Wüste zurück. As-Salawi erwähnt in al-Istiqsa den Ratschlag Ibn Umars für Ibn Taschfin. Er sagte: „Abu Bakr sprach: „Ich habe dir diese Führung übertragen, obwohl ich dafür verantwortlich bin, so fürchte Allah  bzgl. den Muslimen und behüte mich und dich selber vor dem Feuer, und verspiele nichts von den Angelegenheiten deiner Untertanen, denn du bist für sie verantwortlich.“ Al-Lamtuni wird zum Schahid im Sudan Nachdem Ibn Umar seinen Cousin beratschlagt hatte, kehrte er zur Wüste zurück, um den Dschihad gegen die Kuffar in Afrika zu führen. As-Salawi sagte: „So nahm er dort seinen Wohnsitz auf, während er beständig den Dschihad gegen die Kuffar des Sudans ausführte, bis er als Schahid fiel, als er von einem vergifteten Pfeil im Monat Schaban des Jahres 480 nach der Hidschrah getroffen wurde, während er die Sahara-Wüste vollständing vom Sudan bis hin zu den Dhahab-Bergen beherrschte.“

Abu Bakr Ibn Umar unterwirft die Kuffar der Sahara-Wüste

So endet die Geschichte einer der Ritter des Islams. Er verließ die Führung und die Genüsse dieser Welt, so gab Allah ihm etwas Besseres dafür – so erachten wir ihn und Allah ist sein Richter. Ibn Kathir sagte: „Er wurde von seinen Untertanen derart respektiert, wie kein anderer König, die es je erlangten. Wenn er sich auf dem Weg zur Bekämpfung des Feindes befand, ritten mit ihm 500 Tausend Kämpfer, auf die er sich verlassen konnte. Damit etablierte er die Hudud-Strafen und bewahrte die Gebote des Islams. Er beschützte die Religion und führte die Menschen mit der Scharia, während seine Aqidah und seine Religion korrekt waren und er dem Abbasiden-Staat treu war.“

As-Salawi erwähnt an anderer Stelle, dass Abu Bakr Ibn Umar das Königreich Ghana überfiel und dort sowie in dessen Umgebung den Islam verbreitete: „Danach wurde die Herrschaft der Ghanaer schwach, bis ihre Herrschaft im 5. Jahrhundert verschwand, während die Herrschaft der benachbarten Mulathamin, die nach den Berbern kamen, ihnen vom Norden noch mehr schadete. Der Amir Abu Bakr Ibn Umar al-Lamtuni marschierte gegen sie aus.“ As-Salawi erwähnt, dass Abu Bakr Ibn Umar diese Länder nach ei-

Möge Allah dem Mudschahid, Schaych und Schahid – mit Allahs Erlaubnis – Abu Bakr al-Lamtuni barmherzig sein. Möge Allah sein Aufrufen zur Wahrheit und seinen Dschihad akzeptieren und möge Allah seinen Enkelkindern von den Soldaten der Chilafah in West- und Nord-Afrika, sowie in der Sahara-Wüste helfen, die zur Etablierung der Religion Allahs, sowie zur Entfernung aller Spuren des Schirks in diesem Teil der Welt eilen. Möge Allah ihnen Eroberungen und Etablierung (Tamkin) gewähren.

As-Salawi sagte: „Die Abreise Abu Bakr Ibn Umars in die Wüste fand in Dhul-Qadah des Jahres 453 statt und als er ankam bereinigte er ihre Angelegenheit, brachte Ordnung in die Lage, hob eine starke Streitkraft aus, attackierte die Länder des Sudans mit ihr und erbeutete ungefähr 90 Karawanen .“

36

nem dreimonatigen Feldzug eroberte, „und er brachte viele von denen, die davor noch nicht den Islam akzeptiert hatten dazu in den Islam einzutreten.“

Artikel

37

Im Islam ist es aus vielerlei Gründen wünschenswert sich nach Nachwuchs zu sehnen. Der wichtigste Grund ist sicherlich die Vermehrung der Anzahl der Muslime, um die Ummah zu stärken. Es gibt zahlreiche Texte in der Scharia die dies betonen und dazu auffordern. Der Wunsch nach Nachwuchs gehört zur Sunnah der Propheten und Gesandten. So ist da der Prophet Allahs Zakariyya , der an mehr als einer Stelle im Quran seinen Herrn anruft. Jedoch weder Allah um Besitz oder Macht, noch Gold oder Silber zu bitten. Stattdessen bat er Allah nur um guten Nachwuchs. Er begab sich zum Gebet und bat seinen Herrn heimlich: {Er sagte: „Mein Herr, schwach sind mir die Knochen geworden, und in Altersgrauheit entfacht ist der Kopf. Und ich war im Bittgebet zu Dir, mein Herr, (noch) nie unglücklich. Gewiss, ich fürchte die Verwandten nach mir, und meine Frau ist unfruchtbar. So schenke mir von Dir aus einen nahen Verwandten, der mich beerbt und von der Sippe Yaqubs erbt, und mach ihn, mein Herr, (Dir) wohlgefällig.“} [Maryam: 4-6] Und er sagte: {„Mein Herr, schenke mir von Dir aus gute Nachkommenschaft! Du bist ja der Gebetserhörer.”} [Al Imran: 38] Und er sagte

38

Artikel Schwestern

auch: {„Mein Herr, lasse mich nicht kinderlos bleiben, und Du bist der beste Erbe.“} [Al-Anbiya: 89] Und dann gibt es auch noch die Ehefrau Imrans, die Allah um ein Kind gebeten hatte. So gewährte Er ihr Maryam und machte sie zu einem Zeichen für die Welten. Danach gewährte Allah Maryam Isa und machte ihn zu einem der entschlossenen Propheten und Gesandten (Ulul-Azm) und möge auf ihnen allen der Frieden ruhen. Durch den Anstieg der Anzahl der Muslime wird der Kufr zurückgedrängt und die Religion bekommt die Überhand. Die Kuffar haben diese Tatsache verstanden, während sie vielen Muslimen unbewusst ist. So finden wir, dass die Eliminierung der Frauen und Kinder zu den Prioritäten der Kuffar bei jedem ihrer Kriege gegen den Islam und die Muslime gehört, um somit die Saat der Muslime zu zerstören. Denn die Frauen wurden im Quran nicht als Saatfeld bezeichnet, außer aufgrund ihrer Eigenschaft als Mittel der Fortpflanzung und ihrer Eigenschaft als fruchtbarer Erde. Dies ist die Strategie des hasserfüllten Feindes, dessen Sorge nur der Ausmerzung von „La Ilaha Illa Llah“ gilt. Doch keineswegs! Die Ummah Muhammads  ist eine fruchtbare Ummah die nicht unfruchtbar wird und sie wird so bestehen bis

Allah die Erde und was auf ihr ist erbt. Trotzdem verstehen manche muslimischen Frauen möglicherweise nicht die Strategie des Feindes bei der Bekämpfung der Muwahhidin und realisieren nicht, das die Geburt eines jeden muslimischen Säuglings ein Dorn im Auge der Kuffar und ein Hieb in die Lenden der Muschrikin ist. Sie relisieren nicht, dass mit der Vergrößerung der Anzahl der Muslime die Übertreter verdrängt und die Banner der Kuffar gesenkt werden, sowie dadurch die Stimmen der Wahrhaftigen alles andere übertönen. Das Politik der Geburtenkontrolle ist nichts anderes als eine List der Kuffar, die sich in unserer fruchtbaren Ummah durch das Zutun ihrer Feinde so ausgebreitet hat, damit die Anzahl der Muslime verringert wird und ihre Schlagkräftigkeit abnimmt. Laut einer Überlieferung von Maqil Ibn Yasar befahl der Prophet  die Vermehrung der Anzahl der Muslime: „Ein Mann kam zum Propheten  und sagte: “Ich habe eine schöne Frau guter Abstammung gefunden, aber sie ist unfähig zu gebären. Soll ich sie heiraten?“ Er  sagte: „Nein.“ So fragte er ein zweites Mal, doch er verneinte. Dann fragte er ein drittes Mal, daraufhin sagte Er : ‚Heiratet die liebende, fruchtbare [Frau], denn ich werde mit euch die Nationen übertreffen.‘“ [Überliefert bei Abu Dawud und Ibn Hibban] Gleichermaßen bat der Prophet  Allah  für Anas Ibn Malik  um zahlreichen, gesegneten Nachwuchs: „O Allah, vermehre seinen Besitz und seinen Nachwuchs und segne ihn in dem, was du ihm gegeben hast.“ [Überliefert bei al-Buchari und Muslim] Ahmad überlieferte in seinem Musnad von Anas , dass er sagte: „Meine Tochter berichtete mir, dass von meinen Nachkommen mehr als 120 begraben wurden und ich bin wahrlich der reichste von den Ansar.“ Al-Ahnaf Ibn Qays trat zu Muawiyah  ein, während er seinen Sohn Yazid in den Händen hielt und ihn erstaunt anblickte. Er sagte: „O Abu Bahr, was sagst du über das Kind?“ Al-Ahnat Ibn Qays antwortete: „O Amir al-Muminin, sie sind die Pfeiler unseres Rückgrats, die Frucht unserer Herzen, der Genuss unserer Augen, mit ihnen greifen wir die Feinde an, sie sind unsere Nachfahren nach uns, so sei für ihn eine niedrige Erde und ein schattiger Himmel. Wenn sie dich bitten, so gib ihnen. Wenn sie dich um dein Wohlgefallen bitten, so sei ihnen zugeneigt. Verweigere ihnen nicht deine Unterstützung, auf dass ihnen nicht von deiner Nähe langweilig wird, sie dein Leben verabschäuen und dein Sterben herbeisehnen.“ Daraufhin sagte er: „Möge Allah dich segnen, o Abu Bahr! Sie sind wie du beschrieben hast.“ Ebenfalls nutzen wir an dieser Stelle die Gelegenheit unsere muslimischen Schwestern vor einem weiteren bösartigen Komplott der Feinde des Islams zu warnen. Nämlich das Verspäten der Heirat bis zu einem fortgeschrittenen Alter. Dies ist ein Plan der Kuffar, die versuchen die Musliminnen von ihrer wahren Rolle im Leben abzuhalten, nämlich, dass sie für den Tauhid Allahs  und zu Seinem ausschließlichen Gehorsam erschaffen wurden, sowie zum Dienst an der Religion mit dem, was Allah ihnen erleichtert hat. Dazu gehört die Ehe, die Fortpflanzung und die Erziehung. Wenn die Musliminnen doch nur die Vorzüge der frühen Heirat kennen würden, zusammen mit der Absicht zur Vergrößerung der Anzahl der Ummah, dem Gebären eines tugendhaften Kindes, das Gutes tut und für sie und den Vater selbst nach ihrem Tod Bittgebete macht. Gemäß der Aussage des Gesandten Allahs : „Wenn der Mensch gestorben ist nehmen seine Taten ein Ende, außer drei: Eine fortwährende Spende, Wissen das nützlich ist oder ein tugendhaftes Kind welches für ihn Dua macht.“ [Überliefert bei Muslim von Abu Hurayrah] Der Gesandte Allahs  sagte: „Wahrlich, Allah  erhöht die Rangstufe des tugendhaften Dieners im Paradies. So sagt er: „O mein Herr, weswegen erhielt ich dies?“ So sagt Er: „Aufgrund

deines Kindes, das für dich um Vergebung bat.“ [Überliefert bei Ahmad und Ibn Madschah von Abu Hurayrah] Al-Buchari verfasste in seinem Sahih ein Kapitel mit dem Titel „Kapitel des Wunsches nach Nachwuchs für den Dschihad“, in dem von Abu Hurayrah  überliefert wurde, dass der Gesandte Allahs  sagte: „Sulayman Ibn Dawud  sagte: „Heute Nacht werde ich zweifellos zu 100 oder 99 Frauen gehen. Jede von ihnen wird einen Reiter hervorbringen, der den Dschihad auf dem Wege Allahs ausführt.“ So sagte sein Gefährte zu ihm: „Inscha Allah.“ Doch er hatte nicht „Inscha Allah“ gesagt, so wurde keine von ihnen schwanger, außer eine einzige Frau, die einen halben Mann gebar. Und bei Dem in Dessen Hand die Seele Muhammads ist, wenn er „Inscha Allah“ gesagt hätte, so hätten sie allesamt als Reiter den Dschihad auf dem Wege Allahs ausgeführt.“ Wenn die Muslimin wüsste, was hierin alles an Unterstützung für die Religion und an Ärger für die Kuffar liegt, so würde sie bzgl. dieser Angelegenheit das akzeptieren, was sie vermeidet. Vielleicht würde sie dadurch von denjenigen sein, die {weder einen Schritt unternehmen, der die Kuffar ergrimmen lässt, noch einem Feind etwas Schlimmes zufügen, ohne dass ihnen dafür eine rechtschaffene Tat aufgeschrieben würde.} [At-Taubah: 120] Möge die Muslimin über die Aussage Umars  nachdenken, der da sagte: „Bei Allah, ich zwinge mich zum Geschlechtsverkehr, in der Hoffnung, dass Allah von mir eine Person hervorbringt, die Allah lobpreist.“ [Überliefert bei al-Bayhaqi in al-Kubra] Es ist sogar so, dass das Verheiraten der Töchter im „frühzeitigen Alter“ laut den Taghut-Gesetzen in manchen fälschlicherweise als „islamisch“ bezeichneten Ländern als ein Verbrechen geahndet wird. Was aber den Islam betrifft, so gibt es kein Halal außer das was Allah  erlaubt hat und kein Haram außer das was Allah  verboten hat. Aischah  sagte: „Der Prophet  heiratete mich als ich ein sechs Jahre junges Mädchen war. Wir gingen nach Madinah und wohnten bei der Sippe des al-Harith Ibn Chazradsch. Dann wurde ich krank und mein Haar fiel aus. Später wuchs mein Haar wieder und meine Mutter, Umm Ruman, kam zu mir, während ich in einer Schaukel mit einigen meiner Freundinnen spielte. Sie rief mich und ich kam zu ihr, ohne zu wissen, was sie von mir wollte. Sie nahm mich bei der Hand und lies mich an der Tür des Hauses stehen bleiben. Ich war außer Atem und als meine Atmung wieder normal geworden war, nahm sie ein bisschen Wasser und rieb damit mein Gesicht und meinen Kopf. Dann nahm sie mich in das Haus. Im Haus dort sah ich einige Frauen der Ansar, die sagten: „Alles Gute, Allahs Segen und viel Glück.“ Daraufhin übergab sie mich ihnen und sie bereiteten mich (für die Heirat) vor. Unerwartet kam der Gesandte Allahs zu mir am Vormittag und meine Mutter übergab mich ihm. Zu diesem Zeitpunkt war ich ein neun Jahre junges Mädchen.“ [Überliefert bei Muslim] Wenn die Muslimin dies begreift, so wird sie Rufe des Übels verwerfen und sich ganz der Vermehrung der Löwen, sowie ihrer Erziehung widmen. So macht sie aus ihrem Haus eine Löwenhöhle für sie, stillt sie mit der guten Milch der Millah Ibrahims, lehrt sie den reinen Tauhid und diszipliniert sie mit Wala1 und Bara2 für die Sache Allahs. Daraufhin öffnet sie ihnen die Tür der Löwenhöhle, während ihre Herzen mit den Ayat des Qurans gefüllt sind: {Den Kuffar gegenüber hart, zueinander aber barmherzig} [Al-Fath: 29] und {bescheiden gegenüber den Gläubigen, mächtig (auftretend) gegenüber den Kuffar, und die sich auf Allahs Weg abmühen und nicht den Tadel des Tadlers fürchten.} [Al-Maidah: 54] Und alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Welten. 1 Loyalität 2 Lossagung

39

Während die Soldaten der Chilafah ihren Krieg gegen die Truppen des Kufrs weiterführen, werfen wir einen Blick auf einige der letzten Operationen, welche die Mudschahidin des Islamischen Staates ausführten und wobei es ihnen gelang das Territorium der Chilafah zu erweitern oder die Feinde Allahs zu terrorisieren, auszurotten oder zu demütigen. Diese Operationen sind nur eine kleine Auswahl von vielen Operationen, die der Islamische Staat an den verschiedenen Fronten im Osten und Westen in den vergangenen Wochen ausführte. Der Krieg gegen die Türkei Am 7. Rabi al-Awwal detonierten Abu Anas al-Manbidschi und Abu Umar al-Haschimi  ihre Autobomben an zwei Gruppen der türkischen Soldaten und Sahwah Kämpfern in der Nähe der Dörfer Waqah und Kufayr, westlich der Stadt Bab. Die Operationen führten zur Zerstörung eines türkischen Panzers und Beschädigung von drei weiteren Fahrzeugen und Tötung und Verwundung von einer Anzahl von Murtaddin. Diesem folgte ein Angriff auf das Dorf Kufayr durch die Soldaten der Chilafah. Sie töteten dabei drei Murtaddin, zerstörten zwei Fahrzeuge, erbeuteten ein 40

Nachrichten

drittes und kehrten wohlauf zu ihren Stellungen zurück. Am 9. Rabi al-Awwal traf eine Istischhadi Operation eine Gruppe von türkischen Soldaten und Sahwah Kämpfern nahe dem Dorf Baratah, westlich der Stadt Bab. Die Mudschahidin beschädigten ebenso einen türkischen Panzer nahe dem Dorf Dana mit einem Sprengsatz und zerstörten ein 4x4 Fahrzeug mit einer Mörsergranate. Am 11. Rabi al-Awwal wurden zwei Istischhadi Operationen gegen die abtrünnigen Sahwat und abtrünnigen türkischen Armee durchgeführt. Die erste wurde von Abu Abd ar-Rahman asch-Schami durchgeführt, der seine Autobombe an einer Gruppe von ihnen im Dorf Azraq, westlich der Stadt Bab detonierte und dabei über 14 Murtaddin tötete und eine weitere Anzahl verwundete, inklusive der Zerstörung von drei Fahrzeugen. Die zweite wurde von Abu Ahmad as-Samrawi durchgeführt, der seine Autobombe an einer Gruppe von ihnen im Dorf Zarzur, östlich der Stadt detonierte. Er tötete und verwundete zahlreiche Murtaddin, inklusive der Beschädigung einer Anzahl ihrer Fahrzeuge. Auch wurde ein türkischer Panzer im selben Dorf zerstört, nachdem es mit einer Lenkrakete angegriffen wurde. Am 12. Rabi al-Awwal zerstörten die Soldaten der Chilafah

Nachwirkungen des Angriffs auf das Kreuzzügler-Fest in Istanbul

zwei türkische Panzer und beschädigten einen dritten mit einer Mörsergranate. Am 15. Rabi al-Awwal zerstörten die Panzerjäger des Islamischen Staates einen türkischen Panzer und beschädigten andere, nachdem diese mit Lenkraketen, westlich der Stadt Bab angegriffen wurden. Am 16. Rabi al-Awwal stürmten die Mudschahidin bei Gefechten mit der abtrünnigen türkischen Armee und Sahwat das Dorf Adschami, nordöstlich der Stadt Bab. Ein Istischhadi-Soldat der Chilafah detonierte dann seine Autobombe an einer Gruppe der Murtaddin in der Nähe des Dorfes Qunayfidh. Am 21. Rabi al-Awwal zerstörten die Mudschahidin einen Panzer und ein BMP Fahrzeug der abtrünnigen türkischen Armee, nachdem dieser mit zwei Lenkraketen westlich der Stadt angegriffen wurde. Am 23. Rabi al-Awwal haben Panzerjäger mit zwei Lenkraketen zwei gepanzerte Fahrzeuge der türkischen Armee, westlich der Stadt Bab zerstört. Am selben Tag, hat das Medienbüro der Wilayat Halab mit dem Titel „Schutzschild des Kreuzes“ veröffentlicht, was die Verbrennung von zwei Mitgliedern der abtrünnigen türkischen Truppen zeigt, welche die Kampagne „Das Euphrat Schild“ zugunsten ihrer Kreuzzügler Meister gegen die Muslime in Wilayat Halab führen. Das Video beinhaltet ebenso eine Botschaft von den Soldaten der Chilafah, dass die abtrünnige türkische Regierung Szenen der Verbrennung ihrer Soldaten öfters zu sehen bekommt, wenn sie mit der Bombardierung der Länder des Islamischen Staates fortführen. Am 2. Rabi al-Achir hat ein Soldat der Chilafah hat ein Soldat der Chilafah einen berühmten Nachtclub in Istanbul gestürmt, während die Christen ihren heidnischen Feiertag feierten. Er attackierte die Götzendiener mit Handgranaten und seinem Sturmgewehr und tötete und verwundete dabei 150 von ihnen als Rache für Allahs Religion und als Antwort auf den Befehl von Amir al-Mu’minin die Türkei, die

Diener des Kreuzes anzugreifen. Wilayat Baghdad Am 7. Rabi al-Awwal hat eine verdeckte Einheit des Islamischen Staates eine Autobombe in einer Höhle und Versammlung der Rafidi Murtaddin im Gebiet Sadr in Richtung Ost-Baghdads. Die Operationen führte zur Tötung von 60 Murtaddin und Verwundung 20 weiterer. Am 11. Rabi al-Awwal hat eine verdeckte Einheit des Islamischen Staates eine Autobombe geparkt und an einer Ansammlung der Rafidi Murtaddin im Gebiet Bawiyah in Richtung Ost-Baghdads detoniert, wobei mindestens 80 von ihnen getötet und verletzt wurden. Eine andere verdeckte Einheit platzierte zwei Sprengsätze an einer Ansammlung der Rafidah im Gebiet Abu Duschayr in Richtung Süd-Baghdads, wobei annähernd 20 von ihnen getötet und verwundet wurden. Am 1. Rabi al-Achir griffen Abu Nawwaf al-Iraqi und Abu Abdil-Malik al-Iraqi  eine Gruppe der Rafidi Murtaddin und ihre Höhlen im Gebiet Sanak inmitten von Baghdad an. Sie detonierten ihre Sprengwesten einer nach dem anderen unter ihnen und töteten und verwundeten dabei über 100 Murtaddin und zerstörten mehrere ihrer Höhlen. Zwischenzeitlich haben Sprengstoffeinheiten des Islamischen Staates eine Autobombe geparkt und an einer anderen Gruppe von Rafidi Murtaddin in der Nähe der Verkehrsbehörde von Neu Baghdad nahe dem östlichen Teil der Stadt, wobei 9 von ihnen getötet und 17 weitere verwundet wurden. Wilayat Ninawa Am 6. Rabi al-Awwal detonierte Abu Chattab al-Iraqi  seine Autobombe an einer Gruppe von Rafidi Soldaten und Kämpfern der Miliz in der Nachbarschaft Barid im Nor41

Nachwirkungen der Schlacht am Salam Krankenhaus in Mossul

dosten von Mossul. Er zerstörte einen Abrams Panzer, zwei Bulldozer und töteten 8 Murtaddin und verwundeten weitere von ihnen. Vier weitere Istischhadi Soldaten der Chilafah – Abu Chattab al-Mawsili, Abu Ahmad asch-Schami, Abu Salamah asch-Schami und Battar al-Mawsili  fuhren los und detonierten ihre Fahrzeuge bei den Murtaddin nahe dem Salam Krankenhaus im Südosten der Stadt Mossul. Sie töteten dabei ungefähr 35 von ihnen, zerstörten 5 BMPs, einen Bulldozer, einen Humvee inklusive der Zerstörung und Beschädigung einer Anzahl weiterer Fahrzeuge verschiedener Typen. Diesem folgten Gefechte, wobei 4 Murtaddin getötet wurden – einer von ihnen durch einen Scharfschützen – und eine Anzahl an weiteren wurden verwundeten. Die Mudschahidin beschädigten ebenso zwei Humvees und einen BMP und erbeuteten ebenso ein BMP Fahrzeug. Am 7.Rabi al-Awwal detonierte Abu Hamzah al-Iraqi  seine Autobombe an einer Gruppe von Rafidi Soldaten und Kämpfern der Miliz nahe dem Salam Krankenhaus im südöstlichen Teil von Mossul. Er zerstörte mehrere Fahrzeuge und tötete und verwundete mehrere Murtaddin. 20 weitere Murtaddin wurden bei der Belagerung der Rafidi Division getötet und 45 verwundet. Bei den Gefechten wurden 8 BMPs, 5 Humvees und ein Abrams Panzer zerstört. Die Soldaten der Chilafah lieferten ebenso ein Gefecht mit einem Konvoi nahe der Kreuzung der Sawmat Nachbarschaft, die versuchten vorzurücken, um die belagerten Murtaddin zu unterstützen. Dabei wurden ca. 10 von ihrem Personal getötet und eine Anzahl weiterer wurde verwundet. Später detonierte Abu Islam asch-Schami  seine Autobombe an einem Konvoi der Rafidi Armee und Rafidi Miliz in der Nachbarschaft Wahdah im Südosten der Stadt. Er zerstörte 3 Humvees und tötete 8 Murtaddin und verwundete eine Anzahl weiterer. Diesem folgten Gefechte, die zur Verbrennung von drei BMP Fahrzeugen führte. Ebenso fanden Gefechte in der östlichen Front statt, wobei 42

Nachrichten

21 Murtaddin getötet wurden. Auch wurde ein Humvee zerstört und ein anderer beschädigt. 21 weitere Rafidi Soldaten und Milizen wurden durch Scharfschützen in der Nachbarschaft Icha und in den Randgebieten der Nachbarschaft Schayma, Intisar und Nur getötet. Wilayat Hims Am 8. Rabi al-Awwal eroberten die Soldaten der Chilafah 8 Kontrollpunkte in den Gebieten Schair und Huwaysis, dem intensive Gefechte mit der Nusayri Armee und ihren Milizen folgten, wobei über 50 Murtaddin getötet wurden. Die Mudschahidin erbeuteten 3 Panzer, eine Autokanone, ein Konkurs Raketenwerfer, einige Raketen, einige Waffen und Munition. Am 9. Rabi al-Awwal führten die Soldaten der Chilafah ihren gesegneten Angriff gegen die Nusayri Armee und ihren Milizen in der Umgebung der Stadt Tadmur (Palmyra) fort und übernahmen erfolgreich die Kontrolle über eine Anzahl wichtiger Einrichtungen und Stellungen. Sie eroberten die Mahr Gas Fabrik, nordöstlich des T4 Militärflughafens westlich der Stadt Tadmur, nachdem sie den Kommunikationsturm, Mahr Hügel und den Kontrollpunkt Irtiwazah in der Umgebung der Gasfabrik ein. Die Nusayri Armee expedierte ein Militärkonvoi aus der Stadt Tadmur, um die Hügel in der Umgebung der Gasfabrik zurückzuerobern, doch die Soldaten der Chilafah konfrontierten den Konvoi mit einer Reihe von Inghimasiyyin aus verschiedenen Richtungen. Mehrere Murtaddin wurden getötet und der Rest flüchtete, doch die Mudschahidin verfolgten sie und konnten sie alle töten. Die Soldaten der Chilafah führten ebenso ihr Vorstoß im Süden in Richtung des Gebiets Dschihar fort und eroberten 15 Kontrollpunkte im Gebiet zwischen Mahr und Dschihar und inklusive der umgebenen Hügel. Im Gebiet Dschazal, nordöstlich von Dschihar haben die

Eine ehemalige Nusayri Militärbasis, die kürzlich von der Chilafah befreit wurde

Soldaten der Chilafah währenddessen 5 Kontrollpunkte eingenommen und eroberten das Dschazal Ölfeld und das umliegende Gebiet. Die Konfrontationen führten zur Tötung von ungefähr 112 Nusayri Soldaten. Die Mudschahidin erbeuteten ebenso 3 Panzer, ein mehrfacher Raketenwerfer, ein Feldartillerie Geschütz, ein schweres Maschinengewehr und Munition. Am 10. Rabi al-Awwal führten die Soldaten der Chilafah eine Großoffensive aus mehreren Richtungen auf Nusayri Stellungen in der Umgebung der Stadt Tadmur und eroberten einige Gebiete. Im nördlichen Teil der Stadt eroberten die Mudschahidin das Komplette Gebiet Huwaysis, den Artillerie Hügel, Burdsch Hügel, Tar Berg und Antarah Berg ein, die beide strategische Positionen sind und die Tadmur Militärdepots. Im Süden Tadmurs haben die Mudschahidin Qasr al-Halabat und den strategischen Berg Hayyan eingenommen. Zwischenzeitlich haben die Mudschahidin im Westen der Stadt die Mahr Gasfabrik, den Mahr und Burdsch Hügel in seiner Umgebung eingenommen. Sie übernahmen ebenso die Kontrolle über die verlassene Bataillon Basis, das Dschazal Ölfeld und Dschihar Gasfeld. Im Osten der Stadt haben die Soldaten der Chilafah die Getreidesilos, sowie 8 Kontrollpunkte im umliegenden Gebiet und das Talilah Schutzgebiet eingenommen. Die Konfrontationen wurden mit zwei Istischhadi Operationen, einigen Inghimasi Operationen und einem gesegneten Angriff geführt, der zur Tötung von mehr als 260 Murtaddin führte und einige gefangengenommen wurden, inklusive eines Offiziers des Ranges Major. Bei der Operation wurde ebenso ein Kampfflugzeug in der Nähe des Dschazal Gebietes abgeschossen und 14 Panzer, ein BMP, 16 Artilleriegeschütze verschiedener Kaliber, ein mehrfacher Raketenwerfer, zwei Lenkraketenvorrichtungen mit einer Anzahl von Raketen, Waffen und Munition erbeutet.

Am 11. Rabi al-Awwal eroberten die Mudschahidin die Stadt Tadmur vollständig, nachdem sie sich tagelange Gefechte mit der Nusayri Armee und ihren Rafidi Milizen aus allen vier Richtungen lieferten. Dadurch brachten sie die Autorität der Scharia zurück. Dies folgte nach dem Zusammenbruch der Verteidigungslinie der Murtaddin innerhalb der Stadt, nachdem die Mudschahidin die Zitadelle mit dem Überblick auf die Stadt, den Amiriyyah Hügel und die Nachbarschaft Amiriyyah bis zum Norden einnahmen, inklusive der Eroberung des östlichen Eingangs der Stadt und Bedrohung der einzig übrigen Versorgungsroute der Nusayriyyah Truppen, die zwischen dem Berg Hayyah und Tar, nordwestlich und südwestlich der Stadt umzingelt wurden. Nachdem die Mudschahidin die Stadt Tadmur einnahmen, führten die Mudschahidin ihren Vorstoß, westlich der Stadt fort und übernahmen die Kontrolle über die Gebiete Bayarat, Dawwah und Muthallath Tadmur. Zwischenzeitlich nahmen Truppen des Islamischen Staates im Nordwesten der Stadt die Hayyan Gasfabrik ein und verbanden es mit den Truppen im Gebiet des Dawwah Obstgartens, westlich von Tadmur. Die Kämpfe führten zur Tötung von etwa 100 Nusayri Soldaten und Kämpfer der Rafidi Milizen, sowie die Erbeutung von 30 Panzern, 6 BMPs, 6 122mm Feldartillerie Geschütze, 7 23mm Autokanonen und eine Reihe von Anti-Tank Raketen, Vorrichtungen, Grad Raketen, Panzergranaten, sowie verschiedenartige Munition. Am 12. Rabi al-Awwal führten die Soldaten der Chilafah ihren Vorstoß im östlichen Landgebiet von Hims fort und nahmen die Kontrolle über ein Territorium ein, das sich auf bis zu 40 km westlich von Tadmur streckt. Sie erreichten ebenso die Schwellen des T4 Militärflughafens, der größten Militärbasis der Nusayri Armee. Dies folgte als die Mudschahidin an der internationalen Straße zwischen Tadmur und Hims vorrückten und die Kontrolle über die Dschihar 43

Kreuzung, östlich der T4 Flugbasis übernahmen. Ebenso attackierten sie Stellungen der Nusayriyyah entlang der Bergkette nördlich der Flugbasis und eroberten 12 Stellungen, die zur Basis des Bataillons der Luftverteidigung führte. Dies ermöglichte ihnen einen Blick zur Bataillon Basis. Die Soldaten der Chilafah attackierten auch eine andere Basis der Luftverteidigung, die sich südwestlich der Flugbasis befindet und nahmen sie und das Dorf Marhatan in der Nähe ein. Sie führten ebenso einen Angriff auf die Stellungen und Hügel, in denen die Nusayri Armee sich verschanzten in der Nähe des Gebietes Baridah, südlich der T4 Luftbasis und nahmen den Syriatel Turm und die Gebiete Qasr al-Hayr und Mischtal ein. Sie engten den Würgegriff der Luftbasis nach dem Vorrücken in Richtung Norden, Westen, Süden und näherten sich von 2 bis 5 km entfernt von der Luftbasis. Sie zerstörten ebenso einen T55 Panzer und ein 122mm Feldartillerie Geschütz in der Umgebung der Luftbasis. Die Mudschahidin begannen dann ihre Kampagne der starken Bombardierung auf die Luftbasis, was zur Zerstörung von drei Kampfflugzeugen führte. Am 14. Rabi al-Awwal, rückten die Soldaten der Chilafah weiter erfolgreich in der Umgebung des T4 Militärflughafens vor und nahmen das Dorf Scharifah, westlich der Luftbasis ein, sowie ein Kontrollpunkt der Nusayri Armee und Rafidi Milizen östlich des Dorfes. Dies führte dazu, dass die einzig übriggebliebene Versorgungsroute zur Luftbasis bedroht wird, nachdem es durch die Einnahme der verlassenen Bataillon Basis vom Norden umzingelt wurde und vom Osten und Süden durch die Einnahme des Bataillons der Luftverteidigungsbasis und anderen Stellungen. Wilayat Adan Abyan Am 10. Rabi al-Awwal begab sich Abu Sa’d al-Adani  zu einer Gruppe von jemenitischen Soldaten vor der Sawlaban Militärbasis im Gebiet Chawr Maksar im Osten der

Nachwirkungen des Angriffs auf die koptische Kathedrale in Kairo

44

Nachrichten

Stadt Adan. Er betrat ihre Reihen und detonierte seine Sprengstoffweste, wobei 80 Murtaddin getötet und verwundet wurden. Am 18. Rabi al-Awwal passierte Abu Haschim ar-Radfani  die Sicherheitsposten der Murtaddin und detonierte seine Sprengstoffwesten an einer Gruppe von Personal des jemenitischen Geheimdienstes hinter der Sawlaban Militärbasis im Nordosten von Adan, wo sie sich versammelten, um ihre Gehälter abzuholen. Er tötete ungefähr 70 von ihnen und verletzte dutzende weitere. Ägypten Am 11. Rabi al-Awwal führte der Bruder Abu Abdillah al-Masri  eine Istischhadi Operation an einer Kirche in der Nähe der Kathedrale in der Nähe der Nachbarschaft Abbasiyyah inmitten von Kairo durch. Er betrat die Reihen der Kreuzzügler und detonierte seinen Sprengstoffgürtel, womit er ca. 80 von ihnen tötete und verwundete. Wilayat Dimaschq Am 17. Rabi al-Awwal erreichte Abu Sadiq asch-Schami  zwei Tage zuvor eine Versammlung der sogenannten „Neuen Syrischen Armee“ nahe des Rukban Flüchtlingslagers an der imaginären Grenze zu Jordanien. Er detonierte sein mit Sprengstoff beladenes Motorrad in ihren Reihen, wobei Dutzende von ihnen getötet und verwundet wurden. Auch wurde ein Waffendepot und ein 4x4 Fahrzeug zerstört. Wilayat Qauqaz Am 18. Rabi al-Awwal führten einige Soldaten des Islamischen Staates eine zweitägige Inghimasi Operation durch und griffen Sicherheitspersonal in der Stadt Grozni inmitten von Tschetschenien an. Gefechte fanden inmitten

Nachwirkungen des Angriffs auf den Weihnachtsmarkt in Deutschland

der Stadt statt, die zur Tötung und Verwundung mehrerer Murtaddin führte. Jordanien Am 18. Rabi al-Awwal wurde ein Angriff in der Stadt Karak durchgeführt von vier Soldaten der Chilafah: Muhammad Salih al-Chatib, Muhammad Yusuf al-Qarawinah, Hazim Muhammad Abu Rumman und Asmin Muhammad Abu Rumman . Sie griffen mit Sturmgewehren und Handgranaten eine Gruppe vom Personal der abtrünnigen jordanischen Sicherheitskräfte an, sowie zahlreiche Bürger der Nationen, die sich an der Kreuzzügler-Koalition beteiligen. Der Angriff begann mit dem Angriff und Eliminierung einer Sicherheitspatrouille durch die vier Mudschahidin. Sie attackierten dann ein Sicherheitshauptquartier in der Stadt und töteten eine Anzahl von Murtaddin darin, die sich selbst in der Karak Burg verschanzten, wo einige Kreuzzügler-Bürger anwesend waren. Es fanden intensive Gefechte statt, die mehrere Stunden andauerten, bei der die vier Mudschahidin die Schahadah erlangen, nachdem sie den Murtaddin und Kreuzzügler-Bürgern den bitteren Tod kosten ließen. Die gesegnete Operation führte zur Tötung von 10 Murtaddin, inklusive dem Leutnant Kolonel Said al-Muayitah, dem Kommandanten des speziellen Einsatzkommandos und eine Kreuzzügler Frau, die eine Bürgerin einer der Nationen war, die sich an der Kreuzzügler-Koalition beteiligten. Zusätzlich wurden 35 andere Murtaddin und Kreuzzügler verwundet.

Europa Am 19. Rabi al-Awwal führte der Soldat der Chilafah – Abu al-Bara at-Tunusi  – eine Operation durch, bei der er zahlreiche Leute in der Hauptstadt Deutschlands, Berlin überfuhr, als Antwort auf den Ruf des Islamischen Staates die Bürger der Nationen anzugreifen, die sich an der Kreuzzügler-Koalition beteiligen, was die Tötung der Muslime ist. Er attackierte einen Weihnachtsmarkt mit einem Sattelzug und tötete dabei 12 Leute und verwundete 48 weitere. Nach seiner erfolgreichen Operation in Deutschland, setzte der galante Ritter seinen Marsch fort bis er am 23. Rabi al-Awwal die Außenbezirke der Stadt Mailand in Italien erreichte und eine Einheit der italienischen Polizei angriff, wobei er die Schahadah (so sehen wir ihn und Allah ist sein Richter) erlangte, nachdem er sich ein Feuergefecht mit den Kreuzzüglern lieferte. Wilayat Süd-Baghdad Am 2. Rabi al-Achir begaben sich die fünf Soldaten der Chilafah – Abu Qaswarah al-Iraqi, Abu Hasan al-Iraqi, Abu Mus’ab asch-Schami, Muhammad al-Iraqi und Abu Sayyaf asch-Schami  zu den Kontrollpunkten und Ansammlungen der Rafidi Murtaddin im Gebiet Mischchab in Richtung Süd-Nadschaf. Vier der Inghimasiyyin töteten Dutzende Murtaddin durch die Detonation ihrer Sprengstoffwesten gegen die Rafidah. Der fünfte Soldat der Chilafah detonierte zwischenzeitlich seine Autobombe an einer anderen Gruppe der Rafidah zwischen Mischchab und Qadisiyyah. Die gesegnete Operation führte zur Tötung und Verwundung von ungefähr 100 von ihnen. 45

46

Artikel

47

48

Artikel

1

Indeed, Allah  has divided the word of the Syrian Sahwat, scattered their hearts in disunity, ignited discord among them, and made their hostility against each other, until they began striking one another’s necks. That was after they turned away from what was obligated upon them by Allah’s saying, “Hold firmly to the rope of Allah all together and do not become divided” (Al ‘Imran 103), including the tawhid of Allah in His rule and uniting under a single imam who establishes the Shari’ah through them and wages war against the kafir parties resisting the Shari’ah. When some of the Syrian Sahwat realized that their situation would end up like that of the Iraqi Sahwat, ending up being struck with humiliation and misery, they spread the news of their endeavor to form a jahili, superficial union, in which they will curse one another for the sake of their personal and factional interests. It is as Allah  said, “You consider them united, but their hearts are divided. That is because they are a people who do not comprehend” (Al-Hashr 14). This division is the reaping of what they sowed, as Allah  said, “From those who say, ‘We are Christians,’ We took their covenant; but they forgot a portion of what they were reminded. So We caused among them animosity and hatred until the Day of Resurrection. And Allah is going to inform them about what they used to do” (Al-Maidah 14). Allah  also said, “The Jews say, ‘The hand of Allah is chained.’ Chained are their hands, and cursed are they for what they say. Rather, both His hands are extended; He spends however He wills. And that which has been revealed to you from your Lord will surely increase many of them in transgression and dis2

Foreword

belief. And We have cast among them animosity and hatred until the Day of Resurrection. Every time they kindled the fire of war [against you], Allah extinguished it. And they strive to spread corruption throughout the land, and Allah does not like the corrupters” (Al-Maidah 64). Thus, regardless of how much they endeavor to unite, and no matter how many new formations they proclaim, their mirage-unity will vanish. “The example of those who take allies other than Allah is like that of the spider who takes a home. And indeed, the weakest of homes is the home of the spider, if they only knew” (Al-‘Ankabut 41). Their alliances with one another for the sake of other than Allah, and their holding tightly to other than His rope, as well as their fighting for other than His cause, all make them too frail to preserve a single banner to rally under or to secure a state for themselves, especially after they claimed Islam and then apostatized therefrom by having wala to the Crusaders and the murtaddin in the fight against those who established Allah’s law on the earth. Have the leaders of the apostate Sahwat not realized and learned that the unity to which they have been called is unity by the religion of Islam and the Muslim Jama’ah, not by the methodologies of nationalism and partisanship? However, they know nothing but desire and taqlid. So if any of the “scholars” of the tawaghit and the “theorists” of the Sahwat achieve their desires, they blindly follow them, and they throw the words of those who do not achieve their desires against the wall. As for following what Allah has revealed, as He ordered in His statement, “Follow what has been revealed to you

from your Lord and do not follow other than Him any allies. Little do you remember” (Al-A’raf 3), and, “Whoever opposes the Messenger after guidance has become clear to him and follows other than the way of the believers – We shall leave him in the path he has chosen and drive him into Hell, and evil it is as a destination” (An-Nisa 115), then that is something undesirable to them. Muhammad Ibn ‘Abdil-Wahhab  described some of their condition, saying, “They are divided in their religion, just as Allah  said, ‘Each faction rejoices in what it has’ (Al-Muminun 53), and the same goes for their worldly affairs, and they consider that condition to be correct… Also, opposing the Muslim ruler and not complying with his order is considered a virtue by them, just as they consider hearing and obeying him to be humiliation and degradation… Also, their religion is built upon some fundamentals. The most significant of them is taqlid, which is the greatest principle for all of the kuffar – the first of them and the last of them, as Allah  said, ‘Similarly, We did not send before you any warner into a city except that its affluent said, ‘Indeed, we found our fathers upon a religion, and we are only following in their footsteps’’ (Az-Zukhruf 23)” (Masail al-Jahiliyyah). He also said, “Allah commanded unity in the religion and forbade being divided therein. He explained this in a conclusive way, which even the common people can understand… However, being divided in the fundamentals and branches of the religion thereafter became ‘knowledge’ and ‘fiqh’ of the religion, whereas unity in the religion became professed only by a ‘zindiq’ or a ‘madman’… And part of complete unity is hearing and obeying the one appointed over us, even if he were an Abyssinian slave. Allah explained this in a conclusive way and in several manners… Yet this principle became unknown to most of those who claim knowledge. How then can they act upon it?!” (Al-Usul as-Sittah). Indeed, their uniting for the sake of factional and national partisanship in addition to their remaining upon their shirk and riddah will never increase them in might or power. Instead, it will only increase them in frailty, as a result of the odd mixture of greatly varying creeds and methodologies. This will but increase the disputes within their ranks, as well as their endeavor to betray each other. And Allah does not guide a wrongdoing people. Thus, whoever wants to hold tightly to the strong rope of Allah, he must repent to Allah and adhere to the religion of Islam and the Muslim Jama’ah until he dies. Otherwise, he will be among the stones in Jahannam and piles of men therein. Furthermore, it was reported that Allah’s Messenger  said, “Whoever clings to something is left to it” (Reported by an-Nasai from Abu Hurayrah). Sulayman Al ash-Shaykh  said, “Whoever’s heart clings to something, in that it relies on it and is hopeful of it, Allah leaves him to that thing. So if the slave clings to his Lord, his God, his Master, his Patron, the Lord and Owner of everything, then he is left to Him, so He will suffice him, protect him, safeguard him, and be his ally – and what a good ally and supporter He is! This is just as He  said, ‘Is not Allah sufficient for His slave?’ (Az-Zu-

Erdogan abandons his Sahwah slaves to the Nusayriyyah

mar 36). And whoever clings to sorcery and devils, then Allah will leave him to them, and they will destroy him in the Dunya and in the Akhirah. In general, whoever relies on other than Allah, whatever it may be, is left to it and he will see evil in the Dunya and the Akhrirah coming at him from its direction, contrary to his expectance. This is the irreplaceable sunnah and unchangeable work of Allah regarding His slaves, that whoever seeks comfort in other than Him, puts his trust in other than Him, or depends on something created to manage his affairs, then Allah will cause that thing to do the opposite of what he hoped from it. This is known through revelation and experience, and whoever reflects deeply over this and the conditions of the creation will see it clearly” (Taysir al-‘Aziz al-Hamid). He also said, “The act of ‘clinging’ can be of the heart, through action, or both. That is, one who clings to something with his heart, or clings to something with his heart and action, then he is left to it, meaning Allah leaves him to that thing to which he clung. So whoever attaches himself to Allah, seeks Allah’s aid for his need, takes refuge with Him, and entrusts all of his affairs to Him, then He suffices for him every need, brings close to him what is distant, and makes easy for him what is difficult. And whoever clings to other than Him or relies on his knowledge, his intellect, medicine, or amulets, and depends on his might and power, then Allah leaves him to that and abandons him. This is known through the texts and through experience. Allah  said, ‘Whoever relies upon Allah, then He is sufficient for him’ (At-Talaq 3)… Wahb Ibn Munabbih said, ‘Allah  inspired to Dawud, ‘O Dawud, by My might and My greatness, none of My slaves adheres to Me 3

Sahwah soldiers of the taghut Erdogan

instead of My creation – which I know from his intention – and then the seven heavens and all those therein, and the seven earths and all those therein plot against him, except that I would make a way out for him. By My might and My greatness, none of My slaves adheres to My creation instead of Me – which I know from his intention – except that I will sever the heavens from him and cause the earth to sink beneath his feet, and I care not where he perishes thereafter’’” (Taysir al-‘Aziz al-Hamid). Has not the time come now for the Sahwat of apostasy – with all of their sects and parties – to consider what has happened to them? Do they not see that their reliance on the tawaghit and their wala to the cross-worshipers – including their saying to them, “We will obey you in some of this matter” (Muhammad 26) – has done nothing but led to the Just Judge  abandoning them to their brutal enemy, until the Nusayri army and its Rafidi and Crusader allies entered their lands, spilled their blood, and plundered their wealth in the eastern and old neighborhoods of Halab? They did so in a matter of a few hours, without the usage of smart bombs or Predator drones, let alone an international coalition having no parallel in modern history! Will they not then contemplate? The taghut of the Murtadd Brotherhood, Erdogan, did not offer anything to his Sahwah slaves, aside from meetings with the vicious Russian Crusaders and congratulations to the American Crusaders on the occasion of their latest presidential elections, as well as continued campaigns against the muhajirin and ansar who were the bulwark against the Nusayriyyah from entering the city of Halab and its countryside areas before the apostate Sahwat betrayed them. Yes, indeed, whoever clings to something is left to it. So whoever clings to a taghut that worships its own desires will be left to it. The taghut will utilize him to achieve the taghut’s own personal and partisan benefits, and then the taghut will throw him into the trash bin of history along 4

Foreword

with other evil traitors. How then if the one relying on taghut fights under a jahili banner and for the taghut’s cause, seeking to make the taghut’s word supreme, in the blessed land of Sham? If their taghut Erdogan feared for their families, he would have dispatched his despicable kafir troops to fight and kill the Nusayriyyah and the Baathists, just as he would have given the Sahwat whatever he could from the arsenal of the apostate Turkish army, so as to bring down the antique Russian and Syrian jets. But why would he ever do that? Halab is not a part of his murtadd state and his Crusader brethren would never allow it to be. Thus, he has no need for Halab, except to exterminate the apostate PKK and to prevent them from shaking his transient throne. Still, the mujahid muwahhidin continue to hope that those who claim to be “Muslims” and “Ahlus-Sunnah” – from the Sahwat in Halab, Idlib, and elsewhere – who apostatized through nationalism, secularism, forceful resistance of the Shari’ah, or wala to other murtaddin, will repent to Allah , disbelieve in other than Him, have wala only for His sake, show enmity only for His sake, fight for His cause alone, and openly proclaim the religion of Ibrahim and Muhammad  to the world without shame, as they put their trust in Allah and reject any conditional support and taghut kafir. And whoever has killed a million muhajirin and ansar and wishes to repent has a guarantee of sanctuary if he conveys his repentance, just as Amirul-Muminin  has said. Indeed, the land of the Shari’ah is better for him than a terrain ruled by manmade laws and customs. “And whoever relies upon Allah, then He is sufficient for him” (At-Talaq 3). And all praise belongs to Allah, the Lord of creation.

5

Allah  revealed the Shari’ah to the Prophet , giving people a complete way to live their lives. Unlike man-made systems, the law of the Shari’ah is divine and flawless. There is no doubt in its authority and no suspicion of its perfection. Allah  said, “We have not neglected anything in the Book” (Al-An’am 38). Likewise, He said, “Do that which is good” (Al-Hajj 77), showing that anything Allah commands is good and its outcome should not be regretted. Allah  has ordered the killing of all mushrikin1 – whether military or civilian – in His saying, “Then kill the mushrikin wherever you find them” (At-Tawbah 5), which was reiterated by the Prophet , who said, “I have been ordered to fight mankind until they testify that nothing is worthy of worship except Allah and that Muhammad is the Messenger of Allah…” (Reported by al-Bukhari and Muslim from Ibn ‘Umar). Like many other rulings in the Shari’ah, this general obligation to kill the mushrikin has its specific exceptions, among which is women and children. In one of the Prophet’s raids, a woman was found killed, upon which he  denounced and for1 For more, see Rumiyah, issue 1, “The Kafir’s Blood Is Halal for You, So Shed It.” 6

Article Exclusive

bade the killing of women and children (Reported by al-Bukhari and Muslim from Ibn ‘Umar), thereby setting the principle of prohibition in this issue. Commenting on this principle, ash-Shafi’i said, “Our opinion regarding this – and Allah knows best – is that the restriction exists so that they can become slaves, which is more beneficial than killing them” (Al-Umm). This is supported by the statement of the Prophet , “Allah dislikes that you do three things: gossiping, excessive questioning, and wasting wealth” (Reported by al-Bukhari and Muslim from al-Mughirah Ibn Shu’bah), and women and children of the uncovenanted kuffar are wealth – and wasted if killed. However, this principle also has its exceptions. There is no disagreement amongst Muslims that women are eligible to be killed for crimes like murder and adultery. Likewise, both women and children who participate in fighting against Muslims are exempted from this prohibition. That is, killing those women and children who participate in the war against Muslims is not forbidden – but rather even necessary. Ibn Battal said, “The majority agreed that women and children who fight are to be killed, and such is the opinion of Malik, al-Layth, Abu Hanifah, ath-Thawri, al-Awza’i, ash-Shafi’i, Ahmad,

Ishaq, and Abu Thawr” (Sharh Sahih al-Bukhari). This was demonstrated in the Sirah of the Prophet , who killed female participants in the war against Islam. Bunanah, the Jewish wife of al-Hakam al-Quradhi, killed the companion Khallad Ibn Suwayd on the Day of Bani Quraydhah. The Prophet  called for her and then had her neck struck in retaliation for the blood of Khallad (Tarikh at-Tabari). Likewise, on the Day of al-Fath, the Prophet  ordered that the two songstresses of Ibn Khatal be killed along with their master. This was because they would sing poetry in support of the kuffar against Allah’s Messenger (Sirat Ibn Hisham), showing that participation in hostile war is not limited to physical combat, but includes any major show of support therein.2 As for kafir women and children who do not fight or otherwise partake in hostilities, then the principle stands that they should not be deliberately killed, meaning that one should not single them out for targeting. However, when they are not distinctly isolated from the kafir men or when they are not easily distinguishable from them, then their collateral killing is a justified part of the jihad against the kuffar, especially as both the modes of attack and the types of weaponry executed and utilized by the Prophet  and his followers have necessitated such. With this in mind, the best practice when conducting raids is to start during the night or at the break of dawn, before the sun rises, while the enemy is asleep. At such a time, it is very likely to enter buildings where no light shines and an adult male is not easily distinguishable from women and children. Indeed, it is from the Sunnah of Allah to attack His enemies while they are asleep, whether at night or during the day. Allah said, “How many villages have We destroyed, as Our might came to them overnight or while they took a midday sleep” (Al-A’raf 4). Such was the conduct of the Sahabah even during the life of the Prophet . As-Sa’b Ibn Jaththamah  said, “The Prophet  passed by me at Abwa or Waddan. He was asked about the people of an area who were raided at night, with their women and children being killed and wounded. He said, ‘They are from them’” (Reported by al-Bukhari and Muslim). Al-Khattabi said, “His saying, ‘they are from them,’ means in regards to their hukm in the religion. So the son of a kafir is ruled as being a kafir as well. He did not mean by this statement that the children’s blood is lawful to spill deliberately… But if they are killed or wounded due to them being intermingled with the men, then there is nothing wrong with killing them. Allah’s Messenger  had prohibited the killing of women and children, if doing so was done deliberately and they were isolated from the adult males” (A’lam al-Hadith). At-Tahawi said, “Since Allah’s Messenger  did not forbid them from making raids, even though they were killing and wounding women and children whom it was forbidden to kill deliberately, it proves that what is allowed based upon this report has a different meaning than that which the first report forbids. That is, the first report prohibits deliberately seeking to kill women and children, while it is allowed to deliberately seek killing the mushrik men, even if that means killing others whom it has been forbidden to deliberately kill” (Sharh Ma’ani al-Athar). 2 This includes rallying, lobbying, propagandizing, voting, and fundraising for the war on Islam.

Regarding the ruling on killing women and children of the kuffar, ash-Shafi’i said, “The Prophet  only prohibited deliberately killing them, on an individual basis, while their location is known.3 If it is asked what proves this, it is said that his own raids and his command to perform raids proves this. As those who raid the enemy cannot avoid striking the women and children. And his saying, ‘they are from them,’ means that there is no kaffarah [expiation] for killing them. They are not protected by Islam or by a covenant, and there is no disagreement between Muslims – as far as I know – that whoever maims them during a raid, then there is no kaffarah upon him” (Al-Umm). Furthermore, in the first century of the Hijrah, even during the life of the Prophet  himself, the use of catapults was common in siege warfare. Certainly, catapults – much like most missiles and explosives of today – do not distinguish between those whom they maim. Even though the intended target might be the enemy’s men, cities, or barracks walls, the undeniably known result of using a catapult is destruction over a particular radius. All those who happen to be in that radius are not spared the effects of this weapon’s impact. The scholars of the Sirah mentioned that Allah’s Messenger  first used catapults when attacking the town of Taif near Makkah (Sirat Ibn Hisham). ‘Amr Ibn al-‘As  likewise used catapults when attacking the city of Alexandria in Egypt (Ibn Qudamah: Al-Mughni). Lastly, one should not grieve over the collateral killing of kafir women and children, for Allah  said, “Do not grieve over the disbelieving people” (Al-Maidah 68). Instead, he should realize that Allah, the Lord of creation, had decreed their deaths by His exact justice and great wisdom.4 Moreover, in the hadith of as-Sa’b , the Prophet  showed no remorse whatsoever for their collateral deaths nor did he censure the least bit those responsible for their killings in the raid. Accordingly, one should not avoid targeting gatherings of the kuffar – whether military or civilian – in which kafir women and children outnumber the kafir men. Rather, the mujahid must strive his utmost to do whatever is permissibly possible to further Allah’s cause, irrespective of the collateral carnage produced thereby amid the kafir masses.5 May Allah  bless the knights of the Khilafah lurking in the Crusader homelands and enable them to carry out massacres against the cross-worshiping populations therein. Amin. 3 Meaning when they are isolated and distinguished from the men, as he explained elsewhere that the Prophet  prohibited “deliberately killing them while they are distinguished and isolated from those he ordered to be killed” (Ar-Risalah). 4 One should also recall that the kuffar have killed far more Muslim women and children. However, even if the kuffar were to have never killed a single Muslim woman or child, it would still be permissible to target the kafir masses regardless of the collateral killing of kafir women and children caused thereby, as proven by the hadith reported from as-Sa’b . 5 The blessed Nice attack in France is an excellent example of the collateral carnage wreaked during the course of jihad. The mujahid Mohamed Lahouaiej-Bouhlel  did not allow the flimsy objections of the palace “scholars” and effeminate “reformers” to sway his resolve and instead, relied upon Allah , followed the Sunnah of the Prophet  (as reported in the hadith from as-Sa’b ), and advanced upon the hordes of Christian filth, until he achieved martyrdom, after killing dozens of Crusader citizens and wounding multitudes more. May Allah accept him and all those who follow him in good. Amin. 7

The heroic sacrifices of the brothers Abul-Bara at-Tunisi (Anis al-‘Amri) , who flattened the cross worshipers in the Christmas market of Berlin, and ‘Abdur-Razzaq ‘Ali Artan , who terrorized the American pagans at Ohio State University, demonstrated what the bond of faith and the loyalty of brotherhood can achieve. May Allah accept the two brothers. With their blood, they actualized the verses of Allah, “Fight them, Allah will punish them by your hands and He will disgrace them, give you victory over them, satisfy the breasts of a believing people, and remove the fury from the believers’ hearts” (At-Tawbah 14-15). With their blood, they revived the state of anguish and terror that has plagued and haunted the disbelievers, a befitting response to the crusade waged against Islam and its khilafah. Therefore, let these brothers be an example of those who dutifully bore their responsibilities of jihad, who sought honor through Allah  alone, and who shunned the deviant calls to degradation. 8

Article Exclusive

Throughout history and until the present day, incendiary attacks have played a significant role in modern and guerilla warfare, as well as in “lone wolf ” terrorism. Such attacks have been behind the destruction of towns, neighborhoods, and public, private, and governmental property, while likewise claiming numerous lives. Recently, on 15 Safar 1438AH, a soldier of the Khilafah stationed in Russia taught the despicable Crusaders a lesson on just how destructive an operation of such simplicity can be, successfully burning down a 3-story furniture factory in its entirety, as well as a chemical factory adjacent to it, both located in Losino-Petrovsky, a town northeast of Moscow. The fire was initiated on the ground floor, where it subsequently spread to the remaining floors and the neighboring buildings and continued to burn for three whole days, causing great financial losses for the Russian Crusaders. Likewise, the whole world witnessed the devastating fires that ravaged Jewish settlements in Palestine, destroying around 700 Jewish homes. Irrespective of the motive, this deliberate act of destruction demonstrated the lethality of such an effortless operation. The attacks likewise demonstrate that with some simple

and readily accessible materials (i.e. flammables), one can easily terrorize an entire nation. This is a quick option for anyone intending to join the just terror campaign. Arson, as it applies to the just terror mujahid, is to initiate fires by using flammables to destroy the property of the Crusaders and, in some cases, kill several of them, sending them from the fire of this world to the inferno of Hellfire.1 All that is required of the mujahid is to acquire the flammable he wishes to use, select his target, and determine the best time for execution. Because many flammables are a part of everyday living, arson attacks are extremely difficult to prevent. Indeed, no more than a large container of gasoline (petrol) is needed for a successful attack. Of course, the gasoline can be acquired from any local gas station, where it is filled into the container. This procedure should not arouse any suspicion, as it is quite common to follow, especially when obtaining gas for a lawnmower, amongst other reasons. How to Make a Molotov Cocktail and Napalm Molotov cocktails are infamous for wreaking destruction with minimal effort and can be useful in an extended arson campaign against the Crusader enemy. Moreover, preparing a Molotov cocktail is a simple procedure requiring very basic and easily attainable components, these being: - a large gasoline container - a funnel - a medium-sized empty glass bottle - a piece of cloth, or a rag, or paper towels - enough gas to almost fill the glass bottle - a working lighter or matches to ignite the Molotov before launching it at the target Steps for Making a Molotov Cocktail First, the empty glass bottle is filled with gasoline using a funnel, leaving only a small space unfilled. The piece of cloth is then inserted into the bottle, all the way to the bottom, so that it can soak in the gasoline, while the other end of the cloth protrudes through the bottle’s mouth, enough so as to set it alight without any difficulty. The protruding end should also be soaked in gasoline, to allow for quick ignition when lit. The bottle’s mouth must then 1 Note that the Prophet’s  saying, “Do not punish with the punishment of Allah” (Reported by al-Bukhari from Ibn ‘Abbas) refers to using fire as a punishment against prisoners, unless they had a role in the burning of Muslims, in which case, the prisoners can be burned retributively; see “The Flames of Justice” in this issue of Rumiyah. Likewise, the usage of fire is permissible in open combat and covert operations, as the Prophet  burned down the date palm trees of Bani an-Nadir while besieging them, causing widespread fire thereby (Reported by al-Bukhari from Ibn ‘Umar). This ruling is supported by the opinion of the majority of scholars, who hold the ruling on using fire against the unsubdued enemy to be like that on killing the enemy’s women and children collaterally by way of catapults, night raids, etc., which is permissible; see “Collateral Carnage” in this issue of Rumiyah. How much more of a necessity is “fire” today in combat and covert ops with almost all modern weaponry utilizing intense heat and explosions to hurt and kill the enemy?

be sealed, not allowing any gasoline to spill. This can be done by firmly reapplying the bottle’s lid, or plugging its mouth with a cork plug cut to the required size, or by securely taping up the bottle mouth using strong electrical (insulating) tape and an appropriately sized piece of a plastic bag. Due to the fast rate at which gasoline burns away, it is better that one transforms the contents of his Molotov cocktail into a sticky, long-burning napalm solution, to ensure – by Allah’s permission – that the intended target properly catches fire before the gas finishes burning. Steps for Making a Napalm Molotov Cocktail All that is required are pieces of polystyrene (Styrofoam), which is commonly found in boxed packaging of children’s toys and household appliances or in the form of foam cups used for hot coffee at donut shops. One only has to pack the pieces of crushed foam inside the bottle (two thirds of which is filled with gasoline), gently shaking it, until the polystyrene dissolves, turning the mixture into a thick solution. He should continue adding polystyrene until the desired sticky glue-type consistency is reached. This stickiness will assist in allowing the area of the Molotov cocktail’s impact to burn for a longer period. Alternatively, instead of Styrofoam, one can add liquid laundry detergent or dishwashing liquid in the same manner, to thicken the gasoline and slow its burning. The piece of cloth is then inserted into the bottle, the protruding end should be soaked in gasoline, and the bottle’s mouth must then be sealed as explained before. Also, the exterior of the bottle should be cleansed of any napalm. Additionally, if needed for the arson attack, the mixture can be prepared and stored in a larger container and poured directly on the intended target before lighting the fire. How to Use the Molotov Cocktail The mechanism of the Molotov cocktail is simple. It is not an explosive requiring a detonator. Rather, once a naked flame makes contact with the solution inside the glass bottle, ignition occurs. Therefore, the Molotov cocktail should be launched at a hard surface of the intended target, shortly after lighting the protruding cloth. This will cause the glass bottle to smash, allowing the enflamed cloth to make contact with the flammable solution contained inside the bottle, igniting it and whatever the solution makes contact with. Ideal Target Locations Ideal target locations for arson include houses and apartment buildings, forest areas adjacent to residential areas, factories that produce cars, furniture, clothing, flammable substances, etc., gas stations, hospitals, bars, dance clubs, night clubs, banks, car showrooms, schools, universities, as well as churches, Rafidi temples, and so forth. The options are vast, leaving no excuse for delay.

9

1707 San Jacinto in Dallas, Texas – A popular Crusader gathering place waiting to be burned down

Execution Timing is important, especially in regards to targeting buildings. Practically, this means that one should pick a time of day when there is the least movement, preferably in the later part of night to the early hours of morning when people are generally asleep. In the case of residential buildings, or when the objective is to inflict casualties, before executing the attack, one should generally observe his target and identify the locations of exits leading out of the building. This information will assist in execution and increase the likelihood of killing or severely injuring those inside. When executing against a building and if one has access to its interior, he should initiate the fire on the staircase of the lower level, or just above the ground floor for high-rises, by dowsing the area with his container of fuel and lighting it at a safe distance. This will prevent anybody from escaping by the stairwell, while at the same time denying them the option of jumping from the windows (due to the height). This can be followed by setting fire to the exits leading out of the building, as this will seal any opportunity of anybody escaping the blaze. Initiating the arson attack from inside the building will allow the fire to rage before grabbing the attention of those outside. If one does not have formal access to the building, then he can seek alternative ways to breach the building’s security while undetected. An example of this is accessing the building during opening hours, while securing a suitable location to hide until closing time, exiting only when the coast is clear to commence the attack. Forest fires require that the intended target zone be dry, as fire cannot endure in damp or wet environments. After locating a dry area within the woodland, one should commence by dowsing the place with gasoline or his concoction of napalm, the latter being preferred, as it will allow for a prolonged initial blaze. As much area as possible should be covered with the solution, which is then ignited from a safe distance. Similarly to the targeting of buildings, forest fires 10

Exclusive

should be conducted when the movement of people is at its least. Note: Throughout execution, one should avoid pouring gasoline directly from a container on any fires, as this could result in fire spreading to the container and thus himself catching fire. Instead, once an area is properly dowsed, he should ignite the gas from a safe distance or hurl a burning Molotov cocktail on the area if possible. Multiple Simultaneous Attacks Ideally, one should strive to maximize the just terror he inflicts, by executing multiple, simultaneous attacks, while following the same guidelines. Claiming Responsibility for the Attack Claiming responsibility for the attack can be done through various means. One example is merely carrying along a spray paint canister or thick permanent marker and writing therewith some words on a wall or on the ground near the target declaring that the attack was carried out by a soldier of the Islamic State. Also, one may prepare a simple message on a piece of paper declaring the same and briefly explain his motive or include other words that will taunt and enrage the disbelievers. The paper can then be taped to a brick and then thrown through the window of an occupied property close to the scene of the attack. Arson attacks should in no way be belittled. They cause great economic destruction and emotional havoc and can be repeated very easily. Even if such attacks do not always result in the killing of the enemies, Allah  has promised to reward the mujahid for simply harming and enraging them. “That is because they are not afflicted by thirst or fatigue or hunger in the cause of Allah, nor do they tread on any ground that enrages the kuffar, nor do they inflict upon an enemy any harm but that is registered for them as a righteous deed. Indeed, Allah does not allow the reward of good doers to be lost” (At-Tawbah 120).

11

Question: What is the condition of the Hisbah Center in Sinai Wilayah? Answer: All praise is due to Allah, Lord of the creation. May blessings and peace be upon the prophet of mercy and massacre – the cheerful warrior – and upon his family, his companions, and those who follow him. From the grace of Allah  upon His mujahid slaves in Sinai Wilayah is that they held onto the rope of Allah altogether, fought in order for Allah’s word to be supreme, and remained patient during tribulation and hardship, despite the Jews and apostates uniting against the mujahidin of the wilayah, and despite the enemies of Islam attempting day and night to harm and eliminate the mujahidin of the wilayah. And how hopeless is what the enemies attempt! Allah  said, “They want to extinguish the light of Allah with their mouths, but Allah refuses except to perfect His light, although the disbelievers dislike it. It is He who has sent His Messenger with guidance and the religion of truth to manifest it over all religion, although the mushrikin dislike it” (At-Tawbah 32-33). Sinai Wilayah did not increase, after all these plots, except in strength and firmness, and its soldiers did not increase except in faith and steadfastness. The mujahidin of the wilayah continued to strike – with their lesser numbers – the multitudes of the disbelievers, and continued to implement the Shari’ah of Allah as much as they could in all the areas over which they held control. 12

Article Interview

And despite the war ignited here between Islam and kufr, the centers and offices of the shar’i dawawin (such as the Diwan of Judgment and Grievances, the Diwan of Hisbah, and the Diwan of Da’wah) continue to be active and to do their work on the ground, and all praise is due to Allah. Allah has blessed us and facilitated for us here in the Hisbah Center to combat many manifestations of corruption, among the most important of which is the smuggling of cigarettes, marijuana, opiates, and other substances. Likewise, we have prohibited the people from committing open sins and wrongs, such as women not wearing proper hijab, men allowing their clothing to fall below their ankles, and the free intermingling of men and women, as well as smoking, music, and satellite dishes, [which are used for broadcasting sinful programs]. Our main focus, however, is to wage war against the manifestations of shirk and bid’ah, including Sufism, sorcery, soothsaying, and grave-worship. Question: Due to the major role Sufism plays in spreading shirk and bid’ah among the people, and due to Sufi tariqas enslaving the people to the tawaghit, Sufism is one of the worst diseases to have afflicted many lands today. Can you tell us about the condition of Sufism in Sinai? Answer: Sufism in Sinai is divided into two major tariqas, the ‘Alawi-Ahmadi tariqah and the Jariri tariqah. The Ahmadi tariqah is widespread in the region of Jurah and its surrounding areas, such as the areas of Shabbanah, Dhahir, and Malafiyyah, and likewise the region of

Shaykh Zuwayd and its surrounding areas. As for the Jariri tariqah, it has three main lodges. It has the Arab lodge in Isma’iliyyah and the Sa’ud lodge in the eastern region, and they are both in the land of Egypt. In Sinai, the tariqah has the Rawdah lodge, which many other lodges are affiliated with, such as the lodges in the neighborhood of Abu Jarir, and the areas of Tawil and Sabah, as well as others. The Ahmadi tariqah emerged approximately half a century ago at the hands of Abu Ahmad al-‘Alawi al-Filistini, who came from Gaza. Its headquarters was in the area of Tumah, and the Jurah lodge is affiliated with it. When al-‘Alawi died, he bequeathed the lodge to his son Mustafa but made Khalaf al-Khalfat its trustee due to Mustafa’s young age. From there, the taghut Khalaf became a head of the tariqah and Jurah became the mother-lodge. Then, this murtadd also died. He was buried in the Jurah lodge and his grave became a tomb with a green dome. As for the Jariri tariqah, it was established by the taghut ‘Id Abu Jarir and was centered in the three aforementioned lodges – the Sa’ud lodge, the Arab lodge, and the Rawdah lodge – which the Islamic State will eradicate, inshaallah, as soon as it conquers the areas hosting those lodges. The Jariri tariqah is more widespread and has more influence than the Ahmadi tariqah. It is also more extreme in deviance. Question: What are the worst practices of bid’ah and shirk that these Sufi tariqas engage in? Answer: Shirk has become very widespread in the midst of these tariqas, to the extent that those senior in

age grew old upon it, and those young in age were raised upon it. Indeed, the disaster was immense. These Sufis believe that the dead have the power to bring about harm and benefit. Hence, they direct various types of worship towards the dead, such as du’a, tawakkul, sacrificial slaughter, and tawaf (circumambulation). They also claim that the dead are intermediaries between them and Allah  just as human kings have intermediaries between themselves and their subjects. Allah is far exalted above the mushrikin’s claim. Likewise, they follow their tawaghit and shuyukh in their falsehood, and they blindly obey them in all statements and deeds. All the Sufi tariqas in the world today share in these matters, while having minor differences between them. All the Sufi tariqas that we have known, heard of, or read about have fallen into shirk in one way or another. The followers of the Ahmadi tariqah believe in hulul (panentheism) and ittihad (pantheism) – and Allah’s refuge is sought – and they say that Allah  “stays in everything that is still and moves in everything that moves”! He is far exalted above what they say. Likewise, they venerate Ibn ‘Arabi, al-Hallaj, and other imams of kufr and deviance. As for the Jariri tariqah, they are more known for grave-worship. They venerate tombs, perform sacrificial slaughter for them, perform tawaf around them, and so on. This tariqah has a connection to the religion of the Rafidah. The one who authored the book of poetry titled “Bustan al-Mahabbah” (The Garden of Love) – which they venerate and consider to be like a “quran” – is the dead Rafidi, an-Nimr al-Laythi, whose home was in Tanta. From among the rituals of worship practiced by the Sufis in Sinai – like Sufis elsewhere – is what they call “Hadrah,” which is their gathering together on the night

A Sufi shirki lodge outside the territory of the Khilafah in Sinai

13

most to enforce a strong barrier between their young followers and the mujahidin, fearing that their youth would follow the muwahhidin and would grasp the way of truth, and desiring to have these followers stay under their jahili banner and remain upon their ignorance and blindness. This isolation, which the Sufi tawaghit imposed on their youth, increased after the establishment of the Khilafah State and the escalation of the da’wah of tawhid. Despite that, Allah guided many of their youth to His religion. So they repented from their shirk, learned tawhid, and joined the ranks of the mujahidin. Those youth are among the most passionate of the people today in removing this shirk, and they have set the finest of examples in clinging to the ‘aqidah of wala and bara. Question: How did the mujahidin of Sinai Wilayah confront the Sufi tariqas? How did they deal with their heads and followers? The taghut soothsayer Abu Hiraz

before Jumu’ah and the night before Ithnayn for an innovated form of dhikr. They make dhikr as a group, in one voice, and they sway their bodies and repeat statements that contain major shirk, such as statements supplicating the dead and seeking their intercession. Question: What is relationship of the Sufi tariqas in Sinai with the Egyptian tawaghit? Answer: The relationship of these Sufis with the tawaghit’s agencies is a strong relationship, for no governor or security director was ever appointed except that he was visited by Khalaf al-Khalfat, the head of the Ahmadi tariqah. Khalaf had a good relationship with the Egyptian intelligence. Also, during the days of the Jewish occupation of Sinai, the Jurah lodge did not change its place. Instead, it was visited by the Jewish military ruler. The Jewish officers would also visit Khalaf at the lodge, as would the leaders of the Crusader forces, which are deceptively called “peacekeepers.” Khalaf al-Khalfat would utilize his followers to manifest the extent of his strength in the area. As for the Jariri tariqah, its relationship with the ruling taghut regimes has been very firm. Rather, many murtadd officers and officials love this tariqah. The dead dajjal, Sulayman Abu Hiraz, was also a member of this tariqah. Question: What was the stance of these Sufi tariqas on the mujahidin in Sinai both prior to and following the declaration of the mujahidin’s bay’ah to Amirul-Muminin? Answer: It is of course normal for enmity and hatred to exist between the people of tawhid and the people of shirk. As for Khalaf al-Khalfat, he always had severe enmity towards the muwahhidin. He would also call them “Sunniyyah,” meaning Ahlus-Sunnah, [indicative of the Rafidi roots in the Ahmadi tariqah]. The tawaghit of the Sufi tariqas always strived their ut14

Interview

Answer: After the mujahidin waged jihad so that the word of Allah would be supreme, and fought the imams of kufr from among the tawaghit ruling by manmade laws, they achieved power in an area of Sinai, and gained command therein. Thus, they endeavored to establish the religion of Allah in the land and to remove the symbols of shirk and jahiliyyah. They made a sincere resolve that there would not remain any Sufi tariqas in a land in which the banner of jihad rose high. The mujahidin began taking these Sufis to account, whether followers of the Ahmadi tariqah or the Jariri tariqah. Some of the Sufis immediately manifested their repentance after listening to the da’wah of tawhid and after they were warned against the repulsive nature of shirk. Some chose to turn away from tawhid in word and deed, at which point, the soldiers of the Islamic State spread out, established checkpoints, detained all of their mushrik leaders, and held them for a period of three days for istitabah (ordering one to repent), so they would repent or else be killed. By the grace of Allah , they repented on the first day. Their followers repented from apostasy before them, after the mujahidin clarified for them what they were practicing of shirk and innovations and explained the dangers of these deeds. All praise is due to Allah. There are still some large shirki lodges in the regions of Sinai and Egypt beyond the areas under the authority of the Khilafah. By the permission of Allah , those lodges will be a target for the hisbah and jihad of the Khilafah as soon as its soldiers conquer those regions. Indeed, the mujahidin will continue on their mission to guide people and bring them out of darkness and into the light. Question: What is the role of the Da’wah Center in combating shirk generally and Sufism specifically amongst the people of Sinai? Answer: With cooperation between the Da’wah Center and the Hisbah Center, the soldiers of the Islamic State implement shar’i programs for giving da’wah to the people and teaching them the religion. We ask Allah  for success in these programs. We also print and disseminate

da’wah booklets and pamphlets on ‘aqidah issues, and hold da’wah expeditions in which we focus on strengthening the tawhid of Muslim commoners and warning them against all forms of shirk and apostasy. Question: Concerning the individual named Abu Hiraz, we noticed the media focused much attention to the story of his killing. So who was he and why was there all this interest in him on the part of the murtaddin? Answer: The story was that the Hisbah personnel detained two criminal soothsayers – Sulayman Misbah Hamdan Abu Hiraz and Qutayfan Burayk ‘Id Mansur. The two were tawaghit who claimed to have knowledge of the unseen. People frequently visited them to ask them about the unseen and to request their sorcery for the purposes of healing and blessing. Abu Hiraz was almost 97 years old. The other soothsayer learned this shirk – which included soothsaying and the invoking of demons – from Abu Hiraz. Abu Hiraz was also one of the heads of the Jariri Sufi tariqah, and for this reason there was so much focus by the media on the story of his killing, as he had a very strong relationship with the regime murtaddin, to the extent that many members of the Egyptian government and military would seek him and believed he had the power to bring about benefit and harm. They would claim that he was a “saint” and would ask him about the affairs of the unseen. His student, Qutayfan, was the same. Moreover, he erected a pillar inside his home and would order the people to make tawaf around it and to perform sacrificial slaughter in front of it. He would claim to have knowledge of the unseen, would perform sorcery, and would inform them of the locations of stolen items [whose locations he claimed to learn through his alleged knowledge of the unseen]. He performed this shirk for 20 years after having learned it at the hands of Abu Hiraz. Question: How did the Judgment and Grievances Center deal with these two murtaddin after they were detained? Answer: The judge ruled both of the soothsayers to be killed as apostates due to their claim of having knowledge of the unseen and their practice of soothsaying, and because they were both from among the main tawaghit who call people to commit shirk in the worship of Allah under the pretext of “sainthood.” Allah  said, “[He is] Knower of the unseen, and He does not disclose His [knowledge of the] unseen to anyone” (Al-Jinn 26), and the Prophet  said, “Whoever goes to a kahin or ‘arraf [i.e. soothsayers] and believes what he says as being true, has disbelieved in what was revealed to Muhammad” (Reported by Ahmad and al-Hakim from Abu Hurayrah). This is Allah’s ruling concerning one who believes a soothsayer, so how then with the soothsayer himself, who makes himself a partner of Allah  [by claiming knowledge of the unseen]? Allah’s Messenger  said, “Whoever changes his religion, kill him” (Reported by al-Bukhari

from Ibn ‘Abbas). Likewise, ‘Umar Ibn al-Khattab  wrote to Abu Musa  saying, “Kill every sorcerer and soothsayer” (Reported by Ibn Abi Shaybah). Question: Some people have claimed that this soothsayer was arrested by the soldiers of the Islamic State and then released, so what is the truth of the matter? Answer: This information is incorrect. He was never released. Rather, he was detained only once. The ruling on him and his companion was that they were to be killed as apostates without istitabah and that their possessions were to be confiscated as fay (spoils taken without battle) for the Muslims. Their mushrik followers spread many rumors that had no basis, including some humorous superstitions, such as their claim that the sword was not able to cut off his head. This was before our brothers in the media office for Sinai Wilayah released pictures of them with their heads cut off. As a result, the followers of the soothsayer shrank back and went mute. Question: What is your message to the Sufi mushrikin in Sinai? Answer: We say to all members of the Sufi lodges – both the leaders and the followers – inside and outside Sinai, that we will not permit the presence of Sufi tariqas in Sinai specifically and in Egypt in general, and that we do not want anything but guidance for you. So come to a word that is equitable between us and you – that we will not worship except Allah and not associate anything with Him, and that we seek judgment from the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger . We say to you, learn tawhid and iman, as well as their nullifiers. And know that the mujahidin did not go forth and wage jihad except to establish tawhid and remove shirk, and that they readily sacrificed their blood, fighting the most tyrannical nations of kufr on the face of the earth. By Allah, the censure of critics will not affect them concerning the upholding of Allah’s religion. And know that your ruling with us is that you are kafir mushrikin and that your blood is filthy and permissible to shed. But we call you, we order you to repent, we wish Islam and guidance for you, and we hope for you to follow the path of the final prophet – Muhammad  – and the path of his companions, their successors, and those after them. Indeed, all goodness lies in following the Salaf, and all evil lies in heretical innovation and in following the Khalaf (later generations). In closing, we praise Allah for granting us the blessing of tawhid, jihad, and khilafah. Indeed, He – may He be glorified – is worthy of praise. And may Allah send blessings and peace upon our prophet, Muhammad, and upon his family and companions.

15

After the brutal fires of the murtaddin – launched from their planes, tanks, and cannons – had devoured the skin, flesh, and bodies of the Muslims – men, women, and children alike – Allah healed the breasts of the people of wala and bara with what He decreed to occur at their hands in the burning of the imprisoned soldiers of the tawaghit. Meanwhile, the “scholars” of the tawaghit and the “theorists” of the Sahwat denounced the flames of justice, doing so to draw closer to the thrones of the disbelieving tyrants and for the sake of jahili partisanship. So they ignored the difference of opinion on the issue, turned a blind eye to the evidences, and shed crocodile tears for their apostate brothers – may Allah gather them together with the burned soldiers of the tawaghit and the dead fighters of the Sahwat in the fire of Jahannam, to abide therein forever. Amin. These “scholars” and “theorists” followed the disbelievers of the People of the Book “who conceal what Allah has sent down of the Book and exchange it for a small price” (Al-Baqarah 174) and the deviant heretics who “only narrate what is in their favor,” as Waki’ Ibn al-Jarrah  (died 16

Article

197AH) described them (Abu Nu’aym: Tarikh Asbahan). They treaded this course in issues that have room for differences, doing so to give preference to the murtaddin from among the tawaghit and the Sahwat over the mujahid muwahhidin from among the muhajirin and the ansar. Indeed, how evil is there judgment! As for them ignoring the difference of opinion on the issue, they did so through their concealment of what was mentioned by a number of hadith commentators in statements such as, “The Salaf differed with respect to burning. ‘Umar, Ibn ‘Abbas, and others disliked it… ‘Ali, Khalid Ibn al-Walid, and others permitted it” (Ibn Hajar: Fath al-Bari). Likewise, Abu Bakr as-Siddiq and Khalid Ibn al-Walid  burned some of those who resisted the zakah, as well as some of the followers of the false prophets, and ‘Ali Ibn Abi Talib  burned a group of the Rafidah. So they killed murtadd captives – whose apostasy was of a severe nature – in the worst of ways in order to terrorize and disperse the remaining murtaddin. Also, Abu Bakr as-Siddiq, ‘Ali Ibn Abi Talib, Khalid Ibn al-Walid, and ‘Abdullah Ibn az-Zubayr  all burned sodomites, doing so

out of anger for Allah’s sake and as a deterrent for other sodomites. And what is obligatory upon an individual concerning matters over which the people have differed, is to refer back to the Book and the Sunnah, Allah  said, “In anything over which you disagree – its ruling is [to be referred] to Allah” (Ash-Shura 10). He  also said, “If you disagree over anything, refer it to Allah and the Messenger” (An-Nisa 59). The Sunnah has clarified that the default ruling with respect to burning anything with a soul is that it is forbidden, for Abu Hurayrah  narrated, saying, “Allah’s Messenger  sent us on an expedition, saying, ‘If you find so-and-so and so-and-so, burn them with fire.’ Then, when we were about to depart, Allah’s Messenger  said, ‘I ordered you to burn so-and-so and so-and-so, but none is to punish with fire except Allah. So if you find them, kill them’” (Reported by alBukhari). And Ibn ‘Abbas  narrated that the Prophet  said, “Do not punish with the punishment of Allah” (Reported by alBukhari). As for the “scholars” of the tawaghit and the “theorists” of the Sahwat turning a blind eye to the evidences, then this was through their concealment of some of that which the Most Just of Judges had revealed for mankind to maintain their affairs justly. He  said, “If you punish [an enemy], punish with an equivalent of that with which you were harmed” (AnNahl 126). He  also said, “For [all] violations is legal retribution. So whoever has transgressed against you, then assault him in the same way that he has assaulted you” (Al-Baqarah 194). He  also said, “The retribution for a harmful act is a harmful one like it” (Ash-Shura 40). He  also said, “For wounds is legal retribution” (Al-Maidah 45). Likewise, regarding the issue of punishing with fire as an act of retribution, there is the hadith of the ‘Ukliyyin, which was reported by al-Bukhari and Muslim from Anas Ibn Malik , who said, “That a group of 8 people from ‘Ukl came to Allah’s Messenger  and pledged their Islam. They found the land unpleasant, disliked it, and became ill. They complained of that to Allah’s Messenger , so he said, ‘Would you like to head out with our shepherd and his camels, and drink from their urine and milk?’ They said, ‘Yes.’ They then headed out, drank the camels’ urine and milk, and recovered. Then they killed the shepherd and drove the camels out, [stealing them]. This then reached Allah’s Messenger , so he sent after them and they were captured and brought back. He then gave the order and their hands and feet were cut off, and he melted their eyes [In one narration: He then called for some nails to be brought. The nails were then heated. And he melted their eyes with them]. They were then cast out and left under the [heat of the] sun, until they died.” Anas  said, “The Prophet  only melted their eyes because they melted the shepherds’ eyes” (Reported by Muslim). Al-Bukhari named a chapter in his sahih on the hadith of the ‘Ukliyyin, “Chapter: If a Mushrik Burns a Muslim Is He to Be Burned?” Ibn Hajar said, “He thereby indicated that the prohibition in his statement, ‘Chapter: The Punishment of Allah Is Not to Be Punished With,’ is specific to when the burning is not done for the sake of retribution” (Fath al-Bari), because the reality of melting a person’s eyes is to burn the

The two Turkish apostates in the clutches of the mujahidin

eyes with fire using heated nails as a medium, as was indicated by Ibnul-Muhallab, Ibn Battal, Ibnul-Mulaqqin, and other hadith commentators. Thus, in these ayat, the Most Just of Judges legislated retribution, and in this hadith, the truthful and trustworthy one  judged that the eyes of the ‘Ukliyyin be melted because some of them did the same to the eyes of his shepherd. These evidences attest to the just nature of the flames that the mujahid muwahhidin ignited for the imprisoned soldiers of the Jordanian and Turkish tawaghit. Likewise, the position of the majority of the fuqaha also bears witness to the just nature of these flames. Abul-‘Abbas al-Qurtubi commented on the hadith reported by al-Bukhari and Muslim from Anas , who narrated, saying, “A Jew killed a young girl for the sake of some silver jewelry she had, using a stone. She was brought to the Prophet  while she still had some life in her [before dying]. He asked her, ‘Was it so-and-so who killed you?’ So she shook her head, ‘No.’ Then he asked her about a second person, and she shook her head, ‘No.’ Then he asked her about a third person, and she nodded her head, ‘Yes.’ So Allah’s Messenger  killed him [by crushing his head] between two stones.” Abul-‘Abbas Al-Qurtubi said, “Therein is [evidence] that whoever commits murder using something is to likewise be killed by it. There was a difference of opinion on the issue, and the majority hold that he is to be killed with the like of that by which he committed the murder, whether by a stone, a cane, drowning, strangling, etc., as long as he did not commit murder with something entailing fisq, such as sodomy or alcohol, in which case he is to be killed by the sword. Their evidence is this hadith, as well as His  statement, ‘So whoever has transgressed against you, then assault him in the same way that he has assaulted you’ (Al-Baqarah 194), and His  statement, ‘For wounds there is qisas’ (Al-Maidah 45), and the reality of qisas [retribution] is to be equal in deed. And from among these scholars [i.e. the majority] are those who differed when it came to burning with fire or killing him with a cane [i.e. by impaling him through the anus, if he had 17

The flames of justice devour the murtaddin

impaled his victim through the anus with a cane], but the majority hold that he is to be killed therewith.” He then said, “The correct view is the position of the majority, because of what has preceded… due to His  statement, ‘then assault him in the same way that he has assaulted you,’ and due to the hadith of the ‘Uraniyyin [i.e. the hadith of the ‘Ukliyyin]” (Al-Mufhim). Ibnul-Qayyim said, “It is established that the Prophet smashed the head of the Jew just as the Jew smashed the head of the young girl… Because of this, the most correct opinion is that the criminal is dealt with in a manner like what he did to the victim, as long as it is not something forbidden due to Allah’s right, such as killing through sodomy or by forcing a person to swallow alcohol [until he is poisoned], and so on. So he is burned just as he burned his victim, and he is thrown from a high place just as he himself did, and he is strangled just as he strangled, because this is closer to justice, and closer to attaining retribution, taking revenge, and achieving the deterring restraint sought from retribution” (Tahdhib as-Sunan). And if the claimants of knowledge and “theorization” shed crocodile tears for the imprisoned soldiers of the tawaghit and say, “Not all the soldiers and pilots of the tawaghit perpetrated the burning of Muslims!” then the answer is in the hadith of the ‘Ukliyyin itself. Ibnul-Qayyim said in his explanation of it, “In the story there is evidence for killing a group of people and amputating their limbs in retribution for a single person, and that the ruling on the accomplice of the muharibin is the same as the ruling of the perpetrators among the muharibin, for it is known that not every single one of them himself perpetrated the murder, nor did the Prophet  ask about that” (Zad al-Ma’ad). Indeed, these soldiers and pilots are an inseparable part of the forcefully resistant, apostate group waging war against Islam. It is through their collective parts that strength and force are achieved for the tawaghit, and it is by this strength and force that the brutal fire falls upon the Muslims’ heads. Thus, if the claimants of knowledge and “theorization” would rath18

Article

er the imprisoned soldiers of the tawaghit be slaughtered by the knives of terror, instead of being burned by the flames of justice, then let them prevent their patrons from continuing to bombard Dar al-Islam with brutal fire. In conclusion, Abul-‘Abbas Ibn Qudamah said, “The one entering the bathhouse should be reminded, by its heat, of the heat of the Hellfire, for a believer’s thoughts do not cease roaming over every affair from the affairs of the dunya, remembering therewith the affairs of the Hereafter, because what prevails over the believer is the affair of the Hereafter, and every vessel only pours out what it contains. Do you not see that if a carpet seller, a weaver, a carpenter, and a builder were to enter into a nice home, you would see the carpet seller looking at the rugs and reflecting on their value, the weaver looking at the textiles, the carpenter looking at the wood of the home, and the builder looking at the walls? The believer is likewise – if he sees darkness, he remembers the darkness of the grave, if he hears a terrifying sound, he remembers the blowing of the trumpet [on the Day of Judgment], if he sees something blissful, he remembers the bliss of Jannah, and if he sees torment, he remembers the Hellfire” (Mukhtasar Minhaj al-Qasidin). Therefore, it is upon the believer to reflect when he sees the troops of the tawaghit and the soldiers of the Cross being burned alive, and to remember that the fire of Jahannam is hotter, and that on the Day of Judgment, the Almighty  will be angrier than He has ever been and angrier than He will ever be, so He will burn the sinners among the muwahhidin with it, and it will devour everything from them except for the marks of prostration. So they will be in agony, become blackened, and will turn into coal. They will then be shown mercy with the River of Life and with Jannah – as described in Sahih al-Bukhari and Sahih Muslim – but as for the disbelievers and apostates, they will be burned therein and will abide therein forever. Allah  said, “Indeed, those who disbelieve in Our verses – We will drive them into a fire. Every time their skins are roasted through, We will replace them with other skins so they may taste the punishment. Indeed, Allah is ever Exalted in Might and Wise” (An-Nisa 56). So let he who persists in committing major sins repent before his sins lead him to that which the Almighty will not forgive on the Day of Judgment.1 “Some of the Salaf said, ‘Sin is a precursor to kufr, just as kissing is a precursor to intercourse, singing is a precursor to fornication, gazing is a precursor to passion, and illness is a precursor to death’” (Ibnul-Qayyim: Al-Jawab al-Kafi). O Allah, Turner of the hearts, keep our hearts firm upon Your religion. Amin.

1 Major shirk and kufr are not forgiven by Allah  if one dies before having repented. Allah  said, “Indeed, Allah does not forgive that shirk be done with Him, but He forgives what is less than that for whom He wills” (An-Nisa 48). He  also said, “Indeed, those who do kufr and die while they are kuffar – upon them will be the curse of Allah and that of all the angels and mankind. They will abide therein eternally. The torment will not be lightened for them, nor will they be reprieved” (Al-Baqarah 161-162).

19

Abu Dawud reported in his sunan from Abu Umamah al-Bahili  that a man said, “O Messenger of Allah, permit me to practice siyahah.” So the Prophet  said, “Indeed, the siyahah of my ummah is jihad for Allah’s cause.” Abu Dawud was silent concerning the authenticity of this hadith. Al-Hakim reported it in his mustadrak and declared its isnad sahih. ‘Abdul-Haqq al-Ishbili and adh-Dhahabi declared the hadith sahih. And an-Nawawi and al-‘Iraqi declared its isnad jayyid (good). This hadith is from among that which some people of hijrah and jihad have incorrectly understood, thinking that the siyahah of jihad means, as according to its modern usage, “travelling from country to country for the purpose of pleasure or sightseeing and discovery.”1 Due to this misunderstanding, if one were to observe some aspect of beauty in the land to which he has made hijrah, such as mountains, rivers, beaches, and trees, or were to find some aspect of luxury in food, drink, dress, and shelter, he would point to that blossom of worldly life and say, “Allah’s Messenger  spoke the truth. Indeed, jihad is the ‘tourism’ of the Ummah!” This is how many people have misunderstood the hadith and the athar, and what a big difference between what is intended in the noble hadith and what the minds of many people have understood! If it were asked, “What is the meaning of the ‘siyahah’ mentioned if it is not tourism?” the answer would be that the uncommon Arabic words in hadith are to be interpreted according to the eloquent tongue of the Arabs and according to the understanding of the righteous Salaf – not according to the terminology coined by the later generations, nor according to that with which the people of the modern era are acquainted – and this is done by referring back to the imams specialized in the language and the uncommon Arabic words, who have preserved the meanings of the Quran and hadith for those generations after them just as the Quran reciters and the muhaddithin have preserved the words of the two revelations – may Allah reward them, on behalf of Islam and the Muslims, with tremendous good. Ibn Qutaybah  (died 276AH) stated in his explanation of the term “siyahah” in the athar, “Siyahah is to leave the cities 1 This is the definition of siyahah in the contemporary Arabic dictionary “Al-Mu’jam al-Wasit.” The word siyahah, in the context of the hadith, is often wrongly translated as “tourism” in English. 20

Article

and travel into the open land, like the action of…the worshipers of Bani Israil… He  meant that Allah  forbade the Muslims from this and sent him with the religion of moderation and monotheism” (Gharib al-Hadith). Ibnul-Anbari  (died 328AH) said, “Siyahah is to head to the outer reaches of the lands and to isolate oneself from the people, such that one attends neither Jumu’ah nor congregational prayers” (az-Zahir). Abu Mansur al-Azhari  (died 370AH) said, “Al-Layth said, ‘Siyahah is that a man travels throughout the land for worship and monasticism, and the siyahah of this ummah is fasting and regularly attending the masajid’” (Tahdhib al-Lughah). Thus, the siyahah that the Prophet  did not permit is that of monasticism, which the Most Just of Judges had not legislated. Allah  said, “Then We sent Our messengers following their [i.e. Nuh and Ibrahim’s] footsteps and followed them with ‘Isa, the son of Maryam, and gave him the Injil. And We placed in the hearts of those who followed him compassion and mercy and monasticism, which they innovated; We did not prescribe it for them except [that they did so] seeking the approval of Allah. But they did not observe it duly. So We gave the ones who believed among them their reward, but many of them are defiantly disobedient” (Al-Hadid 27). ‘Urwah Ibn az-Zubayr  said, “The wife of ‘Uthman Ibn Madh’un entered…upon ‘Aishah looking disheveled, so ‘Aishah asked her, ‘What’s wrong?’ She said, ‘My husband prays all night and fasts all days.’ Then, the Prophet  entered and ‘Aishah mentioned that to him, so Allah’s Messenger  met with ‘Uthman and said, ‘O ‘Uthman, indeed monasticism has not been prescribed for us. Is there not an example in me for you? For by Allah, I am the most fearful of Allah among you and the one most observant of His limits’” (Reported by Ahmad, Abu Dawud, and Ibn Hibban). Likewise, when one of the Sahabah  sought permission from the Prophet  to practice siyahah, he  forbade him from imitating the deviant monks and guided him to what Allah  had legislated as a methodology for the best ummah brought forth for mankind, jihad for His cause, which contains what is found in the monastic siyahah of zuhd, reclusion, dhikr, and worship. And by adhering to these realities, the mujahid may come closer to Allah and thereby become from among the monks of the night and the

knights of the day, and they are “a multitude from the former peoples and a few from the latter peoples” (Al-Waqi’ah 13-14). The definition given by the linguistic imams is supported by some weak ahadith attributed to the Prophet , including, “Wage jihad, for it is the monasticism of Islam” (Reported by Ahmad from Abu Sa’id al-Khudri), and, “For every prophet there is monasticism, and the monasticism of this ummah is jihad for Allah’s cause” (Reported by Ahmad from Anas), and, “Wage jihad, for it is the monasticism of my ummah” (Reported by Ibn Hibban from Abu Dharr). Also from among them is a reporting of the hadith of ‘Uthman Ibn Madh’un, which states he came to the Prophet  and said, “Permit for me castration,” so Allah’s Messenger  said, “He who either castrates or is castrated is not from us. Indeed, the castration of my ummah is fasting.” Then he said, “O Allah’s Messenger, permit for me siyahah,” so he said, “Indeed, the siyahah of my ummah is jihad for Allah’s cause.” Then he said, “O Allah’s Messenger, permit for me monasticism,” so he said, “Indeed, the monasticism of my ummah is to sit in the masajid while waiting for the prayer” (Reported by Ibnul-Mubarak in az-Zuhd with a weak isnad). Also from among them is, “There is no siyahah, no tabattul, and no rahbaniyyah [monasticism] in Islam” (Reported by ‘Abdur-Razzaq from Tawus in mursal form). Ibn Qutaybah said, “With regards to his statement, ‘no rahbaniyyah,’ he means the deeds of monks, which entails continuous fasting, the wearing of coarse robes, the abandonment of eating meat, and the likes of such deeds… And with regards to his statement, ‘and no tabattul,’ he means the abandonment of marriage” (Gharib al-Hadith). Ibnul-Anbari said, “A rahib [monk] practicing tabattul is one who is cut off from others in devotion to Allah  and has abandoned marriage.” He then mentioned the hadith of Tawus, and then said, “Rahbaniyyah is to remain in the monasteries and abandon eating meat” (az-Zahir). The definition by the linguistic imams is likewise supported by some of the athar of the Salaf, including, “The siyahah of this ummah is fasting” (Reported by at-Tabari from ‘Aishah), and likewise “‘As-Saihun’ (At-Tawbah 112)’ are the fasting men,” and “‘Saihat’ (At-Tahrim 5) are fasting women” (Both reported by at-Tabari from a number of the Salaf). Ibn Qutaybah said, “The original meaning of ‘saih’ is one who travels in the land…and the one who is a saih in the land abstains from his desires, so the fasting person was likened to him due to his withholding from food, drink, and intercourse during his fast” (Gharib al-Quran). Likewise, at-Tabari  stated in his tafsir, “Some of the scholars of the Arabic language would say, ‘We view that the fasting person was called a saih because the saih has no provisions with him and simply eats wherever he finds food, so it is as if it was taken from that.’” Also from among these athar is the following narration, that Sufyan Ibn ‘Uyaynah  said, “‘Amr narrated to us that he heard Wahb Ibn Munabbih saying, ‘Siyahah was present in Bani Israil…’” Ibn ‘Uyaynah commented, “If one abandons food, drink, and women, he is a saih” (Reported by at-Tabari). Likewise, al-Marwazi  (died 294AH) said, “Ishaq Ibn Suwayd [a Tabi’i who died in 131AH] said, ‘They [meaning the Salaf] viewed siyahah to be fasting the day and spending the night in prayer’” (Mukhtasar Qiyam al-Layl). After all this, it becomes undoubtedly clear that what is intended by “The sihayah of my ummah is jihad” is the prohibition of the innovated siyahah of monks and what it entails of claiming tawak-

kul and zuhd by abandoning provisions while traveling and by forsaking marriage, food, meat, and sleep – and this is a practice that some of the deviant Sufi tariqas inherited from the kafir Jews and Christians. What is also intended by it is guidance to that which is better than the innovated siyahah, to jihad for Allah’s cause and what it entails of striving in worship and in seeking to meet Allah . This is bearing in mind that some of the Salaf held the alternative to siyahah to be i’tikaf, the night prayer, fasting, or seeking knowledge. Also among them are those who held the alternative to be hijrah, which was paired with jihad in the Quran and the Sunnah. ‘Abdur-Rahman Ibn Zayd Ibn Aslam  (died 182AH) stated, concerning the tafsir of Allah’s  statement, “As-Saihun,” and His  statement, “Saihat,” “There is neither in the Quran nor for the ummah of Muhammad any siyahah except for hijrah” (Reported by at-Tabari). He also said, “Their siyahah was the hijrah they performed when they made hijrah to Madinah” (Reported by Ibn Abi Hatim). Therefore, whoever wishes to be from among those who practice the siyahah of the Sunnah, as understood by the Salaf, must perform hijrah and jihad, must strive against himself for Allah’s sake by adhering to zuhd and dhikr in the course of his ribat and combat as much as he can, and must abandon what Allah dislikes of wrongs and sins, both hidden and manifest, including pride, arrogance, backbiting, slander, and fighting for the sake of attaining booty or achieving fame. To conclude, with regards to the tafsir of Allah’s  statement, “Indeed, Allah has purchased from the believers their lives and their properties [in exchange] for that they will have Jannah. They fight for Allah’s cause, so they kill and are killed. [It is] a true promise [binding] upon Him in the Tawrah, the Injil, and the Quran. And who is truer to his covenant than Allah? So rejoice in your transaction which you have contracted. And it is that which is the great attainment. [Such believers are] the repentant, the saihun…” (At-Tawbah 111-112), Ibnul-Qayyim  said, “Siyahah has been interpreted as fasting, and it’s been interpreted as traveling to seek knowledge, and it’s been interpreted as jihad, and it’s been interpreted as adhering to obedience. The reality is that it is the siyahah [journey] of the heart in remembering Allah, loving Him, turning to Him in repentance, and longing to meet Him, and all of the aforementioned deeds follow as a result. For this reason, Allah  described those new wives who would have replaced the wives of the Prophet  had he divorced the old ones as being saihat, but their siyahah is neither jihad, nor traveling to seek knowledge, nor continuously fasting. It is but the sihayah of their hearts in loving Allah, fearing Him, turning to Him in repentance, and remembering Him. Consider how Allah  paired between repentance and worship. The first is to abandon what He dislikes, and the second is to do what He loves. Likewise, hamd [praise] and siyahah are paired together. The first is to praise Him with His attributes of perfection and with the siyahah of the tongue in the best of His dhikr, and the second is the siyahah of the heart in loving Him, remembering Him, and venerating Him, just as Allah  paired between worship and siyahah in the description of the wives, for the first is to worship Him by the limbs and the second is to worship Him by the heart” (Hadi al-Arwah). Allah knows best. May Allah send blessings and peace upon the truthful, trustworthy prophet and messenger, and upon his good and pure wives and family.

21

The fifth path to victory is preparation. Allah  said, “Prepare for them whatever you can of strength” (Al-Anfal 60). The author of “Adwa al-Bayan” said, “This is a decisive order for preparing as much strength as possible, no matter how advanced the means of strength become. Thus, this is a decisive order to adjust with the development of worldly affairs in this regards.” It is known that waging jihad today is fard ‘ayn upon every Muslim. And whatever is required for an obligation to be fulfilled is itself an obligation. Allah’s Messenger  said, “Shoot, O Bani Isma’il, for indeed your father was a shooter” (Reported by al-Bukhari from Salamah Ibn al-Akwa’). And he  said, “Indeed strength is shooting” (Reported by Muslim from ‘Uqbah Ibn ‘Amir). As-San’ani said in his commentary on the previous hadith, “This hadith explains the ‘strength’ mentioned in the ayah, that it means ‘shooting arrows,’ as that is what was customary during the life of the Prophet. This includes shooting rifles against the mushrikin and the bughat” (Subul as-Salam). In short, making preparations for the current battle against the Crusader and murtadd enemies is an obligation upon every Muslim who is obliged to perform jihad. Here, I will mention some points: First is what Abu Ja’far at-Tabari  mentioned in his tafsir of His  saying, “Whatever you can of strength.” He said, “What you are capable of preparing for them of weaponry that will be a means of strength for you against them” (Jami’ al-Bayan). Accordingly, producing weapons is one of the greatest aids to waging jihad for Allah’s cause. Today, this production is called the “war industry.” Allah mentioned this industry in more than one place in His book. Indeed, He was very precise when He  said, “We taught him the making of labus for you, to fortify you against your [enemy in] war. So will you be grateful?” (Al-Anbiya 80). At-Tabari  said, “Labus, according to the Arabs, is every 22

Article

form of arms, be it a coat of armor, breastplate, sword, or spear.” Ibn Kathir said, “[Allah taught him] how to make coats of armor.” The Lord of might mentioned the description of armor, saying, “Make full coats of mail, and measure the links” (Saba 11), meaning long and wide coats of armor. As for, “And measure the links,” the author of “Adwa al-Bayan” said, “Meaning make the links and nails, when producing coats of mail, using appropriate measures.” Ibn Kathir reported from Qatadah that coats of armor used to be smooth, like sheets, and Dawud was the first to make them with links. This shows the divine attention given regarding the manufacturing of armor, to the point that Allah mentioned its finer details and then reminded His slaves of this great favor, saying, “So will you be grateful?” Unfortunately, many of the mujahidin, if not most of them, are unconcerned with this in our war against our enemy. This, despite its many benefits, the most significant being the protection of the mujahid’s life – which is the dearest thing to us – against enemy bullets and bomb fragments. A second benefit is the securing of the mujahid from being injured in critical areas, which would hinder him from continuing the jihad or make him lose consciousness, thus remaining on the battlefield thereafter, exposing him to being taken prisoner by the enemies. A third benefit is that the mujahid is thereby aided in reaching the points closest to the enemy. This especially applies to the heroes who storm enemy positions and the lions of istishhadi operations.

A final benefit to note is that we are not more courageous than Allah’s Messenger , who would wear a coat of armor and a helmet, just as he had a sword. ‘Aishah  said, “Allah’s Messenger  passed away while his coat of armor was pawned to a Jew for thirty measures of barley” (Reported by al-Bukhari). It is also established that the Prophet  wore two coats of armor, one on top of the other, on the Day of Uhud (Reported by Ahmad and Abu Dawud from asSaib Ibn Yazid). Likewise, Anas Ibn Malik narrated that the Prophet  entered Makkah, the year it was conquered, and he was wearing a helmet on his head (Reported by al-Bukhari and Muslim). Moreover, the Lord of might guided us to using metal ingots as the basis of producing the weapons of today. In the story of Dhul-Qarnayn, He  said, “‘Bring me blocks of iron,’ until, when he leveled what was between the two flanks, he said, ‘Blow,’ until, when he had made it a fire, he said, ‘Bring me molten copper to pour over it’” (Al-Kahf 96). That, and it has been discovered recently that adding a percentage of copper to iron is the best way to harden the iron and increase its strength, resistance, and solidity. Also, Allah taught Nuh how to construct ships. He said, “Make the ark under Our eyes and with Our inspiration” (Hud 37). At-Tabari reported from Ibn ‘Abbas  that he said, “He did not know how to make the ark, so Allah inspired to him to make it based on the model of a bird’s breast.” And the Prophet  commended those soldiers of his ummah who rode ships, as is in the hadith of Umm Haram  (Reported by al-Bukhari and Muslim). So is there anyone to undertake such production? Allah  also said, “Allah came at their building from the foundations, so the roof fell upon them from above” (An-Nahl 26). It is known to anyone who understands explosives and how to use them that this verse contains the basis for demolition using explosives. Furthermore, no industry has been encouraged as much as the manufacturing of war tools, as it was reported that the Messenger  said, “Three people enter into Jannah due to a single arrow: The one who made it, hoping it will be used for good, the one who shoots it, and the one who passes it [to the shooter]” (Reported by Ibn Majah, Abu Dawud, at-Tirmidhi, and an-Nasai from ‘Uqbah Ibn ‘Amir). How, then, about one who manufactures a rocket or an aircraft or invents an explosive material? As for preparations related to media, then indeed the battles of the mujahidin and their enemies revolve, today, around two important axes. The first is the military axis, which has already been mentioned. The second is the axis of confronting the Satanic media that has distorted the identity of the Ummah, perverted its ‘aqidah and values, and propped up the pillars of humiliation and psychological defeat. Indeed, the blazing missiles of media are more lethal and more dangerous for the Ummah and its

men than the infernal missiles fired from warplanes. Accordingly, it is only appropriate that the mujahidin – those whom Allah has accommodated with the ability to break the force of their enemies militarily – also contend on another front: the media front. Allah’s Messenger  said, “Wage jihad against the mushrikin with your tongues” (Reported by Ahmad from Anas Ibn Malik). He  also said, “Indeed, the believer wages jihad with his sword and his tongue. By the One in whose hand is my soul, it is as if you are shooting [with your words] a barrage of arrows” (Reported by Ahmad from Ka’b Ibn Malik). Allah’s Messenger  would employ his era’s most effective form of media, that which was harshest on the hearts of his enemies: poetry. At-Tirmidhi and an-Nasai reported from Anas Ibn Malik that the Prophet  entered Makkah for ‘Umrat al-Qada and ‘Abdullah Ibn Rawahah was walking in front of him, saying, O sons of infidels, leave alone His way, for we strike for His revelation today – a strike that, heads from their napes, will split, making a beloved, his beloved, forget. ‘Umar then said, “Ibn Rawahah! You would recite poetry in front of Allah’s Messenger and at the Haram of Allah?!” So the Prophet  said to him, “Leave him alone, ‘Umar, for [such words] pass more quickly through them than a barrage of arrows.” And just as Allah’s Messenger  rejoiced when Khalid – the military leader – accepted Islam, he also rejoiced when one of the greatests poets accepted Islam. When the delegation of the Ansar came for the bay’ah of ‘Aqabah, he said to al-‘Abbas, “Do you know these two men?” When he turned, he said, “Yes, this is al-Bara Ibn Ma’rur, the chief of his people, and this is Ka’b Ibn Malik.” Ka’b said, “By Allah, I will not forget the word of Allah’s Messenger  when he asked, ‘The poet?’” Al-‘Abbas replied, “Yes” (Reported by Ahmad). It was also related that Allah’s Messenger  would prepare his poets well, as he said to Hassan Ibn Thabit, “Go to Abu Bakr and have him teach you the faults of the people, for he is knowledgeable of lineages” (Al-Bayhaqi: Lubab alAnsab). Hassan sought permission from the Prophet  to poetically insult the mushrikin [of Quraysh], to which he replied, “How about my lineage?” Hassan said, “I will spare you from them just as a hair is pulled out from dough” (Reported by al-Bukhari from ‘Aishah). And the Prophet  enjoyed good poetry. He said, “The most truthful word spoken by a poet is the word of Labid, ‘Alas, everything save Allah is of no avail,’ and Umayyah Ibn Abis-Salt nearly entered into Islam” (Reported by al-Bukhari and Muslim from Abu Hurayrah). Likewise, he  made Thabit Ibn Qays Ibn Shammas – one of those who were promised Jannah – a spokesman to speak out for Islam and the Muslims. So when Bani Tamim came with their spokesman and poet, the Prophet  said to Thabit Ibn Qays, “Stand and reply to him.” Thabit then responded. At that, al-Aqra’ Ibn Habis said, “Indeed, Muhammad is 23

The media front is an integral aspect of jihad

being supported. By Allah, I do not understand. Our spokesman spoke, but their spokesman had better words, and our poet spoke, but their poet was more poetic and had better words.” He then came closer to the Prophet  and said, “I testify that there is no god except Allah and that you are the Messenger of Allah” (Reported by Abu Nu’aym in Ma’rifat asSahabah from Jabir Ibn ‘Abdillah). We are able to summarize the most important goals of Islamic media in the following points: 1. Defending Muslim honor and creed. Allah  made an exception of poets [who are generally dispraised], saying, “Except those who believe, do righteous deeds, remember Allah often, and take revenge after they were wronged” (Ash-Shu’ara 227). Ibn ‘Abbas said, “This means that they respond to the kuffar who were defaming the believers” (Reported by at-Tabari). Allah’s Messenger  said, “O Hassan! Respond on behalf of Allah’s Messenger. O Allah, empower him with the Holy Spirit [i.e. Jibril ]” (Reported by al-Bukhari and Muslim from Abu Hurayrah). Ibn ‘Asakir reported that Allah’s Messenger  said, “Who will defend the honor of the Muslims?” So Ka’b said, “I will!” And Ibn Rawahah said, “I will!” And Hassan said, “I will!” The Prophet said, “Yes. Defame them and the Holy Spirit will aid you against them” (Tarikh Dimashq). He  also said, “Indeed, Allah empowers Hassan with the Holy Spirit whenever he boasts for Allah’s Messenger or speaks up for him” (Reported by atTirmidhi from ‘Aishah). 2. Raising the morale of the Ummah’s men, and specifically that of the mujahidin. Salamah Ibn alAkwa’ said, “We went out with the Prophet  to 24

Article

Khaybar, marching at night. One of the men said to ‘Amir Ibn al-Akwa’, ‘Won’t you let us hear some of your songs?’ And ‘Amir was a poet, so he dismounted and urged the men forward through song” (Reported by al-Bukhari and Muslim). 3. Exposing the lies in the creed and morals of the kuffar and the murtaddin, showing the Ummah the filthy reality of the kuffar’s society and the falseness of what the kuffar have to offer, curbing the kuffar’s defiant aggressions towards the Muslims, and casting terror into the kuffar’s hearts. It is reported that Ibn Sirin said, “The poets of the Muslims were Hassan Ibn Thabit, ‘Abdullah Ibn Rawahah, and Ka’b Ibn Malik. Ka’b would threaten the mushrikin with war. ‘Abdullah would insult them and their kufr. And Hassan would attack their lineages.” He also said, “It reached me that [the tribe of ] Daws accepted Islam fearing the saying of Ka’b Ibn Malik: We finished them off in Tihamah and Khaybar, then our swords we sheathed and put away; We asked the swords for news, and if they spoke, ‘Daws or Thaqif,’ their blades would say. So Daws said to each other, ‘Go and take care of yourselves. Don’t let what happened to Thaqif happen to you’” (Ibn ‘Abdil-Barr: Al-Isti’ab). 4. Conveying a truthful picture of the battles fought between the heroes of the religion and their enemies, and documenting the true heroism of the men of Islam, for fear that it would be lost or stolen by the merchants of blood.

25

In a previous article titled “The Wicked Scholars Are Cursed,”1 we clarified the correct meaning of “scholars” and mentioned the most important traits by which they became imams in the religion. It is clear by the shar’i texts that the “scholars” of evil and deviance can never be counted among the scholars no matter how much they memorize and pen and no matter how famous they become. Rather, they are more similar to the Jews, who had knowledge, but concealed what they knew, did not act by it, and even called others to deviance. And because of the numerous “scholars” of evil in our era who have persisted in calling to misguidance, it is necessary to mention their ugly traits until the people are heedful of their danger. Concealing the Truth Indeed, among the purposes of knowledge is to convey it and make it clear to the people, as their guidance and interests are linked to it. By contrast, concealing it and not manifesting it are from the greatest of forbidden matters and severest of destructive sins. Thus, Allah has taken a covenant 1 See Rumiyah, issue 1. 26

Article

from every individual whom He gave knowledge, ordering that he convey it and not conceal what people need from it. Allah  said, “[Mention], when Allah took a covenant from those who were given the Scripture, [saying], ‘You must make it clear to the people and not conceal it.’ But they threw it away behind their backs and exchanged it for a small price. And wretched is that which they purchased” (Al ‘Imran 187). As such, the evil “scholar” is a traitor to Allah’s religion, a denier of the blessing of knowledge, and a cause for the people’s deviance. Thus, Allah decreed that he be cursed and placed the people’s curse upon him, due to his endeavor to cheat mankind by concealing the truth from them. Allah  said, “Indeed, those who conceal what We sent down of clear proofs and guidance after We made it clear for the people in the Scripture – those are cursed by Allah and cursed by those who curse” (Al-Baqarah 159). Indeed, the greatest matter which the evil “scholars” have concealed from the people is the condition of the tawaghit and the ruling of Allah on them, as Allah has commanded us to abandon the tawaghit and disbelieve in them, and has made this from the basis of tawhid and iman. However, when the people saw their prominent “scholars” compromising with the taghut rulers and being silent about their shirk and

corruption (and even issuing fatawa permitting shirk for the sake of some so-called benefit), many people then believed in the tawaghit, became their allies, entered their religion, and even became their soldiers. The reason for this apostasy was that the evil “scholars” concealed the truth and mixed it with falsehood. In this regards, one who looks to the Arabian Peninsula will find that the Saudi tawaghit did not dare to manifest much of their kufr and corruption and were not followed in apostasy by a party of the people except due to the committee of senior agents,2 Ibn Baz, Ibn ‘Uthaymin, al-Fawzan, the contemporary Al ash-Shaykh, and their likes. This was due to these “scholars” concealing the truth and not clarifying the condition of Al Salul to the people. Rather, they added to the deception by describing them as “wulat al-amr” (people of authority) and claimed that they were the rightful rulers! Likewise, they concealed from the people the ruling on the taghuti legislative decrees, the ruling on establishing Crusader military bases in the land, and the ruling on permitting riba. As a result, many people foolishly followed the tawaghit, deviating and apostatizing thereby. These “scholars” therefore have a share in the evils committed by those who have followed them, without the evils of those followers diminishing at all. This is the same case in Egypt, as the reason for the people’s deviance and their following of Hosni Mubarak and Sisi thereafter is the “scholars” of al-Azhar and the claimants to Salafiyyah. Likewise, the reason for the people entering into the shirk of parliaments and elections is the tawaghit of the Murtadd Brotherhood and the Party of Darkness.3 We find this scenario repeated in all other lands.

Altering and Distorting the Law From among the traits of the evil “scholars” is that they alter and distort the law – if they are unable to completely conceal it – by giving corrupt interpretations of the shar’i texts and diverting theses texts from their true meanings to false meanings, just as Allah  said about the Jews, “[They] distort words from their [proper] usages” (An-Nisa 46). They then attribute their distortions and false interpretations to Allah , just as the Jews did before them; Allah  said, “Indeed, there is among them a party who alter the Scripture with their tongues so you may think it is from the Scripture, but it is not from the Scripture. And they say, ‘This is from Allah,’ but it is not from Allah. And they speak lies about Allah while they know” (Al ‘Imran 78). As to the shar’i texts ordering jihad, the evil “scholars” persisted in changing their combat-related meaning to other meanings, in order to divert people from fighting the kuffar and the murtaddin. On top of that, they innovated meanings for jihad, meanings for which Allah had not sent down any authority and which even contradict the reality of jihad, such as their claim that jihad is to enlist in the armies of the tawaghit, or to engage in the shirki democratic process in order to compete with the secularists in claiming for oneself Al2 A reference to the apostate “Committee of Senior Scholars” in so-called “Saudi Arabia.” 3 A reference to the apostate “Hizb an-Nur” party in Egypt.

One of the taghut “scholars” waiting to be slaughtered

lah’s right to rule and legislate, or to do other deeds that take one out of the religion, deeds which these cursed “scholars” attempt to associate with the pinnacle of Islam, jihad. Likewise, with respect to the shar’i texts that contain the order to openly declare the truth, the evil “scholars” have resorted to nullifying them and not abiding by them, claiming that Allah commands so! They used as evidence His  statement, “Do not throw [yourselves] with your [own] hands into destruction” (Al-Baqarah 195). This is despite the fact that what is intended by “destruction” is the abandonment of jihad, as the companion Abu Ayyub al-Ansari  clarified when he said, “Throwing ourselves into destruction is by attending to our wealth, amending it, and abandoning jihad” (Reported by Abu Dawud). Thus, how ugly the evil “scholars” are and how ugly their deception is! Averting People from Allah’s Path Indeed, the evil “scholar,” by treading the path of deviance, fervently endeavors to swerve the people onto his path and avert them from the path of truth, since he fears that his deeds would contradict his statements if he were to manifest the shar’i texts for the people without deception and deceit. He resorts to distortion and to twisting the meanings of the texts so that the matter can be in accordance with his condition and in agreement with his desires. For this reason, you find him averting the youth from jihad, because he inclines towards the Dunya and is afflicted with the condition of sitting back from jihad. And because he is afraid of openly declaring the truth, you see him dressing the truth with falsehood, making this the basis of his da’wah, and claiming it to be the essence of “wisdom” and “cunning.” So he neither manifests the truth nor suffices in concealing it. Rather, he deceives, distorts, dodges, and deludes, and speaks about Allah without knowledge, in order to avert people from Allah’s 27

path, as was done by the rabbis and monks before him. Allah  said, “O you who believe, indeed many of the rabbis and monks devour the wealth of people unjustly and avert [them] from the path of Allah. And those who hoard gold and silver and spend it not in the path of Allah – give them tidings of a painful punishment” (At-Tawbah 34). Fervently Craving the Dunya Nothing made the evil “scholars” resort to concealment of the truth and deception other than their love and fervent pursuit of the Dunya. No one obligated or forced them into hypocrisy, lying against Allah, and kufr. Rather, their craving for taghut-offered jobs and salaries is the main reason for their fall into evil. Some of them also desire prestige and closeness to the tawaghit. Some of them were seduced by their appearance on television and their reception of donations, until it became extremely difficult to conceal themselves from the limelight for the sake of speaking the truth. Hence, they preferred to conceal what Allah revealed – those matters which the tawaghit do not want manifested to the people – and purchased therewith a small price. Allah  said, “Indeed, those who conceal what Allah has sent down of the Book and exchange it for a small price – they consume not into their bellies except the Fire. And Allah will not speak to them on the Day of Resurrection, nor will He purify them. And they will have a painful punishment” (Al-Baqarah 174). He  also said, “[Mention], when Allah took a covenant from those who were given the Scripture, [saying], ‘You must make it clear to the people and not conceal it.’ But they threw it away behind their backs and exchanged it for a small price. And wretched is that which they purchased” (Al ‘Imran 187). Ibnul-Qayyim  said, “Any scholar who prefers and favors the Dunya will inevitably say about Allah other than the truth” (al-Fawaid). Being Affected by Dissuasion, Scaremongering, And Threats, and Thus Straying from the Truth These are all traits of the evil “scholars.” Hence, these “scholars” go back on the truth after having conviction in it and manifest falsehood in submission to the desires of the tawaghit, doing so to keep their dunya unharmed. What a tremendous crime and a severe form of treachery they commit! Their condition is like that of Bal’am Ibn Ba’ura, who was a man from the city of the Jabbarin (the Giants). If the evil “scholars” in our era were all to gather, they would not amass a tenth of the knowledge of Bal’am. Ibn ‘Abbas  said about him, “He knew the greatest name of Allah” (Tafsir Ibn Abi Hatim), which indicates a high level of knowledge. Some of the Salaf said, “His du’a would be answered, he would lead them in prayer during hardships, and he was from the scholars of Bani Israil” (Reported by Ibn Abi Hatim from Malik Ibn Dinar). Despite all this, when he deviated from the path and turned away from the clear truth, he was likened to a dog! Allah  said, “Recite to them the news of him to whom we gave [knowledge of] Our signs, but he retreated therefrom; so Shaytan pursued him, and he became of the de28

Article

viators. And if We had willed, we could have elevated him thereby, but he adhered [instead] to the earth and followed his own desire. So his example is like that of the dog: if you chase him, he pants, or if you leave him, he [still] pants” (AlA’raf 175-176). Bal’am’s retreat from Allah’s signs occurred when Musa  arrived at the Jabbarin city, and Bal’am’s people and paternal cousins came to Bal’am and said, “Indeed, Musa is a new man here, with many soldiers accompanying him. If he defeats us, he will destroy us, so ask Allah to turn Musa and his companions back from us.” He said, “Indeed, if I were to ask Allah to turn Musa and his companions back, my dunya and my akhirah would be lost.” But they did not cease trying to persuade him until he eventually made du’a against Musa and his companions and thus abandoned his former condition of good (Reported by Ibn Abi Hatim from Ibn ‘Abbas). Malik Ibn Dinar  also said, “Musa  had sent Bal’am to the king of Madyan to call him to Allah, but the king granted him land and gave him gifts, so he followed the king’s religion and abandoned Musa’s” (Tafsir Ibn Abi Hatim). In this way, Bal’am “adhered to the earth and followed his own desire.” He was attached to the dunya and its pleasures, turning away from the ayat of Allah, until his desires overcame him, leaving him like a dog, always panting. Mujahid  said, “This example refers to the one who reads the Book and does not act in accordance with its contents” (Tafsir atTabari). Al-Qurtubi said, “This example, according to the statements of many scholars of tafsir, is general and encompasses anyone who was given the Quran but did not act in accordance with it” (Tafsir al-Qurtubi). And how many they are in our era! Conclusion These are some of the traits of the evil “scholars,” which have been made clear by Allah in order to expose the deceivers and remind His slaves to avoid them and neither listen to them nor take from them. We find that He  mentioned their description and did not call them “scholars,” despite their knowledge of Allah’s laws. Rather, as they had lost fear of Allah and left off acting in accordance with what they knew, their knowledge did not benefit them and instead became a reason for them to be cursed in the Dunya and the Akhirah, to be described with the ugliest of traits, and to be thrown into Hellfire. Indeed, Allah has even made following these “scholars” in their kufr to be an act of major shirk, which takes one out of the religion. He  said, “They have taken their rabbis and monks as lords besides Allah, and [also] the Masih, the son of Maryam. And they were not commanded except to worship one god; there is no god except Him. Exalted is He above whatever they associate with Him” (At-Tawbah 31). Thus, one is not excused for kufr he falls into as a result of blindly following the “scholars” of the tawaghit, who are the heirs of the accursed Jewish rabbis. Rather, the obligation on every individual is to strive in seeking the truth and acting in accordance with it. And all praise is due to Allah, Lord of the creation.

29

‘Abdullah Ibn Yasin The Reviver of the Shari’ah in the Lands of the Sahara From the established ways of Allah  concerning His creation is that whenever people stray from the right path, He sends someone to them who will revive the matter of their religion. Some of the people will obey him, but most of them will oppose him. The muwahhidin will show their rejection of whoever opposes the methodology of Allah  and they will fight them with the sword until Allah makes His religion manifest, so that religion – in its entirety – shall be His. From amongst these revivers was the caller, the scholar, the mujahid ‘Abdullah Ibn Yasin . His story began when Yahya Ibn Ibrahim, the shaykh of the Kadalah tribe, which resided in the Maghrib desert, took him to teach his people about the Shari’ah of Allah and His hudud. He was a good man who loved the religion, and he had been in search of someone who would go with him to call his people, but many of the du’at refused to go with him to the desert due to the hardship it entailed, except for the teacher and mujahid – ‘Abdullah Ibn Yasin – who accepted the mission and sought Allah’s aid to complete it. As-Salawi said, “One of their men undertook the assignment. He was called ‘Abdullah Ibn Yasin al-Juzuli. Participating in several sciences, he was a clever student and possessed merit, religiosity, piety, and good politics” (Al-Istiqsa). And so, Ibn Yasin endured remoteness and traveled into the 30

Article

heart of the Sahara, carrying the religion to a people who had strayed from it. When ‘Abdullah Ibn Yasin arrived at the camping grounds of the Lamtunah tribe, and they asked him what he had brought to them, he told them about the Shari’ah of Islam, which he had come to teach to them and whose hudud he had come to apply. Ibnul-Athir said, “They said, ‘Recall for us the Shari’ah of Islam.’ So he taught them the creed and obligations of Islam. They said, ‘As for what you mentioned of prayer and zakah, then this is close [to what we accept]. As for your saying that whoever kills is to be killed, whoever steals is to [have his hand] cut off, and whoever fornicates is to be lashed or stoned to death, then this is something by which we will not abide. Go to someone else.’ So both of them left” (Al-Kamil fit-Tarikh). And thus, this apostate tribe initially resisted abiding by the Shari’ah and Ibn Yasin refused to remain with them as long as they did not accept the Shari’ah in its entirety. Ibn Yasin pressed on to the tribe of Kadalah in the company of its shaykh. Ibnul-Athir said, “So ‘Abdullah Ibn Yasin called them and those tribes neighboring them to the rule of Shari’ah. Some of them obeyed, while others abstained and disobeyed.” When the tribe lost patience with abiding by the Shari’ah, refusing to submit to it, they compelled him to leave them. Since Ibn Yasin had no power, at that time, to wage war against them, he resolved to go to the Sudan for the

The river island from which it is said the Murabitin set forth

sake of da’wah. However, the Shaykh of Kadalah advised him to stay in a famous school near the Senegal River. Ibn Khaldun said, “They isolated themselves from the people at a hill near a river basin, one which is shallow in the summer and abundant in the winter, causing the appearance of various islands. They entered the forests on the islands and secluded themselves for worship” (Tarikh Ibn Khaldun). From Da’wah to Jihad Allah willed that this caller to Islam would be a good seed from which an Islamic emirate would grow. Ibn Khaldun said, “All those who had a grain’s weight of good in their hearts began speaking about them. People began coming to them and entering into their religion and their forest home. Once their number reached a thousand men, their shaykh, ‘Abdullah Ibn Yasin, said to them, ‘A thousand will not be defeated due to small numbers, and establishing the truth, calling to it, and holding everyone to account for it has become obligatory on each of us. So let us go forth for this cause.’ They then went out and killed whoever opposed them from the Lamtunah and Kadalah tribes.” Ibn Yasin thus went forth as a mujahid for Allah’s cause, fighting against the apostate tribes forcefully resisting the Shari’ah. Ibnul-Athir related this, saying, “Ibn Yasin then said to those who obeyed him, ‘It is obligatory upon you to fight those who opposed the truth, denied the Shari’ah of Islam, and prepared to fight you. So raise for yourselves a banner, and put forward an amir to lead you.’” And with that small believing group, the Murabitin subdued the desert to the rule of Allah . As-Salawi said, “He began raiding the different tribes until he conquered all of the lands of the Sahara and crushed its tribes… His authority became known in all of the lands of the Sahara and, from those that neighbored it, of the Sudan, the Kabyle, the Masmuda, and the rest of the Maghrib, and [the news spread] that there arose a man in Kadalah, calling to Allah  and to the straight path, and ruling by what Allah had revealed, and that he was humble

and had zuhd towards the Dunya. His reputation soared throughout the lands, and his impression made its way into the people’s hearts until they loved him.” Just as he sought to please Allah by displeasing the people at the beginning of his mission, Allah caused the people to be pleased with him thereafter. They loved him and entered under his obedience. Ruling by the Shari’ah When the Shaykh of Kadalah passed away, Ibn Yasin presented the leader of the Lamtunah tribe to take over as the military leader. As-Salawi said, “‘Abdullah Ibn Yasin gathered the heads of the Sanhaja tribes and appointed Yahya Ibn ‘Umar al-Lamtuni over them, while ‘Abdullah Ibn Yasin was the amir… Yahya Ibn ‘Umar was tasked with managing the affairs of war, while ‘Abdullah Ibn Yasin oversaw affairs pertaining to religion, ruling by the Shari’ah, and collecting zakah and jizyah.” The Murabitin continued, behind their new military amir and under the direction of their faqih, ‘Abdullah Ibn Yasin, to renew the religion for the people. In the year 446AH, as al-Bakri mentions, Ibn Yasin raided Aoudaghost (in southern Mauritania today), which was the seat of the King of Ghana before he entered into Islam. Al-Bakri said, “‘Abdullah Ibn Yasin killed a man there, who was from the mixed Arabs of Kairouan and who was known for piety, righteousness, Quran recitation, and performing Hajj, and his name was Zabaqirah. The reason the Murabitin attacked them was because these mixed Arabs backed the authority and rule of the [pagan] leader of Ghana” (Al-Masalik wal-Mamalik). In the year 447AH, the Murabitin entered Sijilmasa (in southern Morocco today), and stopped all wrongdoing therein. As-Salawi said, “[‘Abdullah Ibn Yasin] changed whatever vices he found therein. He destroyed flutes and musical instruments. He burned taverns in which wines were sold. He annulled taxes and toppled the taxing offices. He effaced whatever the Book and the Sunnah obligated to be effaced. 31

And he appointed someone from Lamtunah over Sijilmasa and left for the desert.” At the end of the year 447AH, the amir Yahya Ibn ‘Umar al-Lamtuni was killed. So Shaykh Ibn Yasin appointed Yahya’s brother Abu Bakr Ibn ‘Umar to take over Yahya’s duties in Muharram of 448AH. Abu Bakr continued waging jihad for Allah’s cause under the faqih’s command like his brother Yahya before. As-Salawi said, “The Murabitin entered the city of Aghmat (east of Marrakesh) in the year 449AH. ‘Abdullah Ibn Yasin and his troops rested there for two months. He then went to Tadla and conquered it, killing anyone he found therein from its royal family, Bani Yafran. He captured Luqut al-Maghrawi [the local amir] and killed him… ‘Abdullah Ibn Yasin then headed for the lands of Tamesna and conquered it, seizing authority over it.” Ibn Yasin  would treat the apostate enemies of Allah harshly, killing and enslaving them, until news of this reached the one who sent him, the faqih who was ignorant of the reality of waging jihad. Adh-Dhahabi said, “The news of what ‘Abdullah Ibn Yasin was doing reached the faqih, who considered it a grave matter and regretted sending him. He wrote to him, criticizing the great amount of killing and enslavement done. So he replied to him: ‘Regarding your disapproval of what I have done and your regret for sending me, then you sent me to a nation engulfed in jahiliyyah. One of them would send his son and daughter out to graze livestock and the daughter would come back pregnant from her brother, and they would not disapprove of that! Their only concern was to make raids against one another and kill each other. So I did what I did, and I did not transgress the rule of Allah. Salam’” (Tarikh al-Islam). Such was the reply from Ibn Yasin to someone who only theorized for him the waging of jihad, while being far from its reality and believing the news people reported to him. After all of these conquests, the resolve of the Murabitin was directed by their shaykh and faqih towards attacking the apostate tribes of Barghawata. As-Salawi said, “It was said to him that the Barghawata were many tribes and assorted people who came together and accepted Salih Ibn Tarif the false prophet, and that they continued on this deviance and kufr. When ‘Abdullah Ibn Yasin heard of the Barghawata’s condition and the kufr that they were following, he considered it an obligation to give precedence to waging jihad against them over others, so he marched against them with the armies of the Murabitin.” It was the qadar of Allah that Ibn Yasin was wounded at the peak of battling these kuffar, attaining shahadah in the year 451AH. The author of “Al-Ightibat” wrote about him, saying, “He subdued the Maghrib until it followed the teachings of Islam, after it had almost completely lost them.” The Testament of Ibn Yasin As-Salawi said, “When death approached him, he said to them, ‘O Murabitin, indeed, I will die today. And you are in the lands of your enemy. So beware of showing cowardice or disputing, lest you falter and your power leaves. Be supporters of the truth and brothers for the sake of Allah. Beware of envying one another concerning leadership, for indeed, Allah gives His dominion to whomever He wills of His creation, 32

Article

and He gives succession on His earth to whomever He wants of His slaves.” Ibn Yasin passed away after building the core of an Islamic emirate, which started at the Senegal River in the south up to the environs of Marrakesh in the north, and then expanded to reach Andalus on the borders of France in the north at the hands of his student, Yusuf Ibn Tashfin, as well as into the depths of the African jungles to the south at the hands of his student, Abu Bakr Ibn ‘Umar. He passed away after leaving a generation of mujahidin to complete the journey, after he had established the Shari’ah of Islam by them and with them. May Allah have mercy upon Ibn Yasin, and may He bless the soldiers of the Khilafah today, those who fight every murtadd who resists ruling by the Shari’ah, those who will continue doing so, inshaallah, regardless of how many sacrifices they make, until the religion is entirely for Allah. Abu Bakr al-Lamtuni A Leader Who Spread Islam in the Lands of the Sudan In the previous section, we showed some of the efforts of the mujaddid faqih, ‘Abdullah Ibn Yasin, in forming the mujahid Murabit emirate. This was the man who, aside from establishing the emirate itself, brought up a generation to carry the banner after him. They included Yusuf Ibn Tashfin, who directed the Muslim armies northward across the sea into Andalus, where they defeated the Crusaders. And they also included the victorious leader, Abu Bakr Ibn ‘Umar, who crossed the desert sands to convey Islam and the rule of Shari’ah to Africa. That which truly distinguishes this man, Abu Bakr, is his sacrifice of everything to serve his religion and his ummah and in order to keep it united and supreme. Ibn ‘Umar was not one of those many who have claimed to be part of this Ummah in the past and present but strive instead to serve themselves and their own interests at the expense of the Ummah and its unity. The New Military Leader The march of this son and amir of Lamtunah began as he was a student of Ibn Yasin, then as a military leader of Ibn Yasin’s armies. In Muharram of the year 448AH, Abu Bakr Ibn ‘Umar assumed the military leadership of the Murabitin, succeeding his brother Yahya Ibn ‘Umar, and remained under the supervision of the faqih, Ibn Yasin, for the course of the jihad. Fighting the Rafidi Bajaliyyah In the same year (448AH), Abu Bakr Ibn ‘Umar raided Sous region, and in the year 449AH, he conquered Massa and Taroudannt. These cities were strongholds of the Rafidah in the Maghrib. As-Salawi said, “Residing there were a Rafidi people called the Bajaliyyah, which is in attribution to ‘Ali Ibn ‘Abdillah al-Bajali, the Rafidi… ‘Abdullah Ibn Yasin and Abu Bakr Ibn ‘Umar fought them until they conquered the city of Taroudannt by force, killing many of those therein. Those who remained of them returned to following the Sunnah and the Jama’ah.”

The Successor of Shaykh Ibn Yasin Completes His Journey

gathered a great army with which he invaded the Sudan and seized around ninety areas thereof.”

After eradicating the Rafidah, Ibn ‘Umar marched with his shaykh Ibn Yasin to fight against the Barghawata apostates. In the course of this war, ‘Abdullah Ibn Yasin was wounded and attained his shahadah, as we consider him. The full leadership of the Murabitin then fell to Abu Bakr Ibn ‘Umar. As-Salawi said, “The first thing he did after preparing and burying [Ibn Yasin] was to march on Barghawata, resolving to continue the war, and relying on Allah in waging jihad against them. He was severe in killing and enslaving them until they dispersed, going into hiding and into the jungles. He uprooted them, while the rest embraced Islam anew. Abu Bakr Ibn ‘Umar destroyed any trace of their call from the Maghrib, collecting their ghanaim and distributing it among the Murabitin. He then returned to the city of Aghmat.” This was another victory to be added to a series of victories achieved by Ibn ‘Umar in his war against the people of deviance and for the spread of tawhid. With that, the Dunya opened its arms to Abu Bakr Ibn ‘Umar, who had become the sole leader of the Murabitin.

Abu Bakr Ibn ‘Umar Subdues the Saharan Kuffar

Abu Bakr Ibn ‘Umar Leaves the Maghrib for the Sahara However, the situation did not remain undisturbed for Ibn ‘Umar in leading his people in the conquered lands of the Maghrib. After he achieved all of these victories, troubling news came to him. As-Salawi said, “Then a messenger arrived from the lands of the Kabyle, informing him of disorder in the desert and disputation between its people.” Here, this leader was put at a crossroads. Should he send one of his cousins to resolve the dispute? Should he go himself? If he were to go himself, would he relinquish command over his people in the Maghrib after all of his victories therein? This is where the best qualities of men showed themselves. As-Salawi said, “The amir, Abu Bakr, was a pious man, so it was horrendous to him that Muslims might kill one another while he was capable of stopping them from doing so. He found no other option, as he was appointed over them and responsible for them, than to go into the Sahara and mend the matter and uphold the course of jihad therein.” So he left everything for Allah’s sake alone. The Amir Unites the People to Fight the Mushrikin The Murabit amir journeyed into the Sahara to fix the situation and pave the way for Islamic rule therein. He then went to the Sudan as a mujahid for Allah’s cause and caller unto Him. Ibn Khaldun said, “He reached his people and alleviated the discord that came between them, thus opening the door for waging jihad in the Sudan, thereby seizing around ninety areas of their lands.” So he  did not only reconcile between his people, but he further paved the way for the Muslim armies to raid West Africa and establish the rule of Islam therein. As-Salawi said, “The journey of Abu Bakr Ibn ‘Umar to the desert was in Dhul-Qa’dah of the year 453AH. When he arrived there, he mended its affair, put it in order, and

As-Salawi mentions elsewhere that Abu Bakr Ibn ‘Umar raided the kingdom of Ghana, spreading Islam to it and its surrounding lands. “In the fifth century, the kingdom of the people of Ghana weakened and their authority dwindled, while that of the masked men neighboring them to the north – next to the Berbers – became serious, so Abu Bakr Ibn ‘Umar al-Lamtuni, the amir, marched to them.” As-Salawi mentions that Abu Bakr Ibn ‘Umar conquered those lands in the course of three months. “And he brought into Islam many of those who had not accepted it before.” Leaving the Maghrib Emirate to Ibn Tashfin To Return to Waging Jihad in the Sudan Historians mention that Abu Bakr Ibn ‘Umar  returned to the Maghrib after his cousin, Yusuf Ibn Tashfin, had become prominent. However, once he saw what his cousin achieved of conquests, he did not remove him from authority. Instead, he relinquished his own authority to him and returned to the Sahara. As-Salawi mentioned the testament of Ibn ‘Umar to Ibn Tashfin, saying, “Abu Bakr then said, ‘Indeed, I had appointed you to this command while I was responsible for it, so fear Allah  regarding the Muslims, saving me and yourself from Hellfire. And do not let anything from the affairs of your subjects be lost, for you are responsible for that.’” Al-Lamtuni: Shahid in the Sudan After Ibn ‘Umar appointed his cousin, he returned to the Sahara to wage jihad against the kuffar in Africa. As-Salawi said, “So he remained there, persisting upon waging jihad against the kuffar of the Sudan, until he achieved shahadah by a poisoned arrow that struck him in Sha’ban of the year 480AH, after he had taken authority over the entire desert up to the Dhahab mountains of the Sudan.” Thus ends the story of one of the knights of Islam. He abandoned the pleasures of the Dunya and leadership, so Allah replaced it for him with something better, as we consider him, and Allah is his judge. Ibn Kathir said, “He achieved respect in the hearts of his subjects like no other king was able to achieve. If he went out to fight an enemy, 500,000 fighters obedient to him would ride out along with him. Aside from this, he would also apply the hudud, safeguard the sanctities of Islam, protect the religion, and deal with people based upon the Shari’ah, while having a sound creed and faith, and being loyal to the ‘Abbasi state.” May Allah have mercy upon the shaykh, mujahid, and shahid Abu Bakr al-Lamtuni. And may He accept him, his da’wah, and his jihad. And may He support his grandsons from the soldiers of the Khilafah in West and North Africa and in the Sahara, those who strive to establish the religion of Allah and remove all traces of shirk in those regions. And may He grant them victory and consolidation. Amin.

33

Islam encourages bearing children for numerous reasons. Perhaps the most significant of these is to increase the Muslim population so as to strengthen the Ummah. The Shari’ah is full of evidences supporting and encouraging this. Seeking to bear children has long been the sunnah of the Prophets and Messengers. Allah’s Prophet Zakariyya  supplicated his Lord, as found in more than one place in the noble Quran – not for dominance or authority, nor gold or silver – but only to be given upright offspring. So he stood and prayed, supplicating his Lord in secret, saying, “My Lord, indeed my bones have grown weak, the hair on my head has turned white, and I have never been disappointed, my Lord, when I have called upon You. And I fear for those relatives after me, and my wife is barren, so grant for me, from Your bounty, a successor to inherit from me and from the family of Ya’qub – and make him, my Lord, pleasant [to You and Your slaves]” (Maryam 4-6). And he 34

Article Sisters

said, “My Lord, grant to me, from Your bounty, upright offspring. Indeed, You do hear supplication” (Al ‘Imran 38). And he also said, “My Lord, do not leave me alone [without a successor], and You are the best of inheritors” (Al-Anbiya 89). There is also the wife of ‘Imran, who asked Allah for a child, so He  gave Maryam to her and made her a sign for the creation. And He gave ‘Isa to Maryam and made him a prophet and a messenger from amongst those of resolve . By increasing the number of Muslims, kufr is terrified and the religion further triumphs. This equation was understood by the kuffar, while it remained absent from heedless minds. As such, we find that their priority in every war against Islam and its people is to target women and children, in order to destroy the “land” and its “crops,” as women are “arable land.” They were only called “a place for sowing seeds” (Al-Baqarah 223) because they produce progeny. Destroying the “land” and its “crops” is the policy of a spiteful enemy who seeks

to eradicate “La ilaha illallah” from the earth. But it is impossible for him to do so, as the Ummah of Muhammad  is a fertile ummah – not a barren one – and it will remain so until Allah inherits the earth and all that is upon it. However, some women might not comprehend the enemy’s policy in their war against the muwahhidin, nor do they appreciate that with the birth of every newborn Muslim, a thorn is planted into the throat of kufr and a dagger is stabbed into the flank of shirk. Nor do these women realize that by increasing the number of Muslims, the despicable are suffocated and the banners of the kuffar are lowered, just as the voices of the righteous are raised. As for the policy of birth control, it is a disease that was injected into our fertile ummah by the enemy in order to decrease the Muslim population and weaken its strength. The Prophet  ordered to increase the Muslims’ numbers, as Ma’qil Ibn Yasar said, “A man came to the Prophet  and said, ‘I have found a woman who is both noble in lineage and beautiful, but she is barren. Should I marry her?’ He said, ‘No.’ A second man came to him [with the same question], so he forbade him. Then a third man came to him, so he said, ‘Marry the affectionate woman who is fertile, for I will outnumber the [other] nations through you’” (Reported by Abu Dawud and Ibn Hibban). Likewise, the Prophet  supplicated for Anas Ibn Malik  to have many children and to be blessed with them, saying, “O Allah, increase his wealth and children, and bless him through what You have given him” (Reported by alBukhari and Muslim). Anas later said, “My daughter told me that more than 120 of my progeny were buried, and I am the wealthiest of the Ansar” (Reported by Ahmad). Al-Ahnaf Ibn Qays entered upon Mu’awiyah , who was looking at his son Yazid in front of him admiringly and then said, “O Abu Bahr, what do you say about children?” He replied, “They are the support for our backs, the fruit of our hearts, and the coolness of our eyes. We attack our enemies with them and they are what is left of us after we die. Thus, be to them as if you are a humble earth and shading sky. If they ask of you, then give to them. If they require admonition, then admonish them. Do not refrain from being generous to them, lest they become bored of your company, dislike your life, and long for your death.” Mu’awiyah said, “May Allah bless you, O Abu Bahr. They are just as you have described” (Amali al-Qali). Likewise, we will not miss this opportunity to warn every Muslim sister of another evil policy of Islam’s enemies, which is to delay marriage until a later age. This is part of the kafir plot to turn Muslimat away from their true role in life, that they were created for the tawhid of Allah  and worshiping only Him and no one else and then for serving the religion by what Allah made easy for them, including marriage, bearing children, and raising them. If only the Muslimah knew the benefits of marrying early, along with the intention to increase the population and produce righteous children who will be dutiful to her and supplicate for her and their father even after both of them die! Allah’s Messenger  said, “When a person dies, his deeds shall cease except for three: a continuous charity, beneficial knowledge, or a righteous child who supplicates for him” (Reported by Muslim from Abu Hurayrah).

He  also said, “Indeed, Allah  will raise the righteous slave’s rank in Jannah, so he will say, ‘My Lord, what have I done to receive this?’ He will say, ‘It is due to your child asking forgiveness for you’” (Reported by Ahmad and Ibn Majah from Abu Hurayrah). In his sahih, al-Bukhari titled a chapter as “Chapter: He Who Produces Children for Jihad,” and then reported from Abu Hurayrah  that Allah’s Messenger  said, “Sulayman Ibn Dawud  said, ‘Tonight, I will visit one-hundred women – or ninety-nine – and each of them will produce a knight who will wage jihad for Allah’s cause.’ His companion said to him, ‘Inshaallah.’ But he did not say, ‘Inshaallah.’ So none of them became pregnant except one woman, who gave birth to half a child. By Him in whose hand is my soul, if he had said, ‘Inshaallah,’ they would have all been knights waging jihad for Allah’s cause.” If the Muslimah knew how much support for the religion and aggravation for the kuffar is found therein, she would change her former attitude forever, in order to be from those who “do not take a step that aggravates the kuffar or do anything that harms an enemy, except that a righteous deed is written for them” (At-Tawbah 120). The Muslimah should reflect over the saying of ‘Umar , “By Allah, I force myself to have intercourse, hoping that Allah will bring forth from my loins someone who will praise Allah” (Reported by al-Bayhaqi in al-Kubra). Also, marrying off one’s daughters at what is known as a “young age” is considered a punishable crime according to the taghut laws of some so-called “Islamic” countries. As for the Shari’ah of Islam, then nothing is halal except what Allah  has permitted, and nothing is haram except what Allah has forbidden. Indeed, ‘Aishah  said, “The Prophet  married me when I was 6 years old. Then, we came to Madinah and stayed with Bani al-Harith Ibn Khazraj. I became ill and my hair started to fall out. When it grew to about shoulder length, my mother Umm Ruman came to me while I was playing with some of my friends on a swing. She called out to me, so I came to her, not knowing what she wanted with me. She then took my hand until she stopped me at the door of the house. I was breathing heavily until my breathing settled a bit. She then took some water and wiped my face and head with it. Then, she brought me into the house, where women from the Ansar were gathered, and they said, ‘For wellness and blessing and good!’ So she gave me to them and they fixed me up. I was not startled by any of this until Allah’s Messenger  came at midmorning. She then gave me to him, and I was – on that day – 9 years old” (Reported by al-Bukhari and Muslim). Once the Muslim sister knows this, she will cast anything contrary to it aside, devote herself to increasing the Ummah in lions and preparing them, making a den for them out of her house, wherein she nourishes them with tawhid and wala and bara, until she opens the den’s door for them, after their hearts have become “severe against the disbelievers and merciful to one another” (Al-Fath 29), and “humble to the believers, mighty against the disbelievers, waging jihad for Allah’s cause and not fearing the blame of any blamer” (Al-Maidah 54). And our final call is that all praise belongs to Allah, Lord of the creation.

35

As the soldiers of the Khilafah continue waging war on the forces of kufr, we take a glimpse at a number of recent operations conducted by the mujahidin of the Islamic State that have succeeded – by Allah’s blessing – in expanding the territory of the Khilafah, or terrorizing, massacring, and humiliating the enemies of Allah. These are merely a selection of the numerous operations that the Islamic State has conducted on various fronts across many regions over the course of the last few weeks. The War on Turkey On the 7th of Rabi’ al-Awwal, Abu Anas al-Manbiji and Abu ‘Umar al-Hashimi  set out and detonated their explosive vehicles on two groups of Turkish soldiers and Sahwah fighters near the villages of Waqah and Kufayr west of the city of Bab. The operations resulted in one Turkish tank being destroyed and three others being disabled, in addition to a number of murtaddin being killed and wounded. This was followed by the soldiers of the Khilafah carrying out an assault on the village of Kufayr. They succeeded in killing three murtaddin and destroying 36

News

two of their vehicles, in addition to taking a third vehicle as ghanimah before returning safely back to their positions. On the 9th of Rabi’ al-Awwal, an istishhadi operation struck a group of Turkish soldiers and Sahwah fighters near the village of Baratah west of the city of Bab. Likewise, the mujahidin disabled a Turkish tank near the village of Dana using an explosive device, and also destroyed a 4-wheel drive vehicle with a mortar round. On the 11th of Rabi’ al-Awwal, two istishhadi operations were carried out targeting the murtadd Sahwat and the murtadd Turkish army. The first was carried out by Abu ‘Abdir-Rahman ash-Shami , who detonated his explosive vehicle on a group of them in the village of Azraq west of the city of Bab, killing more than 14 murtaddin and injuring a number of others, in addition to destroying three of their vehicles. The second was carried out by Abu Ahmad as-Samrawi , who detonated his explosive vehicle on a group of them in the village of Zarzur east of the city. He succeeded in killing and injuring several murtaddin, in addition to disabling a number of their vehicles. A Turkish tank was also destroyed in the same village after

Aftermath of the attack on the Crusader celebration in Istanbul

being targeted with a guided missile. On the 12th of Rabi’ al-Awwal, the soldiers of the Khilafah destroyed two Turkish tanks and disabled a third using two guided missiles and a mortar round. On the 15th of Rabi’ al-Awwal, Islamic State tank hunters destroyed one Turkish tank and disabled another after targeting them with guided missiles west of the city of Bab. On the 16th of Rabi’ al-Awwal, during the course of confrontations with the murtadd Turkish army and Sahwat, the mujahidin stormed the village of ‘Ajami northeast of the city of Bab. An istishhadi soldier of the Khilafah  then detonated his explosive vehicle on a group of murtaddin near the village of Qunayfidh. On the 21st of Rabi’ al-Awwal, the mujahidin destroyed a tank and a BMP belonging to the murtadd Turkish army after targeting them with two guided missiles west of the city of Bab. On the 23rd of Rabi’ al-Awwal, Islamic State tank hunters – using two guided missiles – destroyed two Turkish armored vehicles west of the city of Bab. On the same day, the Halab Wilayah media office released a video titled, “The Shield of the Cross,” which featured the burning of two members of the murtadd Turkish forces, which are leading a campaign called “The Euphrates Shield,” on behalf of their Crusader masters, against the Muslims in Halab Wilayah. The video also featured a message from the soldiers of the Khilafah declaring that the murtadd Turkish government will get used to seeing scenes of its soldiers being burned alive if it insists on bombing the lands of the Islamic State. On the 2nd of Rabi’ al-Akhir, one of the soldiers of the Khilafah struck a famous nightclub in Istanbul while the Christians were celebrating their pagan holidays inside. He attacked the pagans with hand grenades as well as his assault rifle, and succeeded in killing and injuring

150 of them, doing so in revenge for Allah’s religion and in response to the order from Amirul-Muminin to target Turkey, the servant of the Cross. Baghdad Wilayah On the 7th of Rabi’ al-Awwal, an Islamic State covert unit detonated a car bomb on the dens and gatherings of the Rafidi murtaddin in the area of Sadr towards the east of Baghdad. The operation resulted in 60 murtaddin being killed and another 20 being wounded. On the 11th of Rabi’ al-Awwal, an Islamic State covert unit parked and detonated a car bomb on a gathering of Rafidi murtaddin in the area of Bawiyah towards the east of Baghdad, killing and injuring at least 80 of them. Another covert unit planted and detonated two explosive devices on a gathering of Rafidah in the area of Abu Dushayr towards the south of Baghdad, killing and injuring approximately 20 of them. On the 1st of Rabi’ al-Akhir, Abu Nawwaf al-‘Iraqi and Abu ‘Abdil-Malik al-‘Iraqi  set out and targeted a group of Rafidi murtaddin and their dens in the area of Sanak and in the middle of Baghdad. They detonated their explosive vests on them, one after the other, killing and injuring more than 100 murtaddin and destroying several of their dens. Meanwhile, Islamic State explosives units parked and detonated a car bomb on another group of Rafidi murtaddin near the New Baghdad traffic authority towards the east of the city, killing 9 of them and injuring 17 others. Ninawa Wilayah On the 6th of Rabi’ al-Awwal, Abu Khattab al-‘Iraqi  set out and detonated his explosive vehicle on a group of Rafidi soldiers and militia fighters in the neighborhood 37

Aftermath of the battle at Salam Hospital in Mosul

of Barid in the northeastern part of Mosul. He succeeded in destroying an Abrams tank and two bulldozers, in addition to killing 8 murtaddin and injuring a number of others. Another four istishhadi soldiers of the Khilafah – Abu Khattab al-Mawsili, Abu Ahmad ash-Shami, Abu Salamah ash-Shami, and Battar al- Mawsili  – set out and detonated their explosive vehicles on the murtaddin near the Salam Hospital in the southeastern part of Mosul. They succeeded in killing approximately 35 of them, in addition to destroying 5 BMPs, a bulldozer, and a Humvee, and also destroyed and disabled a number of other vehicles of varying types. This was followed by clashes in which four murtaddin were killed – one of them by a sniper – and a number of others were wounded, with the mujahidin also disabling two Humvees and a BMP, and taking a second BMP as ghanimah. On the 7th of Rabi’ al-Awwal, Abu Hamzah al-‘Iraqi  set out and detonated his explosive vehicle on a group of Rafidi soldiers and militia fighters near the Salam Hospital in the southeastern part of Mosul. He succeeded in destroying several vehicles and in killing and injuring a number of murtaddin. Another 20 murtaddin were killed and 45 others were wounded in clashes with the besieged Rafidi divisions. The clashes also led to 8 BMPs, 5 Humvees, and an Abrams tank being destroyed. The soldiers of the Khilafah also clashed with a convoy near the crossroad for the neighborhood of Sawmar, which was attempting to advance in order to support the besieged murtaddin, leading to approximately 10 of its personnel being killed and a number of others being wounded. Sometime later, Abu Islam ash-Shami  set out and detonated his explosive vehicle on a Rafidi army and Rafidi militia convoy in the neighborhood of Wahdah in the southeastern part of Mosul. He succeeded in destroying three Humvees, in 38

News

addition to killing 8 murtaddin and injuring a number of others. This was followed by clashes that led to three BMPs being burned. Clashes also took place on the eastern axis, leading to 21 murtaddin being killed, in addition to one Humvee being destroyed and another being disabled. Another 21 Rafidi soldiers and militia fighters were killed by snipers in the neighborhood of Ikha, and on the edges of the neighborhoods of Shayma, Intisar, and Nur. Hims Wilayah On the 8th of Rabi’ al-Awwal, the soldiers of the Khilafah captured 8 checkpoints in the areas of Sha’ir and Huwaysis following fierce clashes with the Nusayri army and its militias that led to more than 50 murtaddin being killed. The mujahidin also took three tanks, an autocannon, a Konkurs missile launcher and some missiles, and a variety of weapons and ammo as ghanimah. On the 9th of Rabi’ al-Awwal, the soldiers of the Khilafah continued their blessed assault on the Nusayri army and its militias in the vicinity of the city of Tadmur and succeeded in taking control of a number of important facilities and positions. They captured the Mahr Gas Company northeast of the T4 military airbase west of the city of Tadmur after first capturing the communications tower hill, the Mahr hill, and the Irtiwazah checkpoint in the vicinity of the gas company. The Nusayri army dispatched a military convoy from the city of Tadmur in an attempt to recapture the hills surrounding the gas company, but the soldiers of the Khilafah confronted the convoy, with a number of inghimasiyyin attacking it from several directions. Several murtaddin were killed and the remainder fled, with the mujahidin pursuing them and managing to kill them all. The soldiers of the Khilafah also continued

A former Nusayri military base recently liberated by the Khilafah

their advance south towards the area of Jihar and took control of 15 checkpoints in the area stretching between Mahr and Jihar, and at the Jihar gas field, in addition to the surrounding hills. In the area of Jazal northeast of Jihar, meanwhile, the soldiers of the Khilafah captured 5 Nusayri checkpoints and succeeded in taking complete control of the Jazal oilfield and the surrounding area. The confrontations resulted in approximately 112 Nusayri soldiers being killed, with the mujahidin also taking three tanks, a multiple rocket launcher, a field artillery gun, a heavy machine gun, and a supply of ammo as ghanimah. On the 10th of Rabi’ al-Awwal, the soldiers of the Khilafah launched a wide scale attack from several axes on Nusayri positions on the outskirts of the city of Tadmur, and succeeded in taking control of a number of locations. On the city’s northern axis, the mujahidin took complete control of the area of Huwaysis and the artillery hill and the Burj hill, as well as Mount Tar and Mount ‘Antarah, both of which are strategic locations, and the Tadmur military depots. As for the area south of Tadmur, the mujahidin took control of Qasr al-Hallabat, and the strategic Mount Hayyan. Meanwhile, west of the city, the mujahidin captured the Mahr Gas Company, as well as the Mahr hill and Burj hill in its vicinity. They also took control of the abandoned battalion base, the Jazal oilfield, and the Jihar gas field. On the city’s eastern axis, the soldiers of the Khilafah captured the city’s grain silos, as well as 8 checkpoints in the surrounding area, and the Talilah reserve. The confrontations were punctuated by two istishhadi operations and several inghimasi operations, and the blessed attack resulted in more than 260 murtaddin being killed and several others being taken prisoner, including an officer ranked major. The attack also resulted in a warplane being shot down near the area of Jazal, with the mujahidin

also taking 14 tanks, a BMP, 16 artillery cannons of varying calibers, a multiple rocket launcher, and two guided missile launchers with a number of missiles as ghanimah, in addition to a supply of weapons and ammo. On the 11th of Rabi’ al-Awwal, following several days of fierce confrontations with the Nusayri army and its Rafidi militias on all four sides surrounding the city of Tadmur, the soldiers of the Khilafah succeeded in taking complete control of the city, thereby bringing it back under the authority of the Shari’ah. This came following a breakdown in the murtaddin’s defenses inside the city after the mujahidin captured the citadel overlooking the entire city, the ‘Amiriyyah hill, and the neighborhood of ‘Amiriyyah to its north, in addition to capturing the city’s eastern entrance and threatening the one remaining supply route for Nusayri forces besieged between Mount Hayyan and Mount Tar northwest and southwest of the city. After taking control of the city of Tadmur, the soldiers of the Khilafah continued their advance west of the city and took control of the areas of Bayarat, Dawwah, and Muthallath Tadmur. Meanwhile, northwest of Tadmur, Islamic State forces took control of the Hayyan gas company and connected with the forces advancing from the area of the Dawwah orchards west of Tadmur. The battles resulted in approximately 100 Nusayri soldiers and Rafidi militia fighters being killed, and the mujahidin took 30 tanks, 6 BMPs, 6 122mm artillery field guns, 7 23mm autocannons, and a supply of antitank missiles and launchers, Grad rockets, and tank shells, as well as a variety of ammo as ghanimah. On the 12th of Rabi’ al-Awwal, the soldiers of the Khilafah continued their advance in the eastern countryside of Hims and succeeded in taking control of territory stretching 40 km west of Tadmur. They also reached the 39

thresholds of the T4 military airbase, the largest of the Nusayri army’s military airbases. This came when the mujahidin advanced on the international road between Tadmur and Hims and took control of the Jihar junction east of the T4 airbase, and also attacked Nusayri positions along the mountain range north of the airbase and succeeded in capturing 12 positions leading towards the air defense battalion base. This placed them in a position overlooking the battalion base. The soldiers of the Khilafah likewise attacked and took control of another air defense battalion base located southwest of the airbase, and also took control of the nearby village of Marhatan. They also launched an attack on the positions and hills in which the Nusayri army was entrenched near the area of Baridah south of the T4 airbase and took control of the Syriatel tower, and the areas of Qasr al-Hayr and Mishtal. They thereby tightened the chokehold on the airbase after advancing north, west, and south, and reaching as far as being 2 to 5 km away from the airbase. They also destroyed a T55 tank and a 122mm artillery field gun in the vicinity of the airbase. The mujahidin then began a campaign of heavy bombardment against the airbase, leading to three warplanes being destroyed. On the 14th of Rabi’ al-Awwal, the soldiers of the Khilafah made another successful advance in the vicinity of the T4 military airbase and took control of the village of Sharifah west of the airbase, as well as a Nusayri army and Rafidi militia checkpoint east of the village. As a result, the one remaining supply route to the airbase became threatened after being surrounded from the north with the capture of the abandoned battalion base, and from the east and the south with the capture of the air defense battalion base and several other positions

Aftermath of the attack on the Coptic cathedral in Cairo

40

News

‘Adan Abyan Wilayah On the 10th of Rabi’ al-Awwal, Abu Sa’d al-‘Adani  set out towards a group of Yemeni soldiers in front of the Sawlaban military base in the area of Khawr Maksar towards the east of the city of ‘Adan. He entered into their midst and detonated his explosive vest, killing and injuring 80 murtaddin. On the 18th of Rabi’ al-Awwal, Abu Hashim ar-Radfani  succeeded in passing through the murtaddin’s security checkpoints and detonating his explosive vest on a group of Yemeni intelligence personnel behind the Sawlaban military base towards the northeast of ‘Adan, where they had gathered to receive their salaries. He succeeded in killing approximately 70 of them and in injuring dozens more. Egypt On the 11th of Rabi’ al-Awwal, Abu ‘Abdillah al-Misri  carried out an istishhadi operation targeting a church next to the cathedral in the neighborhood of ‘Abbasiyyah in the middle of Cairo. He entered into the midst of the Crusaders and detonated his explosive belt, killing and injuring approximately 80 of them. Dimashq Wilayah On the 17th of Rabi’ al-Awwal, Abu Sadiq ash-Shami  succeeded in reaching a gathering of the so-called “New Syrian Army” near the Rukban refugee camp on the artificial border with Jordan two days ago. He detonated his explosive motorbike in their midst, killing and injur-

Aftermath of the attack on the Christmas market in Germany

ing dozens of them and destroying a weapons depot as well as four 4-wheel drive vehicles. Qawqaz Wilayah On the 18th of Rabi’ al-Awwal, a number of Islamic State soldiers carried out an inghimasi operation that lasted for two consecutive days and targeted security personnel in the city of Grozny in the middle of Chechnya. Clashes took place in the middle of the city, leading to a number of murtaddin being killed and wounded. Jordan On the 18th of Rabi’ al-Awwal, an attack was carried out in the city of Karak by four soldiers of the Khilafah: Muhammad Salih al-Khatib, Muhammad Yusuf al-Qarawinah, Hazim Muhammad Abu Rumman, and ‘Asim Muhammad Abu Rumman . They set out armed with assault rifles and hand grenades, and attacked a group of personnel belonging to the murtadd Jordanian security forces as well as several citizens of nations involved in the Crusader coalition. The attack began with the four mujahidin clashing with a security patrol unit and eliminating its personnel. They then attacked a security headquarters in the city and succeeded in killing a number of murtaddin inside, following which they entrenched themselves inside the Karak Castle where there were a number of Crusader citizens present. Fierce confrontations took place and lasted for several hours, during the course of which the four mujahidin attained shahadah after giving the murtaddin and Crusader citizens a taste of bitter death. The blessed operation resulted in approximately 10 murtaddin being killed, including Lieutenant Colonel Said al-Mu’ayitah, the commander of the special task force unit, and a

Crusader woman, who was a citizen of one of the nations involved in the Crusader coalition. This is in addition to 35 other murtaddin and Crusaders being wounded. Europe On the 19th of Rabi’ al-Awwal, one of the soldiers of the Khilafah – Abul-Bara at-Tunisi  – carried out an operation in which he ran over several people in the heart of the German capital, Berlin, in response to the Islamic State’s call to target the citizens of nations involved in the Crusader coalition, which is killing Muslims. He targeted a Christmas market with his truck and succeeded in killing 12 people and in injuring 48 others. Following his successful operation in Germany, the gallant knight continued his march until he reached the outskirts of the city of Milano in Italy on the 23rd of Rabi’ al-Awwal and attacked an Italian police unit, leading to him attaining shahadah – we consider him so, and Allah is his judge – following an exchange of gunfire with the Crusaders. South Baghdad Wilayah On the 2nd of Rabi’ al-Akhir, five soldiers of the Khilafah – Abu Qaswarah al-‘Iraqi, Abul-Hasan al-‘Iraqi, Abu Mus’ab ash-Shami, Muhammad al-‘Iraqi, and Abu Sayyaf ash-Shami  – set out towards the checkpoints and gatherings of the Rafidi murtaddin in the area of Mishkhab towards the south of Najaf. Four of the inghimasiyyin succeeded in killing dozens of murtaddin and in detonating their explosive vests on the Rafidah. The fifth soldier of the Khilafah, meanwhile, detonated his explosive vehicle on another group of Rafidah between Mishkhab and Qadisiyyah, and the blessed operation resulted in approximately 100 of them being killed and wounded. 41

42

Article

43

44

Article

Allah  a, certes, divisé la parole des ṣaḥawât du Châm, éparpillé leurs cœurs et jeté leur force entre eux jusqu’à ce qu’ils s’entretuent. Ceci est le résultat du fait de ne pas avoir agi en conformité avec la parole d’Allah  : {et cramponnez-vous tous ensemble au câble d’Allah et ne soyez pas divisés} [Âl ‘Imrân : 103] et ce qu’elle contient d’unicité d’Allah dans Son jugement et d’union sous un seul imâm qui applique la charia sur eux et fait la guerre aux groupes mécréants qui empêchent son application.

2

vers toi de la part de ton Seigneur va faire beaucoup croître parmi eux la rébellion et la mécréance. Nous avons jeté parmi eux l’inimitié et la haine jusqu’au Jour de la Résurrection. Toutes les fois qu’ils allument un feu pour la guerre, Allah l’éteint. Et ils s’efforcent de semer le désordre sur la terre, alors qu’Allah n’aime pas les semeurs de désordre.} [al-Mâˋidah : 64]

Lorsqu’une partie des ṣaḥawât du Châm a su que leur situation en était arrivée au même point que celle des ṣaḥawât d’Irak, sur lesquelles s’abattirent l’avilissement et la misère, ils lancèrent la rumeur de leur effort pour une union digne de la jâhiliyah au sein d’une entité illusoire dans laquelle ils se maudissent les uns les autres pour leurs intérêts personnels et partisans. Comme Allah  a dit : {Tu les croirais unis, alors que leurs cœurs sont divisés. C’est qu’ils sont des gens qui ne raisonnent pas.} [al-Ḥachr : 14]

Ainsi, quoi qu’ils essaient de s’unir et quoi qu’ils annoncent de formations, leur union illusoire disparaîtra : {Ceux qui ont pris des protecteurs en dehors d’Allah ressemblent à l’araignée qui s’est donnée maison. Or la maison la plus fragile est celle de l’araignée. Si seulement ils savaient !} [al-‘Ankabût : 41] Leur alliance, les uns aux autres, faite pour autre qu’Allah, leur cramponnement à autre qu’au câble d’Allah et leur combat dans un autre sentier que celui d’Allah font qu’ils sont trop faibles pour qu’ils puissent garder une bannière ou établir un État, après avoir prétendu l’Islam et en avoir apostasié en s’alliant aux croisés et aux apostats dans leur lutte contre ceux qui ont établi le jugement d’Allah sur terre.

Cette division est la rétribution de ce qu’ils ont commis. En effet, Allah  dit : {Et de ceux qui disent : «Nous sommes chrétiens », Nous avons pris leur engagement. Mais ils ont oublié une partie de ce qui leur a été rappelé. Nous avons donc suscité entre eux l’inimitié et la haine jusqu’au Jour de la Résurrection. Et Allah les informera de ce qu’ils faisaient.} [al-Mâˋidah : 14] Et Il dit également : {Et les Juifs disent : « La main d’Allah est fermée ! » Que leurs propres mains soient fermées, et maudits soient-ils pour l’avoir dit. Au contraire, Ses deux mains sont largement ouvertes : Il distribue Ses dons comme Il veut. Et certes, ce qui a été descendu

Les chefs des ṣaḥawât de l’apostasie ne raisonnent-il pas pour savoir que le cramponnement auquel ils ont été appelés est le cramponnement à la religion de l’Islam et au groupe des musulmans, non pas aux doctrines nationalistes et partisanes ? Mais, ils ne connaissent rien d’autre que leurs passions et le suivi aveugle. Ceux d’entre les savants des ṭawâghît et les théoriciens de l’abandon du jihâd qui leur permettent de réaliser leurs passions, ils les suivent tandis qu’ils rejettent les paroles des autres. Quant au fait de suivre ce qu’Allah a révélé comme Il a ordonné dans Sa parole : {Suivez ce qui vous a été descendu venant de votre Seigneur et ne suiv-

Avant-Propos

ez pas d’autres alliés que Lui. Mais vous vous souvenez peu.} [al-A’râf : 3] Et dans Sa parole : {Et quiconque fait scission d’avec le Messager, après que le droit chemin lui est apparu et suit un sentier autre que celui des croyants, alors Nous le laisserons comme il s’est détourné, et le brûlerons dans l’Enfer. Et quelle mauvaise destination !} [an-Nisâˋ : 115] Cela, ils ne le veulent pas. Le cheikh Muḥammad Ibn ‘Abd al-Wahhab  a dit en expliquant une partie de leur état : « Ils sont divisés dans leur religion comme Allah  a dit : {Mais ils se sont divisés en sectes, chaque secte exultant de ce qu’elle détenait.} [al-Muˋminûn : 53] Ils sont, également, divisés dans leur vie d’ici-bas et ils pensent que ceci est correct […] Le fait de contredire le détenteur du pouvoir et de ne pas se soumettre à lui est un mérite [selon eux] tandis qu’ils considèrent l’écoute et l’obéissance comme une humiliation et un rabaissement. […] Leur religion est construite sur des fondements dont le plus important est le suivi aveugle qui est la plus grande règle de tous les mécréants, les premiers comme les derniers, comme Allah  a dit : {Et c’est ainsi que Nous n’avons pas envoyé avant toi d’avertisseur en une cité, sans que ses gens aisés n’aient dit : « Nous avons trouvé nos ancêtres sur une religion et nous suivons leurs traces. »} [az-Zukhruf : 23] [Masâˋil al-Jâhiliyah] Ailleurs, le cheikh dit aussi : « Allah a ordonné de se réunir dans la religion et a interdit de s’y diviser. Allah a exposé cela de façon claire de sorte que même la masse des gens puisse le comprendre […]. Puis, la situation en est arrivée au point où la division dans les fondements de la religion et ses branches est considérée comme la science et la compréhension religieuse. Quant à la réunion dans la religion, il n’y a plus qu’un hérétique ou un fou qui appelle à cela […]. L’union complète passe par l’écoute et l’obéissance à celui qui a autorité sur nous, même si c’est un esclave d’Abyssinie. Allah a exposé ceci de la plus claire et la plus complète des manières, sous plusieurs angles, religieusement et empiriquement. Puis, ce fondement s’est trouvé ignoré par la plupart de ceux qui prétendent la science, alors qu’en est-il d’agir en conséquence ? » [alUṣûl as-Sittah] Leur union par esprit partisan et par nationalisme ainsi que leur persistance sur l’association et l’apostasie ne leur ajouteront ni force ni robustesse. Au contraire, cela ne leur ajoutera que peine sur peine en conséquence du mixage aberrant entre les dogmes et les doctrines qui divergent grandement. Cela ne fera qu’augmenter les conflits au sein de leurs rangs et les tentatives de trahison mutuelle. Et Allah ne guide pas les gens injustes. Ainsi, celui qui désire se cramponner au solide câble d’Allah, qu’il se repente à Allah et qu’il s’accroche à la religion de l’Islam et au groupe des musulmans jusqu’à la mort. Sinon, il sera du groupe de l’Enfer et de son combustible. Il a été rapporté que le messager d’Allah  a dit : « Celui qui s’accroche à une chose, il lui sera confié. » [Rapporté par an-Nasâˋî, d’après Abû Hurayrah] Le cheikh Su-

Erdogan abandonne ses serviteurs des ṣaḥawât aux nosaïrites

laymân Âl ach-Chaykh  a dit : « Celui dont le cœur s’est accroché à une chose de sorte qu’il place sa confiance et son espoir en elle, alors Allah le confie à cette chose. Ainsi, si le serviteur s’accroche à son Seigneur, à son Dieu et Maître, le Seigneur de toute chose et son Souverain, alors il sera confié à Lui et Il lui suffira, le protègera, le préservera et se chargera de lui. Quel excellent Maître et quel excellent Protecteur ! Allah  a dit : {Allah ne suffit-Il pas à Son serviteur [comme soutien] ?} [az-Zumar : 36] Quant à celui qui s’accroche à la sorcellerie et aux diables, Allah le leur confie et ils le font périr dans ce bas monde et dans l’au-delà. De manière générale, celui qui place sa confiance en autre qu’Allah, qui qu’il soit, il lui est confié et le mal l’atteindra dans ce bas monde et dans l’au-delà, à l’opposé de ce qu’il espérait. Ceci est une loi divine immuable sur Ses serviteurs et c’est Son habitude qui n’est jamais changée : quiconque est apaisé par autre qu’Allah, place sa confiance en autre que Lui et s’assujettit à une créature qui le gère, alors Allah lui donnera l’inverse de ce qu’il espérait. Ceci est connu par les textes religieux et l’expérience. Quiconque médite cela avec un œil éclairé et pénétrant s’en rendra compte par lui-même. » [Taysîr al-‘Azîz al-Ḥamîd] Il a aussi dit : « Le fait de s’accrocher peut être par le cœur comme il peut être par l’acte, tout comme il peut être par les deux ensemble. C’est-à-dire que celui dont le cœur s’accroche à quelque chose, ou son cœur et ses actes ensemble, il sera alors confié à cette chose. C’està-dire qu’Allah le confie à cette chose à laquelle il s’est accroché. Ainsi, celui dont l’âme s’accroche à Allah, qui voue ses requêtes à Allah, qui se réfugie vers Lui et s’en remet totalement à Lui, alors Il lui octroiera toute subsistance, rapprochera de lui tout ce qui est éloigné et lui facilitera tout ce qui est difficile. Quant à celui qui s’accroche à autre que Lui et se rassure par sa propre science, sa raison, ses remèdes ou ses amulettes, et s’appuie sur

3

Les soldats du ṭâghût Erdogan parmi les ṣaḥawât

sa propre force et sa puissance, alors Allah le confiera à cela et l’abandonnera. Ceci est connu par les textes religieux et l’expérience. Allah  a dit : {Et quiconque place sa confiance en Allah, Il [Allah] lui suffit.} [aṭ-Ṭalâq : 3] […] Wahb Ibn Munabbih a dit : ‘‘Allah  a révélé à Dâwud : Ô Dâwud, par Ma puissance et Ma grandeur, aucun de Mes serviteurs ne se cramponne à Moi en dehors d’une de Mes créatures – Je sais cela par son intention –, puis les sept cieux et ceux qui les habitent ainsi que les sept terres et ceux qui les habitent complotent contre lui, sans que Je ne lui donne une issue parmi eux. Par Ma puissance et Ma grandeur, aucun de Mes serviteurs ne se cramponne à une de mes créatures en dehors de Moi – Je sais cela par son intention –, sans que Je ne coupe toutes les causes des cieux d’entre ses mains et que Je ne fasse se courroucer la terre sous ses pieds. Puis, Je ne me soucie guère dans quelle vallée il périra.’’ » [Taysîr al-‘Azîz al-Ḥamîd] Le temps n’est-il pas venu pour les ṣaḥawât de l’apostasie – tout groupe confondu – de méditer sur leur situation ? Ne voient-ils pas que leur repos sur les ṭawâghît, leur alliance aux serviteurs de la croix et leur parole {« Nous allons vous obéir dans certaines choses. »} ne leur ont rien apporté si ce n’est qu’Allah les a abandonnés à leur ennemi brutal. Et c’est ainsi que l’armée nosaïrite et ses alliés rafidites sont entrés dans leurs demeures et ont violé leur sang et leurs biens dans les quartiers Est d’Alep et dans la vieille ville. Ils y sont entrés en quelques heures, sans missiles intelligents, ni drones de combat, ni coalition internationale sans égale à notre époque contemporaine. Ne méditent-ils pas ? Quant au ṭâghût des Frères apostats, Erdogan, il n’a rien fait pour ses serviteurs parmi les ṣaḥawât, si ce n’est des réunions avec les croisés criminels de Russie, des félicitations aux croisés d’Amérique à l’occasion des résultats des dernières élections présidentielles et des campagnes contre les muhâjirîn et les anṣâr qui formaient une barrière infranchissable, face aux nosaïrites dans la ville

4

Avant-Propos

d’Alep et sa campagne, avant que les ṣaḥawât de l’apostasie ne les trahissent. Oui, celui qui s’accroche à quelque chose, il lui sera alors confié. Celui donc qui s’accroche à un ṭâghût en adorant ses passions, il lui sera confié. Il l’utilisera alors pour atteindre ses intérêts personnels avant de le jeter dans la poubelle de l’Histoire avec les autres traitres. Que dire alors quand celui qui place sa confiance au ṭâghût combat sous une bannière de la jâhiliyah, dans son sentier et afin d’élever sa parole sur la terre bénite du Châm ? Si leur ṭâghût Erdogan craignait réellement pour leur honneur, il aurait envoyé ses soldats mécréants combattre contre les nosaïrites baathistes et il aurait fourni aux ṣaḥawât les armes anti-aériennes, que l’armée turque apostate possède dans son arsenal, pour faire face aux aviations russe et syrienne. Mais, il ne le fera jamais car Alep n’est pas une partie de son Etat apostat et ses frères croisés ne lui permettront jamais cela. Ainsi, il n’a pas besoin d’Alep si ce n’est pour en finir avec les apostats du PKK et les empêcher de faire trembler son trône déliquescent. Quant aux mujâhidîn muwaḥḥidîn, ils continuent d’espérer la guidée pour ceux qui s’affilient à l’Islam et à la sunnah parmi les ṣaḥawât à Alep, Idlib et ailleurs, et qui ont apostasié par nationalisme, laïcité, refus de la charia ou alliance aux mécréants. Ils continuent d’espérer qu’ils se repentent à Allah  en mécroyant aux ṭawâghît, en s’alliant pour Lui, en combattant dans Son sentier et en proclamant, ouvertement et sans honte, la religion des deux amis intimes d’Allah . En plaçant leur confiance en Allah, seul sans rien lui associer, et en se désavouant du soutien conditionné venant du ṭâghût mécréant. Et celui qui a tué un million de muhâjirîn et d’anṣâr, et souhaite se repentir, il sera alors en sécurité comme l’a dit l’émir des croyants , et l’autorité de la charia est meilleure pour lui qu’une terre gouvernée par les lois des factions et leurs coutumes. {Et quiconque place sa confiance en Allah, Il [Allah] lui suffit.} Et la louange est à Allah, le Seigneur des mondes.

mondes dans toutes les régions sous leur contrôle et autant qu’ils le peuvent.

Quelle est la situation de la Ḥisbah dans la wilâyah du Sinaï ? Louange à Allah, le Seigneur des mondes. Que la prière et la paix soient sur le prophète de la miséricorde et de la bataille, aḍ-Ḍaḥûk al-Qattâl, sur sa famille, ses compagnons et ceux qui l’ont pris pour allié. C’est par la grâce d’Allah  envers Ses serviteurs mujâhidîn dans la wilâyah du Sinaï qu’ils se sont cramponnés, tous ensemble, au câble d’Allah et ont combattu afin que la parole d’Allah soit la plus haute. Qu’ils ont enduré dans les épreuves et les difficultés alors que les juifs et les apostats se sont réunis contre eux et que les ennemis de l’Islam tentent, jour et nuit, de les atteindre et d’en finir avec eux. Mais cela n’arrivera pas, par la permission d’Allah. Allah  a dit : {32. Ils veulent éteindre avec leurs bouches la lumière d’Allah, alors qu’Allah ne veut que parachever Sa lumière, quelque répulsion qu’en aient les mécréants. 33. C’est Lui qui a envoyé Son messager avec la bonne direction et la religion de la vérité, afin qu’elle triomphe sur toute autre religion, quelque répulsion qu’en aient les associateurs.} [at-Tawbah : 32-33] Ainsi, après toutes ces machinations, la wilâyah du Sinaï n’a fait qu’augmenter en force et en puissance tandis que ses soldats n’ont fait qu’augmenter en foi et en fermeté. Ils ont continué de lutter, par leur petit groupe, contre les foules de mécréants et d’appliquer la loi du Seigneur des

6

En dépit de l’embrasement de la guerre entre l’Islam et la mécréance ici, il n’en demeure pas moins que les centres et les bureaux rattachés aux diwâns religieux (tels que le diwân de la Justice et des Doléances, le diwân de la Ḥisbah et le diwân de la Prédication) continuent d’exercer leur activité et de remplir leur fonction sur le terrain. La louange est à Allah. Nous, dans le centre de la Ḥisbah, Allah nous a permis de combattre beaucoup de manifestations de la corruption parmi lesquelles la contrebande de cigarettes, de banjo, d’herbe, de Tramadol et autres. Nous avons également interdit aux gens les péchés et les mauvaises actions telles que l’impudeur des femmes, la mixité, le fait de laisser le vêtement traîner sous les chevilles pour les hommes, le tabagisme, la musique et la possession d’appareils de réception satellitaire. Cependant, notre première préoccupation va à la guerre contre les manifestations de l’association et des innovations telles que le soufisme, la sorcellerie, la voyance et l’adoration des tombes. Le soufisme est l’une des plus graves maladies par lesquelles ont été touchés beaucoup de pays, aujourd’hui, en raison de son grand rôle dans la propagation de l’association et des innovations parmi les gens ainsi que par le fait que les voies soufies ont soumis les gens aux ṭawâghît. Peux-tu nous parler de la situation du soufisme au Sinaï ? Le soufisme au Sinaï se sépare en deux voies principales : la voie ‘allâwiyah aḥmadiyah et la voie jarîriyah. La voie aḥmadiyah est répandue dans la région d’al-Jawrah et ses environs telles que les localités de Chabbânah, d’aẓ-Ẓahîr, d’al-Malâfiyah ainsi que la localité de Chaykh Zwayyid et ses environs.

Entretien avec l‘Émir du Centre de la Hisbah dans la Wilâyah du Sinaï

Quant à la voie jarîriyah, elle a trois zawiyah principales : la zawiya d’al-‘Arab à al-Ismâ’îliyah, la zawiya de Su’ûd à ach-Charqiyah, toutes deux situées en Égypte, et la zawiyah d’ar-Rawḍah, au Sinaï, à laquelle beaucoup de zawiyas sont rattachées telles que celles d’Abû Jarîr, d’aṭṬawîl, de Ṣabbâḥ et d’autres. La voie aḥmadiyah fut créée il y a environ un demi-siècle par le damné Abû Aḥmad al-‘Allâwî al-Filasṭînî qui venait de Gaza. Son centre se trouvait dans la localité de Tûmah et la zawiya d’al-Jawrah est rattachée à cette voie. Lorsqu’al-‘allâwî décéda, il recommanda son fils Muṣṭafâ pour la succession à la tête de la zawiya et il désigna Khalaf al-Khalfât comme conseiller en raison du jeune âge de Muṣṭafâ. Ainsi, le ṭâghût Khalaf devint le cheikh de cette voie soufie et la zawiya d’al-Jawrah devint la zawiya mère. Puis, cet apostat décéda à son tour, il fut entouré dans la zawiya d’al-Jawrah et sa tombe devint un mausolée avec un dôme vert. Quant à la voie jarîriyah, elle fut créée par le ṭâghût damné ‘Îd Abû Jarîr et se concentrait dans les trois zawiyas susmentionnées : Su’ûd, al-‘Arab et ar-Rawḍah auxquelles l’Etat Islamique mettra fin immédiatement dès qu’elle le pourra, par la permission d’Allah. La voie jarîriyah est plus répandue et plus influente que la voie aḥmadiyah, tout comme elle est bien plus égarée. Quelles sont les plus graves innovations et formes d’association que pratique cette voie soufie ? L’association à Allah s’est grandement répandue dans les milieux de ces voies au point que les grands ont vieilli dessus et que les petits sont nés dessus. La calamité s’est ainsi étendue et le mal s’est intensifié. Ils croient que les morts peuvent nuire ou être utiles et leur vouent diverses sortes d’adorations telles que

l’invocation, la demande de secours, le fait de placer sa confiance en eux, d’immoler pour eux et d’effectuer la circumambulation autour de leurs tombes. Ils prétendent que les morts sont des intermédiaires entre eux et à Allah  comme il existe des intermédiaires entre les rois humains et leurs administrés. Allah est bien élevé au-dessus de ce que prétendent les idolâtres. De même, ils suivent leurs ṭawâghît et leurs cheikhs dans leur égarement et ils leur vouent écoute et obéissance aveuglément dans toutes leurs paroles et leurs actes. Tous ces faits sont partagés par toutes les voies soufies dans le monde, aujourd’hui, avec de petites divergences entre elles mais, en dehors de cela, toutes les voies soufies que nous connaissons, à propos desquelles nous avons lu ou dont nous avons entendu parler tombent dans l’association pour l’une ou l’autre de ces raisons. Les disciples de la voie aḥmadiyah croient en l’incarnation d’Allah dans toute ou une partie de Sa création ainsi qu’au fait qu’Allah et Sa création ne font qu’un. Nous cherchons refuge auprès d’Allah contre cette croyance. Et ils disent : « Allah est au repos dans tout être au repos et Il est en mouvement dans tout être en mouvement. » Allah est bien élevé au-dessus de ce qu’ils disent ! Ils vénèrent Ibn ‘Arabî, al-Ḥallâj et d’autres encore parmi les imams de la mécréance et de l’égarement. Quant à la voie jarîriyah, elle est connue pour son idolâtrie par l’adoration des tombes en vénérant les mausolées, en égorgeant pour eux et en tournant autour d’eux. Cette voie a également un rapport avec la religion des rafidites puisque l’auteur du livre qu’ils vénèrent et placent au niveau du Coran, intitulé Kitâb ach-Chi’r, est le rafidite an-Nimr al-Laythî qui vivait à Tanta. Parmi les rites d’adoration exécutés par les soufis au Sinaï, il y a ce qu’ils appellent « al-Ḥaḍrah » qui est une innovation religieuse consistant à se réunir la nuit du vendredi et la nuit du lundi pour évoquer ensemble, d’une

Une zawiya idolâtre en dehors des territoires du Califat au Sinaï

7

Cet isolement des jeunes imposé par leurs cheikhs s’est intensifié après l’établissement du Califat et la manifestation de l’appel au tawḥîd. Malgré cela, Allah a guidé beaucoup de ces jeunes vers la religion de l’Unique – Puissant et Majestueux – les menant à se repentir de leur association, à apprendre le tawḥîd et à rejoindre les rangs des mujâhidîn. Aujourd’hui, ces jeunes sont parmi ceux qui désirent le plus faire disparaître cette idolâtrie et ils ont donné de très beaux exemples d’attachement au dogme de l’alliance et du désaveu. Comment les mujâhidîn ont-ils fait face aux voies soufies dans la wilâyah du Sinaï et comment ont-ils agit envers leurs cheikhs et leurs disciples ? Le devin ṭâghût Abû Ḥirâz

seule et même voix, en bougeant leur corps et en mentionnant des paroles contenant de l’idolâtrie majeure telles que l’imploration de l’aide des morts ou la demande de leur intercession auprès d’Allah. Quelle est la relation des voies soufies avec les ṭawâghît qui gouvernent le pays ? La relation de ces soufis avec les ṭawâghît est une relation très étroite. Chaque fois qu’un gouverneur ou qu’un directeur de la sécurité intérieure était nommé, le damné Khalaf al-Khalfât, l’ex-cheikh de la voie aḥmadiyah, le visitait. Il avait de très bonnes relations avec les services de renseignements égyptiens et, durant l’occupation juive du Sinaï, la zawiya d’al-Jawrah ne bougea pas de sa place et le commandant militaire juif vint même la visiter. De même que les commandants des forces croisées appelées faussement « Forces de maintien de la paix ». Khalaf alKhalfât utilisait alors ses disciples pour montrer son influence sur le terrain. Quant à la voie jarîriyah, sa relation aux services d’Etat du ṭâghût est également très étroite puisque beaucoup d’officiers et de responsables apostats aiment cette voie et le damné Sulayman Abu Hirâz était, d’ailleurs, liée à cette voie. Quelle est la position de ces voies soufies vis-à-vis des mujâhidîn du Sinaï, avant et après l’allégeance à l’émir des croyants ? Il était tout naturel que surviennent l’inimitié et la haine entre les partisans du tawḥîd et les partisans de l’idolâtrie. D’ailleurs, Khalaf al-Khalfât était un ennemi acharné des croyants monothéistes qu’ils appelaient « as-sunniyah », c’est-à-dire les gens de la sunnah. Les ṭawâghît des voies soufies ont fait très attention à imposer une barrière entre leurs jeunes disciples et les mujâhidîn dans le sentier d’Allah, par crainte que leurs jeunes ne suivent les monothéistes et s’accrochent à la doctrine de vérité. Ceci, afin que leurs disciples restent sous leur bannière de la jâhiliyah et sur leur voie d’ignorance et d’aveuglement.

8

Après que les mujâhidîn ont lutté pour que la parole d’Allah soit la plus haute et qu’ils ont combattu les chefs de la mécréance parmi les ṭawâghît qui gouvernent par autre que ce qu’Allah a révélé, les mujâhidîn ont atteint une certaine force dans une partie de la terre du Sinaï. Ils ont ainsi eu leur mot à dire et ils ont œuvré activement pour établir la religion d’Allah sur terre et faire disparaitre les manifestations de l’idolâtrie et de la jâhiliyah. Ils ont pris la ferme résolution de ne laisser aucune voie soufie sur une terre sur laquelle s’élève la bannière du jihâd. Les mujâhidîn ont ainsi commencé à demander des comptes à ces soufis, qu’ils soient de la voie aḥmadiyah ou de la voie jarîriyah, et certains d’entre eux ont immédiatement manifesté leur repentir après avoir entendu l’appel au tawḥîd et après avoir été mis en garde contre la vilénie de l’idolâtrie. D’autres se sont détournés du tawḥîd, par la parole et les actes, alors les soldats du Califat se sont dispersés et ont établi des barrages sur les routes afin d’arrêter tous leurs chefs idolâtres. Ils les ont emprisonnés pendant trois jours afin de leur laisser la possibilité de se repentir et s’ils n’ont pas voulu se repentir, ils ont été tués. Par la grâce d’Allah, ils se sont repentis dès le premier jour et, avant eux, leurs disciples se sont repentis de leur apostasie après que les mujâhidîn leur ont éclairci les formes d’idolâtrie et d’innovations qu’ils pratiquaient. Et la louange est à Allah. Il existe encore certaines grandes zawiyas idolâtres en dehors du territoire contrôlé par le Califat, en Egypte et au Sinaï. Ce seront, par la permission d’Allah, des cibles pour les soldats du Califat, par la Ḥisbah et le jihâd, dès qu’ils en auront la capacité, œuvrant ainsi à guider les gens et à les sortir des ténèbres vers la lumière. Quel est le rôle de l’appel au tawḥîd, au sein des familles du Sinaï, dans la lutte contre l’idolâtrie en général et le soufisme en particulier ? Les soldats du Califat organisent des programmes religieux afin de prêcher les gens et leur enseigner la religion dans le cadre d’une entraide entre le centre de la Prédication et le centre de la Ḥisbah. Nous demandons à Allah  de

Entretien avec l‘Émir du Centre de la Hisbah dans la Wilâyah du Sinaï

nous accorder la réussite dans ces programmes. Nous imprimons également les livrets et les dépliants de prédication sur les sujets liés au dogme et nous les distribuons. Nous menons également des sorties sur le terrain au cours desquelles nous nous concentrons sur l’enracinement du tawḥîd au sein de la population musulmane et la mise en garde contre l’idolâtrie et l’apostasie sous toutes ses formes. Nous avons remarqué une grosse focalisation des médias sur le voyant damné Abû Ḥirâz et l’histoire de son meurtre. Qui est-il et pourquoi toute cette attention de la part des apostats ? Les hommes de la Ḥisbah ont arrêté deux voyants criminels : Sulaymân Muṣbiḥ Ḥamdân Abû Ḥirâz et Qaṭîfân Barîk ‘Îd Manṣûr. Ce sont deux voyants, deux ṭâghût qui prétendaient connaître la science de l’invisible et beaucoup de gens se rendaient chez eux pour leur demander des choses de l’invisible et leur sorcellerie pour la guérison et la bénédiction. Le dénommé Abû Ḥirâz avait 97 ans et l’autre avait pris de lui cette forme d’association. Auprès de lui, il a appris la voyance et la demande d’aide aux diables. Abû Ḥirâz faisait partie des chefs de la voie soufie jarîriyah et c’est pourquoi les médias se sont focalisés sur l’histoire de son meurtre. Il avait une grande relation avec les apostats, au point que beaucoup d’éléments du gouvernement égyptien apostat se rendaient chez lui, croyant qu’il avait le pouvoir de profiter ou de nuire, prétendant qu’il s’agissait d’un homme pieux et l’interrogeant sur les choses de l’invisible. De même pour son élève Qaṭîfân qui avait placé une colonne dans sa maison et ordonnait aux gens de tourner autour et d’y sacrifier des bêtes. Il prétendait connaître la science de l’invisible et il travaillait avec la sorcellerie. Il informait les gens des sur le lieu des objets trouvés et pendant vingt ans il a agi par cette association, après l’avoir apprise auprès du damné Abû Ḥirâz. Comment la justice a-t-elle agi envers ces deux apostats après leur arrestation ? Le juge religieux a jugé que ces deux voyants devaient être tués pour leur apostasie du fait qu’ils prétendaient connaître la science de l’invisible et qu’ils pratiquaient la voyance et la divination. Egalement parce qu’ils faisaient partie des têtes des ṭawâghît et qu’ils appelaient les gens à donner des associés à Allah dans l’adoration en qualifiant cela de piété et de bien. Allah  a dit : {[C’est Lui] qui connaît l’Invisible. Il ne dévoile Son Invisible à personne} [al-Jinn : 26] Et le prophète  a dit : « Celui qui va chez un voyant ou un devin et croit en ce qu’il dit, il a alors mécru en ce qui a été révélé à Muḥammad. » [Rapporté par Aḥmad et alḤâkim, d’après Abû Hurayrah] Ceci est le jugement d’Allah sur celui qui croit le voy-

ant, qu’en est-il alors du voyant lui-même qui se place en associé à Allah . Le messager d’Allah  a dit : « Quiconque change sa religion, tuez-le. » [Rapporté par alBukhârî, d’après Ibn ‘Abbâs] Et ‘Umar Ibn al-Khaṭṭâb  a écrit à Abû Mûsâ  : « Tuez tout sorcier et tout voyant. » [Rapporté par Ibn Abî Chaybah] Des gens ont raconté que ce voyant avait été arrêté par les soldats de l’Etat Islamique avant d’être relâché. Qu’en est-il réellement ? Ces informations sont fausses. Il n’a jamais été libéré. Il a été arrêté une seule fois et condamné, avec son ami, à être exécuté, sans demande de repentir, tandis que ses biens ont été saisis pour être placés dans la trésorerie des musulmans. Les idolâtres parmi ses disciples ont répandu beaucoup de rumeurs totalement infondées, dont certaines fables ridicules, telles que la rumeur selon laquelle l’épée n’a pu trancher sa nuque. Evidemment, cela s’est dit avant que nos frères du bureau médiatique de la wilâyah du Sinaï ne publient leurs photos avec la tête coupée. Ils ne savaient alors plus quoi dire et la louange est à Allah, le Seigneur des mondes. Quel est votre message aux idolâtres soufis dans la wilâyah du Sinaï ? Nous disons à toutes les zawiyas soufies au Sinaï et ailleurs, aussi bien aux cheikhs qu’aux disciples, que nous ne permettrons pas l’existence de voies soufies au Sinaï, en particulier, et en Egypte de manière générale. Nous ne vous souhaitons que la guidée, alors venez à une parole commune entre vous et nous, que nous n’adorions rien d’autre qu’Allah, que nous ne lui associons rien et que nous prenions pour juges le Coran et la sunnah du messager d’Allah . Nous vous disons : apprenez le tawḥîd et la foi ainsi que leurs annulatifs. Et sachez que les mujâhidîn dans le sentier d’Allah ne sont sortis et n’ont combattu que pour établir le tawḥîd et supprimer l’association. Ils ont sacrifié leur sang dans le combat contre les plus grandes nations de la mécréance sur terre, alors, par Allah, aucun blâme ne pourra les arrêter. Et sachez que, pour nous, vous êtes des associateurs mécréants et que votre sang est impur et sans valeur. Cependant, nous vous prêchons et nous vous appelons à vous repentir en vous souhaitant l’Islam et la guidée. Nous vous souhaitons de suivre la voie du dernier des prophètes  et la voie de ses compagnons et de leurs suiveurs. Tout le bien réside dans le suivi des pieux prédécesseurs et tout le mal réside dans l’innovation religieuse et le suivi des mauvais successeurs. Pour finir notre propos, nous louons Allah pour les bienfaits du tawḥîd, du jihâd et du Califat. Il est, certes, digne de louanges. Que la prière et la paix soient sur notre prophète Muḥammad, sur sa famille et ses compagnons.

9

Après que les flammes brutales des apostats – expulsées par les avions, les lance-missiles et les tanks – ont brûlé la peau et la chair des musulmans – hommes, femmes et enfants –, Allah a guéri les poitrines des adeptes de l’alliance et du désaveu en leur destinant de brûler les prisonniers des ṭawâghît. De leur côté, les « savants » des ṭawâghît et les « théoriciens » des ṣaḥawât ont condamné les flammes de la justice pour se rapprocher des trônes des mécréants ṭawâghît et en raison de l’esprit partisan de la jâhiliyah. Ils ont ainsi feint d’ignorer la divergence, feint d’oublier les preuves et pleuré pour leurs frères apostats. Puisse Allah les ressusciter avec les brûlés des ṭawâghît et les tués des ṣaḥawât dans le feu de l’Enfer pour y demeurer éternellement. Âmîn. Ces « savants » et ces « théoriciens » ont, certes, suivi les mécréants des gens du Livre {qui cachent ce qu’Allah a fait descendre du Livre et le vendent à vil prix} [al-Baqarah : 174] et les égarés innovateurs qui « ne rapportent que ce qui va dans leur sens » comme les a qualifiés Wakî’ Ibn al-Jarrâḥ  (197 H). [Abû Nu’aym, Târîkh Aṣbahân] Ils ont emprunté cette voie dans des sujets où la diver-

10

Les Flammes de la Justice

gence est acceptable afin de mettre les apostats des ṭawâghît et des ṣaḥawât au-dessus des muwaḥḥidîn mujâhidîn parmi les muhâjirîn et les anṣâr. Combien est mauvais leur jugement ! Quant au fait de feindre d’ignorer la divergence, c’est lorsqu’ils ont dissimulé ce que plus d’un parmi les savants qui expliquent les hadiths ont dit : « Les prédécesseurs ont divergé quant au fait de brûler. ‘Umar, Ibn ‘Abbâs et d’autres ont détesté cela […] et ‘Alî, Khâlid Ibn al-Walîd et d’autres ont permis cela. » [Ibn Ḥajar, Fatḥ al-Bârî] D’ailleurs, Abû Bakr aṣ-Ṣiddîq et Khâlid Ibn alWalîd  brûlèrent certains des apostats qui refusaient de verser la zakât ou qui avaient suivi les devins. Quant à ‘Alî Ibn Abî Ṭâlib , il brûla certains rafidites et c’est ainsi qu’ils tuèrent les apostats (coupables d’apostasie aggravée) de la pire des manières afin de terroriser les autres après eux et de leur donner une leçon. De plus, Abû Bakr aṣ-Ṣiddîq, ‘Alî Ibn Abî Ṭâlib, Khâlid Ibn al-Walîd et ‘Abdullah Ibn az-Zubayr  brûlèrent certains sodomites par colère pour Allah et en châtiment contre eux.

Ceci dit, lorsqu’il est face à une question au sujet de laquelle les gens ont divergé, l’individu doit la renvoyer au Livre et à la sunnah comme Allah  dit : {Sur toutes vos divergences, le jugement appartient à Allah.} [ach-Chûrâ : 10] Et Il dit également : {Puis, si vous vous disputez en quoi que ce soit, renvoyez-le à Allah et au Messager} [an-Nisâ : 59] La sunnah a montré que la base concernant le fait de brûler les êtres dotés d’une âme est l’interdiction. Abû Hurayrah  rapporte que le messager d’Allah  les envoya en mission et leur dit : « Si vous trouvez untel et untel, brûlez-les donc. » Puis, lorsqu’ils voulurent se mettre en route, le messager d’Allah  leur dit : « Je vous ai ordonné de brûler untel et untel mais il n’y a qu’Allah qui châtie par le feu. Alors, si vous les trouvez, tuez-les. » [Rapporté par alBukhârî] De plus, Ibn ‘Abbâs  rapporte que le prophète  a dit : « Ne châtiez pas par le châtiment d’Allah. » [Rapporté par al-Bukhârî] Quant au fait que les « savants » des ṭawâghît et les « théoriciens » des ṣaḥawât aient feint d’ignorer les preuves, c’est lorsqu’ils ont caché une partie de ce qu’a révélé le plus Sage des sages afin que les gens établissent la justice. Allah  a dit : {Et si vous punissez, infligez [à l’agresseur] une punition égale au tort qu’il vous a fait.} [an-Naḥl : 126] Et Il dit également : {Le talion s’applique à toutes choses sacrées. Donc, quiconque transgresse contre vous, transgressez contre lui, à transgression égale.} [al-Baqarah : 194] Et Il dit aussi : {La sanction d’une mauvaise action est une mauvaise action [une peine] identique.} [ach-Chûrâ : 40] Et Il dit encore : {Et Nous y avons prescrit pour eux vie pour vie, œil pour œil, nez pour nez, oreille pour oreille, dent pour dent. Les blessures tombent sous la loi du talion.} [al-Mâˋidah : 45] En ce qui concerne le châtiment du feu par talion, il a été rapporté le hadith des gens de ‘Ukl par al-Bukhârî et Muslim, d’après Anas Ibn Mâlik  : « Des membres de la tribu de ‘Ukl et de ‘Uraynah arrivèrent à Médine où [ils tombèrent malades] et détestèrent alors y rester. Et le prophète  de leur donner l’ordre de rejoindre [un troupeau] de chamelles laitières et de boire du lait et de l’urine de ces bêtes. En effet, ils se rendirent [à l’endroit fixe] mais une fois rétablis, ils abattirent le berger du prophète  et s’emparèrent des chamelles. Les informations arrivèrent [à Médine] au début de la journée, et le prophète  d’envoyer aussitôt à leurs trousses [quelques hommes]. On les ramena au milieu de la journée. II donna l’ordre de leur couper les mains et les pieds et de leur brûler les yeux (au fer rouge). On les jeta ensuite à al-Ḥarrah où ils périrent ainsi. » [Rapporté par al-Bukhârî et Muslim] Anas Ibn Mâlik  ajouta : « Le prophète  brûla au fer rouge leurs yeux car ils avaient, eux-mêmes, brûlé au fer rouge les yeux des bergers. » [Rapporté par Muslim] D’ailleurs, al-Bukhârî a classé, dans son Ṣaḥîḥ, le hadith des gens de ‘Ukl au chapitre : « Si l’associateur brûle le musulman, est-il brûlé à son tour ? » Ibn Ḥajar a dit : « Il a indiqué par cela que la parole du prophète : ‘‘Ne châtiez pas par le châtiment d’Allah’’ est restreinte au cas où cela n’est pas fait par talion. » En effet, crever les yeux au fer rouge consiste,

Les deux soldats turcs apostats entre les mains des mujâhidîn

en réalité, à brûler les yeux, par le feu, au moyen de piquets métallique incandescents, comme cela a été mentionné par Ibn al-Mulahhab, Ibn Baṭṭâl, Ibn al-Mulaqqan et d’autres encore parmi les savants qui ont expliqué le hadith. Ainsi, dans ces versets, le plus Sage des sages a légiféré le talion et, dans ce hadith, le véridique  a brûlé au fer rouge les yeux des gens de ‘Ukl car certains d’entre eux avaient brûlé au fer rouge les yeux de ses bergers. Ces preuves témoignent donc de la justice des flammes allumées par les muwaḥḥidîn mujâhidîn contre les prisonniers des deux ṭâghût de Jordanie et de Turquie, tout comme en témoigne l’avis de la majorité des savants. Al-Bukhârî et Muslim rapportent, d’après Anas Ibn Mâlik

, qu’un juif tua une servante, pour s’accaparer ses bijoux,

en la frappant avec une pierre. On amena cette dernière au prophète  alors qu’elle était sur le point de mourir et il lui dit : « Est-ce untel qui t’a tué ? » Elle fit signe que non par sa tête. Puis, il lui demanda une seconde fois mais elle fit signe que non par sa tête. Puis, il lui demanda une troisième fois et elle répondit que oui tout en acquiesçant par la tête. Alors, le messager d’Allah  le tua en fracassant sa tête entre deux pierres. Abû al-‘Abbâs al-Qurṭubî a dit dans son explication du hadith : « On en déduit que celui qui tue par une chose est tué par cette même chose. Les savants ont divergé mais la majorité a adopté l’avis qu’il doit être tué par ce par quoi il a tué, que ce soit par une pierre, par un bâton, par noyade, par étranglement ou autre, tant qu’il n’a pas tué par ce qui constitue une perversion comme la sodomie ou l’alcool. Dans ce cas, il est alors tué par l’épée. Leur preuve est ce hadith et la parole d’Allah  : {Donc, quiconque transgresse contre vous, transgressez contre lui, à transgression égale.} [al-Baqarah : 194] Et Sa parole : {Les blessures tombent sous la loi du talion.} [al-Mâˋidah : 45] Or, le talion repose sur l’égalité parfaite dans l’acte. Et parmi ceux-là, il en est qui

11

ṭawâghît, par lesquelles les flammes violentes s’abattent sur la tête des musulmans. Si les imposteurs de la science et de la théorisation veulent que les prisonniers des ṭawâghît soient égorgés par les couteaux de la terreur, plutôt que par les flammes de la justice, qu’ils interdissent donc à leurs alliés de continuer à bombarder la terre de l’Islam par les flammes brutales.

Les flammes de la justice consument les apostats

ont été en désaccord pour ce qui est de brûler par le feu et de tuer par le bâton, mais leur majorité considère qu’il doit être tué par cela. » Puis, il dit : « Et l’avis juste est celui de la majorité pour ce que nous avons mentionné précédemment […] et pour Sa parole : {Donc, quiconque transgresse contre vous, transgressez contre lui, à transgression égale.} [al-Baqarah : 194] Ainsi que pour le hadith des gens de ‘Uraynah [et des gens de ‘Ukl] comme nous l’avons dit plus haut. » [al-Qurṭubî, al-Mufhim] Ibn al-Qayyim a dit : « Il est avéré que le prophète fracassa la tête du juif comme ce dernier avait fracassé la tête de la servante […] C’est pourquoi le plus juste des avis est que le criminel subit ce qu’il a fait subir à la victime tant que ce n’est pas illicite envers Allah comme le fait de tuer par sodomie ou en faisant ingérer de l’alcool, et autres choses du même type. Ainsi, il est brûlé comme il a brûlé, il est jeté d’un endroit élevé comme il a jeté, il est étranglé comme il a étranglé. En effet, ceci est plus proche de la justice, plus proche de l’appellation du talion, du fait d’atteindre la vengeance et la guérison [des cœurs], ainsi que la répression exigée par le talion. » [Ibn al-Qayyim, Tahdhîb as-Sunan] Si les imposteurs de la science et de la théorisation souhaitent pleurer sur les prisonniers des ṭawâghît et disent : « Tous les soldats des ṭawâghît et leurs pilotes n’ont pas directement brûlé les musulmans ! » Eh bien, la réponse est dans le hadith des gens de ‘Ukl lui-même. Ibn al-Qayyim a dit : « Dans cette histoire, il y a la preuve qu’il fallait tuer le groupe et tous les amputer pour le crime d’un seul, et que le statut de celui qui soutient, parmi les muḥârib, est le même que ceux d’entre eux qui participent directement. En effet, il est connu que chacun d’entre eux n’a pas directement tué de lui-même et le prophète  n’a pas cherché à savoir cela. » [Ibn al-Qayyim, Zâd al-Ma’âd] Ainsi, ces soldats et ces pilotes sont une partie inséparable du groupe apostat qui combat l’Islam. C’est par leur groupe que se réalisent la force et la robustesse des

12

Les Flammes de la Justice

En conclusion, Abû al-‘Abbâs Ibn Qudâmah a dit : « Il convient à celui qui entre dans la douche de se rappeler, par sa chaleur, la chaleur de l’Enfer. La pensée du croyant ne cesse de passer sur toutes les affaires de ce bas monde afin de se rappeler, par cela, les affaires de l’au-delà car ce qui prévaut, pour le croyant, c’est l’au-delà. Ne vois-tu pas que si un vendeur de tapis, un tisserand, un charpentier et un maçon entraient dans une belle maison, le vendeur de tapis se mettrait à contempler les tapis et à réfléchir sur leur valeur, le tisserand regarderait le tissage, le charpentier regarderait la charpente et le maçon regarderait les murs. Ainsi en est-il du croyant : lorsqu’il voit de l’obscurité, il se rappelle l’obscurité de la tombe, lorsqu’il entend un son énorme, il se souvient du souffle dans la trompe, s’il voit des délices, il se rappelle les délices du Paradis et s’il voit un châtiment, il se rappelle de l’Enfer. » [Mukhtaṣar Minhâj al-Qâṣidîn] Par conséquent, en voyant les soldats des ṭawâghît et des croisés brûler, le croyant doit réfléchir et se rappeler que le feu de l’Enfer est bien plus chaud et que, le jour du Jugement, Allah  se mettra en colère comme Il ne s’est jamais mis en colère auparavant et comme Il ne se mettra plus jamais en colère. Par ce feu, Il brûlera les monothéistes désobéissants et leur corps sera consumé hormis la trace de la prosternation. Ils seront ainsi châtiés et noirciront jusqu’à devenir du charbon. Puis, Allah leur fera miséricorde par la rivière de la vie et le Paradis, comme cela est rapporté dans les deux Ṣaḥîḥ. Quant aux mécréants et aux apostats, ils y seront brûlés éternellement comme Allah le Très Haut a dit : {Certes, ceux qui ne croient pas à Nos Versets, (le Coran) Nous les brûlerons bientôt dans le Feu. Chaque fois que leurs peaux auront été consumées, Nous leur donnerons d’autres peaux en échange afin qu’ils goûtent au châtiment. Allah est certes, Puissant et Sage !} [an-Nisâˋ : 56] Celui qui persiste donc sur les grands péchés, qu’il se repente avant que ses péchés ne le mènent vers ce qu’Allah ne pardonnera pas au jour du Jugement. Certains pieux prédécesseurs ont dit : « Les péchés sont les signes précurseurs de la mécréance, tout comme le baiser est le signe précurseur du rapport sexuel, la musique est le signe précurseur de la fornication, le regard est le signe précurseur de l’amour et la maladie est le signe précurseur de la mort. » [Ibn al-Qayyim, al-Jawâb al-Kâfî] Ô Allah ! Ô Toi qui retournes les cœurs, raffermis nos cœurs sur ta religion. Âmîn

Abû Dâwûd rapporte dans ses Sunan, selon Abû Umâmah al-Bâhilî , qu’un homme a dit : « Ô messager d’Allah, donne-moi la permission de pratiquer la siyâḥah. » Le prophète  répondit : « Certes, la siyâḥah de ma communauté est le jihâd dans le sentier d’Allah. » Abû Dâwûd ne s’est pas prononcé sur le hadith alors qu’al-Ḥâkim l’a rapporté et l’a authentifié dans son Mustadrak, de même qu’il a été authentifié par ‘Abd al-Ḥaqq al-Ichbîlî et adh-Dhahabî tandis que sa chaine de transmission a été jugée bonne par an-Nawawî et al-‘Irâqî. Certaines personnes de la hijrah et du jihâd se sont trompés dans la compréhension de ce hadith en croyant que la siyâḥah (tourisme) du jihâd est celui qui est connu aujourd’hui : « Se déplacer d’un pays à un autre dans le but de se promener, d’observer et de découvrir. » [al-Mu’jam al-Wasîṭ al-Mu’âṣir] Ainsi, lorsqu’il observe avec sa mauvaise compréhension la beauté d’un pays (en direction duquel il a voyagé) avec ses montagnes, ses fleuves, ses côtes, ses arbres ou qu’il y trouve la vie paisible du fait de sa nourriture, sa boisson, sa beauté et sa tranquillité, il désigne alors l’ornement de cette vie présente et dit : « Le prophète  a dit vrai. Certes, le jihâd est le tourisme de ma communauté ! » Et c’est de cette manière que beaucoup de gens se trompés dans la compréhension du hadith et quelle différence entre la réelle signification du noble hadith et la mauvaise compréhension de beaucoup de gens ! S’il on dit : « Quelle est donc le sens du tourisme mentionné s’il ne concerne pas le voyage d’excursion connu aujourd’hui ? » La réponse est que les hadiths étranges [gharîb] s’expliquent par la langue arabe claire et avec la compréhension des pieux prédécesseurs, et non pas comme les ont défini les contemporains et les ont compris les gens de cette époque. Cela se fait en revenant aux imams de la langue et du gharîb, ceux qui ont étudié le sens du Coran et du hadith pour les générations après eux, comme les imams de la lecture du Coran et les savants du hadith ont mémorisé les mots des deux révélations. Qu’Allah les récompense de la part de l’Islam et des musulmans.

14

La Siyâḥah du Jihâd

Ibn Qutaybah  (276 H) a dit concernant l’explication de ce qui a été rapporté à propos du de la siyâḥah : « La siyâḥah signifie la séparation des contrées et l’action de parcourir la terre, comme le faisait […] les adorateurs parmi les enfants d’Israël… Le prophète  a fait comprendre qu’Allah  a dispensé les musulmans de cela et qu’il a été envoyé avec la voie droite. » [Gharîb al-Ḥadîth] Ibn al-Anbârî  (328 H) a également dit : « La siyâḥah signifie la sortie vers les alentours des pays et l’isolement loin des gens, de sorte qu’il ne participe pas au vendredi et ne se présente pas aux actions faites en commun. » [Az-Zâhir] Quant à Abû Manṣûr al-Azharî  (370 H), il a dit : « AlLayth a dit : ‘‘La siyâḥah consiste à ce que l’homme parcoure la terre pour adorer et s’inspirer la crainte, alors que la siyâḥah de cette communauté est le jeûne et présence à la mosquée de manière assidue. » [Tahdhîb al-Lughah] Donc, la siyâḥah qui n’a pas été autorisée par le prophète

 est celle qui consiste à l’ermitage qui n’a pas été légiféré par Le plus sage des Juges. Allah  a dit : {Ensuite, sur leurs

traces, Nous avons fait suivre Nos [autres] messagers, et Nous les avons fait suivre de Jésus fils de Marie et lui avons apporté l’Evangile, et mis dans les cœurs de ceux qui le suivirent douceur et mansuétude. Le monachisme qu’ils inventèrent, Nous ne le leur avons nullement prescrit. [Ils devaient] seulement rechercher l’agrément d’Allah. Mais ils ne l’observèrent pas (ce monachisme) comme il se devait. Nous avons donné leur récompense à ceux d’entre eux qui crurent. Mais beaucoup d’entre eux furent des pervers.} [al-Ḥadîd : 27] ‘Urwah Ibn az-Zubayr  a dit : « La femme de ‘Uthmân Ibn Maẓ’ûn entra chez ‘Âˋichah de mauvaise humeur et ‘Âˋichah lui demanda : ‘‘Qu’y a-t-il ?’’ Elle répondit : ‘‘Mon mari se lève la nuit et jeûne le jour.’’ Le prophète  entra et ‘Âˋichah lui expliqua cela. Ensuite, le prophète  rencontra ‘Uthmân et lui dit : ‘‘Ô ‘Uthmân, l’ermitage ne nous a pas été prescrit. Ne suis-je pas pour toi un exemple, car par Allah, je suis d’entre vous celui qui craint le plus Allah et celui qui observe le plus Ses lois. » [Rapporté par Aḥmad, Abû Dâwûd et Ibn Mâjah]

Aussi, lorsque quelques compagnons  demandèrent au prophète  l’autorisation de faire de la siyâḥah, il leur interdit de ressembler aux moines égarés et il les orienta vers ce qu’Allah  a prescrit comme voie pour la meilleure communauté qui ait surgi pour les gens : le jihâd dans le sentier d’Allah. Il y a, dans le jihâd, ce qui s’y trouve dans l’ermitage en terme d’ascétisme, d’éloignement, de rappel et d’adoration rapprochant le mujâhid lorsqu’il s’y conforme au cours de son jihâd, afin qu’il devienne, par cela, le fervent prieur de la nuit et le cavalier du jour. Ceux-là sont : {13. Une multitude d’élus parmi les premières [générations], 14. et un petit nombre parmi les dernières [générations]} [al-Wâqi’ah : 13-14] La définition donnée par les imams de la langue est appuyée par quelques hadiths faibles attribués au prophète , notamment : « Tu dois faire le jihâd car il est l’ermitage de l’Islam » [Rapporté par Aḥmad, d’après Abû Sa’îd al-Khudrî] Ou encore : « Chaque prophète a un ermitage, et l’ermitage de cette communauté est le jihâd dans le sentier d’Allah . » [Rapporté par Aḥmad, d’après Anas]. De même : « Tu dois faire le jihâd car il est l’ermitage de ma communauté. » [Rapporté par Ibn Ḥibbân, d’après Abû Dharr] Aussi, la narration du hadith de ‘Uthmân ibn Maẓ’ûn, lorsqu’il vint voir le prophète  et lui demanda : « Permets-nous de nous castrer. » Le prophète  rétorqua : « Ne fait pas partie des nôtres celui qui castre et qui se castre. Certes, la castration de ma communauté est le jeûne. » Il dit alors : « Ô messager d’Allah, permets-nous de pratiquer la siyaḥah. » Le prophète  répondit : « Certes, la siyâḥah de ma communauté est le jihâd dans le sentier d’Allah. » Il dit alors : « Permets-nous de pratiquer l’ermitage. » Le prophète  répondit : « L’ermitage de ma communauté est le fait de s’asseoir à la mosquée en attendant la prière. » [Rapporté par Ibn al-Mubârak dans az-Zuhd avec une chaine de transmission faible] Et parmi ces hadiths : « Pas de siyâḥah, ni de célibat, ni d’ermitage en Islam. » [Rapporté par ‘Abd ar-Razzâq d’après Ṭâwûs, avec une chaine de transmission détachée] Ibn Qutaybah a dit : « Sa parole : ‘‘ni d’ermitage’’ désigne les actions des moines quant au fait de jeûner sans interruption, de porter leur vêtement, de délaisser la viande et autres… Et sa parole : ‘‘ni de célibat’’ signifie le délaissement du mariage. » [Gharîb al-Ḥadîth] Ibn al-Anbârî a dit : « [l’ermite célibataire] : celui qui se coupe du monde pour Allah  en délaissant le mariage. » Ensuite, il évoqua le hadith de Ṭâwûs en disant : « L’ermitage est l’action de rester dans les lieux de culte et de délaisser la consommation de la viande. » [Az-Zâhir] Or, des textes remontant aux compagnons  et aux tâbi’în  appuient aussi les paroles des imams de la langue, notamment : « La siyâḥah de cette communauté est le jeûne. » [Rapporté par aṭ-Ṭabarî d’après ‘Â`ichah] Aussi, {ceux qui pratiquent la siyâḥah} : les jeûneurs, et {celles qui pratiquent la siyâḥah} : les jeûneuses. [Rapporté par aṭ-Ṭabarî de plusieurs prédécesseurs] Et Qutaybah a dit : « A la base, le terme de sâ`iḥ (qui pra-

tique la siyâḥah) désigne celui qui parcourt terre, et celui qui parcourt la terre est privé de plaisirs. C’est la raison pour laquelle le jeûneur s’apparente à ce dernier, étant donné qu’il se prive de manger, de boire et d’avoir des rapports. » [Gharîb al-Qurân]. Aṭ-Ṭabarî  rapporte dans son exégèse : « Certains arabes disaient : « nous pensons que le jeûneur a été appelé sâ`iḥ pour la raison que le sâ`iḥ ne transporte pas de provision avec lui. Il mange où qu’il trouve de la nourriture, c’est comme s’il avait été appelé ainsi pour cette raison. » Et encore, parmi les hadiths, figure ce que Sufyân Ibn ‘Uyaynah  a dit : « ‘Amr nous a rapporté qu’il a entendu Wahb Ibn Munabbih dire : ‘‘La siyâḥah existait chez les enfants d’Israël…’’ » Ibn ‘Uyaynah a dit : « S’il délaisse la nourriture, la boisson et les femmes, alors il a pratiqué la siyâḥah.» [Rapporté par aṭ-Ṭabarî] Al-Marwazî  (294 H) a dit : « Selon Isḥâq Ibn Suwayd [tâbi’î décédé en 131 de l’hégire], ils [les pieux prédécesseurs] considéraient que la siyâḥah était le jeûne du jour et la veillée de la nuit. » [Mukhtaṣar Qiyâm al-Layl] C’est ainsi qu’il nous apparait clairement que le sens voulu du hadith « La siyâḥah de ma communauté est le jihâd » est l’interdiction de l’ermitage des moines innovateurs et de ce qu’elle comporte comme prétentions telles que le fait de placer sa confiance, d’être ascète en matière de provision, de se détourner du mariage (et cela représente des habitudes de quelques voies soufies héritées des mécréants des gens du livre). Et le sens voulu également est l’indication de ce qui est meilleur que la siyâḥah : le jihâd dans le sentier d’Allah  et ce qu’il implique comme efforts dans l’adoration et la recherche de la rencontre d’Allah . Tout en sachant que certains pieux prédécesseurs avaient comme alternatives de la siyâḥah d’accomplir la retraite spirituelle [al-i’tikâf], la veillée de la nuit, le jeûne et la recherche de la science. Alors que d’autres l’ont remplacée par la hijrah vers Allah  qui a été associée au jihâd dans les deux révélations. ‘Abd ar-Raḥmân Ibn Zayd Ibn Aslam  (182 H) a commenté la parole du Très Haut {ceux qui pratiquent la siyâḥah} et Sa parole {celles qui pratiquent la siyâḥah} : « Il n y’a ni dans le Coran ni dans la communauté de Muḥammad de siyâḥah si ce n’est la hijrah. » [Rapporté par aṭṬabarî]. Et il a aussi dit : « Leur siyâḥah était la hijrah lorsqu’ils ont immigré vers Médine. » [Rapporté par Ibn Abî Ḥâtim] Donc, celui qui veut faire partie des gens de la siyâḥah conforme à la sunnah authentique, alors qu’il immigre et accomplisse le jihâd, et qu’il lutte pour Allah  autant qu’il peut dans le but d’observer sans relâche l’ascétisme ainsi que le rappel sur les fronts et dans les combats. Et qu’il délaisse également ce qu’Allah  déteste parmi le mal et les péchés, qu’ils soient apparents ou cachés, et parmi ceux-là figurent : la fierté, l’arrogance, la médisance, la calomnie, ainsi que le combat pour le butin et la renommée. Et Allah demeure le plus savant. Que la prière et la paix soient sur le messager d’Allah, le véridique, le digne de confiance, ainsi que sur ses épouses et ses enfants, les bons et vertueux.

15

Cinquièmement [parmi les chemins de la victoire] : La préparation. Allah  a dit : {Et préparez [pour lutter] contre eux tout ce que vous pouvez comme force.} [alAnfâl : 60] L’auteur d’Aḍwâˋ al-Bayân a dit : « C’est un ordre péremptoire de préparer tout ce qu’il est possible comme force, peu importe le niveau d’évolution qu’a atteint cette force. C’est donc un ordre péremptoire de faire avancer le développement dans les affaires de ce bas-monde. » Il est bien connu que le jihâd, aujourd’hui, est une obligation individuelle [farḍ ‘ayn] qui incombe à tout musulman et le moyen qui permet de mener à bien une obligation devient lui aussi une obligation. Le prophète  a dit : « Tirez enfants d’Ismaël. Certes, votre père était un tireur. » [Rapporté par al-Bukhârî, d’après Salamah Ibn al-Akwa’] Et il a dit : « Certes, la force est dans le tir. » [Rapporté par Muslim, d’après ‘Uqbah Ibn ‘Âmir] Aṣ-Ṣan’ânî a dit dans son explication du hadith précédent : « Ce hadith explique la force mentionnée dans le verset par le tir avec les flèches car ceci était l’arme coutumière à l’époque de la prophétie. Cependant, cela englobe le tir avec les fusils contre les idolâtres et les rebelles (musulmans). » [Subul as-Salâm] En résumé, la préparation pour la bataille en cours contre les ennemis croisés et les apostats est une obligation qui incombe à tout musulman pour qui le jihad est prescrit. Voici ce que je vais, particulièrement, évoquer, ici : 1. Ce qu’a mentionné Abû Ja’far aṭ-Ṭabarî  dans l’exégèse de la parole d’Allah  : {tout ce que vous pouvez comme force}. Il a dit : « Ce que vous êtes capable de préparer comme outils d’armement et qui seront, pour vous, une force contre eux. » [Jâmi’ al-Bayân] Ainsi, la fabrication d’armes fait partie des plus importantes choses qui aident à l’accomplissement du jihâd dans le sentier d’Allah. C’est ce que l’on appelle, aujourd’hui, l’industrie militaire et Allah l’a évoqué à plus d’un endroit dans Son livre en apportant même certains de ses détails les plus précis : {Nous lui (David) apprîmes la fabrication des cottes de mailles [labûs] afin qu’elles vous protègent contre vos violences mutuelles (la guerre). En êtes-vous donc reconnaissants ?} [al-

16

Les Chemins de la Victoire 3

Anbiyâˋ : 80] Aṭ-Ṭabarî  a dit : « Nous avons appris à Dâwud la fabrication du labûs pour vous et le terme labûs, chez les Arabes, englobe toutes les armes, que cela soit la cotte de mailles, l’armure, l’épée ou encore la lance. » Quant à Ibn Kathîr, il a dit : « Cela signifie la fabrication de cotte de mailles. » Allah  a cité les caractéristiques de la cotte de mailles en disant : {Fabrique des cottes de mailles complètes et mesure bien les mailles.} [Sabaˋ : 11] C’est-à-dire des cottes de mailles amples et longues. {Et mesure bien les mailles} : l’auteur d’Aḍwâˋ al-Bayân a dit : « Cela signifie : lors de la fabrication des cottes de mailles, fais en sorte que les anneaux et les clous soient de taille adéquate. » Ibn Kathîr rapporte d’après Qatâdah : « Avant Dâwud, la protection consistait en une plaque de fer et c’est lui le premier qui en a fait des cottes de mailles. » D’après ce qui précède, tu prends conscience de l’attention divine portée à la fabrication des cottes de mailles, au point qu’Allah les décrive en donnant des détails précis pour en faire don à Ses serviteurs. Serez-vous donc reconnaissant ? Malheureusement, beaucoup de mujâhidîn, ou la plupart, n’y prêtent aucune attention dans notre guerre face à notre ennemi. Pourtant, ce type de protection a de nombreux profits dont le plus essentiel consiste à préserver la vie du mujâhid – qui est la chose la plus précieuse à nos yeux – contre les balles de l’ennemi et les fragments de ses bombes. De plus, il confère au mujâhid une certaine sécurité en le protégeant des blessures mortelles qui pourraient l’empêcher de poursuivre le jihâd et lui faire perdre conscience sur le champ de bataille, l’exposant ainsi à la capture des ennemis. En outre, il aide le mujâhid à parvenir au lieu le plus proche de son ennemi, particulièrement pour les héros des assauts et les lions des opérations martyres. Et pour finir, nous ne sommes pas plus courageux

que le messager d’Allah  qui portait, lui-même, une cotte de mailles ainsi qu’un casque et et une épée. Il est rapporté dans Ṣaḥîḥ al-Bukhârî que ‘Âˋichah  a dit : « Le messager d’Allah  est décédé alors que son bouclier était placé en gage chez un juif de Médine pour trente mesures d’orge. » Il est également confirmé, comme le rapporte Aḥmad dans son Musnad ainsi qu’Abû Dâwud, que le prophète  est apparu le jour de la bataille d’Uḥud en portant deux cottes de mailles (une à l’avant et une à l’arrière). D’après Anas Ibn Mâlik, comme relaté dans les deux Ṣaḥîḥ, le prophète  est entré à la Mecque, l’année de la conquête, portant sur la tête un mighfar qui est une sorte de protection pour la tête ou, comme on dirait à notre époque, un casque. Par ailleurs, notre Seigneur nous a orientés vers les alliages de métaux qui sont la base pour la fabrication de toute arme aujourd’hui. Il a dit dans le récit de Dhûl Qarnyan : {« Apportez-moi des blocs de fer». Puis, lorsqu’il en eut comblé l’espace entre les deux montagnes, il dit : « Soufflez ! » Puis, lorsqu’il l’eut rendu une fournaise, il dit : « Apportez-moi du cuivre fondu, que je le déverse dessus. »} [al-Kahf : 96] C’est-à-dire : venez à moi avec de grands morceaux de fer et soufflez jusqu’à ce que le tout devienne comme du feu dû à l’intense chaleur et à l’érubescence. Ensuite, il dit {« Apportez-moi du cuivre fondu, que je le déverse dessus. »} Il a récemment été découvert que le fait de rajouter une couche de cuivre sur le fer est le meilleur moyen de durcir le fer et lui prodiguer une résistance ainsi qu’une rigidité accrues. Allah a également enseigné à Noé comment fabriquer l’arche en disant : {Et construis l’arche sous Nos yeux et d’après Notre révélation.} [Hûd : 37] Aṭ-Ṭabarî rapporte qu’Ibn ‘Abbâs  a dit : « Il ne savait pas comment fabriquer l’arche, alors Allah lui ordonna de construire l’avant de celuici tel le bec de l’oiseau. » Et le prophète  a vanté les mérites de ceux de sa communauté qui mènent bataille à bord de bateaux, comme ceci est relaté dans le hadith d’Umm Ḥarâm . [Rapporté par al-Bukhârî et Muslim] Où sont ceux qui se précipitent pour cette fabrication ? Allah  a dit : {Mais Allah attaqua les bases mêmes de leur bâtisse. Le toit s’écroula au-dessus d’eux.} [anNaḥl : 26] Il apparait de manière claire à tous ceux qui ont des notions dans le domaine des explosifs et leur utilisation que ce verset est un principe de base de la science relative à la destruction par le biais d’explosifs. Du reste, il te suffit, pour preuve de l’importance de l’industrie militaire, que le prophète  n’a jamais incité à la fabrique de quelque chose comme il l’a fait pour la fabrique du matériel de guerre. Il a dit : « Par une simple flèche, Allah fait entrer au Paradis trois hommes : celui qui la fabrique et qui espère une récompense pour avoir bien œuvré, l’archer et celui qui lui fait passer la flèche. » [Rapporté par les auteurs des quatre Sunan, d’après ‘Uqbah Ibn ‘Âmir] Qu’en est-il donc de celui qui fabrique un missile, ou un avion, ou met au point une matière explosive ? 2. La préparation médiatique : Le combat des mujâhidîn, face à leurs adversaires, se

déroule aujourd’hui sur deux axes cruciaux. Le premier est l’axe militaire et nous l’avons déjà, précédemment, évoqué. Le deuxième est le domaine du combat face aux médias sataniques qui ont dépouillé la communauté de son identité, l’ont fait dévier de la croyance authentique ainsi que de la voie de rectitude et ont ancré dans les esprits la base de la dépendance et de la défaite psychologique. De ce fait, la chaleur des obus lancés par les médias est plus dévastatrice et plus dangereuse pour cette communauté et ses hommes que les flammes des missiles lancés par les avions. C’est pour cela qu’il faut que le mujâhid, à qui Allah a permis de briser la force militaire de leurs ennemis, combatte sur un autre front qui est celui du domaine médiatique. Le prophète  a dit : « Combattez les idolâtres avec vos langues. » [Rapporté par Aḥmad, d’après Anas Ibn Mâlik] Et il a également dit : « Certes, le croyant lutte avec son épée et sa langue. Par celui qui détient mon âme dans Sa main, c’est comme si [par vos paroles] vous les transperciez avec des flèches. » [Rapporté par Aḥmad, d’après Ka’b Ibn Mâlik] Le messager d’Allah  utilisait, à son époque, l’outil médiatique le plus à même d’influer et d’avoir un impact sur ses ennemis : la poésie. At-Tirmidhî et an-Nasâˋî rapportent, d’après Anas Ibn Mâlik, que le prophète  est entré à La Mecque pour le petit pèlerinage de rattrapage [pour celui de l’an passé duquel ils avaient été privés] tandis que ‘Abdullah Ibn Rawâḥah marchait près de lui et déclamait : Ô fils de mécréants, laissez-lui la voie libre Aujourd’hui, nous vous frappons pour sa révélation D’une frappe qui fait voler la tête de son tronc Faisant oublier au bien-aimé son bien-aimé ‘Umar dit alors : « Ô Ibn Rawâḥah ! En présence du messager d’Allah  et dans l’enceinte sacrée d’Allah, tu récites de la poésie. » Le prophète  dit alors : « Laisse-le, ô ‘Umar, car ceci les touche plus rapidement qu’un tir de flèche. » En outre, tout comme le prophète se réjouit de la conversion à l’Islam de Khâlid qui était un commandant militaire, il se réjouit également de la conversion d’un des plus éminents poètes. Dans le Musnad de l’imam Aḥmad, il est relaté qu’au moment de la venue d’une délégation des anṣâr pour l’allégeance d’al-‘Aqabah, il dit à al-‘Abbâs : « Saistu qui sont ces deux hommes ? » Il dit : « Oui, celui-ci est alBarâˋ Ibn Ma’rûr, un chef au sein de son clan, et le second est Ka’b Ibn Mâlik. » Ka’b dit : « Par Allah, je n’oublierai pas la parole du messager d’Allah  : « Le poète ? » Ce à quoi il répondit : « Oui. » [Rapporté par Aḥmad] Il est également rapporté que le messager d’Allah  prenait un soin particulier à bien préparer ses poètes, il dit d’ailleurs à Al-Hassân : « Vas trouver Abû Bakr afin qu’il t’enseigne les défauts de ces gens, car c’est un maître en matière de généalogie. » [Mentionné par al-Bayhaqî dans Lubâb al-Ansâb] Et dans Ṣaḥîḥ al-Bukhârî, d’après ‘Âˋichah , Ḥassân demanda la permission au prophète  de railler poétiquement les idolâtres. Il dit : « Qu’en est-il de ma lignée ? » Ḥassân répondit : « Je te ferai sortir d’eux tout comme le cheveux sort de la pâte. » De même, le prophète  appréciait la bonne poésie. 17

Le front médiatique est un élément essentiel du jihâd

Il dit d’ailleurs : « La parole la plus véridique prononcée par un poète est celle de Labîd : ‘‘Certes, tout ce qui est en dehors d’Allah est faux.’’ » Et Umayyah Ibn Abî as-Salt faillit se convertir. » [Rapporté par al-Bukhâri et Muslim, d’après Abû Hurayrah] Le prophète  prit également un orateur pour défendre l’Islam et les musulmans en la personne de Thâbit Ibn Qays Ibn Chammâs, l’un de ceux à qui le Paradis a été promis. Lorsque que les Banû Tamîm vinrent avec leur orateur et leur poète, le prophète  dit à Thâbit Ibn Qays : « Lève-toi et réponds-leur.» Ce qu’il fit. Al-Aqra’ Ibn Ḥâbis se leva alors et dit : « Certes Mohammed a été bien pourvu, par Allah, je ne comprends pas. Notre orateur a parlé mais la parole de leur orateur est meilleure que la sienne et notre poète a parlé mais leur poète fut plus éloquent et sa parole meilleure. » Il se rapprocha alors du prophète  et dit : « Je témoigne qu’il n’y a nulle divinité digne d’être adorée en dehors d’Allah et que tu es le messager d’Allah. » [Rapporté par Abû Nu’aym dans Ma’rifat aṣ-Ṣaḥâbah, d’après Jâbir Ibn ‘Abdillah] Nous pouvons résumer les principaux objectifs des médias islamiques sous plusieurs points dont les plus importants sont : a. Défendre l’honneur des musulmans et leur dogme. Allah a dit en faisant une exception parmi les poètes : {à part ceux qui croient et font de bonnes œuvres, qui invoquent souvent le nom d’Allah et se défendent contre les torts qu’on leur fait.} [ach-Chu’arâˋ : 227] Ibn ‘Abbâs : « Ils répondent aux mécréants qui raillaient les musulmans par la poésie. » [Rapporté par aṭ-Ṭabarî] Le prophète  a dit : « Ô Ḥassân, réponds pour le messager d’Allah. Ô Allah assiste-le par l’esprit saint. » [Rapporté par al-Bukharî et Muslim, d’après Abû Hurayrah] Et Ibn Asâkir rapporte que le messager d’Allah  a dit : « Qui va défendre l’honneur des musulmans ? » Ka’b et Ibn Rawâḥah répondirent : « Moi. » Puis, Ḥassân dit : « Moi. » Il dit alors : « Oui, raille-les, toi, et tu seras assisté par l’esprit saint. » [Târîkh Dimachq] Et il dit : «

18

Les Chemins de la Victoire 3

Certes, Allah assiste Ḥassân de l’esprit saint tant qu’il défend le messager d’Allah . » [Rapporté par at-Tirmidhî, d’après ’Âˋichah] b. Élever la motivation des jeunes de la ummah et, en particulier, des mujâhidîn. Salamah Ibn al-Akwa’ a dit : « Nous sortîmes avec le prophète  en direction de Khaybar et nous marchâmes de nuit. Alors, un homme dit à ‘Âmir Ibn al-Akwa’ : ‘‘Ne nous ferais-tu pas écouter quelques-unes de tes chansons ?’’ ‘Âmir Ibn al-Akwa’ était un poète, alors il se mit à chantonner pour les gens. » [Rapporté par al-Bukhârî et Muslim] c. Dévoiler les mensonges des croyances et des mœurs des mécréants et des apostats ainsi qu’éclairer la ummah au sujet de leur civilisation poubelle et le mensonge de ce qu’ils possèdent. Sans oublier le fait de réfuter leurs attaques contre les musulmans et jeter l’effroi dans leurs cœurs. Ibn ‘Abd al-Barr rapporte, dans al-Istî’âb, qu’Ibn Sirîn a dit : « Les poètes des musulmans étaient Ḥassân Ibn Thâbit, ‘Abdullah Ibn Rawâḥah et Ka’b Ibn Mâlik. Ka’b les effrayaient par la guerre, ‘Abdullah les insultait pour leur mécréance et Ḥassân s’en prenait à leur lignée. Il m’est parvenu que la tribu de Daws a embrassé l’Islam suite à la parole de Ka’b Ibn Mâlik : Nous les avons finis à Tihâmah et à Khaybar Ensuite, nous avons rangé nos épées Nous avons demandé des nouvelles à nos épées Et si elles parlaient, leurs lames auraient dit : « Daws et Thaqîf » La tribu de Daws dit alors à elle-même : « Partez et prenez soin de vos personnes. Ne laissez pas ce qui est arrivé à Thaqîf vous arriver. » d. Rapporter une image véridique de la réalité des combats qui ont lieu entre les héros de la religion et leurs ennemis ainsi que documenter l’héroïsme des jeunes de l’Islam, par crainte qu’il ne se perde ou qu’il soit voilé par les marchands de sang.

Nous avons évoqué dans un article précèdent qui avait pour titre « Les savants du mal sont maudits et ont encouru la colère d’Allah » [qui a été publié dans le premier numéro de Rumiyah] la vraie signification de ce qu’on appelle les gens de science. Nous avons également explicité les plus importantes caractéristiques qui ont faites d’eux des imams dans la religion. Ainsi, il est devenu manifestement clair à travers la législation que les savants du mal et de l’égarement ne font aucunement partie du groupe des savants, bien qu’ils aient étudié et écrit, et quand bien même ils seraient réputés. Mais, ils sont en réalité plus semblables aux juifs qui avaient la connaissance et qui, par la suite, l’ont cachée. Même pire que cela, ils appelèrent à l’égarement. En raison du grand nombre de savants du mal, à notre époque, qui égarent les serviteurs d’Allah, il est nécessaire de mentionner leurs caractéristiques afin que les gens soient avertis de cette situation. Première caractéristique : La dissimulation de la vérité Parmi les objectifs de la science, il y a le fait qu’elle soit propagée et expliquée aux gens car leur guidée et leurs intérêts sont en relation avec celle-ci. C’est pour cette raison que le fait de cacher cette dernière et ne pas l’exposer est considéré comme étant un des plus grands péchés et la pire des actions dévastatrices. De ce fait, Allah  a pris l’engagement de tous ceux à qui Il a donné les livres et accordé la science d’exposer aux gens et de ne pas dissimuler ce dont ils ont besoin. Allah  a dit : {Allah prit, de ceux auxquels le Livre était donné, cet engagement : « Exposez-le, certes, aux gens et ne le cachez pas. » Mais ils l’ont jeté derrière leur dos et l’ont vendu à vil prix. Quel mauvais commerce ils ont fait !} [Âl ‘Imrân : 187]

20

Parmi les Caractéristiques des Savants du Mal

Voilà pourquoi le savant du mal a trahi la religion d’Allah

, a été ingrat quant au bienfait de la science et a été la cause d’égarement. Et voilà pourquoi aussi Allah  les a maudits et

a fait que la malédiction des gens soit sur lui, étant donné qu’il a trompé les gens en leur dissimulant la vérité. Allah  a dit : {Certes ceux qui cachent ce que Nous avons fait descendre en fait de preuves et de guide après l’exposé que Nous en avons fait aux gens, dans le Livre, voilà ceux qu’Allah maudit et que les maudisseurs maudissent} [al-Baqarah : 159] Parmi les choses les plus importantes que ces savants du mal ont cachées aux gens, il y a l’éclaircissement de la situation des ṭawâghît et le jugement d’Allah  sur eux, car bien entendu, Allah  nous a ordonné de nous éloigner de ces ṭawâghît et de mécroire en eux. Il a même fait de cela un principe dans le fondement du tawḥîd et de la foi. Et lorsque les gens virent leurs savants éminents faire des concessions pour les dirigeants  et se taire face à leur chirk (association) et leur corruption – jusqu’à émettre des fatwas permettant le chirk pour un intérêt –, la majorité des gens crurent alors aux ṭawâghît, s’allièrent à eux, entrèrent dans leur religion et, pire encore, devinrent leurs soldats. Et la cause de toute cette apostasie est la dissimulation et le travestissement de la vérité par les savants du mal. En effet, celui qui observe, par exemple, la péninsule arabique s’aperçoit que la famille des Salûl n’a osé faire apparaitre la mécréance et la corruption, et qu’un groupe de gens ne les a suivis dans l’apostasie, qu’à cause du comité des grands vendus, d’Ibn Bâz, d’Ibn ‘Uthaymîn, d’al-Fawzân, des Âl Chaykh contemporains et de leurs semblables. Cela en raison de leur dissimulation de la vérité et du fait qu’ils n’ont pas exposé au grand jour la situation de la famille des Salûl

aux gens. Au contraire, ils ont camouflé leurs maux en les qualifiant de détenteurs de pouvoir et en prétendant qu’ils étaient des imams légitimes. Ils ont dissimulé aux gens le statut de leur législation de ṭâghût et le jugement relatif à l’établissement des bases militaires croisées dans le pays, ainsi que le jugement de la licéité de l’intérêt usuraire. Par conséquent, beaucoup de gens ont été trompés par eux, se sont égarés et ont apostasié. Les dissimulateurs ont ainsi pris une part du fardeau de ceux qui les ont suivis, sans que le fardeau des suiveurs ne soit réduit. D’ailleurs, la situation de l’Égypte est l’un des meilleurs exemples lorsque les cheikhs d’al-Azhar et les prétendus salafistes ont été la cause de l’égarement des gens et du suivi de Hosni Moubarak et de Sissi, après lui. C’est de la même manière qu’ont procédé les Frères apostats et le parti de l’obscurité (qui se fait appelé parti de la lumière [Ḥizb an-Nûr]), lorsqu’ils ont guidé les gens vers le chirk des parlements et du vote. Cette réalité est présente dans tous les autre pays. Deuxième caractéristique : L’altération et la déformation de la législation Parmi les signes des savants du mal figurent l’altération de la législation et sa déformation (dans le cas où ils ne sont pas en mesure de la dissimuler), en utilisant des interprétations nulles des textes religieux et en changeant leurs vrais sens par de faux sens, comme Allah  l’a cité en parlant des juifs : {Il en est parmi les juifs qui détournent les mots de leur sens.} [an-Nisâ` : 47] Ensuite, ils attribuent ces déformations et interprétations nulles à Allah . Ils changent les sens voulus des textes par des sens faux et ils font croire aux gens que cela est le sens voulu dans le Livre d’Allah . Le résultat de cela est qu’ils rejettent le vrai sens et affirment le faux sens, suivant ainsi leurs prédécesseurs juifs qui avaient pour habitude d’attribuer à Allah  ce qu’ils avaient déformé comme l’a mentionné Le Très Haut : {Et il y a parmi eux certains qui roulent leurs langues en lisant le Livre pour vous faire croire que cela provient du Livre, alors qu’il n’est point du Livre ; et ils disent : « Ceci vient d’Allah », alors qu’il ne vient point d’Allah. Ils disent sciemment des mensonges contre Allah.} [Âl ‘Imrân : 78] Il s’ensuit que les savants du mal ont pour habitude de déformer les textes religieux ordonnant le jihâd, en modifiant le sens du combat et lui donnant d’autres sens, afin de détourner les gens du combat contre les mécréants et les apostats. En plus de cela, ils ont donné des significations innovatrices au jihâd au sujet desquelles Allah  n’a révélé aucune preuve. Et plus encore, elles sont en contradiction avec le sens du jihâd, comme par exemple lorsqu’ils prétendent que le jihâd est le fait de s’affilier aux armées des ṭawâghît, ou l’entrée dans le système démocratique associateur, afin de concurrencer les athées et d’instaurer Sa loi et sa législation, ou encore d’autres actions faisant sortir de l’Islam. Ces maudits justifient ces actes en disant que cela représente le point culminant de l’Islam, le vrai jihâd.

Un des savants des ṭawâghît qui attend d’être égorgé

De manière identique, ils ont intentionnellement neutralisé et délaisser les textes religieux ordonnant d’exposer clairement la vérité, sous prétexte qu’Allah  aurait ordonné cela, en utilisant comme preuve la parole du Très Haut : {Et ne vous jetez pas par vos propres mains dans la destruction.} [Al-Baqarah : 195]. Alors que le terme « tahlukah » (destruction) signifie, ici, le délaissement du jihâd, comme l’a mentionné le compagnon Abû Ayyûb al-Anṣârî  en disant : « Se jeter par ses propres mains dans la destruction signifie qu’on vive au côté de notre argent, qu’on en prenne soin et qu’on délaisse le jihâd. » [Rapporté par Abû Dâwûd] Combien sont mauvais ces savants du mal et combien sont mauvaises leurs dissimulations. Troisième caractéristique : L’obstruction du chemin d’Allah Certes, le savant du mal, de par son attitude, est un chemin d’égarement et de turpitude, soucieux d’encadrer les gens sur sa voie et de leur obstruer le chemin de la vérité, étant donné qu’il craint que son acte démente sa parole dans le cas où il expose aux gens les preuves religieuses sans maquillage ni tromperie. Pour cette raison, il déforme et modifie consciemment les textes, afin que cela soit conforme à sa situation et ses passions. Voilà pourquoi il empêche les jeunes de faire le jihâd, car il est lui-même encré dans ce bas monde, éprouvé par le délaissement du jihâd, mais aussi, car il craint de proclamer la vérité. De ce fait, il maquille le vrai par le faux et il fait de cela un principe dans son prêche, en montrant que cela est la vraie sagesse et intelligence. En réalité, il ne s’est pas contenté de dissimuler la vérité mais, au contraire, il l’a déformée et camouflée, détournée et cachée. Il a proféré sur Allah  des propos dépourvus de science, afin d’obstruer le sentier d’Allah , tout comme l’ont fait les rabbins et les moines, avant lui. Allah  a dit : {Ô vous qui croyez ! Beaucoup de rabbins et de moines dévorent, les biens des gens illégalement et [leur] obstruent le sentier d’Allah. À ceux qui thésaurisent l’or et l’argent et ne les dépensent pas dans

21

le sentier d’Allah, annonce un châtiment douloureux.} [At-Tawbah : 34] Quatrième caractéristique : L’intense préoccupation pour ce bas-monde Rien n’a poussé les savants du mal à dissimuler la vérité et la maquiller si ce n’est leur amour pour ce bas-monde et le souci qu’ils lui accordent. Personne ne les a contraints à être hypocrites et mentir sur Allah, ainsi qu’à mécroire. Toutefois, ce qui les a menés à cela est bien leur souci qu’ils accordent pour les emplois des ṭawâghît et leurs salaires. Enfin, la raison de certains d’entre eux est la préoccupation d’obtenir un rang et la proximité des ṭawâghît. D’autres ont été trompés lorsqu’ils leur ont donné l’opportunité d’être exposés sous les projecteurs de la télévision et leur ont octroyé des allocations ! Par conséquent, il est devenu difficile pour eux de s’éloigner de la célébrité et des lumières pour exposer la parole de vérité ! Il a favorisé le fait de cacher ce qu’Allah a fait descendre – parmi ce que les ṭawâghît ne désirent pas dévoiler – et il l’a vendu à vil prix. D’ailleurs, Allah  a dit : {Ceux qui cachent ce qu’Allah a fait descendre du Livre et le vendent à vil prix, ceux-là ne s’emplissent le ventre que de Feu. Allah ne leur adressera pas la parole, au Jour de la Résurrection, et ne les purifiera pas. Et il y aura pour eux un douloureux châtiment.} [Al-Baqarah : 174] Et Allah  a aussi dit : {Allah prit, de ceux auxquels le Livre était donné, cet engagement : « Exposez-le, certes, aux gens et ne le cachez pas». Mais ils l’ont jeté derrière leur dos et l’ont vendu à vil prix. Quel mauvais commerce ils ont fait !} [Âl ‘Imrân : 187]. Ibn al-Qayyim a dit : « Quiconque préfère la vie d’icibas parmi les gens de science et la favorise doit sans aucun doute dire sur Allah autre que la vérité. » [al-Fawâ`id] Cinquième caractéristique : L’habitude de délaisser le combat, semer les troubles dans les rangs, de menacer et de s’éloigner de la vérité par sa cause Et cela aussi est considéré comme une des caractéristiques des savants du mal : délaisser la vérité après avoir été convaincu par celle-ci et l’exposition du faux en soumission aux passions des ṭawâghît, afin de sauvegarder leurs intérêts mondains. Quel énorme crime et quelle grande trahison ! En effet, cela renvoie à l’histoire de Bal’âm Ibn Bâ’ûrâ` qui était une personne de la ville d’al-Jabbârîn. Or, si nous étions amenés à regrouper tous les savants du mal de notre époque, ils n’auraient même pas atteint le dixième de la science de Bal’âm, à savoir qu’Ibn ‘Abbâs  a dit : « Et il connaissait le plus grand nom d’Allah. » [Tafsîr Ibn Abî Ḥâtim]. Cela prouve le niveau élevé de sa science et certains pieux prédécesseurs ont dit : « Son prêche était entendu, il était mis à l’avant lors des situations difficiles et il faisait partie des savants des enfants d’Israël. » [Rapporté par Ibn Ḥâtim, selon Mâlik Ibn Dînâr] En dépit de tout cela, lorsqu’il a dévié de la voie juste et s’est éloigné de la vérité claire, il a été traité de chien ! C’est ainsi que lorsque Mûsâ  se rendit à al-Jabbârîn, les cousins et le peuple de Bal’âm ont dit : « Certes, Mûsâ est quelqu’un de nouveau et il a, avec lui, beaucoup de soldats

22

Parmi les Caractéristiques des Savants du Mal

et s’il nous domine, il nous détruira surement, alors invoque Allah de sorte qu’Il repousse Mûsâ et ceux qui sont avec lui. » Il dit alors : « Si j’invoque Allah pour qu’il repousse Mûsâ et ceux qui sont avec lui, je perdrais cette vie d’ici-bas et l’audelà. » Ils insistèrent jusqu’à ce qu’il céda et invoqua contre eux, et c’est ainsi qu’il s’éloigna de ce sur quoi il était. [Rapporté par Ibn Abî Ḥâtim, selon Ibn ‘Abbâs]. Allah  a dit : {175. Et raconte-leur l’histoire de celui à qui Nous avions donné Nos signes et qui s’en écarta. Le Diable, donc, l’entraîna dans sa suite et il devint ainsi du nombre des égarés. 176. Et si Nous avions voulu, Nous l’aurions élevé par ces mêmes enseignements, mais il s’inclina vers la terre et suivit sa propre passion. Il est semblable à un chien qui halète si tu l’attaques, et qui halète aussi si tu le laisses.} [al-A’râf : 175-176] Mâlik Ibn Dînâr a dit : « Mûsâ  l’envoya prêcher le roi de Madyan qui lui offrit une terre et des présents et c’est alors qu’il suivit sa religion et délaissa la religion de Mûsâ. Alors, ce verset fut révélé. » [Tafsîr d’Ibn Abî Ḥâtim] Donc, Bal’âm {s’inclina vers la terre et suivit sa propre passion}, il s’appesantit dans ce bas monde et ses délices, en se détournant des versets d’Allah  jusqu’à ce que ses passions prennent le dessus sur lui, tel un chien qui halète à vie. Mujâhid  a dit : « Comme celui qui lit le Coran et ne met pas en pratique son contenu. » [Tafsîr aṭ-Ṭabarî] Al-Qurṭubî a dit : « Et cet exemple, selon plusieurs interprétations des gens de science, est général pour tous ceux à qui le Coran est parvenu mais ne l’ont pas mis en pratique. » [Tafsîr al-Qurṭubî] Et combien sont nombreux ceux-là de nos jours ! Conclusion : Ceci ne représente que quelques caractéristiques des savants du mal qu’Allah  a exposées afin de les dévoiler et de rappeler à Ses serviteurs de s’en éloigner et de ne pas les écouter ou de prendre d’eux. Comme nous trouvons aussi qu’Allah  a mentionné leur description sans pour autant les appeler « savants », malgré leurs connaissances des lois d’Allah. En revanche, lorsqu’ils ont perdu la crainte d’Allah  et délaissé la pratique de ce qu’ils connaissaient, la science ne leur a été d’aucune utilité. Au contraire, elle a été la cause de leur malédiction, ici et dans l’au-delà. Il les a décrits avec les caractères les plus hideux et les a menacés du feu de l’Enfer. Pire que cela, Il a fait du suivi des rabbins et des moines – qui sont les prédécesseurs des savants du mal égarés de la religion d’Allah – et de leur obéissance dans leur mécréance, une forme d’association majeure les faisant sortir du cercle de cette communauté, comme Allah  l’a dit : {Ils ont pris leurs rabbins et leurs moines, ainsi que le Christ fils de Marie, comme Seigneurs en dehors d’Allah, alors qu’on ne leur a commandé que d’adorer un Dieu unique. Pas de divinité à part Lui ! Gloire à Lui ! Il est au-dessus de ce qu’ils [Lui] associent.} [at-Tawbah : 31] Ainsi, nul n’est excusé de la mécréance qu’il a commise par suivi aveugle des savants des ṭawâghît. Ce qui est obligatoire pour tout le monde, c’est de faire des efforts dans le but de rechercher la vérité et de la mettre en pratique. Et la louange est à Allah, le Seigneur des mondes.

‘Abdullah Ibn Yâsîn, le restaurateur de la charia dans les pays du Sahara Il est parmi les lois universelles d’Allah – Puissant et Majestueux – qu’à chaque fois que Ses créatures errent dans leur égarement, Il leur envoie des gens pour leur restaurer leur religion. Alors, un groupe de gens leur obéit tandis que la plupart se détourne d’eux et les muwaḥḥidîn manifestent leur désaveu de ceux qui divergent de la voie d’Allah – Puissant et Majesteux – et les combattent par l’épée jusqu’à ce qu’Allah donne le dessus à Sa religion et que la religion soit entièrement à Lui. Parmi ces restaurateurs, il y avait le prêcheur savant et mujâhid, ‘Abdullah Ibn Yâsîn . Son histoire commence avec la décision du cheikh de la tribu de Kadâlah, résidant dans le Sahara du Maghreb, Yaḥyâ Ibn Ibrâhîm, d’éclairer son peuple par les préceptes de l’Islam et de leur enseigner les lois d’Allah. C’était un homme de bien qui aimait la religion et il chercha qui sortirait avec lui pour aller prêcher son peuple. Beaucoup de prêcheurs refusèrent de sortir avec lui dans le désert en raison de la difficulté que cela comportait mais le prêcheur mujâhid ‘Abdullah Ibn Yâsîn accepta la mission et rechercha l’aide d’Allah dans son accomplissement. As-Salâwî a dit : « Un homme d’entre eux, appelé ‘Abdullah Ibn Yâsîn al-Jazûlî, répondit à l’appel. Il était parmi les étudiants brillants et les gens de bien, de religion, de piété

24

Les Leaders de l‘Emirat des Almoravides

et il maitrisait diverses sciences. Il sortit donc avec Yaḥyâ Ibn Ibrâhîm pour le désert. » C’est ainsi qu’Ibn Yâsîn supporta la solitude et la traversée du désert pour porter la religion à des gens qui s’en sont éloignés. Lorsque ‘Abdullah Ibn Yâsîn arriva aux habitations de la tribu Lamtûnah et qu’ils l’interrogèrent sur l’objet de sa venue, il les informa des lois de l’Islam qu’il était venu leur enseigner et des peines qu’il était venu appliquer. Ibn al-Athîr a dit : « Ils dirent : ‘‘Mentionne-nous la loi islamique.’’ Il leur enseigna alors les croyances de l’Islam et ses obligations. Ils dirent : ‘‘Ce que tu as mentionné au sujet de la prière et de la zakât, c’est proche de ce que nous connaissons. Quant au fait que le meurtrier doit être tué, que le voleur doit être amputé et que le fornicateur doit être fouetté ou lapidé, c’est une chose à laquelle nous ne nous plierons pas. Vas voir des autres que nous.’’ Et ils s’en allèrent. » C’est ainsi que cette tribu apostate refusa, au départ, de se soumettre à la charia, alors ‘Abdullah Ibn Yâsîn n’accepta pas de rester parmi eux sans une soumission complète à elle. Ibn Yâsîn continua vers la tribu de Kadâlah en compagnie du cheikh de cette tribu. Ibn al-Athîr a dit : « ‘Abdullah Ibn Yâsîn les appela, ainsi que les tribus avoisinantes, à la charia. Certains obéirent et d’autres se détournèrent et désobéirent. » Puis, ils le contraignirent à les quitter lorsqu’ils éprouvèrent une gêne à l’égard des lois de la charia et n’acceptèrent pas de s’y soumettre. Etant donné qu’Ibn Yâsîn n’avait pas de force à ce

L’île d’où les Almoravides se seraient élancés

moment, il voulut sortir vers le Soudan pour y prêcher mais le cheikh de la tribu Kadâlah lui demanda de rester dans une école connue (on dit qu’elle est située près du fleuve Sénégal). Ibn Khaldûn a dit : « Ils s’isolèrent alors des gens en se retirant sur une colline bordée par le Nil qui était proche de la surface de la terre en été mais qui la submergeait partiellement en hiver pour en faire des petites îles éparpillées. Ils entrèrent seuls dans les bosquets de cette colline pour se consacrer à l’adoration. » De la prédication au jihâd Allah voulut que ce prédicateur soit le noyau sain pour l’établissement d’un émirat islamique. Ibn Khaldûn a dit : « Ceux qui avaient un grain de bien dans le cœur entendirent parler d’eux et se mirent à affluer vers eux pour embrasser leur religion et se joindre à eux dans les bosquets. Lorsqu’ils atteignirent le nombre de mille hommes, leur cheikh ‘Abdullah Ibn Yâsîn leur dit : ‘‘Mille hommes ne sauraient être défaits en raison de leur petit nombre et il nous est devenu obligatoire d’établir la vérité, d’appeler à elle et de pousser la masse à s’y conformer. Sortez donc, avec nous, dans ce but.’’ Ils sortirent donc et tuèrent les réfractaires parmi les tribus de Lamtûnah et de Kadâlah. » C’est ainsi que sortit ‘Abdullah Ibn Yâsîn pour combattre dans le sentier d’Allah les tribus apostates qui refusaient de se conformer aux lois de l’Islam. Ibn al-Athîr nous rapporte cela en disant : « Ibn Yâsîn dit à ceux qui avaient obéi : ‘‘Vous devez obligatoirement combattre ceux qui ont contredit la vérité, qui ont renié les lois de l’Islam et se sont préparés pour vous combattre. Etablissez donc une bannière pour vous et désignez-vous un émir.’’ » Et par ce petit groupe de croyants, les almoravides soumirent le désert au jugement d’Allah . As-Salâwî a dit : « Il commença à attaquer les tribus jusqu’à conquérir toutes les terres du désert et soumettre ses tribus […] Il devient alors connu dans toutes les terres du désert ainsi que les terres du Soudan, les terres de Qabalah, d’al-Maṣâmidah et le reste des régions du Maghreb. Il se disait qu’un homme de Kadâlah appelle à Allah  et au droit chemin, qu’il juge par ce qu’Allah a révélé, qu’il est modeste et ascète dans ce bas monde. Son nom fut mentionné dans le monde, sa

préstence s’empara du cœur des gens et il fut apprécié des gens. » Lorsqu’au début il chercha l’agrément d’Allah en provoquant l’irritation des gens, Allah fit, ensuite, que les gens soient également satisfaits de lui, l’aiment et lui obéissent. Le gouvernement par la charia Lorsque le cheikh de la tribu de Kadâlah mourut, ‘Abdullah Ibn Yâsîn désigna l’émir de la tribu de Lamtûnah pour prendre le commandement militaire. As-Salâwî a dit : « ‘Abdullah Ibn Yâsîn réunit les chefs des tribus de Sanhadja et désigna Yaḥyâ Ibn ‘Umar al-Lamtûnî à leur tête tandis que ‘Abdullah Ibn Yâsîn était l’émir […] Yaḥyâ Ibn ‘Umar s’occupait des affaires de la guerre alors que ‘Abdullah Ibn Yâsîn s’occupait des affaires religieuses, des lois de la charia et récoltait la zakât et les taxes commerciales. » Les almoravides continuèrent ainsi, derrière leur nouvel émir militaire et avec l’orientation de leur savant ‘Abdullah Ibn Yâsîn, à restaurer aux gens leur religion. En l’an 446 H, comme le mentionne al-Bakrî, Ibn Yâsîn attaqua Aoudaghost (située, aujourd’hui, au sud de la Mauritanie) qui était la demeure du roi du Ghana avant qu’il n’embrasse l’Islam. Al-Bakrî a dit : « ‘Abdullah Ibn Yasîn y tua un homme appelé Zabâqirah qui était à moitié arabe et venait de Kairouan. Il était connu pour sa piété, sa récitation du Coran et son pèlerinage à la maison sacrée. Cependant, ils lui reprochèrent le fait d’être sous l’autorité du roi [païen] du Ghana et son gouvernement. » [al-Masâlik wa al-Mamâlik] En l’an 447 H, les almoravides entrèrent dans Sijilmassa (actuellement au sud du Maroc) et y supprimèrent l’injustice qui y régnait. As-Salâwî a dit : « Il y modifia les mauvaises choses qu’il y trouva, il y détruisit les instruments de musique et les outils de distraction futile, il incendia les maisons qui vendaient de l’alcool, il supprima les taxes ainsi que tout ce que le Coran et la sunnah commandaient de supprimer. Il y plaça, ensuite, un employé de la tribu de Lamtûnah avant de retourner dans le désert. » A la fin de cette même année, l’émir Yaḥyâ Ibn ‘Umar

25

al-Lamtûnî fut tué et le cheikh Ibn Yâsîn désigna, à sa place, son frère Abû Bakr Ibn ‘Umar au mois de Muḥarram de l’an 448 H. Il fut donc sous l’autorité du savant comme l’était son frère avant lui, poursuivant leur jihâd dans le sentier d’Allah. As-Salâwî a dit : « Les almoravides entrèrent dans la ville d’Aghmat (située à l’est de Marrakech), en l’an 449 H, et ‘Abdullah Ibn Yâsîn y résida durant deux mois pendant lesquels l’armée se reposait. Puis, il se dirigea vers Tadla qu’il conquit. Il y tua les rois de Banî Yafran qu’il trouva et il eut le dessus sur Balqûṭ qu’il tua également […] Ensuite, ‘Abdullah Ibn Yâsîn avança vers les terres de Tamesna qu’il conquit aussi et dont il s’empara. » Ibn Yâsîn  affligeait grandement les ennemis d’Allah apostats en les tuant et capturant leurs femmes et leurs enfants, au point que ces informations parvinrent à un savant, ignorant tout de la réalité des mujâhidîn, et qui écrivit à ‘Abdullah Ibn Yâsîn. Adh-Dhahabî a dit : « Le savant fut informé de ce qu’avait fait ‘Abdullah Ibn Yâsîn, ce qu’il trouva très grave et regrettable. Il lui écrivit donc en condamnant le grand nombre de tués et de femmes capturées. Ibn Yâsîn lui répondit : ‘‘Quant à ta condamnation de mes actes et tes regrets de m’avoir dirigé vers là-bas, sache que tu m’as dirigé vers un peuple de la jâhiliyah. L’un d’entre eux sort son fils et sa fille pour faire paitre les bêtes et la fille revient enceinte de son frère sans qu’ils ne condamnent cela. Ils ne pensent qu’à s’attaquer les uns les autres et à s’entretuer. J’ai donc fait ce que j’avais à faire sans transgresser la loi d’Allah. Salâm.’’ » [Târîkh al-Islâm] Ainsi répondit ‘Abdullah Ibn Yâsîn au théoricien du jihâd qui est éloigné de la réalité des faits et croit ce que les gens rapportent. Après toutes ces conquêtes, les almoravides décidèrent, sous l’orientation de leur savant, d’attaquer les tribus apostates de Berghouata. As-Salâwî a dit : « Il lui fut dit que Berghouata regroupait de nombreuses tribus qui, au départ, s’étaient réunies autour de Ṣâliḥ Ibn Ṭarîf, le voyant menteur, et que leur situation demeura alors ainsi sur l’égarement et la mécréance jusqu’à présent. Lorsque ‘Abdullah Ibn Yâsîn entendit parler de la situation de Berghouata et la mécréance de ses tribus, il vit qu’il était obligatoire de les combattre avant les autres. Il se dirigea donc vers eux, à la tête des armées almoravides. » Par le décret d’Allah , ‘Abdullah Ibn Yâsîn fut blessé lors d’une de ses batailles contre ces mécréants, en l’an 451 H, et tomba ainsi martyr. L’auteur d’al-Ightibâṭ a dit à son sujet : « Il prit le dessus sur le Maghreb jusqu’à lui faire professer les enseignements de l’Islam après qu’ils furent sur le point d’en disparaitre. » Le testament d’Ibn Yâsîn As-Salâwî a dit : « Lorsque la mort vint à lui, il leur dit : ‘‘Ô almoravides, je vais très certainement mourir aujourd’hui alors que vous êtes sur les terres de votre ennemi. Prenez donc garde à ne pas être lâches ou à vous disputer sinon vous fléchirez et perdrez votre force. Aidez-vous mutuellement dans la vérité et soyez des frères en Allah. Prenez garde à ne pas vous envier au sujet du commandement car Allah donne la royauté à qui Il veut parmi Ses créatures et Il fait hériter la terre à qui Il veut parmi Ses serviteurs. »

26

Les Leaders de l‘Emirat des Almoravides

Ibn Yâsîn s’en alla ainsi après avoir construit le noyau d’un émirat islamique qui s’étendit du fleuve Sénégal, au sud, jusqu’aux abords de Marrakech, au nord. Puis, il s’agrandit au nord, après cela, pour atteindre, par les mains de son élève Yûsuf Ibn Tâchfîn, l’Andalousie, aux frontières de la France. Au sud, il s’étendit jusqu’aux profondeurs des jungles africaines par les mains de son élève Abû Bakr Ibn ‘Umar. Il s’en alla en laissant, derrière lui, une génération de mujâhidîn pour terminer le parcours après avoir établi, avec eux, la loi de l’Islam. Qu’Allah fasse miséricorde à Ibn Yâsîn et qu’Il accorde Sa bénédiction aux soldats du Califat, aujourd’hui, qui luttent contre tout apostat refusant la gouvernance de la charia et qui n’abandonnent pas, quels que soient les sacrifices à faire, jusqu’à ce que la religion soit entièrement à Allah. Abû Bakr al-Lamtûnî, un émir qui a propagé l’Islam sur les terres du Soudan Nous avons exposé, précédemment, une partie du parcours du savant restaurateur ‘Abdullah Ibn Yâsîn dans sa formation de l’émirat almoravide mujâhid. Cet homme qui, en plus d’avoir créé un émirat, a formé une génération pour porter la bannière après lui. Parmi cette génération, on trouve Yûsuf Ibn Tâchfîn qui se dirigea, avec les armées musulmanes, vers l’Andalousie où il défit les croisés. On y trouve aussi le commandant victorieux Abû Bakr Ibn ‘Umar qui traversa le Sahara pour porter l’Islam et la charia à l’Afrique subsaharienne. Ce qui distingue l’histoire de cet homme, c’est son sacrifice de toute chose dans l’intérêt de sa religion et de sa ummah, recherchant son unité et sa suprématie. Ibn ‘Umar n’était guère de ceux qui œuvrent pour leurs intérêts personnels aux dépends de la ummah et de son unité, comme c’est le cas de beaucoup d’individus affiliés à cette ummah, dans le passé et dans le présent. Le nouveau commandant militaire Le parcours du fils et émir de Lamtûnah débuta alors qu’il était étudiant chez Ibn Yâsîn, puis commandant militaire de ses armées. Au mois de Muḥarram de l’an 448 H, Abû Bakr Ibn ‘Umar prit le commandement militaire des almoravides suite à son frère Yaḥyâ Ibn ‘Umar et poursuivit, sous la tutelle du savant Ibn Yasîn, le parcours du jihâd. L’attaque contre les rafidites bajalites En l’an 448 H, Abû Bakr Ibn ‘Umar attaqua les terres de Sousse et en l’an 449 H, il conquit Massa et Taroudant qui étaient des bastions des rafidites au Maghreb. As-Salâwî a dit dans al-Istiqṣâ : « Il s’y trouvait un peuple radifite appelé les bajalites en référence à ‘Alî Ibn ‘Abdillah al-Bajalî, le rafidite […] ‘Abdullah Ibn Yâsîn et Abû Bakr Ibn ‘Umar les combattirent jusqu’à conquérir la ville de Taroudant par la force. Ils tuèrent beaucoup de rafidites tandis que le reste d’entre eux revint à la doctrine de la sunnah et du groupe. » Le successeur du cheikh Ibn Yâsîn termine son parcours

Après l’anéantissement des rafidites, Ibn ‘Umar et son cheikh Ibn Yâsîn partirent combattre les tribus apostates de Berghouata. C’est au cours de cette guerre que fut blessé ‘Abdullah Ibn Yâsîn et qu’il tomba martyr, comme nous le considérons. Ainsi, l’émirat complet des almoravides revint à Abû Bakr Ibn ‘Umar. As-Salâwî a dit : « La première chose qu’il fit après avoir préparé et enterré Ibn Yâsîn fut de se diriger vers Berghouata pour leur faire la guerre, plaçant sa confiance en Allah dans son jihâd. Il les affligea lourdement en les tuant et capturant leurs femmes et enfants jusqu’à ce qu’ils se dispersent dans les bosquets. Il les extermina ainsi en grande partie et le reste embrassa l’Islam une nouvelle fois. Abû Bakr Ibn ‘Umar effaça du Maghreb toute trace de leur prêche, il rassembla le butin et le partagea entre les almoravides avant de retourner vers la ville d’Aghmat. » Ceci est une autre victoire à ajouter à la série de victoire d’Ibn ‘Umar dans sa guerre contre les égarés et pour la propagation du tawḥîd. Par cela également, ce bas monde ouvrit les bras à Abû Bakr Ibn ‘Umar qui devint l’unique commandant des almoravides.

une armée nombreuse pour envahir les terres du Soudan où il s’empara ainsi de près de quatre-vingt-dix habitations. »

Abû Bakr Ibn ‘Umar quitte le Maghreb pour se diriger vers le Sahara

Les historiens mentionnent qu’Abû Bakr Ibn ‘Umar  retourna au Maghreb après que son cousin Yûsuf Ibn Tâchfîn y soit devenu très populaire. Mais lorsqu’il vit toutes les conquêtes de son cousin, il ne lui disputa pas l’autorité du Maghreb et se retira pour lui laisser la place, s’en retournant au Sahara. As-Salâwî a rapporté, dans al-Istiqṣâ, la recommandation d’Ibn ‘Umar à Ibn Tâchfîn : « Abû Bakr dit : ‘‘Je t’ai mis à la tête de cette affaire alors que j’en suis responsable, crains donc Allah  envers les musulmans et préserve-moi, ainsi que toi, de l’Enfer. Et ne perds rien des affaires de tes administrés car tu en es responsable.’’ »

Cependant, Ibn ‘Umar ne put demeurer très longtemps au Maghreb conquis pour diriger son peuple puisqu’après toutes ses victoires, de mauvaises nouvelles lui parvinrent. As-Salâwî a dit : « Un messager des terres de Qabalah vint à lui et l’informa des troubles qui avaient lieu dans le Sahara et de la discorde survenue entre ses habitants. » Ici, le commandant se trouva à la croisée des chemins : devait-t-il envoyer l’un de ses cousins pour régler la situation ou y aller lui-même ? Et s’il y allait lui-même, allait-il abandonner la gouvernance de son peuple au Maghreb après toutes ces victoires qu’il y a remportées ? C’est ici que les vrais hommes se manifestent. As-Salâwî a dit : « L’émir Abû Bakr était un homme pieux alors il lui était insupportable que les musulmans s’entretuent tandis qu’il avait la capacité de les faire cesser. Il ne trouva pas qu’une autre solution était possible alors qu’il était leur émir et responsable d’eux. Il décida donc de sortir en direction des terres du Sahara afin de corriger sa situation et d’y établir les lignes du jihâd. » Ainsi, il délaissa tout dans le sentier d’Allah seul. L’émir unifie les gens autour du combat contre les idolâtres L’émir almoravide se dirigea vers le Sahara dont il corrigea la situation et où il rétablit le jugement de l’Islam. Puis, il sortit pour les terres du Soudan pour y accomplir le jihâd dans le sentier d’Allah. Ibn Khaldûn a dit : « Il rejoignit son peuple et régla les troubles qu’il y avait entre les gens avant d’ouvrir la porte du jihâd contre le Soudan. Il s’empara ainsi de près de quatre-vingt-dix habitations de ses terres. » Ainsi, il ne se contenta pas de régler la situation de son peuple mais il prépara également l’invasion de l’Afrique de l’ouest par les armées musulmanes afin d’y établir la loi d’Allah. As-Salâwî a dit : « Le voyage d’Abû Bakr Ibn ‘Umar au Sahara eut lieu au mois de Dhû al-Qi’dah de l’an 453 H. Lorsqu’il y parvint, il y régla les problèmes et y réorganisa les choses avant de réunir

Abû Bakr Ibn ‘Umat soumet les mécréants du Sahara As-Salâwî mentionne, à un autre endroit, qu’Abû Bakr Ibn ‘Umar attaqua le royaume du Ghana et y propagea, ainsi que dans ses alentours, l’Islam : « Puis, durant le cinquième siècle de l’hégire, les gens du Ghana virent leur royaume s’affaiblir et leur situation s’effondrer tandis que la situation de leurs voisins du nord, situés après les berbères, s’empira. L’émir Abû Bakr Ibn ‘Umar al-Lamtûnî se dirigea alors vers eux. » As-Salâwî mentionne qu’Abû Bakr Ibn ‘Umar conquit sur ces terres une étendue de trois mois de marche et « il poussa beaucoup d’entre eux, parmi ceux qui ne l’avaient pas encore fait, à embrasser l’Islam ». Il laisse l’émirat du Maghreb à Ibn Tâchfîn et retourne faire le jihâd au Soudan

Abû Bakr al-Lamtûnî martyr sur les terres du Soudan Après avoir exhorté son cousin, Ibn ‘Umar s’en retourna vers le Sahara pour accomplir le jihâd contre les mécréants d’Afrique. As-Salâwî a dit : « Il s’y établit et persista sur le jihâd contre les mécréants du Soudan jusqu’à tomber martyr par une flèche empoisonnée qui le toucha au mois de Cha’bân de l’an 480 H. Ceci, après que tout le Sahara lui soit acquis jusqu’aux montagnes d’or, sur les terres du Soudan. » Ainsi se tourna la page d’un cavalier parmi les cavaliers de l’Islam qui abandonna les plaisirs de ce bas monde et du commandement. Alors, Allah lui donna mieux que cela en échange. Ibn Kathîr a dit : « Il eut une prestance qu’aucun autre roi n’eut. Cinq cent mille combattants obéissant sortaient avec lui lorsqu’il allait combattre l’ennemi. En plus de cela, il appliquait les peines et préservait les sacralités de l’Islam. Il encadrait la religion et faisait marcher les gens dans le sens de la religion tout en ayant un dogme et une religion corrects et en s’alliant à l’État abbasside. » Qu’Allah fasse miséricorde au cheikh mujâhid et martyr, par la permission d’Allah, Abû Bakr al-Lamtûnî. Puisse-t-Il accepter sa prédication et son jihâd. Puisse-t-Il faire triompher ses descendants que sont les soldats du Califat en Afrique de l’ouest, du nord et au Sahara, qui œuvrent pour l’établissement de la religion d’Allah sur ces terres et la suppression de toute trace d’idolâtrie. Qu’Il leur accorde la victoire et la consolidation.

27

Certes, parmi les objectifs de l’Islam se trouve l’incitation à la procréation, et ceci pour plusieurs raisons dont la principale serait sans doute le fait d’accroitre le nombre de musulmans afin de renforcer la communauté. La charia regorge de textes allant dans ce sens et exhortant à cela. La demande d’un enfant a toujours été une tradition des prophètes et des messagers. Citons pour illustrer cela le cas du prophète Zakariâ  qui invoqua Allah à cet effet à plus d’un endroit du noble Coran. Il ne demandait guère qu’Allah lui fasse don de la royauté ou du pouvoir, ni d’or ou d’argent, mais uniquement d’une descendance pieuse. Il se leva donc pour prier et invoquer son Seigneur secrètement en disant : {4. « Ô mon Seigneur, mes os sont affaiblis et ma tête s’est enflammée de cheveux blancs. [Cependant], je n’ai jamais été malheureux [déçu] en te priant, ô mon Seigneur. 5. Je crains [le comportement] de mes héritiers, après moi. Et ma propre femme est stérile. Accorde-moi, de Ta part, un descendant 6. Qui hérite de moi et hérite de la famille de Jacob. Et fais qu’il te soit agréable, ô mon Seigneur. »} [Maryam : 4-6] Il dit également : {« Ô mon Seigneur, donne-moi, venant de Toi, une excellente descendance. Car Tu es Celui qui entend bien la prière. »} [Âl ‘Imrân : 38] Il dit encore : {« Ne me laisse pas seul, Seigneur, alors que Tu es le meilleur des héritiers. »} [al-Anbiyâˋ : 89] L’épouse de ‘Imrân invoqua Allah et Celui-ci lui fit don de Maryam, faisant d’elle un signe pour l’univers. Il accorda ensuite ‘Îsâ à Maryam et fit de lui un prophète et messager parmi ceux doués de fermeté, que la paix soit sur eux tous. Ainsi, plus le nombre de musulmans s’accroit, plus cela refrène la mécréance et permet à la religion de dominer. Les mécréants ont parfaitement compris cette équation qui est pourtant absente de l’esprit des insouciants. De ce fait, nous trouvons que leur guerre lancée contre l’Islam et les musulmans cible en priorité les femmes et les enfants, et ceci, afin

28

Je Vais Surpasser les Autres Nations par Votre Nombre

de détruire la terre et sa culture. D’ailleurs la femme n’a été nommée champ de labour que parce ce qu’elle est à l’origine de la progéniture et est une terre fertile. Telle est la politique de l’ennemi haineux dont le souci est d’éradiquer le tawḥîd de la surface de la Terre. Mais, il n’en est pas question ! Car la communauté de Muḥammad  est une communauté féconde que l’on ne peut rendre stérile, et elle demeurera ainsi jusqu’à ce qu’Allah hérite la terre et tout ce qui s’y trouve. Malheureusement, certaines femmes n’ont pas saisi la politique employée par l’ennemi dans sa guerre et n’ont point mesuré à sa juste valeur l’importance du fait de donner naissance à un enfant musulman qui sera telle une épine dans la gorge des mécréants et un coup de poignard dans le flanc de l’idolâtrie. De même, le fait d’accroitre le nombre de musulmans afflige les pervers, fait basculer les bannières de la mécréance et élève la parole des vertueux. Ainsi, la politique de contrôle des naissances est une épidémie qui a atteint notre communauté féconde comme le voulaient nos ennemis. Tout ceci dans le but de voir le nombre de musulmans s’amoindrir et leur force s’affaiblir. Le prophète  a, certes, recommandé à sa communauté de faire croitre le nombre de musulmans, comme cela est rapporté par Ma’qal Ibn Yasâr qui dit : « Un homme se présenta au prophète  et demanda : « J’ai trouvé une femme de noble lignée et de beauté mais elle ne peut enfanter, dois-je l’épouser ? » Il répondit : « Non. » Il revint demander la même chose, une seconde fois, et il lui interdit de nouveau. Puis, il revint une troisième fois pour la même requête, alors le messager répondit : « Épousez la femme féconde car je vais surpasser les autres nations par votre nombre. » [Rapporté par Abû Dâwud et Ibn Ḥibbân] Le prophète  a également invoqué en faveur d’Anas

Ibn Mâlik afin que ce dernier ait une descendance nombreuse et bénite. Il dit : « Ô Allah, fais accroitre ses biens ainsi que sa progéniture et mets la bénédiction dans ce que Tu lui as octroyé. » [Unanimement reconnu] Aḥmad rapporte dans son Musnad qu’Anas a dit : « Ma fille m’a confié que cent vingt et quelques de ma progéniture ont été enterrés et je suis, certes, celui parmi les anṣâr qui possède le plus de biens. » Al-Aḥnaf Ibn Qays entra auprès de Mu’âwiyah  alors que Yazîd se tenait près de lui et que son père l’observait avec admiration. Mu’âwiyah dit : « Ô Abû Baḥr, que dis-tu des enfants ? » Il répondit : « Ô émir des croyants, ils sont notre colonne vertébrale, les fruits de notre cœur, la jouissance de nos yeux. Par eux, nous attaquons nos ennemis et ils sont nos successeurs pour ceux qui viendront après nous. Alors, sois pour eux une terre aplanie et un ciel ombrageux. S’ils te demandent quelque chose, donne-le leur et s’ils cherchent des excuses auprès de toi, excuses-les. S’ils te demandent ton aide, ne les en prive pas afin qu’ils ne se lassent pas de ta compagnie et ne souhaitent pas ta mort mais, au contraire, que ta vie se prolonge. » Il dit alors : « Qu’Allah te récompense, ô Abû Baḥr ! Ils sont tels que tu les as décrits. » N’oublions pas non plus, puisque nous sommes dans ce contexte, de mettre en garde la sœur musulmane contre une autre politique perfide avec laquelle sont venus les ennemis de l’Islam et qui est le fait de retarder le mariage jusqu’à un âge avancé. Ceci n’est autre qu’un stratagème des mécréants qui ne cessent de déployer des efforts afin de détourner les musulmanes du rôle véritable qui est le leur dans cette vie. Elles ont été créées pour réaliser le tawḥîd en vouant leurs adorations exclusivement à Lui et, ensuite, dans le but de servir la religion dans les domaines qu’Allah leur a facilités comme le mariage, l’enfantement et l’éducation. Et si seulement la musulmane savait le bien que renferme le fait de se marier jeune en ayant l’intention d’accroitre le nombre de musulmans et de donner naissance à un enfant vertueux qui la traite avec bonté et invoque en sa faveur et celle de son père, même après leur décès. Le messager d’Allah  a dit : « Quand le fils d’Adam meurt, son œuvre s’arrête sauf dans trois choses : une aumône continue, une science dont les gens tirent profit, ou un enfant pieux qui invoque en sa faveur.» [Rapporté par Muslim, d’après Abû Hurayrah] Le prophète  a dit : « Certes, Allah  élève le degré du serviteur vertueux au Paradis jusqu’à ce que ce dernier dise : « Ô Seigneur, pourquoi un tel degré ? » Il dira alors : « Pour les demandes de pardon que formulait ton enfant en ta faveur. » [Rapporté par Aḥmad et Ibn Mâjah, d’après Abû Hurayrah] Al-Bukhârî a titré l’un de ses chapitres comme suit : « Chapitre de celui qui souhaite un enfant pour le jihâd ». Dans ce dernier il rapporte, d’après Abû Hurayrah , que le messager d’Allah  a dit : « Salomon fils de David dit un jour : ‘‘Je partagerai, cette nuit, la couche de cent femmes (ou quatre-vingt-dixneuf). Chacune d’elles enfantera un garçon qui combattra dans la voie d’Allah.’’ » II ajouta : « Mais il oublia de dire : ‘‘S’il plait à

Allah.’’ Il partagea donc leur couche, et aucune d’elles ne mit au monde d’enfant, sauf une qui enfanta un bébé mal formé. » Le prophète  ajouta : « Par celui qui détient l’âme de Muḥammad dans Sa main, s’il avait dit : ‘‘S’il plait à Allah’’, ils auraient tous été des combattants dans le sentier d’Allah. » Si la musulmane savait ce qui réside dans tout ceci comme cause pour donner victoire à la religion et provoquer la colère des mécréants, elle s’empresserait de faire cela. Il se pourrait même qu’elle obtienne la récompense de ceux compris dans le verset : {Car ils n’éprouveront ni soif, ni fatigue, ni faim dans le sentier d’Allah, ils ne fouleront aucune terre en provoquant la colère des infidèles, et n’obtiendront aucun avantage sur un ennemi, sans qu’il ne leur soit écrit pour cela une bonne action.} [at-Tawbah : 120] Que la musulmane médite la parole de ‘Umar  qui a dit : « Par Allah, je me force à avoir des rapports en espérant qu’Allah fasse sortir de moi une progéniture qui célèbre la gloire d’Allah. » [Rapporté par al-Bayhaqî] De plus, le mariage des filles parmi celles que l’on qualifie « d’un jeune âge » est considéré comme un crime puni par la loi du ṭâghût dans certains États que l’on nomme, faussement, « islamique ». Alors que dans la législation de l’Islam, il n’y a rien de licite en dehors de ce qu’Allah  a rendu licite et point de chose prohibée en dehors de ce qu’Il a prohibé. ‘Âˋichah  a dit : « Le prophète m’a épousé alors que j’étais une fille de six ans. Nous arrivâmes à Médine et nous arrêtâmes chez les Banî al-Ḥârith Ibn Khazraj. Je tombai malade et mes cheveux se mirent à chuter. Lorsqu’ils eurent poussé jusqu’aux épaules, ma mère, Umm Rûmân, vint à moi alors que j’étais dans ma balançoire avec des amies. Elle m’appela en criant et je vins à elle ne sachant pas ce qu’elle voulait de moi. Puis, elle me prit par la main et m’arrêta au niveau de la porte de la maison. J’avais le souffle court jusqu’à ce qu’une partie de moi s’apaise. Ensuite elle prit de l’eau pour me la passer sur le visage et la tête, puis, elle me fit entrer dans la maison. A l’intérieur, se trouvaient des femmes des anṣâr qui dirent : « Que lui soient accordés le bien et la bénédiction.’’ Elle me laissa donc entre leurs mains et elles me préparèrent. Personne ne me vit en dehors du messager d’Allah , le matin. Puis, elles me confièrent à lui. A cette époque j’étais une fille de neuf ans. » [Rapporté par Muslim] Quand la sœur musulmane aura compris cela, elle laissera derrière son dos ces instigations néfastes et mettra tout en œuvre pour accroitre le nombre de lionceaux afin de les préparer. Faisant ainsi de sa maison un antre dans lequel elle allaitera ces derniers du lait savoureux de la religion d’Ibrâhîm, les initiant au tawḥîd pur et les nourrissant de l’alliance et du désaveu. Ensuite, elle ouvrira la porte de l’antre après que leur cœur ait été abreuvé de ces versets : {Et ceux qui sont avec lui sont durs envers les mécréants, miséricordieux entre eux.} [al-Fatḥ : 29] Et : {modestes envers les croyants et fiers et puissants envers les mécréants, qui luttent dans le sentier d’Allah, ne craignant le blâme d’aucun blâmeur.} » [al-Mâˋidah : 54]. Et notre dernière invocation est que la louange soit à Allah, le Seigneur des mondes.

29

Avec la continuité de la guerre menée par les soldats du Califat contre les forces de la mécréance, nous jetons un coup d’œil sur quelques-unes des récentes opérations exécutées par les mujâhidîn. Des opérations qui ont permis d’étendre l’autorité du Califat ou de terroriser, d’anéantir ou d’humilier les ennemis d’Allah. Tout en sachant que ces opérations ne sont qu’un bref aperçu des très nombreuses opérations menées par l’État Islamique sur différents fronts, en Orient et en Occident, au cours des dernières semaines. La guerre contre la Turquie : Le 7 du mois de Rabî’ al-Awwal, les deux frères istichhâdî Abû Anas al-Minbijî et Abû ‘Umar al-Hâchimî  sont parvenus à exploser leur voiture piégée contre deux attroupements des factions de l’apostasie et de l’armée turque apostate près des villages de Waqâḥ et de Kufayr, à l’ouest de la ville d’al-Bâb. Les deux opérations ont causé la destruction d’un tank de l’armée turque apostate et l’endommagement de trois autres tandis que plusieurs apostats ont été tués. Suite à cela, les soldats du Califat ont mené un assaut contre le village de Kufayr, causant la destruction de deux véhicules,

30

Opérations Militaires et Secrètes

la saisie d’un troisième et la mort de 3 apostats avant que les mujâhidîn ne regagnent leurs positions, sains et saufs. Le 9 du mois de Rabî’ al-Awwal, une opération martyre a frappé un attroupement de l’armée turque apostate et des factions de l’apostasie près du village de Brâtah, à l’ouest de la ville d’al-Bâb. De plus, les mujâhidîn sont parvenus à endommager un tank de l’armée turque apostate par un engin explosif et à détruire un pickup, à l’aide d’une roquette, dans le village de Dânâ. Le 11 du mois de Rabî’ al-Awwal, les deux frères istichhâdî Abû ‘Abd ar-Raḥmân ach-Châmî et Abû Aḥmad as-Samrâwî  sont parvenus à faire un carnage dans les rangs des factions apostates et de l’armée turque apostate. En effet, le frère Abû ‘Abd at-Raḥmân a fait exploser sa voiture piégée contre leurs attroupement dans le village d’al-Azraq, à l’ouest de la ville d’al-Bâb, faisant plus de 14 apostats tués, d’autres blessés et trois véhicules détruits. De son côté, le second frère est parvenu à atteindre au point de concentration des apostats dans le village de Zarzûr, à l’est d’al-Bâb, et y a fait exploser sa voiture piégée, causant de

Les effets de l’attaque sur la fête croisée à Istanbul

nombreux tués et blessés parmi les apostats ainsi que plusieurs véhicules militaires endommagés. En outre, un tank de l’armée turque apostate a été détruit par un missile guidé dans le même village. Le 12 du mois de Rabî’ al-Awwal, les soldats du Califat sont parvenus à détruire un tank de l’armée turque apostate et à en endommager un second, à l’aide de missiles guidés et d’obus de mortier, à l’ouest de la ville d’al-Bâb. Le 15 du mois de Rabî’ al-Awwal, les chasseurs de blindés de l’État Islamique sont parvenus à détruire un tank de l’armée turque apostate et à en endommager un autre, par des missiles guidés, à l’ouest de la ville d’al-Bâb. Le 16 du mois de Rabî’ al-Awwal, les mujâhidîn sont parvenus, au cours d’affrontements contre l’armée turque apostate et les factions de l’apostasie, à attaquer le village d’al-Ajamî, au nord-est de la ville d’al-Bâb. Suite à cela, un cavalier du martyre  s’est élancé et a fait exploser son véhicule contre un attroupement d’apostats près du village de Qunayfidh. Le 21 du mois de Rabî’ al-Awwal, les soldats du Califat sont parvenus à détruire un tank et un blindé BMP de l’armée turque apostate, par deux missiles guidés, à l’ouest de la ville d’al-Bâb. Le 23 du mois de Rabî’ al-Awwal, les chasseurs de blindés de l’État Islamique sont parvenus à détruire deux blindés de l’armée turque apostate, par deux missiles guidés, à l’ouest de la ville d’al-Bâb. Le même jour, le bureau médiatique de la wilâyah d’Alep a publié une production vidéo intitulée « Le bouclier des croisés » et dans laquelle sont brûlés deux éléments des forces turques apostates qui sont à la tête de la campagne nommée « Bouclier de l’Euphrate », au nom de

leurs maîtres croisés, contre les musulmans dans la wilâyah d’Alep. La vidéo contenait un message, de la part des soldats du Califat, stipulant que le gouvernement turc apostat devra s’habituer à voir ses soldats être brûlés vifs s’il persiste à bombarder les terres de l’État Islamique. Le 22 du mois de Rabî’ al-Âkhir, un soldat du Califat a frappé l’une des plus célèbres boîtes de nuit d’Istanbul dans laquelle les chrétiens célébraient une fête païenne. Il a ainsi fondu sur les idolâtres, armé de grenades et d’un fusil d’assaut, faisant 150 tués et blessés parmi eux, en vengeance pour la religion d’Allah et en réponse à l’injonction de l’émir des croyants de viser la Turquie servante de la croix. Dans la wilâyah de Baghdâd : Le 5 du mois de Rabî’ al-Awwal, une cellule secrète des soldats du Califat est parvenue à stationner un véhicule piégé et à le faire exploser au cœur de repaires et de rassemblements de rafidites apostats dans la localité de Sadr, dans l’est de Baghdâd, faisant 60 apostats tués et 20 autres blessés. Le 11 du mois de Rabî’ al-Awwal, une cellule secrète est parvenue à stationner un véhicule piégé près d’un rassemblement de rafidites apostats dans la localité de Bâwiyah, à l’est de Baghdâd, et à le faire exploser à distance, faisant au moins 80 rafidites tués. De son côté, une autre cellule est parvenue à placer deux engins explosifs dans la localité d’Abû Dachîr, dans le sud de Baghdâd, et à les faire exploser contre une foule de rafidites, tuant et blessant ainsi près de 20 apostats. Le 1er du mois de Rabî’ al-Âkhir, Abû Nawwâf al-‘Irâqî et Abû ‘Abdillah al-‘Irâqî  se sont élancés en direction de rassemblements et de repaires de rafidites apostats dans la

31

Les effets de la bataille à l’hôpital d’as-Salâm à Mossoul

localité de Sanak, au centre de la ville de Baghdâd. Après avoir proclamé la grandeur d’Allah, ils ont fait exploser, successivement, leur gilet piégé, faisant près de 100 apostats tués et blessés ainsi que plusieurs de leurs repaires détruits. De leur côté, les cellules secrètes sont parvenues à stationner un véhicule piégé et à le faire exploser contre un autre rassemblement de rafidites apostats près du rond-point de la nouvelle ville, dans l’est de Baghdâd, faisant 9 tués et 17 blessés parmi les apostats. Dans la wilâyah de Ninive : Le 6 du mois de Rabî’ al-Awwal, le frère istichhâdî Abû Khaṭṭâb al-‘Irâqî  s’est élancé en direction des attroupements de l’armée rafidite et ses milices dans le quartier Barîd, au nord-est de Mossoul, et a fait exploser son véhicule piégé contre eux, faisant 8 éléments tués, d’autres blessés et un char Abrams ainsi que deux bulldozers détruits. Par ailleurs, quatre cavaliers du martyre, les frères Abû Khaṭṭâb alMaṣlâwî, Abû Aḥmad ach-Châmî, Abû Salamah ach-Châmî et Battâr al-Maṣlâwî , ont fait exploser leur véhicule piégé contre des attroupements d’apostats près de l’hôpital Salâm, dans le sud-est de Mossoul, faisant près de 35 éléments tués, cinq blindés BMP, un bulldozer et un Hummer détruits ainsi que plusieurs autres véhicules endommagés. Suite à cela, des affrontements, avec divers types d’armes, ont éclaté et ont permis de tuer 4 éléments, d’en blesser d’autres, d’endommager deux Hummer et un blindé BMP ainsi que de se saisir d’un autre BMP. Le 7 du mois de Rabî’ al-Awwal, le frère istichhâdî Abû Ḥamzah al-‘Irâqî  est parvenu a mené une opération martyre au cœur des résidus de l’armée rafidite et ses milices près de l’hôpital Salâm, au sud-est de Mossoul, faisant plusieurs apostats tués et blessés ainsi que plusieurs véhicules détruits. De plus, près de 20 éléments ont été tués et 45 autres blessés ainsi que huit blindés BMP, 5 Hummer et un

32

Opérations Militaires et Secrètes

char Abrams ont été détruits au cours d’affrontements, avec divers types d’armes, contre les éléments apostats assiégés. De même, près du croisement du quartier Sawmar, les soldats du Califat ont affronté un convoi qui tentait de s’avancer en renfort aux éléments assiégés, et sont parvenus à tuer près de 10 apostats et à en blesser d’autres. Plus tard, le frère istichhâdî Abû Islâm ach-Châmî  est parvenu à faire exploser son véhicule piégé contre un convoi de l’armée rafidite et ses milices dans le quartier Waḥdah, au sud-est de Mossoul, détruisant ainsi trois Hummer, tuant 8 apostats et en blessant d’autres. Suite à cela, des affrontements, avec divers types d’armes, ont eu lieu et ont permis d’incendier trois blindés BMP tandis que les combats contre les apostats, sur l’axe Est, se sont soldés par la mort de 21 apostats, la destruction d’un Hummer et l’endommagement d’un autre. En outre, 21 éléments de l’armée rafidite et ses milices ont été tués par des tireurs d’élite dans le quartier Ikhâˋ et aux abords des quartiers Chaymâˋ, Intisâr et Nûr. Dans la wilâyah de Homs : Le 8 du mois de Rabî’ al-Awwal, les soldats du Califat sont parvenus, après des combats violents contre l’armée nosaïrite et ses milices, à prendre le contrôle de huit checkpoints dans les localités de Châ’ir et Ḥuwaysîs, faisant plus de 50 apostats tués tandis que trois tanks, un canon mitrailleur lourd, un lanceur de missiles Konkors avec plusieurs missiles, en plus d’armes et de munitions variées ont été saisies en butin. Le 9 du mois de Rabî’ al-Awwal, les soldats du Califat ont poursuivi la bataille bénite contre l’armée nosaïrite et ses milices, aux alentours de la ville de Palmyre, en s’emparant de plusieurs positions importantes. En effet, les soldats du Califat ont pris le contrôle de la société gazière d’al-Mahr, au nord-est de l’aéroport militaire T4, à l’ouest de la ville de Palmyre. Avant cela, ils ont pris le contrôle des deux collines

Une ancienne base militaire nosaïrite libérée récemment par les soldats du Califat

d’al-Burj et d’al-Mahr ainsi que du checkpoint d’al-Irtiwâziyah, aux alentours de la société gazière. Là, l’armée nosaïrite a envoyé un convoi militaire, depuis la ville de Palmyre, pour tenter de récupérer les collines entourant la société. Sauf que les soldats du Califat lui ont fait face et les inghimâsiyîn l’ont attaqué de plusieurs côtés, faisant de nombreux apostats tués tandis que d’autres ont pris la fuite. Les mujâhidîn ont alors poursuivi les apostats du convoi qui avaient pris la fuite et sont parvenus à tous les tuer. En outre, les soldats du Califat ont poursuivi leur avancée vers le sud, en direction de la localité de Jiḥâr, et ont pris le contrôle de quinze checkpoints sur la zone située entre al-Mahr et Jihḥâr, ainsi que du champ gazier de Jiḥâr et des collines qui l’entourent. Et dans la localité de Jazal, au nord-est de Jiḥâr, les soldats du Califat ont pris le contrôle de cinq nouveaux checkpoints de l’armée nosaïrite, tout comme ils ont pris le contrôle total du champ pétrolier de Jazal et de la zone qui l’entoure. Le bilan de ces affrontements s’élève à près de 112 apostats de l’armée nosaïrite tués tandis que les mujâhidîn ont pu se saisir de trois tanks, d’un lanceur de missiles, d’un canon d’artillerie, d’un canon mitrailleur et d’une quantité de munitions. Le 10 du mois de Rabî’ al-Awwal, les soldats du Califat ont lancé une vaste offensive, sur plusieurs axes, contre les positions de l’armée nosaïrite aux abords de la ville de Palmyre et sont parvenus, au cours des affrontements, à prendre le contrôle de plusieurs points. Sur l’axe nord de la ville, les mujâhidîn ont pris le contrôle total de la localité de Ḥuwaysîs, des deux collines d’al-Midfa’iyah et d’al-Abrâj, des deux monts stratégiques d’aṭ-Ṭâr et de ‘Antarah ainsi que des entrepôts militaires de Palmyre. Quant au sud de Palmyre, les mujâhidîn ont pris le contrôle de la localité de Qaṣr al-Ḥallâbât et du mont stratégique de Hayyân. À l’ouest de la ville, les mujâhidîn ont pris le contrôle de la société gazière d’al-Mahr, des deux collines d’al-Mahr et d’al-Burj, du bataillon al-Mahjûrah, du champ pétrolier de Jazal et du champ ga-

zier de Jiḥâr. Sur l’axe sud de la ville, les soldats du Califat ont pris le contrôle des silos de la ville, de huit checkpoints dans leurs alentours et du croisement de la localité de Talîlah. Il est à noter que les affrontements ont été accompagnés par deux opérations martyres et plusieurs attaques d’inghimâsiyîn. Le bilan de cette expédition bénie s’élève à plus de 260 apostats tués, plusieurs soldats nosaïrites faits prisonniers dont un officier, un avion de chasse abattu près de la localité de Jazal, la saisie de quatorze tanks, d’un blindé BMP, de seize canons d’artillerie de calibres divers, d’un lanceur de missiles, de deux bases de lancement pour missiles guidés avec plusieurs missiles et de grosses quantités d’armes et de munitions variées. Le 11 du mois de Rabî’ al-Awwal, les soldats du Califat ont pris le contrôle total de la ville de Palmyre, la faisant revenir, une nouvelle fois, sous l’autorité de la charia quelques jours après les affrontements violents contre les éléments de l’armée nosaïrite et ses milices rafidites dans les quatre côtés qui entourent la ville. Cela s’est produit après l’effondrement des défenses des apostats à l’intérieur de la ville suite à la capture, par les mujâhidîn, de la citadelle de Palmyre qui donne sur toute la ville, de la colline d’al-‘Âmiriyah, du quartier d’al-‘Âmiriyah et de l’entrée Est de la ville. De plus, les mujâhidîn menaçaient l’unique route d’approvisionnement qu’il restait au régime entre les monts Hayyân et aṭ-Ṭâr, au nord-ouest et au sud-ouest de la ville, lesquels étaient passés sous le contrôle des soldats du Califat au cours des trois premiers jours de la bataille. Les soldats de l’État Islamique ont, ensuite, poursuivi leur avancée vers l’ouest de la ville de Palmyre et ont pris le contrôle de la localité d’alBayyârât, de la localité de Duwah et du triangle de Palmyre. Au nord-ouest de Palmyre, les soldats du Califat ont pris le contrôle de la société gazière de Ḥayyân et ont rencontré les forces qui venaient de la localité de Mazâri’ ad-Duwah, à l’ouest de la ville. Les combats ont fait près de 100 tués dans les rangs de l’armée nosaïrite et ses milices rafidites tandis

33

que les mujâhidîn se sont emparés de trente tanks, de six blindés BMP, de six canons d’artillerie de calibre 122 mm, de sept canons mitrailleurs de calibre 23 mm, de plusieurs missiles antichars avec leurs lanceurs, de missiles Grad, d’obus de tanks ainsi que d’armes et de munitions variées.

après qu’il soit entouré au nord par la prise du bataillon al-Mahjûrah, et à l’est et au sud par la prise du bataillon de défense aérienne et d’autres positions.

Le 12 du mois de Rabî’ al-Awwal, les soldats du Califat ont poursuivi leur progression dans la campagne Est de Homs et sont parvenus à sécuriser les zones à l’ouest de Palmyre sur une distance de 40 km, arrivant ainsi aux abords de l’aéroport militaire T4, le plus grand aéroport militaire de l’armée nosaïrite. En effet, les mujâhidîn ont avancé sur la route nationale reliant Palmyre à Homs et ont pris le contrôle de la jonction de Jiḥâr, à l’est de l’aéroport T4. Ils ont, également, attaqué les positions de l’armée nosaïrite et ses milices rafidites sur la chaine de montagnes située au nord de l’aéroport, parvenant ainsi à prendre le contrôle de douze positions sur les collines menant vers le bataillon de défense aérienne, au nord de l’aéroport. D’autre part, les soldats du Califat ont lancé un assaut un autre bataillon de défense aérienne situé au sud-est de l’aéroport et en ont pris le contrôle ainsi que du village de Marhaṭân situé à proximité. De plus, ils ont lancé un assaut sur les positions et les collines sur lesquelles l’armée nosaïrite se retranchait, près de la localité d’al-Bâridah, au sud de l’aéroport T4. Ils ont ainsi pris le contrôle de la tour Syritel et des localités de Qaṣr al-Ḥîr et d’al-Machtal, resserrant l’étau sur l’aéroport T4 après avoir avancé au nord, à l’ouest et au sud, et s’approchant de lui à une distance comprise entre 2 et 5 km. Là, ils sont parvenus à détruire un tank T55, un canon d’artillerie de calibre 122 mm avant que les mujâhidîn ne commencent une campagne de bombardement intensif sur l’aéroport, détruisant ainsi trois avions de chasse qui s’y trouvaient.

Le 10 du mois de Rabî’ al-Awwal, le frère istichhâdî Abû Sa’d al-‘Adanî  s’est élancé en direction d’un attroupement d’élément de l’armée yéménite apostate devant le camp de Ṣûlbân, dans la localité de Khûr Maksar, à l’est d’Aden. Arrivé au cœur de l’attroupement, il a déclenché son gilet explosif contre eux, faisant 80 tués et blessés dans les rangs des apostats.

Le 14 du mois de Rabî’ al-Awwal, les soldats du Califat ont marqué un nouvel avancement aux abords de l’aéroport T4 et ont pris le contrôle du village de Charîfah, à l’ouest de l’aéroport, en plus d’un checkpoint de l’armée nosaïrite et ses milices rafidites à l’est du village. Par cela, la seule route d’approvisionnement de l’aéroport s’est trouvée menacée

Les effets de l’attaque sur l’église copte au Caire

34

Opérations Militaires et Secrètes

Dans la wilâyah d’Aden-Abyan :

Le 18 du mois de Rabî’ al-Awwal, le frère istichhâdî Abû Hâchim ar-Radfânî  est parvenu à passer les checkpoints de sécurité et à déclencher son gilet explosif contre un rassemblement d’éléments de la sureté yéménite apostate, derrière le camp Ṣûlbân, au nord-est d’Aden. Les apostats étaient alors réunis pour récupérer leurs salaires et, par la grâce d’Allah, il a pu en tuer près de 70 et en blesser des dizaines d’autres. En Égypte : Le 11 du mois de Rabî’ al-Awwal, le frère istichhâdî Abû ‘Abdillah al-Miṣrî  s’est élancé en direction d’un temple de chrétiens situé dans le quartier d’al-‘Abbâsiyah, au centre du Caire. Arrivé au milieu des croisés, il a déclenché sa ceinture explosive contre eux, faisant près de 80 tués et blessés. Dans la wilâyah de Damas : Le 17 du mois de Rabî’ al-Awwal, le frère istichhâdî Abû Ṣiddîq ach-Châmî  est parvenu à atteindre un attroupement de ce qu’on appelle « la nouvelle armée syrienne » près du camp de Rukbân, aux frontières artificielles avec la Jordanie. Il a alors fait exploser sa moto piégé en plein milieu d’eux, faisant des dizaines de tués et de blessés parmi eux, et détruisant un entrepôt d’armes et quatre pickups.

Les effets de l’attaque sur le marché de Noël en Allemagne

Dans la wilâyah du Caucase : Le 18 du mois de Rabî’ al-Awwal, plusieurs soldats du Califat ont mené une opération inghimâsî, sur deux jours consécutifs, prenant pour cibles les éléments de la sureté dans la ville de Grozny, au centre de la Tchétchénie. Des affrontements avec des armes diverses ont eu lieu au centre de la ville et se sont soldés par plusieurs tués et blessés dans les rangs des apostats. En Jordanie : Le 18 du mois de Rabî’ al-Awwal, quatre soldats du Califat, les frères Muḥammad Ṣâliḥ al-Khaṭîb, Muḥammad Yûsuf al-Qarâwinah, Ḥâzim Muḥammad Abû Rummân et ‘Âṣim Muḥammad Abû Rummân  ont attaqué, à la grenade et au fusil mitrailleur, des rassemblements d’élément de la sureté jordanienne apostate et de citoyens d’États de la coalition croisés dans la ville de Karak, en Jordanie. L’attaque a commencé par un accrochage avec une patrouille de la sureté dont les éléments ont été tués avant que les mujâhidîn n’attaquent un poste de sécurité dans la ville. Ils sont ainsi parvenus à tuer plusieurs apostats à l’intérieur et se sont, ensuite, retranchés dans la citadelle de Karak dans laquelle se trouvaient plusieurs citoyens d’États de la coalition croisée. Des affrontements violents se sont alors déroulés pendant plusieurs heures, au cours desquels les quatre cavaliers ont été tués après avoir fait goûter, aux apostats et aux croisés, l’amertume de la mort. L’opération bénite s’est soldée par la mort d’environ 10 apostats dont le lieutenant Sâˋid alMu’âyaṭah, commandant de l’unité des missions spéciales, ainsi qu’une croisée parmi les citoyens d’États de la coalition croisée et 35 blessés parmi les croisés et les apostats.

En Europe : Le 19 du mois de Rabî’ al-Awwal, le soldat du Califat, Abû al-Barâˋ at-Tûnsî , a mené une opération d’écrasement au cœur de la capitale allemande Berlin, en réponse aux appels à viser les citoyens des États de la coalition croisée qui tuent les musulmans. Il a ainsi attaqué, à bord de son camion, le marché de Noël et a pu tuer 12 croisés et en blesser 48 autres. Après le succès de son opération en Allemagne, le mujâhid s’est rendu près de la ville de Milan, en Italie, et, le 23 du mois de Rabî’ al-Awwal, il a attaqué une patrouille de la police italienne. C’est au cours des échanges de tirs avec ces croisés qu’il a été tué et a atteint le martyre, ainsi le considérons nous et c’est à Allah que revient son compte. Dans la wilâyah d’al-Janûb : Le 2 du mois de Rabî’ al-Âkhir, cinq soldats du Califat, Abû Qaswarah al-‘Irâqî, Abû Ḥasan al-‘Irâqî, Abû Muṣ’ab achChâmî, Muḥammad al-‘Irâqî et Abû Sayyâf ach-Châmî , se sont élancés en direction des checkpoints et des rassemblements de rafidites apostats dans la localité d’al-Machkhâb, au sud de Najaf, où quatre inghimâsiyîn sont parvenus à tuer des dizaines d’apostats et ont fait exploser leur ceinture explosive contre eux. Quant au cinquième frère, il a fait exploser son véhicule piégé sur un autre rassemblement de rafidites entre al-Machkhâb et al-Qâdisiyah. Le bilan de cette opération bénite s’élève à près de 100 tués et blessés parmi les apostats.

35

1

Allah  telah memecah belah persatuan faksi-faksi Shahawat Syam, mencerai beraikan hati-hati mereka, menciptakan perselisihan di antara mereka dan melepaskan kekacauan di tengah-tengah mereka hingga mereka saling bunuh membunuh. Ini tak lain buah akibat dari berpalingnya mereka dari amal kewajiban yang Allah perintahkan dalam firman-Nya, „Dan berpegang teguhlah kalian semua dengan tali Allah dan janganlah kalian berpecah belah.“ (QS. Ali Imran : 103), yaitu mentauhidkan Allah dalam hukum-Nya, bersatu di bawah satu pemimpin yang menegakkan syariat di tengah-tengah mereka dan memerangi kelompok kelompok kafir yang menentangnya. Tatkala sebagian kelompok Shahawat Syam tahu bahwa kondisi mereka akan berujung sama halnya yang diderita Shahawat Irak, berupa kehinaan dan kemiskinan, mereka sebarkan kabar bahwa mereka tengah mengupayakan persatuan jahiliyah palsu, namun saling laknat melaknat demi kepentingan pribadi dan kelompok, sebagaimana yang dikatakan dalam firman Allah , „Kamu kira mereka bersatu padahal hati-hati mereka tercerai berai. Yang demikian itu karena mereka adalah kaum yang tidak berakal.“ (QS. al Hasyr : 14) Perpecahan ini merupakan buah perbuatan yang mereka lakukan. Allah berfirman, „Dan diantara orang-orang yang mengatakan, ‚Kami ini orang-orang Nasrani‘, kami telah mengambil perjanjian mereka. Tetapi mereka sengaja melupakan sebagian pesan yang telah diperingatkan kepada mereka, maka Kami timbulkan permusuhan dan kebencian diantara mereka hingga hari kiamat. Dan kelak Allah akan memberitakan kepada mereka apa yang telah mereka kerjakan.“ (QS. al Maidah : 14) Dan Allah berfirman, „Dan orang-orang Yahudi berkata, ‚Tangan Allah terbelenggu‘. Sebenarnya tangan merekalah yang dibelenggu dan mereka lah yang dilaknat disebabkan apa yang telah mereka katakan itu, padahal kedua tangan Allah terbuka, Dia memberi rezeki sebagaimana yang Dia kehendaki. Dan Al Qur‘an yang diturunkan kepadamu dari Rabbmu itu pasti akan menambah 2

Pengantar

kedurhakaan dan kekafiran bagi kebanyakan mereka. Dan Kami timbulkan permusuhan dan kebencian diantara mereka hingga hari kiamat. Setiap mereka menyalakan api peperangan Allah memadamkannya. Dan mereka berusaha menimbulkan kerusakan di bumi. dan Allah tidak menyukai orang-orang yang berbuat kerusakan“. (QS. al Maidah : 64) Bagaimanapun usaha mereka untuk bersatu dan mengumumkan berbagai proyeknya, persatuan fatamorgana mereka akan segera musnah, „Perumpamaan orang-orang yang mengambil wali selain Allah adalah seperti laba laba yang membuat rumah, dan sungguh rumah yang paling lemah itu adalah rumah laba laba, jika mereka mengetahui.“ (QS. al Ankabut : 41) Maka, loyalitas mereka satu sama lain karena selain Allah, berpegangnya mereka dengan selain tali-Nya dan peperangan mereka yang tidak di atas jalan-Nya, menjadikan mereka begitu lemah untuk melindungi panji mereka atau menjaga negara mereka setelah sebelumnya mereka mengaku Islam namun sejatinya mereka murtad, oleh sebab pemberian loyalitas mereka kepada Salibis dan murtaddin dalam peperangan mereka melawan kaum yang menegakkan hukum Allah di muka bumi. Tidakkah para komandan Shahawat murtad itu berpikir dan tahu bahwa persatuan sejati yang diserukan kepada mereka hanyalah berada di bawah naungan Dien Islam dan Jamaatul Muslimin (Khilafah) ,bukan di bawah manhaj nasionalis dan hizbiyyah (fanatisme kelompok). Tapi mereka tidak mengerti apapun selain hawa nafsu dan taklid buta. Maka, siapa saja ulama Thaghut dan analis Jahmiyah pun Qu’ud (yang enggan berjihad) yang bisa mewujudkan hawa nafsu mereka niscaya akan mereka ikuti, sedangkan pendapat golongan yang tidak sesuai dengan nafsunya mereka campakkan ke dinding. Adapun untuk mengikuti apa yang diturunkan oleh Allah sebagaimana yang Dia perintahkan dengan firman-Nya, “Ikutilah apa yang diturunkan kepada kalian dari Rabb kalian dan jangan kalian ikuti wali selainNya. Sedikit sekali apa yang kalian ambil pelajaran?” (QS. al A’raf : 3) Dan Fir-

man Nya, “Dan barang siapa menentang Rasul (Muhammad) setelah jelas kebenaran baginya dan mengikuti jalan yang bukan jalan orangorang mukmin. Kami biarkan dia dalam kesesatan yang dilakukannya itu dan akan Kami masukkan dia ke dalam neraka jahanam. Dan itu seburuk buruk tempat kembali.” (QS. an-Nisa : 115), maka inilah yang tidak mereka inginkan. Al-Mujaddid (Ulama Pembaharu) Muhammad bin Abdul Wahhab  berkata guna menjelaskan sebagian kondisi orang-orang macam ini, “Mereka berpecah belah dalam agama mereka sebagaimana firman Allah , ‘Setiap kelompok merasa bangga dengan apa yang ada pada mereka.’ (QS. al Mukminun : 53), begitu juga dalam urusan dunia mereka . Mereka melihat bahwa yang mereka lakukan sudah benar... Dan menyelisihi Imam serta tidak tunduk kepadanya (menurut asumsi mereka) adalah keutamaan, sedangkan mendengar dan taat kepadanya adalah sebuah kehinaan. Sikap taklid adalah landasan terbesar dari agama yang mereka bangun diatasnya. Taklid, pondasi terbesar untuk semua orang kafir baik generasi awal maupun akhir mereka, sebagaimana firman Allah , ‘Dan demikian juga ketika Kami mengutus seorang pemberi peringatan sebelum engkau ( Muhammad) dalam suatu negeri, orang-orang yang hidup mewah di negeri itu selalu berkata, ‘Sesungguhnya kami mendapati nenek moyang kami menganut suatu agama dan sesungguhnya kami sekedar pengikut jejak jejak mereka.’ (QS. az-Zukhruf : 23)” [Masailul Jahiliyyah] Beliau juga berkata, “Allah memerintahkan kita untuk bersatu di dalam agama dan melarang dari sikap berpecah belah di dalamnya. Allah menjelaskan hal ini dengan sangat jelas yang bisa difahami oleh orang awam sekalipun... Hingga sampai pada masalah bahwa perpecahan dalam Ushuluddin (pokok-pokok agama) dan cabangcabangnya adalah bukti keilmuan dan kefakihan dalam agama. Sedangkan cukup bersatu dalam agama saja hanyalah ucapan orang zindiq atau orang gila... Karena diantara bentuk kesempurnaan ijtima‘ (persatuan) adalah mendengar dan taat kepada orang yang memimpin kita meskipun dia adalah seorang budak dari negeri Habasyah (berkulit hitam). Allah menjelaskan hal ini dengan sangat jelas lagi gamblang dari berbagai aspek baik syar‘i maupun qodari. Kemudian prinsip ini tidak dikenal oleh mayoritas orang yang mengaku berilmu, lalu bagaimana bisa mengamalkannya? „. [Ushulu Sittah] Bersatunya faksi-faksi Shahawat demi fanatisme kelompok dan nasionalisme serta bersikukuhnya mereka di atas amal kesyirikan dan kemurtadan, tidaklah menjadikan mereka semakin garang lagi kuat, tapi sebaliknya justru semakin terhina akibat perpaduan yang rancu diantara aqidah dan manhaj yang beragam pun banyaknya perselisihan. Akan muncul percekcokan di tengah-tengah barisan mereka dan satu sama lain akan berupaya melakukan aksi khianat, dan Allah tidak memberikan petunjuk pada kaum yang dzalim. Maka, barangsiapa yang hendak berpegang dengan tali Allah yang kuat, hendaklah dia bertobat kepada Allah dan berpegang teguh dengan agama Islam serta jamaah kaum muslimin hingga meninggal. Jika tidak, maka dia akan menjadi penghuni dan bahan bakar neraka jahannam. Diriwayatkan bahwa Rasulullah bersabda, “Barang siapa yang bergantung pada sesuatu niscaya dia akan diserahkan kepada sesuatu itu.“ (HR. Nasa‘i dari Abu Hurairah) Syaikh Sulaiman Alu Syaikh berkata, „Barang siapa yang menggantungkan hatinya kepada sesuatu di mana dia bersandar dan berharap kepadanya, niscaya Allah akan menyerahkannya kepada sesuatu tersebut. Maka jika seorang hamba bergantung kepada Rabb, Ilah, Sayyid dan Maulanya, yakni Rabb segala sesuatu sekaligus Sang Raja, niscaya semua urusannya akan diserahkan kepada-Nya, sehingga Allah akan mencukupinya, menjaganya, melindunginya, dan mengurusinya. Dan Dialah sebaik baik pelindung dan penolong . Sebagaimana Firman Allah ,“Bukankah Allah yang mencu-

Erdogan telantarkan budak-budak Shahawatnya dari serangan Nushairiyyah

kupi para hambaNya?“ (QS. az-Zumar : 36) Pun halnya barangsiapa yang bergantung dengan sihir serta para setan, maka urusannya akan diserahkan kepada mereka, dimana mereka kemudian akan membinasakannya di dunia dan akhirat. Artinya secara umum, siapapun yang bersandar kepada selain Allah entah siapa itu niscaya dia akan diserahkan kepada sesuatu itu, dia juga akan mendapatkan keburukan di dunia dan akhirat, dan akan mendapatkan kebalikan dari apa yang dia inginkan. Inilah sunnatullah atas para hamba-Nya yang tidak akan bisa diganti dan ketetapan yang tidak akan bisa dirubah, bahwasanya siapa yang menggantungkan harapan kepada selain-Nya atau percaya dengan selain-Nya, ataupun condong kepada makhluk yang akan mengurus dirinya, niscaya Allah  akan menimpakan kepadanya sesuatu yang bertolak belakang dengan harapan yang digantungkannya, baik karena faktor perbuatannya atau dirinya. Ini adalah perkara yang sudah maklum, baik dengan nash maupun terlihat secara kasat mata. Siapa yang merenungkan kondisi para makhluk dengan mata bashirah yang transparan niscaya dia akan melihatnya dengan jelas.“ [Taisir al-Aziz al-Hadits] Beliau  juga berkata, „Bergantung itu bisa dengan hati dan perbuatan atau keduanya sekaligus. Artinya, siapa yang bergantung pada sesuatu dengan hatinya atau dengan hati dan perbuatannya, niscaya dia akan diserahkan kepada sesuatu itu. Artinya Allah akan menyerahkannya kepada sesuatu yang dia gantungi. Jadi, siapa yang jiwanya bergantung pada Allah, meminta segala kebutuhannya kepada-Nya, berlindung kepada-Nya dan dia titipkan urusannya kepada-Nya, niscaya Allah akan mencukupi semua kebutuhannya, semua yang jauh didekatkan dan semua kesulitan dimudahkan. Sedangkan siapa yang bergantung kepada yang lain atau condong kepada ilmu, logika akal, obat dan jimat-jimatnya serta bersandar pada daya dan kekuatannya, niscaya Allah akan menyerahkannya kepada hal tersebut dan menghinakannya. Ini adalah perkara yang sudah diketahui baik berdasarkan nash dan eksperimen pengalaman manusia. Allah  berfirman , „Dan ba3

Tentara Shahawat Thaghut Erdogan

rangsiapa yang bertawakal kepada Allah niscaya Dia akan mencukupinya.“ (QS. ath Thalaq : 3) Wahb bin Munabbih berkata, „Allah  mewahyukan kepada Dawud, ‚Hai Dawud, adapun demi kemuliaan dan keagungan-Ku, tidaklah seorang hamba diantara para hamba-Ku yang berpegangan dengan-Ku, bukan kepada makhluk-Ku, dan hal itu Aku ketahui dari niatnya, lalu langit yang tujuh serta apa ada di dalamnya maupun bumi yang tujuh berikut isinya berbuat makar kepadanya, melainkan Aku akan berikan jalan keluar baginya dari semua makar tersebut. Adapun demi kemuliaan dan keagungan-Ku, tidaklah seorang hamba diantara para hambaku yang berpegangan dengan Makhluk dan bukan kepada-Ku, Aku mengetahui hal itu dari niatnya, melainkan akan Aku putus sebab-sebab turunnya (rizki) langit pada tangannya dan Aku rusak bumi yang berada di bawah kedua kakinya, kemudian Aku tidak pedulikan di lembah mana dia akan binasa.‘ „ [Taisir Aziz al-Hamid] Belum tibakah saatnya bagi para Shahawat murtad dengan semua firqah dan kelompok mereka untuk merenungkan realitas pun kondisi mereka? Tidakkah mereka melihat bahwa bersandarnya mereka kepada para Thaghut, loyalitas mereka pada para penyembah Salib dan ucapan mereka “kami akan menaati kalian dalam sebagian urusan” tidak berguna sama sekali, selain menyebabkan Dzat yang Maha Adil lagi bijaksana Allah  tak melindungi mereka dari musuh yang dzalim, hingga pasukan Nushairi dan para sekutunya dari kalangan Rafidhah serta Salibis datang ke dalam negeri mereka, menghalalkan darah pun harta mereka di sejumlah komplek timur kota Aleppo dan komplek kota lama? Musuh memasuki daerah yang mereka kontrol dalam sekejap tanpa memuntahkan bombardir ataupun serangan Koalisi Internasional yang tidak ada bandingnya dalam sejarah modern, tidakkah mereka merenung? Thaghut Ikhwanul Murtaddin Erdogan tidak pernah memberikan sesuatu pun untuk para Shahawat yang menjadi budaknya, selain ‚nongkrong‘ duduk-duduk bersama Salibis Rusia para penghisab darah, pun mengucapkan selamat kepada Salibis Amerika terkait hasil pemilu presiden terbaru dan serangan terhadap para Muhajirin dan Anshar Daulah Islamiyyah yang pada beberapa tahun silam sebelum kemunculan aksi pengkhianatan Shahawat murtad menjadi benteng kokoh dalam menghalangi agresi militer Nushairiyyah terhadap kota Aleppo dan berbagai distrik di sekitarnya? 4

Pengantar

Ya, siapa yang bergantung kepada sesuatu niscaya akan dipasrahkan kepadanya. Maka, siapa yang bergantung kepada Thaghut yang tunduk kepada hawa nafsunya, niscaya akan dipasrahkan kepadanya yang akan memeperbudaknya demi mewujudkan kepentingan pribadi dan partainya, kemudian melemparkannya ke dalam tong sampah sejarah bersama para pengkhianat yang lain. Lalu bagaimana jika mereka yang bersandar kepada Thaghut tersebut berperang di bawah panji jahiliyah, di atas jalannya dan demi meninggikan kalimatnya di bumi Syam yang berbarokah..? Kalaupun Thaghut mereka, yaitu Erdogan khawatir atas kehormatan mereka, niscaya dia pasti akan mengirimkan bala tentaranya yang kafir lagi fajir untuk memerangi dan membunuh Nushairiyyah Batiniyyah Ba‘ats Sekuler, dan dia akan mensuplai persenjataan Pasukan Turki berupa senjata canggih anti-pesawat Rusia dan Suriah pada Shahawat, tapi mana mungkin mereka melakukannya? Aleppo bukanlah bagian dari negara murtadnya, dan kroni-kroninya dari kalangan Salibis tidak akan membolehkan hal itu. Tidak ada kepentingan lain bagi Turki di dalam Suriah selain menumpas PKK yang murtad, guna mencegah mereka yang hendak menggoncang singgasana Erdogan yang fana. Sedangkan para mujahidin yang bertauhid berharap, bagi yang mengaku Islam dan Ahlus Sunnah diantara para shahawat Aleppo dan Idlib serta yang lain, dan orang yang telah murtad baik dia Nasionalis atau Sekuler, atau menolak syariat ataupun lantaran loyalitas kepada para murtaddin, untuk bertaubat kepada Allah , mengingkari selain-Nya, berwala karena-Nya semata, bermusuhan karena-Nya dan berperang di jalan-Nya saja yang tidak ada sekutu bagi-Nya, mengumumkan millah dua orang kekasih (Ibrahim dan Muhammad)  di depan umum, dengan bersandar pada Dzat yang Maha Hidup lagi selalu terjaga dan berlepas diri dari semua bantuan bersyarat dan si kafir Thaghut . Barang siapa yang telah membunuh sejuta orang Muhajirin dan Anshar lalu mau bertaubat, maka dia mendapat jaminan keamanan, sebagaimana yang dikatakan Amirul Mukminin  , “Dan kekuasaan Syariat lebih baik baginya dari pada negeri yang diatur dengan undang-undang para faksi dan para peramalnya (Dan siapa yang bertawakkal kepada Allah niscaya Dia akan mencukupinya). Segala puji bagi Allah Rabb semesta alam.

5

Ini adalah sebuah kisah seorang Kesatria Islam, yang menepati apa yang telah mereka janjikan kepada Allah, -demikianlah penilaian kami-. Ia tidak berpaling dari tujuannya, dan tidak pernah mundur dari misinya, yaitu menyembelih kudanya (meledakkan bom mobilnya) dan mengalirkan darahnya hingga dia menjadi syuhada’ yang paling agung derajatnya di sisi Allah. Setiap kali ia tertinggal untuk mewujudkan cita-citanya, tekadnya untuk mewujudkannya kian menguat, hingga Allah memuliakannya dengan kesmepatan untuk bergabung bersama Jama’ah Muslimin, dan ia pun gugur di bawah panji Ahlu Tauhid masa ini, yaitu panji Daulah Islamiyyah. Tsamir bin Muhammad Abidan as-Sahli  namanya, berasal dari wilayah al-Qasim yang penuh cinta dan banyak melahirkan generasi para kesatria. Ia adalah sosok manusia yang pernah disesatkan oleh setan bertahun-tahun lamanya hingga menyeretnya kepada kelezatan dunia, sampai Allah memberinya hidayah untuk kembali mencari jalan keistiqamahan, dan selalu berniat mengerjakan amal kebaikan agar Dia mengampuni kesalahan-kesalahannya yang dia telah bertaubat darinya. Maka tatkala dia mengetahui jihad adalah amalan yang paling utama, dia pun bertekad untuk mengamalkannya. Dia bersama kedua temannya lantas menuju ke Irak untuk bergabung bersama Mujahidin disana, ikut serta dalam menggempur pasukan Salibis Amerika. Dia pun menjual mobilnya dan membawa uang seratus ribu Riyal yang ia gunakan untuk menolong Mujahidin, dan ia pun berhijrah kepada Allah, tidak berharap untuk kembali. Akan tetapi para Thaghut dari rezim Alu Su’ud dan bala tentaranya telah mengintainya, hingga akhirnya ia dan kedua temannya pun ditahan di pos penyeberangan Haditsah, perbatasan negara Yordania. Disitulah dimulainya ujian penjara yang justru berhasil menampakkan kekuatan tekad dan kejernihan permatanya, dan ujian itu tidaklah menambah apapun pada dirinya kecuali iman dan kepasrahan diri.

6

Makalah

Penjara Mudiriyyah al-Mabahits di Buraidah adalah awal pelabuhan jihadnya melawan Thaghut Jazirah Arab. Ia mendekam disana pada tahun 1427 H, di dalam penjara itu ia bergaul dengan para Muwahhidin yang bersabar. Hingga bertambahlah ilmunya tentang al-Wala’ wal Bara’, yang dia terapkan dalam kehidupan nyata, dalam perilaku dan mu’amalahnya dengan para tentara Thaghut. Dia tidak pernah takut dengan celaan para pencela dalam menjalankan perintah Allah, dia menentang para penjaga penjara dan para pengurusnya, meskipun dia selalu mendapatkan gangguan dari mereka, disiksa dan dicambuk sampai punggungnya menghitam akibat bekas pukulan tongkat dan cambuk mereka. Setelah itu dia di pindahkan ke penjara al-Malaz di Riyadh pada pertengahan tahun 1428 H. Pada akhir tahun ia meninggalkannya menuju penjara al-Hair, dimana dia mendekam disana selama dua atau tiga bulan lamanya, sampai kemudian para murtaddin itu mengembalikannya ke penjara al-Malaz, mereka menimpakan padanya berbagai macam siksaan. Mereka menyiksanya pun para saudaranya dengan siksaan yang pedih, namun tekadnya tidak pernah melemah, dan kemuliaannya tidak pernah turun ataupun melemah, bahkan selalu menantang bala tentara thaghut dan menimpakan kepada mereka apa yang mereka benci, hingga mereka pun berkumpul untuk mengeroyoknya dan memukulinya sampai dia jatuh tersungkur karena lemah. Kemudian dia pun kembali bangkit seperti semula, agar mereka tidak berbangga diri lantaran kekalahannya dan tidak berbahagia atas terjatuhnya ia, mengakibatkan para murtaddin putus asa. Hingga kemudian, para pembesar mereka mengadukannya, dan mengadukan terjadinya kegaduhan di penjara, namun dia tidak pernah berhenti melakukan hal itu kecuali setelah kondisi memaksanya untuk berbelas kasihan kepada para ikhwahnya yang selalu mendapatkan siksaan dari tentara Thaghut yang membalas dendam kepadanya setiap kali mereka marah, dan siksaaan mereka tidak mampu membuatnya jera.

Abu Muhammad mendekam di jeruji besi beberapa tahun hingga akhirnya Allah membebaskannya pada tahun 1434 H. Bukan malah tersibukkan dengan urusan dunia maupun mengejar apa yang telah terlewatkan sebagaimana yang dilakukan oleh orangorang yang celaka, namun dia kembali untuk mencari tujuannya yang dahulu, hingga ia pun mengembara menuju medan jihad. Di saat jalan menuju Irak sangatlah sulit dan berbahaya pada waktu itu, hingga tidak ada pilihan baginya kecuali harus mencari kesyahidan di bumi Yaman, dimana waktu itu tandzim al-Qaeda berkuasa atasnya, namun aqidah dan manhaj tandzim itu belumlah diletakkan di atas tepi jurang (rusak), hingga kemudian mulai nampaklah kepalsuan syiar mereka, dan menjadi jelas jalan para pemimpinnya yang sesat dan mengganti aqidahnya. Karenanya, Abu Muhammad pun berhijrah kepada Allah mulai dari awal lagi, berniat untuk mendapatkan syahadah fi sabilillah, dan memilih panji yang kelak ia akan mati di bawahnya. Maka ia pun  sampai di Yaman pada tahun 1435 H yang mana dia memilih mendaftarkan namanya di barisan para Kesatria Pemburu Syahadah. Para pembimbing membawanya ke asrama, dia tinggal di sana beberapa hari. Hingga pada suatu hari mereka mendatanginya dan memberitahukannya waktu eksekusi operasi istisyhadinya. Diapun mempersiapkan diri untuk menyongsong amaliyyah itu, berjalan menuju tujuannya dengan meninggalkan dunia ini, menjemput Akhirat, dimana targetnya adalah pos checkpoint murtaddin di daerah Nasyimah, kota Syabwah, namun qadarullah dia tidak berhasil melaksanakan targetnya itu. Ia pun mundur dari tempat itu, dan tidak mendapatkan seorangpun yang menunjukkan kepadanya jalan pulang, hingga ia pun dengan sekuat tenaga mengingat-ingatnya, sampai akhirnya tiba di tempat yang aman. Tidak berselang lama sampai akhirnya dia mendengar seruan berperang lagi, dia pun bangkit memenuhi seruan itu, mengharapkan kematian yang ia cita-citakan. Ia pun berangkat mengendarai bom mobil menuju target baru, yaitu asrama militer di pusat Itqu. Ia selalu meminta kepada Allah agar memuliakannya dengan kesyahidan pada pertempurannya ini. Tidak pernah terlintas di benaknya jika bisa saja Allah menundanya kembali untuk mendapatkan syahadah pada kesempatan ini agar Allah menambahkan pahala baginya dan meninggikan kedudukannya. Murtaddin pun mengetahui rencananya, memaksanya untuk mundur lagi untuk yang kedua kalinya, dan Allah pun menyelamatkannya dari penangkapan. Tandzim al-Qaeda mundur dari Syabwah atas perintah para pemimpin mereka yang hina untuk menghindari peperangan melawan murtaddin. Abu Muhammad as-Sahli pun tetap membersamai mereka untuk beberapa waktu lamanya di Hadramaut, namun dia tetap pada cita-cita lamanya, yaitu Allah menganugrahkan kepadanya kematian di jalan-Nya, dan mengizinkannya untuk melaksanakan amaliyah istisyhadiyah untuk melumat para murtaddin dan menimpakan kekalahan telak pada mereka. Ketika ia diperintahkan untuk percobaan amaliyyah baru di Hadramaut, ia pun sangat bergembira dan bahagia dengan harapan bisa meraih kesyahidan dalam amaliyah ini, setelah sebelumnya terhalang meraih syahadah atas taqdir Allah. Ia pun lalu berpamitan kepada para Ikhwan pada hari amaliyah, menunggang kendaraan tempurnya menuju target, yang sesampainya disana ia dikejutkan bahwa data-data intelijen terkait pengintaian lokasi tersebut telah usang. Ternyata disana ada pos checkpoint baru yang menghalanginya untuk bisa memasuki gerbang markas murtaddin. Ia pun kembali menuju tempat semula. Para pembimbing berusaha kembali melakukan amaliyah untuk memperbaiki kesalahan mereka dengan menanam ranjau guna meledakkan pos checkpoint tersebut, dan membuka jalan masuk untuk sang istisyhadi, tatkala ranjau telah meledak, Abu Muhammad pun kembali berangkat melewati pos checkpoint dan menyerang gerbang, akan tetapi terjadi musibah dimana mobilnya tersangkut di pos karena ledakan ranjaunya tidak berhasil menghancurkan pos secara keseluruhan. Ia pun terjebak di bawah rentetan tembakan peluru murtaddin yang mengincar mobilnya. Mereka berhasil melukai paha dan pundak-

nya, akan tetapi itu tidaklah menghalanginya untuk kembali mundur dengan membawa mobilnya di bawah hujan peluru. Dia pun beristirahat di markas untuk menjalani pengobatan hingga akhir tahun 1435 H. Pada waktu itu, kabar-kabar tentang Daulah Islamiyyah sedang memenuhi ufuk, dan deklarasi Khilafah menggoncangkan seluruh alam, menggetarkan seluruh hati para muwahhidin yang berdebar-debar baik di belahan bumi bagian timur maupun barat karena kebahagiaan dan kegembiraan akan di deklarasikannya Khilafah, maka mereka pun berbondong-bondong mengirim baiat, mendeklarasikan ikrar ketaatan, as-sam’u wa tha’ah kepada Amirul Mukimin dan Khalifatul Muslimin asy-Syaikh Abu Bakar al-Baghdadi . Diantara mereka yang menerima dan mendengar kabar bahagia ini adalah Abu Muhammad as-Sahli , maka ia pun bertekad untuk menjalani ketaatan kepada Allah ta’ala dan berpegang teguh kepada Jama’ah. Bagaimana tidak, sedangkan ialah yang telah lama menanti al-Haq itu, dan mencurahkan segala hal yang berharga dalam hidupnya untuk menggapainya, dan bersabar di atas ujian. Maka iapun memutuskan untuk meninggalkan “Yahudi Jihad” (neo Tandzim al-Qaeda.pent) dengan menampakkan kecintaannya untuk memberikan nasehat kepada saudaranya yang telah berbaiat kepada Daulah Islamiyah supaya terhindar dari makar Yahudi Jihad, serta menyelamatkan dirinya dari penjara mereka, tempat dimana mereka akan menzhalimi orang yang mereka ketahui memiliki tujuan terpuji. Allah-pun memudahkannya untuk bergabung bersama ikhwannya di wilayah al-Liwa’ al-Ahdhar. Dia meminta disegerakan baiat hingga datanglah seseorang yang menerima baiatnya. Maka jadilah dia salah seorang tentara Junud Khilafah, tanpa melupakan tujuan yang telah dia tanamkan sejak dulu, sehingga semakin kuatlah tekadnya untuk melakukan amaliyyah istisyhadiyah, dan diapun menjadi semakin yakin akan alasan kenapa Allah menundanya untuk melakukan amaliyah istisyhadiyah, agar dia menuai pahalanya di tengah-tengah kafilah yang diberkahi ini, dimana hasilnya baik cepat maupun lambat adalah untuk memberikan tamkin terhadap agama Islam ini. Bukan sekedar menghilangkan nyawa dalam rencana-rencana sesat yang di kendalikan oleh Yahudi Jihad, dan menyia-nyiakan darah serta kesungguhan dengan caranya, namun akhirnya mereka menyerahkan hasilnya kepada para penyembah Demokrasi dan para Shahawat. Abu Muhammad tetap bersabar atas tertundanya amaliyyah, yang justru membuat para Ikhwan bergembira karena dia tinggal bersama mereka, sebagaimana halnya kegembiraan mereka atas bergabungnya dia bersama mereka. Abu Muhammad adalah seseorang yang ceria tidak pernah lepas dari senyum, pemurah lagi dermawan, tidak pernah bakhil dengan hartanya, dia sosok yang sangat ramah lagi gampangan, tidak pernah pelit dengan tenaganya untuk melayani para Mujahidin. Dia memasak untuk mereka, mengurusi permasalahan mereka, sedangkan dia tidak pernah berpisah dari Kitabullah dengan selalu membacanya, orang yang selalu berpuasa Daud . Dia puasa sehari dan berbuka sehari, hal itu ia lakukan sejak hari-hari ketika ia di penjara, sampai menjelang waktu kepergiannya. Ketika Mujahidin mendapatkan target yang berharga, diapun mendesak mereka agar dia mengambil bagian dalam operasi itu. Maka Allah pun memudahkan hal itu baginya, dia membayar mobilnya dengan uangnya sendiri, agar termasuk dari golongan yang keluar berjihad dengan jiwa dan hartanya dan tidak kembali dengan suatu apapun. Kemudian diapun mengendarai kendaraannya yang telah dia rakit sebelumnya, berangkat membelah jalan ke tengah-tengah barisan murtaddin, meladakkan bom mobil di “hotel Al-Qashr”, kota Aden, tempat singgah Thaghut Khalid Bahah. Diapun berhasil membakar para murtadin dengan bomnya, memporak-porandakan mereka dengan amukannya, dan meruntuhkan bangunan mereka dengan serangannya. Diapun mendapatkan apa yang telah diidamkannya, akhir hayat yang bahagia, demikianlah kami menilainya, walhamdulillahi Rabbil Alamin.

7

Tanya: Bagaimana kondisi hisbah di Wilayah Sinai? Jawab: Segala puji bagi Allah Rabb semesta alam. Shalawat dan salam kepada Nabi rahmat sekaligus ahli perang, dan kepada keluarga, para sahabatnya serta orang-orang yang mengikutinya. Diantara anugerah Allah  kepada hamba-hambanya para mujahidin di Wilayah Sinai bahwa mereka tetap bersama-sama berpegang teguh dengan tali Allah, terus berperang agar kalimat Allahlah yang tertinggi dan tetap bersabar menghadapi ujian dan cobaan ditengah upaya siang malam musuh-musuh Allah koalisi Yahudi dan orang-orang murtad untuk menghancurkan dan menghabisi mereka, namun hal itu tidaklah mungkin. Kalam Allah , “Mereka berkehendak memadamkan cahaya (agama) Allah dengan mulut (ucapan-ucapan) mereka, dan Allah tidak menghendaki selain menyempurnakan cahaya-Nya, walaupun orang-orang yang kafir tidak menyukai. Dialah yang telah mengutus Rasul-Nya (dengan membawa) petunjuk (Al-Quran) dan agama yang benar untuk dimenangkan-Nya atas segala agama, walaupun orangorang musyrikin tidak menyukai.” (QS. at-Taubah: 32-33). Semua cobaan itu hanya menambah kekuatan, ketabahan, keteguhan dan keimanan tentara Wilayah Sinai. Sekalipun berjumlah sedikit, mereka terus menghadang pasukan kafir. Mereka terapkan syariat Rabb semesta alam dengan segenap kemam-

8

Makalah Wawanca

puannya pada setiap daerah yang berhasil dikontrolnya. Sekalipun sengitnya pertempuran antara kekufuran dan Islam di sini, namun markas-markas dan kantor-kantor di bawah Diwan-diwan Syar’I (seperti Diwan Peradilan dan Mazhalim, Diwan Hisbah, dan Diwan Dakwah) tetap beroperasi dan melaksanakan tugas-tugasnya dengan baik, walillahilhamd. Allah telah memperkenankan dan memberi taufik kepada kita di Markas Hisbah untuk memberantas berbagai fenomena kerusakan seperti penyelundupan rokok, ganja, tramadol (sejenis narkotika untuk menghilangkan rasa sakit, edt) dan lain sebagainya. Kita juga melarang masyarakat dari berbagai kemungkaran seperti melarang wanita berdandan, ikhtilat, pakaian isbal, demikian juga kami melarang dari merokok, musik, dan perangkat penerima satelit. Tetapi fokus prioritas kami adalah memberantas fenomena kesyirikan dan bid’ah seperti tasawuf, sihir, ramalan, perdukunan, dan ghuluw terhadap kubur. Tanya: Sufi adalah salah satu penyakit yang menjangkiti banyak negeri-negeri Islam dewasa ini karena berperan utama menyebarkan kesyirikan dan kebid’ahan diantara masyarakat. Tarekat-tarekat sufi juga berperan menghambakan masyarakat pada thawaghit. Barangkali Anda bisa menjelaskan kepada kita realitas sufi di Sinai? Jawab: Kaum sufi di Sinai terbagi menjadi dua tarekat utama yaitu Tarekat Allawiyyah Ahmadiyyah dan Tarekat Jaririyyah.

Tarekat Ahmadiyyah tersebar di daerah al-Jurah dan sekitarnya seperti Syabanah, azh-Zhahir, al-Malafiyyah, juga di distrik Syaikh Zuwaid dan sekitarnya. Adapun Tarekat Jaririyyah mempunya tiga Zawiah (tempat ritual para sufi, penj) utama yaitu Zawiah al-Arab di Provinsi Ismailiyyah, Zawiah Sa’ud di Syarqiyyah; keduanya di Mesir, dan Zawiah ar-Raudhah di Sinai. Di bawah ketiga zawiah tersebut ada banyak zawiah yang lebih kecil seperti Zawiaah Distrik Abu Jarir, ath-Thawil, Shabah dan lainnya. Tarekat Ahmadiyyah telah berkembang sejak lebih kurang setengah abad yang lalu lewat tangan si binasa Abu Ahmad al-Allawi al-Filisthini. Ia datang dari Gaza lalu bertempat tinggal di at-Tumah, yang membawahi Zawiah al-Jurah. Ketika al-Allawi hendak mati ia menyerahkan Zawiah itu kepada anaknya, Musthafa, dan mengangkat si binasa Khalaf al-Khalafat sebagai penerusnya lantaran anaknya (Musthafa) masih kecil. Maka jadilah si thaghut Khalaf sebagai syaikh tarekat, dan jadilah al-Jurah sebagai Zawiah induk. Kemudian si murtad ini mati dan dikuburkan di Zawiah al-Jurah. Kuburannya lalu menjadi sebuah monumen makam yang berkubah hijau. Adapun Tarekat Jaririyyah diciptakan oleh si binasa ‘Id Abu Jarir. Tarekat ini berpusat pada tiga Zawiah utama yang telah kami sebutkan sebelumnya, yaitu Zawiah Sa’ud, al-‘Arab, dan Raudhah. Daulah Islamiyyah akan segera menghancurkannya jika berhasil menguasainya, insya Allah. Tarekat Jaririyyah lebih tersebar luas dan berpengaruh daripada Tarekat Ahmadiyyah, sebagaimana juga mereka lebih sesat dan syirik. Tanya: Apa bid’ah dan kesyirikan yang paling berbahaya

yang dipraktekkan oleh tarekat-tarekat sufi ini? Jawab: Syirik kepada Allah telah tersebar luas di tengah-tengah tarekat-tarekat ini. Sampai-sampai anak-anak mereka tumbuh dalam kesyirikan dan bapak-bapaknya juga mati dalam kesyirikan. Malapetaka yang amat berbahaya. Mereka meyakini bahwa mayit bisa memberi manfaat dan madharat. Berbagai macam ritual dipraktekkan demi mayit ini, seperti doa, meminta tolong, tawakkal, menyembelih kurban, dan thawaf. Mereka juga menganggap orang mati itu sebagai perantara antara dirinya dengan Allah . Ditambah lagi, seluruh kesesatan thawaghit dan para syaikh mereka, perkataan dan perbuatannya, diikuti dan ditaati tanpa pandang bulu. Perkara ini telah menjangkiti seluruh tarekat-tarekat sufi di dunia dewasa ini, dengan sedikit perbedaan. Seluruh tarekat sufi yang kita tahu, atau kita dengar dan kita baca telah terjerumus dalam kesyirikan di dalam persoalan ini atau persoalan lainnya. Pengikut Tarekat Ahmadiyyah meyakini hulul (meyakini Allah ada di mana-mana, penj) dan ittihad (bersatunya Allah dengan ciptaan-Nya, penj), wal iyadzu billah. Mereka berkata bahwa Allah  itu diam bersama dengan semua hal yang diam dan bergerak bersama dengan semua hal yang bergerak. Mahatinggi Allah dari apa yang mereka katakan. Mereka juga memuja Ibnu Arabi, al-Hallaj dan para gembong kekafiran dan kesesatan lain. Tarekat Jaririyyah lebih parah lagi kesyirikannya. Mereka dikenal sebagai pemuja makam, menyembelih kurban untuknya, dan bertawaf disekelilingnya. Tarekat ini beririsan

Kuil Sufi di luar wilayah Khilafah di Sinai

9

menyebut mereka dengan Sunniyyah, maksudnya ahlus sunnah. Para thaghut tarekat-tarekat sufi ini amat berusaha keras membuat penghalang kokoh agar para pemuda dan pengikut mereka tidak terpengaruh dengan mujahidin fi sabilillah dan berpegang dengan manhaj yang benar. Mereka berusaha keras agar para pemuda dan pengikut mereka tetap berada di bawah bendera jahiliyyah, bodoh dan taklid buta.

Dukun Thaghut Abu Hiraz

dengan Rafidhah. Adalah si Rafidhah binasa Nimr al-Laitsi, bertempat tinggal di Tanta, yang mengarang buku syair yang dipuja dan dianggap sebagai “Quran” mereka. Buku itu berjudul Bustanul Mahabbah. Ada ritual bid’ah yang dipraktekkan seluruh sufi di Sinai. Ritual itu dinamakan Hadhrah. Mereka berkumpul pada setiap malam Jum’at dan malam Senin untuk berdzikir bersama-sama, dengan satu suara sembari menggerakkan badan. Perkataan yang dibaca mengandung perkara-perkara syirik seperti meminta tolong kepada Nabi  dan meminta syafaat kepada mayit. Tanya: Apa hubungan antara tarekat-tarekat sufi itu dengan thaghut penguasa bumi Sinai? Jawab: Para sufi itu berhubungan erat dengan elemen-elemen thaghut itu. Tidak ada gubernur maupun direktur keamanan baru yang diangkat kecuali pasti dikunjungi oleh Khalaf al-Khalafat si binasa pembesar Tarekat Ahmadiyyah. Hubungannya dengan intelijen Mesir juga terbilang bagus. Ketika Yahudi mencaplok Sinai, Zawiah al-Jurah tidak tersentuh sedikitpun bahkan dikunjungi oleh penguasa militer Yahudi. Para perwira Yahudi juga rutin mengunjungi Khalaf al-Khalafat di Zawiahnya, demikian juga para komandan pasukan penjaga keamanan salibis. Khalaf al-Khalafat memanfaatkan itu semua untuk menampakkan kekuatannya di depan pengikutnya. Tarekat al-Jaririyyah juga berhubungan erat sekali dengan thaghut penguasai Sinai, bahkan banyak dari perwira dan penanggung jawab murtad itu yang menyukai tarekat ini. Pembesar tarekat ini adalah si dajjal binasa Sulaiman Abu Hiraz.

10

Usaha-usaha yang dipaksakan oleh syaikh-syaikh mereka itu semakin keras setelah berdirinya kembali Daulatul Khilafah dan tersebarnya dakwah tauhid. Sekalipun demikian, Allah telah memberi petunjuk kepada banyak dari pemuda mereka Din Yang Maha Esa  sehingga mereka bertaubat dari kesyirikannya, mempelajari tauhid dan bergabung dalam barisan mujahidin. Para pemuda itulah yang berusaha keras untuk memberantas kesyirikan ini. Mereka telah memberikan contoh terbaik bagaimana berpegang teguh dengan akidah wala wal baro. Tanya: Bagiamana mujahidin Wilayah Sinai menghadapi tarekat-tarekat sufi dengan seluruh syaikh dan pengikutnya ini? Jawab: Setelah para mujahidin berjihad agar kalimat Allahlah yang tinggi memerangi para gembong kekafiran Thawaghit yang berhukum dengan selain apa yang diturunkan Allah, mujahidin berhasil mengontrol dan menguasai sebagian bumi Sinai. Maka mereka segera berupaya maksimal untuk menegakkan Dinullah di bumi-Nya dan memberantas tanda-tanda kesyirikan dan jahiliyyah. Mereka berazam dengan jujur agar tidak tersisa lagi tarekattarekat sufi di tanah yang dinaungi bendera jihad. Maka mujahidin mulai mendakwahi para sufi itu baik pengikut Tarekat Ahmadiyyah maupun Tarekat Jaririyyah. Sebagian dari mereka menerima dakwah itu dan segera bertaubat setelah para mujahidin menjelaskan kepada mereka dampak syirik kepada Allah . Sebagiannya lagi memilih menolak Dinullah dan seruan tauhid. Ketika prajurit Daulah Islamiyyah tersebar di mana-mana, dibuatlah beberapa cekpoin di jalan-jalan dan seluruh gembong-gembong musyrik mereka berhasil ditangkap. Mereka ditahan selama tiga hari untuk dimintai taubat, jika tidak terpaksa akan dibunuh. Dengan keutamaan Allah mereka bertaubat sejak pertama kali ditangkap, dengan seluruh pengikutnya, dari kesesatan dan kemurtadan mereka. Hal itu setelah mujahidin menjelaskan dampak kemusyrikan dan kebid’ahan yang mereka praktekkan, walhamdulillah.

Tanya: Bagaimana sikap tarekat-tarekat sufi ini terhadap mujahidin Sinai sebelum dan setelah deklarasi baiat kepada Amirul Mukminin?

Namun masih ada Zawiah-Zawiah syirik besar yang berada di luar kekuasaan Khilafah di bumi Mesir dan Sinai. Semuanya – dengan izin Allah  - akan menjadi target prajurit Khilafah ketika berhasil menguasainya, dengan jihad dan hisbah, agar manusia mendapat petunjuk dan keluar dari kegelapan menuju cahaya.

Jawab: Sudah sewajarnya terjadi permusuhan antara ahlu tauhid dan orang musyrik. Khalaf al-Khalafat amat keras permusuhannya kepada para mukmin muwahhid, dia

Tanya: Bagaimana peranan dakwah tauhid dalam pemberantasan syirik diantara penduduk Sinai secara umum dan khususnya tasawuf?

Wawanca

Jawab: Dengan kerjasama antara Markas Dakwah dan Hisbah, para prajurit Daulah Islamiyyah mengadakan program-program syar’I untuk mendakwahi masyarakat dan mengajari mereka perkara-perkara Din. Kami memohon taufik kepada Allah mengenai program-program ini. Kami juga mencetak dan membagikan kutaib-kutaib dan selebaran-selebaran dakwah dalam persoalan akidah. Kami juga mengadakan dakwah keliling yang memfokuskan pada penanaman tauhid dan menjauhkan syirik serta kemurtadan dengan seluruh macamnya pada diri kaum muslimin awam. Tanya: Kami lihat media memfokuskan pemberitaan tentang kisah terbunuhnya si dukun binasa ini (Abu Hiraz). Siapa dia? Mengapa para murtaddin amat memperhatikannya? Jawab: Elemen-elemen Hisbah telah berhasil menangkap dua dukun penjahat yaitu Sulaiman Mushbih Hamdan Abu Hiraz dan Qathaifan Barik ‘Ied Manshur. Keduanya adalah dukun thaghut pengaku hal yang ghaib. Keduanya dikunjungi banyak orang yang menanyakan tentang hal yang ghaib dan meminta kesembuhan serta barakah lewat sihirnya. Abu Hiraz umurnya mencapai sembilan puluh tahun. Dukun yang kedua mempelajari sihir dan meminta tolong kepada setan melalui tangannya. Abu Hiraz ini adalah gembong Tarekat Jaririyyah. Karena itulah media memfokuskan pemberitaan mengenai kisah pembunuhannya. Dia berhubungan erat sekali dengan murtaddin. Banyak dari elemen-elemen rezim Mesir dan pasukan murtad yang mengunjunginya dan meyakini ia bisa memberi manfaat dan madharat. Mereka meyakininya sebagai lelaki saleh yang mengetahui hal-hal ghaib. Demikian juga muridnya si Quthaifan. Dia mendirikan tiang di rumahnya dan memerintahkan orang-orang berthafaw mengelilinginya dan berkurban untuknya. Dia mengaku-aku mengetahu hal yang ghaib, mempraktekkan sihir, dan memberi tahu mengenai barang-barang yang dicuri. Dia melakukan kesyirikannya itu selama dua puluh tahun setelah mempelajarinya lewat tangan si binasa Abu Hiraz. Tanya: Apa keputusan peradilan setelah dua orang murtad ini ditangkap? Jawab: Hakim syar’I memutuskan hukum bunuh karena murtad atas dua orang ini lantaran mengaku mengetahui hal yang ghaib dan mempraktekkan perdukunan dan ilmu nujum. Karena keduanya juga gembong thaghut yang menyeru orang-orang menyekutukan Allah di balik topeng kesalihan, kebaikan dan ke-wali-an. Allah  telah berfirman, “(Dia adalah Rabb) Yang Mengetahui yang ghaib, maka Dia tidak memperlihatkan kepada seorangpun tentang yang ghaib itu.” (QS. al-Jinn: 26). Nabi  bersabda, “Barangsiapa mendatangi dukun atau peramal dan membenarkan kata-katanya maka sungguh dia telah kafir dengan apa yang diturunkan atas Muhammad.” (HR Ahmad dan al-Hakim dari Abu Hurairah). Ini adalah hukum Allah atas siapa yang membenarkan dukun, lalu bagaimana dengan si dukun itu yang menya-

makan dirinya dengan Allah ? Rasulullah  bersabda, “Bunuhlah orang yang mengganti Dinnya.” (HR Bukhari dari Ibnu Abbas). Umar  menulis surat kepada Abu Musa  yang isinya, “Bunuhlah semua penyihir dan dukun.” (Diriwayatkan oleh Ibnu Abi Syaibah). Tanya: Sebagian orang berkata bahwa dukun ini ditangkap oleh prajurit Daulah Islamiyyah lalu kemudian dibebaskan, bagaimana kejadian sebenarnya? Jawab: Informasi ini tidak benar. Dia tidak dibebaskan setelah ditangkap, namun dia ditangkap dan segera dihukum bunuh karena murtad tanpa dimintai taubat dan hartanya dibagikan kepada kaum muslimin sebagai fai. Orang-orang musyrik pengikut keduanya menyebarkan banyak kabar burung yang tidak jelas. Ada yang cukup menggelikan seperti kata-kata mereka bahwa pedang algojo tidak mampu memenggal lehernya. Hal itu sebelum para ikhwah Kantor Media Wilayah Sinai menyebarkan foto keduanya telah terpenggal lehernya yang membungkam semua kabar burung itu, alhamdu lillahi rabbil ‘alamin. Tanya: Apa pesan Anda kepada orang-orang sufi musyrik di Wilayah Sinai? Jawab: Kami katakan kepada seluruh syaikh dan pengikut Zawiah sufi di dalam dan luar bumi Sinai; bahwa kami tidak akan membiarkan tarekat-tarekat sufi berkembang khususnya di Wilayah Sinai dan umumnya di Mesir. Kami tidak menginginkan kecuali hidayah kepada kalian. Mari kita bersepakat bahwa kita tidak menyembah kecuali Allah saja dan tidak menyekutukannya serta kita berhukum kepada Kitabullah dan Sunnah Rasulullah . Kami katakan kepada kalian; pelajarilah tauhid, iman, dan pembatal-pembatalnya. Ketahuilah bahwa mujahidin fi sabilillah tidak keluar dan tidak berjihad kecuali untuk menegakkan tauhid dan memberantas syirik. Mereka korbankan dengan murah darahnya untuk memerangi kaum kafir yang paling kuat di bumi. Demi Allah, celaan pencela tidak akan menggoyahkan mereka. Ketahuilah bahwa kalian bagi kami adalah orang musyrik kafir, darah kalian adalah najis dan halal ditumpahkan. Namun kami akan mendakwahi dan meminta taubat kalian. Kami mengharapkan kalian mendapat hidayah dan masuk Islam. Kami mengharapkan kalian mengikuti jalan penutup para nabi , para sahabatnya, dan para tabi’in setelahnya. Kebaikan adalah dengan mengikuti salaf, sedangkan keburukan adalah dengan mengada-adakan dan mengikuti orang-orang setelahnya. Kami tutup pembicaraan kami dengan memuji Allah atas anugerah-Nya pada kita berupa nikmat tauhid, jihad, dan khilafah. Sungguh hanya Dia Yang Maha Suci yang pantas dipuji. Semoga shalawat dan salam terus mengalir pada nabi kita Muhammad .

11

Setelah api lalim murtaddin yang ditembakkan dari pesawat, meriam, dan tank melahap habis kulit, daging dan jiwa kaum Muslimin – pria, wanita dan anak-anak –, Allah dengan ketentuan-Nya melegakan dada ahlul wala wal bara’ dengan keberhasilan mereka membakar thaghut yang tertawan. Disaat yang sama “ulama” thaghut dan “ideolog” shahawat dengan sengit mengingkari api keadilan ini dalam rangka menjilat singgasana orang-orang kafir durjana. Mereka tutup matanya akan adanya khilaf, mereka lupakan dalil, dan mereka tangisi saudara-saudara murtadnya demi fanatisme jahiliyyah. Semoga Allah mengumpulkan mereka semua bersama arang si thaghut dan bangkai shahawat di dalam neraka Jahannam, mereka kekal di dalamnya selamanya, amin. Para “ulama’” dan “ideolog” itu benar-benar telah mengikuti jejak kaum kafir Ahli Kitab yang, “Orang-orang yang menyembunyikan apa yang telah diturunkan Allah, yaitu al-Kitab dan menjualnya dengan harga yang sedikit (murah).” (QS. al-Baqarah: 174), dan ahli bid’ah sesat yang mereka “Tidak melihat kecuali untuk keuntungan mereka semata” seperti diistilahkan oleh Waqi’ bin al-Jarrah  yang wafat pada tahun 197 H [Abu Nu’aim, Tarikh Ashbah12

Makalah

an]. Mereka gunakan metode tersebut dalam masalah yang mengandung khilaf hanya agar dapat membela murtaddin thawaghit dan shahawat atas muwahidin Mujahidin dari kaum Muhajirin dan Anshar. Betapa buruknya apa yang mereka tetapkan itu. Sikap mereka menutup mata mengenai khilaf (dalam hukum membakar musuh, penj) itu dengan menyembunyikan apa yang telah disinggung oleh banyak pen-syarah hadist, yaitu bahwa, “Para Salaf berbeda pendapat dalam masalah membakar (musuh). Umar, Ibnu Abbas dan selainnya membencinya, namun Ali, Khalid bin Al-Walid dan selainnya memperbolehkannya.” [Ibnu Hajar, Fathul Bar]. Abu Bakar dan Khalid bin al-Walid  telah membakar sebagian orang yang menolak membayar zakat dan para pengikut nabi palsu. Ali bin Abi Thalib  juga membakar sebagian pengikut sekte Rafidhah. Keduanya membantai orang-orang murtad – murtad yang tergolong berat – dengan seburuk-buruknya untuk menakut-nakuti selain mereka dan mencerai-beraikan potensinya. Abu Bakar, Ali bin Abi Thalib, Khalid bin al-Walid dan Abdullah bin az-Zubair  membakar sebagian pelaku ho-

moseksual sebagai bentuk rasa marah karena Allah dan hukuman bagi mereka. Wajib bagi seseorang itu untuk kembali kepada al-Qur’an dan Sunnah dalam hal yang diperselisihkan, sebagaimana firman Allah, “Tentang sesuatu apapun kamu berselisih, maka putusannya (terserah) kepada Allah.” (QS. asy-Syura: 10). “Kemudian jika kamu berlainan pendapat tentang sesuatu, maka kembalikanlah ia kepada Allah (al-Qur’an) dan Rasul (sunnahnya).” (QS. an-Nisa: 59). Hadits telah menjelaskan bahwa hukum asal membakar makhluk bernyawa itu haram, sebagaimana disebutkan dalam sebuah hadist dari Abu Hurairah  berkata, “Rasulullah mengutus kami dalam sebuah misi. Beliau bersabda, ‘Jika kalian mendapatkan fulan dan fulan, maka bakarlah keduanya.’ Kemudian ketika kami hendak keluar beliau bersabda, ‘Sesungguhnya aku telah menyuruh kalian untuk membakar fulan dan fulan, namun sesungguhnya tidak layak menyiksa dengan api kecuali Allah, jika kalian menemukan mereka berdua maka bunuhlah! (HR. Bukhari). Dari Ibnu Abbas  bahwasannya Nabi  bersabda, “Janganlah kalian menyiksa dengan siksaan Allah” (HR. Bukhari). Para “ulama” thaghut dan “ideolog” shahawat itu juga berpura-pura lupa dan menyembunyikan beberapa ayat yang diturunkan oleh Yang Maha Bijaksana, seperti, “Dan jika kamu memberikan balasan, maka balaslah dengan balasan yang sama dengan siksaan yang ditimpakan kepadamu.” (QS. an-Nahl: 126), “Pada sesuatu yang dihormati, berlaku hukum Qishash. Oleh sebab itu barangsiapa yang menyerang kamu maka seranglah ia, seimbang dengan serangannya terhadapmu.” (QS. al-Baqarah: 194), “Dan balasan suatu kejahatan adalah kejahatan yang serupa.” (QS. asy-Syura: 40), “Dan luka-luka (pun) ada qishashnya.” (QS. al-Maidah: 45). Telah ada pembahasan mengenai tindakan menyiksa dengan api dalam rangka qishash, yaitu dalam hadits Ukaliyyin yang diriwayatkan oleh Bukhari dan Muslim dari Anas bin Malik , “Ada delapan orang Ukal mendatangi Rasulullah  Mereka berbaiat padanya atas Islam. Namun mereka merasa tidak cocok dengan iklim setempat sehingga jatuh sakit. Mereka mengadukan hal itu kepada Rasulullah maka beliau bersabda, ‘Maukah kalian keluar bersama pengembala unta kami sehingga kalian bisa meminum air susunya dan berrobat dengan air seninya? Mereka mengiyakannya. Mereka lalu keluar bersama penggembala itu dan meminum air kencing dan susu untanya sampai sehat. Namun mereka malah membunuh penggembala itu dan merampas untanya. Kabar itu sampai kepada Rasulullah maka beliau mengutus pasukan untuk mengejar mereka. Mereka berhasil ditangkap lalu diserahkan kepada beliau. Beliau memerintahkan untuk memotong tangan dan kaki mereka, dan men-tasmir matanya (mencelaki mata mereka dengan paku yang membara, dalam sebuah riwayat; kemudian beliau meminta beberapa paku yang dipanaskan lalu mencelaki mata mereka dengannya). Kemudian dibiarkan terkena terik matahari hingga tewas.” Anas berkata: “Sesungguhnya Nabi melakukan hal itu karena mereka juga men-tasmir mata para penggemba-

Dua tentara murtad Turki yang dibakar hidup-hidup

la.” (HR. Muslim). Imam Bukhari membuat bab mengenai hadits Ukaliyyin ini dengan judul ‘Bab: Jika seorang musyrik membakar seorang Muslim apakah ia (balas) dibakar?’ Ibnu Hajar berkata, “Dengan bab ini ia (Imam Bukhari, edt) bermaksud menunjukkan adanya pengkhususan sabda Nabi, ‘Tidak boleh diadzab dengan adzab Allah’, ialah bahwa hal itu dilarang jika tidak bermaksud qishash.” As-Samr pada hakikatnya itu membakar mata menggunakan paku yang membara sebagaimana diisyaratkan oleh Ibnu al-Muhallab, Ibnu Batthal, Ibnu al-Mulaqqin dan para pensyarah hadits lain. Dalam ayat-ayat ini Yang Maha Bijaksana telah mensyariatkan qishash. Dalam hadits tersebut yang jujur dan dibenarkan  memerintahkan untuk men-tasmir mata Ukaliyyin ketika sebagian mereka men-tasmir mata para penggembala beliau. Ini jelas argumentasi kuat bahwa betapa adilnya api Mujahidin yang menyala-nyala membakar thaghut Yordania dan Turki yang tertawan, dan hal itu juga merupakan madzhab mayoritas fuqoha. Abul Abbas al-Qurthubi berkata mensyarah hadits yang diriwayatkan oleh Bukhari dan Muslim dari Anas  bahwa seorang Yahudi membunuh seorang budak perempuan karena hendak merampas perhiasan peraknya, maka dia membunuhnya dengan batu. Lalu budak itu dibawa kepada Nabi  dalam keadaan sekarat. Beliau bersabda, “Apakah engkau dibunuh oleh si fulan? Dia menggelengkan kepalanya. Beliau kembali bertanya namun dia masih menggelengkan kepalanya. Kemudian beliau bertanya untuk yang ketiga kalinya dan ia menganggukkan kepalanya. Maka Rasulullah  membunuh si Yahudi itu dengan dua buah batu. Imam Qurthubi berkata, “Hadits ini menunjukkan bahwa barangsiapa membunuh seseorang dengan sesuatu maka iapun dibunuh dengan sesuatu itu. Namun ada ikhtilaf. Jumhur berpendapat bahwa dia dibunuh dengan sesuatu yang digunakannya untuk membunuh baik batu, tongkat, ditenggelamkan, dicekik atau selain

13

Para tentara dan pilot itu adalah bagian tak terpisahkan dari kelompok mumtani’ah murtad lagi memerangi Islam. Jumlah mereka adalah sumber kekuatan thaghut, dan lantaran keduanyalah api kezhaliman menimpa kaum Muslimin. Jika para dajjal ilmu dan teori itu ingin para tawanan itu disembelih saja –bukan dibakar dengan api keadilan- maka hendaknya mereka melarang pemimpinnya terus menerus membombardir Darul Islam.

Jilatan api keadilan melahap murtaddin

itu selagi dia tidak membunuh dengan hal yang fasik seperti liwath dan khamer, maka dia dibunuh dengan pedang. Dalilnya adalah hadits ini juga firman Allah, “Oleh sebab itu barangsiapa yang menyerang kamu maka seranglah ia, seimbang dengan serangannya terhadapmu.” (QS. al-Baqarah: 194) dan firman-Nya, “Dan luka-luka (pun) ada qishashnya.” (QS. al-Maidah: 45). Lagipula qishash itu makna asalnya adalah tindakan yang seimbang. Diantara para fuqaha ada yang berbeda pendapat soal membakar dan membunuh dengan tongkat, jumhur berpendapat bahwa dia diqishash dengan hal itu (dibakar dan dibunuh dengan tongkat, edt).” Imam Qurthubi melanjutkan, “Yang shahih adalah madzhab jumhur mengenai persoalan-persoalan itu ... berdasarkan firman-Nya, “Oleh sebab itu barangsiapa yang menyeerang kamu maka seranglah ia, seimbang dengan serangannya terhadapmu.” (QS. al-Baqarah: 194) dan hadits Uraniyyin (Ukaliyyin) tersebut.” [al-Mufhim]. Ibnul Qayyim berkata, “Telah tetap dari Nabi bahwa beliau menumbuk kepala si Yahudi sebagaimana dia menumbuk kepala budak wanita itu… Atas dasar ini pendapat yang paling shahih adalah si penjahat dihukum sesuai yang dilakukannya terhadap si korban selama tidak diharamkan seperti membunuh dengan liwath, mencekokinya dengan khamer dan semisalnya. Dia balas dibakar sebagaimana dia membakar, dilempar dari tempat yang tinggi, dan dicekik sebagaimana dia telah mencekik, karena ini lebih dekat kepada keadilan, sesuai makna qishash, hak menuntut balas terpenuhi, dan menimbulkan rasa jera. [Tahdzib as-Sunan]. Jika para dajjal ilmu dan teori itu meratapi si thaghut yang tertawan itu dan berkata, “Tidak semua tentara thaghut dan pilotnya membakar kaum Muslimin!, maka jawabnya ada di dalam hadits Ukaliyyin itu, Ibnul Qayyim berkata, “Kisah ini menunjukkan bolehnya membunuh seluruh anggota kelompok karena tindakan salah satu anggotanya berdasarkan kaidah bahwa hukum pembantu pasukan itu adalah sama dengan pasukan yang terjun langsung. Telah diketahui bahwa tidak semua dari mereka itu melakukan pembunuhan secara langsung, dan Nabi juga tidak menanyakannya.” [Zadul Ma’ad].

14

Makalah

Sebagai penutup, Abul Abban Ibnu Qudamah berkata, “Selayaknya orang yang masuk ke dalam pemandian air hangat selalu mengingat panasnya neraka. Pikiran seorang mukmin dalam urusan dunia selalu terikat dengan perkara akhirat, karena diri seorang mukmin itu didominasi oleh perkara akhirat. Sebuah bejana itu akan mengalirkan apa yang ditampungnya. Tidakkah Anda melihat bahwa jika seandainya pedagang kain, tukang kayu, tukang banguan dan penenun masuk kedalam rumah yang mewah, engkau akan melihat pedagang kain itu memandangi permadani dan membayangkan nilainya, penenun memandangi tenunan baju, tukang kayu melihat atap rumah, dan tukang bangunanpun akan melihat tembok. Demikian pula seorang mukmin jika dia melihat kegelapan teringat kegelapan dalam kubur, jika mendengar suara yang menakutkan teringat akan tiupan sangkakala, jika melihat kenikmatan teringat akan nikmat surga, dan jika melihat siksaan teringat api (neraka).” [Mukhtashar Minhajul Qashidin]. Hendaknya seorang mukmin ketika melihat para tentara thaghut dan salibis itu dibakar teringat bahwa neraka jahannam jauh lebih panas, dan pada hari kiamat Sang Mahaperkasa akan murka dengan kemurkaan yang belum pernah terjadi dan tidak akan terjadi lagi. Dia bakar para muwahhid pelaku maksiat. Neraka akan melahap seluruh tubuh-tubuhnya kecuali bekas sujud. Mereka amat tersiksa, lalu menghitam dan menjadi arang. Kemudian ia akan dirahmati dengan sungai kehidupan dan surga sebagaimana disebutkan dalam Shahihain. Adapun orang-orang kafir dan murtad akan dibakar di dalamnya selama-lamanya, Allah berfirman, “Sesungguhnya orangorang yang kafir kepada ayat-ayat Kami, kelak akan Kami masukkan mereka ke dalam neraka. Setiap kali kulit mereka hangus, Kami ganti kulit mereka dengan kulit yang lain, supaya mereka merasakan azab. Sesungguhnya Allah Mahaperkasa lagi Maha Bijaksana.” (QS. an-Nisa: 56). Maka barangsiapa yang terus menerus berbuat dosa besar hendaknya segera bertaubat sebelum dosa-dosanya menyeretnya kepada apa yang tidak akan pernah diampuni oleh Sang Mahaperkasa pada hari kiamat. Sebagian salaf berkata, “Kemaksiatan adalah pengantar kekufuran, sebagaimana ciuman adalah pengantar jima’, musik adalah pengantar zina, pandangan itu pengantar rindu, dan sakit adalah pengantar kematian.” [Ibnul Qayyim, AlJawab Al-Kafi]. Ya Allah, wahai Dzat yang membolak-balikkan hati, tetapkanlah hati kami diatas Dien-Mu, Amin.

15

Abu Dawud meriwayatkan di dalam Sunannya, dari Abu Umamah al-Bahili  bahwa ada seorang lelaki yang berkata, “Wahai Rasulullah, perkenankan saya untuk ber-siyahah”. Nabi  lantas menjawab, “Sesungguhnya siyahah umatku adalah berjihad fi sabilillah”. Abu Dawud tidak berkomentar tentang hadits ini, al-Hakim meriwayatkannya dalam Mustadrak dan menshahihkan isnadnya, Abdul Haq al-Isybili dan adz-Dzahabi menshahihkannya, sedangkan an-Nawawi dan al-Iraqi menganggap bahwa sanadnya jayyid (derajat di bawah shahih, edt). Hadits ini banyak disalahpahami oleh sebagian ahlul hijrah dan jihad. Mereka mengira bahwa siyahah jihad adalah wisata yang biasa dilakukan oleh orang-orang saat ini, yaitu bepergian ke negara-negara lain untuk refresing atau peninjauan dan penelitian. [Mu’jamul Wasith al-Mu’ashir]. Jika setelah pemahamannya yang keliru ini dia melihat keindahan negara yang dikunjunginya berupa gunung, sungai, pantai dan pepohonan atau menemukan suatu kenikmatan hidup berupa makanan, minuman, perhiasan dan kondisi aman yang menunjukkan keindahan kehidupan dunia, niscaya dia akan berkomentar, ”Sungguh benar Rasulullah  bahwa jihad adalah wisata umat”. Demikianlah kesalahan mayoritas manusia dalam memahami hadits dan atsar. Berbeda jauh antara yang dimaksud dalam hadits mulia tersebut dengan pemahaman kebanyakan orang. Jika ada yang bertanya, “Lantas, apa arti ‘siyahah’ tersebut jika bukan safar rekreasi menurut kebanyakan orang? Jawab; Sesungguhnya kata-kata dalam hadits dan atsar ditafsirkan dengan bahasa Arab yang fasih dan pemahaman salafus shalih, bukan dengan definisi dan pengertian orang-orang modern. Ini dikembalikan kepada para ulama bahasa dan kosa kata asing yang telah menjaga kandungan al-Qur’an dan hadits untuk generasi setelah mereka, sebagaimana para qurra dan ahli hadits telah menjaga lafazh-lafazh dua wahyu tersebut. Semoga Allah membalas mereka dengan kebaikan yang besar dan banyak atas jasa mereka terhadap Islam dan kaum muslimin. Ibnu Qutaibah  (276 H) berkata menjelaskan arti siyahah yang terdapat dalam hadits tersebut, “as-Siyahah; adalah berkelana ke berbagai negeri seperti yang dilakukan oleh para ahli ibadah Bani Israel. Yang dimaksud Nabi  adalah bahwa Allah  telah meniadakan hal ini dari kaum muslimin dan mengutus beliau dengan ajaran yang lurus lagi fleksibel.” [Gharibul Hadits].

16

Makalah

Ibnul Anbari  (328 H) berkata, “as-Siyahah artinya berkelana menuju pelosok negeri dan menyendiri dari manusia, sehingga tidak mengikuti shalat jama’ah dan shalat Jum’at.” [az-Zahir]. Abu Manshur al-Azhari  (370 H) berkata, “al-Laits berkata, ‘as-Siyahah adalah seorang lelaki berkelana di penjuru negeri dan mengasingkan diri. Siyahah umat ini adalah puasa dan melazimi masjid.” [Tahdzibul Lughah]. Jadi, siyahah yang tidak dibolehkan oleh Nabi  adalah berupa kerahiban yang tidak disyariatkan oleh Hakim Yang Maha Bijaksana. Allah  berfirman, “Kemudian Kami iringi di belakang mereka dengan rasul-rasul Kami dan Kami iringi (pula) dengan Isa putra Maryam; dan Kami berikan kepadanya Injil dan Kami jadikan dalam hati orang-orang yang mengikutinya rasa santun dan kasih sayang. Dan mereka mengada-adakan rahbaniyyah padahal kami tidak mewajibkannya kepada mereka tetapi (mereka sendirilah yang mengada-adakannya) untuk mencari keridhaan Allah, lalu mereka tidak memeliharanya dengan pemeliharaan yang semestinya. Maka Kami berikan kepada orang-orang yang beriman di antara mereka pahalanya dan banyak di antara mereka orang-orang fasik.” (QS. al-Hadid: 27) Dari Urwah bin Zubair  berkata, “Istri Utsman bin Mazh’un pernah menemui Aisyah dalam kondisi kusut masai, lantas Aisyah bertanya, ‘Ada apa denganmu? Jawabnya, ‘Suamiku sentiasa shalat malam dan berpuasa di siang hari’. Lalu Nabi  masuk, dan Aisyah menceritakan hal Itu kepada beliau. Maka Rasulullah  menemui Utsman dan bersabda, ‘Wahai Utsman, sesungguhnya kerahiban itu tidak diwajibkan atas kita, tidakkah kamu meneladani diriku? Demi Allah, sungguh aku adalah orang yang paling takut kepada Allah diantara kalian, dan paling menjaga batasan-batasanNya’.” (HR. Ahmad, Abu Dawud dan Ibnu Hiban). Demikianlah, ketika sebagian sahabat  meminta izin kepada Nabi  untuk ber-siyahah, maka beliau  melarang bertasyabbuh dengan para rahib yang sesat. Beliau membimbing mereka kepada sesuatu yang disyariatkan oleh Allah  sebagai manhaj untuk umat terbaik yang dikeluarkan kepada manusia, yaitu berjihad di jalan-Nya, yang telah mencakup semua bentuk siyahah kerahiban berupa zuhud, uzlah, dzikir dan ibadah. Seorang mujahid mendekatkan diri kepada Allah dengan berkomitmen terhadap hakikat-hakikat ini dalam perjalanan jihadnya, sehingga jadilah dia rahib di malam hari dan kesatria di siang hari. Mereka adalah, “Segolongan besar dari orang-orang yang terdahulu dan segolongan

kecil dari orang-orang yang kemudian.” (QS. al-Waqi’ah: 13-14). Ada beberapa hadits marfu’ (bersambung sanadnya sampai kepada Nabi, edt) namun dhaif yang mendukung argumen para ahli bahasa, diantaranya hadits, “Hendaklah kamu berjihad, karena jihad adalah kerahiban Islam.” (HR. Ahmad dari Abu Sa’id al-Khudri). ”Setiap Nabi memiliki kerahiban, dan kerahiban umat ini adalah jihad fi sabilillah.” (HR. Ahmad dari Anas). “Hendaklah kamu berjihad, karena jihad adalah kerahiban umatku.” (HR. Ibnu Hibban dari Abu Dzar) Diantaranya lagi, adalah satu riwayat dari hadits Utsman bin Madz’un, ia menemui Nabi  dan berkata, “Perkenankanlah kami untuk melakukan kebiri.” Rasulullah  bersabda, “Bukan bagian dari kita yang melakukan kebiri maupuan minta dikebiri, sesungguhnya pengebirian umatku adalah puasa.” Lalu Utsman berkata, “Wahai Rasulullah, izinkan kami untuk ber-siyahah.” Beliau menjawab, “Sesungguhnya, wisata umatku adalah jihad fi sabilillah.” Utsman kembali berkata, “Wahai Rasulullah, izinkan kami untuk untuk menjadi rahib.” Beliaupun menjawab, “Sesungguhnya kerahiban umatku adalah duduk di masjid menunggu shalat.” (HR. Ibnu Mubarak dalam az-Zuhdu dengan sanad dhaif ). Diantaranya lagi, “Tidak ada siyahah, tabattul (membujang), maupun kerahiban dalam Islam.” (HR. Abdurrazaq dari Thawus secara mursal [hadits yang diriwayatkan oleh tabi’in langsung dari Nabi tanpa melalui sahabat, edt]). Ibnu Qutaibah berkata, “Sabda beliau, ‘dan tidak ada kerahiban’ maksudnya adalah perbuatan para rahib yang selalu menyambung puasa, mengenakan pakaian rahib (jubah yang terbuat dari rambut, edt), tidak makan daging (vegetarian, edt) dan lain sebagainya, sedangkan sabda beliau, ‘tidak ada tabattul’ maksudnya adalah tidak menikah.” [Gharibul Hadits] Ibnul Anbari berkata, “Rahib yang membujang artinya dia fokus beribadah kepada Allah  dan tidak menikah.” Kemudian beliau menyebutkan hadits Thawus lalu berkata, “Kerahiban artinya berdiam diri di biara dan tidak makan daging.” [az-Zahir]. Diantara dalil yang menguatkan pendapat para ahli bahasa juga adalah beberapa atsar yang mauquf (atsar yang disandarkan pada sahabat, edt) dan maqthu’ (atsar yang disandarkan pada tabi’in, edt), diantaranya, “Siyahah umat ini adalah puasa.” (Diriwayatkan oleh ath-Thabari dari Aisyah). As-Saihun artinya shaimun (para lelaki yang berpuasa), sedangkan as-Saihat artinya shaimat (para wanita yang berpuasa). (Keduanya diriwayatkan oleh ath-Thabari dari beberapa orang salaf ). Ibnu Qutaibah berkata, “Saih asalnya adalah orang yang berkelana di negeri-negeri... Orang yang sedang berkelana berarti dia menolak berbagai syahwat. Orang yang berpuasa diserupakan dengannya karena harus menahan diri dari makan, minum dan nikah.” [Gharibul Qur’an] Ath-Thabari  berkata di dalam kitab tafsirnya, “Sebagian pakar bahasa arab berkata, ‘Orang yang berpuasa disebut saih (pengelana) karena si pengelana itu tidak membawa bekal sehingga dia makan jika menemukan makanan. Jadi, sepertinya penamaan tersebut disimpulkan dari hal itu.” Diantaranya lagi, dari Sufyan bin Uyainah  berkata, “Amru telah bercerita kepada kami bahwa beliau telah mendengar Wahb bin Munabbih berkata, ‘Siyahah itu ada pada Bani Israel’.” Ibnu Uyainah berkata, “Jika seseorang meninggalkan makan, minum dan wanita maka dia disebut saih (pengelana). (Diriwayatkan oleh ath-Thabari). Al-Marwazi  (wafat tahun 294 H) berkata, “Dari Ishaq bin Suwaid (tabi’in, wafat tahun 131 H) berkata, ‘Mereka (yaitu para

salafu shalih) berpendapat bahwa siyahah artinya adalah berpuasa di siang hari dan shalat di malam hari.” (Mukhtashar Qiyamul Lail). Dengan demikian, jelaslah bahwa maksud “Siyahah umatku adalah jihad” adalah larangan akan siyahah bid’ah ala para rahib, yaitu berkelana tanpa bekal dengan alasan tawakal dan zuhud disertai tindakan membujang – praktek ini diwarisi oleh sebagian tarekat sufi dari orang-orang kafir ahli kitab –. Hadits tersebut juga bermaksud memberikan petunjuk kepada sesuatu yang lebih baik daripada siyahah yaitu jihad fi sabilillah yang konsekuensinya adalah bersungguh-sungguh dalam beribadah dalam rangka berjumpa dengan Allah , Karena perlu diketahui bahwa sebagian salafus shalih mengartikan siyahah sebagai i’tikaf, qiyamullail, berpuasa, dan mencari ilmu. Ada juga yang mengartikan siyahah sebagai hijrah fi sabilillah, yang dalam al-Qur’an dan Hadits selalu diiringi dengan jihad. Abdurrahman bin Zaid bin Aslam  (wafat tahun 182 H) berkata dalam menafsirkan firman Allah , “as-Saihun” dan “as-Saihat”, “Di dalam al-Qur’an dan (praktek ibadah) umat Muhammad tidak ada siyahah (berkelana) selain hijrah.” (Diriwayatkan oleh ath-Thabari). Beliau juga berkata, “Siyahah mereka adalah hijrah, yaitu ketika berhijrah ke Madinah.” (Diriwayatkan oleh Ibnu Abi Hatim). Maka siapa yang ingin menjadi pengelana sesuai sunnah dan salaf hendaknya ia berhijrah dan berjihad. Hendaknya ia memaksa dirinya untuk melazimi zuhud dan dzikir dalam ribath dan jihadnya semaksimal mungkin. Dia juga harus meninggalkan kesalahan dan dosa baik lahir maupun batin seperti ujub, sombong, ghibah, mengadu domba, dan berperang demi ghanimah dan keterkenalan. Sebagai penutup, Ibnu Qayyim  berkata dalam menafsirkan firman Allah , “Sesungguhnya Allah telah membeli dari orang-orang mukmin diri dan harta mereka dengan memberikan surga untuk mereka. Mereka berperang pada jalan Allah; lalu mereka membunuh atau terbunuh. (Itu telah menjadi) janji yang benar dari Allah di dalam Taurat, Injil dan Al Quran. Dan siapakah yang lebih menepati janjinya (selain) daripada Allah? Maka bergembiralah dengan jual beli yang telah kamu lakukan itu, dan itulah kemenangan yang besar. Mereka itu adalah orang-orang yang bertaubat, yang beribadat, yang memuji, yang melawat...” (QS. at-Taubah: 111-112). Katanya, “Disini siyahah ditafsirkan sebagai puasa, bersafar untuk menuntut ilmu, berjihad, dan ketaatan yang kontinyu. Hakikatnya adalah wisata hati dalam rangka mengingat Allah, mencintai-Nya, bertaubat kepada-Nya, rindu untuk berjumpa dengan-Nya dan segala konsekuensi amalnya. Oleh karena itu, Allah  menyifati para istri Nabi  yang seandainya diceraikannya maka gantinya adalah wanita-wanita saihat (pengelana). Wisata mereka ini bukanlah jihad, bersafar untuk menuntut ilmu, atau berpuasa terus menerus, tetapi maksudnya adalah wisata hati dalam kecintaan kepada Allah , takut kepada-Nya, bertaubat kepada-Nya dan mengingat-Nya. Perhatikan bagaimana Allah menjadikan taubat dan ibadah berdampingan, yang ini meninggalkan apa yang dibenci dan satunya lagi mengerjakan apa yang dicintai. Tahmid dan siyahah keduanya juga berdampingan, yang ini pujian kepada Allah dengan sifat sifat sempurna-Nya dan wisata lisan dalam dzikir-Nya yang paling utama, sedangkan satunya adalah wisata hati dalam mencintai-Nya, mengingat-Nya dan mengagungkan-Nya. Sebagaimana Allah  menjadikan ibadah dan siyahah berdampingan dalam sifat para istri. Yang ini ibadah badan, dan satunya ibadah hati.” [Hadi al-Arwah]. Demikian, dan Allah  yang lebih tahu. Semoga Allah melimpahkan shalawat dan salam kelapa Rasul dan Nabi yang jujur lagi terpercaya, serta kepada para istri dan keturunan beliau yang baik lagi suci.

17

Allah  berfirman: “Dan siapkanlah untuk menghadapi mereka kekuatan apa saja yang kamu sanggupi”. (QS. al-Anfal: 60). Penulis Adhwaul Bayan mengatakan: “Ini adalah perintah tegas untuk mempersiapkan semua kekuatan yang dimampui. Meskipun kekuatan (musuh) mengalami perkembangan yang pesat. Karena ini adalah perintah tegas untuk mengikuti perkembangan teknologi dalam urusan dunia”. Telah diketahui bahwa jihad adalah fardhu ‘ain bagi setiap muslim dan khususnya di Bilad ar-Rafidain (Irak). Sedangkan jika sesuatu yang wajib itu tidak sempurna lantaran membutuhkan suatu hal, maka sesuatu hal itu menjadi wajib. Rasulullah  bersabda: “Memanahlah wahai Bani Ismail, karena sesungguhnya bapak kalian adalah pemanah”, dan sabdanya: “Ketahuilah sesungguhnya kekuatan itu adalah memanah”. Berkata ash-Shan’ani: “Hadits ini menunjukkan bahwa tafsir al-quwwah dalam ayat tersebut adalah memanah, karena hal itu sudah menjadi kebiasaan pada masa Nabi, sekalipun sebenarnya mencakup menembak orangorang musyrik dan para pemberontak dengan senapan”. Ringkasnya, mempersiapkan kekuatan untuk menghadapi peperangan yang berlangsung melawan musuh penjajah dan orang-orang murtad adalah wajib bagi setiap muslim yang mendapat beban kewajiban jihad. Yang akan saya khususkan di sini adalah; Pertama: Apa yang disebutkan oleh Abu Ja’far at-Thabari ~ dalam menafsirkan firman Allah : {Kekuatan apa saja yang kalian mampu}. Dia berkata: “Kekuatan apa saja yang kalian mampu untuk menghadapi mereka berupa peralatan dan persenjataan untuk menambah kekuatan kalian”. Maka produksi senjata adalah faktor pendukung terbesar dalam jihad fi sabilillah, yang pada saat ini disebut dengan industri militer. Sungguh Allah telah menyebutkan produksi ini bukan dalam satu tempat saja dalam kitab-Nya. Bahkan Dia menyebutkan sebagiannya dengan sangat rinci. Allah  berfirman; “Dan telah Kami ajarkan kepada Daud membuat labus (baju besi) untuk kamu, guna memelihara kamu dalam peperanganmu; Maka hendaklah kamu bersyukur (kepada Allah)”. (QS. al-Anbiya: 80). Berkata ath-Thabari ~: “ “Dan telah Kami ajarkan kepada Daud membuat labus (baju zirah) untuk kamu”, al-labus menurut orang Arab adalah semua jenis persenjataan,

18

Makalah

baik perisai, baju zirah, pedang, maupun tombak”. Sedangkan Ibnu Katsir berkata, “Maksudnya adalah pembuatan perisai/ baju zirah”. Allah Rabbul ‘izzah menyebutkan sifat perisai itu dalam kalam-Nya: “Buatlah perisai yang besar-besar dan ukurlah anyaman (baju besi)-nya”. (QS. Saba: 11). Maksudnya adalah perisai yang lebar dan panjang. “Dan ukurlah anyaman (baju besi)-nya”, dalam Adhwaul Bayan disebutkan: “Maksudnya jadikanlah cincin dan paku (rivet –pent) dalam pembuatan baju zirah itu sesuai ukurannya”. Ibnu Katsir meriwayatkan dari Qotadah berkata: “Sesungguhnya baju besi dahulu terbuat dari lempengan besi, Dawudlah yang pertama kali membuatnya dari rangkaian cincin (zirah rantai –pent)”. Dari penjelasan tersebut, engkau dapat mengetahui bagaimana perhatian ilahiah terhadap pembuatan baju besi hingga Allah menyebutkannya dengan sangat terperinci dan Dia karuniakan baju besi itu kepada hamba-hamba-Nya. Maka hendaklah kalian bersyukur. Namun sangat disayangkan, kebanyakan mujahid atau mayoritasnya tidak mempedulikan penggunaan baju besi dalam peperangan kita melawan musuh, padahal banyak mengandung manfaat, yang paling urgen adalah menjaga jiwa mujahid sebagai sesuatu yang paling berharga, dari tembakan dan serpihan bom musuh. Manfaat kedua yaitu menjaga mujahid agar tidak terkena tembakan pada bagian tubuh yang mematikan sehingga menghalanginya dari jihad atau membuatnya kehilangan kesadaran dan terkapar di medan tempur yang menjadikannya berpeluang tertawan musuh. Manfaat ketiga yaitu membantu mujahid untuk sampai lebih dekat pada tempat musuh, khususnya bagi para pahlawan penyergapan dan singa-singa istisyhadi. Terakhir, kita bukanlah orang yang lebih pemberani dari Rasulullah  sedangkan dahulu beliau memiliki baju besi dan helm tempur, sebagaimana beliau juga memiliki pedang. Dalam Sha-

hih Bukhari dari Aisyah  berkata: “Rasulullah  wafat sedangkan baju zirahnya tergadaikan pada seorang Yahudi dengan tiga puluh sha’ gandum”. Diriwayatkan juga bahwa Nabi  sebagaimana disebutkan oleh Ahmad dalam Musnadnya dan Abu Dawud bahwa beliau mengenakan dua lapis baju zirah dalam Perang Uhud. Dari Anas bin Malik sebagaimana disebutkan dalam as-Shahihain (Shahih Bukhari dan Muslim) Nabi  memasuki Makkah pada tahun penaklukan mengenakan mighfar, yaitu zirah yang dikenakan di kepala, atau helm menurut bahasa sekarang. Allah  telah menunjukkan pada kita ilmu peleburan logam yang merupakan dasar pembuatan senjata apa saja di masa sekarang ini. Kalam Allah  dalam kisah Dzulqornain; “Berilah aku potongan-potongan besi”. Hingga apabila besi itu telah sama rata dengan kedua (puncak) gunung itu, berkatalah Dzulqornain: “Tiuplah (api itu)”. Hingga apabila besi itu sudah menjadi (merah seperti) api, diapun berkata: “Berilah aku tembaga (yang mendidih) agar kutuangkan ke atas besi panas itu”. (QS. al-Kahfi: 96). Maksudnya bawakanlah potongan-potongan besi besar untukku dan panasilah hingga merah menyala-nyala karena amat panas dan membara. Selanjutnya Dzulqornain berkata: “Berilah aku tembaga (yang mendidih) agar kutuangkan ke atas besi panas itu”. Maksudnya adalah tembaga yang meleleh. Telah ditemukan bahwa menambahkan sekian persen tembaga ke dalam besi adalah metode terbaik untuk mengeraskan dan menambah ketahanannya. Allah juga mengajarkan kepada Nuh pembuatan kapal, kalam-Nya: “Dan buatlah bahtera itu dengan pengawasan dan petunjuk wahyu Kami”. (QS. Hud: 37). AtThabari meriwayatkan dari Ibnu Abbas bahwa dia berkata: “Nuh  belum mengetahui teknik pembuatan kapal, maka Allah mewahyukan padanya untuk membuatnya melengkung seperti dada burung”. Demikianlah, dan Nabi  telah memuji umatnya yang berperang menaiki kapal sebagaimana dalam hadits Ummu Haram , maka adakah yang bersegera membuatnya? Allah  berfirman: “Maka Allah menghancurkan rumah-rumah mereka dari fondasinya, lalu atap (rumah itu) jatuh menimpa mereka dari atas, dan datanglah azab itu kepada mereka dari tempat yang tidak mereka sadari”. (QS. an-Nahl: 26). Siapapun yang memahami bahan-bahan peledak dan penggunaannya pasti mengetahui bahwa ayat ini adalah benar-benar dasar penghancuran bangunan menggunakan peledak, dan cukuplah bagimu bahwa Rasulullah  tidak pernah memotivasi untuk meproduksi sesuatu sebagaimana motivasinya untuk memproduksi peralatan perang, sabdanya: “Tiga orang dapat masuk surga dengan satu panah; yaitu pembuatnya yang dalam pembuatannya mengharap kebaikan, yang menembakkannya dan orang yang memberikannya”. Maka bagaimana halnya dengan orang yang mengkonstruksi roket dan pesawat, atau menciptakan bahan peledak? Persiapan Media Sesungguhnya pertempuran antara mujahidin melawan musuh-musuh mereka berkisar pada dua poros penting. Pertama adalah poros militer dan telah dijelaskan sebelumnya. Sedangkan kedua adalah poros melawan media setan yang mengubah identitas ummat, memalingkan akidah dan nilai-nilai mereka, serta menancapkan faktor-faktor pengekoran dan kekalahan mental. Karena sungguh panasnya peluru media itu lebih berbahaya dan mematikan daripada panasnya rudal-rudal

pesawat. Oleh karena itu, selayaknya mujahidin yang telah Allah berikan taufik untuk mematahkan kekuatan militer musuh-musuh mereka hendaknya mereka juga menggeluti front lain, yaitu front media. Di dalam al-Musnad dari Anas  berkata; “Berjihadlah melawan orang-orang musyrik dengan lisan-lisan kalian”. Masih dalam al-Musnad dari Ka’ab bin Malik dari bapaknya berkata, Rasulullah  bersabda: “Sungguh seorang mukmin berjihad dengan pedang dan lisannya. Demi Dzat yang jiwaku berada di tangan-Nya, kata-kata yang kalian lontarkan pada mereka itu laksana tusukan anak panah”. Rasulullah  juga memanfaatkan sarana media pada zamannya yang paling berpengaruh dalam jiwa musuh-musuhnya, yaitu syair. At-Tirmidzi meriwayatkan dari Anas bin Malik bahwa Nabi  memasuki Makkah dalam ‘Umratul Qadha sedangkan Abdullah bin Rawahah berjalan di depan beliau seraya bersyair; Menyingkirlah wahi orang-orang kafir dari jalan beliau Hari ini akan kami perangi kalian dengan hukum yang diturunkan padanya Pukulan yang dapat memisahkan kepala dari tempatnya Serta menyingkirkan sang kekasih dari pasangannya Maka Umar pun berkata: “Wahai Ibnu Rawahah! Apakah di hadapan Rasulullah  dan di tanah haram ini engkau bersyair? Maka Nabi  bersabda: “Biarkan saja wahai Umar, karena sungguh syair itu lebih cepat menusuk daripada tusukan anak panah”. Sebagaimana Rasulullah  bergembira dengan islamnya Khalid sang komandan militer, beliau juga bergembira dengan islamnya salah seorang ahli sya’ir. Disebutkan dalam al-Mu’jam al-Kabir karya at-Thabrani bahwa ketika datang utusan Ansar dalam baiat Aqobah, Rasulullah  bertanya kepada Abbas: “Apakah kamu mengetahui dua orang ini? Tatkala telah selesai Abbas menjawab: “Ya, ini adalah al-Barra bin Ma’rur seorang tokoh kaumnya dan ini adalah Ka’ab bin Malik”. Ka’ab berkata: “Demi Allah, aku tidak lupa pertanyaan Rasulullah : “Sang penyair itu? Abbas menjawab: “Ya”. Adalah Rasulullah  amat memperhatikan para penyairnya dan mempersiapkan mereka sebaik-baiknya. Beliau bersabda pada Hassan: “Datangilah Abu Bakar agar dia memberitahukan padamu keburukan kaum (kafir), karena dia mengetahui nasab”. Dalam Shahih Bukhari disebutkan, dari Aisyah  bahwa Hassan meminta ijin Nabi  untuk menyerang orang-orang musyrik dengan syair. Beliaupun bertanya: “Bagaimana dengan nasabku? Hassan menjawab: “Sungguh aku akan menarik engkau dari mereka sebagaimana sehelai rambut ditarik dari adonan roti.” Adalah Rasulullah  juga menyukai syair yang baik, beliau pernah bersabda: “Sebaik-baik kalimat yang dilantunkan seorang penyair adalah kata-kata Labib (bijak), ‘Ketahuilah bahwa segala (sesembahan) selain Allah adalah bathil’, hampir saja Umayyah bin Abi asSalth masuk Islam (karena sya’ir tersebut)”. Nabi  juga mempunyai seorang orator untuk membela Islam dan kaum muslimin, yaitu Tsabit bin Qois bin Syammas seorang sahabat yang dijamin masuk surga. Tatkala Bani Tamim datang dengan orator dan penyair mereka, Nabi  berkata pada Tsabit bin Qois: “Berdirilah dan balaslah mereka”. Maka Tsabit pun membalas mereka, lalu al-Aqra’ bin Habis pun berdiri dan berkata, “Demi Allah! Sungguh Muhammad adalah orang yang diberi karunia. Aku tidak mengetahui perkara apa ini, orator kami berorasi namun orator 19

Front media adalah bagian penting dalam jihad

mereka lebih bagus orasinya, penyair kami berdeklamasi namun penyair mereka lebih lihai dan lebih fasih”. Kemudian al-Aqra’ mendekati Nabi  dan berujar: “Saya bersaksi tidak ada ilah (yang haq) selain Allah dan bahwa engkau adalah utusan Allah”. Maka dapat kita simpulkan beberapa target penting media Islam dalam beberapa poin berikut: a. Membela kehormatan dan akidah kaum muslimin.

Allah  berfirman memuji sebagian penyair: : “Kecuali orang-orang (penyair-penyair) yang beriman dan beramal shalih dan banyak menyebut Allah dan mendapat kemenangan sesudah menderita kezaliman”. (QS. asSyu’ara: 227). Dari Ibnu Abbas, maksudnya adalah membalas syair-syair yang dilontarkan orang-orang kafir untuk menyerang kaum mukminin. Dalam hadits shahih disebutkan bahwa Rasulullah  bersabda: “Wahai Hassan jawablah permintaan Rasulullah, Ya Allah bantulah ia dengan Ruhul Qudus (Jibril)”. Ibnu ‘Asakir menyebutkan bahwa Rasulullah  bersabda: “Siapa yang bersedia melindungi kehormatan kaum muslimin?. Maka Ibnu Ka’ab menyahut, “Saya”. Ibnu Rawahah menyusul berkata, “Saya”, dan Hassan pun juga berkata, ‘Saya.”. Rasul bersabda: “Ya, seranglah mereka dengan syairmu, Ruhul Qudus akan membantumu mengalahkan mereka”. Rasulullah  juga bersabda: “Sesungguhnya Allah menguatkan Hassan dengan Jibril selama dia menyokong atau membela Rasulullah ”. b. Mengobarkan semangat pemuda ummat dan khususnya para mujahidin. Dalam hadits shahih dari Salamah bin al-Akwa’ berkata: “Kami bergerak menuju Khaibar bersama Nabi  tatkala kami berjalan di malam hari ada seseorang yang berkata kepada Amir bin al-Akwa’, ‘Tidakkah engkau memperdangarkan sedikit senandungmu kepada kami? Amir adalah seorang penyair. Maka dia segera menyenandungkan syairnya”. 20

Makalah

c. Membongkar tipuan ideologi dan moral orangorang kafir serta murtaddin, memberikan pencerahan pada umat mengenai hakekat kebusukan peradaban dan kepalsuan ide-ide mereka, menahan nafsu congkak mereka terhadap kaum muslimin dan menanamkan rasa gentar dalam jiwa mereka. Ibnu Abdil Barr dalam al-Isti’ab dari Ibnu Sirin berkata: “Dahulu para penyair kaum muslimin adalah Hassan bin Tsabit, Abdullah bin Rawahah dan Ka’ab bin Malik. Ka’ab meneror mereka dengan ancaman perang, Abdullah mencela kekafiran mereka, dan Hassan menyindir nasab-nasab mereka”. Ibnu Sirrin berkata: “Telah sampai kepadaku bahwa Kabilah Daus masuk Islam lantaran takut dengan syair Ka’ab bin Malik, Kami telah punahkan hasrat Tihamah dan Khaibar Kemudian kami sarungkan pedang Kami katakana padanya, seandainya ia bisa bicara Tentu akan menebas Daus atau Tsaqif Maka Kabilah Daus berkata pergilah dan jagalah diri kalian, jangan sampai apa yang menimpa Tsaqif juga menimpa kalian. d. Menyampaikan gambaran sebenarnya mengenai pertempuran yang berlangsung antara para prajurit Islam dan musuh-musuh mereka, serta mendokumentasikan hakikat kepahlawanan para pemuda Islam agar tidak hilang sia-sia atau dicuri oleh para mafia darah.

21

22

Dalam artikel terdahulu yang berjudul “Ulama Sesat Dilaknat dan Dimurkai” kami telah menjelaskan definisi ahli ilmu yang benar. Kami juga telah menjelaskan beberapa karakteristik penting sehingga mereka bisa dianggap sebagai pemuka Din. Berdasarkan kaca mata Syariat sudah gamblang bahwa para ulama Durjana dan sesat sama sekali tidak termasuk golongan ulama betapapun banyaknya hafalan dan karyanya, dan betapapun populernya mereka. Mereka lebih menyerupai Yahudi yang mengetahui namun menyembunyikannya dan tidak mengamalkan justru menyeru kepada kesesetan. Lantaran banyaknya ulama Durjana dewasa ini yang berusaha menyesatkan hamba-hamba Allah maka sudah seharusnya dijelaskan sifat-sifat mereka sehingga manusia tidak ragu lagi.

Lalu mereka melemparkannya ke belakang punggung mereka dan menjualnya dengan harga murah. Maka amat buruklah jual-beli yang mereka lakukan.” (QS. Ali Imran: 187).

Pertama: Menyembunyikan Kebenaran Diantara maksud ilmu adalah untuk disebarkan dan diajarkan karena hidayah dan maslahat manusia bergantung padanya, sehingga menyembunyikan ilmu merupakan perbuatan yang diharamkan dan dosa besar yang paling berat. Oleh karena itu, Allah mengambil janji setiap orang yang diberi anugerah ilmu agar menjelaskannya dan tidak menyembunyikan apa yang dibutuhkan manusia. Allah  berfirman, “Dan (ingatlah) ketika Allah mengambil janji dari orang-orang yang telah diberi al-Kitab (yaitu), ‘Hendaklah kalian benar-benar menerangkannya kepada manusia dan tidak menyembunyikannya.’

Perkara terbesar yang disembunyikan oleh para ulama Durjana adalah keterangan mengenai kondisi para thaghut dan hukum Allah terhadap mereka. Allah telah memerintahkan kita untuk menjauhi dan mengkufuri thaghut. Dia jadikan hal ini sebagai pokok tauhid dan iman. Namun tatkala manusia melihat ulama terkemukanya menjilat para penguasa thaghut, mendiamkan kesyirikan dan kerusakannya, bahkan membolehkan syirik dengan dalih maslahat, jadilah banyak dari mereka beriman kepada thaghut, bersikap loyal, mengadopsi agamanya, bahkan menjadi bala tentaranya. Penyebab semua fenomena ini adalah karena para ulama Durjana

Makalah

Karena itulah ulama Durjana itu seorang pengkhianat Dien Allah. Dia mengkufuri nikmat ilmu, dan menyebabkan kesesataan manusia. Oleh karena itu, Allah melaknatnya dan menimpakan laknat manusia terhadapnya karena telah menipu makhluk dengan menyembunyikan kebenaran. Allah  berfirman, “Sesungguhnya orang-orang yang menyembunyikan apa yang telah Kami turunkan berupa keterangan-keterangan dan petunjuk, setelah Kami menjelaskannya kepada manusia dalam al-Kitab, mereka itu dilaknat Allah dan dilaknat oleh orang-orang yang melaknat.” (QS. al-Baqarah: 159)

menyembunyikan kebenaran dan mencampurnya dengan kebatilan. Bagi yang mengamati Jazirah Arab misalnya, akan mendapati bahwa Alu Salul tidaklah berani menampakkan kekufuran dan kerusakanya, sehingga sebagian orang ikut-ikutan murtad, kecuali disebabkan oleh Hai’ah Kibarul Ulama’ (Lembaga Ulama Senior) seperti Ibnu Baz, Ibnu ‘Utsaimin, Shalih al-Fauzan, Alu asy-Syaikh (keluarga asy-Syaikh Muhammad bin ‘Abdul Wahhab) kontemporer, dan semisal mereka; lantaran mereka menyembunyikan kebenaran dan tidak menjelaskan hakikat Alu Salul kepada masyarakat, bahkan menambah rancu dengan menyebut Alu Salul adalah ulil amri dan mengklaim bahwa mereka adalah para pemimpin syar’i! Mereka menyembunyikan hukum mengenai keputusan-keputusan legislatif thaghut, hukum mengenai pendirian pangkalan-pangkalan militer Salibis, dan hukum menghalalkan riba. Sehingga banyak orang tertipu, tersesat, dan bahkan murtad. Mereka akan mendapatkan bagian dari dosa orang-orang yang mengikutinya tanpa berkurang sedikitpun dosa itu. Kondisi yang sama terjadi di Mesir. Masyaikh al-Azhar dan klaimer salafi lah yang menyebabkan manusia tersesat dan mengikuti Husni Mubarak lalu kemudian as-Sisi. Demikian juga yang menyebabkan orang-orang ikut serta dalam syirik parlemen dan pemilu adalah para thaghut Ikhwanul Murtaddin dan Partai azh-Zhalam (Partai an-Nur, edt). Gambaran seperti ini akan kita temukan di negeri-negeri lainnya. Kedua: Mengganti dan Menyelewengkan Syariat Ciri ulama Durjana lainnya adalah mengganti dan menyelewengkan syariat – jika mereka tidak bisa menyembunyikannya – melalui takwil-takwil rusak terhadap nash-nash syar’i sehingga mengubah maknanya yang benar, sebagaimana firman Allah  tentang orang-orang Yahudi, “Mereka mengubah perkataan dari tempat-tempatnya.” (QS. an-Nisa: 46). Kemudian penyelewengan dan takwil yang batil itu disandarkan kepada Allah . Mereka mengubah makna nash yang sebenarnya dan mengelabuhi manusia bahwa inilah maksud dari Kitab Allah. Dengan begitu mereka menampik makna yang benar dan menetapkan makna yang batil. Pendahulu mereka dalam hal itu adalah orang-orang Yahudi yang selalu menyandarkan tindakan mempermainkan nash-nash itu kepada Allah . Sebagaimana firman Allah , “Sesungguhnya di antara mereka benar-benar ada segolongan yang memutar lidah mereka dalam membaca al-Kitab, agar kalian menyangka itu sebagian dari al-Kitab, padahal itu bukan dari al-Kitab. Mereka berkata, ‘Itu dari Allah,’ padahal itu bukan dari Allah. Mereka mengatakan kedustaan atas nama Allah, padahal mereka mengetahui.” (QS. Ali ‘Imran: 78). Nash-nash syar’i yang memerintahkan jihad misalnya. Para ulama Durjana berusaha menyelewengkan maknanya yang berarti perang menjadi makna-makna lain, agar orang-orang tidak memerangi orang-orang kafir dan murtad. Lebih jauh lagi, mereka mengarang makna-makna jihad lain yang Allah tidak menurunkan suatu keterangan pun tentangnya, bahkan makna-makna tersebut bertentangan dengan hakikat jihad. Misalnya klaim mereka bahwa jihad adalah bergabung dengan pasukan thaghut, atau ikut serta dalam proyek demokrasi syirik untuk menyaingi kaum sekuler menandingi Allah menciptakan undang-undang, dan perbuatan murtad lain yang dikait-kaitkan oleh orang-orang terlaknat itu dengan jihad.

Salah satu “Ulama” Thaghut menanti untuk disembelih

Begitu pula nash-nash syar’i yang memerintahkan untuk berterus terang dengan kebenaran. Para ulama Durjana sengaja meniadakan dan tidak mengamalkannya, seraya mengklaim bahwa itu adalah perintah Allah sesuai firman-Nya , “Dan janganlah kalian melemparkan diri kalian ke dalam kebinasaan.” (QS. al-Baqarah: 195). Padahal, yang dimaksud dengan kebinasaan di sini adalah meninggalkan jihad. Sebagaimana yang dijelaskan oleh sahabat Abu Ayyub al-Anshari  ketika dia berkata, “Yang dimaksud melemparkan diri kita ke dalam kebinasaan ialah bahwa kita sibuk memperbaiki kondisi perekonomian kita dan meninggalkan jihad.” (Diriwayatkan oleh Abu Dawud) Maka alangkah buruknya para ulama Durjana dan alangkah buruknya pembodohan yang mereka lakukan! Ketiga: Menghalangi dari Jalan Allah Sesungguhnya ulama Durjana, dengan jalan kesesatan dan kerusakan yang ditempuhnya, berhasrat kuat untuk menyeret manusia menempuh jalannya dan menghalangi mereka dari jalan kebenaran. Sebab dia khawatir tingkah lakunya akan membongkar kedustaannya jika dia memperlihatkan ayatayat syariat tanpa menutupi dan mengaburkannya. Dia pun sengaja melakukan perubahan dan memelintir nash-nash agar sesuai dengan kondisi dan hawa nafsunya. Oleh karena itu, engkau dapati mereka menghalangi para pemuda untuk berjihad disebabkan condong kepada dunia dan terkena fitnah qu’ud (meninggalkan jihad). Dikarenakan takut berterus terang dengan kebenaran jadilah mereka campuradukkan kebenaran dengan kebatilan, menjadikannya sebagai landasan dakwah, dan memperlihatkannya seolah-olah suatu kebijaksanaan dan kecerdasan. Dia tidak memperlihatkan kebenaran, tidak pula sekedar menyembunyikannya, tapi justru mencampuradukkan, mengaburkan, menyamarkan, dan menutupi cacatnya. Mereka berbicara atas nama Allah tanpa ilmu untuk menghalangi dari jalan Allah, seperti yang dilakukan oleh para rahib dan pendeta dalam kalam-Nya, “Wahai orang-orang yang beriman! Sesungguhnya banyak dari para rabi (Yahudi) dan para rahib (Nasrani) itu benar-benar memakan harta manusia dengan batil dan menghalangi (manusia) dari 23

jalan Allah. Dan orang-orang yang menyimpan emas dan perak dan tidak menginfakkannya di jalan Allah, maka beritakanlah kepada mereka akan azab yang pedih.” (Qs. at-Taubah: 34) Keempat: Sangat Rakus Kepada Dunia Tidak ada yang mendorong para ulama suu untuk menyembunyikan dan mengaburkan kebenaran selain kecintaan dan kerakusan kepada dunia. Tidak ada seorang pun yang mengharuskan atau memaksa mereka untuk berbuat nifak, berdusta atas nama Allah, dan kufur. Namun keinginan mereka untuk mendapatkan pekerjaan dan gaji dari para thaghut itulah faktor utama yang menyebabkan mereka melakukan hal tersebut. Motivasi sebagian dari mereka adalah hasrat untuk mendapatkan kedudukan dan kedekatan dengan para penguasa thaghut. Sebagian yang lain tergiur lantaran muncul di layar-layar (televisi) dan mendapatkan banyak pemberian. Maka berat bagi mereka jika harus kehilangan ketenaran dan sorotan kamera karena (mengatakan) kalimat haq. Mereka pun lebih memilih untuk menyembunyikan apa yang diturunkan oleh Allah —yang tidak ingin ditampakkan kepada manusia oleh para thaghut— dan menjualnya dengan harga murah. Allah  telah berfirman, “Sesungguhnya orang-orang yang menyembunyikan apa yang telah diturunkan Allah, yaitu al-Kitab, dan menjualnya dengan harga murah, mereka itu tidaklah memakan dalam perut mereka kecuali api, dan Allah tidak akan berbicara kepada mereka pada hari kiamat dan tidak akan menyucikan mereka, dan mereka akan mendapat azab yang pedih.” (QS. al-Baqarah: 174), dan kalam-Nya, “Dan (ingatlah), ketika Allah mengambil janji dari orang-orang yang telah diberi kitab (yaitu): “Hendaklah kamu menerangkan isi kitab itu kepada manusia, dan jangan kamu menyembunyikannya,” lalu mereka melemparkan janji itu ke belakang punggung mereka dan mereka menukarnya dengan harga yang sedikit. Amatlah buruknya tukaran yang mereka terima.” (QS. Ali Imran: 187) Ibnu Qayyim berkata: “Setiap orang diantara para ahli ilmu yang lebih mengutamakan dunia dan mencintainya, maka pasti dia akan mengatakan selain kebenaran atas nama Allah.” [al-Fawaaid] Kelima: Terpengaruh dengan gembosan dan ancaman serta melenceng dari kebenaran lantaran hal tersebut Ini juga merupakan salah satu sifat para ulama Durjana; berpaling dari kebenaran setelah meyakininya, dan menampakkan kebatilan karena tunduk dan patuh kepada hawa nafsu para thaghut, agar dunia mereka selamat. Alangkah besarnya kejahatan ini! Alangkah kejamnya pengkhianatan ini! Sebagaimana dalam kisah Bal’am bin Ba’uro`. Dia berasal dari kota Jabarin. Seandainya semua ulama suu pada zaman kita berkumpul, niscaya ilmu mereka tidak akan sampai sepersepuluh dari ilmu Bal’am. Ibnu ‘Abbas  berkata, “Dia mengetahui nama Allah yang paling besar” [Tafsir Ibni Abi Hatim] Ini menunjukkan tingginya kedudukan keilmuannya. Sebagian salaf berkata, “Dia adalah orang yang doanya mustajab, dan selalu yang terdepan dalam menyelesaikan keadaan-keadaan genting, dan dia merupakan Ulama bani Israil.” Meskipun demikian, ketika dia menyimpang dari manhaj dan melenceng dari kebenaran yang terang, dia diserupakan dengan anjing! Yang demikian itu ketika  singgah di kota Jabarin, Bal’am didatangi oleh sepupu-sepupunya dan kaumnya. Mereka berkata, “Sesungguhnya Musa adalah orang baru dan dia memiliki tentara yang banyak. Jika dia berhasil mengalahkan kita maka kita akan binasa. Berdoalah kepada Allah agar mengusir Musa dan para pengikutnya dari kita.” Bal’am ber24

Makalah

kata, “Sesungguhnya jika aku berdoa kepada Allah agar mengusir Musa dan para pengikutnya, maka dunia dan akhiratku akan hilang.” Mereka pun terus merayunya, sampai akhirnya dia mendoakan keburukan atas Musa dan para pengikutnya. Maka Allah melepas apa yang sebelumnya ada padanya. (Diriwayatkan oleh Ibni Abi Hatim dari Ibnu Abbas) Allah  berfirman, “Dan bacakanlah kepada mereka berita orang yang telah Kami berikan kepadanya ayat-ayat Kami, kemudian dia melepaskan diri dari ayat-ayat itu, lalu dia diikuti oleh syaithon, maka jadilah dia termasuk orang-orang yang Durjana. Dan sekiranya Kami menghendaki niscaya Kami tinggikan (derajat)nya dengan (ayat-ayat) itu, tetapi dia menempel ke tanah (cenderung kepada dunia) dan mengikuti hawa nafsunya. Maka perumpamaannya seperti anjing, jika kamu menghalaunya ia menjulurkan lidahnya dan jika kamu membiarkannya ia menjulurkan lidahnya (juga).” (QS. al-A’raf: 175-176) Malik bin Dinar berkata, “Musa  mengutusnya menemui raja Madyan untuk menyerunya kepada Allah. Namun sang raja terus menerus menggelontorkan pemberian sampai Bal’am mengikuti agamanya dan meninggalkan agama Musa, maka turunlah ayat ini.” [Tafsir Ibnu Abi Hatim]. Bal’am “Cenderung kepada dunia dan mengikuti hawa nafsunya”, condong kepada dunia dan kenikmatan-kenikmatannya, berpaling dari ayat-ayat Allah, sampai dikuasai hawa nafsunya bak anjing yang terus-menerus menjulurkan lidah. Diriwayatkan dari Mujahid , dia berkata, “Ini adalah perumpamaan orang yang membaca al-Kitab dan tidak mengamalkan isinya.” [Tafsir ath-Thabariy]. al-Qurthubiy berkata, “Perumpamaan ini, menurut pendapat banyak dari ahli ilmu tafsir, mencakup setiap orang yang diberi ilmu al-Quran lalu tidak mengamalkannya.” [Tafsir al-Qurthubiy]. Alangkah banyaknya mereka di zaman kita. Penutup: Inilah beberapa sifat ulama suu yang dijelaskan oleh Allah  untuk membongkar kedok mereka dan mewanti-wanti hamba-hamba-Nya agar menjauhi, tidak mendengarkan maupun mengambil ilmu dari mereka. Kita menemukan bahwa Allah  menyebutkan sifat mereka namun tidak menyebut mereka ulama. Meskipun mereka mengetahui hukum-hukum Allah, tetapi ketika mereka kehilangan rasa takut kepada Allah dan tidak mengamalkan apa yang mereka ketahui, ilmu mereka tidak bermanfaat, bahkan menjadi penyebab mereka dilaknat di dunia dan akhirat, disifati dengan sifat-sifat yang paling buruk, dan dijebloskan ke dalam neraka Jahannam. Bahkan Allah menjadikan sikap menaati dan mengikuti para rabi dan para rahib —mereka adalah salaf (pendahulu) para ulama Durjana yang menyimpang dari agama Allah— dalam kekafiran, sebagai syirik akbar yang mengeluarkan dari agama, sebagaimana firman Allah , “Mereka menjadikan para rabi (Yahudi) dan para rahib (Nasrani) sebagai tuhan-tuhan selain Allah, dan (juga) al-Masih putra Maryam, padahal mereka tidak diperintah kecuali untuk menyembah Tuhan Yang Esa, tidak ada tuhan selain Dia. Maha Suci Dia dari apa yang mereka persekutukan.” (QS. at-Taubah: 31). Tidak ada seorangpun yang diperbolehkan kafir dengan alasan taklid kepada ulama thaghut. Wajib bagi setiap orang untuk bersungguh-sungguh mencari kebenaran dan mengamalkannya. Walhamdulillahi rabbil ‘alamin.

25

Abdullah bin Yasin Sang Pembaharu Syariat di Gurun Sahara Adalah sunatullah  jika tiap kali makhluk-Nya tersesat dalam kedurhakaan dan kesesatan, niscaya akan diutus-Nya orang yang memperbarui agama mereka. Ada yang menaatinya tetapi kebanyakan orang mendurhakainya. Lalu para muwahhid berlepas diri terhadap orang yang menyelisihi manhaj Allah  dan mengangkat pedang untuk memerangi mereka hingga Allah memenangkan Din-Nya dan agama semua menjadi milik-Nya. Salah satu pembaharu itu adalah seorang da’i, alim lagi mujahid Abdullah bin Yasin . Kisahnya bermula ketika seorang pemuka suku Gudala yang tinggal di padang pasir Maghrib bernama Yahya bin Ibrahim memutuskan untuk mulai menjelaskan dan mengenalkan kepada kaumnya mengenai syariat-syariat Allah dan batasan-batasan-Nya. Ia adalah lelaki yang baik dan cinta terhadap agama. Beliau terus mencari seseorang yang mau membantunya mendakwahi kaumnya. Namun banyak da’i yang menolak ajakannya berdakwah di padang Sahara karena kesulitan yang bakal menghadang, kecuali seorang dai mujahid bernama Abdullah bin Yasin. Dengan memohon pertolongan kepada Allah dia menerima tugas tersebut. As-Salawi berkata, “Ada seorang da’i yang bangkit untuk mengemban tugas tersebut. Ia bernama Abdullah bin Yasin al Jazuli. Beliau adalah murid yang cerdas, mempunyai 26

Makalah

keutamaan, agama yang bagus, wara’, dan ahli politik lagi berwawasan luas. Dia lalu pergi bersama Yahya bin Ibrahim menuju padang Sahara.” Demikianlah Ibnu Yasin tabah berjalan di tengah padang Sahara dalam keterasingan demi menyebarkan Din pada kaum yang tersesat. Ketika Abdullah bin Yasin tiba di pemukiman kabilah Lamtunah, mereka bertanya kepadanya tentang misi yang dibawanya. Beliau lalu memberitahukan bahwa dirinya datang untuk mengajarkan syariat-syariat Islam dan menegakkah had-hadnya. Ibnul Atsir berkata, “Mereka berkata, ‘Ingatkan kami mengenai syariat Islam.’ Maka ia memberitahu mereka mengenai akidah dan kewajiban-kewajiban Islam. Kata mereka, ‘Yang engkau sebutkan mengenai shalat dan zakat maka kami bersedia. Adapun katamu bahwa jika yang membunuh maka dibunuh, yang mencuri maka dipotong tangannya dan yang berzina maka dicambuk atau dirajam, kami tidak mau melaksanakannya. Pergilah ke tempat lain.’ Keduanya pun pergi meninggalkan mereka.” Demikianlah kabilah ini awal mulanya menolak menegakkan syariat. Karena itulah Ibnu Yasin tidak mau tinggal bersama mereka jika mereka tidak mau melaksanakan semua syariat Islam. Abdullah bin Yasin lalu pergi ke kabilah Gudala bersama pemukanya itu. Ibnul Atsir berkata, “Abdullah bin Yasin menyeru mereka dan kabilah-kabilah sekitarnya untuk menegakkan syariat. Ada yang mematuhi dan ada yang menolak.” Pada akhirnya mereka mengusirnya ketika hukum-hukum syariat membuat mereka merasa sempit sehingga tidak mau tunduk. Ketika itu Ibnu Yasin tidak mempunyai ke-

Pulau di tengah sungai yang menjadi titik tolak pemberangkatan Orang-orang Murabithin

kuatan untuk memerangi mereka. Ia ingin pergi ke Sudan untuk mendakwahi mereka. Namun salah seorang pemuka Gudala menyarankannya untuk tinggal di suatu madrasah terkenal (konon terletak di dekat Sungai Senegal). Ibnu Khaldun menuturkan, “Mereka lalu mengasingkan diri di sebuah dataran yang dikelilingi Sungai Nil. Ketika musim panas airnya dangkal dan ketika musim dingin airnya meluap sehingga dataran tersebut menjadi jajaran pulau yang terputus-putus. Mereka menyeberangi Sungai Nil untuk beribadah di situ.” Dari Dakwah ke Jihad Allah menghendaki sang juru dakwah ini menjadi peletak batu pertama berdirinya suatu pemerintahan Islam. Ibnu Khaldun berkata, “Kabar mereka terdengar oleh orangorang yang ada kebaikan dalam hatinya. Maka semakin banyak orang yang bergabung dalam dakwah ini. Ketika jumlahnya mencapai seribu orang, guru mereka Abdullah bin Yasin berkata, ‘Sesungguhnya seribu itu tidak akan kalah karena sedikitnya jumlah. Wajib bagi kita untuk menegakkan kebenaran, menyerukannya, dan menggiring manusia untuk mengikutinya. Marilah kita keluar.’ Mereka lalu keluar dan memerangi orang-orang yang membangkang dari kabilah Gudala dan Lamtunah.” Ibnu Yasin akhirnya keluar berjihad fi sabilillah memerangi kabilah-kabilah murtad yang tidak mau menjalankan syariat. Ibnul Atsir juga menuturkan, “Ibnu Yasin lalu berkata kepada para pengikutnya, ‘Telah wajib atas kalian untuk memerangi orang-orang yang menyelisihi kebenaran, mengingkari syariat, dan telah bersiap-siap untuk menyerbu kalian. Maka tegakkanlah panji dan angkatlah seorang amir’.” Dengan sekelompok kecil orang-orang mukmin itu para Murabithin menundukkan Sahara untuk menegakkan hukum Allah . As-Salawi berkata, “Ia mulai menyerang kabilah demi kabilah sampai menguasai seluruh penjuru Sahara dan menundukkan kabilah-kabilahnya. Ia menjadi masyhur di seluruh penjuru negeri Sahara dan negeri-negeri sekitarnya seperti Sudan, Qiblah, negeri orang-orang Masmudah dan seluruh penjuru Maghrib; bahwa ada seorang lelaki dari Gudala yang menyeru kepada Allah dan jalan

yang lurus, berhukum dengan yang diturunkan Allah, dan tawadhuk lagi zuhud. Di mana-mana namanya disebut-sebut dan orang-orang banyak yang mencintainya.” Ketika ia berusaha mencari ridha Allah sekalipun manusia murka pada mulanya maka setelahnya Allah kemudian membuat manusia ridha, mencintainya, dan mengikutinya. Berhukum Dengan Syariat Ketika ketua suku Gudala meninggal, Ibnu Yasin menunjuk ketua kabilah Lamtunah sebagai komandan militer. As-Salawi menuturkan, “Lalu Abdullah bin Yasin mengumpulkan para pemimpin kabilah Sanhaja dan mengangkat Yahya bin Umar al-Lamtuni untuk memimpin mereka di bawah arahannya. Yahya bin Umar bertanggung jawab dalam masalah perang sedangkan Abdullah bin Yasin fokus kepada urusan agama dan hukum-hukum syariah, serta mengumpulkan zakat dan Jizyah.” Orang-orang Murabithin melanjutkan perjuangan dipimpin komandan militer mereka yang baru dengan bimbingan Sang Faqih Pembaharu Abdullah bin Yasin. Pada tahun 446 H - sebagaimana yang disebutkan oleh alBakri - Ibnu Yasin menyerbu Aoudaghost (hari ini terletak di selatan Mauritania) yang pernah didiami Raja Ghana sebelum masuk Islam. Al-Bakri menuturkan, “Dalam perang tersebut Abdullah bin Yasin membunuh seorang lelaki keturunan Arab Qairawan yang terkenal wara’, shalih, suka membaca al-Quran dan berhaji ke Baitullah bernama Zabaqirah. Mereka menghukumnya karena dia tunduk pada hukum Raja Ghana yang ateis.” [al-Masalik wal Mamalik]. Pada tahun 447 H, orang-orang Murabithun memasuki Sijilmasa (sekarang terletak di selatan Maroko) dan menyingkirkan kezhaliman yang ada. As-Salawi berkata, “Orangorang Murabithun mengubah berbagai kemungkaran yang ada, menghancurkan seruling dan alat musik , membakar toko-toko penjual khamer, menghilangkan cukai, meniadakan utang-utang yang mencekik, menghapus semua hal yang harus dihapus menurut Kitab dan Sunnah, dan 27

mengangkat seorang amil dari Lamtunah lalu kembali ke Sahara.” Di penghujung tahun ini (447 H), Amir Yahya bin Umar al-Lamtuni terbunuh. Untuk menggantikannya Syaikh Ibnu Yasin lalu mengangkat saudaranya Abu Bakar bin Umar pada Bulan Muharram 448 H. Beliau bergerak di bawah bimibingan Sang Faqih sebagaimana saudaranya yang terdahulu, melanjutkan jihad fisabilillah. As-Salawi berkata, “Orang-orang Murabithun memasuki kota Aghmat (di timur Marakesh) pada tahun 449 H. Lalu Abdullah bin Yasin menetap di sana selama dua bulan untuk mengistirahatkan pasukan. Lalu ia bergerak menuju Tadla, menaklukkannya dan membunuh siapapun raja Bani Yafran yang ditemuinya. Ia juga berhasil menangkap Laquth al-Mighrawi dan membunuhnya. Kemudian Abdullah bin Yasin bergerak menuju Tamasna lalu menaklukkan dan menguasainya.” Ibnu Yasin  menimpakan petaka terhadap musuh-musuh Allah dengan banyak membunuh dan menawan hingga berita itu sampai di telinga sang Faqih yang mengutusnya, yang tidak mengerti situasi mujahidin. Imam adz-Dzahabi berkata, “Berita-berita mengenai tindakan Abdullah bin Yasin itu sampai di telinga al-Faqih (gurunya, edt), yang membuatnya sedih dan menyesal. Al-Faqih menulis surat kepadanya mengingkari banyaknya tawanan dan korban yang terbunuh. Namun jawabnya, ‘Adapun pengingkaranmu dan penyesalanmu karena telah mengutusku, maka sungguh anda telah mengutusku kepada kaum jahiliyah. Salah satu dari mereka menyuruh putra dan putrinya untuk menggembala ternak, lalu putrinya itu kembali dalam keadaan hamil karena bersetubuh dengan saudaranya, tetapi mereka tidak mengingkari hal itu. Kebiasaan mereka itu saling rampok satu dan saling bunuh satu sama lain. Jadi aku lakukan apa yang seharusnya dilakukan dan aku tidak melanggar hukum Allah. Wassalam’.” [Tarikhul Islam]. Demikianlah Ibnu Yasin membantah orang yang mengkritisi jihadnya padahal jauh dari realitas dan malah membenarkan isu yang dibicarakan manusia. Setelah mendapatkan semua kemenangan ini orang-orang Murabithun dengan arahan guru mereka bertekad untuk memerangi kabilah Berghouata yang murtad. As-Salawi berkata, “Berghouata adalah suku yang bercabang-cabang kabilahnya. Mulanya mereka mendukung Shalih bin Tharif si pembohong pengaku nabi. Namun hingga sekarang kondisi mereka tetap berada di atas kesesatan dan kekufuran. Ketika Abdullah bin Yasin mendengar kekufuran yang merajalela di suku Berghouata, beliau melihat bahwa yang wajib adalah lebih dulu memerangi mereka dari pada yang lain. Beliau bersama pasukan Murabithun pun segera bergerak.” Allah Ta’ala menetapkan bahwa Ibnu Yasin terluka di saat puncak peperangannya melawan orangorang kafir (tahun 451 H) sehingga beliau memperoleh kesyahidan. Penulis buku al-Ightibath berkata, “Ia berhasil menaklukkan Maghrib hingga akhirnya tunduk terhadap aturan-aturan Islam setelah sebelumnya hampir ditinggalkan sama sekali.” Wasiat Ibnu Yasin As-Salawi berkata, “Menjelang wafat beliau berkata kepada mereka, ‘Hai orang-orang Murabithun, hari ini aku tidak bisa menghindari kematian sedang kalian masih berada di negeri musuh kalian. Maka janganlah kalian pengecut atau saling bertikai sehingga akibatnya kalian menjadi lemah dan kekuatan kalian hilang. Jadilah kalian para pembela 28

Makalah

kebenaran dan bersaudara karena Allah. Janganlah kalian saling iri hati terhadap kepemimpinan karena Allah memberikan kerajaan-Nya kepada hamba-Nya yang Dia kehendaki dan mengangkat siapa yang Dia kehendaki diantara para hamba-Nya untuk berkuasa di bumi-Nya.” Ibnu Yasin meninggal setelah berhasil meletakkan pondasi pemerintahan Islam yang membentang dari Sungai Senegal di selatan hingga di mencapai Marakesh di utara. Kemudian setelah itu berekspansi hingga Andalusia yang berbatasan dengan Perancis di sebelah utara melalui tangan muridnya Yusuf bin Tasyfin, dan hingga menjangkau jantung belantara Ifriqiyyah di sebelah selatan melalui tangan muridnya Abu Bakar bin Umar. Beliau wafat setelah berhasil meninggalkan generasi mujahidin yang akan menyempurnakan perjuangannya, dan setelah berhasil menegakkan syariat islam bersama mereka dan dengan mereka. Semoga Allah merahmati Ibnu Yasin dan memberkati para tentara khilafah hari ini yang terus memerangi setiap orang murtad yang menolak hukum syariat. Mereka tidak akan meninggalkan hal itu meskipun telah berkorban banyak hingga agama ini semuanya menjadi milik Allah. Abu Bakar al-Lamtuni Sang Punggawa Penyebaran Islam di Negeri-negeri Sudan Pada bagian sebelumnya kita telah membahas sedikit biografi Sang Faqih Mujaddid Abdullah bin Yasin pendiri Daulah Murabithin, daulah para mujahidin. Seorang lelaki yang tidak hanya mendirikan sebuah negara tapi membentuk generasi penerus pembawa bendera perjuangan sepeninggalnya. Generasi Yusuf bin Tasyfin yang bergerak ke utara bersama pasukannya menyeberang ke Andalusia dan berhasil mengalahkan Salibis. Juga generasi Sang Komandan Abu Bakar bin Umar yang menyeberangi hamparan padang pasir demi menyebarkan Islam dan syariat ke Ifiriqiyyah. Biografi lelaki ini amat istimewa. Dia bersedia mengorbankan segala sesuatu demi Din dan umatnya agar persatuan tetap terjaga. Lelaki ini bukanlah seseorang yang mementingkan diri sendiri dengan mengorbankan persatuan umat sebagaimana tingkah banyak orang yang mengaku Islam dahulu dan sekarang. Komandan Militer Baru “Karir” militer Ibnu Lamtunah dimulai ketika ia digembleng lewat tangan Ibnu Yasin. Kemudian ia diangkat menjadi pemimpin militer pasukannya. Pada bulan Muharram 448 H Abu Bakar bin Umar diangkat sebagai komandan militer tertinggi pasukan Murabithin menggantikan saudaranya Yahya bin Umar. Dia meneruskan perjalanan jihad yang telah dimulai saudaranya itu dengan bimbingan Ibnu Yasin. Menyerang Rafidhah Sekte Bajaliyyah Pada tahun 448 H Abu Bakar bin Umar menyerbu negeri Sous. Pada bulan Muharram 449 H ia berhasil menaklukkan Massah dan Taroudant. Kota ini adalah salah satu pusat kekuatan Rafidhah di Maghrib ketika itu. as-Salawi berkata di dalam al-Istiqsha, “Pada kota itu tinggal sekelompok sekte Rafidhah yang disebut Bajaliyyah, diambil dari nama Ali bin Abdullah al-Bajali ar-Rafidhi. Abdullah bin Yasin dan Abu Bakar bin Umar menggempur mereka dan berhasil merebut paksa kota Taroudant. Kaum Rafidhah banyak yang terbunuh. Sisanya bertaubat dan kembali pada mazh-

ab Ahlus Sunnah wal Jamaah.” Pengganti Ibnu Yasin Meneruskan Perjuangannya Setelah memberantas Rafidhah, Abu Bakar bin Umar bersama gurunya Ibnu Yasin bergerak untuk memerangi suku murtad Berghouata. Di tengah pertempuran Ibnu Yasin terluka yang menyebabkan kematiannya, sehingga kepemimpinan Murabithin sepenuhnya dipegang Abu Bakar bin Umar. As-Salawi berkata, “Aksi pertama kalinya setelah selesai mengurusi dan menguburkan jenazah Ibnu Yasin adalah bergerak menuju suku Berghouata dengan bertawakkal kepada Allah hendak menggempur mereka. Ia menghabisi dan menawan mereka sampai mereka tercerai berai bersembunyi di mana-mana. Kekuatan mereka dihabisi total dan sisanya menyerah serta kembali masuk Islam. Abu Bakar bin Umar berhasil membersihkan pengaruh dakwah mereka di Maghrib. Ia lalu membagi-bagi ghanimah kepada seluruh Murabithin lalu kembali ke kota Aghmat.” Ini adalah salah satu dari kemenangan beruntunnya dalam memerangi orang-orang sesat dan menyebarkan tauhid. Dunia laksana terhampar untuk Abu Bakar bin Umar satu-satunya pemimpin Murabithin. Abu Bakar Meninggalkan Maghrib Untuk Kembali ke Sahara Namun kepemimpinan Abu Umar atas negeri-negeri Maghrib yang baru saja ditaklukkan itu tidak berjalan mulus. Setelah mewujudkan semua kemenangan itu suatu berita buruk datang padanya. As-Salawi berkata, “Kemudian seorang utusan dari negeri-negeri Qiblah menemuinya dan mengabarkan bahwa situasi di Sahara memburuk karena terjadi perpecahan.” Di sini Sang Komandan berada di persimpangan jalan. Apakah ia akan mengutus salah satu keponakannya untuk menengahi perpecahan ini atau dia sendiri yang berangkat? Jika dia sendiri yang pergi apakah kepemimpinan di Maghrib ini ditinggalkannya begitu saja setelah mendapatkan semua kemenangan ini? Di sinilah muncul lelaki-lelaki sejati. As-Salawi berkata, “Abu Bakar adalah seorang amir yang wara’. Berat baginya jika kaum muslimin itu saling bertikai sedangkan ia mampu mencegahnya. Ia menganggap dirinya tidak punya alasan karena dialah yang mengurusi dan bertanggung jawab atas mereka. Maka ia kemudian berazam untuk kembali ke negerinya dan memperbaiki kondisinya serta menegakkan panji jihad di sana.” Ia tinggalkan seluruhnya fi sabilillah. Sang Komandan Menyatukan Manusia Untuk Memerangi Orang-orang Musyrik Pemimpin Murabithin ini pergi ke Sahara. Ia lalu berhasil memperbaiki kondisinya dan menyiapkannya untuk ditegakkan hukum Islam. Kemudian ia bergerak menuju negeri-negeri Sudan dalam rangka berjihad dan berdakwah. Ibnu Khaldun berkata, “Ia kembali ke kaumnya dan berhasil menutup lubang fitnah. Kemudian membuka pintu jihad ke negeri-negeri Sudan. Ia lalu berhasil menguasai menguasai wilayah sejauh sembilan puluh malam.” Beliau  tidak hanya berhasil memperbaiki kaumnya bahkan dibukanya pintu bagi pasukan muslimin untuk menaklukkan dan menegakkan hukum Islam di wilayah barat Ifriqiyyah. As-Salawi berkata, “Abu Bakar bin Umar kembali ke Sahara pada bulan Dzulhijjah 453 H. Sesampainya di sana, situasi yang ada berhasil dikontrolnya lalu ia mengumpulkan pasukan besar untuk menaklukkan negeri-negeri Sudan. Ia berhasil menguasai wilayah sejauh sembilan puluh malam.”

Abu Bakar bin Umar Menundukkan Orang-orang kafir Penduduk Sahara. As-Salawi menuturkan di tempat lain bahwasannya Abu Bakar bin Umar menyerang dan menyebarkan Islam di Kerajaan Ghana dan wilayah sekitarnya, katanya, “Kerajaan Ghana mulai melemah dan tercerai berai setelah lima ratus tahun berlalu. Permasalahan orang-orang bertudung itu (julukan orang-orang Murabithin, edt) yang bertetangga dengan mereka di sisi utara dengan suku Berber tidak terkontrol lagi. Sang Amir Abu Bakar bin Umar al-Lamtuni mulai merengsek maju.” As-Salawi menuturkan bahwa Abu Bakar bin Umar berhasil menaklukkan wilayah seluas tiga bulan perjalanan dan, “Mampu mendorong banyak orang untuk memeluk Islam.” Kepemimpinan Maghrib Diberikannya Kepada Ibnu Tasyfin dan Kembali Berjihad di Sudan Ahli sejarah menuturkan bahwa Abu Bakar bin Umar  kembali ke Maghrib ketika perkara anak pamannya Yusuf bin Tasyfin membesar. Namun setelah didapatinya bahwa putra pamannya itu berhasil meraih banyak kemenangan ia tidak berusaha merebutnya, bahkan diserahkannya tampuk kekuasaan pada putra pamannya itu dan kembali ke gurun Sahara. As-Salawi menyebutkan dalam al-Istiqsha wasiat Ibnu Umar untuk Ibnu Tasyfin, katanya, “Abu Bakar berkata, ‘Sesungguhnya aku telah menyerahkan perkara ini kepadamu, dan sungguh aku akan diminta pertanggungjawaban, maka bertaqwalah kepada Allah  dalam mengurusi kaum Muslimin. Bebaskan aku dan dirimu dari api neraka. Jangan sia-siakan rakyatmu sedikitpun karena engkau akan dimintai pertanggungjawaban’.” Al-Lamtuni Syahid di Negeri Sudan Setelah Ibnu Umar memberikan wasiat kepada putra pamannya ia kembali ke gurun Sahara untuk berjihad memerangi orang-orang kafir di Ifriqiyyah. As-Salawi berkata, “Ia tinggal di sana sambil terus berjihad memerangi orangorang kafir Sudan sampai dikaruniai syahid karena terkena anak panah beracun pada bulan Sya’ban 480 H, setelah seluruh penjuru Sahara sampai Pegunungan Emas di Sudan tunduk padanya.” Lembaran-lembaran hidup Sang Kesatria Islam ini telah ditutup. Ditinggalkannya kelezatan dunia dan kekuasaan maka Allah menggantinya dengan yang lebih baik. Ibnu Katsir berkata, “Ia mempunyai wibawa yang tidak pernah dimiliki raja-raja sebelumnya. Ia mempunyai pasukan sejumlah 500.000 prajurit yang seluruhnya loyal padanya. Ia juga menegakkan hudud, menjaga batasan-batasan Islam, memelihara agama, mengatur manusia sesuai dengan syariat, ditambah lagi dengan akidahnya yang benar serta loyal kepada Daulah Abbasiyyah.” Semoga Allah merahmati Syaikh Mujahid asy-Syahid -biidznillah- Abu Bakar al-Lamtuni. Semoga Allah menerima dakwah dan jihadnya, dan menolong anak cucunya Junud Khilafah di Barat dan Utara Ifriqiyyah, serta di gurun Sahara. Mereka terus berusaha menegakkan agama Allah dan membersihkan pengaruh syirik di sana. Semoga Allah mengaruniai mereka kemenangan dan tamkin.

29

Diantara maksud yang hendak dicapai dalam Islam adalah melahirkan anak-anak untuk mencapai beberapa sasaran. Mungkin sasaran yang paling penting adalah memperbanyak jumlah umat Islam sehingga mengokohkannya. Dalam syariat banyak nash-nash yang mendukung dan mendorong akan hal tersebut. Menginginkan anak merupakan sunah para nabi dan rasul. Inilah Nabiyullah Zakaria , pada lebih dari satu kesempatan disebutkan dalam al-Quranul Karim berdoa kepada Rabbnya bukan supaya diberi kerajaan atau kekuasaan, tidak pula emas atau perak, tetapi ingin dikaruniai keturunan yang baik. Beliau bangkit untuk shalat dan berdoa kepada Rabbnya dengan lirih, katanya, “Ya Rabbku, sesungguhnya tulangku telah lemah dan kepalaku telah ditumbuhi uban, dan aku belum pernah kecewa dalam berdoa kepada Engkau, ya Rabbku. Sesungguhnya aku khawatir terhadap mawaliku sepeninggalku, sedang isteriku adalah seorang yang mandul, maka anugerahilah aku dari sisi Engkau seorang putra yang akan mewarisi aku dan mewarisi sebahagian keluarga Ya´qub; dan jadikanlah ia, ya Rabbku, seorang yang diridhai.” (QS. Maryam: 4-6). Katanya lagi, “Ya Rabbku, berilah aku dari sisi Engkau seorang anak yang baik. Sesungguhnya Engkau Maha Pendengar doa.” (QS. Ali Imran: 38). Juga 30

Makalah Kolom Muslimah

katanya, “Ya Rabbku janganlah Engkau membiarkan aku hidup seorang diri dan Engkaulah Waris Yang Paling Baik.” (QS. al-Anbiya: 89). Inilah istri Imran, berdoa kepada Allah agar dikaruniai anak dan dikaruniakanlah Maryam kepadanya sebagai tanda kebesaran-Nya bagi seluruh alam. Kemudian Maryam dikaruniai anak bernama Isa dan dijadikannya nabi dan rasul ulul azmi . Sesungguhnya kedudukan Din ini akan tinggi dan kekufuran akan jera itu berbanding lurus dengan bertambahnya jumlah kaum muslimin. Orang-orang kafir memahami dengan baik timbangan yang hilang dari benak orang-orang lalai ini. Kita dapati prioritas sasaran mereka pada setiap perang yang dilancarkannya atas Islam dan pemeluknya adalah para wanita dan anak-anak, untuk menghancurkan tanaman dan lahannya. Tidaklah wanita diumpamakan sebagai lahan kecuali bahwa dialah tanah subur tempat tumbuhnya keturunan. Itulah strategi musuh pendengki yang cita-citanya adalah mencabut la ilaha illallah dari muka bumi. Sesuatu yang mustahil, karena umat Muhammad adalah umat yang subur dan tidak mandul hingga Allah menganugerahkan bumi dan seisinya kepada umat ini.

Akan tetapi sebagian wanita tidak menyadari siasat musuh tersebut. Ia tidak menganggap bahwa setiap kelahiran bayi Muslim berarti menanam duri di kerongkongan orang kafir dan menancapkan belati di dada kesyirikan. Ia tidak menyadari bahwa dengan bertambahnya jumlah umat Islam maka orang-orang fajir akan tercekat, panji orang-orang kafir akan tersungkur, dan suara orang-orang baik akan menjadi tinggi. Program keluarga berencana tidak lain hanyalah wabah yang menjangkiti umat kita yang subur sesuai dengan keinginan musuh-musuhnya sehingga jumlah kaum muslimin menyusut dan kekuatannya melemah. Nabi  telah berwasiat untuk memperbanyak jumlah kaum muslimin sebagaimana diriwayatkan oleh Ma’qil bin Yasar, katanya, “Ada seorang lelaki datang kepada Nabi  dan berkata, ‘Aku melamar seorang wanita yang terpandang lagi cantik namun mandul, bolehkah aku menikahinya? Beliau menjawab, ‘Tidak.’ Kemudian dia datang untuk kedua kalinya namun tetap dilarang. Ketiga kalinya ia kembali datang, maka beliau bersabda, ‘Nikahilah wanita yang penyayang lagi subur, karena aku berbangga dengan jumlah kalian yang banyak’.” (HR. Abu Dawud dan Ibnu Hibban) Nabi  pernah mendoakan Anas bin Malik  agar mendapat keberkahan dan anak yang banyak, beliau berdoa, “Ya Allah, banyakkanlah harta dan anaknya, dan berkahilah apa yang Engkau anugerahkan padanya.” (Muttafaq ‘alaih) Ahmad meriwayatkan dalam Musnadnya dari Anas yang berkata, “Anak perempuanku bercerita bahwa ada sekitar 120 lebih keturunanku yang telah dikubur, dan aku kaum Anshar yang paling banyak hartanya.” Al-Ahnaf bin Qais pernah menemui Mu’awiyah , saat itu Yazid berada di situ melihat padanya dengan heran. Lantas Mu’awiyah bertanya, “Wahai Abu Bahr, apa pendapatmu tentang anak? al-Ahnaf menjawab, “Wahai amirul mukminin, mereka adalah penyangga punggung, buah hati, dan penyejuk mata kita. Dengan mereka kita menyerang musuh. Merekalah generasi penerus sepeninggal kita. Maka jadilah anda laksana bumi yang terhampar bagi mereka dan langit yang menaungi mereka. Jika mereka meminta sesuatu kepadamu maka berilah. Jika minta kerelaanmu maka relakanlah. Jangan larang mereka untuk membantumu agar mereka tidak jenuh berada didekatmu, lalu membenci hidupmu dan berharap agar kamu cepat mati.” Mu’awiyah berkata, “Semoga Allah membalasmu dengan pahala wahai Abu Bahr, mereka persis seperti yang engkau katakan.” Tidak lupa disini kami juga mengingatkan para saudari muslimah dari program busuk lain yang dicanangkan oleh musuh-musuh Islam, yaitu menunda nikah hingga usia senja. Ini adalah makar orang-orang kafir yang terus berupaya memalingkan para muslimah dari hakekat tugas mereka dalam hidup ini. sesungguhnya mereka diciptakan untuk mentauhidkan dan mengesakan Allah  dalam beribadah bukan kepada selain-Nya, kemudian berkhidmat untuk Din sesuai dengan yang telah dimudahkan Allah untuk mereka yaitu menikah, melahirkan, dan mendidik. Kalau saja para muslimah mengetahui keutamaan pernikahan dini dengan niat untuk memperbanyak jumlah dan melahirkan anak shalih yang akan berbakti kepadanya dan mendoakannya dan bapaknya sekalipun keduanya telah meninggal. Sebagaimana termaktub dalam hadits yang diriwayatkan oleh Abu Hurairah bahwa Rasulullah  bersabda, “Apabila manusia mati, niscaya amalnya akan terputus kecuali tiga perkara, yaitu sedekah jariyah, ilmu yang bermanfaat, dan anak shaleh yang mendoakannya.” (HR. Muslim). Beliau  juga bersabda dalam hadits dari Abu Hurairah, berkata, “Rasulullah  bersabda, ‘Sungguh Allah  benar-benar akan mengangkat derajat seorang hamba yang shalih di surga. Ia bertanya, ‘Wahai Rabbku, bagaimana aku bisa mendapatkan semua ini?

Maka Allah berfirman, ‘Karena anakmu meminta ampun untukmu’.” (HR. Ahmad dan Ibnu Majah). Di dalam shahihnya Imam Bukhari membuat bab “Barang siapa menginginkan anak untuk jihad”. Di dalamnya diriwayatkan dari Abu Hurairah  bahwa Rasulullah  bersabda, “Sulaiman bin Dawud  berkata, ‘Malam ini, aku benar-benar akan menggilir 100 atau 99 wanita, semuanya akan melahirkan seorang ksatria yang akan berjihad di jalan Allah.’ Sahabatnya berkata kepadanya, ‘Insya Allah.’ Tetapi Sulaiman  tidak mengucapkan insya Allah sehingga semua wanita tersebut tidak ada yang hamil kecuali hanya seorang yang melahirkan anak yang cacat. Demi Dzat yang jiwa Muhammad berada di tangan-Nya, seandainya Sulaiman mengucapkan insya Allah niscaya semuanya akan menjadi ksatria yang berjihad di jalan Allah.” Seandainya seorang Muslimah mengetahui jika hal ini berperan menolong Din dan membuat orang kafir marah niscaya dia akan menyambut peran yang diabaikannya itu, sehingga semoga dia termasuk orang orang yang, “…tidak (pula) menginjak suatu tempat yang membangkitkan amarah orang-orang kafir, dan tidak menimpakan sesuatu bencana kepada musuh, melainkan dituliskanlah bagi mereka dengan yang demikian itu suatu amal saleh. Sesungguhnya Allah tidak menyia-nyiakan pahala orangorang yang berbuat baik.” (QS. at-Taubah: 120). Hendaknya seorang muslimah merenungkan perkataan Umar , “Demi Allah, aku benar-benar memaksa diriku untuk melakukan jima’, dengan harapan agar Allah mengeluarkan dariku benih keturunan yang akan bertasbih kepada Allah.” (Diriwayatkan oleh Baihaqi dalam al-Kubra). Bahkan menikahkan anak perempuan ketika “usia dini” dianggap sebagai kejahatan yang pantas dihukum menurut undang-undang thaghut di beberapa negara yang mengklaim “Islam”. Adapun dalam syariat Islam, yang halal adalah apa yang telah dihalalkan oleh Allah , dan yang haram adalah apa yang telah diharamkan oleh-Nya. Aisyah  berkata, “Aku dinikahi Nabi  diusia 6 tahun. Lalu kami berhijrah ke Madinah dan singgah di Bani Harits bin Khazraj. Kemudian aku menderita demam hingga rambutku menjadi rontok. Setelah sembuh, rambutku tumbuh lebat sehingga melebihi bahu. Kemudian ibuku, Ummu Ruman datang menemuiku saat aku sedang berada dalam ayunan bersama teman-temanku. Ibuku berteriak memanggilku lalu aku datangi sementara aku tidak mengerti apa yang diinginkannya. Ibuku menggandeng tanganku lalu membawaku hingga sampai di depan pintu sebuah rumah. Aku masih dalam keadaan terengah-engah hingga aku menenangkan diri sendiri. Kemudian ibuku mengambil air lalu membasuhkannya ke muka dan kepalaku lalu dia memasukkan aku ke dalam rumah itu yang ternyata di dalamnya ada para wanita Anshar. Mereka berkata, ‘Mudah-mudahan memperoleh kebaikan dan keberkahan dan dan mudah-mudahan mendapat nasib yang terbaik.’ Lalu ibuku menyerahkan aku kepada mereka. Mereka merapikan penampilanku. Tidak ada yang membuatku terkejut melainkan keceriaan Rasulullah . Akhirnya mereka menyerahkan aku kepada beliau. Saat itu usiaku sembilan tahun.” (HR. Muslim) Bila saudari muslimah telah memahami hal tersebut, maka niscaya dia tak menghiraukan anggapan-anggapan itu, dan akan fokus untuk memperbanyak anak-anak singa serta melatih mereka. Dia jadikan rumahnya laksana sarang singa. Dia susui mereka dengan air susu murni millah Ibrahim. Dia minumkan air murni tauhid. Dia latih mereka dengan wala dan membuat adonan roti baro untuk mereka. Kemudian dia buka pintu kandang, sedangkan hati mereka telah menyerap prinsip, “Keras terhadap orang-orang kafir dan berkasih sayang terhadap sesama mereka.” (QS. al-Fath: 29), “Lemah lembut kepada orang orang beriman dan keras kepada orang orang kafir, mereka berjihad di jalan Allah dan tidak takut celaan orang yang mencela.” (QS. alMaidah: 54). Walhamdulillahi rabbil ‘alamin.

31

Bersamaan dengan peperangan yang terus dilancarkan Junud Khilafah terhadap bala tentara kekufuran, kami kutipkan sekilas berita dari sejumlah operasi terbaru yang dilakukan oleh Mujahidin Daulah Islamiyyah yang telah berhasil memperluas wilayah Khilafah maupun hanya meneror, membantai, dan menghinakan musuh-musuh Allah. Berita operasi-operasi ini adalah pilihan dari berbagai operasi militer Daulah Islamiyyah di banyak front pertempuran dari timur hingga barat, selama beberapa pekan terakhir. Pertempuran Melawan Turki Pada tanggal 7 Rabiul Awwal, dua Kesatria Istisyhadi al-Akh Abu Anas al-Manbiji dan al-Akh Abu Umar al-Hasyimi  berhasil menggempur konsentrasi pasukan murtad Turki dan milisi Shahawat riddah dekat desa Waqah dan Kufair di barat kota al-Bab, menghancurkan satu unit tank pasukan Turki dan melumpuhkan tiga buah tank lainnya, serta membunuh sejumlah besar murtaddin. Setelahnya, pasukan infantri Junud Daulah

32

Kabar

Khilafah menyerbu desa Kufair, menghancurkan dua unit kendaraan tempur murtaddin, dan mengambil satu unit kendaraan lain sebagai ghanimah, serta membunuh tiga personil tempur murtaddin. Mujahidin kemudian kembali menuju markas mereka dengan selamat. Pada tanggal 9 Rabiul Awwal, operasi istisyhadiyyah menghancurkan konsentrasi pasukan murtad Turki dan milisi Shahawat riddah dekat desa Baratah di barat kota al-Bab, berhasil melumpuhkan tank pasukan Turki dengan bom rakitan, dan hancurkan satu unit mobil di desa Dana dengan bombardir mortir. Pada tanggal 11 Rabiul Awwal, dua Kesatria Istisyhadi Abu Abdu Rahman asy-Syami dan Abu Ahmad as-Samrawi  berhasil memberikan pukulan telak pada faksi-faksi Shahawat murtad dan pasukan murtad Turki. Serangan pertama dilakukan oleh al-Akh Abu Abdu Rahman dengan bom mobilnya menghajar murtaddin mereka di desa Azraq barat kota al-Bab, membinasakan lebih dari

Dampak serangan terhadap hari raya Salibis di Istanbul

14 murtaddin dan melukai beberapa lainnya, serta menghancurkan tiga unit kendaraan. Sementara itu, al-Akh Abu Ahmad menggempur markas murtaddin di desa Zarzur, timur kota al-Bab dengan ledakan bom mobil, membunuh dan melukai banyak murtaddin, serta melumpuhkan sejumlah kendaraan tempur. Di desa yang sama, tembakan roket ATGM menghancurkan tank pasukan murtad Turki. Pada tanggal 12 Rabiul Awwal, Junud Khilafah berhasil menghancurkan dua tank pasukan murtad Turki, dan melumpuhkan tank ketiga dengan dua tembakan roket ATGM dan sejumlah tembakan rudal mortir di barat kota al-Bab. Pada tanggal 15 Rabi’ul Awwal, para pemburu kendaraan lapis baja Daulah Islamiyyah berhasil meledakkan tank Pasukan Turki murtad dan melumpuhkan satu unit lainnya dengan tembakan roket ATGM di barat al-Bab. Pada tanggal 16 Rabi’ul Awwal, dalam pertempuran sengit melawan pasukan murtad Turki dan milisi-milisi Shahawat, Mujahidin berhasil menyerang desa al-Ajami di timur laut kota al-Bab. Setelahnya, salah satu Kesatria Pemburu Syahadah -- menghajar konsentrasi pasukan murtaddin dekat desa Qonifadz dengan bom mobil. Pada tanggal 21 Rabi’ul Awwal, para pemburu kendaraan lapis baja Daulah Islamiyyah berhasil menghancurkan dua kendaraan lapis baja pasukan murtad Turki dengan roket ATGM di barat kota al-Bab. Di hari yang sama, Kantor Media Wilayah Halab merilis video berjudul “Tameng Salibis” dimana Turki bertindak menjadi kaki tangan tuan-tuan Salibis mereka dalam memerangi

kaum muslimin di wilayah tersebut. Dalam video ini salah seorang Junud Khilafah menyampaikan ultimatum bahwa pemerintahan murtad Turki akan kembali menyaksikan tentaranya yang dibakar hiduo-hidup jika mereka terus membombardir Daulah Islamiyyah. Pada tanggal 2 Rabi’ul Akhir, Junud Khilafah menyerbu salah satu klub malam terkenal di Istanbul, yang menjadi tempat ajang pesta kaum Kristen untuk merayakan hari raya syirik mereka. Sang mujahid ini menyerang kaum musyrikin dengan lemparan granat tangan dan senapan serbu, membunuh dan melukai sekitar 150 dari mereka, sebagai pembalasan untuk agama Allah dan memenuhi seruan Amirul Mukimin untuk menyerang Turki, jongosnya Salibis. Wilayah Baghdad: Pada tanggal 5 Rabi’ul Awwal, unit Intelijen Junud Khilafah berhasil memarkirkan bom mobil dan meledakkannya di tengah-tengah markas dan sekelompok besar musyrikin Rafidhah di distrik Sadr, timur Baghdad, membunuh 60 murtaddin, dan melukai 20 lainnya. Pada tanggal 11 Rabi’ul Awwal, salah satu unit Intelijen Junud Khilafah berhasil memarkirkan bom mobil yang kemudian dia ledakkan, menghantam musyrikin Rafidhah di distrik al-Bawiyah timur Baghdad, membunuh dan melukai sedikitnya 80 orang Rafidhah. Sementara itu, unit lainnya berhasil menanam dua bom rakitan di distrik Abu Dasyir selatan Baghdad dimana ledakannya menghantam sekelompok Rafidhah, menewaskan dan melukai 20 orang diantara mereka.

33

Rumah Sakit as-Salam di Mosul pasca pertempuran

Pada tanggal 1 Rabi’ul Akhir, Abu Nafaf al-Iraqi dan Abu Abdullah al-Iraqi  menggempur sekelompok besar Rafidhah dan sarang mereka di distrik Sinek pusat Baghdad, keduanya bertakbir dan meledakkan bom rakitannya secara berurutan, hingga mengakibatkan terbunuh dan terlukanya lebih dari 100 murtaddin, serta menghancurkan sejumlah sarang mereka. Sementara itu, unit pemasang bom berhasil memarkirkan bom mobil dan meledakkannya di tengah sekelompok besar murtaddin dekat distrik Baghdad al-Jadidah timur kota Baghdad, membunuh sembilan Rafidhah dan melukai 17 lainnya. Wilayah Ninawa: Pada tanggal 6 Rabi’ul Awwal, al-Akh Istisyhadi Abu Khattab al-Iraqi  menggempur konsentrasi pasukan Rafidhah dan milisi-milisi pembantunya di komplek al-Barid timur laut Mosul, menghancurkan tank Abrams, dua buldoser, membunuh delapan personil tempur musuh dan melukai beberapa lainnya. Sementara itu, di front lain, empat Kesatria Pemburu Syahadah Abu Khattab al-Mashlawi, Abu Ahmad asy-Syami, Abu Salamah asy-Syami dan Battar al-Mawshlawi  menggempur konsentrasi pasukan murtaddin di rumah sakit as-Salam tenggara Mosul, menewaskan sekitar 35 personil tempur Rafidhah, menghancurkan lima unit BMP, buldoser, dan hummer juga menghancurkan dan melumpuhkan berbagai jenis persenjataan musuh. Setelahnya, pecah baku tembak sengit, salah satu dari mereka terbunuh akibat tembakan sniper, beberapa luka-luka, melumpuhkan dua hummer, satu BMP dan beberapa unit kendaraan serta persenjataan lainnya diambil oleh Mujahidin sebagai 34

Kabar

ghanimah. Pada tanggal 7 Rabi’ul Awwal, al-Akh Istisyhadi Abu Hamzah al-Iraqi  berhasil menggempur konsentrasi pasukan Rafidhah dan milisi-milisi pembantunya dekat rumah sakit as-Salam tenggara Mosul, menghancurkan beberapa unit kendaraan, membunuh dan melukai sejumlah murtaddin, hingga total tewas terbunuh 20 murtaddin dan melukai 45 lainnya, delapan BMP hancur, pun lima hummer, dan satu tank Abrams setelah baku tembak melawan pasukan murtaddin yang berhasil dikepung. Junud khilafah juga berhasil menyergap konvoi kendaraan murtaddin dekat persimpangan komplek Summer yang tengah bergerak untuk menyelamatkan pasukan mereka yang terkepung dekat Rumah Sakit as-Salam. Serangan ‘ambush’ ini menyebabkan terbunuhnya sekitar 10 personil tempur murtaddin dan melukai beberapa lainnya, dan tiga unit BMP dilumpuhkan. Sementara itu, di front timur meletus baku tembak melawan pasukan Rafidhah yang menyebabkan terbunuhnya 21 murtaddin dan menghancurkan satu hummer dan melumpuhkan satu buah lainnya. Tercacat pula sebanyaj 21 tentara dan militan Rafidhah tewas tertembak Sniper di komplel al-Ikha, Syaima’, al-Intishar, dan an-Nur. Wilayah Homs: Pada tanggal 8 Rabiul Awwal, Junud Khilafah setelah melancarkan serangan sengit dengan pasukan Nushairi dan milisi-milisi loyalisnya, berhasil menaklukkan delapan pos taktis di distrik Syair, Huwaisis, dan membunuh lebih dari 50 murtaddin, memperoleh ghanimah 3 tank, senapan mesin

Markas militer Nushairi yang berhasil dikuasai Junud Khilafah baru-baru ini

berat, dan pelontar roket ATGM Konkurs berikut sejumlah amunisi roketnya, ditambah sejumlah senjata dan macam-macam amunisinya. Pada tanggal 9 Rabi’ul Awwal, Junud Khilafah melancarkan serangan demi serangan berbarokah melawan pasukan Nushairi dan milisi-milisi loyalisnya di sekitar kota Tadmur, berhasil menguasai sejumlah pos taktis dan kilang minyak penting, diantaranya korporasi gas alam al-Mahr di timur bandara militer T4, barat Tadmur, kemudian menguasai bukit al-Burj dan al-Mahr, pos Irtawiniyah di sekitar komplek korporasi tersebut. Pasukan Nushairi lantas mengirimkan konvoi pasukan bantuan dari kota Tadmur guna merebut kembali bukit di sekitar al-Mahr, namun Junud Khilafah berhasil menghalau mereka, diantaranya serangan defensif pasukan in-ghimasi dari sejumlah arah menyebabkan banyak dari murtaddin yang tewas dan lari meninggalkan pos-pos mereka. Mujahidin pun melakukan pengejaran dan berhasil membunuh mereka semua. Sementara itu, Junud Khilafah melanjutkan serangan ofensif mereka terhadap distrik Jihar dan berhasil menguasai 15 pos taktis pasukan Nushairi di sejumlah daerah yang terletak antara al-Mahr dan Jihar, menguasai kilang minyak dan gas alam Jihar disamping takluknya beberapa bukit di sekitarnya. Sementara itu, di distrik Jazl, tenggara Jihar, Junud Khilafah berhasil menguasai lima pos taktis baru, menguasai penuh kilang minya Jazal, dan sejumlah daerah sekitarnya. Dalam pertempuran ini, sekitar 112 murtaddin tewas terbunuh. Allah karuniakan pada Mujahidin tiga unit tank, pelontar roket ATGM, meriam artilleri lapangan, senapan mesin berat berikut amunisinya.

Pada tanggal 11 Rabi’ul Awwal, Junud Khilafah berhasil menguasai penuh kota Tadmur kembali di bawah kekuasaan Khilafah setelah beberapa hari pertempuran sengit dari empat arah melawan pasuka Nushairi dan milisi-milisi Rafidhah loyalisnya, yang berujung pada runtuhnya lini pertahanan murtaddin di dalam kota, dan penaklukkan benteng Tadmur, Tal al-Mahsur antara gunung Hayyan dan Tar, barat laut dan barat daya kota, yang berhasil dikuasai Junud Khilafah di pertempuran hari ketiga. Junud Khilafah pun melanjutkan serangan ofensifnya ke barat kota Tadmur, dan berhasil menguasai distrik al-Bayarat dan Dawah, dan daerah segitiga Tadmur. Sementara itu di barat laut Tadmur, pasukan Daulah Islamiyyah berhasil menguasai korporasi gas alam Hayan, dan menghubungkan daerah tersebut dengan Junud Khilafah dari arah perkebunan Dawah di barat kota. Pertempuran ini menewaskan sekitar 100 tentara Nusairi dan militan Rafidhah. Di samping itu, Junud Khilafah memperoleh ghanimah 30 unit tank, enam BMP, artilleri lapangan kaliber 122 mm, tujuh senapan mesin kaliber 23 mm, dan sejumlah roket ATGM lengkap dengan pelontarnya, beberapa roket Grad dan rudal tank serta sejumlah besar amunisi. Pada tanggal 13 Rabi’ul Awwal, Junud Khilafah melanjutkan serangan ofensif di pinggiran timur Homs, berhasil mengamankan daerah sejauh 40 km ke arah barat kota Tadmur, dan kini mereka berada di ambang pintu gerabng bandara militer T4, bandara militer terbesar pasukan rezim Nushairi. Dalam operasi ini, Mujahidin meraih kemajuan signfikan ke jalan protokol Tadmur - Homs, dan berhasil menguasai persimpangan Jihar sampai

35

timur bandara T4. Mujahidin juga menyerang pos-pos taktis dan benteng pasukan Nushairi serta milisi-milisi Rafidhah di deretan gunung yang terletak di utara bandara, menguasai 12 pos di sepanjang bukit yang berujung pada markas Batalyon Pertahanan Udara di utara bandara T4, hingga akhirnya markas tersebut berada dalam jarak jangkauan serangan mereka. Di front lain, Junud Khilafah menguasai markas Batalyon Pertahanan Udara di tenggara bandara T4 serta desa Marhartan. Di samping itu, Mujahidin melancarkan serangan terhadap sejumlah posisi tempur dan bukit yang dijadikan pasukan Nushairi sebagai benteng di dekat distrik al-Baridah, selatan bandara militer T4, dan berhasil menguasai menara Syriatel dan distrik Qashar al-Hair dan al-Masytal. Dengan pencapaian di front uatar, barat dan selatan ini, Muja;6hidin berhasil menghimpit bandara T4 dan berjarak sekitar 2 sampai 5 km dari bandara tersebut. Mujahidin juga berhasil menghancurkan tank jenis T-55, artilleri kaliber 122 mm di sekitarnya. Mujahidin kemudian mulai membombardir bandara T4 secara intensif, menyebabkan han;6curnya tiga buah pesawat tempur yang berada di hangar bandara. Pada tanggal 14 Rabi’ul Awwal, Junud Khilafah melancarkan serangan baru di sekitar bandara militer T4 dan berhasil menguasai desa Syarifah di baratnya, menduduki pos-pos taktis pasukan Nushairi dan milisi-milisi Rafidhah di timur desa. Akibatnya, satu-satunya jalur suplai logistik rezim Nushairi menuju bandara terancam. Mujahidin menekannya dari arah utara dengan menguasai markas Batalyon al-Mahjurah, dan dari arah timur serta selatan dengan menguasai Batalyon Pertahanan Udara dan sejumlah lokasi lain.

Dampak serangan terhadap gereja Kristen Koptik di Kairo

36

Kabar

Wilayah Aden Abyan Pada tanggal 10 Rabi’ul Awwal, al-Akh Istisyhadi Abu Saad al Adeni  menggempur konsentrasi pasukan murtad Yaman di depan kamp militer Solban, di distrik Khur Maksar timur kota Aden dengan ledakan bom rompi, membunuh dan melukai sekitar 80 murtaddin. Pada tanggal 18 Rabi’ul Awwal, al-Akh Istisyhadi Abu Hasyim ar Radfani  berhasil melewati pos keamanan dan meledakkan bom rompi yang dikenakannya menargetkan sekelompok besar aparat keamanan murtad Yaman di belakang kamp militer Solban, timur laut Aden yang tengah berkumpul untuk menerima gaji mereka. Atas karunia Allah terbunuh 70 murtaddin dan puluhan luka-luka. Mesir Pada tanggal 11 Rabi’ul Awwal, al-Akh Istisyhadi Abu Abdullah al-Mishri  menyerbu gereja Kristen Koptik di komplek Abbasiyyah pusat Kairo, dengan sabuk peledaknya, membunuh dan melukai sekitar 80 salibis. Wilayah Damaskus Pada tanggal 17 Rabi’ul Awwal, al-Akh Istisyhadi Abu Shiddiq asy-Syami  menyerbu sekelompok besar militan Shahawat ‘ New Syrian Army’, dekat perkemahan Rukban di dekat perbatasan imajiner Yordania dengan ledakan bom sepeda motornya, membunuh dan melukai puluhan murtaddin, menghancurkan gudang senjata, dan empat unit kendaraan.

Dampak serangan terhadap pasar hari raya Natal di Jerman

Wilayah Kaukasus

Eropa

Pada tanggal 18 Rabi’ul Awwal sejumlah Junud Khilafah melancarkan serangan In-ghimas selama dua hari berturut-turut menargetkan pasukan keamanan di kota Grozny, pusat Chechnya, melukai dan menewaskan sejumlah murtaddin.

Pada tanggal 19 Rabi’ul Awwal, salah seorang Junud Khilafah, al-Akh Abul Bara at-Tunisi  melakukan operasi penyerangan di pusat ibu kota Jerman, Berlin, memenuhi seruan untuk menyerang warga negara-negara anggota Koalisi Salibis yang membunuhi kaum muslimin. Ia menyerang sebuah pasar yang tengah digunakan untuk merayakan hari syirik Salibis dengan menabrakkan truknya, berhasil membunuh 12 orang dan melukai 48 lainnya. Setelah ia sukses menjalankan operasinya, ia kembali melancarkan serangan pada tanggal 23 Rabi’ul Awwal melawan polisi Italia di di kota Milan, berakhir dengan gugur sayhidnya al-Akh dalam baku tembak.

Yordania Pada tanggal 18 Rabi’ul Awwal, empat Junud Khilafah yaitu Muhammad Shalih al-Khatib, Muhammad Yusuf al-Qarwanah, Hazim Muhammad Abu Ruman, Ashim Muhammad Abu Ruman  berbekal senapan serbu dan granat tangan menyerang konsentrasi pasukan keamanan murtad Yordania dan warga-warga negara Salibis di kota Karak, Yordania. Meletus baku tembak melawan patroli kepolisian, menewaskan semua aparat murtaddin. Mujahidin lalu melanjutkan serangannya dengan menyerbu markas pasukan keamanan di dalam kota, berhasil membunuh sejumlah murtaddin di dalamnya. Setelahnya mereka berlindung di dalam benteng Karak, yang di dalamnya terdapat warga-warga negara Salibis. Konfrontasi senjata berlangsung hingga beberapa jam, berakhir dengan gugurnya keempat Kesatria ini. Hasilnya, 10 murtaddin tewas terbunuh, diantaranya Kolonel murtad Said al-Ma’ayitah, ketua wadah gerakan paramiliter khusus, dan sejumlah warga negara Salibis, serta melukai 35 orang lainnya.

Wilayah al-Janub Pada tanggal 2 Rabi’ul Akhir, lima Junud Khilafah yaitu Abu Qaswarah, Abul Hasan al-Iraqi, Abu Mush’ab asy-Syami, Abu Sufyan asy-Syami mengempur pos taktis dan sekelompok besar musyrikin Rafidhah di distrik Miskhab selatan Najaf. Empat tentara In-ghimasi ini berhasil membunuh puluhan musyrikin, dan meledakkan bom sabuk di tengah konsentrasi murtaddin, disusul dengan serangan al-Akh kelima yang meledakkan bom mobilnya menargetkan sekelompok musyrikin lain di antara al-Miskhab dan Qadisiyah. Hasil dari operasi berbarokah ini menewaskan dan melukai sekitar 100 musyrikin. 37

38

Makalah

39

40

Makalah

1

‫ب ‌هڕاســتى هللا تعالــى گوت ـه‌ى صه‌حه‌واتــى شــامى پ ‌هرت ـه‌واز‌ه كــرد‪ ،‬و‬ ‫دڵه‌كانيانــى پارچـ ‌ه پارچـ ‌ه كــرد‪ ،‬و جيــاكارى تێــدا دروســتكردن‪ ،‬و كێشـه‌ى‬ ‫خســت ‌ه ناويــان‪ ،‬تــا هه‌ندێكيــان لـ ‌ه هه‌ندێكيانيــان دا‪ ،‬ئـه‌وه‌ش دواى ئـه‌وه‌‬ ‫هــات ك ـ ‌ه دوركه‌وتن ـه‌و ‌ه ل ـ ‌ه وه‌ى هللا واجبــى كــردوه‌‪{ :‬د ‌هســت بگــرن ب ـ ‌ه‬ ‫پ ‌هتــى به‌تينــى هللا و جيــاكارى م ‌هك ـه‌ن} [آل عم ـران‪ ]103 :‬ل ـ ‌ه ته‌وحيــدى‬ ‫هللا ل ـ ‌ه فه‌رمانڕه‌واي ‌هتــى و كۆبوون ـه‌و ‌ه ل ‌هژێــر پێش ـه‌وايه‌ك ده‌بێت ـ ‌ه هــۆى‬ ‫جێبه‌جێكردنــى ش ـ ‌هريعه‌ت و جه‌نگــى كۆم ‌هڵ ـ ‌ه كافــره‌كان ك ـ ‌ه ڕێگــرن ل ـ ‌ه‬ ‫ش ـه‌ريعه‌ت‪.‬‬ ‫كاتێــك هه‌ندێــك لـ ‌ه صه‌حه‌واتــى شــام هـه‌ر ك ‌هزانيــان‌ حاڵيــان ئــاواى‬ ‫لێدێ ــت و تو�شــى زه‌ليلــى و ه ـ ‌هژارى د ‌هبــن هه‌رچــۆن ب ‌هس ـه‌ر صه‌حه‌واتــى‬ ‫عێـڕاق هــات‪ ،‬هه‌واڵــى هه‌وڵــى يه‌كگرتنيــان باڵوكــرده‌و ‌ه لـ ‌ه كيانێكــى خه‌ياڵى‪،‬‬ ‫ك ـ ‌ه هه‌ندێكيــان نه‌فريــن ل ـ ‌ه هه‌ندێكيــان د ‌هك ـه‌ن ل ـ ‌ه پێنــاو به‌رژه‌و ‌هنــدى‬ ‫تايب ‌هتــى و ‌ه يــا ه ـه‌روه‌ك هللا تعالــى ده‌فه‌رمووێــت‪{ :‬وا داده‌نێــن ئ ـه‌وان‬ ‫كۆم ‌هڵــن له‌كاتێكــدا ك ـ ‌ه دڵه‌كانيــان جيــاواز‌ه ل ‌هب ـه‌ر ئه‌و ‌هي ـ ‌ه ك ـ ‌ه ئ ـه‌وان‬ ‫گه‌لێكــى ژيــر نيــن} [الحشــر‪.]14 :‬‬ ‫و ‌ه ئ ـه‌و جياكاري ـ ‌ه پاداشــتى َكاره‌كانــى خۆيــان بــوو‪ ،‬هللا ده‌فه‌رمووێــت‪:‬‬ ‫ًّ‬ ‫ُّ‬ ‫َ َْ َ َ ََ‬ ‫َ{ومـ َـن َّالذيـ َـن َق ُالــوا إ َّنــا َن َ‬ ‫صـ َـارى أخذنــا ِميثاق ُهـ ْـم فن ُســوا َحظــا ِم َّمــا ذ ِكـ ُـروا‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫بــه َف َأ ْغ َ ْري َنــا َب ْي َن ُهـ ُـم ْال ِ َعـ َـد َاو َة َو ْال َب ْغ َ‬ ‫ضـ َـاء إ َلــى َيـ ْـوم ْالق َي َامــة َو َسـ ْـو َف ُي َن ّب ُئ ُهـ ُـم َّ ُ‬ ‫الل‬ ‫ِ‬ ‫ِ َِ َ ُ َ ْ َ‬ ‫ِ ِ َِ َ َ ْ ِ ُ َ ُ َّ‬ ‫الل‬ ‫ص َن َ ُعــون} [املائــدة‪:‬‬ ‫بمــا كانــوا ي‬ ‫‪ُ ،]14‬و ‌ه ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬وق َالـ ِـت ال َي ُهــود يـ َـد َ ِ‬ ‫ِ َ ْ ُ َ ٌ ُ َّ ْ ْ ْ َ ُ ُ َ َ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫ُ‬ ‫ْ‬ ‫ُ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫ُ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫ْ‬ ‫مغلولــة غلــت أي ِد ِيهــم ول ِعنــوا ِبُمــا قالــوا بــل يــداه مبســوطت ِان ين ِفــق َكيــف‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫َ‬ ‫ُْ‬ ‫َْ‬ ‫َي َشـ ُـاء َول َي ِزيـ َـد َّن ك ِثيـ ًـرا ِم ْن ُهـ ْـم َمــا أ ْنـ ِـز َل ِإل ْيـ َـك ِمـ ْـن َ َ ِّربـ َـك طغ َي ًانــا َوك ْفـ ًـرا َ َوألق َ ْي َنــا‬ ‫َ َُْ ُ ْ َ َ َ َ َ ْ َ ْ َ َ‬ ‫ْ‬ ‫َ َ ْ‬ ‫ُ َّ‬ ‫َْ‬ ‫ض َاء ِإلى َي ْو ِم ال ِق َي َام ِة كل َما أ ْوق ُدوا ن ًارا ِلل َح ْر ِب أطفأ َها‬ ‫بينهم العداوة والبغ‬ ‫َّ ُ َ َ ْ َ ْ َن ْ َ ْ َ َ ً َ َّ ُ َ ُ ُّ ْ ُ‬ ‫ْ‬ ‫َ‬ ‫ض فســادا والل ل ي ِحــب الف ِسـ ِـدين} [املائــدة‪.]64 :‬‬ ‫الل ويســعو ِفــي الر ِ‬

‫هه‌رچ ‌هنــد ‌ه ه ـه‌وڵ بــۆ يه‌كگرتــن بــده‌ن‪ ،‬يــان ليژن ـ ‌ه پێــك بهێنــن‪ ،‬يــان‬ ‫كۆببنـه‌و ‌ه تڕاويلكه‌كانيــان ل ‌هنــاو ده‌چێــت‪{ ،‬نمونـه‌ى ئه‌وانـه‌ى كـ ‌ه جگـ ‌ه لـ ‌ه‬ ‫هللا يــان كــردو ‌ه بـ ‌ه دۆســتى خۆيــان وه‌ك نمونـه‌ى جاڵجاڵۆك ‌هيـ ‌ه كـ ‌ه ماڵێــك‬ ‫بۆخــۆى دروســت بــكات و ‌ه ب ‌هڕاســتى الوازتريــن مــاڵ ماڵــى جاڵجاڵۆك ‌هي ـه‌‬ ‫ئ ‌هگ ـه‌ر بيزانــن} [العنكبــوت‪ ،]41 :‬به‌دۆســتگرتنى هه‌ندێكيــان بــۆ‬ ‫هه‌ندێكيــان دۆســتايه‌تى جگ ـ ‌ه ل ـ ‌ه هللا ي ـه‌‪ ،‬و د ‌هســتگرتن ‌ه ب ـ ‌ه په‌تێكــى‬ ‫جگ ـ ‌ه ل ـ ‌ه هللا‪ ،‬و ‌ه جه‌نگێك ـ ‌ه له‌پێنــاو جگ ـ ‌ه ل ـ ‌ه هللا وايــان لێــده‌كات ك ـ ‌ه‬ ‫زۆر الواز بــن به‌جۆرێــك ك ـ ‌ه نه‌توانــن به‌رگــرى ل ـ ‌ه ئــااڵى خۆيــان بك ـه‌ن‪،‬‬ ‫يــان ده‌وڵه‌تێــك بــۆ خۆيــان دروســت بكـه‌ن‪ ،‬دواى ئـه‌وه‌ى كـ ‌ه بانگ ‌هشـه‌ى‬ ‫ئيســاميان كرد و موڕته‌دد بوونه‌وه‌‪ ،‬ب ‌ه دۆســتايه‌تيان بۆ خاچ په‌رســتان‬ ‫و موڕتـه‌ددان لـ ‌ه جه‌نگيــان دژى ئـه‌وه‌ى كـ ‌ه حوكمــى هللا ى ل ‌هسـه‌ر زه‌وى‬ ‫جێبه‌جێكــردوه‌‪.‬‬ ‫ئايــا س ـه‌ركرده‌كانى صه‌حه‌واتــى موڕت ـه‌دد بيرناك ‌هن ـه‌و ‌ه و نازانــن ك ـه‌‬ ‫ئـه‌و كۆبوونـه‌وه‌ى كـ ‌ه بانگـه‌وازى بــۆ كـراو ‌ه د ‌هســتگرتن ‌ه بـ ‌ه ئاينــى ئيســام‬ ‫و كۆم ‌هڵ ـه‌ى موســڵمانان‪ ،‬ن ـه‌وه‌ك ب ـ ‌ه ڕێبــازى نشــتيمانى و حيزبــى‪ ،‬ب ـه‌اڵم‬ ‫هيــچ شــتێك نازانــن جگ ـ ‌ه ل ـ ‌ه ئــاره‌زوو و الســاييى كردن ـه‌وه‌‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌‬ ‫هاتـه‌و ‌ه ل ‌هگـه‌ڵ ئاره‌زوه‌كانيــان لـ ‌ه «زانــاكان» تاغوتـه‌كان و«چاودێــره‌كان»‬ ‫جه‌همي ـه‌كان و دانيشــتوان ئ ـه‌و ‌ه الســاييان ده‌ك ‌هن ـه‌و ‌ه و ئ ـه‌و وتان ـ ‌ه‬ ‫ده‌هێنن ـه‌و ‌ه ك ـ ‌ه شــايانى ئ ـه‌و ‌ه نيــن ب ـ ‌ه ديــوار دابدرێــن‪ ،‬ب ـه‌اڵم ئ ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه‬ ‫شــوێنكه‌وته‌ى ئه‌و ‌هيـ ‌ه كـ ‌ه هللا دايب ‌هزانــدو ‌ه هـه‌روه‌ك هللا فه‌رمانــى كــردوه‌‪:‬‬ ‫{شــوێنى ئه‌وانـ ‌ه بكـه‌ون كـ ‌ه داب ‌هزێنـراو ‌ه بۆتــان لـ ‌ه اليـه‌ن په‌روه‌ردگارتــان و‬ ‫جگـ ‌ه لـ ‌ه ئـه‌و كـه‌س بـ ‌ه دۆســت م ‌هگــرن ك ‌همــن ئه‌وانـه‌ى كـ ‌ه بيرده‌ك ‌هنـه‌وه‌}‬ ‫َ‬ ‫[األع ـراف‪ ،]3 :‬و ‌ه ده‌فه‌رموێــت‪{َ :‬و َمـ ْـن ُي َشــا ِقق َّ‬ ‫الر ُســو َل ِمـ ْـن َب ْعـ ِـد َمــا ت َب َّيـ َـن‬ ‫ِ‬ ‫َلـ ُـه ْال ُهـ َـدى َو َي َّتبـ ْـع َغ ْيـ َـر َســبيل ْالُ ْؤمنيـ َـن ُن َوّلــه َمــا َت َو َّلــى َو ُن ْ‬ ‫ص ِلـ ِـه َج َه َّنـ َـم َو َسـ َـاء ْت‬ ‫ِِ‬ ‫ِ ِ ِِ‬ ‫ِ‬ ‫َم ِصيـ ًـرا} [النســاء‪ ،]115 :‬ئ ـه‌و ‌ه ئه‌و ‌هي ـ ‌ه ك ـ ‌ه ده‌يك ـه‌ن‪.‬‬ ‫ده‌ستپێك‬

‫‪2‬‬

‫و ‌ه يه‌كگرتنيــان ل ـ ‌ه پێنــاو ده‌مارگيــرى حيزبــى و نشــتيمانى و‬ ‫مانه‌و ‌هيــان ل ‌هسـه‌ر شــيرك و موڕتـه‌ددى هيچيــان بــۆ زيــاد نــاكات لـ ‌ه‬ ‫هێــز و توانــا‪ ،‬به‌ڵكــو سســتيان ده‌كات لـ ‌ه ئه‌نجامــى تێكـه‌اڵو بــوون‬ ‫له‌نێــوان بيروبــاوه‌ڕ‌ه نامــۆكان و ڕێبــاز‌ه زۆر جيــاوازه‌كان‪ ،‬و ‌ه ناكۆ ـكـى‬ ‫زۆر ده‌بێــت لـ ‌ه ڕيزه‌كانيــان و سه‌رده‌كێشــێت بــۆ خيان ‌هتــى هه‌ندێــك‬ ‫لـ ‌ه هه‌ندێكــى تــر‪ ،‬و ‌ه هللا ڕێنمونــى گ ‌هلــى ســته‌مكار نــاكات‪.‬‬ ‫ئه‌وه‌ى ده‌يه‌وێت ده‌ست بگرێت ب ‌ه په‌تى به‌تينى هللا‪ ،‬با ته‌وب ‌ه‬ ‫بــكات بــۆ الى هللا و د ‌هســت بگرێــت ب ـ ‌ه ئاينــى ئيســام و كۆم ‌هڵ ـه‌ى‬ ‫موســڵمانان تــا ده‌مرێــت ئه‌گ ‌هرنــا له‌وانـ ‌ه ده‌بێــت كـ ‌ه ل ‌هسـه‌ر ئ ‌هژنــۆ‬ ‫ڕاى د ‌هگــرن لـ ‌ه دۆزه‌خ و ده‌بێــت بـ ‌ه ســوته‌مه‌نى ئاگــر‪.‬‬ ‫گێڕدراو ‌هت ـه‌و ‌ه ل ـ ‌ه پێغه‌مب ـه‌ره‌و ‌ه ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬ك ـه‌‬ ‫فه‌رمووي ‌هتــى‪( :‬ئ ـه‌وه‌ى پشــت ب ‌هشــتێك بب ‌هســتێت و داواى بــكات‬ ‫ئ ـه‌و ‌ه ب ‌هخــۆى د ‌هســپێردرێت) [رواه النســائي عــن أبــي هريــرة]‪.‬‬

‫ئه‌ردۆگان واز له‌ به‌نده‌كانى (صه‌حه‌وات) ده‌هێنێت بۆ نوصه‌يريه‌كان‬

‫ ‬

‫نوێك ـه‌ره‌وه‌ى ئايــن محمــد كــوڕى عبــد الوهــاب ‪-‬رحمــه هللا‪ -‬ڕاڤ ـه‌ى‬ ‫هه‌ندێــك ل ـ ‌ه حاڵه‌كانيــان ده‌كات‪« :‬ئ ـه‌وان جيــاوازن ل ـ ‌ه ئاينه‌ك ‌هيــان‪،‬‬ ‫هـه‌روه‌ك هللا تعالــى ده‌فه‌رمووێــت‪{ :‬ه ‌همــوو حيزبـه‌كان دڵخۆشــن بـه‌وه‌ى كـه‌‬ ‫ل ‌هس ـ ‌هرينه‌} [املؤمنــون‪ ،]53 :‬و ‌ه به‌ه ‌همــان شــێو ‌ه ل ـ ‌ه دونياشــيان ‌‪ ،‬واد ‌هزانــن‬ ‫ك ـ ‌ه ئ ـه‌و ‌ه ڕاســته‌‪ ...‬و ‌ه جيــاوازى كــردن ل ‌هگ ـه‌ڵ فه‌رمانــده‌كان و ملك ـه‌چ‬ ‫ن ‌هكــردن بۆيــان فه‌زڵــى تايب ‌هتــى ه ‌هي ـ ‌ه [ب ـ ‌ه گومانــى ئ ـه‌وان]‪ ،‬و ‌ه گوێگــرى و‬ ‫گوێڕاي ‌هڵــى الى ئـه‌وان زه‌ليلــى و سه‌رشــۆڕيه‌‪ ...‬و ‌ه ئاينيــان دامـه‌زراو ‌ه لـ ‌ه سـه‌ر‬ ‫چ ‌هنــد كۆڵه‌گ ‌هيـه‌ك‪ ،‬گه‌وره‌ترينيــان الســاييى كردنه‌و ‌هيـه‌‪ ،‬ئـه‌و ‌ه قاعيده‌يه‌كى‬ ‫‌كان سـه‌ره‌تايان و كۆتاييــان‪ ،‬هـه‌روه‌ك هللا تعالــى‬ ‫گه‌ور ‌هيـ ‌ه بــۆ ه ‌همــوو كافــره‬ ‫ده‌فه‌رمووێــت‪{َ :‬و َك َذ ِلـ َـك َمــا َأ ْر َسـ ْـل َنا ِمـ ْـن َق ْب ِلـ َـك فــي َق ْ َريـ ٍـة ِمـ ْـن َن ِذيــر إ َّل َقــالَ‬ ‫َ َ ِ‬ ‫ٍ ِ‬ ‫َ َ َ ُ‬ ‫َ‬ ‫ُم ْت َر ُف َ‬ ‫وها ِإ َّنا َو َج ْدنا َآب َاءنا َعلى أ َّم ٍة َوِإ َّنا َعلى آث ِار ِه ْم ُم ْق َت ُدون} [الزخرف‪»]23 :‬‬ ‫[مســائل الجاهليــة]‪.‬‬ ‫و ‌ه گوتى‪« :‬هللا فه‌رمانى ب ‌ه كۆمه‌ڵ بوون كردوه ل ‌ه ئاين‪ ،‬و ڕێگرى كردو ‌ه‬ ‫ل ـ ‌ه جيــاكارى كــردن‪ ،‬هللا ب ‌هشــێوازێكى جــوان ڕونــى كردۆت ـه‌و ‌‌ه ب ‌هشــێوه‌يه‌ك‬ ‫ك ـ ‌ه ســاده‌ترينى خه‌ڵكــى تێــى بگ ـه‌ن‪ ،‬پاشــان فه‌رمان ‌هك ـ ‌ه گه‌يشــت ب ـه‌وه‌ى‬ ‫ك ـ ‌‌ه جيــاكارى ل ـ ‌ه كۆڵه‌گه‌كانــى ئايــن و ڕێچكه‌كانــى اليــان ببێــت ب ـ ‌ه زانســت و‬ ‫تێگه‌يشتن ل ‌ه ئاين‪ ،‬و ‌ه كۆمه‌ڵبوون له‌سه‌ر ئاين اليان واى لێهات ك ‌ه پيێان‬ ‫وابــوو ك ـه‌س نايڵێــت جگ ـ ‌ه ل ـ ‌ه زه‌نديــق يــان شــێته‌كان‪ ...‬و ‌ه له‌ته‌واوبوونــى‬ ‫كۆمه‌ڵبــوون بريتيـ ‌ه لـ ‌ه گوێگــرى و گوێڕاي ‌هڵــى لـه‌وه‌ى كـ ‌ه فه‌رمانمــان پێكـراوه‌‪،‬‬ ‫هه‌رچ ‌هنــد ‌ه ك ـ ‌ه به‌نده‌ي ‌ه ـكـى حه‌به‌�شــى بێــت‪ ،‬هللا به‌جوانــى و ت ـه‌واوى ڕونــى‬ ‫كــرده‌و ‌ه ب ـ ‌ه چه‌نديــن شــێو ‌ه ل ـ ‌ه ڕوى ش ـه‌رع و ق ـه‌ده‌ره‌وه‌‪ ،‬پاشــان واى لێهــات‬ ‫ك ‌ه ئه‌م كۆڵه‌گه‌ي ‌ه الى زۆربه‌ى ئه‌وانه‌ى بانگه‌وازى زانســت ده‌كه‌ن شــتێكى‬ ‫ن ‌هزان ـراو بێــت‪ ،‬جــا چــۆن كارى پێد ‌هك ـه‌ن ك ـ ‌ه نه‌يزانــن؟» [األصــول الســتة]‪.‬‬ ‫‪3‬‬

‫سليمان آل الشيخ‪ ،‬رحمه هللا گوتى‪« :‬ئه‌وه‌ى دڵى ببه‌ستێته‌و ‌ه‬ ‫ب ‌هشــتێك و پشــتى پێبب ‌هســتێت و هيواخــوازى بێــت‪ ،‬ئـه‌و ‌ه هللا ئـه‌و‬ ‫شــت ‌ه ب ـ ‌ه ئ ـه‌و د ‌هســپێرێت‪ ،‬ئ ‌هگ ـه‌ر ب ‌هنــد ‌ه پشــت بب ‌هســتێت ب ـ ‌ه‬ ‫پ ـه‌روه‌ردگارى و ئ ـه‌و بــكات ب ـ ‌ه دۆســتى خــۆى‪ ،‬ك ـ ‌ه پ ـه‌روه‌ردگارى‬ ‫ه ‌همــوو شــت ‌ه و پاشــايه‌تى‪ ،‬ئ ـه‌و ‌ه هللا خــۆى كارئاســانى بــۆ ده‌كات‪،‬‬ ‫ده‌يپارێزێــت و پارێــزگارى لێــده‌كات و د ‌هيــكات ب ـ ‌ه دۆســتى خــۆى‪،‬‬ ‫باشــتر َين دۆســت و چاكتريــن س ـه‌رخه‌ره‌‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك هللا تعالــى‬ ‫ـس َّ ُ‬ ‫الل بـ َـكاف َع ْبـ ُ‬ ‫ده‌فه‌رمووێــت‪{ :‬أ َل ْيـ َ‬ ‫ـده} [الزمــر‪ ،]36 :‬و ‌ه ئ ـه‌وه‌ى پشــت‬ ‫ِ ٍ‬ ‫بب ‌هســێت ب ـ ‌ه جــادوو و ش ـه‌يتان‪ ،‬هللا كاره‌كانيــان د ‌هســپێرێت ب ـ ‌ه جادووگ ـه‌ر‬ ‫وش ـه‌يتان و تيــا د ‌هچــن ل ـ ‌ه دونيــا و كۆتايــى‪ ،‬و ‌ه ب ‌هشــێوه‌يه‌كى گشــتى ئ ـه‌وه‌ى‬ ‫ك ـ ‌ه پشــت ب ـ ‌ه هه‌رك ‌هســێك بب ‌هســتێت جگ ـ ‌ه ل ـ ‌ه هللا پێــى د ‌هســپێرێت‪،‬‬ ‫و خراپ ـه‌ى دونيــا و دواڕۆژى بــۆ دێــت‪ ،‬و ‌ه ئ ـه‌و ‌ه ڕێبــازى (هللا) ل ـ ‌ه س ـه‌ر‬ ‫به‌نده‌كانــى و ناگۆڕێــت‪ ،‬ل ‌هب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه دڵنيــا بێــت ب ـ ‌ه جگ ـ ‌ه ل ـ ‌ه هللا‪ ،‬يــان‬ ‫مه‌يلــى بــۆ دروســتكراوێك بچێــت‪ ،‬هللا پێچه‌وانـه‌ى ئـه‌وه‌ى بــۆ ده‌هێنێــت كـ ‌ه‬ ‫هيواخــوازى بــوو‪ ،‬و ‌ه ئـه‌و ‌ه فه‌رمانێكــى زانـراو ‌ه بـ ‌ه ده‌ق و شــايه‌دى‪ ،‬و ‌ه ئـه‌وه‌ى‬ ‫كـ ‌ه لـ ‌ه په‌نجه‌ر‌هيـه‌ك ورد بێتـه‌و ‌ه لـ ‌ه حاڵــى خ ‌هڵــك بـ ‌ه چاوڕۆشــنى ئـه‌و ‌ه خــۆى‬ ‫ئ ـه‌و ‌ه ده‌بينێــت» [تيســير العزيــز الحميــد]‪.‬‬ ‫و ‌ه ڕه‌حم ‌هتــى لێبێــت گوتــى‪« :‬په‌يو ‌هســت بــوون ب ـ ‌ه دڵ ده‌بێــت‪ ،‬و ‌ه ب ـه‌‬ ‫كرداريــش ده‌بێــت‪ ،‬و ‌ه به‌هه‌ردووكيانيــش ده‌كرێــت‪ ،‬وات ـه‌‪ :‬هه‌رك ‌هســێك دڵــى‬ ‫په‌يوه‌ست بوو ب ‌ه شتێك‪ ،‬يان دڵ و كردارى په‌يوه‌ست بوو به‌شتێك‪ ،‬ئه‌وه‌‬ ‫ده‌درێت ‌ه د ‌هســت ‌ى خۆى‪ ،‬واته‌‪ :‬ئه‌و شــته‌ى پێد ‌هســپێردرێت ك ‌ه په‌يو ‌هســت بوو‬ ‫پێــوه‌ى‪ ،‬ئـه‌وه‌ى په‌يو ‌هســت بــوو بـ ‌ه هللا‪ ،‬و داواى پێويســتيه‌كانى لـ ‌ه هللا كــرد‪،‬‬ ‫و پ ‌هنــاى بۆبــرد‪ ،‬و كاره‌كانــى بـ ‌ه ئـه‌و ســپارد‪ ،‬هه‌رچــى يارم ‌هتــى ه ‌هيـ ‌ه پێويســتى‬ ‫نابێــت‪ ،‬و ‌ه هه‌رچــى شــتى دور ‌ه و نايگاتــێ بــۆى نزيــك ده‌كات ـه‌وه‌‪ ،‬و ‌ه ه ‌همــوو‬ ‫شــتێكى قور�ســى بــۆ ســوك ده‌كات‪ ،‬و ‌ه ئ ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه په‌يو ‌هســت بێــت ب ـ ‌ه جگ ـه‌‬ ‫ل ـ ‌ه هللا و خــۆى ڕاد ‌هســتى زانســت و ده‌رمــان ته‌مائيمه‌كانــى بــكات‪ ،‬و پشــت‬ ‫به‌هێز و تواناى ئه‌و بب ‌هســتێت‪ ،‬ئه‌و ‌ه هللا ڕاد ‌هســتى ده‌كات و زه‌ليلى ده‌كات‪،‬‬ ‫و ‌ه ئ ـه‌و ‌ه شــتێكى زان ـراو ‌ه ب ـ ‌ه ده‌ق و ب ـ ‌ه كــرده‌وه‌؛ هللا تعالــى ده‌فه‌رمووێــت‪:‬‬ ‫َ َ ْ َ َ َ َّ َ َ َّ‬ ‫الل َف ُهـ َـو َح ْسـ ُـب ُه} [الطــاق‪[ ...]3 :‬وهــب بــن ّ‬ ‫منبــه گوتــى]‪:‬‬ ‫{ومــن يتــوك ْل علــى ِ‬ ‫هللا ‪-‬تبــارك وتعالــى‪ -‬نيــگاى بــۆ داوود كــرد فه‌رمــوى‪ :‬ئ ـه‌ى داوود‪ ،‬ســوێند ب ـه‌‬

‫سه‌ربازى سه‌حوه‌چى ئه‌ردۆگانى تاغوت‬

‫عيــزه‌ت و گه‌ور ‌هيــى خــۆم‪ ،‬ئ ‌هگ ـه‌ر ه ـه‌ر به‌ند ‌هي ـه‌ك ل ـ ‌ه به‌نده‌كانــم پشــتم‬ ‫پێبب ‌هســتێت لـ ‌ه نيه‌تيـه‌و ‌ه و پشــت بـ ‌ه جگـ ‌ه ل ‌همــن نه‌ب ‌هســتێت ئـه‌و ‌ه ئ ‌هگـه‌ر‬ ‫حـه‌وت ئاســمانه‌ك ‌ه و حـه‌وت زه‌وي ‌هكـ ‌ه پيالنــى بــۆ دابڕێــژن ئيــا ده‌رگاي ‌ه ـكـى بــۆ‬ ‫ده‌ك ‌هم ـه‌وه‌‪ ،‬ســوێند ب ـ ‌ه عيــزه‌ت و گه‌ور ‌هيــم ه ـه‌ر به‌ند ‌هي ـه‌ك ل ـ ‌ه به‌نده‌كانــم‬ ‫پشت ب ‌ه دروستكراوێكم ببه‌ستێت و ‌ه ل ‌ه نيه‌تيه‌و ‌ه ئه‌و ‌ه بكات‪ ،‬ئيال هه‌رچى‬ ‫لـ ‌ه ئاســمان بــۆى داده‌ب ‌هزێــت ڕێگــرى ده‌يكـه‌ن و ‌ه زه‌وى تــوڕ ‌ه ده‌ك ‌هيــن لـ ‌ه ژێــر‬ ‫پێكانــى‪ ،‬پاشــان گرنگــى پێناد ‌هيــن ل ـ ‌ه چ دۆڵێــك ده‌مرێــت» [تيســير العزيــز‬ ‫الحميــد]‪.‬‬ ‫ئاي ـ ‌ه كاتــى ئ ـه‌و ‌ه ني ـ ‌ه ك ـ ‌ه ه ‌همــوو گروپه‌كانــى صه‌حه‌واتــى موڕت ـه‌دد‬ ‫وردبن ـه‌و ‌ه ل ـ ‌ه حــاڵ و واقيعيــان؟ ئايــا نابينــن ك ـ ‌ه پشــتيان ب ‌هســتاو ‌ه ب ـ ‌ه‬ ‫‌تيان بــۆ ب ‌هنــده‌ى خاچـ ‌ه و ص ‌‌هحـه‌وات پێيــان ده‌ڵێــن‬ ‫تاغوتـه‌كان و‬ ‫دۆ ْســتايه ْ َ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫َ ُ ُُ ْ‬ ‫ـض المـ ِـر} هيــچ شــتێكيان نه‌دۆزيـه‌و ‌ه جگـ ‌ه لـه‌واز هێنــان‬ ‫{ســن ِطيعكم ِفــي بعـ ِ‬ ‫لـ ‌ه هللا ى دانــا و دادوه‌ر له‌نێــوان خۆيــان و دوژمنيــان‪ ،‬تــا ســوپاى نوص ‌هيــرى‬ ‫و هاوپه‌يمانه‌كانــى ل ـ ‌ه ڕافيــز‌ه و خــاچ په‌رســته‌كان هاتن ـ ‌ه نــاو ماڵه‌كانيــان و‬ ‫خوێنيــان ڕژانــدن و ماڵيــان بــردن ل ـ ‌ه گه‌ڕه‌كه‌كانــى حه‌ل ‌هبــى ڕۆژه ـه‌اڵت و‬ ‫حه‌ل ‌هبــى كــۆن؟ بـ ‌ه چ ‌هنــد كاتژمێرێــك چونـ ‌ه نــاوى‪ ،‬بــێ موشـه‌كى زيــره‌ك و بــێ‬ ‫فڕۆكـه‌ى بــێ فڕۆكـه‌وان و هاوپه‌يمانــى نێوده‌وڵ ‌هتــى ئ ‌همـ ‌ه شــتێك ‌ه وێنـه‌ى نيـه‌‬ ‫ل ـ ‌ه مێــژووى هاوچ ـه‌رخ‪ ،‬ئايــا بيرناك ‌هن ـه‌وه‌‌؟!‬ ‫و ‌ه ئ ـه‌ردۆگان تاغوت ‌هك ـه‌ى ئيخوان ـ ‌ه موڕت ـه‌دده‌كان هيچــى پێشكه‌�شــى‬ ‫ص ‌هح ـه‌وات ن ‌هكــرد‪ ،‬جگ ـ ‌ه ل ـ ‌ه دانيشــتن نه‌بێ ــت ل ‌هگ ـه‌ڵ ڕوســياى خوێنڕێــژ‬ ‫و پيرۆزبايكــردن نه‌بێــت ل ـ ‌ه ئه‌مريــكاى خــاچ په‌رســت ب ـ ‌ه بۆن ـه‌ى ئه‌نجامــى‬ ‫س ـه‌كرداريه‌تى كۆتايــى و هه‌ڵمه‌ته‌كانــى بــۆ س ـه‌ر موهاجي ـران و س ـه‌رخ ‌هران‬ ‫ئه‌وان ـه‌ى ك ـ ‌ه ڕێگربــوون ل ـ ‌ه پێشــڕه‌ويه‌كانى نوص ‌هيــرى ل ـ ‌ه شــارى ح ‌هل ـه‌ب و‬ ‫ڕيفه‌كانــى پێــش ئ ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه ص ‌هح ـه‌وات ناپا ـكـى بــكات له‌گه‌ڵ ‌هيــان؟‬ ‫به‌ڵێ‪ ،‬ئه‌وه‌ى پشت ب ‌ه شتێك ببه‌ستێت كاره‌ك ‌ه به‌خۆى ده‌سپێردرێت‪،‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ى پشــتى ب ‌هســتا ب ـ ‌ه تاغوت ـه‌كان ل ‌هب ـه‌ر ئــاره‌زوى خــۆى‪ ،‬ئ ـه‌و ‌ه كار‌هك ـ ‌ه‬

‫ ‬

‫ب ‌هخــۆى د ‌هســپێردرێت‪ ،‬ب ـه‌كارى دێنێــت بــۆ به‌رژه‌و ‌هنــدى تايب ‌هتــى و حيزبــى‬ ‫پاشان فڕێى ده‌دات ‌ه ناو م ‌هزبه‌له‌ى مێژوو وه‌ك جگ ‌ه له‌خۆى ل ‌ه ناپه‌كه‌كان‪،‬‬ ‫ئه‌ى چى به‌وه‌ى ك ‌ه جه‌نگ ده‌كات ب ‌ه پشت به‌ستوويى ب ‌ه تاغوته‌كان ل ‌هژێڕ‬ ‫ئــااڵى ن ‌هزانــى و له‌پێنــاو به‌رزكردنـه‌وه‌ى وشـه‌ى لـ ‌ه خا ـكـى پيــرۆزى شــام؟!‬ ‫ئ ‌هگ ـه‌ر ئه‌ردۆگانــى تاغــوت بترســابا ل ـ ‌ه ئابڕويــان‪ ،‬ئ ـه‌و ‌ه س ـ ‌هرباز‌ه كافــره‌‬ ‫ســته‌مكاره‌كانى د ‌هنــارد ب ـه‌ره‌و نوصه‌يري ـ ‌ه باتيني ـ ‌ه به‌عثي ـ ‌ه عه‌ملاني ـه‌كان بــۆ‬ ‫ج ‌هنــگ و كوشــتاريان‪ ،‬ئ ‌هگـه‌ر هه‌ڵســابا بــۆ ص ‌هحـه‌وات بـه‌وه‌ى كـ ‌ه هه‌ي ‌هتــى‬ ‫لـ ‌ه كاروانــى سـ ‌هربازى لـ ‌ه دژ‌ه فڕۆكه‌كانــى ڕوســيا و ســوريا‪ ،‬بـه‌اڵم چــۆن ئـه‌م‬ ‫كار‌ه ده‌كات؟ ح ‌هل ـه‌ب ب ‌هشــێك ني ـ ‌ه ل ـ ‌ه ده‌وڵ ‌هت ـ ‌ه موڕته‌دد ‌هك ـه‌ى و ‌ه خــاچ‬ ‫په‌رســته‌كانى برا�شــى ڕێگ ـ ‌ه ب ‌هم ـ ‌ه نــاده‌ن ك ـ ‌ه يارم ‌هتــى ح ‌هل ـه‌ب بــدات‪ ،‬هيــچ‬ ‫پێويســتى پــێ ني ـ ‌ه ئه‌و ‌هنــده‌ى ب ‌هس ـ ‌ه ك ـ ‌ه د ‌هســت بگرێ ــت ب ‌هس ـه‌ر په‌ك ‌هك ـه‌ى‬ ‫موڕت ـه‌دد‪ ،‬بــۆ ڕێگرتــن ل ـ ‌ه تێكدانــى كۆشــك ‌ه له‌ناوچو ‌هك ـه‌ى‪.‬‬ ‫و ‌ه تاو ‌هكــو ئێســتا موجاهيــد ‌ه موه‌حيــده‌كان هيواخــوازى ته‌وب ـه‌ن بــۆ‬ ‫ئه‌وانـه‌ى كـ ‌ه پــاڵ ده‌درێــن بــۆ الى ئيســام لـ ‌ه صه‌حه‌واتــى ح ‌هلـه‌ب و ئيدليــب‬ ‫و جگ ـ ‌ه له‌وان ـه‌ش ك ـ ‌ه تو�شــى ڕيــده‌ى نشــتيمانى يــان عه‌ملانــى يــان ڕێگــرن ل ـه‌‬ ‫شـ ‌هريعه‌تى هللا‌‪ ،‬و ‌ه هيواخــوازن كـ ‌ه كوفــر بــكات به‌وانـه‌‪ ،‬و ‌ه دۆســتايه‌تى بــۆ‬ ‫هللا بكه‌ن و دوژمنايه‌تى ل ‌ه پێناو هللا بكه‌ن‪ ،‬و به‌ته‌نها بيپه‌رستن و ش ‌هريكى‬ ‫بۆ بڕيار نه‌ده‌ن‪ ،‬و ‌ه به‌ئاشكرا ئاينى هه‌ردوو خۆشه‌ويسته‌كه‌ى هللا ‪-‬عليهما‬ ‫الصــاة والســام‪ -‬ڕابگه‌ي ‌هنــن بــێ ش ـه‌رم ‌هزارى‪ ،‬و پشــت بب ‌هســتن ب ـ ‌ه الحــي‬ ‫القيــوم‪ ،‬و حاشــا بكـه‌ن لـ ‌ه پاڵپشــتى كافـران و كوفــر بـ ‌ه تاغــوت بكـه‌ن‪.‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ى مليۆنێكــى ل ـ ‌ه موهاجيــر و ئه‌نصــاڕه‌كان كوشــتبێت‪ ،‬و بيه‌وێــت‬ ‫ته‌وب ـ ‌ه بــكات‪ ،‬ئ ـه‌و ‌ه ئه‌مانــى پێده‌د ‌هيــن‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك پێش ـه‌واى بــاوه‌ڕداران‬ ‫هللا بيپارێزێــت‪ -‬گوتــى‪ ،‬و ‌ه د ‌هس ـه‌اڵتى ش ـ ‌هريعه‌ت چاكتــر‌ه ل ـ ‌ه زه‌وي ـه‌ك ك ـه‌وا‬‫فه‌رمانڕه‌وايــى تێــدا بكرێــت بـ ‌ه ياســاكانى گــروپ و جادووگه‌ره‌كانيــان‪{َ ،‬و َمـ ْـن‬ ‫َ َ َ َّ ْ َ َ َّ َ‬ ‫الل ف ُهـ َـو َح ْسـ ُـب ُه}‪ ،‬والحمــد هلل رب العامليــن‪.‬‬ ‫يتــوكل علــى ِ‬

‫ده‌ستپێك‬

‫‪4‬‬

5

‫كارى حيسب ‌ه ل ‌ه وياليه‌تى سه‌يناء چيه‌؟‬ ‫الحمــد هلل رب العامليــن‪ ،‬والصــاة والســام علــى نبــي املرحمــة وامللحمــة‬ ‫الضحــوك القتــال‪ ،‬وعلــى آلــه وصحبــه ومــن وااله‪.‬‬ ‫ل ـ ‌ه ف ‌هزڵه‌كانــى هللا ل ‌هس ـه‌ر ب ‌هنــد ‌ه موجاهيده‌كانــى له‌ويالي ‌هتــى س ـه‌يناء‬ ‫ئه‌و ‌هي ـ ‌ه ك ـ ‌ه د ‌هســتيان گرتــو ‌ه ب ـ ‌ه پ ‌هتــى يه‌كگرتــن‪ ،‬و ‌ه جه‌نگيــان كــرد بــۆ ئ ـه‌وه‌ى‬ ‫وش ـه‌ى هللا ب ـه‌رز بێــت‪ ،‬و ‌ه ئاراميــان گــرت ل ـ ‌ه تاقيكردن ـه‌و ‌ه و ناخۆ�شــى‪ ،‬ل ‌هس ـه‌ر‬ ‫كۆبوون ـه‌وه‌ى جول ‌هك ـ ‌ه و موڕت ـه‌ددان ل ‌هس ـه‌ريان‪ ،‬و ‌ه هه‌وڵــى دوژمنانــى ئيســام‬ ‫ب ‌هش ـه‌و و ڕۆژ بــۆ ئ ـه‌وه‌ى زيانيــان لێبــده‌ن‪ ،‬ب ـه‌اڵم هــاوار‪.‬‬ ‫هللا تعالــى ده‌فه‌رمووێــت‪{ :‬ئ ـه‌وان ده‌يانه‌وێــت ب ـ ‌ه بيروبــاوه‌ڕ ‌ه پوچه‌ك ‌هيــان‬ ‫ئاينــى هللا ب ـ ‌ه قاڵ ـه‌ى ده‌م بكوژێنن ـه‌وه‌‪ ،‬و ‌ه هللا نــورى خــۆى ت ـه‌واو ده‌كات‬ ‫هه‌رچ ‌هنــد ‌ه كاف ـران پێــى س ـه‌غڵه‌ت بــن‪ ،‬هللا پێغه‌مب ـه‌رى نــاردو ‌ه ب ـ ‌ه ڕێنمونــى‬ ‫و ئاينێكــى ڕاســت بــۆ ئ ـه‌وه‌ى ئاين ‌هك ـه‌ى زاڵ بــكات ب ‌هس ـه‌ر ه ‌همــوو ئاين ـه‌كان‬ ‫هه‌رچ ‌هنــد ‌ه موشــريكه‌كان پێيــان ناخــۆش بێــت} [التوبــة‪.]33-32 :‬‬ ‫ويالي ‌هتــى س ـه‌يناء دواى ئ ـه‌م ه ‌همــوو پيالن ـ ‌ه به‌هێزتــر و پته‌وتــر بــوو‪،‬‬ ‫س ـه‌ربازه‌كانيش باو ‌هڕيــان زياتــر بــوو و چ ‌هســپاوتر بــوون‪ ،‬و ‌ه به‌رده‌وامــن ل ـه‌‬ ‫لێدانــى كۆم ‌هڵ ـه‌ى كاف ـران ل ‌هگ ـه‌ڵ ك ‌همــى ژمار ‌هيــان‪ ،‬و ‌ه ش ـه‌ريعه‌تى پ ـه‌روه‌ردگار‬ ‫جێبه‌جێد ‌هك ـه‌ن له‌ه ‌همــوو ناوچ ـه‌كان ك ـ ‌ه ل ‌هژێــر د ‌هســتيانه‌‪ ،‬ئه‌و ‌هنــده‌ى ك ـه‌‬ ‫بتوانــن‪.‬‬ ‫ل ‌هگ ـه‌ڵ گه‌رمبوونــى جه‌نگــى نێــوان ئيســام و بێبــاو ‌هڕان ناو ‌هنــد و‬ ‫نوســينگه‌كانى سـه‌ر ب ‌ه ديوان ‌ه شـه‌رعيه‌كان (وه‌ك ديوانى داد و ســته‌م و ديوانى‬ ‫حســيب ‌ه و ديوانــى بانگ ـه‌واز) به‌رده‌وامــن ل ـ ‌ه چااڵكيه‌كانيــان و كاره‌كانيــان‪ ،‬وهلل‬ ‫الحمــد‪.‬‬ ‫ئێم ـ ‌ه ل ـ ‌ه ناو ‌هنــدى حســيب ‌ه هللا من ‌هتــى كــردو ‌ه ب ‌هس ـه‌رمان و يارم ‌هتــى‬ ‫داويــن بــۆ جه‌نگمــان ب ‌هرامب ـه‌ر زۆر ديــارده‌ى خراپ ـه‌كارى له‌هه‌مويــان گرنگتــر‬ ‫هه‌نارد ‌هكــردن و هاورده‌كردنــى جــگار ‌ه و بانجــۆ و تريــاك و تڕامــادۆل و جگ ـه‌‬ ‫له‌وان ‌هش ـه‌‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك ڕێگريمــان كــردو ‌ه ل ـ ‌ه خ ‌هڵــك ل ـ ‌ه ئه‌نجامدانــى تــاوان و‬ ‫ديارده‌كانــى ڕوتــى ئافــره‌ت‪ ،‬و تێك ـه‌اڵوى‪ ،‬و درێــژى جلــى پيــاو‪ ،‬و جگ ـه‌ره‌‪ ،‬و‬ ‫مۆســيقا‪ ،‬و ئامێــرى س ـه‌ته‌اليت‪.‬‬ ‫بـه‌اڵم گرنگترينيــان جه‌نگــى ديــارده‌ى شــيرك و بيدع ‌هيـ ‌ه ل ‌هگـه‌ڵ ســۆفيه‌كان‬ ‫و جادوگـ ‌هران و كاهينـه‌كان و زياده‌ڕۆكانـ ‌ه لـ ‌ه مــردوان‪.‬‬

‫ســۆفيه‌تى يه‌كێك ‌ه ل ‌ه گرنگترين نه‌خۆشــيه‌كان ك ‌ه زۆربه‌ى شــاره‌كان ئێســتا‬ ‫پێــى تو�شــى تاقيكردن ـه‌و ‌ه بوون ـه‌‪ ،‬ك ـ ‌ه ڕۆڵێكــى گ ـه‌وره‌ى ه ‌هي ـ ‌ه ل ـ ‌ه باڵوكردن ـه‌وه‌ى‬ ‫شــيرك و بيدع ـ ‌ه له‌نێــو خ ‌هڵــك‪ ،‬و ل ‌هب ـه‌ر هه‌ڵســانى ڕێــگا ســۆفيه‌كان ب ـ ‌ه‬ ‫به‌نده‌كردنــى خه‌ڵكــى بــۆ تاغوت ـه‌كان‪ ،‬ئايــا با�ســى ســۆفيه‌كانمان بــۆ ناك ‌هيــت ل ـ ‌ه‬ ‫س ـه‌يناء؟‬ ‫ســۆفيه‌كان د ‌هبــن ب ـ ‌ه دو به‌�شــى س ـه‌ره‌كى ئه‌وانيــش‪ :‬ته‌ريق ‌هتــى ع ـه‌الوى‬ ‫ئه‌حمه‌دي ـه‌‪ ،‬و ته‌ريق ‌هتــى جه‌ريري ـه‌‪.‬‬ ‫و ‌ه ته‌ريق ‌هتــى ئه‌حم ـه‌دى بــاو بۆت ـه‌و ‌ه ل ـ ‌ه ناوچ ـه‌ى (جــۆره ‌) و ده‌وروب ـه‌رى‪،‬‬ ‫وه‌ك ناوچ ـه‌ى شــبانة‪ ،‬والظهيــر‪ ،‬واملالفيــة‪ ،‬به‌ه ‌همــان شــێو ‌ه ل ـ ‌ه ناوچ ـه‌ى شــێخ‬ ‫زو ‌هيــد و ده‌وروب ـه‌رى‪.‬‬ ‫هه‌رچــى ته‌ريق ‌هتــى جه‌ريري ـ ‌ه �ســێ زاوي ـه‌ى س ـه‌ره‌كى ه ‌هي ـه‌؛ ئه‌وانيــش زاوي ـه‌ى‬ ‫ع ـه‌ڕه‌ب ل ـ ‌ه ئيســماعيليه‌‪ ،‬و زاوي ـه‌ى ســعود ل ـ ‌ه ش ـه‌رقيه‌‪ ،‬ئ ـه‌م دوو ‌ه ل ـ ‌ه خا ـكـى‬ ‫ميصــر بونيــان ه ‌هيـه‌‪ ،‬و ‌ه ل ‌هسـه‌ينائيش زاويـه‌ى ڕه‌وز ‌ه ه ‌هيـه‌‪ ،‬كـ ‌ه زۆر زاويـه‌ى تــر‬ ‫ه ـه‌ن س ـه‌ر ب ـ ‌ه ڕه‌وزه‌ن‪ ،‬وه‌ك زاوي ـه‌ى ابــو جه‌ريــر‪ ،‬و ته‌ويــڵ‪ ،‬و س ـه‌باح و جگ ـ ‌ه‬ ‫له‌وان ـه‌ش‪.‬‬ ‫و ‌ه ته‌ريق ‌هتــى ئه‌حم ـه‌دى ك ـ ‌ه پێــش نزيك ـه‌ى نيــو س ـه‌د ‌ه دام ـه‌زرا ل ‌هس ـه‌ر‬ ‫د ‌هســتى له‌ناوچــوو ئ ‌هبــو ئه‌حم ـه‌دى ع ـه‌الوى فه‌ڵ ‌هســتينى‪ ،‬ك ـ ‌ه هات ـ ‌ه غ ـه‌زه‌‪ ،‬و‬ ‫بــاره‌گاى ل ـ ‌ه ناوچ ـه‌ى (تومــه ‌) بــوو‪ ،‬زاوي ـه‌ى جــۆر ‌ه س ـه‌ر ب ‌هئ ـه‌وه‌‪.‬‬ ‫و ‌ه كاتێك عه‌الوى تياچوو وه‌سيه‌تى زاويه‌كه‌ى كرد بۆ كوڕه‌كه‌ى مسته‌فا‪،‬‬ ‫و ‌ه تياچــوو (خلــف الخلفــات) ل ‌هگـه‌ڵ كـه‌م ته‌مه‌ني�شــى بووبـ ‌ه جێنشــينى‪ ،‬پاشــان‬ ‫تاغــوت (خلــف) بــو ب ‌هشــێخى ته‌ريقـه‌ت‪ ،‬جــۆر ‌ه بــوو بـ ‌‌ه زاويـه‌ى سـه‌ره‌كى‪ ،‬پاشــان‬ ‫ئه‌م موڕته‌دد ‌ه تياچوو‪ ،‬و ‌ه ناشــترا ل ‌ه زاويه‌ى جۆره‌‪ ،‬و گۆڕه‌كه‌ى بوو ب ‌ه گڵكۆى‬ ‫سه‌وز‪.‬‬ ‫هه‌رچــى ته‌ريقـه‌ت جه‌ريريـ ‌ه تاغوتــى له‌ناچــوو (عيــد ابــو جريــر) دايمه‌زرانــد‪،‬‬ ‫و ‌ه خــۆى ده‌بيني ـه‌و ‌ه ل ـ ‌ه هه‌ر�ســێ زاوي ـ ‌ه ك ـ ‌ه باســمان كــرد‪ ،‬ئه‌وانيــش ســعود و‬ ‫عه‌ڕه‌ب وڕه‌وزه‌يه‌‪ ،‬ك ‌ه ده‌وڵه‌تى ئيســامى كۆتايى پێهێنا ل ‌هسـه‌ره‌تاى د ‌هســتگرتنى‬ ‫ب ‌هس ـه‌ر ناوچ ‌هك ـه‌‪ ،‬ان شــاء هللا‪.‬‬ ‫و ‌ه ته‌ريق ‌هتــى جه‌ريريـ ‌ه به‌رباڵوتــر ‌ه و به‌د ‌هسـه‌اڵتتر ‌ه لـ ‌ه ته‌ريق ‌هتــى ئه‌حمـه‌دى‪،‬‬ ‫به‌هه‌مان شــێو ‌‌ه گومڕاييه‌كه‌ى گه‌وره‌تره‌‪.‬‬ ‫ترســناكترين بيدع ـ ‌ه وشــركه‌كان چيــن ك ـه‌وا ئ ـه‌م ته‌ريقه‌تان ـه‌ى ســۆفيه‌ت‬ ‫وتار‬ ‫‌دميانه‬

‫‪6‬‬

‫ئه‌نجامــى ده‌ده‌ن؟‬ ‫ب ‌هڕاستى هاوبه‌ش دانان بۆ هللا له‌ڕێگه‌ى واسيت ‌ه (كه‌سێك بكه‌ن ب ‌ه نێوان‬ ‫له‌نێــوان خۆيــان و هللا لــه‌مــردوه‌كان) ب ‌هشــێوه‌يه‌كى به‌رف ـراوان باڵوبو ‌هت ـه‌وه‌‪ ،‬تــا‬ ‫گه‌وره‌كانــى ل ‌هس ـه‌ر پيربــووه‌‪ ،‬و بچوك ـه‌كان پێگه‌يشــتون ل ‌هس ـه‌رى‪ ،‬كێش ـه‌كه‌‬ ‫گـه‌ور ‌ه بــووه‌‪ ،‬و به‌اڵي ‌هكـ ‌ه تونــد بــوه‌‪.‬‬ ‫ئـه‌وان باوه‌ڕيــان بـه‌و ‌ه ه ‌هيـ ‌ه كـ ‌ه مــردوه‌كان ســود و زيــان ده‌گه‌ي ‌هنــن‪ ،‬و ‌ه زۆر‬ ‫به‌نداي ‌هتــى ه ‌هيـ ‌ه كـ ‌ه بۆيــان د ‌هكـه‌ن‪ ،‬وه‌ك دوعــا و هاواركــردن و پشــت ب ‌هســتان‬ ‫و قوربانــى و ســوڕانه‌و ‌ه بـه‌ده‌ورى گۆڕه‌كانيــان‪ ،‬وا گومــان د ‌هبـه‌ن كـ ‌ه مــردوه‌كان‬ ‫نێوانــن له‌نێــوان خۆيــان و هللا وه‌ك چــۆن ناو ‌هنــد ه ‌هي ـ ‌ه له‌نێــوان پاشــاكان و‬ ‫هاواڵتيــان‪ ،‬هللا به‌رزتــر ‌ه ل ـه‌وه‌ى هاوه‌ڵگ ـ ‌هڕان بــۆى بڕيــار ده‌ده‌ن‪ ،‬به‌ه ‌همــان‬ ‫شــێو ‌ه ئـه‌وان شــوێنى تاغوتـه‌كان و شــێخه‌كانيان د ‌هكـه‌ون لـ ‌ه شــتى باتيــڵ و پــوچ‪،‬‬ ‫و گوێگــر و گوێڕايه‌ڵي ‌ه ـكـى كوێران ‌هيــان ه ‌هي ـ ‌ه بۆيــان ل ـ ‌ه ه ‌همــوو وت ـ ‌ه و كرداريــان‪.‬‬ ‫و ‌ه ئ ـه‌م جــۆر ‌ه شــيركان ‌ه له‌ه ‌همــوو ته‌ريقه‌ته‌كانــى ســۆفيه‌تى له‌جيهانــدا‬ ‫ه ‌هي ـه‌‪ ،‬ل ‌هگ ـه‌ڵ جياوازي ‌ه ـكـى ك ـه‌م له‌نێوانيــان‪ ،‬ئه‌گه‌رنــا ه ‌همــوو ته‌ريقه‌ته‌كانــى‬ ‫ســۆفيه‌تى كه‌ده‌يانناســين‪ ،‬يان گوێمان لێبوه‌‪ ،‬يان خوێندومانه‌ته‌و ‌ه ل ‌هسـه‌ريان‬ ‫هاوب ‌هشــن و ب ‌هشــدارن ل ـه‌م جــۆر ‌ه شــيركه‌‪.‬‬ ‫و ‌ه شــوێنك ‌هو‌ته‌ى ته‌ريق ‌هتــى ئه‌حمـه‌دى باوه‌ڕيــان وايـ ‌ه كـ ‌ه هللا شــيده‌بێته‌وه‌‬ ‫ل ـ ‌ه الش ـه‌ى پيــاو چ ـا‌كان پ ‌هنــا ب ـ ‌ه هللا‪ ،‬و ‌ه ده‌ڵێــن‪« :‬هللا له‌ه ‌همــوو شــوێنێك‬ ‫نيشــته‌جێ ده‌بێــت و ده‌جوڵێــت ل ‌هگ ـه‌ڵ ه ‌همــوو جواڵو ‌هي ـه‌ك»! ب ـه‌رزى و پا ـكـى‬ ‫بــۆ هللا‪ ،‬و ‌ه ئيبــن عه‌ڕ ‌هبــى و ح ـه‌الج ك ـ ‌ه س ـ ‌هرانى كوفــر و گومڕاييــن الى ئ ـه‌وان‬ ‫گ ـه‌ور ‌ه ‌ن و ب ‌هگ ـه‌ور ‌ه داده‌نرێــن‪.‬‬ ‫هه‌رچــى ته‌ريق ‌هتــى جه‌ريري ـ ‌ه ئ ـه‌وان ناس ـراون ب ـ ‌ه شــيركى گــۆڕه‌كان‪ :‬ب ـ ‌ه‬ ‫گه‌وره‌دانانــى گڵكــۆ‪ ،‬و س ـه‌ربڕين بــۆى‪ ،‬و ســوڕانه‌و ‌ه ب ـه‌ده‌ورى‪ ،‬تاكۆتايــى‪ ،‬وه‌‬ ‫ئـه‌م ته‌ريق ‌هتـ ‌ه په‌يو ‌هنــدى ه ‌هيـ ‌ه بـ ‌ه ئاينــى ڕافيــزه‌‪ ،‬چونكـ ‌ه ئـه‌وه‌ى كـ ‌ه په‌رتوكێكــى‬ ‫هۆن ـراوه‌ى دانــاو ‌ه ب ‌هنــاوى «بســتان املحبــة» ك ـ ‌ه خاوه‌ن ‌هك ـه‌ى ڕافيزي ‌ه ـكـى تياچــو ‌ه‬ ‫ب ‌هنــاوى (النمــر الليثــي) ئـه‌وان ئـه‌و په‌رتوك ‌هيــان ال گه‌ور ‌هتــر ‌ه لـ ‌ه قورئــان‪ ،‬كـ ‌ه ئـه‌م‬ ‫نمــر ‌ه ل ـ ‌ه طنطــا داده‌نيشــت‪.‬‬ ‫و ‌ه ل ـ ‌ه شــێواز ‌ه به‌ندايه‌تيه‌كانــى ســۆفيه‌كان ل ـ ‌ه س ـه‌يناء «الحضــرة» ي ـه‌‪،‬‬ ‫ك ـ ‌ه بريتي ـ ‌ه ل ـ ‌ه كۆبونه‌و ‌هيــان بــۆ ويــردى داهێن ـراوى ش ـه‌وى هه‌ينــى‪ ،‬و ش ـ ‌هو‌ى‬ ‫دووش ـه‌ممه‌‪ ،‬به‌كۆم ـه‌ڵ‪ ،‬و ب ‌هي ـه‌ك د ‌هنــگ‪ ،‬ده‌يك ـه‌ن و خۆيــان بــۆى بــاده‌ده‌ن‪،‬‬ ‫و چ ‌هنــد وش ـه‌يه‌ك ده‌ڵێــن ك ـ ‌ه شــيركى گه‌ور ‌هي ـه‌‪ ،‬وه‌ك هاواركــردن بــۆ مــردوو و‬

‫داواكردنــى و تــكا لێيــان‪.‬‬ ‫په‌يوه‌ندى ته‌ريقه‌ته‌كانى سۆفيه‌ت چي ‌ه ب ‌ه تاغوته‌كان و ده‌سه‌اڵتداره‌كانى‬ ‫خاكى سه‌يناء؟‬ ‫په‌يو ‌هنــدى ئ ـه‌م ســۆفيان ‌ه ب ـ ‌ه د ‌هســته‌ى تاغوت ـه‌كان په‌يوه‌ندي ‌ه ـكـى‬ ‫باو ‌هڕپێك ـراوه‌‪ ،‬ه ـه‌ر ك ـ ‌ه پارێزه‌رێــك يــان به‌ڕێوه‌به‌رێكــى ئ ‌همــن داده‌نرێــت ئيــا‬ ‫سـه‌ردانى تياچــوو (خلــف الخلفــات) د ‌هكــرد كـ ‌ه سـه‌رۆكى ته‌ريق ‌هتــى ئه‌حمه‌ديــه‪،‬‬ ‫و ‌ه په‌يوه‌ندي ‌ه ـكـى باشــيان ه ‌هي ـ ‌ه ل ‌هگ ـه‌ڵ هه‌واڵگــرى ميســڕى‪ ،‬و ‌ه ل ـ ‌ه ڕۆژه‌كانــى‬ ‫داگيــركارى جول ‌هك ـ ‌ه ل ـ ‌ه س ـه‌يناء زاوي ـه‌ى جــۆر ‌ه ل ـ ‌ه شــوێنى خۆيــان نه‌جواڵن ـه‌وه‌‪،‬‬ ‫به‌ڵكــو حاكمــى س ـه‌ربازى جول ‌هك ـ ‌ه س ـه‌ردانى كــردن‪ ،‬ئ ـه‌وكات ئه‌فس ـه‌رى‬ ‫جول ‌هك ـ ‌ه س ـه‌ردانى (خلــف الخلفــات) يــان د ‌هكــرد ل ـ ‌ه زاوي ـه‌‪ ،‬به‌ه ‌همــان شــێوه‌‬ ‫سـه‌ركرده‌كانى هێــز ‌ه خــاچ په‌رســته‌كان كـ ‌ه بـه‌درۆ پێيــان ده‌ڵێــن «حفــظ الســام»‬ ‫پارێــزگارى ئاشــتى‪ ،‬ئـه‌وكات (خلــف الخلفــات) شــوێنكه‌وتوه‌كانى به‌كارده‌هێنــا بــۆ‬ ‫نيشــاندانى هێــزى خــۆى ل ـ ‌ه گۆڕ ‌هپــان‪.‬‬ ‫هه‌رچــى ته‌ريق ‌هتــى جه‌ريريــه ‌ په‌يو ‌هنــدى ئ ـه‌و ل ‌هگ ـه‌ڵ ڕژێم ـ ‌ه تاغوتي ـه‌كان‬ ‫ك ـ ‌ه د ‌هس ـه‌اڵتدارن پاي ‌ه ـكـى با�شــى ه ‌هي ـ ‌ه به‌ڵكــو زۆرب ـه‌ى ئه‌فس ـه‌ر و س ـه‌ركرده‌‬ ‫موڕتـه‌دده‌كان‪ ،‬ئـه‌م ته‌ريقه‌ت ‌هيــان خــۆش ده‌وێــت‪ ،‬و ‌ه تياچــوو ســليمان أبــو حـراز‬ ‫شــوێنكه‌وته‌ى ئ ـه‌م ته‌ريقه‌ت ‌هي ـه‌‪.‬‬ ‫هه‌ڵوێســتى ئ ـه‌م ته‌ريق ‌هت ـ ‌ه ســۆفيان ‌ه ب ‌هرامب ـه‌ر ب ـ ‌ه موجاهيده‌كانــى س ـه‌يناء‬ ‫پێــش به‌يعه‌تدانيــان ب ـ ‌ه پێش ـه‌واى بــاوه‌ڕداران و دواى به‌يع ‌هتــدان پێــى چــى بــوو؟‬ ‫ب ‌هڕاســتى شــتێكى ئاســايي ‌ه ك ـ ‌ه دوژمناي ‌هتــى و توڕ ‌هيــى هه‌بێــت له‌نێــوان‬ ‫ئه‌هلــى ته‌وحيــد و ئه‌هلــى شــيرك‪ ،‬و ‌ه ب ‌هڕاســتى (خلــف الخلفــات) دوژمنايه‌تي ‌ه ـكـى‬ ‫تونــدى ه ‌هبــوو بــۆ بــاوه‌ڕداران و موه‌حيــده‌كان‪ ،‬و پێــى ده‌گوتــن «السـ ّـنية»‪ ،‬وات ـه‌‬ ‫ئه‌هلــى ســوننه‌ت‪.‬‬ ‫تاغوته‌كانى ئه‌م ته‌ريقه‌ت ‌ه سۆفيان ‌ه زۆر پێداگرن بۆ ئه‌وه‌ى ببن ب ‌ه ڕێگرێك‬ ‫لـ ‌ه شــوێنكه‌وتوو ‌ه گه‌نجه‌كانيــان و موجاهيدانــى ڕێــگاى هللا له‌تر�ســى ئـه‌وه‌ى كـه‌‬ ‫گه‌نجه‌كانيــان دواى موه‌حيــده‌كان بكـه‌ون‪ ،‬و ‌ه د ‌هســتبگرن بـ ‌ه ڕێــگاى ڕاســت‪ ،‬وه‌‬ ‫پێداگــرن ل ‌هسـه‌ر ئـه‌وه‌ى كـ ‌ه شــوێنكه‌وتوه‌كانينان له‌ژێــر ئــااڵى ن ‌هزانــى بمێننـه‌وه‌‬ ‫لـ ‌ه ئـه‌وه‌ى كـ ‌ه ل ‌هسـه‌رين ‌ه لـ ‌ه ن ‌هزانــى و كوێــرى‪.‬‬ ‫و ‌ه ئ ـه‌م ڕێگري ـ ‌ه زياتــرى كــرد ل ـ ‌ه الي ـه‌ن شــێخه‌كانيانه‌و ‌ه دواى ڕاگه‌ياندنــى‬ ‫ده‌وڵ ‌هتــى خيالفـه‌ت‪ ،‬و ئاشــكراكردنى بانگـه‌وازى ته‌وحيــد‪ ،‬ل ‌هگـه‌ڵ ئـه‌وه‌ش هللا‬ ‫زۆر ل ـ ‌ه گه‌نجه‌كانــى هيداي ـه‌ت دا بــۆ ئاينــى (هللا) ى ته‌نهــا و ته‌وب ‌هيــان كــرد ل ـه‌‬

‫زاويه‌كى صۆفى له‌ ده‌ره‌وه‌ى ده‌سه‌اڵتى خيالفه‌ت له‌ سه‌يناء‬

‫‪7‬‬

‫ ‬

‫شــيركيان‪ ،‬و فێــرى ته‌وحيــد بــوون‪ ،‬و خۆيــان گه‌يانــد بـ ‌ه ڕيزه‌كانــى موجاهيــدان‪،‬‬ ‫ئـه‌م گه‌نجانـ ‌ه ئ ‌همــڕۆ له‌ه ‌همــووان پێداگرتــرن لـ ‌ه سـه‌ر نه‌مانــى شــيرك‪ ،‬نمونـه‌ى‬ ‫ه ـه‌ر ‌ه به‌رزيــان نيشــاندا ل ـ ‌ه دۆســتايه‌تى و دوژمناي ‌هتــى‪.‬‬ ‫موجاهيــدان ل ـ ‌ه ويالي ‌هتــى س ـه‌يناء چــۆن ڕووب ـه‌ڕووى ئ ـه‌م ته‌ريقه‌تان ـه‌ى‬ ‫ســۆفيه‌كان بون ـه‌و ‌ه و چــۆن مامه‌ڵ ‌هيــان كــرد ل ‌هگ ـه‌ڵ شــێخه‌كانيان و‬ ‫شــوێنكه‌وتوه‌كانيان؟‬ ‫دواى ئـه‌وه‌ى موجاهيــدان جيهاديــان كــرد بــۆ ئـه‌وه‌ى وشـه‌ى هللا به‌رزبێــت‪،‬‬ ‫جه‌نگــى س ـه‌ره‌كانى كوفــر و تاغوت ـ ‌ه د ‌هس ـه‌اڵتداره‌كانيان كــرد ئه‌وان ـه‌ى ك ـه‌‬ ‫فه‌رمانــڕه‌واى د ‌هكـه‌ن بـ ‌ه جگـ ‌ه لـه‌وه‌ى كـ ‌ه هللا دايب ‌هزانــدوه‌‪ ،‬موجاهيــدان بــوون‬ ‫ب ـ ‌ه دڕكێــك ل ـ ‌ه خا ـكـى س ـه‌يناء‪ ،‬و بــون به‌خاو ‌هنــى وش ـه‌‪ ،‬هه‌ڵســان ب ـ ‌ه ڕێگرتنــى‬ ‫هێماكانــى شــيرك و ن ‌هزانــى‪ ،‬و ‌ه ســوربوون ل ‌هس ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه ته‌ريقه‌ته‌كانــى‬ ‫ســوفيگه‌رى نه‌مێنێــت له‌خاكێــك ك ـ ‌ه ئــااڵى جيهــاد تێيــدا ب ـه‌رز بێــت‪.‬‬ ‫موجاهيــدان د ‌هســتيان كــرد ب ـ ‌ه لێپرســينه‌و ‌ه ل ‌هس ـه‌ر ئ ـه‌م ســۆفيان ‌ه جــا چ‬ ‫شــوێنكه‌وته‌ى ئه‌حم ـه‌دى يــان جه‌ريري ـ ‌ه بێــت‪ ،‬و ‌ه هه‌ندێكيــان دواى ئ ـه‌وه‌ى‬ ‫گوێبيســتى بانگ ـه‌وازى ته‌وحيــد بــوون و ئاگاداركران ـه‌و ‌ه ل ـ ‌ه پي�ســى شــيرك‬ ‫ڕاســته‌وخۆ ته‌وب ‌هيــان كــرد‪.‬‬ ‫و ‌ه هه‌ندێكيــان پشــتيان هه‌ڵكــرد ل ـ ‌ه ته‌وحيــد ب ـ ‌ه وت ـ ‌ه و كــردار‪ ،‬ل ـه‌م كات ـه‌دا‬ ‫سـه‌ربازانى ده‌وڵ ‌هتــى ئيســامى باڵوبونـه‌وه‌‪ ،‬و ‌ه هه‌ڵســان بـ ‌ه دانانــى بازگـ ‌ه ل ‌هسـه‌ر‬ ‫ڕێــگاكان‪ ،‬و ‌ه د ‌هســتيان گــرت ب ‌هس ـه‌ر ه ‌همــوو س ـه‌ركرد ‌ه موشــريكه‌كانيان‪ ،‬وه‌‬ ‫به‌نديــان كــردن بــۆ مــاوه‌ى �ســێ ڕۆژ بــۆ ته‌وب ـ ‌ه كــردن‪ ،‬ئ ‌هگ ـه‌ر ته‌وب ‌هيــان كــرد‬ ‫باش ـ ‌ه ئ ‌هگ ـه‌ر نــا ده‌كوژرێــن‪ ،‬و ‌ه به‌فه‌زڵــى هللا له‌ي ‌هك ـه‌م ڕۆژدا ته‌وب ‌هيــان كــرد‪،‬‬ ‫پێــش ئ ـه‌وان شــوێنكه‌وتوه‌كانيان ته‌وب ‌هيــان كــرد ل ـ ‌ه موڕته‌ددبونيــان دواى‬ ‫ئ ـه‌وه‌ى موجاهيــدان شــيرك و بيدعه‌كانيــان بــۆ ڕونكردن ـه‌و ‌ه و ترســناكيه‌كه‌يان‬ ‫پــێ ئاشــنا كــردن‪ ،‬وهلل الحمــد‪.‬‬ ‫و ‌ه تاو ‌هكــو ئێســتا هه‌ندێــك ل ـ ‌ه زاوي ـ ‌ه گ ـه‌ور ‌ه شــيركيه‌كان ل ـ ‌ه ده‌ره‌وه‌ى‬ ‫د ‌هس ـه‌اڵتى خيالف ـه‌ت ه ـه‌ن ل ـ ‌ه خا ـكـى س ـه‌يناء و ميســڕ‪ ،‬و ‌ه به‌ويســتى هللا د ‌هبــن‬ ‫بـ ‌ه ئامانجــى سـه‌ربازانى خيالفـه‌ت هـه‌ركات توانايــان ه ‌هبــوو‪ ،‬بـ ‌ه حيســب ‌ه وجيهــاد‪،‬‬ ‫به‌مه‌ب ‌هســتى هه‌وڵــدان بــۆ هيداي ‌هتــى خ ‌هڵــك و ده‌رهێنانيــان ل ـ ‌ه تاريكي ـه‌و ‌ه ب ـه‌ر ‌ه‬ ‫ڕونا ـكـى‪.‬‬ ‫ڕۆ ڵــى بانگـه‌وازى ته‌وحيــد له‌نێــو خه‌ڵكــى سـه‌يناء چۆنـ ‌ه بــۆ ڕوبه‌ڕوبونـه‌وه‌ى‬ ‫شــيرك به‌گشــتى و ســۆفيگه‌رى به‌تايب ‌هتــى؟‬ ‫س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت هه‌ڵســان ب ـ ‌ه دانانــى به‌رنامه‌ي ‌ه ـكـى ش ـه‌رعى بــۆ‬ ‫بانگ ـه‌وازى خه‌ڵكــى‪ ،‬و فێركردنــى ئاينيــان‪ ،‬ب ـ ‌ه يارم ‌هتــى له‌نێــوان ناو ‌هنــدى‬ ‫بانگ ـه‌وازى و حيســبه‌‪ ،‬و ‌ه داوا ل ـ ‌ه هللا ده‌ك ‌هيــن ك ـ ‌ه س ـه‌ركه‌وتومان بــكات ل ـه‌م‬ ‫به‌رنام ‌هي ـ ‌ه ه ـه‌روه‌ك هه‌ڵد ‌هســتين ب ـ ‌ه چــاپ كردنــى ناميلك ـ ‌ه و مه‌توي ـه‌كان‬ ‫ل ـ ‌ه باب ‌هتــى عه‌قيــد ‌ه و باڵويــان ده‌كه‌ين ـه‌وه‌‪ ،‬و ‌ه هه‌ڵد ‌هســتين ب ـ ‌ه بانگ ـه‌وازى‬ ‫گۆڕه‌پانــى‪ ،‬به‌مه‌ب ‌هســتى جێگيركردنــى ته‌وحيــد بــۆ موســڵمانان‪ ،‬و ئاگاداريــان‬ ‫ده‌كه‌ين ـه‌و ‌ه ل ـ ‌ه شــيرك و ڕيــدد ‌ه به‌ه ‌همــوو جۆره‌كاني ـه‌وه‌‪.‬‬ ‫جادوگ ـه‌رى تياچــوو (أبــو ح ـراز) تێبينيمــان كــرد ك ـ ‌ه ده‌زگاكانــى ڕاگه‌يانــدن‬ ‫زۆر با�سى چيڕۆكى كوشتنيان ده‌كرد كێي ‌ه ئه‌و كه‌سه‌؟ و ‌ه له‌به‌رچى موڕته‌ددان‬ ‫ئه‌و ‌هنــد ‌ه گرنگــى پێــده‌ده‌ن؟‬ ‫ب ‌هڕاســتى پياوانــى حيســب ‌ه د ‌هســتيان گــرت ب ‌هس ـه‌ر دوو ل ـ ‌ه جادوگ ـه‌ره‌‬ ‫ســته‌مكاره‌كان ئه‌وانيــش ســليمان مصبــح حمــدان أبــو ح ـراز‪ ،‬وقطيفــان بريــك‬ ‫عيــد منصــور بــوون‪.‬‬ ‫ئ ـه‌م دوو ‌ه جادوگ ‌هربــوون‪ ،‬تاغــوت بــوون‪ ،‬بانگ ‌هش ـه‌ى زانســتى په‌نهانيــان‬ ‫شــاراوه‌يان د ‌هكــرد‪ ،‬و ‌ه خه‌ڵكانێكــى زۆ ده‌هاتــن بۆاليــان‪ ،‬تــا پرســيارى ناديــار‬ ‫(غيب) يان لێبكه‌ن‪ ،‬و ‌ه داواى جادويان لێ ده‌كردن بۆ چاره‌سه‌رى و به‌ره‌كه‌ت‪.‬‬ ‫ابــو ح ـراز ل ـ ‌ه ته‌م ‌هنــى ن ـه‌وه‌د و ح ـه‌وت ســاڵى دابــوو‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ى دووه‌م ئ ـه‌م‬ ‫شــيركه‌ى ل ـه‌و فێرببــوو‪ ،‬فێــرى جــادوو و پشــت ب ‌هســتن ب ـ ‌ه ش ـه‌يتانه‌كان بــوو‪.‬‬ ‫ك ـ ‌ه ئ ـه‌و ل ‌هس ـه‌ره‌كانى ته‌ريق ‌هتــى جه‌ريري ـه‌ى ســۆفيه‌كان بــوو‪ ،‬ل ‌هب ـه‌ر ئ ـه‌وه‬ ‫ده‌زگا ڕاگه‌ياندن ـه‌كان ئه‌و ‌هنــد ‌ه گرنگيــان پێــى دا‪ ،‬ئ ـه‌و په‌يوه‌ندي ‌ه ـكـى به‌هيــزى‬ ‫ه ‌هبــوو ل ‌هگ ـه‌ڵ موڕت ـه‌ددان‪ ،‬تــا زۆر ل ـ ‌ه ئه‌ندامه‌كانــى حكوم ‌هتــى ميســڕى و‬ ‫ســوپاى موڕت ـه‌دد ده‌هاتــن بــۆالى و پێيــان وابــوو ك ـ ‌ه ده‌توانێــت ســود و زيــان‬ ‫بگه‌يه‌نێــت‪ ،‬و ‌ه پێيــان وابــوو ك ـ ‌ه پياوێكــى چاك ـه‌‪ ،‬وپرســيارى نادياره‌كانيــان لــێ‬ ‫ده‌كــرد‪.‬‬

‫به‌ه ‌همــان شــێو ‌ه قوتابي ‌هك ـه‌ى قطيفــان‪ ،‬ك ـ ‌ه ماڵ ‌هك ـه‌ى كــرد بــوو ب ـه‌‬ ‫كۆڵه‌گ ‌هيـه‌ك‪ ،‬فه‌رمانــى د ‌هكــرد بـ ‌ه خه‌ڵكــى تــا بـه‌ده‌وره‌ى بســوڕێنه‌وه‌‪ ،‬و قوربانــى‬ ‫بــۆ بكـه‌ن‪ ،‬و بانگ ‌هشـه‌ى زانســتى ناديــارى د ‌هكــرد‪ ،‬و ب ‌هجــادوو مام ‌هڵـه‌ى د ‌هكــرد‪،‬‬ ‫و هه‌واڵى دزراوه‌كانى پێده‌دان‪ ،‬بيســت ســاڵ كارى به‌م شــيرك ‌ه كرد دواى ئه‌وه‌ى‬ ‫ك ـ ‌ه فێــرى بــوو ل ‌هس ـه‌ر د ‌هســتى تياچــوو ابــو ح ـراز‪.‬‬ ‫دادگا چۆن مامه‌ڵه‌ى له‌گه‌ڵ ئه‌م دوو موڕته‌دد ‌ه كرد دواى گرتنيان؟‬ ‫ب ‌هڕاســتى دادوه‌رى ش ـه‌رعى س ـزاى دان به‌كوشــتن به‌موڕت ـه‌ددى چونك ـه‌‬ ‫بانگ ‌هش ـه‌ى زانســتى غه‌يبيــان د ‌هكــرد و جادوويــان د ‌هكــرد‪ ،‬و ‌ه ل ‌هب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى‬ ‫سـه‌ر بــوون‪ ،‬و بانگـه‌وازى خه‌ڵكيــان د ‌هكــرد بــۆ شــيرك لـ ‌ه به‌نداي ‌هتــى هللا‪ ،‬له‌ژێــر‬ ‫نــاوى چاكســازى و چاك ـ ‌ه له‌ويالي ـه‌ت‪.‬‬ ‫ب ‌هڕاســتى هللا تعالــى فه‌رمــووى‪{ :‬زانــاى نهێنــى و شــاراوه‌كان ‌ه و ك ـه‌س ئــاگادار‬ ‫نــاكات بـ ‌ه نهێنيه‌كانــى خــۆى} [الجــن‪ ،]26 :‬و ‌ه پيغه‌مبـه‌ر‪ ،‬صلــى هللا عليــه وســلم‬ ‫فه‌رمووي ‌هتــى‪( :‬ه ـه‌ر ك ‌هســێك هات ـ ‌ه الى جادوگه‌رێــك و بــاوه‌ڕى پێكــرد ب ـه‌وه‌ى‬ ‫ك ـ ‌ه ده‌يڵــێ ئ ـه‌و ‌ه كافــر بــو ‌ه ب ـه‌وه‌ى محمــد دايب ‌هزانــدوه‌) [ئه‌حم ـه‌د و حاكــم‬ ‫گێڕاويه‌تي ـه‌و ‌ه ل ـ ‌ه ئ ‌هبــو هوڕ ‌هيــڕه‌وه‌]‪.‬‬ ‫ى‬ ‫ئـه‌و ‌ه حوكمــى هللا يـ ‌ه ل ‌هسـه‌ر ئـه‌وه‌ى كــه بــاوه‌ڕ بـ ‌ه جادوگـه‌ر كــردوه‌‪ ،‬ئـه‌ى‬ ‫چــى بـه‌و جادوگـه‌ره‌ى كـه‌وا خــۆى ده‌كات بـ ‌ه هاوبـه‌ش ل ‌هگـه‌ڵ هللا‪ ،‬ڕ ‌هســول هللا‪،‬‬ ‫صلــى هللا عليــه وســلم فه‌رمووي ‌هتــى‪( :‬ئ ـه‌وه‌ى ئاينــى خــۆى بگۆڕێــت بيكــوژن)‬ ‫[بوخــارى ل ـ ‌ه ئيبــن عه‌باس ـه‌و ‌ه گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌]‪ ،‬و ‌ه عوم ـه‌رى كــوڕى خ ‌هتــاب ‪-‬هللا‬ ‫لێــى ڕازى بێــت‪ -‬بــۆ ئ ‌هبــو موســاى نو�ســى‪ ،‬هللا لێــى ڕازى بێــت‪« :‬جادوگـه‌ر و كاهيــن‬ ‫بكــوژن » [ابــن أبــي شــيبة گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌]‪.‬‬ ‫هه‌ندێــك خ ‌هڵــك ده‌ڵێــن ك ـ ‌ه ئ ـه‌م كاهين ـ ‌ه گي ـرا له‌الي ـه‌ن ده‌وڵ ‌هتــى ئيســامى‬ ‫پاشــان ئــازاد ك ـرا‪ ،‬ئايــا ئ ‌هم ـ ‌ه تاچ ‌هنــد ڕاســته‌؟‬ ‫ئ ـه‌م زانياريان ـ ‌ه ڕاســت نيــن‪ ،‬ئ ـه‌و ئــازاد ن ‌هك ـراو ‌ه پێشــتر به‌ڵكــو ئ ـه‌و ي ـه‌ك‬ ‫جــار گي ـرا‪ ،‬حوكــم ك ـرا ل ‌هس ـه‌ر خــۆى و براده‌ر ‌هك ـه‌ى ب ـ ‌ه كوشــتن ب ـ ‌ه موڕت ـه‌ددى‪،‬‬ ‫بــێ داواكردنــى ته‌وب ـه‌‪ ،‬و د ‌هســتگرتن ب ‌هس ـه‌ر ســامانه‌كه‌ى وه‌ك ف ‌هيــئ بــۆ‬ ‫موســڵمانان‪.‬‬ ‫موشــريكه‌كان شــتى ناڕاســتى زۆريــان باڵوكــرده‌و ‌ه بــۆ شــوێنكه‌وتوانيان ك ـه‌‬ ‫بنه‌ڕه‌تيــان ني ـه‌‪ ،‬له‌وان ـ ‌ه هه‌ندێــك گومڕايــى پێكه‌نينــاوى‪ ،‬وه‌ك ده‌يانــوت ك ـه‌‬ ‫شمشــێر ناتوانێــت س ـه‌رى ئ ـه‌و بپ ‌هڕێنێــت‪ ،‬ئ ـه‌و ‌ه پێــش ئ ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه نوســينگه‌ى‬ ‫ڕاگه‌ياندنــى ويالي ‌هتــى س ـه‌يناء هه‌ڵســێت ب ـ ‌ه بــاو كردن ـه‌وه‌ى وێن ‌هيــان بــێ س ـه‌ر‪،‬‬ ‫لوتيــان ب ‌هقــوڕ داچــوو‪ ،‬و الڵ بــوون‪ ،‬والحمــد هلل رب العامليــن‪.‬‬ ‫په‌يامتان چي ‌ه بۆ موشريك ‌ه سۆفيه‌كان ل ‌ه ويالتى سه‌يناء؟‬ ‫به‌هه‌موو زاويه‌كانى سۆفيگه‌رى ده‌ڵێين ب ‌ه شێخ و شوێنكه‌وتوانيه‌و ‌ه له‌ناو‬ ‫ويالي ‌هتــى سـه‌يناء و ده‌ره‌وه‌ى سـه‌يناء ئێمـ ‌ه ڕێگـ ‌ه ناد ‌هيـه‌ن بـ ‌ه بونــى ته‌ريقه‌ته‌كانــى‬ ‫ســۆفيگه‌رى ل ـ ‌ه ويالي ‌هتــى س ـه‌يناء به‌تايب ‌هتــى‪ ،‬و ل ـ ‌ه ميســڕ به‌گشــتى‪ ،‬و ‌ه ئێم ـه‌‬ ‫هيداي ‌هتــى ئێو ‌همــان ده‌وێــت‪ ،‬وه‌رن بــۆ وشـه‌يه‌كى هاوبـه‌ش له‌نێوانمــان كـ ‌ه جگـه‌‬ ‫ل ـ ‌ه هللا هيــچ په‌رســتراوێك نه‌گريــن و شــيركى بــۆ بڕيارنه‌د ‌هيــن‪ ،‬و ‌ه فه‌رمان ـه‌كان‬ ‫بگه‌ڕێنين ـه‌و ‌ه بــۆ الى قورئــان و ســوننه‌تى ڕ ‌هســول هللا ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪-‬‬ ‫پێتــان ده‌ڵێيــن ك ـ ‌ه فێــرى ته‌وحيــد و بــاوه‌ڕ و هه‌ڵو ‌هشــێنه‌ره‌وه‌كانيان بــن‪.‬‬ ‫و ‌ه بــۆ ئـه‌وه‌ى بزانــن كـ ‌ه موجاهيدانــى ڕێــگاى هللا ده‌رچــوون وجيهاديــان كــرد‬ ‫ته‌نهــا ل ‌هب ـه‌ر به‌جێگه‌ياندنــى ته‌وحيــد و له‌ناوبردنــى شــيرك‪ ،‬و ‌ه ئ ـه‌وان خوێنــى‬ ‫خۆيــان ب ـ ‌ه نرخێكــى ك ـه‌م فرۆشــت ل ـ ‌ه جه‌نگــى سه‌رك ‌هشــترين ن ‌هت ـه‌وه‌ى كوفــر‬ ‫ل ‌هس ـه‌ر ڕوى زه‌وى‪ ،‬ســوێند ب ـ ‌ه هللا ل ـ ‌ه لۆم ـه‌ى لۆم ـه‌كاران ناترســين‪.‬‬ ‫بزانــن ك ـ ‌ه ئێــو ‌ه الى ئێم ـ ‌ه موشــريك و كافــرن‪ ،‬خوێنتــان الى ئێم ـ ‌ه ب ‌هزاي ـه‌‬ ‫د ‌هچــێ و پيس ـه‌‪ ،‬ب ـه‌اڵم بانگه‌وازتــان ده‌ك ‌هيــن‪ ،‬و داواى ته‌وب ‌هتــان لێده‌ك ‌هيــن‪ ،‬وه‌‬ ‫هيــوا خــوازى ئيســام و هيدايه‌تيــن بۆتــان‪ ،‬و ‌ه هيواخوازيــن ك ـ ‌ه شــوێنى ڕێــگاى‬ ‫كۆتــا پيغه‌مب ـه‌ر محمــد ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬ڕێــگاى هاوه‌ڵه‌كانــى‪ ،‬و ڕێــگاى‬ ‫شــوێنكه‌وتوانى دواى ئ ـه‌وان بك ـه‌ون‪ ،‬ه ‌همــوو چاك ‌هي ـه‌ك ل ـ ‌ه شــوێنكه‌وته‌ى‬ ‫پێشــينانه‌‪ ،‬و ‌ه ه ‌همــوو ش ـه‌ڕێك ل ـ ‌ه بيدع ـ ‌ه و شــوێنكه‌وته‌ى دواى ئه‌وان ـه‌‪.‬‬ ‫و ‌ه له‌كۆتايــى‪ ،‬ده‌ڵێيــن كـ ‌ه سوپا�ســى هللا ده‌ك ‌هيــن ل ‌هسـه‌ر پێدانــى به‌خش�شــى‬ ‫ته‌وحيــد و جيهــاد وخيالف ـه‌ت‪ ،‬ئ ـه‌و شــياوى سوپاس ـه‌‪ ،‬وصلــى هللا علــى ّ‬ ‫نبينــا‬ ‫محمــد وآلــه وصحبــه وســلم‪.‬‬ ‫‌دميانه‬

‫‪8‬‬

‫لــەدوای ئــەوەی ئاگــری مووشــەکی فڕۆكــە وڕاجیمــە‬ ‫و تانكــى مورتــەددە بــێ ھەســتەکان پێســتەی موســڵمانان‬ ‫و گۆشــت و گيانيانــى خــوارد بەپیــاو وژن ومنداڵــەوە‪،‬‬ ‫ەللا‪ -‬شــیفای دڵــی ئەھلــی ‪-‬وەالء وبــەراء‪-‬ی دا بــەوەی‬‫کەقــەدەری ‪-‬ەللا‪ -‬وابــوو کــە دیلــی تاغوتــان بســوتێنرێن‬ ‫بەدەســتی ئەوانــەوە‪ ،‬لەکاتێکــدا بەکرێگی ـراوە «زاناکانــی»‬ ‫تاغوتــان و«ڕۆشــنبیرەکانی» ســەحوەکان ئینــکاری ئاگــری‬ ‫دادپەروەرییــان کــرد بەمەبەســتی نزیکبونــەوە لــە عەر�شــی‬ ‫تاغوتــە کافرەکانیــان ھەروەھــا لەپێنــاو دەمارگیــری نه‌زانــى‪،‬‬ ‫ھەربۆیــە ھەســتیان بــە جیــاوازی نەکــرد‪ ،‬بەڵگەیــان‬ ‫لەبیرکــرد‪ ،‬و گریــان لەســەر ب ـرا موڕتەددەکانیــان‪- ،‬ەللا‪-‬‬ ‫حەشــریان بــکات لەگــەڵ ســوتێنراوەکانی تاغوتــان و‬ ‫لەناوچوەکانــی صەحــەوات لەنــاو ئاگــری ھەمیشــەیی بۆھەتــا‬ ‫ھەتایــە‪ ،‬ئامیــن‪.‬‬ ‫ئــەو «زانــا» و «ڕۆشــنبیرانە» شــوێن کافرەکانــی ئەھلــی‬ ‫کیتــاب کەوتــن {ئەوانــەی کــە ئایەتەکانــی ‪-‬ەللا‪ -‬ئەشــارنەوە‬ ‫بەرامبــەر بەبڕێکــی کــەم لەپاداشــت} [البقــرة‪،]174 :‬‬ ‫ھەروەھــا ڕێ وونکەرەکانــی ئەھلــی بیدعــە وداھێنــان ئەوانەی‬ ‫کــە «ھیــچ نابینــن جگــە لــە الیەنەکــەی خۆیــان»‪،‬‬ ‫ھــەروەک وەکیعــی کــوڕی جــەڕاح ‪-‬ەللا ڕەحمــی‬

‫پێبــکات‪ -‬کۆچــی کــردووە لــە ‪197‬ك ـ [ئەبــو نەعیــم‪:‬‬ ‫مێــژووی ئەصبەھــان]‪ ،‬ئــەم ڕێبازەیــان گرتەبــەر لــەو‬ ‫پرســانەی کــە جيــاوازى تێدایــە ھەتــا موڕتەددەکانــی‬ ‫تاغوتــان و صەحــوەکان بەرزبکەنــەوە بەســەر موەحیــدە‬ ‫موجاھیــدەکان لــە موھاجيــر وئەنصــارەکان‪ ،‬ئــای کــە خـراپ‬ ‫دادوەری ئەکــەن‪.‬‬ ‫گوێنــادەن بــەو جياوازيان ـه‌ و ئەیشــارنەوە‪ ،‬کــە زیاتــر‬ ‫لەکەســێک با�ســی کــردووە لــە شــیکەرەوەی فەرمــودەکان‬ ‫کــە دەڵێــن‪« :‬پێشــەوایانی ئێمــە خیالفیــان ھەبــووە لــە‬ ‫ســوتاندن‪ ،‬بەجۆرێــک عومــەر و ئیبــن عەببــاس و جگــە‬ ‫لــەوان پێیــان بــاش نەبــوو‪ ...‬و عەلــی وخالــدی کــوڕی وەلیــد‬ ‫و جگــە لــەوان ڕێگەیــان پێــدا» [ئیبــن حەجــەر‪ :‬فتــح البــاري]‪.‬‬ ‫ئەبوبەکــری صدیــق و خالــدی کــوڕی وەلیــد ‪-‬ەللا لێیــان‬ ‫ڕازیبێــت‪ -‬ســوتاندنیان ئەنجامــدا بــەوەی کــە ھەندێــک لــە‬ ‫(مانــع الــزکات) زەکات ڕەتکــەرەوەکان و شــوێنکەوتوانی‬ ‫ئەوانــەی بانگــەوازی پێغەمبەرایەتییــان دەکــرد بــە ئاگــر‬ ‫ســووتاند‪ ،‬ھەروەھــا عەلــی کــوڕی ئەبــی طالــب ‪-‬ەللا لێــی‬ ‫ڕازیبێــت‪ -‬ھەندێــک ڕافیــزەی بــە ئاگــر ســووتاند‪ ،‬بەمجــۆرە‬ ‫موڕتەددانیــان ئەکوشــت ‪-‬بــە کاردانەوەیە ـکـی دژوار‪ -‬بــە‬ ‫ترســناکترین جــۆری کوشــتن بەمەبەســتی ترســاندنی‬ ‫وتار‬

‫‪10‬‬

‫حوكــم دەکرێــت} [املائــدة‪.]45 :‬‬

‫ئه‌و دوو موڕته‌دده‌ توركيه‌ى كه‌ به‌زيندوويى سوتێندران‬

‫ئەوانــەی پشــتیان و دەربەدەرکردنــی ئەوانــەی کــە دەســتیان لەپشــتە‪،‬‬ ‫ھەروەھــا ئەبوبەکــری صدیــق وعەلــی کــوڕی ئەبــی طالــب وخالــدی‬ ‫کــوڕی وەلیــد عبــدهللا کــوڕی زوبەیــر ‪-‬ەللا لێیــان ڕازیبێــت‪ -‬ھەندێــک‬ ‫لوطــی (ئەوانــەی کاری گ ‌هلــى لوطیــان دەکــرد) بەئاگــر ســووتاند وەکــو‬ ‫ترســاندنێک لەپێنــاو ‪-‬ەللا‪ -‬و وەک تەمــێ کردنێــک‪.‬‬ ‫ھەروەھــا ئەر ـکـی سەرشــانی ھــەر تاکێک ـه‌ لەســەر ئەوشــتانەی کــە‬ ‫جيــاوازى زانایانــی تێدایــە ئــەوا پێویســتە بیگەڕێننــەوە بــۆ قورئــان و‬ ‫ســوننەت‪ ،‬ھــەروەک ‪-‬ەللا تعالــى‪ -‬ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬ھەرشــتێک جياوازيتــان‬ ‫ھەبــوو تێیــدا ئــەوا حوکمەکــەی بــۆ ‪-‬ەللا‪ -‬یــە} [شــورا‪ ،]10 :‬ھەروەھــا‪:‬‬ ‫{لەھەرشــتێک ناکۆ ـکـی کەوتــە نێوانتــان ئــەوا بیگەڕێننــەوە بــۆ ‪-‬ەللا‪ -‬و‬ ‫پێغەمبــەر} [النســاء‪.]59 :‬‬ ‫لەســوننەتدا ئاشــکرایە کــە ئەصــل لــە ســووتاندنی ڕۆح لەبــەران‬ ‫حەڕامکـراوە‪ ،‬لــە ئ ‌هبــو ھورەیــرەوە ‪-‬ەللا لێــی ڕازیبێــت‪ -‬دەڵێــت‪« :‬پێغەمبــەر‬ ‫صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬ناردمانــی بــۆ شــوێنێک وفەرمــووی‪( :‬ئەگــەر‬‫فــان و فــان کەســتان دۆزییــەوە‪ ،‬ئــەوا بــە ئاگــر بیانســووتێنن)؛ پاشــان‬ ‫پێغەمبــەر ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬لــەو کاتــەوه‌ی ویســتمان بڕۆیــن‬ ‫فەرمــووی‪( :‬مــن فەرمانــم پێتانکــرد فــان وفــان کــەس بســووتێنن‪ ،‬بــەاڵم‬ ‫کــەس نابێــت بــە ئاگــر س ـزابدات جگــە لــە ‪-‬ەللا‪ ،-‬بــەاڵم ئەگــەر ئەوانتــان‬ ‫بینــی‪ ،‬ئــەوا بییانکــوژن)» [بوخــاری گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌ ]‪.‬‬ ‫لــە ئیبــن عەباســەوە ‪-‬ەللا لێــی ڕازیبێــت‪ -‬کــە پێغەمبــەر ‪-‬صلــى هللا عليــه‬ ‫وســلم‪ -‬فەرموویەتــی‪( :‬بــە س ـزای ‪-‬ەللا‪ -‬کــەس س ـزا مــەدەن) [بوخــاری‬ ‫گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌]‪ .‬بــەاڵم لەبیرکردنــی بەڵگــەکان لەالیــەن «زانــای» تاغوتــان‬ ‫و«ڕۆشــنبیرەکانی» صەحــوەکان‪ ،‬ئــەوە لەئەنجامــی شــاردنەوەی بەشــێک‬ ‫لــە حوکمەکانــی ‪-‬ەللا‪ -‬یــە کــە بــۆ دادوەری دایبەزانــدووە لەنێــوان‬ ‫خەڵکیــدا‪ ،‬کــە ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬ئەگــەر س ـزاتان دان ئــەوا بەھەمــان شــێوە‬ ‫س ـزایان بــدەن کــە ئێوەیــان پێــی س ـزادابوو} [النحــل‪.]126 :‬‬ ‫ھەروەھــا ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬حەڕامکـراوەکان بــە قیصــاص حوکــم ئەکــرێ‬ ‫ھەرکە�ســێ دەســتدرێژی کــردە ســەرتان ئــەوا ئێــوەش دەســتدرێژی بکەنــە‬ ‫ســەریان بەھ ‌همــان شــێوەی کــە دەســتدرێژی کرابــووە ســەرتان} [البقــرة‪:‬‬ ‫‪ ،]194‬ھەروەھــا ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬س ـزای خراپــە خراپییە ـکـی ھاوشــێوەی‬ ‫دەبێــت} [شــورا‪ ،]40 :‬ھەروەھــا ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬برینداریــش بەقیصــاص‬ ‫‪11‬‬

‫ ‬

‫ھەروەھــا س ـزادان بــە ئاگــر وەکــو تۆڵەســەندنەوە لەفەرمــوودەی‬ ‫عوکلییەکان‪-‬دا ھاتووە کە بوخاری و موسلم گێڕاويانه‌ته‌وه‌ لە ئەنە�سی‬‫کــوڕی ماليکــەوە‪-‬ەللا لێــی ڕازیبێــت‪« -‬کــە ھەشــت کــەس لــە عــوکل ھاتنــە‬ ‫الی پێغەمبــەر ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬وبەیعەتیانــدا لەســەر ئیســام‪،‬‬ ‫پاشــان خاکەکــە بۆیــان نەگونجــا‪ ،‬والشــەیان نەخۆشــکەوت‪ ،‬ئەوەیــان‬ ‫الی پێغەمبــەر ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬باســکرد ئەویــش فەرمــووی‪( :‬ئایــا‬ ‫لەگەڵ شوانەکەمان ئەڕۆن و ووشترەکەی بلەوەڕێنن‪ ،‬ھەتا میز وشیری‬ ‫ووشــترەکە چاکتــان دەکاتــەوە؟) ووتیــان‪ :‬بەڵــێ؛ و دەرچــوون‪ ،‬و میــز‬ ‫وشــیری ووشــترەکەیان خــواردەوە‪ ،‬و چاکبوونــەوە‪ ،‬ئینجــا شــوانەکەیان‬ ‫کوشــت و ووشــترەکەیان لەشــوێنی خۆی ھێنایە دەرەوە‪ ،‬ھەواڵ گەیشــت‬ ‫بــە پێغەمبــەر ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬ئەویــش نــاردی بەشــوێنیاندا‪،‬‬ ‫دۆزرانــەوە‪ ،‬ھێن ـران بــۆالی پێغەمبــەر‪ ،‬فەرمانــی کــرد پێیــان‪ ،‬دەســت‬ ‫و قاچییــان ببڕنــەوە‪ ،‬پاشــان لەپێــش تیشــکی خــۆر ھێشــتیانیەوە ھەتــا‬ ‫مــردن»‪ .‬ئەنــەس‪- ،‬ەللا لێــی ڕازیبێــت‪ -‬دەڵێــت‪« :‬پێغەمبــەر ‪-‬صلــى هللا عليــه‬ ‫وســلم‪ -‬چاویانــی داخ کــرد لەبــەر ئــەوەی ئەوانیــش چــاوی شــوانەکانیان‬ ‫داخ کردبــوو» [موســلم گێڕاويه‌تيـه‌وه‌]‪ ،‬بوخــاری بەشــێکی تەرخانکــردووە‬ ‫لەصەحیحەکەیــدا بــۆ فەرمــوودەی ‪-‬عوکلییــەکان‪« -‬بە�شــی‪ :‬ئەگــەر‬ ‫موشــریک ســوتاندمانی ئایــا بیســوتێنینەوە؟» ئیبــن حەجــەر ده‌فه‌رموێــت‪:‬‬ ‫«لێــرەدا ئاماژەک ـراوە بــە تایبەتکردنــی نەھــی کــە ده‌فه‌رموێــت (بە�شــی‪:‬‬ ‫ھیچکــەس نابــێ بــە س ـزای ‪-‬ەللا‪ -‬س ـزا بــدات) واتــە لەگشــت حاڵەتێکــدا‬ ‫جگــە لــە حاڵەتــی تۆڵەســەندنەوە(قصاص)» [فەتــح البــاری]‪.‬‬ ‫چونکــە لەڕاســتیدا داخ کردنەکــە ســووتاندنی چاویــان بــوو بــە ئاگــر‬ ‫لەڕێــی بزمــاری ســوورکراوەوە‪ ،‬ھــەروەک ئیبــن موھلــەب و ئیبــن بەطــال و‬ ‫ئیبــن مولقــەن و ھــی تریــش لــە شــیکەرەوەکانی فەرمــوودە ئاماژەیــان بــەم‬ ‫خاڵــە کــردووە‪.‬‬ ‫لــەو ئایەتانــەدا ‪-‬دادوەری دادوەرەکان‪-‬عــز وجــل‪ -‬حوکمــی قصا�صــی‬ ‫بــە شــەرع دانــاوە‪ ،‬لــەم فەرموودەیەشــدا ڕاســتگۆی بەڕاســتگۆ دان ـراو‬ ‫صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬حوکمــی داوە بــە داخ کردنــی چــاوی ‪-‬عوکلیــەکان‪-‬‬‫لەکاتێکــدا ھەندێکیــان چــاوی شــوانەکانیان داخ کردبــوو‪ ،‬ئــەم‬ ‫بەڵگانــەش گەواھیــدەرن لەســەر دادپــەروەری ئــەو ئاگــرەی کــە موەحيــدە‬ ‫موجاھیــدەکان دایانگیرســاند بــۆ دیلــی تاغوتانــی ئــوردن و تورکیــا‪،‬‬ ‫ھــەروەک ڕێبــازی تێک ـڕای فه‌قيھــەکان گەواھیــدەرن بــۆ دادوەریەکــە‪.‬‬ ‫ئەبــو عەبا�ســی قورطوبــی لــە شــەرحی فەرموودەیــەک کــە بوخــاری‬ ‫و موســلم گێڕاويانه‌ت ـه‌وه کــە ئەنــەس ‪-‬ەللا لێــی ڕازیبێــت‪ -‬ده‌فه‌رموێــت‪:‬‬ ‫جوولەکەیــەک کەنیزەکەکــەی کوشــت لەبەرئــەوەی بــە زیــو خــۆی‬ ‫ڕازاندبــۆوە‪ ،‬بــە بەردێــک کوشــتی‪ ،‬ھێنـرا بــۆالی پێغەمبــەر ‪-‬صلــى هللا عليــه‬ ‫وســلم‪ -‬کــە خەریکبــوو گيانــى دەردەچــوو‪ ،‬پێــی فەرمــوو‪( :‬ئایــا فــان تــۆی‬ ‫کوشــت؟) بەســەری ئامــاژەی بەنەخێــر کــرد‪ ،‬پاشــان پێــی گــووت دووەم‬ ‫کــەس بــوو‪ ،‬بەســەری ئامــاژەی بەنەخێــر کــرد‪ ،‬پاشــان ووتــی ســێیەم کــەس‬ ‫بوو‪ ،‬گووتی «بەڵێ»‪ ،‬و بەسەری ئاماژەی کرد‪ ،‬پێغەمبەر ‪-‬صلى هللا عليه‬ ‫وســلم‪ -‬فه‌رمانــى کــرد و بەدووبــەرد کوشــتیان قورطوبــی دەڵێــت‪« :‬لێــرەوە‬ ‫ھەرکەســێك بەشــتێک بکوژێــت بەھەمــان شــت ئەکوژرێتــەوە‪ ،‬جيــاوازى‬ ‫کەوتــە نێــو زانایانــەوە‪ ،‬کۆدەنگــی زانایــان گووتیــان ئەکوژرێتــەوە بەھەمــان‬ ‫شــت کەپێــی کوشــتوه‌‪ ،‬ھەرلــە بــەرد‪ ،‬یــان دار‪ ،‬یــان نوقــم کــردن‪ ،‬یــان‬ ‫خنکانــدن‪ ،‬یــان ھەرشــتێک بێــت بەمەرجێــک بەخراپــەکاری نەیکوشــتبێت‬ ‫بۆنمونــە‪ :‬نێربــازی‪ ،‬مــەی خــواردن‪ ،‬ئــەوا بــە شمشــێر ئەکوژرێتــەوە‪،‬‬ ‫وبەڵگەشــیان ئــەو فەرموودەیــە بــوو‪ ،‬ھەروەھــا ‪-‬ەللا تعالــى ده‌فه‌رموێــت‪:‬‬ ‫{ھەرکە�ســێ سـزاتانی دا ئــەوا بەھەمــان شــت سـزای بدەنــەوە کــە پێــی سـزا‬ ‫داون}‪.‬‬

‫ھەروەھــا ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬بریندارکــردن‬ ‫بەھەمانشــێوە قصــاص دەکــرێ}‪ ،‬قیصــاص‬ ‫لەبنەڕەتــدا یەکســانی کردەوەیــە‪ ،‬لەنێــو ئەوانیشــدا‬ ‫ھەبــوو جيــاوازى ھەبــوو لەســەر ســووتاندن‬ ‫بەئاگــر‪ ،‬و لەســەر کوشــتنەوە بــە دار‪ :‬بــەاڵم‬ ‫کۆدەنگــی زانایــان‪ :‬لەســەر ئــەوەن کــە بەھەمانشــت‬ ‫ئەکوژرێتــەوە ھــەروەک باســمانکرد‪ ...‬ھــەروەک ‪-‬ەللا‬ ‫تعالــى‪ -‬ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬ھەرکە�ســێ س ـزاتانی دا ئــەوا‬ ‫بەھەمــان شــت سـزای بدەنــەوە کــە پێــی سـزا داون}‪،‬‬ ‫ھەروەھــا لەبــەر فەرمــوودەی عەرنیــەکان (یانــی‪:‬‬ ‫فەرمــوودەی عوکەلییــەکان) ھــەروەک لەپێشــدا‬ ‫باســمانکرد» [بەڕوونــی باســمانکرد]‪.‬‬ ‫ئيبــن و قه‌يــم دەڵێــت‪ :‬ســەملێندراوە کــە‬ ‫پێغەمبــەر ســەری جوولەکەیە ـکـی شــکاند چونکــە‬ ‫ئەویــش ســەری کەنیزەکەکــەی شــکاندبوو‪...‬‬ ‫لەبەرئەمــەش ڕاســتترین ووتــەکان ئەوەیــە کــە سـزای‬ ‫بکــوژ ئەدرێــت بەھەمــان شــێوە کــە کوژراوەکــەی‬ ‫کوشــتووە بەمەرجێــک کردارەکــە حەڕامک ـراو‬ ‫نەبووبێــت لەپێنــاو حەقــی ‪-‬ەللا‪ -‬بۆنمونــە‪ :‬کوشــتن بەھــۆی نێربــازی‪،‬‬ ‫بــەزۆر مــەی کردنــە قوڕگــەوە‪.. ،‬ھتــد‪ ،‬بــەاڵم ئەســوتێنرێتەوە ھــەروەک‬ ‫ئــەو ســووتاندی‪ ،‬لەبەرزاییــەوە فڕێدەدرێتــە خــوارەوە ھــەروەک پێشــتر‬ ‫ئــەو ئەنجامــی دەدا‪ ،‬ئەخنکێندرێتــەوە ھــەروەک خنکانــدی‪ ،‬چونکــە‬ ‫ئەمــە نزیکتــرە لــە دادپــەروەری‪ ،‬وجێبەجێکردنــە بــۆ واتــای ‪-‬قصــاص‪-‬‬ ‫‪ ،‬و تۆڵەســەندنەوە‪ ،‬وئارامکردنــەوەی نــاخ‪ ،‬و ئــەم قصاصــە ترســاندنی‬ ‫پێویســت جێبەجێــدەکات» [تھذيــب الســنن]‪.‬‬ ‫ئەگــەر دەججالەکانــی زانســت و ڕۆشــنبیری دەســتیانکرد بەگریــان‬ ‫لەســەردیلی طاغوتــەکان‪ ،‬و گووتیــان‪« :‬خــۆ ســەرجەم ســەرباز و‬ ‫فڕۆکەوانەکانــی طاغوتــەکان بەشــدارییان نەکــردووە لەســووتاندنی‬ ‫موســڵمانان!» ئــەوا وه‌اڵم لەھەمــان فەرموودەدایــە‪ ،‬فەرمــوودەی‬ ‫عوکلییــەکان‪ ،‬ئیبــن قەییــم لــە شــەرحەکەیدا دەڵێــت‪« :‬ئــەم بەســەرھاتە‬ ‫بەڵگەیــە لەســەر کوشــتاری کۆمەڵەکــە بەگشــتی و بەکــردەوەی‬ ‫یــەک کەســیان ھەموویــان تووشــدەبن‪ ،‬و حوکمــی بەرپەرچدانــەوەی‬ ‫شــەڕانگێزەکان حوکمــی دەستپێشــخەرەکەیان دەبێــت‪ ،‬ڕوونــە کــە‬ ‫گشــتییان دەستپێشــخەرییان نەکــرد لــەو کوشــتنە‪ ،‬و پێغەمبــەر ‪-‬صلــى‬ ‫هللا عليــه وســلم‪ -‬با�ســی ئــەوەی نەکــرد» [زاد املعــاد]‪.‬‬ ‫چونکــە ئــەم ســەرباز و فڕۆکەوانانــە بەشــێکن جیاناکرێنــەوە لــەو‬ ‫موڕتەددانــەی کــە شــەریعەت ڕەت دەکەنــەوە ودژایەتــی ئیســام دەکــەن‪،‬‬ ‫بەگشــتیانەوە ھێــز و توانــا دەســتەبەر ئەکــەن بــۆ طاغوتــان‪ ،‬ئەوانــن کــە‬ ‫بەھۆیانــەوە ئاگــری بــێ بەزەیــی بەردەدەنــەوە بۆســەر موســڵمانان‪ ،‬ئەگــەر‬ ‫دەججالەکانــی زانســت وڕۆشــنبیرەکان ئەیانــەوێ دیلــی طاغوتەکانیــان‬ ‫ســەرببڕین بەچەقــۆی تیــرۆر ‪-‬نــەک بــە ئاگــری دادپــەروەر‪ -‬ئــەوا بــا‬ ‫ڕێگانــەدەن کاربەدەســتەکانیان بەردەوامبــن لــە بۆردومانکردنــی دارى‬ ‫ئیســام بــە ســوتێنەرە تێکشــکێنەرەکانیان‪.‬‬ ‫لەکۆتاییشدا‬ ‫ئەبــو عەبا�ســی کــوڕی قودامــە دەڵێــت‪« :‬ئــەوەی بیەوێــت بچێتــە نــاو‬ ‫گەرماوێــک پێویســتە بــە گەرمییەکــەی نــاوی گەرمــی ئاگــری بیربێتــەوە‪،‬‬ ‫چونکــە بیــری ئیمانــدار وایــە ھێشــتا شــتەکانی دونیــا بەچــاو دەبینێــت‬ ‫کەچی بیر لەدواڕۆژ دەکاتەوە پێی‪ ،‬چونکە الی باوه‌ڕدار دواڕۆژ گرنگترە‪،‬‬ ‫ھەمــوو دەفرێــک تامــی ئــەوە دەدات کــە تێیک ـراوە‪ ،‬ئایــا نەتانبینیــوە کــە‬ ‫کاتێــک ئەمانــە پێکــەوە ئەچنــە ژوورێکــەوە; کوتــاڵ فــرۆش‪ ،‬دارتــاش‪،‬‬

‫ئاگرى دادوه‌رى موڕته‌ددان ده‌سوتێنێت‬

‫ ‬

‫بیناکــەر‪ ،‬جــۆاڵ‪ ،‬ئەبینــی کوتــاڵ فرۆشــەکە س ـه‌يرى ڕاخــەری ژوورەکــە‬ ‫دەکات و نرخــی بــۆ دادەنێــت‪ ،‬جــواڵ س ـه‌يری جــۆری جلــەکان دەکات‪،‬‬ ‫دارتاشــەکە س ـه‌يری ســەقفی ژوورەکــە دەکات‪ ،‬بیناکــەر س ـه‌يرى‬ ‫دیوارەکــە دەکات‪ ،‬بەھەمــان شــێوە بــاوه‌ڕدار کاتێــک تاریکــی دەبینێــت‬ ‫یــادی تاریکــی نــاو گــۆڕ دەکاتــەوە‪ ،‬ئەگــەر دەنگێکــی گــەورە ببیســتێت یــادی‬ ‫نەفخــی صــور‪ -‬دەکاتــەوە‪ ،‬ئەگــەر نیعمەتێــک ببینێــت یــادی نیعمەتەکانــی‬‫بەھەشــت دەکاتــەوە‪ ،‬وئەگــەر س ـزا ببینێــت یــادی ئاگــر دەکاتــەوە»‬ ‫[مختصــر منھــاج القاصدیــن]‪.‬‬ ‫لەســەر ئیمانــدار ئەوەیــە کــە بیربکاتــەوە لەکاتێکــدا ســووتاندنی‬ ‫سەربازی طاغوتەکان و سەربازی خاچپەرستان ئەبینێت‪ ،‬وە یادی ئاگری‬ ‫ّ‬ ‫الجبــار‪ -‬عــز وجــل‪-‬‬‫دۆزەخ بکاتــەوە کــە گەرمتــرە‪ ،‬و لــەڕۆژی قیامەتــدا‬ ‫تــووڕە دەبێــت بەجۆرێــک پێشــتر ھیــچ کە�ســێ ھاوشــێوەی تــوڕە نەبوبێــت‬ ‫و لــەدووای ئــەوەش کــەس ھاوشــێوەی تــوڕە نەبێــت‪ ،‬کــە موەحيــدە‬ ‫ســەرپێچی کارەکان ئەســوتێنێ پێــی‪ ،‬و ئاگــر لــە گیانیــان دەســووتێنێ ئیــا‬ ‫شــوێنی ســوژد ‌ه بــردن نەبێــت‪ ،‬س ـزا دەدرێــن و ئەبــن بــە خەڵــووز‪ ،‬پاشــان‬ ‫ڕەحمیــان پــێ دەکرێــت بــە ڕووبــاری حەیــات لــە بەھەشــتدا ‪-‬ھــەروەک لــە‬ ‫دوو صەحیحەکــەدا ھاتــووە‪ -‬ھەرچــی کافــر و موڕتەددانیشــە‪ ،‬ئــەوا بــۆ‬ ‫ھەمیشــەیی تێیــدا دەســووتێن بــۆ ھەتــا ھەتایــە‪ ،‬ەللا تعالــی فەرموویەتــی‪:‬‬ ‫{ئەوانــەی بــێ باوەڕبــوون بــە ئایەتەکانمــان ئەیانکەینــە نــاو ئاگرێکــەوە کــە‬ ‫ھەرچەنــد پێســتەیان ببرژێتــەوە ئــەوا پێســتەکەیان بــۆ ئەگۆڕیــن ھەتــا‬ ‫س ـزا بچێــژن بەڕاســتی ‪-‬ەللا‪ -‬خۆشەویســت و دانایــە} [نیســاء‪.]56 :‬‬ ‫ھەرکە�ســێ کەلەڕەقــی بــکات لەســەر تاوانــە گــەورەکان‪ ،‬ئــەوا بــا تەوبــە‬ ‫ّ‬ ‫الجبــار‪ -‬لێــی‬‫بــکات پێــش ئــەوەی تاوانەکانــی بیبــەن بــەرەو شــتێک کــە‬ ‫خۆشــنەبێت لــەڕۆژی قیامەتــدا‪« ،‬ھەندێــک لەپێشــەوایان گووتویانــە‪:‬‬ ‫گونــاه و تــاوان ڕێنیشــاندەری کوفــرە‪ ،‬ھــەروەک مــاچ ڕێنیشــاندەری‬ ‫جووتبونــە‪ ،‬گۆرانــی ڕێنیشــاندەری زینایــە‪ ،‬س ـه‌يرکردن ڕێنیشــاندەری‬ ‫عەشــقە‪ ،‬نەخۆ�شــی ڕێنیشــاندەری مەرگــە» [ابــن القیــم‪ :‬الجــواب الشــافي]‪.‬‬ ‫پــەروەردگارم‪ ،‬ئــەی وەرگێــڕەڕی دڵــەکان‪ ،‬دڵمــان چەســپاو بکــە‬ ‫لەســەر ئاين ‌هك ـه‌ت‪ ،‬ئامیــن‪.‬‬

‫وتار‬

‫‪12‬‬

13

‫ئه‌بــو داوود ل ـه‌ ســونه‌نه‌كه‌ى ل ـه‌ ئه‌بــو ئومام ـه‌ى باهيلــى ده‌گێڕێت ـه‌وه‌ ‪-‬هللا‬ ‫لێــى ڕازى بێــت‪ -‬ك ـه‌ پياوێــك گوتــى‪« :‬ئ ـه‌ى پێغه‌مب ـه‌ر‪ ،‬ڕێگ ـه‌م پێبــده‌ گه‌شــت‬ ‫بك ـه‌م»؛ پێغه‌مب ـه‌ر‪ ،‬صلــى هللا عليــه وســلم فه‌رمــووى‪( :‬به‌ڕاســتى گه‌شــت‬ ‫وگــوزارى نه‌ته‌وه‌كـه‌م بريتيـه‌ لـه‌ جيهــاد له‌ڕێگـه‌ى هللا)؛ ئه‌بــو داود لێــى بێده‌نــگ‬ ‫بــوو‪ ،‬وه‌ حاكــم لـه‌ موســته‌دڕه‌كه‌كه‌ى هێناويه‌تــى و سـه‌نه‌ده‌كه‌ى بـه‌ دروســت‬ ‫دانــاوه‌‪ ،‬وه‌ عبدالحــق اإلشــبيلي و ذه‌هه‌بــى بـه‌ دروســتيان دانــاوه‌‪ ،‬وه‌ نـه‌وه‌وى و‬ ‫عێڕاقــى س ـه‌نه‌ده‌كه‌يان ب ـه‌ بــاش دانــاوه‌‪.‬‬ ‫وه‌ ئ ـه‌م فه‌رمووده‌ي ـه‌ هه‌ندێــك ئه‌هلــى هيجــره‌ت و جيهــاد به‌هه‌ڵ ـه‌ لێــى‬ ‫تێگه‌يشــتوون‪ ،‬وه‌ گومانيــان واي ـه‌ ك ـه‌ گه‌شــت وگــوزارى جيهــاد ئه‌وه‌ي ـه‌ كــه‬ ‫ئـه‌وان له‌سـه‌رينه‌ لـه‌ «ڕۆيشــتن لـه‌ شــارێك بــۆ شــارێك بــۆ خۆ�شــى و باخچـه‌كان‬ ‫يــان بــۆ چاوديــرى و پشــكنين» [املعجــم الوســيط املعاصــر]‪.‬‬ ‫ئه‌گ ـه‌ر س ـه‌يرى ئ ـه‌م تێگه‌يشــتنه‌ هه‌ڵه‌مــان كــرد ب ـه‌ جوانــى شــارێك ك ـه‌‬ ‫كــۆچ ده‌كات بــۆى ل ـه‌ شــاخ و ڕوبــاره‌كان و كه‌نــار و داره‌كان‪ ،‬يــان شــتێك ل ـ ‌ه‬ ‫خۆ�شــى ئـه‌م ژيانـه‌ى بينــى لـه‌ خــواردن يــان خواردنـه‌وه‌ يــان جوانــى و حه‌وانـه‌وه‌‪،‬‬ ‫ئامــاژه‌ى بـه‌ جوانــى ژيانــى دونيــا كــرد‪ ،‬گوتــى‪« :‬ڕه‌ســول هللا ڕاســتى كــرد‪ ،‬صلــى هللا‬ ‫عليــه وســلم‪ ،‬به‌ڕاســتى جيهــاد بريتي ـه‌ ل ـه‌ گه‌شــت و گــوزارى ئ ـه‌م نه‌ته‌وه‌ي ـه‌!»‪.‬‬ ‫ب ـه‌م شــێوه‌يه‌ زۆرێــك ل ـه‌ خه‌ڵكــى به‌هه‌ڵ ـه‌ تێگه‌يشــتوون ل ـه‌ تێگه‌يشــتنى‬ ‫ئ ـه‌م فه‌رمووده‌ي ـه‌ و ئه‌ًث ـه‌ر‌‪ ،‬جيــاوازه‌ ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ فه‌رمووده‌ك ـه‌ مه‌به‌ســتيه‌تى‬ ‫له‌گ ـه‌ڵ ئ ـه‌وه‌ى خه‌ڵكێكــى زۆر بۆچونيــان بۆچــوه‌‪.‬‬ ‫ئه‌گ ـه‌ر گوت ـرا‪ ،‬مانــاى «الســياحة» ك ـه‌ ل ـه‌م فه‌رمووده‌ي ـه‌ هاتــوه‌ چي ـه‌‬ ‫ئه‌گ ـه‌ر گه‌شــت و يه‌كترناســين و س ـه‌ردانيكردنى واڵتــان نه‌بێــت؟‬ ‫وه‌اڵم‪ :‬به‌ڕاســتى وش ـه‌ نامۆكانــى فه‌رمــووده‌ و ئه‌ث ـه‌ر به‌زمانــى عه‌ڕه‌بــى‬ ‫ڕه‌وان و تێگه‌يشــتنى پێشــينه‌ى چــاك ڕاڤ ـه‌ ده‌كرێــت ‪-‬ن ـه‌وه‌ك ئ ـه‌و ماناي ـه‌ى‬ ‫ئه‌وانـه‌ى ئـه‌م كۆتاييـه‌ بــۆى چونـه‌ وه‌ نـه‌ ئـه‌و مانايـه‌ى ئه‌وانـه‌ى ئـه‌م سـه‌رده‌مه‌‬ ‫بــۆى چــوون‪ -‬ئ ـه‌وه‌ش ب ـه‌ گه‌ڕان ـه‌وه‌ بــۆ پێش ـه‌واكانى زمــان و وش ـه‌ نامــۆكان‪،‬‬ ‫ئه‌وان ـه‌ى ك ـه‌ مانــاى قورئــان و فه‌رمووده‌يــان له‌ب ـه‌ره‌ له‌گ ـه‌ڵ ئه‌وان ـه‌ش‬ ‫ك ـه‌ دواى ئه‌وان ـه‌ هاتــن ل ـه‌ قورئــان له‌ب ـه‌ره‌كان و فه‌رمووده‌ناس ـه‌كان‪ ،‬هللا‬ ‫پاداشــتيان بدات ـه‌وه‌ بــۆ ئيســام و موســڵمانان ب ـه‌ پاداشــتێكى گ ـه‌وره‌ و زۆر‪.‬‬ ‫ئيبــن قوته‌يب ـه‌‪ ،‬ب ـه‌ ڕه‌حم ـه‌ت بێــت (كــۆچ كــردوى ‪ 276‬كــ) ل ـه‌‬ ‫شــيكردنه‌وه‌ى مانــاى ســياحه‌ ك ـه‌ ل ـه‌ ئه‌ث ـه‌ر داهاتــوه ده‌ڵێ ـت‌‪[« :‬الســياحة]‪:‬‬ ‫بريتيـه‌ لـه‌ جيابوونـه‌وه‌ لـه‌ شــارى خــۆت و ڕۆيشــتن بــۆ خاكێكــى تــر وه‌ك كارى‪...‬‬ ‫به‌نده‌كانــى ن ـه‌وه‌ى ئيس ـڕائيل‪ ...‬وه‌ هللا ‪-‬جــل وعــز‪ -‬به‌ڕاســتى پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــى‬

‫هللا عليــه وســلم‪ -‬بــۆ موســڵمانان دانــاوه‌ ناردويه‌تــى ب ـه‌ ته‌وحيــد عه‌قيــده‌ و‬ ‫لێبــورده‌ ل ـه‌ كاردا» [غريــب الحديــث]‪.‬‬ ‫وه‌ ابــن األنبــاري‪ ،‬ڕه‌حمه‌تــى لێبــێ (كــۆچ كــردوى ‪ 328‬كــ) گوتــى‪« :‬الســياحة‪:‬‬ ‫ده‌رچوون ـه‌ بــۆ ده‌ره‌‌وه‌‌ى شــار‪ ،‬و دوركه‌وتن ـه‌وه‌ له‌خه‌ڵــك‪ ،‬به‌جۆرێــك ك ـه‌‬ ‫ل ـه‌ نوێــژى هه‌ينــى ئاماده‌نه‌بێــت‪ ،‬و ل ـه‌ نوێــژى به‌كۆمه‌ڵێــش ئامــاده‌ نه‌بێــت»‬ ‫[الزاهــر]‪.‬‬ ‫وه‌ أبــو منصــور األزهــري‪ ،‬ڕه‌حمه‌تــى لێبــێ (كــۆچ كــردوى ‪ 370‬كــ) گوتــى‪:‬‬ ‫«له‌يــث ده‌ڵێــت‪ :‬ســياحه‌ت ڕۆيشــتنى پيــاوه‌ بــۆ عيبــاده‌ت‪ ،‬وه‌ ســياحه‌تى ئ ـه‌م‬ ‫نه‌ته‌وه‌ي ـه‌ ڕۆژو و په‌يوه‌ســت بوون ـه‌ ب ـه‌ مزگ ـه‌وت» [تهذيــب اللغــة]‪.‬‬ ‫گه‌شــتێك ك ـه‌ پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬ڕێگ ـه‌ى پێنه‌دابێــت ئ ـه‌وه‌‬ ‫پێويســته‌ لێــى بترســێين چونك ـه‌ هللا به‌ڕه‌وايــى دانه‌نــاوه‌‪ ،‬هللا تعالــى ده‌فه‌رمووێــت‪:‬‬ ‫{پێغه‌مبه‌رانمــان نــارد ب ـه‌دواى ي ـه‌ك تــا له‌ن ـه‌وه‌ى ئيســحاق كۆتاييمــان هێنــا ب ـه‌‬ ‫عيســاى كــوڕى مه‌ريـه‌م و ئينجيلمــان پێبه‌خ�شــى و خۆشه‌ويســتى و ميهره‌بانيمــان‬ ‫خســته‌ دڵــى شــوێنكه‌وتوانى ب ـه‌اڵم ئ ـه‌وان دوريــان ل ـه‌ خه‌ڵــك خواســت وه‌نه‌بێــت‬ ‫ئێم ـه‌ ئه‌وه‌مــان له‌س ـه‌ريان ف ـه‌ڕز كردبێــت به‌ڵكــو ته‌نهــا ڕه‌زامه‌نــدى هللا مــان‬ ‫لێداواكــردن ب ـه‌اڵم ئ ـه‌وان ئه‌وه‌يــان ب ـه‌ چا ـكـى نه‌كــرد پاداشــتى ئه‌وانه‌شــمانداو ‌ه‬ ‫ك ـه‌ باوه‌ڕيــان هێنابــوو به‌چا ـكـى له‌گ ـه‌ڵ ئ ـه‌وه‌ى زۆربه‌يــان خراپ ـه‌كارن} [الحديــد‪:‬‬ ‫‪.]27‬‬

‫له‌ عه‌ڕوه‌ى كوڕى زوبه‌يره‌وه‌ ‪-‬ڕه‌حمه‌تى هللا ى له‌سه‌ر‪ -‬ده‌ڵێت‪« :‬خێزانى‬ ‫عوثمانــى كــوڕى مه‌زعــون‪ ...‬هات ـه‌ الى عائيشــه ك ـه‌ خه‌ريكــى ئاماده‌كردنــى‬ ‫خــواردن بــوو پرســيارى لێكــرد ئ ـه‌وه‌ چيت ـه‌؟ گوتــى‪ :‬مێــردم به‌ش ـه‌و ش ـه‌ونوێژ‬ ‫ده‌كات و به‌ڕۆژيــش ب ـه‌ڕۆژوو ده‌بێــت؛ ئه‌ويــش چــوه‌ الى پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــى‬ ‫هللا عليــه وســلم‪ -‬و باس ـه‌كه‌ى بــۆ گێڕاي ـه‌وه‌‪ ،‬ڕه‌ســول هللا ‪-‬صلــى هللا عليــه‬ ‫وســلم‪ -‬چــاوى ب ـه‌ عوثمــان ك ـه‌وت وفه‌رمــووى‪( :‬ئ ـه‌ى عوثمــان‪ ،‬ڕه‌هباني ـه‌ت‬ ‫له‌س ـه‌ر ئێم ـه‌ نه‌نوس ـراوه‌‪ ،‬ئايــا مــن نمونه‌يه‌ ـكـى بــاش نيــم بــۆت‪ ،‬ســوێند ب ـه‌‬ ‫هللا مــن له‌هه‌مووتــان زياتــر لـه‌ هللا ده‌ترســم‪ ،‬و له‌هه‌موتــان زياتــر ســنوره‌كانى‬ ‫ده‌پارێــزم) [ئه‌حم ـه‌د و ئه‌بــو داوود و ئيبــن حه‌بــان گێڕاويانه‌ت ـه‌وه‌]‪.‬‬ ‫به‌هه‌مــان شــێوه‌‪ ،‬كاتێــك هه‌ندێــك ل ـه‌ هاوه‌ڵ ـه‌كان ‪-‬هللا لێيــان ڕازى بێــت‪-‬‬ ‫داواى ســياحه‌تيان ل ـه‌ پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬كــرد‪ ،‬پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــى‬ ‫هللا عليــه وســلم‪ -‬ڕێگــرى له‌وه‌كــرد ك ـه‌ خۆيــان بچوێنــن ب ـه‌ ڕوهبان ـه‌ گوم ـڕاكان‪ ،‬و‬ ‫ڕێنمونــى كــرد بــۆ ش ـه‌رعى هللا ڕێبازێــك ك ـه‌ بــۆ چاكتريــن نه‌ت ـه‌وه‌ دابه‌زيــوه‌ جيهــاد‬ ‫له‌ڕێگ ـه‌ى هللا؛ ك ـه‌ له‌گه‌شــتدا ڕه‌هباني ـه‌ت و پشــت كــردن له‌دونيــا و داب ـڕان ل ـه‌‬ ‫ئافــره‌ت و ويردكــردن و به‌ندايه‌تــى تێداي ـه‌‪ ،‬موجاهيــد نزيــك ده‌بێت ـه‌وه‌ ل ـه‌ هللا ب ـه‌‬ ‫په‌يوه‌ســت بوونــى ئ ـه‌م ڕاســتيانه‌ ل ـه‌ گه‌شــته‌ جيهاديه‌كانــى‪ ،‬به‌هۆي ـه‌وه‌ ده‌بێــت ب ـه‌‬ ‫وتار‬

‫‪14‬‬

‫ڕوهبانــى ش ـه‌و و ســوارچاكى ڕۆژ‪ ،‬ئه‌وانيــش‪{ :‬ده‌ســته‌يه‌ك له‌وان ـه‌ زوو وه‌اڵمــى‬ ‫بانگـه‌وازى هللا يــان داوه‌ وه‌ ده‌ســته‌يه‌كى تريــش دره‌نــگ وه‌اڵميــان داوه‌} [الواقعــة‪:‬‬ ‫‪.]14-13‬‬

‫وه‌ هه‌ندێــك ل ـه‌ شــاهيده‌كانى وته‌كانــى ئه‌هلــى زمــان ده‌هێنين ـه‌وه‌ ب ـه‌‬ ‫هه‌ندێــك فه‌رمــوده‌ى الواز‪ ،‬له‌وان ـه‌‪( :‬جيهــاد بك ـه‌‪ ،‬جيهــاد ڕه‌هبانيه‌تــى‬ ‫ئيســامه‌) [رواه أحمــد عــن أبــي ســعيد الخــدري]‪ ،‬و(بــۆ هه‌مــوو پێغه‌مبه‌رێــك‬ ‫ڕه‌هبانيـه‌ت هه‌يـه‌‪ ،‬و ڕه‌هبانيه‌تــى ئـه‌م نه‌ته‌وه‌يـه‌ جيهــاده‌ لـه‌ ڕێگـه‌ى هللا) [رواه‬ ‫أحمــد عــن أنــس]‪.‬‬ ‫و(جيهــاد بك ـه‌ به‌ڕاســتى ئ ـه‌وه‌ ڕه‌هبانيه‌تــى نه‌ته‌وه‌كه‌م ـه‌) [رواه ابــن ّ‬ ‫حبــان‬ ‫عــن أبــي ذر]‪.‬‬ ‫وه‌ له‌وان ـه‌‪ :‬فه‌رمووده‌ي ـه‌ك ل ـه‌ گێڕان ـه‌وه‌ى عثمــان كــوڕى مظعــون‪،‬‬ ‫ك ـه‌ هات ـه‌ الى پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬و گوتــى‪« :‬ڕێگ ـه‌م پێبــده‌‬ ‫ك ـه‌ ش ـه‌هوه‌تى خــۆم ببــڕم»؛ ڕه‌ســول هللا فه‌رمــوى‪ ،‬صلــى هللا عليــه وســلم‪:‬‬ ‫(ل ـه‌ ئێم ـه‌ ني ـه‌ ئ ـه‌وه‌ى ئ ـه‌و كاره‌ بــكات‪ ،‬يــان بــۆ يه‌كێكــى تــرى بــكات‪ ،‬بڕينــى‬ ‫شـه‌هوه‌ت و ئــاره‌زوى نه‌ته‌وه‌كـه‌م بريتيـه‌ لـه‌ ڕۆژوو)؛ گوتــى‪« :‬ئـه‌ى پێغه‌مبـه‌ر‪،‬‬ ‫ڕێــگام پێبــده‌ ك ـه‌ گه‌شــت بك ـه‌م »؛ فه‌رمــووى‪( :‬به‌ڕاســتى گه‌شــتى نه‌ته‌وه‌ك ـه‌م‬ ‫جيهادكردن ـه‌ له‌ڕێــگاى هللا)؛ گوتــى‪« :‬ئ ـه‌ى پێغه‌مب ـه‌ر‪ ،‬ڕێــگاى به‌ندايه‌تــى هللا‬ ‫و دوركه‌وتن ـه‌وه‌ ل ـه‌ خه‌ڵكــم پێبــده‌»؛ فه‌رمــووى‪( :‬به‌ندايه‌تــى و دورگرتنــى‬ ‫نه‌ته‌وه‌ك ـه‌م دانيشــتنه‌ ل ـه‌ مزگ ـه‌وت بــۆ چاوه‌ڕوانــى نوێــژ) [رواه ابــن املبــارك‬ ‫فــي الزهــد بإســناد ضعيــف]‪.‬‬ ‫وه‌ له‌وان ـه‌‪( :‬ال ســياحة‪ ،‬وال ّ‬ ‫تبتــل‪ ،‬وال ّ‬ ‫ترهــب فــي اإلســام) [رواه عبــد‬ ‫الــرزاق عــن طــاووس مرســا]‪.‬‬ ‫ئيبــن قوته‌يب ـه‌ گوتــى‪« :‬گوت ـه‌ى (وال رهبانيــة) مه‌به‌ســت پێــى كــردارى‬ ‫ڕه‌هبانه‌كان ـه‌ ل ـه‌ به‌رده‌وامــى ڕۆژوو و له‌به‌ركردنــى جلــى تايب ـه‌ت و نه‌خواردنــى‬ ‫گۆشــت و شــێوه‌كانى‪ ...‬وه‌ گوت ـه‌ى (وال ّ‬ ‫تبتــل) مه‌به‌ســت وازهێنان ـه‌ ل ـه‌ ژن‬ ‫هێنــان» [غريــب الحديــث]‪.‬‬ ‫وه‌ ئيبــن ئه‌نبــارى ده‌ڵێــت‪ [« :‬اهــب ّ‬ ‫متبتــل]‪ :‬داب ـڕاوه‌ بــۆ هللا ‪-‬تبــارك‬ ‫ر‬ ‫وتعالــى‪ -‬و واز ل ـه‌ ژن هێنــان بێهنێــت»‪ ،‬پــاش باســكردنى فه‌رمــووده‌ى تــاوس‪،‬‬ ‫پاشــان گوتــى‪« :‬الرهبانيــة‪ :‬خــو گرتنـه‌ بـه‌ ســايلۆكان‪ ،‬و واز هێنــان لـه‌ خواردنــى‬ ‫گۆشــت» [الزاهــر]‪.‬‬ ‫وه‌ هه‌ندێــك شــاهيدى پێشـه‌واكانى زمــان ده‌هێنينـه‌وه‌ بـه‌ هه‌ندێــك ئاثــارى‬ ‫وه‌ســتا و و دابـڕاو‪ ،‬له‌وانـه‌‪« :‬گه‌شــتى نه‌ته‌وه‌كـه‌م ڕۆژووگرتنـه‌» [رواه الطبــري‬ ‫َ‬ ‫َ َ‬ ‫َّ‬ ‫ات}‪ :‬ڕۆژووگــره‌‬ ‫و«{الســا ِئ ُحون}‪ :‬ڕۆژووگ ـران»‪،‬‬ ‫عــن عائشــة]‪،‬‬ ‫و«{ســا ِئح ٍ‬ ‫ئافره‌ت ـه‌كان» [رواهمــا الطبــري عــن عــدد مــن الســلف]‪.‬‬ ‫ئيبــن قوته‌يبي ـه‌ گوتــى‪« :‬گه‌شــت ل ـه‌ بنه‌ڕه‌تــدا وات ـه‌‪ :‬ڕۆيشــتن له‌س ـه‌ر‬ ‫زه‌وى‪ ...‬وه‌ كه‌�ســى گه‌شــتكه‌ر دورده‌كه‌وێت ـه‌وه‌ ل ـه‌ ژن هێنــان‪ ،‬بۆي ـه‌ نمون ـه‌ى‬ ‫وه‌ك ڕۆژووگــره‌‪ ،‬له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى خــۆى ده‌گرێ ــت ل ـه‌ خــواردن و خواردن ـه‌وه‌ و‬ ‫نزيــك كه‌وتن ـه‌وه‌ ل ـه‌ ئافــره‌ت» [غريــب الق ـرآن]‪.‬‬ ‫وه‌ ته‌ب ـه‌ڕى ل ـه‌ ڕاڤه‌ك ـه‌ى ده‌ڵێــت‪« :‬هه‌ندێــك ل ـه‌ ئه‌هلــى زمانــى عه‌ڕه‌بــى‬ ‫ده‌يانگــوت‪ :‬واده‌بينيــن كـه‌ ڕۆژوگــر ناونـراوه‌ لـه‌ گه‌شــت كـه‌ره‌وه‌ له‌بـه‌ر ئـه‌وه‌ى‬ ‫ئ ـه‌وه‌ى گه‌شــت ده‌كات هه‌ركاتێــك ك ـه‌ خواردنــى دۆزي ـه‌وه‌ ده‌يخــوات‪ ،‬وه‌ك‬ ‫بڵێــى ل ـه‌وه‌وه‌ وه‌رگي ـراوه‌»‪.‬‬ ‫وه‌ له‌وان ـه‌‪ :‬ل ـه‌ ســوفيانى كــوڕى عه‌يين ـه‌وه‌ ك ـه‌ گوتــى‪« :‬عه‌مــڕ پێــى گوتيــن‪،‬‬ ‫ك ـه‌ گوێــى ل ـه‌ وه‌هبــى كــوڕى مونه‌ب ـه‌ه بــوه‌ ده‌يگــوت‪ :‬گه‌شــت ل ـه‌ ن ـه‌وه‌ى‬ ‫ئيس ـڕائيل بريتيــى بــوو‪ »...‬كــوڕى عه‌ييــن گوتــى‪« :‬ئه‌گ ـه‌ر وازى ل ـه‌ خــواردن و‬ ‫خواردن ـه‌وه‌ هێنــا ئ ـه‌وه‌ گه‌شــتكه‌ره‌ (ســائح)‌» [رواه الطبــري]‪.‬‬ ‫وه‌ املــروزي‪ ،‬به‌ڕه‌حم ـه‌ت بێــت (كۆچــى كــردوه‌ ل ـه‌ ‪ 294‬كــ) گوتــى‪« :‬ل ـه‌‬ ‫‪15‬‬

‫ئيســحاقى كــوڕى ســوه‌يده‌وه‌ [كـه‌ تابيعيـه‌‪ ،‬كۆچــى دواى كــرد لـه‌ ‪ 131‬كــ]‪ :‬ئـه‌وان‬ ‫[پێشــينى چــاك] ســياحه‌ت بـه‌ ڕۆژوبوونــى ڕۆژوو و شـه‌ونوێژى شـه‌و داده‌نێــن»‬ ‫[مختصــر قيــام الليــل]‪.‬‬ ‫وه‌ دواى ئ ـه‌وه‌‪ ،‬ديــار و ئاشــكرايه‌ و گومانــى تێــدا ني ـه‌ ك ـه‌ مه‌به‌ســت‬ ‫ل ـه‌ (گه‌شــتى نه‌ته‌وه‌ك ـه‌م جيهــاده‌)‪ ،‬دوركه‌وتنه‌وه‌ي ـه‌ ل ـه‌ گه‌شــتى ڕوهبان ـه‌‬ ‫بيدعه‌چي ـه‌كان له‌گ ـه‌ڵ ئ ـه‌و بانگه‌ش ـه‌ پوچان ـه‌ى ك ـه‌ ده‌كرێــت ك ـه‌ ده‌ڵێــن‬ ‫پشــت ده‌به‌ســتين ب ـه‌ هللا‌ و پشــت ل ـه‌ دونيــا ده‌ك ـه‌ن له‌كاتێــك دا ك ـه‌ هيــچ‬ ‫خــواردن له‌گ ـه‌ڵ خۆيــان ناب ـه‌ن و پشــت ل ـه‌ هاوس ـه‌رگيرى ده‌ك ـه‌ن ‪-‬ئ ـه‌وه‌ش‬ ‫نه‌ريتێك ـه‌ كه‌هه‌ندێــك ل ـه‌ ته‌ريقه‌ته‌كانــى صۆفي ـه‌ت به‌مي ـرات وه‌ريــان گرتــو ‌ه‬ ‫لـه‌م كافرانـه‌ى كـه‌ خاوه‌نــى په‌رتو ـكـى ئاســمانين‪ -‬وه‌ به‌هه‌مــان شــێوه‌ مه‌به‌ســت‬ ‫لێــى‪ ،‬ڕون كردن ـه‌وه‌ى شــتێكه‌ ك ـه‌ باشــتر بێــت ل ـه‌ گه‌شــت‪ ،‬ئه‌ويــش جيهــاد‬ ‫له‌ڕێــگاى هللا‪ ،‬ك ـه‌ به‌ندايه‌تــى هللا و هيواخواســتنى ديــدارى هللا‌ ى تێداي ـ ‌ه‬ ‫بــۆ زانيــارى ك ـه‌ پێشــينه‌ى چــاك ل ـه‌ شــوێنى گه‌شــت‪ :‬ئيعتيكافيــان ده‌كــرد ل ـ ‌ه‬ ‫مزگه‌وت و شه‌ونوێژ و ڕۆژو و داواكردنى زانست‪ ،‬وه‌ هه‌يانه‌ ده‌ڵێن هيجره‌ت‬ ‫كردنيــان بـه‌ گه‌شــت دانــاوه‌ له‌بـه‌ر ئـه‌وه‌ى بـه‌رده‌وام لـه‌ قورئــان له‌گـه‌ڵ جيهــاد‬ ‫هاتــوه‌‪ ،‬عبدالرحمــن كــوڕى زه‌يــدى كــوڕى ئه‌ســله‌م ‪-‬ڕه‌حمه‌تــى هللا ى له‌سـه‌ر‪-‬‬ ‫{الســائ ُحو َن} وه‌ َ َ‬ ‫ات} گوتويه‌تــى‪« :‬ل ـه‌‬ ‫{ســا ِئح ٍ‬ ‫(كــۆچ كــردوى ‪ 182‬كــ) ل ـه‌ ڕاڤ ـه‌ى َّ ِ‬ ‫قورئــان و ل ـه‌ نه‌ت ـه‌وه‌ى موحه‌مم ـه‌د گه‌شــت ني ـه‌ جگ ـه‌ ل ـه‌ هيجــره‌ت» [رواه‬ ‫الطبــري]‪ ،‬وه‌ گوتــى‪« :‬ئ ـه‌وان گه‌شــتيان بريتــى بــوو ل ـه‌ هيجــره‌ت كــردن كاتێــك‬ ‫هيجره‌تيــان كــرد بــۆ مه‌دين ـه‌» [رواه ابــن أبــي حاتــم]‪.‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ى ده‌يه‌وێــت ل ـه‌ ئه‌هلــى گه‌شــتكه‌ره‌كانى‌ پێشــينه‌ى ســوننه‌ بێــت‪،‬‬ ‫پێويســته‌ له‌سـه‌رى هيجــره‌ت و جيهــاد بــكات‪ ،‬وه‌ له‌سـه‌رى واجبـه‌ كـه‌ جيهــادى‬ ‫ئــاره‌زووى بــكات ل ـه‌ پابه‌نــد بــوون ب ـه‌ پشــت كــردن ل ـه‌ دونيــا و يادكردنــى هللا و‬ ‫س ـه‌نگه‌رگرتن و كوشــتاركردن ئه‌وه‌نــده‌ى ك ـه‌ بتوانێــت‪ ،‬و دوركه‌وێت ـه‌وه‌ ل ـ ‌ه‬ ‫گونــاه و تــاوان ب ـه‌ ئاشــكرا و نهێنــى‪ ،‬وه‌ له‌وان ـه‌‪ :‬خــۆ به‌گه‌وره‌زانيــن و غه‌يب ـه‌ت‬ ‫كــردن و نه‌ميم ـه‌ت كــردن و كوشــتاركردن و قۆســتنه‌وه‌ى كات ـه‌كان به‌ويــرد‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ كۆتايــى‪ ،‬ئيبــن قه‌يــم ‪-‬ڕه‌حمه‌تــى هللا ى له‌س ـه‌ر‪ -‬ل ـه‌ ڕاڤ ـه‌ى‬ ‫فه‌رمــووده‌ى هللا گوتــى {به‌ڕاســتى هللا گيــان و ماڵــى ل ـه‌ بــاوه‌ڕداران كڕيوه‌ت ـه‌و ‌ه‬ ‫به‌رامب ـه‌ر ب ـه‌ به‌هه‌شــت ئه‌وان ـه‌ى ك ـه‌ ده‌جه‌نگــن ل ـه‌ پێنــاو هللا و ده‌كــوژن و‬ ‫ده‌شــكوژرێن ئ ـه‌وه‌ به‌ڵێنێك ـه‌ ل ـه‌ ت ـه‌وڕات و ئينجيــل و قورئــان وه‌ ـكـێ ل ـه‌ هللا‬ ‫ب ـه‌ وه‌فــا تــره‌ كه‌وات ـه‌ دڵخــۆش و كام ـه‌ران بــن ب ـه‌م كڕيــن و فرۆشــتنه‌ به‌ڕاســتى‬ ‫ئ ـه‌وه‌ س ـه‌ركه‌وتنێكى گه‌وره‌ي ـه‌‪ ،‬سوپاســگوزاران و گه‌ڕۆك ـه‌كان‪ }...‬ئايه‌تــى‬ ‫[التوبــة‪« :]112-111 :‬ســياحه‌ت بـه‌ ڕۆژوو گرتــن ڕاڤـه‌ كـراوه‌‪ ،‬وه‌ ڕاڤـه‌ كـراو ‌ه‬ ‫ب ـه‌ داواكردنــى زانســت‪ ،‬و ڕاڤه‌ك ـراوه‌ ب ـه‌ جيهــاد‪ ،‬و ڕاڤ ـه‌ ك ـراوه‌ ب ـه‌ به‌رده‌وامــى‬ ‫عيباده‌تكــردن‪ ،‬وه‌ ڕاســتترينيان ئه‌وه‌ي ـه‌ ك ـه‌ گه‌شــتى دڵ خــۆى ده‌گرێت ـه‌وه‌ ل ـه‌‬ ‫ويــردى هللا‪ ،‬و خۆشه‌ويســتى‪ ،‬و ملك ـه‌چ بــوون بــۆى‪ ،‬و ته‌وبه‌كــردن بــۆالى‪،‬‬ ‫هيواخواســتنى ديــدارى‪ ،‬ئه‌وان ـه‌ هه‌مــووى له‌س ـه‌رى جێبه‌جــێ ده‌بێــت‪،‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ش له‌ب ـه‌ر ئه‌وه‌ي ـه‌ ك ـه‌ هللا كاتێــك با�ســى خێزانه‌كانــى پێغه‌مب ـه‌ر ده‌كات‬ ‫صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬ده‌فه‌رمووێــت ئ ـه‌وه‌ى خێزانه‌ك ـه‌ى ت ـه‌اڵق ده‌دات‪،‬‬‫ئ ـه‌وه‌ هللا بــۆى ده‌گۆڕێــت ب ـه‌ ئافره‌تێكــى (ســائحات)‪ ،‬وه‌ ســياحه‌تى ئ ـه‌وان‬ ‫جيهــاد ني ـه‌‪ ،‬و گ ـه‌ڕان ني ـه‌ بــۆ زانســت‪ ،‬و به‌رده‌واميــش ني ـه‌ بــۆ ڕۆژوو‪ ،‬به‌ڵكــو‬ ‫ئ ـه‌وه‌ گه‌شــتى دڵه‌كانيان ـه‌ ل ـه‌ خۆشه‌ويســتى هللا‪ ،‬و ترســان لێــى‪ ،‬و گه‌ڕان ـه‌وه‌‬ ‫بــۆى‪ ،‬و يادكردنــى‪ ،‬وردب ـه‌وه‌ چــۆن هللا ته‌وب ـه‌ و عيباده‌تــى به‌يه‌ك ـه‌و ‌ه‬ ‫گرێــداوه‌‪ ،‬ته‌وب ـه‌ وازهێنان ـه‌ ل ـه‌وه‌ى هللا پێــى ناخۆش ـه‌ و عيبــاده‌ت كارێك ـ ‌ه‬ ‫ك ـه‌ خۆ�شــى ده‌وێــت‪ ،‬وه‌ ســوپاس گــوزارى و گه‌شــتى به‌يه‌ك ـه‌وه‌ هێنــاوه‌ هللا‬ ‫تعالــى‪ ،‬يه‌كه‌ميــان پياهه‌ڵدان ـه‌ ب ـه‌ هللا و باســكردنيه‌تى ب ـه‌ ئه‌وپ ـه‌ڕى ت ـه‌واوى‬ ‫و وه‌ گه‌شــتى زمان ـه‌ ب ـه‌ باشــترين باســكردنى هللا‪ ،‬وه‌ ئ ـه‌وه‌ گه‌شــتى دڵ ـه‌ ل ـه‌‬ ‫خۆشه‌ويســتى و باســكردنى هللا‪ ،‬هـه‌روه‌ك هللا عيبــاده‌ت و گه‌شــتى به‌يه‌كـه‌وه‌‬ ‫هێنــاوه‌ ل ـه‌ با�ســى هاوس ـه‌رگيرى‪ ،‬يه‌كيــان عيباده‌تــى الش ـه‌يه‌ و ئ ـه‌وه‌ى تريــش‬ ‫عيباده‌تــى دڵ ـه‌» [حــادي األرواح]‪.‬‬ ‫هللا زاناتــره‌‪ ،‬وصلــى هللا وســلم علــى الرســول النبــي الصــادق األميــن‪ ،‬وعلــى‬ ‫أزواجــه وذريتــه الطيبيــن الطاهريــن‪.‬‬

‫ده‌بێ ــت ب ـه‌ هێــز و چ ـه‌ك بۆتــان» [جامــع البيــان]‪.‬‬

‫پێنجه‌م [له‌ ڕێچكه‌كانى سه‌ركه‌وتن]‪ :‬ئاماده‌سازى‪.‬‬ ‫َ َ ُّ ْ َ ُ َّ ْ َ‬ ‫ُ‬ ‫ّ‬ ‫اسـ َـتط ْع ُتم ِّمــن قـ َّـو ٍة﴾‬ ‫الل تعالــى ده‌فه‌رموێــت‪﴿ :‬وأ ِعــدوا لهــم مــا‬ ‫[األنفــال ‪ .]60‬خاو ‌هنــى «أضــواء البيــان» ده‌ڵێــت‪« :‬ئـه‌وه‌ فه‌رمانێكــى پتـه‌وه‌‬ ‫بـ ‌ه ئامــاده‌كارى به‌گوێــره‌ى توانــا هه‌رچ ‌هنــد ‌ه پێشــكه‌وتن ڕوبــدات لـ ‌ه هێــز‪،‬‬ ‫ئـه‌وه‌ فه‌رمانێكــى چەســپاوە بـ ‌ه ڕێکــردن ل ‌هگـه‌ڵ پێشــكه‌وتنه‌كان لـ ‌ه بــوارى‬ ‫دونيــا«‪.‬‬

‫دروســتكردنى چ ـه‌ك گه‌وره‌تريــن يارمه‌تــى ده‌ره‌ بــۆ جيهــاد له‌ڕێگ ـه‌ى‬ ‫هللا‪ ،‬ئه‌وه‌ي ـه‌ ك ـه‌ ئ ‌همــڕۆ ناس ـراوه‌ ب ـه‌ دروســتكردنى جه‌نــگ‪ ،‬وه‌ هللا تعالــی‬ ‫ـوێن‪،‬‬ ‫ل ـه‌ په‌رتوك ‌هك ـه‌ى با�ســى ئ ـه‌م دروســتكردنه‌ى كــردوه‌ ل ـه‌ چه‬ ‫‌نديـ َـن ُ شـ َ ْ َ َ‬ ‫َ َ َّ‬ ‫ْ‬ ‫به‌ڵكــو زۆر ب ـه‌ ورد و درێژتــر ْبا�ســى كــردو ‌ه َ فه‌رمويه‌تــى‪﴿ :‬وعلمنــاه صنعــة‬ ‫َل ُبــوس َّل ُكـ ْـم ل ُت ْحص َن ُكــم ّمــن َبأسـ ُـك ْم َف َهـ ْـل أ ُنتـ ْـم َشــاك ُر َ‬ ‫ون﴾ [األنبيــاء ‪،]80‬‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ ِ‬ ‫ٍ‬ ‫ته‌ب ـه‌ڕى ‪-‬رحمـ ّـه هللا‪ -‬ده‌ڵێــت‪« :‬داودمــان فێــرى دروســتكردنى ل ‌هبــوس‬ ‫كــرد بۆتــان‪ ،‬اللبـ ُ‬ ‫ـوس الى ع ـه‌ڕه‌ب ه ‌همــوو چه‌كێــك ده‌گرێت ـه‌وه‌ جــا زرێ‬ ‫بێــت يــان قه‌ڵغــان يــان شمشــێر يــان ڕم»‪ .‬وه‌ ابــن ‌کثيــر ده‌ڵێــت‪« :‬وات ـه‌‬ ‫دروســتكردنى زرێ»‪.‬‬ ‫َ‬ ‫﴿أن ْ‬ ‫اع َمـ ْـل‬ ‫هللا‬ ‫تعا َلـ ّـی با�ســى ســيفاتى زرێــى كــردوه‌ و فه‌موويه‌تــى‪ِ :‬‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫َّ‬ ‫ْ‬ ‫ْ‬ ‫ات وقـ ِـدر ِفــي الســر ِد﴾ [ســبأ ‪ ،]11‬واتــه‪ ‌:‬زرێــى درێــژ و ف ـراوان‪،‬‬ ‫َسـ َِـابغ ٍ‬ ‫َ‬ ‫﴿وقـ ِّـد ْر فــي َّ‬ ‫السـ ْـر ِد﴾ خاوه‌نــى «أضــواء البيــان» ده‌ڵێــت‪« :‬وات ـه‌ ئەڵقــە و‬ ‫ِ‬ ‫بزمــار به‌ئ ‌هنــدازه‌ى پێويســت ل ـه‌ دروســتكردنى زرێ به‌كاربهێنــن»‪.‬‬ ‫و ‌ه ابــن‌کثيــر لـه‌ ق ‌هتــاده‌وه‌ ده‌گێڕێتـه‌و ‌ه كــه‪ ‌:‬زرێــى پێشــو لـه‌ لــەوح بــوو‬ ‫داود ‪-‬علیــه الســام‪ -‬ي ‌هكـه‌م كـه‌س بــوو كـه‌ حه‌ڵقـه‌ى پێــوه‌ خســت‪.‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ى پێشــوو يارمه‌تيدانێكــى هللا بــوو بــۆ دروســتكردنى زرێ تــا هللا‬ ‫با�ســى كــرد بـه‌ وردى و درێــژى و با�ســى پتـه‌وى كــرد بــۆ به‌نده‌كانــى تــا بزانێــت‬ ‫ئاي ـه‌ ئێــوه‌ سوپاســگوزارى د ‌هك ـه‌ن؟ به‌داخ ـه‌وه‌ زۆر ل ـه‌ موجاهيــده‌كان‬ ‫يــان زۆرب ‌هيــان گرنگــى ب ـه‌ زرێ نــاده‌ن ل ـه‌ جه‌نگــى دوژمــن‪ ،‬وه‌ ســودى‬ ‫زۆرى تێداي ـه‌ گرنگترينيــان پارێــزگارى موجاهيــده‌ ل ـه‌ گوله‌كانــى دوژمــن و‬ ‫پارچه‌كانــى نارنجــۆك ك ـه‌ موجاهيــد المــان به‌رزتريــن شــته‌‪.‬‬

‫ه ـه‌روه‌ك زان ـراوه‌ ك ـه‌ جيهــاد ئ ‌همــڕۆ ف ـه‌ڕزى عه‌ين ـه‌ ل ‌هس ـه‌ر ه ‌همــوو‬ ‫ـك تـه‌واو نه‌بيــت ئ ّيــا بـه‌ شــتێك نه‌بيــت ئـه‌و ‌ه‬ ‫موســڵمانێك‪ ...‬ئ ‌هگـه‌ر واجبێـ‬ ‫ّ‬ ‫ّ‬ ‫ئـه‌و شــته‌ ده‌بێــت به‌واجــب‪ ،‬صلــﮯ الل عليــه وســلم ده‌فه‌رموێــت‪(( :‬بهاوێــژن‬ ‫ئ ـه‌ى به‌نــى ئيســماعيل به‌ڕاســتى باوكتــان تيرهاوێــژ بــووه‌)) [بوخــارى‬ ‫گێڕاويه‌تي ـه‌و ‌ه ل ـ ‌ه س ـه‌له‌مه‌ى كــوڕى ئ ‌هكــوه‌ع]‪ .‬وه‌ فه‌رموي ‌هتــى‪(( :‬به‌ڕاســتى‬ ‫هێــز هاوێشــتنه‌)) [موســليم گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌ ل ـ ‌ه عه‌ق ‌هب ـه‌ى كــوڕى عامــڕ]‪،‬‬ ‫صه‌نعانــى ل ـه‌ ش ـه‌رحى فه‌رموود ‌هك ـه‌ى پێشــوو ده‌ڵێــت‪« :‬فه‌رموود ‌هك ـ ‌ه‬ ‫ڕاڤ ـه‌ى هێــز ده‌كات ب ـ ‌ه تيــر هاوێشــتن ل ‌هب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى له‌س ـه‌رده‌مى‬ ‫پێعه‌مبه‌ر(صلــی هللا علیــه وســلم) ئ ـه‌و ‌ه ه ‌هبــووه‌‪،‬وه‌ هاوێشــتن ب ـه‌ چ ـه‌ك‬ ‫‌دژى موشــريك و ده‌رچــوه‌كان له‌ڕێــگا ده‌گرێت ـه‌وه» [ســبل الســام]‪،‬‬ ‫كورت ـه‌ى ووتــەکان ئه‌و ‌هي ـ ‌ه ك ـه‌ ئامــاده‌كارى بــۆ جه‌نگــی دام ـه‌زراو دژى‬ ‫خــاچ په‌رســتان و موڕت ـه‌ددان واجب ـه‌ له‌س ـه‌ر ه ‌همــوو موســڵمانێك ك ـه‌‬ ‫جيهــادى له‌س ـه‌ر واجب ـه‌‪.‬‬

‫ســێيه‌م‪ :‬يارم ‌هتــى موجاهيــد ده‌دات بــۆ گه‌يشــتن بـه‌ نزيكتريــن شــوێنى‬ ‫دوژمــن‪ ،‬ب ـه‌ تايب ‌هتــى بــۆ پاڵه‌وانانــى هه‌ڵكوتان ـه‌ س ـه‌ر و شــێره ش ـه‌هاده‌ت‬ ‫خــوازه‌كان‪.‬‬

‫وە لێره دا‌پوختى ده‌كه‌مه‌وه‌‪:‬‬ ‫ي ‌هك ـه‌م‪ :‬ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ أبــو جعفـ ٍـر الطبــري ‪-‬رحمــه َهللا‪ -‬ل ـه‌ ڕاڤ ‌هك ـه‌ى‬ ‫ُ‬ ‫﴿مــا ْ‬ ‫با�ســى كــردوه‌ ل ـ ‌ه ڕاڤ ـه‌ى ووت ـه‌ى هللا تعالــى َّ‬ ‫اسـ َـتط ْع ُتم ِّمــن قـ َّـو ٍة﴾‪،‬‬ ‫ده‌ڵێــت‪« :‬ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ له‌تواناتــان داه ‌هي ـه‌ بــۆ ئامــاده‌كارى ل ـه‌ ئامێــر ك ـ ‌ه‬

‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫وه‌ ل ـه‌ كۆتايــى ئێم ـه‌ ل ـه‌ ڕ ‌هســول هللا ‪-‬صلــﮯ الل عليــه وســلم‪ -‬ئازاتــر‬ ‫نيــن ك ـه‌ ئ ـه‌و زرێ و جلــى تايبه‌تــى ه ‌هبــوو (مغفــر)‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك شمشــێرى‬ ‫هه‌بــوو‪ ،‬لـه‌ صه‌حيحــى بوخــارى هاتــووه‌ لـه‌ عائيشـه‌وه‌ هللا تعالــی لێــى ڕازى‬ ‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫بێــت ك ـه‌ فه‌رموويه‌تــى‪« :‬پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــﮯ الل عليــه وســلم‪ -‬وه‌فاتــى كــرد‬

‫دووه‌م‪ :‬پارێــزگارى موجاهيــد ل ـه‌ برينداربوونــى ل ـه‌ شــوێنه‌‬ ‫ه ‌هســتياره‌كانى ك ـه‌ واى لێــده‌كات نه‌توانێــت جيهــاد بــكات يــان واى‬ ‫لێــده‌كات لـه‌ هــۆش خــۆى بچێــت و لـه‌ گۆڕه‌پانــى ج ‌هنــگ بمێنێتـه‌وه‌ دواى‬ ‫برينداربوونــى ك ـه‌ ئ ‌هگ ـه‌رى به‌ديلكردنــى هه‌ي ـه‌ له‌الي ـه‌ن دوژمــن‪.‬‬

‫وتار‬

‫‪16‬‬

‫و زرێي ‌هك ـه‌ى ب ـه‌ بارمت ـه‌ دانابـّـوو الى جوله‌ك ّ ‌هي ـه‌ك ب ـه‌ �ســى مشــت ل ـ ‌ه‬ ‫ّ‬ ‫جــۆ»‪ .‬وه‌ ل ـه‌ پێغه‌مب ـه‌ره‌وه‌ ‪-‬صلــﮯ الل عليــه وســلم‪ -‬جێگيــر بــوه‌ ك ـه‌ ئيمــام‬ ‫ئه‌حم ـه‌د ل ـه‌ موســنه‌ده‌كه‌ى و ئ ‌هبــوداود گێڕاويانه‌ت ـه‌و ‌ه كــه ل ـه‌ ڕۆژى‬ ‫ئوحــد دوو زرێــى ب ‌هســتابوو‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ ئه‌نه‌�ســى كــوڕى ماليــك ه ـه‌روه‌ك ل ـه‌ ه ـه‌ردوو صه‌حيح ‌هك ـ ‌ه‬ ‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫هاتــوه‌ ك ـه‌ پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــﮯ الل عليــه وســلم‪ -‬چــوه‌ نــاو مه‌كك ـ ‌ه ل ـه‌ ســاڵى‬ ‫فه‌تــح و جۆرێــك ل ـه‌ زرێــى ل ‌هس ـه‌رى به‌ســتابوو‪ ،‬يــان خــوذه‌ى ب ‌هســتابوو‬ ‫ب ـه‌ تێگه‌يشــتنى س ـه‌رده‌م‪ ،‬هللا ڕێگ ـه‌ى نيشــانداوين بــۆ قاڵبــى ئاســن ك ـ ‌ه‬ ‫بنه‌ڕه‌تــى دروســتكردنى ه ‌همــوو چه‌كه‌كانــى ئه‌مڕۆي ـه‌‪ ْ ،‬پــەروەردگار ل ـ ‌ه‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫چيڕۆ ـكـى ذو القرنيــن دا ده‌فه‌رمووێــت‪﴿ :‬آتو ِنــي ُزَبـ َـر ال َح ِديـ ِـد َح َّتـ ُـى ِإذا‬ ‫َ‬ ‫ْ ْ‬ ‫َ َ ى َ ْ َ َّ َ َ ْ َ َ ُ ُ َ َّ َ َ َ ُ َ ً َ َ ُ‬ ‫ـال آتو ِنــي أفـ ِـرغ‬ ‫ســاو بيـ ْـن الصدفيـ ِـن قــال انفخــوا حتــى ِإذا جعلــه نــارا قـ‬ ‫َ‬ ‫َعل ْيـ ِـه ِقطـ ًـرا﴾ [الكهــف ‪.]96‬‬ ‫واتـه‌ پارچـه‌ ئاســنێكى گـه‌وره‌م بــۆ بهێنــن و ‌ه فــوى پێــدا بكـه‌ن تــا وه‌ك‬ ‫ئاگــرى ُلێدێـ ْـت َل ‌هب ـه‌ر ْ زۆر ســوربوونه‌وه‌ى و گڕ ‌هك ـه‌ى پاشــان گوتــى‪:‬‬ ‫ْ‬ ‫ُ‬ ‫﴿آتو ِنــي أفـ ِـرغ َعل ْيـ ِـه ِقطـ ًـرا﴾ وات ـه‌ مســێكى تــواوه‌‪ ،‬ل ـه‌م س ـه‌رده‌مه‌يه‌ ئ ـه‌وه‌‬ ‫دۆزرايـه‌وه‌ كـه‌ تێكه‌ڵكردنــى بڕێــك لـه‌ مــس ل ‌هگـه‌ڵ ئاســان باشــترين ڕێگايـه‌‬ ‫بــۆ پته‌وكردنــى ئاســن و زۆر به‌رگــرى كردنــى‪.‬‬ ‫َ ْ ْ ْ‬ ‫اص َنـ ِـع ال ُفلـ َـك‬ ‫َ وه‌ هللا تعالــی نوحــى فێــرى دروســتكردنى ك ‌هشــتى كــرد‪﴿ :‬و‬ ‫ِبأ ْع ُي ِن َنــا َو َو ْح ِي َنــا﴾ [هــود ‪ ،]37‬ته‌بـه‌ڕى گێڕاويه‌تيـه‌وه‌ لـه‌ ‪-‬ابــن عه‌باسـه‌وه‌‪-‬‬ ‫هللا له‌هه‌ردووكيــان ڕازى بێــت‪ -‬ك ـه‌ گوتوي ‌هتــى‪« :‬نــوح نه‌يده‌زانــى چــۆن‬‫ك ‌هشــتى دروســت بــكات‪ ،‬هللا نيــگاى بۆكــرد ك ـه‌ ك ‌هشــتى دروســت بــكات‬ ‫له‌س ـه‌ر شــێوه‌ى ســنگى باڵــدار»‪.‬‬ ‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫الل عليــه وســلم‪ -‬مه‌دحــى جه‌نگاوه‌رانــى‬ ‫وه‌ پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــﮯ‬ ‫نه‌ته‌و ‌هك ـه‌ى كــردو ‌ه ك ـه‌ ده‌جه‌نگــن له‌س ـه‌ر ك ‌هشــتى ه ـه‌روه‌ك ل ـه‌‬ ‫فه‌رمــووده‌ى ئــوم ح ـه‌ڕام هاتــوه‌ هللا لێــى ڕازى بێــت [بوخــارى و موســليم‬ ‫ـازيه؟ و ‌ه‬ ‫گێڕاويانه‌ت ـه‌وه‌]‪ ،‬ئاي ـه‌ كه‌�سـ َـىَ َ چاپــوك ْ ه ‌هي ـ ‌ه بــۆ ئ ـ ْه‌م پيشه‌سـ‬ ‫ُّ ُ َ َ ّ َ َ َ‬ ‫اعـ ِـد َف َخـ َّـر َع َل ْيهــمُ‬ ‫هللا ْتعا ُلــى ده‌ف َه‌رمووێــت‪﴿ :‬فأتــى الل بنيان ُهــم ِمــن القو ِ‬ ‫ِ‬ ‫َّ‬ ‫الســقف ِمــن ف ْو ِق ِهـ ْـم﴾ [النحــل ‪.]26‬‬

‫‪17‬‬

‫ل ‌هسـه‌ر ئـه‌م نه‌ته‌و ‌هيـه‌ و پياوه‌كانــى لـه‌ تینــی ئاگــری موشــەکی فڕۆكـه‌كان‪،‬‬ ‫بۆي ـه‌ پێويســته‌ موجاهيــدان ئەوانــەی هللا تعالــی سەریخســتوون بــۆ‬ ‫شــكاندنى هێــزى دوژمــن له‌ڕێگ ـه‌ى س ـه‌ربازێك ئــەوا نه‌ب ـه‌رد و چااڵكيــش‬ ‫بێــت ل ـه‌ ب ـه‌ره‌ى ڕاگه‌يانــدن‪ ،‬ڕ ‌هســول هللا‪- ،‬صلــى هللا عليــه وســلم‪-‬‬ ‫ده‌فه‌رمووێــت‪(( :‬جيهــادى موشــريكه‌كان بك ـه‌ن ب ـه‌ زمانتــان)) [ئه‌حم ـه‌د‬ ‫گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌ ل ـه‌ ئه‌نه‌�ســى كــوڕى ماليك ـه‌وه‌]‪.‬‬ ‫ّ ّ‬ ‫الل عليــه وسـ ّـلم فه‌رموي ‌هتــى‪(( :‬ب ‌هڕاســتى بــاوه‌ڕدار جيهــاد‬ ‫وه‌ صلــﮯ‬ ‫ده‌كات بـ ‌ه شمشــێر و بـه‌ زمانــى‪ ،‬ســوێند بـه‌وه‌ى كـ ‌ه گيانــى منــى به‌ده‌ســته‬ ‫زمانه‌كانتــان وه‌ك تيــر ‌ه له‌كاتــى هاوێشــتندا)) [ئه‌حم ـه‌د گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌ ل ـه‌‬ ‫‌كه‌عبــى كــوڕى ماليــك]‪.‬‬ ‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫صلــﮯ الل عليــه وســلم‪ -‬ب ـه‌دواى زياتريــن هۆكاره‌كانــى ڕاگه‌يانــدن‬‫گ ـه‌ڕاوه‌ له‌س ـه‌رده‌مه‌كه‌ى خــۆى ك ـه‌ كاريگه‌رتــرن و توندتــرن له‌س ـه‌ر دڵــى‬ ‫دوژمنــان ئه‌ويــش شــيعره‌‪ ،‬ترمـّـزى و نه‌ســائى ّگێڕاويانه‌ت ـه‌وه‌ ل ـه‌ ئه‌نه‌�ســى‬ ‫ّ‬ ‫كــوڕى ماليــك كـه‌ پێغه‌مبـه‌ر صلــﮯ الل عليــه وســلم كاتێــك چــوه‌ نــاو مه‌ككـ ‌ه‬ ‫ل ـه‌ كۆتــا عه‌مڕ ‌هيــدا و عبــدهللا ى كــوڕى ڕه‌واح ـ ‌ه له‌پێ�شــى ده‌ڕۆيشــت و‬ ‫شــيعرى د ‌هگــوت‪.‬‬ ‫ّ ّ‬ ‫صلــﮯ الل عليــه‬ ‫ّعومـه‌ر گوتــى‪ :‬ئـه‌ى كــوڕى ڕه‌واحـه‌! له‌پێــش پێغه‌مبـه‌ر‬ ‫ّ ّ‬ ‫وســلم‪ ،‬و ل ـه‌ مزگه‌وتــى ح ـ ‌هڕام شــيعر ده‌ڵێــى؟ پێغه‌مب ـه‌ر صلــﮯ الل عليــه‬ ‫ّ‬ ‫وســلم فه‌رمــووى‪(( :‬عوم ـه‌ر لێــى گ ـه‌ڕێ‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ خێراتــره‌ ل ـ ‌ه تيــر له‌كاتــى‬ ‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫هاوێشــتن))‪ .‬ه ـه‌روه‌ك ڕ ‌هســول هللا صلــﮯ الل عليــه وســلم دڵــى خــۆش بــوو‬ ‫ب ـه‌ ئيســام بوونــى خاليــد ك ـه‌ س ـه‌ركرده‌يه‌كى س ـه‌ربازى بــوو‪ ،‬به‌ه ‌همــان‬ ‫شــێوه‌ دڵــى خــۆش بــوو ب ـه‌ ئيســام بوونــى يه‌كێــك ل ـه‌ شــاعيره‌ گرنــگ و‬ ‫به‌ناوبانگ ـه‌كان‪ ،‬ل ـه‌ موســنه‌دى ئه‌حم ـه‌د ده‌ڵێــت كاتێــك كۆمه‌ڵێكــى‬ ‫ئه‌نصــار هاتــن بــۆ به‌يعه‌تــى عه‌ق ‌هب ـه‌ ب ـه‌ عه‌با�ســى گــوت‪(( :‬ئ ـه‌م دوو پيــاو ‌ه‬ ‫ده‌نا�ســى؟)) ك ـه‌ڕوى ســوڕاند گوتــى ب ‌هڵــێ ئ ـه‌وه‌ به‌ڕائــى كــوڕى م ‌هعــڕوڕ ‌ه‬ ‫گ ـه‌وره‌ى گه‌له‌كه‌يه‌تــى و ئ ـه‌وه‌ش كه ّ‌عبــى كــوڕى مالي ّك ـه‌‪ ،‬ك ‌هعــب گوتــى‬ ‫ّ‬ ‫ســوێند بـه‌ هللا گوتـه‌ى ڕه‌ســول هللا ‪-‬صلــﮯ الل عليــه وســلم‪ -‬له‌بيرناكـه‌م كـ ‌ه‬ ‫گوتــى‪(( :‬شــاعيرەکە؟)) گوتــى ب ‌هڵــێ [رواه أحمــد]‪.‬‬

‫زان ـراوه‌ الى ه ‌همــوو ئه‌وان ـه‌ى ك ـه‌ تێد ‌هگ ـه‌ن ل ـه‌ دروســتكردنى‬ ‫ته‌قه‌مه‌نــى و به‌كارهێنه‌رانــى ك ـه‌ ئ ـه‌م ئاي ‌هت ـه‌ به‌ڕاســتى بنه‌ڕه‌تــى زانســتى‬ ‫خاپوركردن ـه‌ ب ـه‌ ته‌قه‌مه‌ني ـه‌كان‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ت ب ‌هس ـ ‌ه ك ـه‌ ل ـه‌ پێغه‌مب ـه‌ره‌و ‌ه‬ ‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫صلــﮯ الل عليــه وســلم‪ -‬هاتــوه‌ ك ـه‌ ئ ـه‌و كه‌�ســى هانن ـه‌داو ‌ه له‌س ـه‌ر‬‫پيشه‌ســازى ئه‌و ‌هنــدّه‌ى هانــى پيشه‌ســازى ئامێره‌كانــى جه‌نگــى داوه‌ ك ـه‌‬ ‫ّ ّ‬ ‫الل عليــه وســلم ده‌فه‌رموێــت‪(( :‬ب ـه‌ تيرێــك �ســێ ك ـه‌س د ‌هچــن بــۆ‬ ‫صلــﮯ‬ ‫به‌هه‌شــت؛ دروســتكه‌ره‌كه‌ى ك ـه‌ چاوه‌ڕێــى پاداشــت بــكات و ئ ـه‌وه‌ى‬ ‫ده‌يهاوێــژێ‪ ،‬و ئ ـه‌وه‌ى تيردان ‌هك ـه‌ هه‌ڵده‌گرێــت)) [ه ـه‌ر چــوار خاو ‌هنــى‬ ‫ســونه‌نه‌كه‌ ل ـ ‌ه عه‌قب ـه‌ى كــورى عامــڕه‌و ‌ه گێڕاويان ‌هت ـه‌وه‌]‪ ،‬چ جــای ئ ـه‌و‬ ‫كه‌س ـه‌ى موش ـه‌ك دروســت ده‌كات يــان فڕۆك ـه‌ دروســت ده‌كات يــان‬ ‫كه‌ر ‌هســته‌يه‌كى ته‌قه‌مه‌نــى تايب ـه‌ت دروســت ده‌كات‪.‬‬

‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫وه‌ گێڕاويانه‌ت ـه‌وه‌ ل ـه‌ ڕ ‌هســول هللا ‪-‬صلــﮯ الل عليــه وســلم‪ -‬ل ‌هس ـه‌ر‬ ‫پێداگــرى له‌س ـه‌ر ئامــاده‌كارى بــۆ شــيعر كاتێــك ب ـه‌ حه‌ســانى گــوت‪:‬‬ ‫((ئ ‌هبــو ب ‌هكــر بهێنــن ئ ـه‌و شــاره‌زايه‌ ب ـه‌ ب ـه‌ ك ـه‌م و كورتــى و ناشــرينيه‌كانى‬ ‫گه‌ل ‌هك ـه‌ ئ ـه‌و زاناي ـه‌ ب ـه‌ ڕه‌چ ‌هڵ ـه‌ك)) [به‌يه ‌هقــى هێناويه‌تي ـه‌وه‌ ل ـه‌ بابــى‬ ‫ڕه‌چ ‌هڵ ـه‌ك]‪ ،‬وه‌ ل ـه‌ صه‌حيحــى بوخــارى دا هاتــوه‌ ل ـ ‌ه عائيش ـه‌وه‌ ‪-‬هللا‬ ‫ّ ّ‬ ‫لێــى ڕازى ب ّێــت‪ -‬ك ـ ‌ه حه‌ســان داواى ئيزنــى كــرد ل ـه‌ ڕ ‌هســول هللا ‪-‬صلــﮯ الل‬ ‫عليــه وســلم‪ -‬بــۆ جوێنــدان ب ـه‌ موشــريكه‌كان‪ ،‬گوتــى ((س ـه‌باره‌ت ب ـ ‌ه‬ ‫ڕه‌چه‌ڵ ‌ه ـكـى مــن چــى؟))‪ ،‬ح ‌هســان گوتــى‪ :‬دورت ده‌خ ‌هم ـه‌وه‌ لێيــان چــۆن‬ ‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫مــو ده‌رده‌هێندرێــت لـ ‌ه هه‌ويــر‪ .‬وه‌ صلــﮯ الل عليــه وســلم حـه‌زى لـه‌ شــيعر‬ ‫بــوو و فه‌رمــووى‪(( :‬ڕاســتترين گوتـه‌ وتـه‌ى لوب ‌هيــدى شــاعيره‌‪ :‬أال ّ‬ ‫كل �شـ ٍـيء‬ ‫ّ‬ ‫أميــة بــن أبــي ّ‬ ‫الل باطــل‪ ،‬وكاد ّ‬ ‫مــا خــا‬ ‫الســلط أن ُيســلم)) [بوخــارى و‬ ‫موســليم گێڕاويانه‌ت ـه‌وه‌ ل ـه‌ ئ ‌هبــو هوڕ ‌هيــڕه‌وه‌]‪.‬‬

‫هه‌رچى ئاماده‌كارى ڕاگه‌ياندنه‌‪:‬‬ ‫ئ ‌همــڕۆ جه‌نگــى موجاهيــدان لـه‌ دژى دوژمنانيــان لـه‌ دوو قۆڵــى گرنــگ‬ ‫د ‌هســوڕێته‌وه‌‪ ،‬ي ‌هك ـه‌م قۆڵــى س ـه‌ربازى ك ـه‌ باســمان كــرد‪ ،‬دووه‌م قۆڵــى‬ ‫ب ـه‌ره‌ى ڕاگه‌ياندنــى ش ـه‌يتانيە ك ـه‌ ناســنامه‌ى ئ ـه‌م ن ‌هت ـه‌وه‌ى بزركــردوه‌ و‬ ‫بيروباوه‌ڕيــان و ئه‌خاڵقيانــى گۆڕيــوه‌ و تو�شــى دۆڕانــى ده‌رونــى كــردوون‪،‬‬ ‫بەڕاســتی گه‌رمــى قازيف ـه‌ى ڕاگه‌يانــدن زيانده‌رتــر و مه‌تر�ســى گه‌ور ‌هتــره‌‬

‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫الل عليــه وســلم گوتــار بێژێكــى دانابــوو بــۆ به‌رگــرى‬ ‫ه ـه‌روه‌ك صلــﮯ‬ ‫ل ـه‌ ئيســام و موســڵمانان ك ـه‌ ئه‌ويــش ‪-‬ثابتــى كــوڕى قه‌ي�ســى كــوڕى‬ ‫بوو‪،‬كاتێــك ب ‌هنــو ت ّه‌ميــم‬ ‫ش ـه‌ماس بــوو‪ -‬ك ـه‌ مزگێنــى به‌ه ‌هشــتى پێــدرا‬ ‫ّ ّ‬ ‫هاتــن بـه‌ گوتاربێــژ و شــاعيره‌كانيانه‌وه‌ پێغه‌مبـه‌ر صلــﮯ الل عليــه وســلم بـه‌‬ ‫ثابتــى كــوڕى قه‌ي�ســى گــوت‪(( :‬هه‌ڵس ـه‌ وه‌اڵمــی بــده‌وه‌))‪ ،‬وه‌اڵمــى دایــەوه‌‪،‬‬ ‫ئه‌قڕ ‌هعــى كــوڕى حابــس هه‌ڵســا و گوتــى‪ ،‬به‌ڕاســتى موحه‌مم ـه‌د بــۆى‬ ‫ت ـه‌واو ده‌كات ســوێند ب ـه‌ هللا‪ ،‬نازانــم بــۆ ئاواي ـه‌ وتاربێژمــان گوتــارى دا‬

‫سه‌نگه‌رى ڕاگه‌ياندن به‌شيكى سه‌ره‌كيه‌ له‌ جيهاد‬

‫ب ‌هڕاســتى وتاربێــژى ئـه‌وان باشــترى گــوت‪ ،‬شــاعيرمان قسـه‌ى كــرد شــاعيرى‬ ‫ـاعيرێكى باشــتربوو و ق ّسـه‌ى جوانتربــوو‪ ،‬پاشــان نزيــك بــوه‌و ‌ه لـ ‌ه‬ ‫ئـه‌وان شـ‬ ‫ّ ّ‬ ‫ّ ّ ّ‬ ‫پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــﮯ الل عليــه وســلم‪ -‬گوتــى‪ :‬أشــهد أن ال إلــه إال الل وأنــك‬ ‫ّ‬ ‫رســول الل [ئ ‌هبــو نه‌عيــم ل ـه‌ جابــرى كــوڕى عبــدهللا گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌ ل ـه‌‬ ‫معرفــة الصحابــة]‪.‬‬ ‫و ‌ه ده‌توانيــن ك ـه‌ گرنگتريــن ئامانجه‌كانــى ڕاگه‌ياندنــى ئيســامى ل ـه‌‬ ‫چ ‌هنــد خاڵێــك كــورت بكه‌ين ـه‌وه‌‪:‬‬ ‫‌ڕيان‪ ،‬هللا تعالى له‬ ‫موسڵمانان و‬ ‫أ‪ .‬به‌رگرى كردن له‌ ئابڕوى‬ ‫بيروباو َه َ ُ‬ ‫َّ َّ‬ ‫ُ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫َّ‬ ‫ـات‬ ‫مه‌دحــى شــاعيره‬ ‫﴿إل ال ِ ُذيــن آمنــوا وع ِملــوا الص ِالحـ ِ‬ ‫‌كان د َه‌ف َه‌رمووێــت‪ِ :‬‬ ‫َ َ َ ُ َّ َ َ‬ ‫صـ ُـروا ِمــن َب ْعـ ِـد َمــا ظ ِل ُمــوا﴾ ئيبــن عه‌بــاس ده‌ڵێــت‪:‬‬ ‫الل ك ِثيـ ًـرا َوانت‬ ‫وذكــروا‬ ‫«وات ـه‌ وه‌اڵمــى كاف ـران ده‌ده‌ن ـه‌وه‌ كاتێــك جوێــن ب ـه‌ بــاوه‌ڕداران ده‌ده‌ن»‬ ‫[ته‌ب ـه‌ڕى گێڕاويه‌ت ـه‌وه‌]‪.‬‬ ‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫الل عليه وســلم ده‌فه‌رمووێت‪(( :‬ئه‌ى ح ‌هســان‬ ‫وه‌ ڕه‌ســول هللا‪ ،‬صلـﮯ‬ ‫به‌رگــرى لـه‌ پێغه‌مبـه‌ر بكـه‌‪ ،‬يــا هللا يارمه‌تــى بــده‌ بـه‌ جوبڕائيــل)) [بوخــارى‬ ‫و موســليم گێڕاويانه‌تـه‌وه‌ لـه‌ ئه‌بــو هوڕه‌يــڕه‌وه‌]‪.‬‬ ‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫وه‌ الى ئيبــن عه‌ســاكر هاتــوه‌ كـه‌ ڕ ‌هســول هللا ‪-‬صلــﮯ الل عليــه وســلم‪-‬‬ ‫فه‌رموويه‌تــى‪ (( :‬ـكـێ پارێــزگارى ل ـ ‌ه ئابــڕوى موســڵمانان ده‌كات؟ ك ‌هعــب‬ ‫گوتــى مــن‪ ،‬وه‌ كــوڕى ڕه‌واحـه‌ گوتــى مــن و ح ‌هســانيش گوتــى مــن‪ ،‬فه‌رمــووى‬ ‫ب ‌هڵــێ تــۆ جوێنيــان پێبــده‌ و جوبڕائيــل يارمه‌تيــت ده‌دات)) [تاريــخ دمشــق]‪.‬‬ ‫ّ‬ ‫ّ ّ‬ ‫الل عليــه وســلم فه‌رمووي ‌هتــى‪(( :‬هللا پاڵپشــتى حه‌ســان‬ ‫وه‌ صلــﮯ‬ ‫جوبڕائيــل كاتێــك ب ـ ّه‌ ئيســام ه ‌هڵــده‌دات يــان به‌رگــرى ل ـه‌‬ ‫ده‌كات ب ـه‌ ّ‬ ‫ّ‬ ‫ى‬ ‫ڕ ‌هســول هللا صلــﮯ الل عليــه وســلم ده‌فه‌رموێــت)) [ترمــز گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌‬ ‫ل ـه‌ عائيش ـه‌وه‌]‪.‬‬

‫ ‬

‫ب‪ .‬به‌رزكردن ـه‌وه‌ى وره‌ى گه‌نجه‌كانــى نه‌ت ـه‌وه‌ و به‌تايب ‌هتــى‬ ‫موجاهيــدان‪ ،‬ل ـه‌ س ـه‌له‌مه‌ى كــوڕى ئه‌كو ‌هع ـه‌وه‌ ك ـ ‌ه گوتويه‌تــى‬ ‫ده‌رچوويــن ل ‌هگ ـه‌ڵ پێغه‌مب ـه‌ر س ـه‌المى له‌س ـه‌ر بــۆ خه‌يب ـه‌ر‪ ،‬ب ـه‌ ش ـه‌و‬ ‫ڕۆيشــتين‪ ،‬پياوێــك بـه‌ عامــرى كــوڕى ئه‌كو ‌هعــى گــوت‪ :‬گوێبيســتمان ناكـه‌ى‬ ‫بـه‌ شــيعره‌كانت؟ گوتــى عامــڕ خــۆى پياوێكــى شــاعير بــوو‪ ،‬دابـه‌زى و با�ســى‬ ‫گه‌ل ‌هك ـه‌ى كــرد [بوخــارى وموســليم گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌]‪.‬‬ ‫ج‪ .‬ئابڕوبردنــى درۆی بيروبــاوه‌ڕ و ئه‌خاڵقــى كافـران و موڕتـه‌ددان‪ ،‬وە‬ ‫بــۆ بەرچــاو ڕۆشــنی گەلــی مســوڵمانان ب ـه‌ ڕاســتى زبڵدانــی پێشــكه‌وتنيان و‬ ‫پوچــى كه‌لوپه‌ليــان‪ ،‬و كــپ كردنـه‌وه‌ى ياخيبــوان كـه‌ زمــان درێــژى د ‌هكـه‌ن‬ ‫له‌س ـه‌ر موســڵمانان و باڵوكردن ـه‌وه‌ى تــرس ل ـه‌ دڵيــان‪ ،‬ابــن عبدالبــر ل ـه‌‬ ‫اإلستعاب له‌ ابن سيرينه‌و ‌ه ده‌گێڕێته‌وه‌ و ده‌ڵێت‪ :‬شاعيره‌ موسڵمانه‌كان‬ ‫ح ‌هســانى كــوڕى ثابــت و عبــدهللا ى كــوڕى ڕه‌واحـه‌ و كه‌عبــى كــوڕى ماليــك‬ ‫بــوون‪ ،‬ك ‌هعــب له‌جه‌نــگ ده‌يترســاندن و عبــدهللا کوفرەکانــی عه‌یبــدار‬ ‫دەکــردن و ح ‌هســان تان ـه‌ى ل ـه‌ ڕه‌چه‌ڵه‌كيــان ده‌دا‪ ،‬ئيبــن ســيرين ده‌ڵێــت‪:‬‬ ‫پێــم گه‌يشــتوه‌ ك ـه‌ كۆمه‌ڵێــك ل ـه‌ هــۆزى ده‌وس موســڵمان بــوون ل ‌هس ـه‌ر‬ ‫قسـه‌ى كه‌عبــى كــوڕى ماليــك كاتێــك گوتــى‪:‬‬ ‫كل وطر ***وخيبر ّ‬ ‫قضينا من تهامة ّ‬ ‫أغمدنا السيوفا‬ ‫ثم‬ ‫ً‬ ‫ّ‬ ‫نخبرها ولو نطقت لقالت***قواطعهن دوسـا أو ثقيفا‬ ‫هۆزى ده‌وس گوتيان ده‌رچن با دانه‌به‌زن و وه‌ك ثه‌قيفتان لێبێت‪.‬‬ ‫د‪ .‬گواســتنه‌وه‌ى وێنه‌يه‌ ـكـى ڕاســت له‌س ـه‌ر جه‌نگ ـه‌كان ك ـ ‌ه‬ ‫دەســتاڕەکەی د ‌هســوڕێت لـه‌ نێــوان پاڵه‌وانه‌كانــى نه‌تـه‌وه‌ و دوژمنانيــان‪،‬‬ ‫و پشــت ڕاســتکردنەوەی پاڵه‌وانی ـه‌ ڕاســتيه‌كانى گه‌نجانــى ئيســام‬ ‫له‌تر�ســى ئ ـه‌وه‌ى بزربێــت يــان بدزرێــت له‌الي ـه‌ن ئه‌وان ـه‌ى بازرگانــى ب ـ ‌ه‬ ‫خوێــن د ‌هك ـه‌ن‪.‬‬

‫وتار‬

‫‪18‬‬

19

‫ل ـه‌ ڕونكردن ـه‌وه‌ى وتارێكــى پێشــوو ب ـه‌ ناونيشــانى «زانــا خراپ ـه‌كان‬ ‫نه‌فرينيــان لێك ـراوه‌ و توڕه‌يــى هللا يــان له‌س ـه‌ره‌» [وه‌ رگێــڕدراوه‌ ل ـ ‌ه‬ ‫گۆڤــارى ڕۆمي ـه‌ ژمــاره‌ ي ـه‌ك] تێگه‌يشــتنى ڕاســته‌قينه‌ بــۆ خــاوه‌ن‬ ‫زانســته‌كان باســكراو‌ن وه‌ گرنگتريــن تايبه‌تمه‌نديه‌كانمــان بــاس كــردن‬ ‫ك ـه‌ به‌هۆيان ـه‌وه‌ ده‌بــن ب ـه‌ پێش ـه‌وا بــۆ ئايــن‪ ،‬وه‌ له‌كاتــى شــيكردنه‌وه‌ى دا‬ ‫ئ ـه‌وه‌ باســكرا ك ـه‌ زانــا خ ـراپ و گوم ـڕاكان به‌هيــچ شــێوه‌يه‌ك نــاوى زانــا‬ ‫وه‌رناگــرن هه‌رچه‌نــده‌ له‌ب ـه‌ر بك ـه‌ن و په‌رتــوك دابنێــن‪ ،‬وه‌ هه‌رچه‌نــده‌‬ ‫هــاوار بك ـه‌ن‪ ،‬به‌ڵكــو ئ ـه‌وان نمونه‌يــان وه‌كــو جوله‌كه‌ي ـه‌ ك ـه‌ فێربــوون و‬ ‫پاشــان زانســته‌كه‌يان شــارده‌وه‌ و كاريــان پێنه‌كــرد به‌ڵكــو بانگه‌ش ـه‌يان‬ ‫كــرد بــۆ گومڕايــى‪ ،‬له‌ب ـه‌ر زۆرى زانــا خراپ ـه‌كان ل ـه‌م س ـه‌رده‌مه‌ ك ـه‌‬ ‫ڕاهاتــوون له‌س ـه‌ر گومڕاكردنــى به‌نده‌كانــى هللا پێويســته‌ ك ـه‌ باســيان‬ ‫بكه‌يــن بــۆ ئ ـه‌وه‌ى حاڵيــان بــۆ خه‌ڵكــى ڕون بكه‌ين ـه‌وه‌‪.‬‬ ‫يه‌كه‌م‪ :‬شــاردنه‌وه‌ى حه‌ق‪.‬‬ ‫ل ـه‌ ئامانجه‌كانــى باڵوكردن ـه‌وه‌ى زانســت و ڕۆشــنكردنه‌وى بــۆ‬ ‫خه‌ڵكــى بريتي ـه‌ ل ـه‌ هيدايه‌تدانيــان و بردنيان ـه‌ بــۆ به‌رژه‌وه‌نديــان‪ ،‬وه‌‬ ‫شــاردنه‌وه‌ و باڵونه‌كردن ـه‌وه‌ى ل ـه‌ گه‌وره‌تريــن حه‌ڕامكراوه‌كان ـه‌‪ ،‬و ل ـه‌‬ ‫تاوان ـه‌ گه‌وره‌كان ـه‌‪ ،‬له‌ب ـه‌ر ئه‌وه‌ي ـه‌ هللا په‌يمانــى ل ـه‌ خــاوه‌ن په‌رتــوك و‬ ‫خــاوه‌ن زانســته‌كان وه‌رگرتــوه‌‪ ،‬كـه‌ بــۆ خه‌ڵــك ڕون بكه‌نْـ َه‌وه‌ َو ئـه‌وه‌ى َ كـ ‌ه‬ ‫الل ميثـ َ‬ ‫َ َ َّ ُ‬ ‫ـاق‬ ‫پێويســتيانه‌ نه‌يشــارنه‌وه‌‪ ،‬هللا تعالــى ده‌فه‌رمووێــت‪{ :‬وِإذ أخــذ ِ‬

‫َّال ِذيـ َـن ُأ ُوتــوا ْالك َتـ َ‬ ‫ـاب َل ُت َب ّي ُن َّنـ ُـه ِل َّلنـ َ َ َ ْ ُ ُ َ ُ َ َ َ ُ ُ َ َ َ ُ ُ‬ ‫ور ِهـ ْـم‬ ‫ِ‬ ‫ـاس ْو َل تكتمونــه فنبــذوه وراء ظه ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫َ ْ‬ ‫اشـ َـت َر ْوا بـ ِـه َث َم ًنــا َق ِليـ ًـا َفب ْئـ َ‬ ‫ـس َمــا َيشــت ُرون} [آل عم ـران‪.]١٨٧ :‬‬ ‫و‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫زانــاى خ ـراپ ناپاك ـه‌ به‌رامب ـه‌ر به‌ئاينــى هللا و كافــره‌ ب ـه‌ نيعم ـه‌ت و‬ ‫به‌خش�شــى زانســت و هــۆكاره‌ بــۆ گومڕاكردنــى خه‌ڵكــى‪ ،‬له‌ب ـه‌ر ئه‌وه‌ي ـه‌‬ ‫هللا نه‌فرينــى لێكــردوون‪ ،‬وه‌ نه‌فرينــى خه‌ڵكــى له‌س ـه‌ر دانــاون؛ له‌ب ـه‌ر‬ ‫‌ى ڕاســتى ْ لێيــان‪ْ ،‬هللا تعالــى‬ ‫ـاردنه َ‌وه َ ْ‬ ‫فێڵكردنيــان ل ـه‌ َّخ َّه‌ڵكــىَ َب ـ ْه‌ ُ ُ شـ َ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ّ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫ٰ‬ ‫ن‬ ‫ـات والهــدى ِمــن‬ ‫ده‌فه‌رمووێــت‪{ِ :‬إن الذيــن يكتمــو مــا أنزلنــا مــن البينـ‬ ‫ِ ْ َ ُ َٰ َ َ ْ َ ُ ُ ُ ِ َّ ُ ْ ِ ِ َّ‬ ‫َ‬ ‫َ ْ َ َ َّ َّ ُ َّ‬ ‫الل َو َيل َع ُن ُهـ ُـم الل ِع ُنــون} [آل‬ ‫ـاب أول ِئــك يلعنهــم‬ ‫ـاس ِفــي ال ِكتـ ِ‬ ‫بعـ ِـد مــا بينــاه ِللنـ ِ‬ ‫عم ـران‪.]159 :‬‬ ‫وه‌ گه‌وره‌تريــن شــت كــه زانــا خراپ ـه‌كان شــاردويانه‌ته‌وه‌ له‌خه‌ڵكــى‪،‬‬ ‫ڕونكردن ـه‌وه‌ى حاڵــى تاغوت ـه‌كان و حوكمــى هللا ي ـه‌ له‌س ـه‌ريان‪ ،‬كاتێــك‬ ‫هللا فه‌رمانــى پێكردوويــن ك ـه‌ دوركه‌وين ـه‌وه‌ ل ـه‌ تاغوت ـه‌كان و كوفركــردن‬ ‫پێيــان‪ ،‬و ئ ـه‌وه‌ى كــردوه‌ ب ـه‌ ئه‌صلــى ته‌وحيــد و بــاوه‌ڕ‪ ،‬كاتێــك خه‌ڵــك‬ ‫زاناكانيــان بينــى به‌ئاشــكرا ماســتاو ده‌كـه‌ن بــۆ ده‌سـه‌اڵتداره‌ تاغوتـه‌كان‬ ‫و بێده‌نــگ ده‌بــن ل ـه‌ شــيرك و خراپه‌يــان‪( ،‬به‌ڵكــو فتــواده‌ده‌ن ب ـه‌ جائيــز‬ ‫بوونــى شــيركيان ب ـه‌ مه‌به‌ســتى به‌رژه‌وه‌نــدى)‪ ،‬زۆربه‌يــان بــاوه‌ڕ ده‌هێنــن‬ ‫بـه‌ تاغوتـه‌كان‪ ،‬و دۆســتايه‌تيان ده‌كـه‌ن‪ ،‬و ده‌چنـه‌ سـه‌ر ئاينيــان‪ ،‬به‌ڵكــو‬ ‫بــون بـه‌ سـه‌ربازيان‪ ،‬وه‌ هــۆكارى ئـه‌م موڕته‌دديـه‌ بريتيـه‌ لـه‌ شــاردنه‌وه‌ى‬ ‫وتار‬

‫‪20‬‬

‫ده‌ق ـه‌ ش ـه‌رعيه‌كان‪ ،‬و گۆڕينيــان ل ـه‌ مانــا ڕاســته‌كه‌ى بــۆ مانايه‌ ـكـى پــوچ‪،‬‬ ‫ُ َ َْ‬ ‫ه ـه‌روه‌ك هللا تعالــى با�ســى جوله‌ك ـه‌كان ده‌كات‪{ُ :‬ي َح ّ ِرفــون الك ِلـ َـم َعـ ْـن‬ ‫ََ‬ ‫اض ِعـ ِـه} [النســاء‪.]٤٦ :‬‬ ‫مو ِ‬ ‫پاشــان ئ ـه‌م گۆڕيــن و ته‌ئويل ـه‌ پوچان ـه‌ ده‌ده‌ن ـه‌ پــاڵ هللا‪ ،‬ئ ـه‌وان‬ ‫مانــا ڕاســته‌كه‌ى ده‌گــۆڕن بــۆ مانايه‌ ـكـى پــوچ و وا له‌خه‌ڵــك ده‌گه‌يه‌نــن‬ ‫كــه ئ ـه‌وه‌ مه‌به‌ســتى هللا ي ـه‌‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ش ب ـه‌ البردنــى مانــا ڕاســتيه‌كه‌ى‪ ،‬و‬ ‫چه‌ســپاندنى مانايه‌ ـكـى پــوچ‪ ،‬پێشــينيان جوله‌كه‌ي ـه‌ ك ـه‌ ڕاهاتبــوون‬ ‫گۆڕانــكارى ل ـه‌ ده‌ق َه‌كانــى هللا تعالــى‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك ده‌فه‌رمووێــت‪:‬‬ ‫له‌س ـه‌ر‬ ‫وه مـ َـن ْالك َ‬ ‫َ{وإ َّن م ْن ُهـ ْـم َل َفر ًيقــا َي ْلـ ُـو َ‬ ‫ون أ ْلسـ َـن َت ُه ْم ب ْالك َتــاب ل َت ْح َسـ ُـب ُ‬ ‫ـاب‬ ‫ـ‬ ‫ت‬ ‫َ َ ِ ُ ِ َ َ ْ ِ َ َ َ ُ ُ َ ِ ُ َ ِْ ِ ْ ِ َّ ِ َ َ ُ َ ِ ْ ْ ِ َّ ِ‬ ‫الل‬ ‫الل ومــا هــو ِمــن ِعنـ ِـد ِ‬ ‫ـاب ْ َويقولــون هــو ِ َمــن ِ َعنـ ِـد ِ‬ ‫ـن ال ِكتـَّ ِ‬ ‫َو َمـ ُـا ُهــو َ ِمـ َ َ‬ ‫الل الكـ ِـذ َب َو ُهـ ْـم َي ْعل ُمــون} [آل عم ـران‪.]78 :‬‬ ‫ـى‬ ‫ـ‬ ‫ل‬ ‫ويقولــون ع‬ ‫ِ‬

‫يه‌كێك له‌ “زاناكانى” تاغوت چاوه‌ڕێى سه‌ربڕينى ده‌كات‬

‫ ‬

‫ح ـه‌ق له‌الي ـه‌ن زانــا خراپ ـه‌كان و گۆڕينــى ح ـه‌ق ب ـه‌ باتــڵ‪.‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ى س ـه‌يرى دورگ ـه‌ى ع ـه‌ڕه‌ب بــكات به‌نمون ـه‌ ده‌بينێــت ك ـه‌‬ ‫ئــال س ـه‌لول ناتوانــن زۆر ل ـه‌ شــيرك و خراپه‌كانيــان ئاشــكرا بك ـه‌ن‪،‬‬ ‫ئ ـه‌م خه‌ڵكان ـه‌ى ك ـه‌ دوايــان كه‌وتــوون و موڕت ـه‌دد بونه‌ت ـه‌وه‌ هه‌مــووى‬ ‫به‌هــۆى ده‌ســته‌ى گ ـه‌وره‌ به‌كرێگي ـراوه‌كان (هيئــة كبــار العمــاء) و‬ ‫ئيبــن بــاز و ئيبــن عوثه‌يميــن و ف ـه‌وزان و ال شــێخه‌كانى س ـه‌رده‌م و‬ ‫هاوشــێوه‌كانيانه‌‪ ...‬ئـه‌وه‌ش به‌هــۆى شــاردنه‌وه‌ى حـه‌ق له‌اليـه‌ن ئه‌وانـه‌و ‌ه‬ ‫و ڕون نه‌كردن ـه‌وه‌ى حه‌ق ـه‌ بــۆ خه‌ڵكــى‪ ،‬گومڕابــوون‪ ،‬و موڕته‌ددبــوون‪،‬‬ ‫ك ـه‌ به‌�شــى خۆيــان وه‌رده‌گــرن ل ـه‌م تاوان ـه‌ ك ـه‌ خه‌ڵــك شــوێنيان كه‌وتــوه‌‪،‬‬ ‫و گومانيــان وابــوو ك ـه‌ ئ ـه‌وان پێش ـه‌وا ش ـه‌رعيه‌كانيانن!‬ ‫حوكمــى بۆن ـه‌ ته‌شــريعيه‌كانى تاغوت ـه‌كان و حوكمــى دامه‌زراندنــى‬ ‫بنك ـه‌ بــۆ خــاچ په‌رســتان ل ـه‌ شــاره‌كانيان و ب ـه‌ڕه‌واج كردنــى ڕيبــا (ســو)‬ ‫يــان شــارده‌وه‌ له‌خه‌ڵكــى‪ ...‬زۆرب ـه‌ى خه‌ڵكــى هه‌ڵخه‌ڵه‌تــان پێيان ـه‌وه‌‪ ،‬و‬ ‫گومڕابــوون و موڕته‌ددبون ـه‌وه‌‪ ،‬و تاوانــى ئ ـه‌م خه‌ڵكه‌يــان كه‌وت ـه‌ س ـه‌ر‬ ‫كـه‌ شــوێنيان كه‌وتــوون‪ ،‬بــێ ئـه‌وه‌ى كـه‌ لـه‌ تاوانــى شــوێنكه‌وتوانيان كـه‌م‬ ‫بكه‌ن ـه‌وه‌‪.‬‬ ‫وه‌ هه‌مــان حاڵ ـه‌ت ل ـه‌ ميســڕ هــۆى گومڕابوونــى خه‌ڵكــى و‬ ‫شــوێنكه‌وتنيان بـه‌دواى حوســنى موبــاڕه‌ك و سي�ســى شــێخى ئه‌زهـه‌ڕ بــوو‬ ‫ك ـه‌ پێــى ده‌ڵێــن «الســلفية»‪ ،‬به‌هه‌مــان شــێوه‌ هــۆكارى به‌شــدارى كردنــى‬ ‫خه‌ڵكــى ل ـه‌ شــيركى په‌رله‌مــان و هه‌ڵب ـژاردن بريتيــى بــوو ل ـه‌ تاغوته‌كانــى‬ ‫ئيخوان ـه‌ موڕت ـه‌دده‌كان و حيزبــى گومڕايــى (حــزب النــور)‪ ،‬ئ ـه‌م نمونان ـه‌‬ ‫ل ـه‌ هه‌مــوو واڵتــان ده‌بينيــن‪.‬‬ ‫دووه‌م‪ :‬گۆڕين و الركردنه‌وه‌ له‌ شـه‌رع‪:‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ ئاكاره‌كانــى زانــا خراپ ـه‌كان ئ ـه‌وان ش ـه‌رعى هللا ده‌گــۆڕن و الرى‬ ‫ده‌كه‌ن ـه‌و ‪-‬ئه‌گ ـه‌ر نه‌يانتوانــى بيشــارنه‌وه‌‪ -‬ب ـه‌ ته‌ئويل ـه‌ خراپه‌كانيــان بــۆ‬ ‫‪21‬‬

‫ده‌ق ـه‌ ش ـه‌رعيه‌كان ك ـه‌ فه‌رمــان ب ـه‌ جيهــاد ده‌ك ـه‌ن زانــا خراپ ـه‌كان‬ ‫ماناكه‌يــان ل ـه‌ جه‌نگ ـه‌وه‌ گــۆڕى بــۆ مانــاى تــر‪ ،‬بــۆ ئ ـه‌وه‌ى خه‌ڵــك‬ ‫دوركه‌وێت ـه‌وه‌ ل ـه‌ كوشــتارى كافــر و موڕت ـه‌ددان‪ ،‬له‌س ـه‌ره‌وه‌ى‬ ‫ئه‌وانه‌ش ـه‌وه‌ بيدعه‌يــان كــرد ل ـه‌ گۆڕينــى مانــاى جيهــاد بــۆ ماناي ـه‌ك‬ ‫ك ـه‌ هللا به‌ڵگ ـه‌ى دانه‌به‌زانــدوه‌ له‌س ـه‌رى‪ ،‬به‌ڵكــو پێچه‌وان ـه‌ى ڕاســتى‬ ‫جيهــاده‌‪ ،‬وه‌ك ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ پێيــان واي ـه‌ جيهــاد بريتي ـه‌ ل ـه‌ په‌يوه‌نديكردنــى‬ ‫خه‌ڵكــى ب ـه‌ ســوپا تاغوتي ـه‌كان‪ ،‬و چــون بــۆ ديموكڕا�ســى شــيركى بــۆ‬ ‫ڕكابه‌رايه‌تــى عه‌ملانيـه‌كان كـه‌ هـه‌ردووال بـه‌ژدار ده‌بــن لـه‌ حوكــم و دانانــى‬ ‫ياســا‪ ،‬و جگـه‌ له‌وانـه‌ش لـه‌و كارانـه‌ى كـه‌ مــرۆڤ پێــى موڕتـه‌دد ده‌بێتـه‌و ‌ه‬ ‫ك ـه‌ ئ ـه‌و نه‌فــره‌ت لێكراوان ـه‌ ده‌يانه‌وێــت ئ ـه‌و شــتانه‌ بلكێنــن ب ـه‌ لوتك ـه‌ى‬ ‫ه ـه‌ره‌ ب ـه‌رزى ئيســام‪.‬‬ ‫به‌هه‌مــان شــێوه‌ ده‌ق ـه‌ ش ـه‌رعيه‌كان ده‌گــۆڕن ك ـه‌ فه‌رمانــى ب ـه‌‬ ‫ئاشــكراكردنى ح ـه‌ق كــردوه‌‪ ،‬زانــا خراپ ـه‌كان هه‌وڵــى په‌كخســتنى ده‌ده‌ن‬ ‫و كارى پێناكـه‌ن پێيــان وايـه‌ كـه‌ هللا فه‌رما َنــى كــردوه‌ َ بـه‌ ئاشــك َرا نه‌كردنــى‬ ‫ُْ‬ ‫َّ ُ َ‬ ‫ُ‬ ‫الت ْهلكـ ِـة}‬ ‫ح ـه‌ق! ئ ـه‌م ئايه‌ت ـه‌ ده‌ك ـه‌ن ب ـه‌ به‌ڵگ ـه‌‪{َ :‬ول تل ُقــوا ِبأ ْي ِديكـ ْـم ِإلــى‬ ‫[البقــرة‪.]195 :‬‬ ‫له‌كاتێكــدا ك ـه‌ مه‌به‌ســت ل ـه‌ ته‌هلوك ـه‌ و له‌ناوچــون بريتي ـه‌ ل ـه‌‬ ‫وازهێنــان ل ـه‌ جيهــاد‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك هاوه‌ڵــى به‌ڕێــز ابــو ايــوب ئه‌نصــارى ‪-‬هللا‬ ‫لێــى ڕازى بێــت‪ -‬ڕونــى كردۆت ـه‌وه‌ كاتێــك گوتــى‪« :‬فاإللقــاء باأليــدي إلــى‬ ‫التهلكــة‪ :‬بريتيـه‌ لـه‌وه‌ى بيرمــان الى ســامان و به‌رژه‌وه‌نديمــان بيــت و واز‬ ‫ل ـه‌ جيهــاد بهێنيــن « [أبــو داود گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌]‪.‬‬ ‫پيســتر نيه‌ له‌ زاناى خراپ و داپۆشــينه‌كانيان له‌سـه‌ر حه‌ق!‬ ‫ســێيه‌م‪ :‬ڕێگرتــن له‌ڕێــگاى هللا‪:‬‬ ‫زانــاى خـراپ بـه‌ گرتنــى ڕێــگاى گومڕايــى و خراپـه‌ زۆر ســورن له‌سـه‌ر‬ ‫ڕێگرتــن ل ـه‌ ح ـه‌ق‪ ،‬كاتێــك ده‌ترســن ك ـه‌ كرداره‌كانيــان گوته‌كانيــان‬ ‫به‌درۆبخه‌نـه‌وه‌ كاتێــك كـه‌ ڕاســتى بــۆ خه‌ڵكــى ڕون ده‌بێتـه‌وه‌ بــێ گۆڕيــن و‬ ‫درۆ‪ ،‬هه‌وڵى الركردنه‌وه‌ى ده‌ده‌ن بۆ ئه‌وه‌ى فه‌رمانه‌كه‌ له‌گه‌ڵ ئاره‌زوى‬ ‫خۆيــان بگونجێــت‪ ،‬بۆيـه‌ ده‌بينــى كـه‌ ڕێگــرى‌ جيهــاد لـه‌ گه‌نجـه‌كان ده‌كـه‌ن‬ ‫له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى خــۆى ڕۆچــووه‌ ل ـه‌ دونيــا و تو�شــى ب ـه‌اڵى دانيشــتن بــوه‌‪،‬‬ ‫وه‌ له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ ده‌ترســێت ح ـه‌ق بڵێــت ده‌بينــى ك ـه‌وا ح ـه‌ق ده‌گۆڕێــت ب ـه‌‬ ‫ناح ـه‌ق وه‌ ئ ـه‌وه‌ ده‌كات ب ـه‌ بنه‌ڕه‌تــى بانگ ـه‌وازى؛ وه‌ خــۆى واده‌رده‌خــات‬ ‫كـه‌ ئـه‌و هـه‌ر خــۆى دانــا و زانايـه‌‪.‬‬ ‫ئه‌وان ـه‌ ح ـه‌ق بێــژ نه‌بوون ـه‌‪ ،‬وه‌ نه‌شــيان شــاردۆته‌وه‌ ب ـه‌س‪ ،‬به‌ڵكــو‬ ‫گۆڕيويانـه‌‪ ،‬فێڵيــان كــردوه‌ و درۆيــان كــردوه‌ له‌سـه‌رى‪ ،‬قسـه‌يان له‌سـه‌ر‬

‫هللا كــردوه‌ بــێ زانســت بــۆ ئـه‌وه‌ى ڕێگــر بــن لـه‌ ڕێــگاى هللا هـه‌روه‌ك چـَـۆن‬ ‫مووێــت‪{َ :‬يــا أ ُّي َهــا‬ ‫كردويان ـه‌‪ ،‬هللا‬ ‫ئ َّه‌حبــار َ و ڕوهبان ـه‬ ‫تعالــى َد َ ْه ُ‌ف ُه‌ر َ َ‬ ‫‌كان َ ْ َ‬ ‫َ‬ ‫َّ‬ ‫ْ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫َ‬ ‫ً‬ ‫ُّ‬ ‫ـاس‬ ‫ال ْ ِذيـ َـن آ َم ُنــوا ِإ َّن ك ِثيــرا ِمــن الحبـ ِـار َّ و‬ ‫الره َبـ ْ ُِ‬ ‫ـان ليَأكلـ َّـو َن َأمـ َـو ْال َّالنَـ َ َ ِ‬ ‫ََ ُ َ‬ ‫َّ‬ ‫َ‬ ‫الل َوال ِذيـ َـن َيك ِنــزون الذهــب وال ِفضــة ول‬ ‫صـ ُّـدون َعـ ْـن َســبيل‬ ‫اطـ ِـل وي‬ ‫ِب ْالب ُ ِ‬ ‫َّ َ َ ِ ّ ِ ْ ُ ْ ِ َ َ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫اب أ ِليـ ٍـم} [التوبــة‪.]٣٤ :‬‬ ‫ين ِفقون َهــا ِفــي سـ ِـب ِيل ِ‬ ‫الل فب ِشــرهم ِبعــذ ٍ‬ ‫چــواره‌م‪ :‬خۆشويســتنى زۆر بــۆ دونيــا‬ ‫ئ ـه‌م زانــا خراپان ـه‌ په‌نايــان نه‌بــردوه‌ بــۆ شــاردنه‌وه‌ى ح ـه‌ق و‬ ‫گۆڕينــى ته‌نهــا له‌ب ـه‌ر خۆشه‌ويســتنى دونيــا نه‌بێــت‪ ،‬ك ـه‌س په‌يوه‌ســت‬ ‫ناك ـه‌ن و ڕێگــرى له‌ك ـه‌س ناك ـه‌ن له‌س ـه‌ر نيفــاق و درۆ و كوفــر‪،‬‬ ‫به‌ڵكــو ســوربونيانه‌ له‌س ـه‌ر كاريــان الى تاغوت ـه‌كان و موچ ـه‌ى زۆر‌‪،‬‬ ‫وه‌ هه‌ندێكيــان ســوربوون له‌س ـه‌ر خــۆ ده‌رخســتن و نزيــك بوون ـه‌وه‌ ل ـه‌‬ ‫تاغوت ـه‌كان هانده‌ريان ـه‌‪ ،‬وه‌ هه‌ندێكيــان هه‌ڵخه‌ڵه‌تــاون ب ـه‌ ده‌رچوونيــان‬ ‫له‌س ـه‌ر شاش ـه‌كان و ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ پێــى ده‌ده‌ن! خۆبه‌گه‌وره‌زانيــن و‬ ‫ناوبانــگ حـه‌ق بێــژى قــورس كــردوه‌ له‌سـه‌ريان‪ ،‬پێداگريــان كــرد له‌سـه‌ر‬ ‫شــاردنه‌وه‌ى ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ هللا دايبه‌زانــدوه‌ ‪-‬ئ ـه‌و شــتانه‌ى ك ـه‌ تاغوت ـه‌كان‬ ‫نايانه‌وێــت ئاشــكرا َّبكرێــن‪ -‬له‌به‌رامب ـه َ‌ر به‌هايه‌ ـكـى ك ـ ْه‌م‪ ،‬وه‌ هللا تعالــى‬ ‫الل مـ َـن الك َتــاب َو َي ْشـ َـت ُر َ‬ ‫ده‌فه‌رمووێــت‪{ :‬إ َّن الذيـ َـن َي ْك ُت ُمــو َن َمــا أ ْنـ َـز َل َّ ُ‬ ‫ون‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫َ‬ ‫بــه َث َم ًنــا َقليـ ًـا ُأ َ ِولئـ َـك َمــا َي ْأ ُك ُلــو َن فــي ُب ُطونهـ ْـم إ َّل َّ‬ ‫النـ َـار َول ُي َك ّل ُم ُهـ ُـم َّ ُ‬ ‫الل َيـ ْـو َم‬ ‫ِ‬ ‫ِ ْ ِ َ َ َِ َ ُ َ ّ ِ ْ َ َ ْ َ َ ِ ٌ َ ِ ِ ِ‬ ‫اب أ ِليـ ٌـم} [البقــرة‪.]١٧٤ :‬‬ ‫ال ِقيامـ ِـة ول يز ِك ِيهــم ول ُهــم عــذ‬ ‫َ ْ َ َ َ َّ ُ َ َ َّ َ ُ ُ ْ َ َ َ‬ ‫ـاب ل ُت َب ِّي ُن َّنـ ُـه‬ ‫وه‌ َده‌فه‌رمووێــت‪{ :‬وِإذ أخــذ الل ِميثــاق ال ِذيــن أوتــوا ال ِكتـ‬ ‫َّ َ َ ْ ُ ُ َ ُ َ َ َ ُ ُ َ َر َ ُ ُ ور ْ َ ْ‬ ‫اشـ َـت َر ْوا بـ ِـه َث َم ًنــا َق ِليـ ًـا َفب ْئـ َ‬ ‫للنـ‬ ‫ـس‬ ‫ـاس ول تكتمونــه فنبــذوه و اء ظه ِ ِهــم و‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫َِ َ ْ ِ َ‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫ما يشــترون} [آل عمران‪.]١٨٧ :‬‬

‫ل ـه‌ موجاهيــده‌وه‌ گوتويه‌تــى‪« :‬نمون ـه‌ى ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ په‌رتــوك‬ ‫ده‌خوێنێــت و كارى پێنــاكات» [تفســير الطبــري]‪.‬‬

‫وه‌ ئيبــن و قه‌يــم ده‌فه‌رمووێــت‪« :‬هه‌ركه‌ســێك ل ـه‌ ئه‌هلــى زانســت‬ ‫كاريگ ـه‌ر بــوو ب ـه‌ دونيــا و هاوڕێيه‌تــى كــرد پێويســته‌ ك ـه‌ شــتانێك بڵێــت‬ ‫له‌س ـه‌ر هللا ب ـه‌ پێچه‌وان ـه‌ى ح ـه‌ق « [الفوائــد]‪.‬‬

‫وه‌ قورتوبــى ده‌ڵێــت‪« :‬وه‌ ئ ـه‌وه‌ نمونه‌يه‌ك ـه‌ له‌س ـه‌ر ووت ـه‌ى زۆرب ـه‌ى‬ ‫ئه‌هلــى زانســتى ته‌ئويــل بــۆ ئه‌وان ـه‌ى ك ـه‌ قورئانيــان پێــدراوه‌ و كارى‬ ‫پێناك ـه‌ن» [تفســير القرطبــي]‪ ،‬نمونه‌يــان زۆره‌ ل ـه‌م س ـه‌رده‌مه‌دا‪.‬‬

‫پێنج ـه‌م‪ :‬كاريگه‌ربــوون ب ـه‌ ترســاندن و هه‌ڕه‌ش ـه‌كردن و الدان ل ـه‌‬ ‫ح ـه‌ق به‌هۆي ـه‌وه‌‬ ‫ئ ـه‌وه‌ به‌هه‌مــان شــێوه‌ ل ـه‌ ئــاكارى زانــا خراپه‌كان ـه‌‪ :‬گه‌ڕان ـه‌وه‌ ل ـ ‌ه‬ ‫ح ـه‌ق دواى دڵنيابــوون لێــى و نيشــاندانى پوچــى وه‌ك ملك ـه‌چ بــوون بــۆ‬ ‫ئاره‌زوه‌كانــى تاغوتـه‌كان بــۆ ئـه‌وه‌ى دونيايــان پێبــده‌ن‪ ،‬چ ســته‌مێك لـه‌وه‌‬ ‫گه‌وره‌تــره‌! و چ ناپاكي ـه‌ك ل ـه‌وه‌ توندتــره‌!‬

‫كۆتايى‪:‬‬ ‫ئـه‌وه‌ هه‌ندێكـه‌ لـه‌ ئاكاره‌كانــى زانــا خراپـه‌كان كـه‌ هللا ڕونــى كردۆتـه‌وه‌‬ ‫و ئابــڕوى بــردوون‪ ،‬وه‌ با�ســى كــردوون تــا به‌نده‌كانــى لێيــان دوركه‌ونـه‌وه‌‪،‬‬ ‫و گوێيــان بــۆ نه‌گــرن‪ ،‬و لێيــان وه‌رنه‌گــرن‪ ،‬وه‌ ده‌بينيــن ك ـه‌ هللا با�ســى‬ ‫ئاكاره‌كانيانــى كــردون‌ و نــاوى نه‌هێنــاون بـه‌ زانــا له‌گـه‌ڵ ئـه‌وه‌ى كـه‌ شــاره‌زا‬ ‫بــوون ب ـه‌ حوكمه‌كانــى هللا‪ ،‬ب ـه‌اڵم كاتێــك ك ـه‌ ترســيان نه‌مــا ل ـه‌ هللا‪ ،‬و‬ ‫وازيــان هێنــا ل ـه‌ كــردار ب ـه‌وه‌ى ك ـه‌ ده‌يانزانــى‪ ،‬زانســته‌كه‌يان ســودى‬ ‫پێنه‌گه‌يانــدن‪ ،‬به‌ڵكــو هۆكارێــك بــو بــۆ نه‌فريــن لێكردنيــان ل ـه‌ دونيــا و‬ ‫دواڕۆژ‪ ،‬وه‌ باســكردنيان ب ـه‌ خراپتريــن بــاس‪ ،‬و چوونيــان بــۆ دۆزه‌خ‪،‬‬ ‫به‌ڵكــو هللا شــوێنكه‌وتوه‌كانى ئه‌حبــاڕ و ڕوهبان ـه‌كان ‪-‬ك ـه‌ پێشــينه‌ى‬ ‫زانــا خراپ ـه‌كان و ئه‌وان ـه‌ن ك ـه‌ اليــان داوه‌ ل ـه‌ ئاينيــان‪ -‬و گوێڕايه‌ڵيــان ل ـه‌‬ ‫ـان دانــاوه‌ و لـه‌ ئايــن د َه‌ريــان ده‌كات‪،‬‬ ‫كوفره‌كانيانيــان بـه‌ شــيركى گه‬ ‫‌ور ُه‌يـ َ‬ ‫َ‬ ‫َّ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫ُ‬ ‫ُ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ً‬ ‫ّ‬ ‫ْ‬ ‫ْ‬ ‫ُ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫ه ـه‌روه‌ك هللا فه‌رموويه‌تــى‪{ُ :‬اتخــذوا أحبارهــم ٰورهبانهــم أربابـ ٰـا ِمــن دو ِن‬ ‫َ‬ ‫َّ َ َّ‬ ‫َّ‬ ‫َّ‬ ‫الل َو ْالَسـ َ‬ ‫ـيح ْابـ َـن َم ْرَيـ َـم َو َمــا أ ِمـ ُـروا ِإل ِل َي ْع ُبـ ُـدوا ِإل ًهــا َو ِاحـ ًـدا ل ِإلـ َـه ِإل ُهـ َـو‬ ‫ُ ِ ْ َ َ ُ ِ َ َّ ُ ْ ُ نَ‬ ‫ســبحانه عمــا يشـ ِـركو } [التوبــة‪.]31 :‬‬

‫ه ـه‌روه‌ك ل ـه‌ چيڕۆ ـكـى به‌لعامــى كــوڕى باعــورا داهاتــووه‌ ك ـه‌ پياوێــك‬ ‫بــوو ل ـه‌ شــارى جه‌باريــن‪ ،‬ئه‌گ ـه‌ر زانــا خراپه‌كانــى ئ ـه‌م س ـه‌رده‌م ‌ه‬ ‫كۆبكه‌يت ـه‌وه‌ زانســته‌كه‌يان نــاگات ب ـه‌ ي ـه‌ك ب ـه‌ش ل ـه‌ ده‌به‌�شــى زانســتى‬ ‫به‌لعــام‪ ،‬كاتێــك ئيبــن عه‌بــاس ‪-‬هللا لێــى ڕازى بــێ‪ -‬گوتــى‪« :‬به‌لعــام نــاوى‬ ‫گ ـه‌وره‌ى هللا ى ده‌زانــى» [تفســير ابــن أبــي حاتــم]‪.‬‬ ‫وه‌ك ئاماژه‌ي ـه‌ك بــۆ ب ـه‌رزى پله‌ك ـه‌ى ل ـه‌ زانســت‪ ،‬وه‌ هه‌ندێــك ل ـ ‌ه‬ ‫پێشــين گوتويان ـه‌‪« :‬ك ـه‌ دوعــاى گيرابــووه‌‪ ،‬و له‌كاتــى ناخۆ�شــى ئه‌ويــان ب ـه‌‬ ‫پێــش خۆيــان ده‌دا‪ ،‬وه‌ لـه‌ زاناكانــى نـه‌وه‌ى ئيسـڕائيل بــوو» [رواه ابــن أبــي‬ ‫حاتــم عــن مالــك بــن دينــار]‪.‬‬ ‫وه‌ له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ كاتێك الى دا له‌ ڕێباز‪ ،‬و الى دا له‌ حه‌ق‪ ،‬به‌سه‌گ‬ ‫چوێندرا!‬

‫به‌سـه‌رمان له‌ناومــان ده‌بــات‪ ،‬داوا لـه‌ هللا بكـه‌ كـه‌ موســا و ئه‌وانـه‌ى كـ ‌ه‬ ‫له‌گه‌ڵيــن لێمانيــان دوربخاتـه‌وه‌«؛ گوتــى‪« :‬ئه‌گـه‌ر مــن دوعــام لـه‌ موســا و‬ ‫ئه‌وان ـه‌ى ك ـه‌ له‌گه‌ڵيه‌تــى كــرد ئ ـه‌وه‌ دونيــا و دواڕۆژم ده‌ڕوا»‪ ،‬ب ـه‌رده‌وام‬ ‫مــاوه‌ تــا دوعــاى لێكــردن‪ ،‬هه‌ڵگ ـه‌ڕاوه‌ له‌س ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ له‌س ـه‌رى بــوو‬ ‫[رواه ابــن أبــي حاتــم عــن ابــن عبــاس]‪.‬‬ ‫ْ َ َ َ َّ َ َ َ‬ ‫َ ْ ََ‬ ‫َهللا تعالــى ده‌ف َه‌رموێــت‪{َ :‬واتـ ُـل َعل ْي ِهـ ْـم ن َبــأ َالـ ِـذي آت ْي َ َنـ ُـاه آ َيا ِت َنــا فان َ َســلخ‬ ‫ْ َ‬ ‫َْ‬ ‫ْ َ َ ْ َ َ ُ َّ‬ ‫ان َفـ َـك َ‬ ‫الشـ ْـيط ُ‬ ‫ان ِمـ َـن ُالغ ِاويـ َـن * ْ َولـ ْ ْـو ِشــئ َنا ل َرف ْع َنـ ُـاه َ ِب َهــا َو ْل ِك َّنـ ُـه‬ ‫َ ِم ْنهـ َـا َفأ َتبعـ ْـه َ‬ ‫َ َ َ َ َ‬ ‫ْ‬ ‫َ‬ ‫الرْ‬ ‫ض َو َّات َبـ َـع َهـ َـو ُاه ف َمثلـ ُـه ك َمثـ ِـل الكلـ ِـب ِإ ْن ت ْح ِمـ ْـل َعل ْيـ ِـه َيل َهــث‬ ‫َأ ْخ َلـ ْ ُـد ْ ِإلـ ُـى َ ْ َ ْ ِ‬ ‫أو تتركــه يلهــث} [األعـراف‪.]176-175 :‬‬ ‫وه‌ مالــك كــوڕى دينــار گوتويه‌تــى‪« :‬موســا به‌لعامــى نــارد بــۆ پادشــاى‬ ‫مه‌دي ـه‌ن بــۆ ئ ـه‌وه‌ى بانگ ـه‌وازى بــكات بــۆالى هللا‪ ،‬ئ ـه‌و بڕێــك پــاره‌ى بــۆ‬ ‫بڕي ـه‌وه‌‪ ،‬و به‌لعــام شــوێن ئاينــى ئ ـه‌و ك ـه‌وت و وازى ل ـه‌ ئاينــى موســا هێنــا‬ ‫بۆي ـه‌ ئ ـه‌م ئايه‌ت ـه‌ داب ـه‌زى» [تفســير ابــن أبــي حاتــم]‪.‬‬ ‫َ ْ َ َ َ ْ َْ‬ ‫ض َو َّات َبـ َـع َهـ َـو ُاه}‪ ،‬ڕوى كــرد ل ـه‌ دونيــا و‬ ‫به‌لعــام {أخلــد ِإلــى الر ِ‬ ‫خۆشــيه‌كانى‪ ،‬و پشــتى كــرد ل ـه‌ ئايه‌ته‌كانــى هللا‪ ،‬تــا زاڵ بــوو له‌س ـه‌رى‬ ‫وه‌ك س ـه‌گێك زمانــى ب ـه‌ده‌ره‌وه‌ بێــت به‌به‌رده‌وامــى‪.‬‬

‫هيــچ كه‌ســێك‌ بيانــوى ني ـه‌ به‌كوفركردنــى ب ـه‌ شــوێنكه‌وتن و الســايى‬ ‫كردنـه‌وه‌ى زاناكانــى تاغــوت‪ ،‬به‌ڵكــو له‌سـه‌ر هه‌مــوو مرۆڤێــك واجبـه‌ كـ ‌ه‬ ‫هه‌وڵبــدات بــۆ حـه‌ق و كــردارى پێبــكات‪ ،‬والحمــد هلل رب العامليــن‪.‬‬

‫وه‌ كاتێــك موســا س ـه‌المى له‌س ـه‌ر داب ـه‌زى بــۆ جه‌باريــن‪ ،‬گه‌له‌ك ـ ‌ه‬ ‫هاتــن بــۆ الى به‌لعامــى ئامــۆزاى موســا و گوتيــان‪« :‬به‌ڕاســتى موســا‬ ‫پياوێكــى نوێي ـه‌‪ ،‬و س ـه‌ربازێكى زۆرى له‌گه‌ڵ ـه‌‪ ،‬وه‌ ئه‌گ ـه‌ر س ـه‌ركه‌وت‬ ‫وتار‬

‫‪22‬‬

23

‫عبــد هللا كوڕى ياسين‬ ‫نوێكه‌ره‌وه‌ى شه‌ريعه‌ت له‌ خاكى بيابان‬ ‫لـه‌ ڕێبازه‌كانــى هللا ‪-‬عــز وجــل‪ -‬لـه‌ دروســتكراوه‌كانى هه‌ركاتێــك ئـه‌وان‬ ‫كه‌وتن ـ ‌ه نــاو گومڕايــى و خراپ ـه‌ كه‌ســێكيان بــۆ ده‌نێرێــت ك ـه‌ فه‌رمانــى‬ ‫ئاينه‌كه‌يــان بــۆ نــوێ بكات ـه‌وه‌‪ ،‬كۆمه‌ڵێــك ل ـه‌ خه‌ڵكــى دواى د ‌هك ـه‌ون و‬ ‫زۆربه‌ى پشــتى لێده‌كه‌ن و ل ‌هسـه‌ر گومڕايى ده‌مێننه‌وه‌‪ ،‬وه‌ موه‌حيده‌كان‬ ‫حاشــا له‌وان ـه‌ د ‌هك ـه‌ن ك ـه‌ پێچه‌وان ـه‌ى ڕێبــازى هللا ده‌رده‌خ ـه‌ن و‬ ‫به‌شمشــێر لێيــان ده‌ده‌ن تــا ئاينــى هللا زاڵ ده‌بێــت و ئايــن ه ‌همــووى بــۆ‬ ‫هللا ده‌بێــت‪ ،‬له‌وانـه‌ بانگخــوازى زانــاى موجاهيــد عبــدهللا‌ كــوڕى ياســينه‌‪،‬‬ ‫هللا ى لێبێــت‪.‬‬ ‫ڕه‌حمه‌تــى ‌‬ ‫چيڕۆك ‌هك ـه‌ى ده‌ســت پێــده‌كات ب ـه‌ بڕيارێــك له‌الي ـه‌ن شــێخى‬ ‫هۆز ‌هكـه‌ى كدالــة القاطنــة لـه‌ بيابانــى مه‌غريــب يه‌حيــاى كــوڕى ئيبڕاهيــم‪،‬‬ ‫ك ـه‌ ئه‌وبــوو گه‌ل ‌هك ـه‌ى ناســاند ب ـه‌ ش ـه‌ريعه‌تى هللا و ســنوره‌كانى‪ ،‬ك ـه‌‬ ‫پياوێكــى چــاك بــوو و ئاينــى خــۆش ده‌ويســت‪ ،‬ب ـه‌رده‌وام بــوو ل ـه‌ گ ـه‌ڕان‬ ‫ل ـه‌دواى ئه‌وان ـه‌ى ك ـ ‌ه له‌گه‌ڵــى ده‌رد ‌هچــوون بــۆ بانگخــوازى گه‌ل ‌هك ـه‌ى‪،‬‬ ‫زۆر لـه‌ بانگخــوازه‌كان ده‌رچونيــان بــۆ بيابــان ڕه‌ت كــرده‌وه‌ له‌بـه‌ر قور�ســى‬ ‫ڕێگاك ـه‌‪ ،‬جگ ـه‌ ل ـه‌ بانگخــواز عبــدهللا كــوڕى ياســين‪ ،‬ئ ـه‌و ئ ـه‌م كاره‌ى‬ ‫ق ‌هبــوڵ كــرد و پشــتى ب ‌هســتا ب ـه‌ هللا‪.‬‬ ‫الســاوي گوتــى‪« :‬پياوێــك خــۆى بــۆ ئ ـه‌م ڕێگاي ـه‌ ئاماد ‌هكــرد نــاوى‬ ‫عبــدهللا كــوڕى ياســين الجزو لــي بــوو‪ ،‬ل ـ ‌ه زمــان پاراوتريــن قوتابي ـه‌كان‬ ‫بــوو و ‌ه خاوه‌نــى ف ـه‌زڵ و ئايــن و وه‌رع و سياس ـه‌ت بــوو‪ ،‬به‌شــدار بــوو ل ـه‌‬ ‫زانســته‌كان‪ ،‬ده‌رچــوو بــۆ بيابــان ل ‌هگ ـه‌ڵ يه‌حيــاى كــوڕى ئيبڕاهيــم»‪ ،‬ب ـه‌م‬

‫شــێوه‌ي ‌ه كــوڕى ياســين به‌رگ ـه‌ى نامۆيــى و ڕێــگاى بيابانــى گــرت بــۆ ئ ـه‌وه‌ى‬ ‫ئايــن هه‌ڵگرێــت به‌كۆڵي ـه‌وه‌ بــۆ گه‌لێــك ك ـ ‌ه ئاينيــان لــێ ونبــوه‌‪.‬‬ ‫كاتێــك عبــد هللا كــوڕى ياســين گه‌يشــته‌ مضــارب‪ ،‬هــۆزى مه‌تون ـه‌‬ ‫پرســياريان لێكــرد ك ـه‌ بۆچــى هاتــوه‌‪ ،‬با�ســى ش ـه‌ريعه‌تى ئيســامى بۆكــردن‬ ‫و فێــرى كــردن و ســنوره‌كانى پێڕاگه‌يانــدن‪ ،‬ئيبــن ئه‌ثيــر گوتــى‪« :‬وه‌ گوتيــان‪:‬‬ ‫با�ســى ش ـه‌ريعه‌تى ئيســاممان بــۆ بك ـه‌‪ ،‬فێــرى بيرووبــاوه‌ڕى ئيســام و‬ ‫واجبه‌كانــى كــردن‪ ،‬گوتيــان‪ :‬ئ ـه‌وه‌ى باســت كــرد ل ـ ‌ه نوێــژ و زه‌كات‪ ،‬ئ ـه‌وه‌‬ ‫نزيكـه‌ و كێشـه‌ى نيـه‌‪ ،‬بـه‌اڵم ئـه‌وه‌ى كـه‌ ده‌ڵێــى‪ :‬ئـه‌وه‌ى بكــوژێ ده‌كــوژرێ‪،‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ى دزى بــكات د ‌هســتى ده‌بڕێــت‪ ،‬و ئ ـه‌وه‌ى‌ زينــا بــكات جه‌لــد ده‌كرێــت‬ ‫ياخــود ڕه‌جــم ده‌كرێــت‪ ،‬فه‌رمانێك ـه‌ پێويســتمان پێــى ني ـه‌‪ ،‬بــڕۆ بــۆ الى‬ ‫ك ‌هســانێكى تــر! ئه‌وانيــش ڕۆيشــتن»‪ ،‬ب ـه‌م شــێوه‌يه‌ ئ ـه‌م هــۆزه‌ موڕت ـه‌دده‌‬ ‫ه ـه‌ر ل ‌هس ـه‌ره‌تاوه‌ ڕێگربــوون ل ـه‌ په‌يو ‌هســت بــوون ب ‌هش ـه‌ريعه‌تى‬ ‫ئيســامى‪ ،‬كــوڕى ياســين ئامــاد ‌ه ن ‌هبــوو بمێنێت ـه‌وه‌ ل ـه‌ ناويــان ك ـه‌ ئ ـه‌وان‬ ‫په‌يو ‌هســت نه‌بــن ب ـه‌ ت ـه‌واوى ئايــن‪.‬‬ ‫كــوڕى ياســين چــوو بــۆ الى هــۆزى كدالــة ب ـه‌ هاوڕێي ‌هتــى ل ‌هگ ـه‌ڵ‬ ‫شــێخه‌كه‌ى‪ ،‬ئيبــن ئه‌ثيــر گوتــى‪« :‬كــوڕى ياســين بانگ ـه‌وازى هۆزه‌كانــى‬ ‫تــرى ده‌وروبـه‌رى كــردن بــۆ حوكمــى شـه‌ريعه‌ت‪ ،‬ه ‌هيــان بــوو وه‌اڵمــى داوه‌‪،‬‬ ‫و ه ‌هيــان بــوو پشــتى هه‌ڵكــرد»‪ ،‬پاشــان ناچــار بــوو ك ـه‌ ده‌رچێــت ل ‌هب ـه‌ر‬ ‫ئ ـه‌وه‌ى حوكمــى ش ـه‌ريعه‌تيان پێناخــۆش بــوو ملك ـه‌چ ن ‌هبــوون بــۆى‪،‬‬ ‫ئ ـه‌و كات ك ـه‌ كــوڕى ياســين هێزێكــى ن ‌هبــوو بــۆ جه‌نگيــان ويســتى بــڕوات‬ ‫بــۆ ســودان بــۆ بانگ ـه‌واز كردنيــان‪ ،‬ب ـه‌اڵم شــێخى هــۆزى كدالــة ئامــاژه‌ى‬ ‫وتار‬

‫‪24‬‬

‫‌دورگه‌يه‌كى ڕوبارى ك ‌ه ده‌گوترێت موڕابيتون لێره‌وه‌ سه‌ريان هه‌ڵداوه‬

‫پێــدا ك ـه‌ بمێنێت ـه‌وه‌ ل ـه‌ قوتابخانه‌يه‌ ـكـى به‌ناوبانــگ (ده‌گوترێــت نزيك ـه‌ ل ـ ‌ه‬ ‫ڕوبــارى س ـه‌نيگال)‪ .‬ئيبــن خ ‌هلــدون گوتــى‪« :‬پشــتى كــرده‌ خه‌ڵكــى و مــاو ‌ه‬ ‫ل ‌هشــوێنێك ل ـه‌ نزيــك ده‌ريــاى نيــل له‌الي ـه‌ك ك ـه‌ ل ـه‌ هاويــن ئاوێكــى كه‌مــى‬ ‫لێبــوو ل ـه‌ زســتانيش زۆر‪ ،‬خــوى گــرت و ڕاهــات له‌كه‌نــارى ده‌ريــا‪ ،‬چــوون‬ ‫بــۆ نــاو دارســتان و مان ـه‌و ‌ه به‌ته‌نيايــى بــۆ به‌ندايه‌تــى هللا»‪.‬‬ ‫له‌ بانگخوازيه‌وه‌ بۆ جيهاد‬ ‫هللا ويســتى وابــوو ك ـ ‌ه ئ ـه‌م بانگخــواز ‌ه ببێــت ب ـه‌ بناغه‌يه‌ ـكـى چــاك بــۆ‬ ‫دامه‌زراندنــى ئيماڕه‌تێكــى ئيســامى‪ ،‬ئيبــن خه‌لــدون گوتــى‪« :‬ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌‬ ‫چــوڕه‌ ئيمانێكــى ل ـه‌دڵ دابــوو وه‌اڵمــى بانگخوازه‌ي ‌هك ـه‌ى دان ـه‌وه‌ و هات ـه‌‬ ‫نــاو ئايــن و ب ‌هشــداربوو له‌گه‌ڵيــان‪ ،‬كاتێــك ژمار ‌هيــان بــوو ب ـه‌ ه ـه‌زار پيــاو‪،‬‬ ‫شــێخه‌كه‌يان عبــدهللا كــوڕى ياســين گوتــى‪ :‬هـه‌زار نادۆڕێــت ل ‌هبـه‌ر ك ‌همــى‪،‬‬ ‫به‌ڕاســتى ئێســتا ئاشــكراكردنى ح ـه‌ق و بانگه‌وازكــردن بــۆى ف ـه‌ڕزى‬ ‫عه‌ين ـه‌‪ ،‬ئێم ـه‌ ده‌رچوويــن بــۆ ئ ‌هم ـه‌‪ ،‬ده‌رچــن ئ ـه‌وه‌ى وه‌اڵمــى نه‌دان ـه‌وه‌ ل ـه‌‬ ‫هــۆزى ملتونــة و كدالــة بيكــوژن»‪ ،‬كــوڕى ياســين ده‌رچــوو بــۆ جيهــاد له‌ڕێــى‬ ‫هللا دژى هــۆزه‌ موڕته‌دده‌كانــى ڕێگــر ل ـ ‌ه جێبه‌جێكردنــى ش ـه‌ريعه‌تى هللا‪.‬‬ ‫وه‌ ئيبــن ئه‌ثيــر ده‌يگێڕێت ـه‌وه‌ و ده‌ڵێــت‪« :‬كــوڕى ياســين ئه‌وان ـه‌ى ك ـ ‌ه‬ ‫گوێڕاي ‌هڵــى بــوون پێــى گوتــن‪ :‬واجب ـه‌ له‌س ـه‌رتان جه‌نگــى ئه‌وان ـه‌ بك ـه‌ن‬ ‫ك ـه‌ پێچه‌وان ـه‌ى ح ـه‌ق ده‌جوڵێن ـه‌وه‌‪ ،‬خۆتــان ئاماده‌بك ـه‌ن بــۆ ج ‌هنــگ‪،‬‬ ‫ئااڵي ـه‌ك دابنێــن‪ ،‬و فه‌رمانده‌يه‌ ـكـى بــۆ پێشــنيار كــردن»‪ ،‬وه‌ ب ـه‌م كۆم ‌هڵ ـه‌‬ ‫بــاوه‌ڕداره‌ ك ‌هم ـه‌ بــوون ب ـه‌ سه‌نگه‌رنشــين ل ـه‌ بيابــان ل ـه‌ پێنــاو حوكمــى‬ ‫هللا تعالــى‪ ،‬س ـه‌الوى گوتــى‪« :‬غ ـه‌زوه‌ى هۆزه‌كانــى د ‌هكــرد تــا ه ‌همــوو خا ـكـى‬ ‫بيابانــى كۆنتــڕۆڵ كــرد و هۆزه‌كانــى ڕيســوا كــرد‪ ...‬فه‌رمان ‌هكـه‌ى باڵوبويـه‌و ‌ه‬ ‫ل ـه‌ ه ‌همــوو خا ـكـى بيابــان ل ‌هگ ـه‌ڵ ئه‌وان ـه‌ش ك ـه‌ دۆســتايه‌تيان كــرد ل ـ ‌ه‬ ‫ســودان و القبلــة و املصامــدة و ه ‌همــوو خا ـكـى مه‌غريــب‪ ،‬وه‌ هه‌ڵســا ب ـ ‌ه‬ ‫دانانــى پياوێــك ل ـه‌ هــۆزى كدالــة بانگ ـه‌وازى خه‌ڵكــى د ‌هكــرد بــۆ ڕێــگاى‬ ‫ڕاســت و حوكمــى ب ـه‌ دابه‌زێن ـراوه‌كان كــرد له‌الي ـه‌ن هللا وه‌‪ ،‬وه‌ كه‌ســێكى‬ ‫خۆب ‌هك ـه‌م زان و پشــت كــردوو بــوو ل ـه‌ دونيــا‪ ،‬نــاوى ده‌ركــرد ل ـ ‌ه جيهــان و‬ ‫ڕێــز و فه‌زڵــى ئاشــكرا بــوو بــۆ خه‌ڵكــى و چــوه‌ نــاو دڵــى خه‌ڵكــى»‪ ،‬كاتێــك‬ ‫له‌س ـه‌ره‌تاى فه‌رمان ‌هك ـه‌ خه‌ڵكــى تــوڕه‌ كــرد ل ـه‌ خــۆى ل ‌هب ـه‌ر ڕه‌زام ‌هنــدى‬ ‫‪25‬‬

‫هللا‪ ،‬هللا خه‌ڵكــى وا لێكــرد ك ـه‌ ڕازى بــن لێــى‪ ،‬و خۆشــيان بوێــت و بچن ـه‌‬ ‫ژێــر فه‌رمانه‌كانــى‪.‬‬ ‫فه‌رمانڕه‌واى كردن به‌شه‌ريعه‌ت‬ ‫كاتێــك شــێخى كدالــة كۆچــى دوايــى كــرد كــوڕى ياســين فه‌رمانده‌يه‌ ـكـى‬ ‫ل ـه‌ هــۆزى ملتونــة دانــا بــۆ س ـه‌ركردايه‌تى س ـه‌ربازى‪ ،‬س ـه‌الوى گوتــى‪:‬‬ ‫«عبــدهللا‌ كــوڕى ياســين س ـه‌ركرده‌ى هۆزه‌كانــى ل ـ ‌ه صنهاجــة كۆكــرده‌و ‌ه‬ ‫و يه‌حيــاى كــوڕى عوم ـه‌رى ملتونــى و عبــد هللا كــوڕى ياســين بــوون ب ـه‌‬ ‫فه‌رمانــده‌‪ ...‬يه‌حيــا بــوو ب ـه‌ س ـه‌ركرده‌ى جه‌نگــى‪ ،‬و عبــدهللا كــوڕى‬ ‫ياســينيش بــوو بـه‌ به‌رپر�ســى فه‌رمانــى ئايــن و حوكمه‌كانــى شـه‌رع و زه‌كات‬ ‫و ئه‌عشــارى لێوه‌رده‌گرتــن»‪.‬‬ ‫موڕابيتــون بـه‌رده‌وام بــوون لـه‌دواى فه‌رمانــده‌ سـه‌ربازي ‌ه نوێيه‌كه‌يان‬ ‫ك ـ ‌ه ئه‌ويــش له‌ژێــر فه‌رمانــى عبــدهللا كــوڕى ياســين بــوو ك ـه‌ ئاينيــان بــۆ‬ ‫خ ‌هڵــك نــوێ د ‌هكــرده‌وه‌‪.‬‬ ‫ى‬ ‫‌رو‬ ‫ل ـه‌ ســاڵى (‪ 446‬كــ) ‪-‬ه ـه ه‌ك ب ‌هكــر با�ســى ده‌كات‪ -‬كــوڕى ياســين‬ ‫غ ـه‌زوه‌ى كــرد بــۆ س ـه‌ر أودغســت (باشــورى مۆريتانيــاى ئ ‌همــڕۆ) ك ـه‌‬ ‫پێشــتر ماڵــى پاشــاى غانــا بــوو پێــش ئ ـه‌وه‌ى ببێــت ب ـه‌ موســڵمان‪ ،‬ب ‌هكــرى‬ ‫گوتــى‪« :‬ك ـه‌ تێيــدا عبــدهللا كــوڕى ياســين پياوێكــى كوشــت ل ـه‌ ع ـه‌ڕه‌ب ك ـه‌‬ ‫ل ـه‌ ئه‌هلــى ق ‌هيــره‌وان بــوو ك ـ ‌ه ناس ـرابوو ب ـه‌ وه‌رع و چاكســاز و قورئــان‬ ‫خوێنــدن و حـه‌ج كــردن كـ ‌ه پێيــان ده‌گــوت زباقــرة‪ ،‬بـه‌اڵم كوشــتى چونكــه‬ ‫له‌ژێــر فه‌رمانــى خاو ‌هنــى غانــاى [بتپه‌رســتى] وحوكم ‌هكـه‌ى بــوو» [املســالك‬ ‫واملمالــك]‪.‬‬ ‫ن‬ ‫چوو‬ ‫ن ـه‌ نــاو سجلماســة (باشــورى‬ ‫وه‌ ل ـه‌ ســاڵى (‪ 447‬كــ) مڕابيتــو‬ ‫مه‌غريبــى ئ ‌همــڕۆ) هه‌رچــى ســته‌مكارى هه‌بــوو نه‌يانهێشــت‪ ،‬سـه‌الوى گوتــى‪:‬‬ ‫«هه‌رچــى خراپ ـه‌كارى ه ‌هبــوو گۆڕيــان‪ ،‬مۆســيقا و ئامێره‌كانيــان پارچ ـه‌‬ ‫پارچ ـه‌ كــرد‪ ،‬و ئ ـه‌م شــوێنه‌ى ك ـه‌ ئار ‌هقــى تێــدا ده‌فرۆش ـرا ســوتانديان‪،‬‬ ‫م ‌هكــس (پاره‌ي ‌هك ـه‌ ك ـه‌ له‌بــازاڕ وه‌رده‌گي ـرا ل ـه‌ س ـه‌رده‌مى ن ‌هزانــى) و‬ ‫گومرگيــان نه‌هێشــت‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ قورئــان و ســوننه‌ت واجبيــان كردبــوو‬ ‫ك ـ ‌ه نه‌مێنــن نه‌يانهێشــت‪ ،‬پياوێكــى ل ـه‌ هــۆزى ملتونــة كــرد ب ‌هس ـه‌ركرده‌ى‬

‫ ‬

‫سجلماســة و خۆ�شــى ڕوى كــرده‌ بيابــان»‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ كۆتايــى ســاڵى (‪ 447‬كــ) فه‌رمانــده‌ يه‌حيــاى كــوڕى عوم ـه‌رى‬ ‫ملتونــى كــوژرا شــێخ كــوڕى ياســين براك ـه‌ى (أبــا بكــر كــوڕى عمــر) دانــا ل ـ ‌ه‬ ‫جێگاك ـه‌ى ل ـه‌ ســاڵى (‪ 448‬كــ)‪ ،‬ئه‌ويــش ل ـ ‌ه ژێــر فه‌رمانــى شــاره‌زا كــوڕى‬ ‫ياسين دابوو وه‌ك براكه‌ى‪ ،‬به‌رده‌وام بوون له‌ جيهاد له‌ڕێى هللا‪ ،‬سه‌الوى‬ ‫گوتــى‪« :‬موڕابيتــون چونـه‌ نــاو شــارى أغمــات [ڕۆژهه‌اڵتــى مه‌غريــب] ســاڵى‬ ‫چوارس ـه‌د و چــل و نــۆ‪ ،‬عبــدهللا كــوڕى ياســين ل ـه‌وێ ماي ـه‌و ‌ه بــۆ مــاوه‌ى‬ ‫دوو مانــگ تــا سـه‌ربازه‌كانى حه‌وانـه‌وه‌‪ ،‬پاشــان ده‌رچــوو بــۆ تــادال و فه‌تحــى‬ ‫كــرد و هه‌رچــى س ـه‌ركرده‌ ه ‌هبــوو كوشــتيان ل ـه‌ به‌نــى يفــرن و د ‌هســتيان‬ ‫گه‌يشــت بـه‌ بلقــوط املغـراوى و كوشــتيان‪ ...‬پاشــان عبــدهللا كــوڕى ياســين‬ ‫چــوو بــۆ تامســنا و فه‌تحــى كــرد و د ‌هســتى گــرت ب ‌هس ـه‌رى»‪.‬‬ ‫وه‌ عبــدهللا كــوڕى ياســين ‪-‬به‌ڕه‌حمه‌تــى هللا بێــت زيانێكــى گ ـه‌وره‌ى‬ ‫له‌موڕت ـه‌ددان دا ل ـه‌ كوشــتن و س ـه‌بيه‌كردن تــا كه‌ســێكى ن ـه‌زان به‌حاڵــى‬ ‫موجاهيــدان هه‌واڵ ‌هك ـه‌ى گه‌يانــد ب ـه‌ شــێخه‌كه‌ى‪ ،‬زه‌هه‌بــى گوتــى‪:‬‬ ‫«ئ ـه‌وه‌ى عبــدهللا كــوڕى ياســين كــردى به‌موڕت ـه‌ددان هه‌واڵ ‌هك ـه‌ى‬ ‫گه‌يشــت ب ـه‌ شــێخه‌كه‌ى ئ ـه‌وه‌ى ال گه‌ور ‌هبــوو‪ ،‬نامه‌ي ‌ه ـكـى بۆنــارد و تێيــدا‬ ‫ئينــكارى زۆركوشــتن و سـه‌بيه‌كردنى لێكــرد‪ ،‬ئه‌ويــش وه‌اڵمــى داوه‌‪ :‬هه‌رچــى‬ ‫ئينــكارى كردنت ـه‌ له‌س ـه‌رم له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ كــردم وه‌ په‌شــيمانيش بــۆ‬ ‫تــۆ له‌س ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ ناردوت ـه‌‪ ،‬تــۆ ناردمــت بــۆ نه‌ته‌وه‌ي ـه‌ك ك ـه‌ ن ـه‌زان‬ ‫بــوون‪ ،‬يه‌كێكيــان كوڕ ‌هكـه‌ى و كچ ‌هكـه‌ى ده‌نــارد بــۆ شــوانى ئاژه‌ڵه‌كانــى‪،‬‬ ‫كچ ‌هك ـه‌ى ده‌هات ـه‌وه‌ و ســكى پڕبــوو ل ـ ‌ه براك ـه‌ى‪ ،‬و ئه‌و ‌هيــان پــێ ئاســايى‬ ‫بــوو‪ ،‬هيــچ شــتێك ن ‌هبــوه‌ هــۆى ئ ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه ڕابێــن له‌س ـه‌ر ئ ‌هم ـه‌ جگ ـه‌ ل ـه‌‬ ‫بێغيره‌تــى نه‌بێــت له‌س ـه‌ر يه‌كتــرى‪ ،‬و هه‌ندێــك هه‌ندێكيــان ده‌كوشــت‪،‬‬ ‫هه‌رچــى كرديــان كرديــان و ســنوره‌كانى هللا و ئيســاميان به‌زانــد» [تاريــخ‬ ‫اإلســام]‪ ،‬بـه‌م شــێوه‌يه‌ كــوڕى ياســين وه‌اڵمــى كه‌ســێكى داوه‌ كـه‌ دور بــوو‬ ‫ل ـه‌ ڕوداو ‌هك ـ ‌ه و بــاوه‌ڕى ب ـه‌وه‌ كردبــوو ك ـ ‌ه خ ‌هڵــك بۆيــان بــاس كردبــوو‪.‬‬ ‫دواى ئ ـه‌م فتوحاتان ـه‌ مرابيتــون ڕويــان كــرد ‌ه غ ـه‌زوه‌ى هــۆزى‬ ‫(برغواطــة)ى موڕت ـه‌دد به‌فه‌رمانــى شــێخ و فه‌قيهيــان‪ ،‬س ـه‌الوى ده‌ڵێــت‪:‬‬ ‫«وه‌ گوت ـراوه‌ ك ـه‌ براغوطــة هۆزێكــى زۆربــوون گه‌مژايه‌تــى زۆريــان ه ‌هبــوو‬ ‫له‌س ـه‌ره‌تاى فه‌رمانه‌ك ‌هيــان كۆبون ـه‌وه‌ ل ‌هس ـه‌ر صالــح طريــف املتنبــئ‬ ‫درۆزن‪ ،‬و ب ـه‌رده‌وام بــوون ل ‌هس ـه‌ر ئ ـه‌م حاڵ ‌هت ـه‌ گومڕاييــى و كوفري ـه‌‬ ‫تاو ‌هكــو ئێســتا‪ ،‬كاتێــك عبــدهللا كــوڕى ياســين حاڵــى ئ ـه‌م هــۆزه‌ى بيســت‬ ‫كه‌له‌س ـه‌ر كوفــرن به‌واجبــى زانــى ك ـه‌وا جيهــادى ئ ـه‌وان پێــش ه ‌همــوو‬ ‫شــوێنه‌كانى تــر بخــات و ســوپاى موڕابيتينــى بــۆ نــاردن»‪ ،‬ق ـه‌ده‌رى هللا‬ ‫وا ده‌بێــت ك ـه‌ عبــدهللا كــوڕى ياســين ل ـه‌م داســتان ‌ه برينداربێــت و پل ـه‌ى‬ ‫ش ـه‌هاده‌ت به‌د ‌هســت بهێنێــت ل ـه‌ به‌رامب ـه‌ر ئ ـه‌م كافران ـه‌ ل ـ ‌ه ســاڵى (‪451‬‬ ‫كــ) خاوه‌نــى په‌رتوو ـكـى «االغتبــاط» له‌باره‌ي ـه‌وه‌ ده‌ڵێــت‪« :‬مه‌غريــب ملــى‬ ‫كـه‌چ كــرد تــاواى لێهــات فێــرى زانســته‌كانى ئيســام د ‌هبــوو كـه‌ خه‌ريــك بــوو‬ ‫له‌س ـه‌ره‌تاوه‌ لێــى بێب ـه‌ش بێــت»‪.‬‬ ‫وه‌سيه‌تى كوڕى ياسين‬ ‫ـوو‬ ‫س ـه‌الوى ده‌ڵێــت‪« :‬كاتێــك له‌س ـه‌ر ‌ه مه‌ر ـگـى دابـ گوتــى‪ :‬ئ ـه‌ى‬ ‫موڕابيتــن‪ ،‬مــن ئ ‌همــڕۆ د ‌همــرم وه‌ ئێــوه‌ ل ـه‌ خا ـكـى دوژمنتــان دان‪ ،‬ن ‌هك ـه‌ن‬ ‫ترســنۆك بــن و ناكۆ ـكـى بك ـه‌ن تــا الواز بــن و هێزتــان بــڕوات وه‌ يارمه‌تــى‬ ‫يه‌كتــر بــده‌ن ل ‌هسـه‌ر حـه‌ق و برابــن له‌پێنــاو هللا‪ ،‬ن ‌هكـه‌ن ئێر ‌هيــى به‌يه‌كتــر‬ ‫بب ـه‌ن له‌س ـه‌ر س ـه‌رۆكايه‌تى به‌ڕاســتى هللا ئ ـه‌وه‌ى بيه‌وێــت پێــى ده‌دات وه‌‬ ‫ك ‌هســانێك ده‌كات ب ـه‌ جێنشــينى له‌س ـه‌ر زه‌وى له‌به‌نده‌كانــى ب ـه‌ ئــاره‌زوى‬ ‫خــۆى»‪.‬‬

‫كــوڕى ياســين ڕۆيشــت دواى ئـه‌وه‌ى كـه‌وا بناغـه‌ى ئيماڕ ‌هتــى ئيســامى‬ ‫دامه‌زرانــد كـه‌ لـه‌ ڕوبــارى سـه‌نيگاله‌وه‌ د ‌هســتى پێد ‌هكــرد لـه‌ باشــوره‌وه‌ تــا‬ ‫ده‌گه‌يشــته‌ نزيــك مه‌غريــب لـه‌ باكــور‪ ،‬پاشــان گ ‌هشـه‌ى سـه‌ند تــا گه‌يشــته‌‬ ‫ئه‌ند ‌هلــوس له‌س ـه‌ر ســنورى فه‌ڕه‌نســا الى باكــورى ئ ـه‌وه‌ش له‌س ـه‌ر‬ ‫د ‌هســتى قوتابي ‌هك ـه‌ى يوســف كــوڕى تاشــفين‪ ،‬پاشــان بــۆ جه‌رگ ـه‌ى‬ ‫جه‌نگه‌ڵه‌كانــى ئه‌فريقيــا له‌باشــور ل ‌هس ـه‌ر د ‌هســتى قوتابي ‌هك ـه‌ى‬ ‫ئ ‌هبــو ب ‌هكــرى كــوڕى عوم ـه‌ر‪ ،‬ڕۆيشــت دواى ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌وا نه‌وه‌يه‌ ـكـى‬ ‫ل ـه‌ موجاهيــدان جێهێشــت بــۆ ته‌واوكردنــى ڕێگاك ـه‌ى‪ ،‬دواى ئ ـه‌وه‌ى‬ ‫ش ـه‌ريعه‌تى ئيســامى له‌نــاو جێبه‌جێكــردن‪ ،‬هللا ڕه‌حــم ب ـ ‌ه كــوڕى ياســين‬ ‫بــكات‪ ،‬و ‌ه هللا به‌ر ‌هك ـه‌ت بكات ـه‌ س ـه‌ربازانى خيالف ‌هتــى ئ ‌همــڕۆ ئه‌وان ـه‌ى‬ ‫ك ـه‌وا خه‌ريكــى داپڵۆســينى موڕته‌ددان ـ ‌ى ڕێگــرن ل ـه‌ جێبه‌جێكردنــى‬ ‫شـه‌ريعه‌تى هللا‪‌،‬وه‌ ئـه‌وه‌ واز لێناهێنــن هه‌رچ ‌هنــده‌ قوربانــى زۆر بووێــت تــا‬ ‫ئايــن ه ‌همــووى بــۆ هللا بێــت‪.‬‬ ‫ئه‌بو به‌كر ملتونى‬ ‫فه‌رمانده‌ى باڵوكردنه‌وه‌ى ئيسالم له‌ سودان‬ ‫ل ـه‌ به‌�شــى پێشــوو كه‌مێــك با�ســى ژيانــى نوێك ـه‌ره‌وه‌ عبــدهللا كــوڕى‬ ‫ياســينمان كــرد له‌دامه‌زراندنــى ئيماڕه‌تێــك بــۆ موڕابيتـ ‌ه موجاهيــده‌كان‪،‬‬ ‫ئ ـه‌م پيــاو ‌ه ك ـه‌ فه‌زڵــى ه ‌هبــوو له‌س ـه‌ر دامه‌زراندنــى نه‌و ‌هي ـه‌ك بــۆ‬ ‫هه‌ڵگرتنــى ئــااڵ دواى خــۆى‪ ،‬له‌وان ـه‌ يوســفى كــوڕى تاشــفين ك ـه‌ ڕوى‬ ‫ســوپاى موســڵمانانى كــرده‌ ئه‌ند ‌هلــوس الى باكوري ـه‌و ‌ه و س ـه‌ركه‌وت‬ ‫به‌س ـه‌ر خــاچ په‌رســتان‪ ،‬وه‌ له‌وان ـه‌ س ـه‌ركرده‌ ئه‌بوب ‌هكــرى كــوڕى عوم ـه‌ر‬ ‫ك ـه‌ لمــى بيابانــى بــڕى و ئه‌ر ـكـى هه‌ڵگرتنــى ئيســام و حوكمــى ش ـه‌ريعه‌تى‬ ‫خســتبوه‌ س ـه‌ر شــانى بــۆ ئه‌فريقيــا‪.‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ى مێــژووى ئ ـه‌م پيــاوه‌ جياده‌كات ـه‌وه‌ بريتي ـ ‌ه ل ـه‌ قوربانــى دان‬ ‫به‌ه ‌همــوو شــتێك بــۆ خزمه‌تكردنــى ئايــن و نه‌ته‌و ‌هك ـه‌ى‪ ،‬پێداگربــوو‬ ‫له‌س ـه‌ر يه‌كڕيــزى و شــكۆمه‌نديان‪ ،‬كــوڕى عوم ـه‌ر هه‌ڵن ‌هســتا بــۆ‬ ‫خزمه‌تكردنــى خــۆى و به‌رژه‌وه‌نديه‌كانــى له‌س ـه‌ر حيســابى نه‌ته‌و ‌هك ـه‌ى‬ ‫و يه‌كڕيــزى‪ ،‬هـه‌روه‌ك زۆر له‌وانـه‌ى خۆيــان پاڵــداوه‌ بــۆ ئـه‌م نه‌ته‌وه‌يـ ‌ه لـه‌‬ ‫پێشــوو و ئێستاشــدا‪.‬‬ ‫سه‌ركرده‌ى سه‌ربازى نوێ‬ ‫ژيانــى كــوڕى ملتون ـه‌ د ‌هســتى پێكــرد ب ـ ‌ه زانســتخوازى ل ‌هس ـه‌ر‬ ‫د ‌هســتى كــوڕى ياســين پاشــان بــۆ س ـه‌ركرده‌ى س ـه‌ربازى ســوپاكه‌ى‪،‬‬ ‫ل ـه‌ موحه‌ڕڕ ‌همــى ســاڵى (‪ 448‬كــ) ئ ‌هبــو ب ‌هكــرى كــوڕى عوم ـه‌ر بــوو بــه‬ ‫‌س ـه‌ركرده‌ى س ـه‌ربازى موڕابيتيــن ل ـه‌دواى براك ـه‌ى يه‌حيــاى كــوڕى‬ ‫عومـه‌ر‪ ،‬و ‌هبـه‌رده‌وام بــوو لـه‌ ژيانــى جيهــادى له‌ژێــر فه‌رمانــى و سه‌رپه‌رشــتى‬ ‫شــاره‌زا كــوڕى ياســين‪.‬‬ ‫غه‌زوه‌ى ڕافيزه‌ى البجلية‬ ‫وه‌ له‌ه ‌همــان ســاڵدا ل ـه‌ (‪ 448‬كــ) ئ ‌هبــو ب ‌هكــرى كــوڕى عوم ـه‌ر‬ ‫غ ـه‌زوه‌ى سو�ســى كــرد‪ ،‬و ل ـه‌ ســاڵى (‪ 449‬كـ)هه‌ري ‌هك ـه‌ ل ـه‌ ماســة و‬ ‫تارودانــت فه‌تحك ـران‪ ،‬ك ـه‌ ئ ـه‌م شــارانه‌ ل ـ ‌ه النه‌كانــى ڕافيــز ‌ه بــوو ل ـه‌‬ ‫مه‌غريــب‪ ،‬س ـه‌الوى ل ـه‌ االســتقصا گوتــى‪« :‬گه‌ڵــى ڕافيزه‌يــان له‌نــاو دابــوو‬ ‫ك ـه‌ پێيــان ده‌گوت ـرا البجليــة‪ ،‬له‌س ـه‌ر ڕه‌چه‌ڵه‌ ـكـى علــى كــوڕى عبــدهللا‬ ‫البجلــي ڕافيــزى‪ ...‬عبــدهللا كــوڕى ياســين و ئه‌بوب ‌هكــرى كــوڕى عوم ـه‌ر‬ ‫جه‌نگيــان كــردن تــا فه‌تحــى شــارى (تارودانــت عنوة)يــان كــرد‪ ،‬و زۆريــان‬ ‫لێكوشــتن‪ ،‬ئـه‌وه‌ى ك ‌همــاوه‌ گـ ‌هڕاو ‌ه بــۆ نــاو ڕێبــازى ســونه‌ت و جه‌ماعـه‌ت»‪.‬‬ ‫وتار‬

‫‪26‬‬

‫جێگرى شێخ كوڕى ياسين ڕێگاكه‌ى ته‌واو ده‌كات‬ ‫دواى ده‌ركردنــى ڕافيــزه‌ كــوڕى عوم ـه‌ڕ ل ‌هگ ـه‌ڵ شــێخه‌كه‌ى كــوڕى‬ ‫ياســين ڕۆيشــتن بــۆ جه‌نگــى هــۆزى (برغواطــة)ى موڕت ـه‌دد‪ ،‬و له‌كاتــى‬ ‫ئ ـه‌م جه‌نگ ـه‌ خــاچ په‌رســتيه‌ عبــدهللا كــوڕى ياســين كــوژرا‪ ،‬ئيماڕه‌تــى‬ ‫موڕابيتيــن ب ‌هتـه‌واوى ڕاد ‌هســتى ئه‌بوب ‌هكــرى كــوڕى عومـه‌ر كـرا‪ ،‬سـه‌الوى‬ ‫ده‌ڵێــت‪« :‬ي ‌هك ـه‌م كارى دواى ناشــتنى كــوڕى ياســين ڕێكــردن بــوو بــۆ‬ ‫براغوطــة له‌س ـه‌ر نه‌خش ـه‌ى جه‌نگ ‌هك ـه‌ى‪ ،‬و پشــت ب ‌هســتوو ب ـه‌ هللا‬ ‫له‌سـه‌ر جيهاديــان‪ ،‬زۆرى لێكوشــتن و كه‌نيزه‌كێكــى (ســبية) زۆرى لێگرتــن‬ ‫تــا بــاو بوونـه‌وه‌ لـه‌ ز ‌هلــكاو و حه‌شــارگه‌كان‪ ،‬و شــكۆيانى شــكاند و ئه‌وانــى‬ ‫تريــش موســڵمان بــوون به‌موســڵمانبوونێكى نــوێ‪ ،‬وه‌ ئه‌بوب ‌هكــرى كــوڕى‬ ‫عومـه‌ر شــوێنه‌وارى بانگه‌وازيانــى ســڕيه‌وه‌ و د ‌هســتكه‌وته‌كانى كۆكــرده‌و ‌ه‬ ‫و دابه‌�شــى كــرد به‌س ـه‌ر موڕابيتــن و گ ـه‌ڕاوه‌ بــۆ شــارى أغمــات»‪ ،‬ئ ـه‌وه‌‬ ‫س ـه‌ركه‌وتنێكى تــره‌ ل ـه‌ زنجيــره‌ س ـه‌ركه‌وتنه‌كانى كــوڕى عوم ـه‌ر له‌جه‌نگــى‬ ‫ئه‌هلــى گومڕايــى و باڵوكردن ـه‌وه‌ى ته‌وحيــد‪ ،‬ه ـه‌ر ب ـه‌وه‌ش دونيــا باڵه‌كانــى‬ ‫بــۆ ئه‌بوب ‌هكــرى كــوڕى عوم ـه‌ر كــرده‌وه‌ ك ـه‌ بــوو ب ـه‌ تاك ـه‌ س ـه‌ركرده‌ى‬ ‫موڕابيتيــن‪.‬‬ ‫ئه‌بوبه‌كرى كوڕى عومه‌ر مه‌غريب جێده‌هێڵێت و ڕوده‌كاته‌ بيابان‬ ‫ب ـه‌اڵم كار ‌هك ـه‌ ب ـه‌م ئاســانيه‌ بــۆ كــوڕى عوم ـه‌ر نــاڕوات ك ـه‌ ئ ـه‌و‬ ‫س ـه‌ركرده‌ى مه‌غريبــى فه‌تحك ـراوه‌‪ ،‬دواى ئ ـه‌م ه ‌همــوو س ـه‌ركه‌وتن ‌ه‬ ‫ه ـه‌واڵ هــات ب ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه ڕيــزه‌كان پشــێويان تێكه‌وتــوه‌‪ ،‬س ـه‌الوى ده‌ڵێــت‪:‬‬ ‫«پاشــان نێردراوێــك هــات ل ـه‌ شــارى القبلــة و هه‌واڵــى دا‌ ب ـه‌ شــپرزه‌بوونى‬ ‫ڕيــزه‌كان لـه‌ بيابــان و جيــاكارى ڕويــداوه‌ له‌نێــوان خانـه‌واده‌كان»‪ ،‬ئــا لێــره‌دا‬ ‫س ـه‌ركرده‌ چه‌نــد ڕێگايه‌ ـكـى دانــا‪ ،‬ئايــا يه‌كێــك ل ـه‌ ئامۆزاكانــى بنێرێــت بــۆ‬ ‫چاره‌س ـه‌ركردنى ئ ـه‌م كێش ـه‌يه‌؟ يــان خــۆى بــڕوات؟ و ‌ه ئ ‌هگ ـه‌ر خــۆى‬ ‫ڕۆيشــت ئايــا واز ل ـه‌ س ـه‌ركردايه‌تى گه‌ل ‌هك ـه‌ى ده‌هێنێــت ل ـه‌ مه‌غريــب‬ ‫دواى ئ ـه‌م ه ‌همــوو س ـه‌ركه‌وتنه‌ تێيــدا؟‬ ‫لێــره‌دا پياوه‌تــى ده‌رده‌كه‌وێــت‪ ،‬س ـه‌الوى ده‌ڵێــت‪« :‬فه‌رمانــد ‌ه‬ ‫ئه‌بوب ‌هكــر پياوێكــى دونيــا نه‌ويســت بــوو و جه‌نگــى نێوانــى موســڵمانانى‬ ‫ال گه‌ور ‌هبــوو‪ ،‬پێــى ناخــۆش بــوو ك ـه‌ موســڵمانان له‌يه‌كتــرى بكــوژن‪ ،‬و‬ ‫ئه‌ويــش توانــاى هه‌بێــت له‌س ـه‌ر ڕێگرتنيــان كاتێــك ئ ـه‌و س ـه‌ركرده‌يان‬ ‫بــوو‪ ،‬خــۆى ده‌رچــوو بــۆ بيابــان بــۆ چاره‌س ـه‌ركردنى ئ ـه‌م كێش ـه‌يه‌»‪،‬‬ ‫ه ‌همــوو شــتێكى واز هێنــا ته‌نهــا ل ـه‌ پێنــاو هللا‪.‬‬ ‫فه‌رمانده‌ ڕيزه‌كان يه‌ك ده‌خات بۆ جه‌نگى موشريكه‌كان‬ ‫فه‌رمانــد ‌ه به‌ڕێك ـه‌وت ب ـه‌ره‌و بيابــان و بــۆ چاره‌س ـه‌ركردنى كێش ـه‌‬ ‫و دامه‌زراندنــى الن ـه‌ى حوكمــى ئيســام‪ ،‬پاشــان ده‌رچــوو ب ـه‌ره‌و ســودان‬ ‫به‌مه‌ب ‌هســتى جيهــاد و بانگ ـه‌وازى‪ ،‬ئيبــن خه‌لــدون گوتــى‪« :‬گه‌يشــت ب ـ ‌ه‬ ‫گه‌ل ‌هك ـه‌ى و ئ ـه‌و فيتن ‌هي ـه‌ى ك ـه‌ ته‌ش ـه‌نه‌ى كردبــوو كوژاندي ـه‌وه‌‪ ،‬و‬ ‫ده‌رگايه‌ ـكـى بــۆ جيهــادى ســودان كــرده‌وه‌‪ ،‬و د ‌هســتى گــرت ب ‌هس ـه‌ر ن ـه‌وه‌د‬ ‫كاروان ل ـه‌ شــاره‌كه‌يان»‪ ،‬ته‌نهــا چاكســازى نێــوان گه‌ل ‌هك ـه‌ى ال گرنــگ‬ ‫ن ‌هبــوو بۆيــان به‌ڵكــو كــردى به‌الن ـه‌ى غ ـه‌زوه‌ى ســوپاى موســڵمانان بــۆ‬ ‫غه‌ڕبــى ئه‌فريقيــا و دامه‌زراندنــى حوكمــى ئيســام تيايــدا‪.‬‬ ‫س ـه‌الوى گوتــى‪ « :‬گ ‌هشــتى ئه‌بوب ‌هكــرى كــوڕى عوم ـه‌ر بــۆ بيابــان ل ـ ‌ه‬ ‫مانگــى ذي القعــدة ســاڵى چوارس ـه‌د و په‌نجــاو �ســێ بــوو‪ ،‬كاتێــك گه‌يشــت‬ ‫پێيــان كێش ـه‌يانى چاره‌س ـه‌ر كــرد و كاره‌كانــى بــۆ ڕێكخســتن و ســوپايه‌كى‬ ‫‪27‬‬

‫گ ـه‌وره‌ى كۆكــرده‌وه‌ بــۆ غ ـه‌زوه‌ى ســودان و د ‌هســتى گــرت به‌س ـه‌ر ن ـه‌وه‌د‬ ‫كاروان»‪.‬‬ ‫ئه‌بوبه‌كرى كوڕى عومه‌ر كافره‌كانى بيابان ملكه‌چ ده‌كات‬ ‫س ـه‌الوى ل ‌هشــوێنێكى تــر با�ســى ئ ـه‌وه‌ ده‌كات ك ـه‌ ئه‌بوب ‌هكــرى كــوڕى‬ ‫عوم ـه‌ر جه‌نگــى شانشــينى (غانــة)ى كــرد‪ ،‬ئيســامى له‌وێــى و ده‌وروب ـه‌رى‬ ‫بــاو كــرده‌وه‌‪« :‬پاشــان ئه‌هلــى غانــة ده‌س ـه‌اڵتيان الواز بــوو كاره‌ك ‌هيــان‬ ‫كۆتايــى پێهــات بــوون به‌س ـ ‌هد‌ پارچ ـه‌‪ ،‬و ‌ه فه‌رمانــى ده‌مامكداره‌كانــى‬ ‫ده‌وروبـه‌ر تونــد بــوو لـه‌ بـه‌ره‌ى باكــور كـه‌ لـه‌دواى ئه‌وانـه‌وه به‌ربـه‌ر دێــت‪،‬‬ ‫فه‌رمانــده‌ ئه‌بوب ‌هكــر به‌ڕێك ـه‌وت بۆيــان»‪ ،‬وه‌ س ـه‌الوى گوتــى ك ـه‌ ئ ‌هبــو‬ ‫ب ‌هكــرى كــوڕى عوم ـه‌ر ئ ـه‌م شــارانه‌ى ه ‌همــوو ف ‌هتــح كــرد ب ـه‌ �ســێ مانــگ‪،‬‬ ‫«وه‌ زۆريــان موســڵمان بــوون»‪.‬‬ ‫واز ل ـه‌ ئيماڕ ‌هتــى مه‌غريــب ده‌هێنێــت بــۆ كــوڕى تاشــفين و خــۆى‬ ‫ده‌ڕوات بــۆ ســودان‬ ‫مێــژوو نوس ـه‌كان با�ســى ئه‌وه‌د ‌هك ـه‌ن ك ـه‌ ئه‌بوب ‌هكــرى كــوڕى عوم ـه‌ر‬ ‫گ ـه‌ڕاوه‌ بــۆ مه‌غريــب دواى ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ بينــى ئامۆزاك ـه‌ى يوســفى كــوڕى‬ ‫تاشــفين فتوحاتێكــى زۆرى كــردوه‌‪ ،‬ناكۆ ـكـى ن ‌هكــرد له‌گه‌ڵــى به‌ڵكــو دابـه‌زى‬ ‫بــۆى‪ ،‬و خــۆى گ ـه‌ڕاوه‌ بــۆ بيابــان‪ ،‬وه‌ س ـه‌الوى ل ـه‌ (االســتقصا) با�ســى‬ ‫و ‌هســيه‌تى كــوڕى عوم ـه‌ر ده‌كات بــۆ كــوڕى تاشــفين‪ ،‬د ‌هڵــێ‪« :‬ئه‌بوب ‌هكــر‬ ‫گوتــى‪ :‬مــن تــۆم لـ ‌ه شــوێنى خــۆم دانــا كـ ‌ه مــن به‌رپرســم لێــى‪ ،‬لـه‌ هللا بترسـه‌‬ ‫ل ‌هس ـه‌ر موســڵمانان و خــۆم و خۆتيــش ڕزگاربك ـه‌ له‌ئاگــر‪ ،‬ن ‌هك ـه‌ى هيــچ‬ ‫فه‌رمانێكــى ژێرده‌ســته‌كه‌ت له‌د ‌هســت بــده‌ى چونكـه‌ تــۆ به‌رپر�ســى لێيــان»‪.‬‬ ‫ملتونى شه‌هيد ده‌بێت له‌ سودان‬ ‫دواى ئ ـه‌وه‌ى كــوڕى عوم ـه‌ر و ‌هســيه‌تى ئامۆزاك ـه‌ى ده‌كات‬ ‫ده‌گه‌ڕێت ـه‌وه‌ بــۆ بيابــان بــۆ جيهــادى كافرانــى ئه‌فريقيــا‪ ،‬س ـه‌الوى گوتــى‪:‬‬ ‫«ب ـه‌رده‌وام بــوو له‌س ـه‌ر جيهــادى كافرانــى ســودان تــا ش ـه‌هيد بــوو ب ـه‌‬ ‫تيرێكــى ژ ‌هه ـراوى ل ـه‌ ش ـه‌عبانى ســاڵى (‪480‬كــ) دواى ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ د ‌هســتى‬ ‫گــرت به‌سـه‌ر تـه‌واوى بيابــان پــاش ده‌ســتگرتنى به‌سـه‌ر چيــاى الذهــب لـه‌‬ ‫ســودان»‪،‬‬ ‫ب ـه‌م شــێوه‌يه‌ په‌ڕه‌كانــى يه‌كێــك ل ـه‌ ســوارچاكه‌كانى ئيســام د ‌اخ ـرا‪،‬‬ ‫كه‌ خۆ�شــى دونيا و سـه‌ركردايه‌تى نه‌ويســت‪ ،‬هللا باشــترى بۆ ئه‌و ويســت‪،‬‬ ‫ئيبــن كه‌ثيــر گوتــى‪« :‬كه‌ســانێكى زۆر ل ـه‌ ژێــر د ‌هســتى كۆده‌بوون ـه‌وه‌ ك ـه‌‬ ‫له‌ژێــر د ‌هســتى پاشــاكانى تــر كۆنه‌ده‌بون ـه‌وه‌‪ ،‬ئ ‌هگ ـه‌ر جه‌نگــى بكردباي ـ ‌ه‬ ‫ئ ـه‌وه‌ پێنــج س ـه‌د ه ـ ‌هزار ك ـه‌س بــۆى كۆده‌بوي ـه‌وه‌‪ ،‬ك ـه‌ پێيــان وابــوو‬ ‫گوێڕاي ‌هڵــى واجب ـه‌‪ ،‬ل ‌هگ ـه‌ڵ ئ ـه‌وه‌ش حدوده‌كانــى هللا ى جێبه‌جێد ‌هكــرد‬ ‫و حـه‌ڕام كراوه‌كانــى ئيســامى ده‌پاراســت‪ ،‬و خه‌ڵكــى فێــرى شـه‌رع د ‌هكــرد‪،‬‬ ‫ك ـه‌ خۆ�شــى بيروبــاوه‌ڕو ئاينێكــى ته‌ندروســتى ه ‌هبــوو‪ ،‬وه‌ دۆســتايه‌تى‬ ‫ه ‌هبــوو بــۆ ده‌وڵه‌تــى عه‌با�ســى»‪.‬‬ ‫ڕه‌حمه‌تــى هللا له‌س ـه‌ ‌ر شــێخى موجاهيــدى ش ـه‌هيد ‪-‬بــإذن هللا‪-‬‬ ‫ئه‌بوب ‌هكــر ملتونــي‪ ،‬و بانگ ـه‌واز و جيهــادى لێوه‌رگرتبێــت‪ ،‬و نه‌وه‌كانــى‬ ‫س ـه‌ربخات ل ـه‌ س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت ل ـه‌ غه‌ڕبــى ئه‌فريقيــا و باكــوڕى‬ ‫ئه‌فريقيــا و بيابــان‪ ،‬كـه‌ ده‌ڕۆن بــۆ دامه‌زراندنــى ئاينــى هللا لـه‌م شــوێنانه‌ى‬ ‫به‌د ‌هســتيانه‌ و هه‌ڵده‌ســتن به‌البردنــى ه ‌همــوو شــوێنه‌واره‌كانى شــيرك‪ ،‬وه‌‬ ‫هللا ف ‌هتــح و ته‌مكينيــان پێببه‌خشــێت‪.‬‬

‫مه‌به‌ســتى ئيســام ل ـه‌ داواكردنــى منــداڵ زۆره‌‪ ،‬ك ـه‌‬ ‫گرنگترينيــان زۆربوونــى ژمــاره‌ى موســڵمانانه‌ بــۆ به‌هێزكردنــى‬ ‫ئوممـه‌ت‪ ،‬به‌ڕاســتى شـه‌ريعه‌ت پــڕه‌ لـه‌ ده‌قـه‌ پاڵپشــته‌كان بــۆ‬ ‫ئه‌م ـه‌ و هانــده‌ره‌ له‌س ـه‌رى‪.‬‬ ‫به‌درێژايــى ژيــان داواكردنــى منــداڵ لـه‌ ڕێبــازى پێغه‌مبه‌ران‬ ‫بــووه‌؛ ئ ـه‌وه‌ پێغه‌مب ـه‌ر زه‌كه‌رياي ـه‌ ‪-‬س ـه‌المى له‌س ـه‌ر‪ -‬دوعــا‬ ‫ل ـه‌ پ ـه‌روه‌ردگارى ده‌كات ل ـه‌ زۆر شــوێنى قورئــان‪ ،‬داواى‬ ‫پاشــايه‌تى و ده‌س ـه‌اڵت نــاكات‪ ،‬وه‌ داواى زێــڕ و زيــو نــاكات‪،‬‬ ‫به‌ڵكــو داواى نه‌وه‌يه‌ ـكـى چــاك ده‌كات‪ ،‬هه‌ســتا به‌نوێــژ‬ ‫و پاڕان ـه‌وه‌ ب ـه‌ نهێنــى و ده‌يگــوت‪{ :‬پ ـه‌روه‌ردگارم به‌ڕاســتى‬ ‫ئێســكه‌كانم الواز بــوون و س ـه‌رم ت ـه‌واو ســپى دايگرتــوه‌ و‬ ‫هه‌رگيــز ل ـه‌ پاڕانه‌وه‌كانــم به‌رامب ـه‌رت نائومێــد نابــم‪ ،‬به‌ڕاســتى‬ ‫مــن ترســام ك ـه‌ خــزم و كه‌ســانم دواى مــن س ـه‌رگه‌ردان بــن‬ ‫و هاوژينه‌كه‌شــم نه‌زۆك ـه‌ و منداڵــى نابێــت به‌هره‌مه‌ندمــان‬ ‫بك ـه‌ ب ـه‌ منداڵێــك ببێــت ب ـه‌ ميراتگــرى مــن و ن ـه‌وه‌ى يه‌عقــوب‬ ‫و تــۆش لێــى ڕازى ب ـه‌} [مريــم‪ ،]6-4 :‬وه‌ گوتــى‪{ :‬پ ـه‌روه‌ردگار‬ ‫به‌هره‌مه‌نــدم بك ـه‌ ب ـه‌ نه‌وه‌يه‌ ـكـى چــاك و پــاك به‌ڕاســتى تــۆ‬ ‫گوێگــر و وه‌اڵمــده‌ره‌وه‌ى دوعاكانــى} [آل عم ـران‪ ،]38 :‬وه‌‬ ‫هه‌روه‌هــا گوتــى‪{ :‬ئ ـه‌ى پ ـه‌روه‌ردگار ب ـه‌ ته‌نيــا مه‌هێڵ ـه‌وه‌ وه‌‬ ‫خــۆت چاكتریــن زاتێكــی ل ـه‌ پــاش مــن و هه‌مــوو مردووی ـه‌ك‬

‫ده‌مێنیت ـه‌وه‌} [األنبيــاء‪.]89 :‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ خێزانــى عيمڕان ـه‌ ك ـه‌ داواى منداڵــى ل ـه‌ هللا كــرد وه‬ ‫هللا مه‌ريه‌مــى پێبه‌خ�شــى و كــردى ب ـه‌ ئايه‌تێــك بــۆ جیهــان‪ ،‬و‬ ‫له‌مه‌ريه‌م ـه‌وه‌ عيســاى پێبه‌خ�شــى و كــردى ب ـه‌ پێغه‌مب ـه‌ر و‬ ‫ئولــول عه‌زم ـه‌كان‪ ،‬س ـه‌المى هللا له‌س ـه‌ر هه‌موويــان‪.‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ به‌زۆربوونــى ژمــاره‌ى موســڵمانان‪ ،‬كوفــر ك ـه‌م‬ ‫ده‌كات و ئايــن ب ـه‌رز ده‌بێت ـه‌وه‌‪ ،‬كافــره‌كان ده‌ركيــان كــردوه‌ ب ـه‌م‬ ‫هاوس ـه‌نگییه‌ ك ـه‌ الی بێئــاگا ئه‌م ـه‌ ئاشــكرا نیی ـه‌‪ ،‬بۆی ـه‌ ده‌بينيــن‬ ‫ل ـه‌ كاره‌ پێشــینه‌ و س ـه‌ره‌كیه‌كانیان ل ـه‌ هه‌مــوو جه‌نگه‌كانيــان‬ ‫له‌س ـه‌ر ئیســام و موســڵمانان به‌ئامانجگرتنــی ئافره‌تــان و‬ ‫مندااڵن ـه‌‪ ،‬بــۆ له‌ناوبردنــی خاكه‌ك ـه‌ و چانــدن تیایــدا‪ ،‬ئافــره‌ت‬ ‫ناونه‌ن ـراوه‌ ب ـه‌ كێڵگ ـه‌ ته‌نهــا له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ نه‌بێــت ك ـه‌ كێڵگ ـه‌ى‬ ‫به‌رهه‌مهێنانــى منداڵ ـه‌‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ سياس ـه‌تى دوژمنــى قيــن له‌دڵ ـ ‌ه‬ ‫و گرنگتريــن شــت الى ســڕينه‌وه‌ى «ال إلــه إال هللا» ي ـه‌ ل ـه‌زه‌وى‪،‬‬ ‫هــاوار بــۆى هــاوار‪ ،‬نه‌ت ـه‌وه‌ى محمــد ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪-‬‬ ‫نه‌ته‌وه‌يه‌ك ـه‌ له‌دايــك ده‌بێــت و ن ـه‌زۆك نيــن‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ ب ـه‌م شــێوه‌يه‌‬ ‫ده‌بێــت تــا هللا زه‌وى و ئـه‌وه‌ى كـه‌ له‌سـه‌ريه‌تى ده‌يــكات بـه‌ ميـرات‬ ‫بۆيــان‪.‬‬

‫وتار‬ ‫خوشكان‬

‫‪28‬‬

‫ب ـه‌اڵم هه‌ندێــك ئافــره‌ت سياس ـه‌تى دوژمــن نازانێــت له‌جه‌نگيــان‬ ‫بــۆ س ـه‌ر موه‌حيــده‌كان‪ ،‬وه‌ نازانــن ك ـه‌ به‌له‌دايــك بوونــى هه‌رمنداڵێكــى‬ ‫موســڵمان دڕێكێــك ده‌چێندرێــت ب ـه‌ گ ـه‌روى كاف ـران‪ ،‬وه‌ خه‌نجه‌رێــك‬ ‫ده‌درێــت ل ـه‌ دڵــى شــيرك‪ ،‬وه‌ به‌زۆربوونــى ژمــاره‌ى موســڵمانان گ ـه‌روى‬ ‫خراپ ـه‌كاران ده‌گيرێــت و ئااڵيــان تێــك ده‌شــكێت و ده‌نگــى پياوچــاكان‬ ‫ب ـه‌رز ده‌بێت ـه‌وه‌‪ ،‬سياس ـه‌تى دياريكردنــى ژمــاره‌ى منــداڵ شــتێكى پوچ ـه‌ و‬ ‫هاتۆت ـه‌ نــاو نه‌ته‌وه‌كه‌مــان ك ـه‌ دوژمــن ه ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى ده‌ويســت‪ ،‬تــا ژمــاره‌ى‬ ‫موســڵمانان ك ـه‌م بێــت و توانايــان الواز بێــت‪.‬‬ ‫به‌ڕاســتى پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬فه‌رمانــى كــردوه‌ ب ـه‌ زۆر‬ ‫بوونــى ڕه‌شــايه‌تى موســڵمانان‪ ،‬هـه‌روه‌ك هاتــوه‌ لـه‌ معقه‌لــى كــوڕى يه‌ســار‪،‬‬ ‫گوتويه‌تــى‪« :‬پياوێــك هــات بــۆ الى پێغه‌مبـه‌ر ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬گوتــى‪:‬‬ ‫مــن ئافره‌تێكــى جــوان و خــاوه‌ن ماڵــم ده‌ســتكه‌وتوه‌‪ ،‬بـه‌اڵم منداڵــى نابێــت‪،‬‬ ‫ئاي ـه‌ بيخــوازم؟ فه‌رمــووى‪( :‬نه‌خێــر)‪ ،‬پاشــان جارێكــى تــر هات ـه‌وه‌ بــۆالى و‬ ‫ڕێگــرى لێكــرد‪ ،‬پاشــان جــارى ســێيه‌م هات ـه‌وه‌ و ڕێگــرى لێكــرد‪ ،‬فه‌رمــووى‪:‬‬ ‫(ئه‌وان ـه‌ بخــوازن ك ـه‌ خۆشه‌ويســتىن و منداڵيــان ده‌بێــت به‌ڕاســتى‬ ‫نه‌ته‌وه‌ك ـه‌م‌ ب ـه‌ ئێــوه‌ زۆر ده‌ك ـه‌م)» [رواه أبــو داود وابــن ّ‬ ‫حبــان]‪.‬‬ ‫ه ـه‌روه‌ك پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــى هللا عليــه وســلم‪ -‬دوعــاى بــۆ ئه‌نه‌�ســى‬ ‫كــوڕى ماليــك كــرد ب ـه‌ زۆربوونــى منــداڵ و به‌ره‌ك ـه‌ت تێيــدا و فه‌رمــووى‪:‬‬ ‫(ئـه‌ی پـه‌روه‌ردگارا مــاڵ و منداڵــى زۆ بكـه‌‪ ،‬و به‌ره‌كـه‌ت بخـه‌ نــاو ئـه‌وه‌ى كـه‌‬ ‫پێــت داوه‌) [متفــق عليــه]‪.‬‬ ‫وه‌ ئه‌حم ـه‌د ل ـه‌ موســنه‌ده‌كه‌ى گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌ ل ـه‌ ئه‌نه‌س ـه‌وه‌ ك ـه‌‬ ‫گوتــى‪« :‬كچه‌ك ـه‌م پێــى گوتــم ك ـه‌ له‌ن ـه‌وه‌ى مــن س ـه‌د و بيســت و قســورێك‬ ‫ناشــتران‪ ،‬وه‌ مــن له‌هه‌مــوو ئه‌نصــاڕه‌كان خاوه‌نــى ســامانتر بــووم»‪.‬‬ ‫ئه‌حنه‌فــى كــوڕى قه‌يــس چــوه‌ الى مه‌عاو‌ي ـه‌ هللا لێــى ڕازى بێــت كاتێــك‬ ‫يه‌زيــد الى بــوو ك ـه‌ س ـه‌يرى ده‌كــرد به‌سه‌رســوڕمانه‌وه‌ گوتــى‪« :‬ئ ـه‌ى باو ـكـى‬ ‫به‌حــڕ چــى ده‌ڵێــى سـه‌باره‌ت بـه‌ منــداڵ؟ گوتــى‪« :‬ئـه‌ى پێشـه‌واى بــاوه‌ڕداران‬ ‫ئ ـه‌وان كۆڵگ ـه‌ى پشــتمانن‪ ،‬و به‌رهه‌مــى دڵمانــن‪ ،‬و ڕۆشــنایی چاومانــن‪،‬‬ ‫به‌هۆيانـه‌وه‌ جه‌نگــى دوژمــن ده‌كه‌يــن‪ ،‬وه‌ ئـه‌وان جێنشــينمانن‪ ،‬بۆيــان ببـه‌‬ ‫ب ـه‌ خاكێكــى ن ـه‌رم‪ ،‬ئاســمانێكى ســێبه‌ردار‪ ،‬ئه‌گ ـه‌ر داوايــان كــرد بيانــدێ‪،‬‬ ‫ڕێگريــان مه‌ك ـه‌ له‌خۆ�شــى تــا بچــن بــۆالى كه‌ســانى نزيــك لێــت‪ ،‬و خۆشــيان‬ ‫نه‌وێيــت‪ ،‬وه‌ هيواخــوازى مردنــت بــن‪ ،‬گوتــى‪ :‬ل ـه‌ده‌ورت گه‌ڕێــم ئ ـه‌ى باو ـكـى‬ ‫به‌حــڕ! ئ ـه‌وان ئه‌وانــن ه ـه‌ر چــۆن باســت كــردن»‪.‬‬ ‫لێــره‌وه‌ نابێــت ئ ـه‌و سياس ـه‌ته‌ له‌بيــر بكه‌يــن ك ـه‌ دوژمنانــى هللا دايــان‬ ‫نــاوه‌ ك ـه‌ بريتي ـه‌ ل ـه‌ دواخســتنى زه‌واج و خوشــكی موســڵمانی لــێ ئــاگادار‬ ‫ده‌كه‌ين ـه‌وه‌‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ پيالنێكــى كافران ـه‌ ئه‌وان ـه‌ى ده‌يانه‌وێــت ئافره‌ت ـه‌‬ ‫موســڵمانه‌كان دوربخه‌ن ـه‌وه‌ ل ـه‌ ژيانــى ڕاســته‌قينه‌يان‪ ،‬وه‌ ئ ـه‌وان دروســت‬ ‫بوون ـه‌ بــۆ ته‌وحيــدى هللا و به‌ته‌نهــا گرتنــى ل ـه‌ عيباده‌ت ـه‌كان‪ ،‬پاشــان بــۆ‬ ‫خزمه‌تكردنــى ئايــن ئه‌وه‌نــده‌ى ك ـه‌ هللا بۆيــان ئاســان بــكات‪ ،‬وه‌ له‌وان ـه‌‬ ‫هاوس ـه‌رگيرى و منــداڵ و په‌روه‌رده‌كــردن‪.‬‬ ‫ئه‌گ ـه‌ر ئافره‌تــى موســڵمان بزانێــت چه‌نــد چاك ـه‌ هه‌ي ـه‌ ل ـه‌‬ ‫هاوس ـه‌رگيرى كردنــى زۆر له‌گ ـه‌ڵ بونــى نيه‌تــى زيادكردنــى ڕه‌شــايه‌تى و‬ ‫خســتنه‌وه‌ی منداڵــى چــاك ك ـه‌ چــاك ده‌بێــت له‌گه‌ڵــى و دوعــا بــۆ خــۆى و‬ ‫باو ـكـى ده‌كات تــا دواى مردنيشــيان‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك پێغه‌مب ـه‌ر‪ ،‬صلــى هللا عليــه‬ ‫وســلم فه‌رموويه‌تــى‪( :‬ئه‌گ ـه‌ر مــرۆڤ مــرد هه‌مــوو كرداره‌كانــى ده‌وه‌ســتێت‬ ‫جگ ـه‌ ل ـه‌ ســيان نه‌بێــت‪ :‬چاكه‌ي ـه‌ك ك ـه‌ ب ـه‌رده‌وام بێــت‪ ،‬يــان زانســتێكى‬ ‫به‌ســود‪ ،‬يــان منداڵێكــى چــاك ك ـه‌ دوعــاى بــۆ بــكات) [رواه مســلم عــن أبــي‬ ‫هريــرة]‪.‬‬ ‫وه‌ صلــى هللا عليــه وســلم فه‌رموويه‌تــى‪( :‬هللا ‪-‬عــز وجــل‪ -‬پل ـه‌ى‬ ‫به‌نــده‌ى چــاك له‌به‌هه‌شــت به‌رزده‌كات ـه‌وه‌‪ ،‬ده‌ڵێــت‪ ،‬ئ ـه‌ى پ ـه‌روه‌ردگار‪،‬‬ ‫‪29‬‬

‫ئ ـه‌م چاكان ـه‌م له‌كــوێ بــوه‌؟ ده‌فه‌رمووێــت‪ :‬ب ـه‌ داواى لێخۆشــبوون بــۆت‬ ‫له‌الي ـه‌ن منداڵه‌كه‌ت ـه‌وه‌) [رواه أحمــد وابــن ماجــه عــن أبــي هريــرة]‪.‬‬ ‫به‌ڕاســتى بوخــارى له‌صه‌حيحه‌ك ـه‌ى دا بابێكــى دانــاوه‌ به‌نــاوى‪« :‬بابــى‬ ‫داواكردنــى منــداڵ بــۆ جيهــاد»‪.‬‬ ‫ل ـه‌ ئه‌بــو هوڕه‌يــڕه‌وه‌ گێڕدراوه‌ت ـه‌وه‌ ك ـه‌ ڕه‌ســول هللا ‪-‬صلــى هللا عليــه‬ ‫وســلم‪ -‬فه‌رموويه‌تــى‪( :‬ســوله‌يمانى كــوڕى داود‪ ،‬س ـه‌المى هللا له‌س ـه‌ر‬ ‫هه‌ردووكيــان گوتــى‪ :‬ئـه‌م شـه‌و ده‌چــم بــۆ الى سـه‌د ئافــره‌ت‪ ،‬يــان نـه‌وه‌د و‬ ‫نــۆ هه‌ريه‌كه‌يــان ســوارچاكێكيان ده‌بێــت بــۆ جيهــادى ڕێــى هللا؛ هاوڕێك ـه‌ى‬ ‫گوتــى‪ :‬ان شــاء هللا؛ ســوله‌يمان ن ـه‌ى گــوت‪ ،‬ته‌نهــا ي ـه‌ك ئافــره‌ت منداڵێكــى‬ ‫ناتـه‌واوى بــوو‪ ،‬ســوێند بـه‌وه‌ى كـه‌ گيانــى منــى به‌ده‌ســته‌‪ ،‬ئه‌گـه‌ر بيگوتبايـه‌‪:‬‬ ‫ان شــاء هللا‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ هه‌موويــان ده‌بــوون به‌ســوارچاكى جيهــاد)‪.‬‬ ‫ئه‌گ ـه‌ر ئافره‌تــى موســڵمان بزانێــك ك ـه‌ ئ ـه‌وه‌ بــۆ سه‌رخســتنى ئايــن‪،‬‬ ‫وتوڕه‌يــى كافران ـه‌‪ ،‬ب ـه‌ره‌و ڕوى ئ ـه‌م كاره‌ ده‌هــات ن ـه‌وه‌ك پشــتى تێبــكات‪،‬‬ ‫به‌ڵكــو ببــن به‌وان ـه‌ى ك ـه‌ {ه ـه‌ر هه‌نگاوێــك ده‌يهاوێــن بــێ بــاوه‌ڕان تــوڕ ‌ه‬ ‫بــكات و هـه‌ر زيانێــك لـه‌ دوژمنــان بــدات ئيــا هللا چاكه‌يــان بــۆ ده‌نوســێت}‬ ‫[التوبــة‪.]120 :‬‬ ‫بــا ئافره‌تــى موســڵمان وردبێت ـه‌وه‌ ل ـه‌ گوت ـه‌ى عوم ـه‌ڕ‪ ،‬هللا لێــى ڕازى‬ ‫بێــت‪« :‬ســوێند ب ـه‌ هللا مــن زۆر له‌خــۆم ده‌ك ـه‌م ل ـه‌ جيمــاع كــردن؛ به‌ڵكــو‬ ‫نه‌وه‌يه‌كــم ببێــت ك ـه‌ ويــردى هللا بــكات» [رواه البيهقــي فــي الكبــرى]‪.‬‬ ‫به‌ڵكــو شــوكردنى كچــان لـه‌ ته‌مه‌نێكــى كه‌مـه‌وه‌ الى ياســا تاغوتيـه‌كان‬ ‫له‌هه‌ندێــك ده‌وڵه‌تــى به‌نــاو ئيســامى ب ـه‌ تــاوان داده‌نرێــت‪ ،‬ب ـه‌اڵم ل ـ ‌ه‬ ‫شـه‌ريعه‌تى ئيســامى‪ ،‬حـه‌الل ئه‌وه‌يـه‌ كـه‌ هللا حه‌اللــى كــردوه‌‪ ،‬و حه‌ڕاميــش‬ ‫ئه‌وه‌ي ـه‌ ك ـه‌ هللا حه‌ڕامــى كــردوه‌‪ ،‬وه‌ عائيش ـه‌ فه‌رموويه‌تــى‪« :‬پێغه‌مب ـه‌ر‬ ‫منــى خواســت ك ـه‌ ته‌مه‌نــم ش ـه‌ش ســاڵ بــوو‪ ،‬چويــن بــۆ مه‌دين ـه‌ چويــن‬ ‫بــۆ ماڵــى به‌نــى حاريثــى كــوڕى خ ـه‌زره‌ج‪ ،‬خــۆم ده‌پاراســت له‌گه‌رمــى قــژم‬ ‫ك ـه‌وت‪ ،‬قــژم درێژبــوو تاس ـه‌ر شــانه‌كانم ده‌هــات ئینجــا ئــوم ڕومــان هــات‬ ‫بــۆالم‪ ،‬مــن خه‌ريكــى يــارى بــووم‪ ،‬هاوڕێكانــم له‌گه‌ڵــم بــوون‪ ،‬بانگــى كــردم‬ ‫و منيــش چــووم‪ ،‬نه‌مده‌زانــى چــى ده‌وێــت لێــم ده‌ســتى گرتــم و منــى ڕاگــرت‬ ‫له‌ب ـه‌ر ده‌رگاي ـه‌ك‪ ،‬مــن هه‌ناس ـه‌ بڕبــوم تــا كه‌مێــك ئــارام بوم ـه‌وه‌‪ ،‬پاشــان‬ ‫هه‌ندێــك ئــاوم هێنــا و به‌س ـه‌ر ده‌م وچــاو و س ـه‌رم داكــرد‪ ،‬پاشــان منــى‬ ‫كــرده‌ ژوره‌وه‌‪ ،‬بينيــم ك ـه‌ چه‌نــد ئافره‌تێكــى ئه‌نصــاڕ ل ـه‌وێ بــوون‪ ،‬گوتيــان‬ ‫له‌س ـه‌ر خێــر و به‌ره‌ك ـه‌ت‪ ،‬وه‌ له‌س ـه‌ر به‌ختێكــى بــاش‪ ،‬منــى دا ب ـه‌ ئافره‌ت ـ ‌ه‬ ‫ئه‌نصــاره‌كان‪ ،‬هيــچ نه‌يترســاندم جگ ـه‌ له‌هاتن ـه‌ ژوره‌وه‌ى پێغه‌مب ـه‌ر ‪-‬صلــى‬ ‫هللا عليــه وســلم‪ ،-‬منيــان ڕاده‌ســتى ئـه‌و كــرد‪ ،‬كـه‌ ئـه‌و كات مــن ته‌مه‌نــم نــۆ‬ ‫ســااڵن بــوو» [رواه مســلم]‪.‬‬ ‫هـه‌ر كاتێــك ئافره‌تــى موســڵمان ئـه‌وه‌ى زانــى‪ ،‬ئـه‌وه‌ قسـه‌ى خـراپ فــڕێ‬ ‫ده‌دات‪ ،‬و ده‌مێنێتـه‌وه‌ بــۆ زيــاد كردنــى بێچــوه‌ شــێره‌كان و ئاماده‌كردنيــان‪،‬‬ ‫مــاڵ ده‌كات ـه‌ النه‌ي ـه‌ك بۆيــان‪ ،‬له‌س ـه‌ر نه‌ت ـه‌وه‌ى ئيبڕاهيــم شــیرێكی صــاف‬ ‫و پاكیــان پێــده‌دات‪ ،‬و ته‌وحيديــان پێنــۆش ده‌كات‪ ،‬ده‌يانجوڵێنێــت بــۆ‬ ‫دۆســتايه‌تى‪ ،‬ته‌واويــان ده‌كات ب ـه‌ دوژمنايه‌تــى كاف ـران‪ ،‬پاشــان ده‌رگاى‬ ‫النه‌كه‌يــان له‌س ـه‌ر ده‌كات ـه‌وه‌‪ ،‬و دڵه‌كانيــان ئ ـه‌وه‌ى خــواردوه‌‪{ :‬تونــد‬ ‫له‌س ـه‌ر كاف ـران و به‌ڕه‌حمــن له‌نێــوان خۆيــان} [الفتــح‪.]29 :‬‬ ‫{ملكه‌چــن بــۆ بــاوه‌ڕاداران و تونــدن له‌س ـه‌ر كاف ـران جيهــاد ده‌ك ـه‌ن‬ ‫له‌ڕێــى هللا و ل ـه‌ لۆم ـه‌ی لۆم ـه‌كاران ناترســن} [املائــدة‪.]54 :‬‬ ‫وآخــر دعوانــا أن الحمــد هلل رب العامليــن‪.‬‬

‫ل ‌هگ ـه‌ڵ ب ـه‌رده‌وام بوونــى جه‌نگــى س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت بــۆ س ـه‌ر‬ ‫هێزه‌كانــى كوفــر‪ ،‬چــاو ده‌خه‌ين ـه‌ س ـه‌ر هه‌ندێــك ل ـه‌ چااڵكي ـه‌كان ك ـه‌‬ ‫موجاهيــدان جێبه‌جێيــان كــردوه‌ و س ـه‌ركه‌وتوو بوون ـه‌ ل ـه‌ ف ـراوان كردنــى‬ ‫د ‌هسـه‌اڵتى خيالفه‌ت و ترســاندن و تياچوون و زه‌ليل بوونى دوژمنانى هللا‪،‬‬ ‫وه‌ ئ ـه‌و كردان ـه‌ش به‌شــێكى ك ‌همــن ل ـ ‌ه كــرده‌ زۆره‌كان ك ـه‌ ده‌وڵه‌تــى ئيســامى‬ ‫له‌ب ـه‌ره‌ جيــاكان جێبه‌جييــان كــردوه‌ ل ـه‌ ڕۆژه ـه‌اڵت و ڕۆژئــاوا ل ـه‌ ميان ـه‌ى‬ ‫هه‌فته‌كانــى ڕابــردوو‪.‬‬ ‫جه‌نگى سه‌ر توركيا‪:‬‬ ‫ل ـه‌ حه‌وتــى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬ش ـه‌هاده‌ت خــواز ابــو أنــس املنبجــي‬ ‫و أبــو عمــر الهاشــمي ‪-‬هللا له‌هه‌ردووكيــان وه‌ربگرێــت‪ -‬س ـه‌ياره‌ بۆمــب‬ ‫ڕێژكراوه‌كانيــان ته‌قانــده‌وه‌ ب ‌هسـه‌ر دوو گردبوونـه‌وه‌ى گروپـه‌ موڕتـه‌دده‌كان‬ ‫و ســوپاى تور ـكـى موڕتـه‌دد لـه‌ نزيــك گونــدى «وقــاح» و»الكفيــر» لـه‌ ڕۆژئــاواى‬ ‫شــارى بــاب‪ ،‬ك ـه‌ بــووه‌ هــۆى تێــك شــكاندنى تانكێــك و په‌كخســتنى ســيانى‬ ‫تــر ل ـه‌ ســوپاى تور ـكـى موڕت ـه‌دد‪ ،‬و كوژرانــى ژماره‌ي ـه‌ك لێيــان‪ ،‬دواى كــرده‌‬ ‫ش ـه‌هاده‌ت خوازي ـه‌كان هێر�شــى س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت د ‌هســتى پێكــرد بــۆ‬ ‫س ـه‌ر گونــدى «الكفيــر»‪ ،‬ئه‌نجامــى هێرش ـه‌كه‌ بريتــى بــوو ل ـه‌ تێــك شــكاندنى‬ ‫دوو ئامێــر و به‌د ‌هســت ك ـه‌وت گرتنــى ســيان و كوژرانــى �ســێ موڕت ـه‌دد‪ ،‬و‬ ‫موجاهيــدان گ ‌هڕان ـه‌وه‌ پێگه‌كانيــان به‌س ـه‌المه‌تى‪.‬‬

‫ل ـه‌ نــۆى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬كرده‌ي ‌ه ـكـى ش ـه‌هاده‌ت خــوازى ل ـ ‌ه‬ ‫گردبوونه‌وه‌يه‌ ـكـى ســوپاى تور ـكـى و گروپ ـ ‌ه موڕت ـه‌دده‌كان ده‌دات ل ـه‌ نزيــك‬ ‫گونــدى «براتــة» ل ـه‌ ڕۆژئــاواى شــارى بــاب‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك موجاهيــدان توانيــان‬ ‫تانكێكــى ســوپاى تور ـكـى په‌كبخ ـه‌ن ب ـه‌ بۆمبێكــى چێنــدراو و س ـه‌ياره‌يه‌كى‬ ‫ده‌بــڵ تێــك بشــكێنن ل ـه‌ گونــدى «الدانــا» ب ـه‌ هــاوه‌ن‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ يانــزه‌ى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬دوو ب ـراى ش ـه‌هاده‌ت خــواز‬ ‫ابــو عبدالرحمــن الشــامي و ابــو احمــد الســمراوي ‪-‬هللا له‌هه‌ردووكيــان‬ ‫وه‌ربگرێــت‪ -‬توانيــان زيــان ل ـه‌ گروپ ـه‌ موڕت ـه‌دده‌كان و ســوپاى توركيــاى‬ ‫موڕت ـه‌دد بــده‌ن‪ ،‬كاتێــك ب ـراى ش ـه‌هاده‌ت خــواز ابوعبدالرحمــن س ـه‌يار ‌ه‬ ‫بۆمــب ڕێژكراو ‌هك ـه‌ى ته‌قانــده‌وه‌ ب ‌هس ـه‌ر گردبوونه‌وه‌كانيــان ل ـ ‌ه گونــدى‬ ‫«األزرق» لـه‌ ڕۆژئــاواى شــارى بــاب‪ ،‬كـه‌ بــووه‌ هــۆى لـه‌ ناوچوونــى زياتــر لـه‌ ‪14‬‬ ‫موڕتـه‌دد و برينداربوونــى هه‌ندێكــى تــر و تێــك شــكاندنى �ســێ ئامێــر‪ ،‬وه‌ بـراى‬ ‫دووه‌م توانــى بگاتـه‌ شــوێنى قايمــكارى موڕتـه‌ددان لـه‌ گونــدى «الــزرزور» لـ ‌ه‬ ‫ڕۆژهه‌اڵتــى شــار‪ ،‬و س ـه‌ياره‌ بۆمــب ڕێژكراو ‌هك ـه‌ى ته‌قانــده‌وه‌ ب ‌هس ـه‌ريان‪،‬‬ ‫ك ـه‌ بــوه‌ هــۆى له‌ناوچــوون و برينداربوونــى ژمار ‌هي ـه‌ك موڕت ـه‌دد و پ ـه‌ك‬ ‫خســتنى چه‌نديــن ئامێــرى س ـه‌ربازى‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك تانكێكــى ســوپاى تور ـكـى‬ ‫موڕت ـه‌دد په‌كخ ـرا دواى به‌ئامانــج گرتنــى ب ـه‌ موش ـه‌كێكى ئاراســته‌كراو ل ـ ‌ه‬ ‫ه ‌همــان گونــد‪.‬‬

‫هه‌واڵ‬

‫‪30‬‬

‫شوێنه‌وارى هێر�شى سه‌ر ئاهه‌نگه‌ خاچ په‌رستيه‌كه‌ى ئه‌سته‌نبۆڵ‬

‫وه‌ ل ـ ‌ه دوانــزه‌ى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت توانيــان‬ ‫ك ـه‌ دوو تانكــى ســوپاى تور ـكـى موڕت ـه‌دد تێــك بشــكێنن و ســێيه‌ميش پ ـه‌ك‬ ‫بخـه‌ن بـه‌ هــۆى به‌ئامانــج گرتنيــان بـه‌ موشـه‌كى ئاراســته‌كراو و گولـه‌ هــاوه‌ن‬ ‫ل ـه‌ ڕۆژئــاواى شــار‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ پانــزه‌ى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬ڕاوچيانــى زرێپــۆش ل ـه‌ ده‌وڵه‌تــى‬ ‫ئيســامى توانيــان ك ـه‌ تانكێكــى ســوپاى تور ـكـى موڕت ـه‌دد تێــك بشــكێنن‬ ‫و يه‌كێكــى تريــش پ ـه‌ك بخ ـه‌ن دواى ب ـه‌ ئامانــج گرتنيــان ب ـ ‌ه موش ـه‌كى‬ ‫ئاراســته‌كراو ل ـ ‌ه ڕۆژئــاواى شــارى بــاب‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ شــانزه‌ى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬موجاهيــدان توانيــان دواى‬ ‫ڕوبه‌ڕوبون ـه‌وه‌ ل ‌هگ ـه‌ڵ ســوپاى تور ـكـى موڕت ـه‌دد و گروپ ـه‌ موڕت ـه‌دده‌كان‬ ‫هه‌ڵبكوتن ـه‌ س ـه‌ر گونــدى «العجمــي» ل ـه‌ باكــورى ڕۆژهه‌اڵتــى شــارى بــاب‪،‬‬ ‫دواى ئ ـه‌وه‌ يه‌كێــك ل ـه‌ ســوارچاكانى ش ـه‌هاده‌ت ‪-‬هللا لێــى وه‌رگرتبێــت‪-‬‬ ‫ده‌رچــوو و س ـه‌ياره‌ بۆمــب ڕێژكراو ‌هك ـه‌ى ته‌قانــده‌وه‌ به‌س ـه‌ر گردبوون ـه‌وه‌ى‬ ‫موڕت ـه‌ددان ل ـه‌ نزيــك گونــدى «قنيفــذ»‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ بيســت ويه‌ ـكـى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت‬ ‫توانيــان ك ـه‌ تانكێــك و س ـه‌ياره‌يه‌كى ‪ BMP‬ســوپاى تور ـكـى تێــك بشــكێنن ب ـه‌‬ ‫دوو موش ـه‌كى ئاراســته‌كراو ل ـه‌ ڕۆژئــاواى شــار‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ بيســت و ســێى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬ڕاوچيانــى زرێپــۆش ل ـه‌‬ ‫ده‌وڵه‌تى ئيســامى دوو زرێپۆ�شــى ســوپاى توركياى موڕته‌دديان تێك شــكاند‬ ‫ب ـه‌ دوو موش ـه‌كى ئاراســته‌كراو ل ـه‌ ڕۆژئــاواى شــارى بــاب‪ ،‬وه‌ له‌ه ‌همــان‬ ‫ڕۆژدا‪ ،‬نوســينگه‌ى ڕاگه‌ياندنــى وياليه‌تــى ح ‌هلـه‌ب هه‌ڵســا بـه‌ باڵوكردنـه‌وه‌ى‬ ‫ئيســداڕێك ب ـه‌ ناونيشــانى «درع الصليــب» تێيــدا دوو ل ـه‌ ئه‌ندامه‌كانــى‬ ‫توركيــاى موڕتـه‌دد د ‌هســوتێندرێن كـه‌ توركيــا خــۆى سـه‌ركردايه‌تى هه‌ڵمه‌تــى‬ ‫ناس ـراو ب ـه‌ «درع الف ـرات» ده‌كات‪ ،‬ل ـه‌ شــوێنى گه‌وره‌ك ‌هيــان ئه‌مريــكاى خــاچ‬ ‫په‌رســت‪ ،‬دژى موســڵمانان لـه‌ وياليه‌تــى ح ‌هلـه‌ب‪ ،‬وه‌ لـه‌و ئيســداڕه په‌يامێــك‬ ‫ئاراســته‌ى حكومه‌تــى توركيــا ده‌كرێــت و به‌ڵێنــى دوبــاره‌ كردنـه‌وه‌ى ديــارده‌ى‬ ‫ســوتانيان پێــده‌ده‌ن به‌زيندوويــى ئ ‌هگ ـه‌ر ب ـه‌رده‌وام بــن ل ـه‌ بۆردومــان كردنــى‬ ‫خاكه‌كانــى ده‌وڵه‌تــى ئيســامى‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ دووى مانگــى ڕه‌بيعــى كۆتايــى‪ ،‬س ـه‌ربازێكى خيالف ـه‌ت ل ـه‌‬ ‫به‌ناوبانگتريــن يانـه‌ى شـه‌وانه‌ى دا لـه‌ ئه‌ســته‌نبۆڵ كـه‌ گاوره‌كان ئاهه‌نگيــان‬ ‫‪31‬‬

‫تێــدا ده‌گێ ـڕا ب ‌ههــۆى جه‌ژن ـ ‌ه بــت په‌رســتيه‌كه‌يان‪ ،‬هێر�شــى كــرده‌ س ـه‌ر‬ ‫موشــريكه‌كان ب ـه‌ نارنجۆ ـكـى ده‌ســتى و چه‌ ـكـى ڕه‌شــاش‪ ،‬و دروێن ـه‌ى ‪ 150‬ــى‬ ‫لێكــردن ل ـه‌ كــوژراو و برينــدار‪ ،‬وه‌ك تۆڵ ـه‌ س ـه‌ندنه‌وه‌يه‌ك بــۆ ئايــن و‬ ‫وه‌اڵمدان ـه‌وه‌ى فه‌رمانــى پێش ـه‌واى بــاوه‌ڕداران ل ـه‌ به‌ئامانــج گرتنــى توركيــاى‬ ‫خزم ـه‌ت كارى خــاچ‪.‬‬ ‫ویالیەتی بەغداد‪:‬‬ ‫لــە پێنجــی مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬مەفرەزەیە ـكـی ئەمنــی ســەربازانی‬ ‫خیالفــەت توانــی ئۆتۆمبێلێكــی بۆمبڕێژك ـراو ڕابگرێــت و بیتەقێنێتــەوە لــە‬ ‫ناوەڕاســتی مۆڵگــە و گردبوونەوەكانــی ڕافیــزە موڕتــەدەكان لــە ناوچــەی‬ ‫«الصدر» لە ڕۆژهەاڵتی بەغداد‪ ،‬لە ئاكامدا بووە هۆی تياچوونى ش ــەست‬ ‫موڕتــەدد و برینــدار بوونــی بیســتی تــر‪.‬‬ ‫وە لــە یانــزەی مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬یەكێــك لــە مەفــرەزە ئەمنیــەكان‬ ‫توانی ئۆتۆمبێلێكی بۆمبڕێژكراو لە الی گردبوونەوەیەكی ڕافیزە موڕتەدەكان‬ ‫ڕابگرێــت لــە ناوچــەی «الباویــە» لــە ڕۆژهەاڵتــی بەغــداد‪ ،‬ئینجــا لــە دوورەوە‬ ‫تەقێنرایەوە‪ ،‬بووە هۆی تياچوون و بریندار بوونی هەشتا ڕافیزی بە الیەنی‬ ‫كــەم‪ ،‬هــاوكات مەفرەزەیە ـكـی تریــش توانــی دوو بۆمــب بچێنێــت لــە ناوچــەی‬ ‫«أبــو دشــیر» لــە باشــووری بەغــداد‪ ،‬و بیتەقێنێتــەوە بــە گردبوونەوەیە ـكـی‬ ‫ڕافیــزە جــا نزیكــەی بیســت موڕتەدیــان لــێ كــوژراو و برینــدار بــوو‪.‬‬ ‫وە لــە ڕۆژی یەكــەم لــە مانگــی رەبیعــی كۆتایــی‪ ،‬أبــو نــواف العراقــی وأبــو‬ ‫عبــد امللــك العراقــی ‪-‬هللا تعالــی لێیــان وەربگرێــت‪ -‬دەرچــوون و گردبوونــەوە‬ ‫و مۆڵگەكانــی ڕافیــزە موڕتەدەكانیــان بەئامانــج گــرت لــە ناوچــەی‬ ‫«الســنك» لــە ناوەڕاســتی شــاری بەغــداد‪ ،‬ئینجــا تەكبیریــان كــرد و چاكەتــە‬ ‫بۆمبڕێژكراوەكانیــان تەقانــدەوە بــەدوای یەكــدا‪ ،‬لەئاكامــدا بــووە هــۆی‬ ‫لەناوچــوون و برینــدار بوونــی زی ــاتر لــە س ــەد موڕتــەدد‪ ،‬و خاپووركردنــی‬ ‫چەنــد مۆڵگەیەكیــان‪ ،‬هــاوكات مەفرەزەكانــی بۆمبڕێژكــردن توانــی‬ ‫ئۆتۆمبێلێكــی بۆمبڕێژك ـراو ڕابگرێــت و بیتەقێنێتــەوە بــە گردبوونەوەیە ـكـی‬ ‫تــری ڕافیــزە موڕتــەدەكان لــە نزیــك بەڕێوەبەرایەتــی هاتووچــۆی «بغــداد‬ ‫الجدیــدە» لــە ڕۆژهەاڵتــی شــارەكە‪ ،‬لــە ئاكامــدا بــووە هــۆی تياچوونــى نــۆ‬ ‫كــەس و برینــدار بوونــی حەڤــدەی تــر‪.‬‬

‫ ‬

‫شوێنه‌وارى جه‌نگى موسڵ له‌ نه‌خۆشخانه‌ى سه‌الم‬

‫وياليه‌تى نه‌ينه‌وا‪:‬‬ ‫لــە شە�شــی رەبیعــی یەكــەم‪ ،‬ب ـرای شــەهادەتخواز أبــو خطــاب العراقــی‬ ‫هللا لێــی وەربگرێــت‪ -‬دەرچــوو بــەرەو گردبوونەوەكانــی ســوپای ڕافیــزی‬‫و میلیشــیاكانی لــە گەڕە ـكـی (البریــد) لــە باكــووری ڕۆژهەاڵتــی موصــل و‬ ‫ئۆتۆمبێلــە بۆمبڕێژكراوەكــەی تەقانــدەوە بەســەریاندا‪ ،‬لــە ئاكامــدا بــووە‬ ‫هۆی تێكشكاندنی دەبابەیەك لە جۆری ئەبرامز و دوو شۆفڵ و تياچوونى‬ ‫هەشــت ئەنــدام و برینــدار بوونــی ژمارەیە ـكـی تــر‪ ،‬وە لــە الیە ـكـی تــرەوە چــوار‬ ‫لــە ســوارچاكانی شــەهادت أبــو خطــاب املصــاوی وأبــو أحمــد الشــامی‬ ‫وأبــو ســلمە الشــامی ّ‬ ‫وبتــار املوصلــی ‪-‬هللا لێیــان وەربگرێــت‪ -‬بــە ئۆتۆمبێلــە‬ ‫بۆمبڕێژكراوەكانیــان دەرچــوون بــەرەو گردبوونەوەكانــی موڕتــەددان لــە نزیــك‬ ‫نەخۆشــخانەی (الســام) لــە باشــووری ڕۆژهەاڵتــی موصــل و بەســەریاندا‬ ‫تەقاندیانــەوە‪ ،‬لــە ئاكامــدا بــووە هــۆی تياچوونــى نزیكــەی �ســی و پێنــج ئەنــدام‬ ‫و تێكشــكاندنی پێنــج ئامێــر لــە جــۆری ‪ ، BMP‬و ئامێرێكــی شــۆفڵ و ئامێرێكــی‬ ‫هەمــەڕ و تێكشــكاندن و پەكخســتنی ژمارەیــەك ئامێــری جۆراوجــۆر‪ ،‬دوای‬ ‫ئــەوە پێكــدادان لەگەڵیانــدا ڕوویــدا بــە چە ـكـی جۆراوجــۆر و چــوار ئەنــدام‬ ‫لەناوچــوون یەكێكیــان بــە قەنــاص و برینــدار بوونــی هەندێكــی تــر‪ ،‬وە‬ ‫پەكخســتنی دوو ئامێــر لــە جــۆری هەمــەڕ و ئامێرێكــی ‪ MP‬و بــە غەنیمــەت‬ ‫گرتنــی یەكێكــی تــر‪.‬‬ ‫وە لــە ڕۆژی حەوتەمــی رەبیعــی ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬ب ـرای شــەهادەتخواز أبــو حمــزە‬ ‫العراقــی ‪-‬هللا لێــی وەربگرێــت‪ -‬توانــی «كردەیە ـكـی شــەهادەتخوازی» ئەنجــام‬ ‫بــدات لــە ناوەڕاســتی پاشــماوەكانی ســوپای ڕافیــزی و میلیشــیاكانی لــە نزیــك‬ ‫نەخۆشــخانەی (الســام) لــە باشــووری ڕۆژهەاڵتــی موصــل‪ ،‬لــە ئاكامــدا‬ ‫بــووە هــۆی تێكشــكاندنی ژمارەیــەك ئامێــر و لەناوچــوون و برینــدار بوونــی‬ ‫ژمارەیــەك لــە موڕتــەدان‪ ،‬هەروەهــا نزیكــەی بیســت ئەنــدام لەناوچــوون و‬ ‫چــل و پێنجــی تــر برینــدار بــوون و هەشــت ئامێــر لــە جــۆری ‪ BMP‬تێكشــكا‪،‬‬ ‫وە پێنــج ئۆتۆمبێــل لــە جــۆری هەمــەڕ و تانكێــك لــە جــۆری ئەبرامــز دوای‬ ‫پێكــدادان بــە چە ـكـی جۆراوجــۆر لەگــەڵ كەرتــە گەمارۆدراوەكانیــان‪،‬‬ ‫هەروەهــا ســەربازانی خیالفــەت هەڵســان بــە پێكــدادان لەگــەڵ كاروانێــك‬ ‫لــە نزیــك كەرتــی گەڕە ـكـی (ســومر) كــە هەوڵــی پێشــڕەوی كردنیــدا بــۆ یارمەتــی‬

‫ ‬

‫دانــی گەمــارۆدراوەكان لــە ئاكامــدا بــووە هــۆی لەناوچوونــی نزیكــەی دە‬ ‫ئەنــدام و برینــدار بوونــی ژمارەیە ـكـی تــر‪ ،‬لــەو الوەش لــە كاتێكــی گونجــاودا‬ ‫ب ـرای شــەهادەتخواز أبــو إســام الشــامی ‪-‬هللا لێــی وەربگرێــت‪ -‬توانــی‬ ‫ئۆتۆمبێلــە بۆمبڕێژكراوەكــەی بتەقێنێتــەوە لەســەر كاروانێكــی ســوپا و‬ ‫میلیشــیا ڕافیزییــەكان لــە گەڕە ـكـی «الوحــدە» لــە باشــووری ڕۆژهەاڵتــی‬ ‫موســڵ‪ ،‬جــا �ســێ ئامێــری لــە جــۆری هەمــەڕ تێكشــكاند و هەشــت موڕتــەددی‬ ‫كوشــت و ژمارەیە ـكـی تــری برینــدار كــرد‪ ،‬دوای ئــەوە پێكــدادان ڕوویــدا بــە‬ ‫چە ـكـی جۆراوجــۆر‪ ،‬لــە ئاكامــدا بــووە هــۆی ســوتانی �ســێ ئامێــر لــە جــۆری‬ ‫‪ ، BMP‬میحــوەری ڕۆژهەاڵتیــش پێكدادانــی لەگــەڵ موڕتــەددان بەخۆیــەوە‬ ‫بینــی و بــووە هــۆی كوژرانــی بیســت و یــەك موڕتــەدد و تێكشــكاندنی ئامێرێكــی‬ ‫هەمــەڕ و پەكخســتنی یەكێكــی تــر‪ ،‬هەروەهــا بیســت و یــەك ئەنــدام لــە‬ ‫ســوپای ڕافیــزی میلیشــیاكانی لەناوچــوون بــە قەنــاص لــە گەڕە ـكـی «اإلخــاء»‪،‬‬ ‫و دەوروبــەری گەڕەكەكانــی (الشــیما‌ء واالنتصــار والنــور)‪.‬‬ ‫وياليه‌تى حمص‪:‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ ه ‌هشــتى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت توانيــان‬ ‫ك ـه‌ دواى پێكدادانێكــى تونــد ل ‌هگ ـه‌ڵ ســوپاى نوص ‌هيــرى و چه‌كداره‌كانــى‪،‬‬ ‫ده‌ســت بگــرن به‌س ـه‌ر ه ‌هشــت بازگ ـه‌ ل ـه‌ ناوچ ـه‌ى «شــاعر» و»حويســيس»‪،‬‬ ‫ك ـ ‌ه بــوه‌ هــۆى كوژرانــى زياتــر ل ـه‌ په‌نجــا موڕت ـه‌دد‪ ،‬و به‌د ‌هســت ك ـه‌وت گرتنــى‬ ‫�ســێ تانــك و تــۆپ هاوێژێكــى قــورس و بنكه‌ي ‌ه ـكـى موش ـه‌كى «كۆنكــۆڕس»‬ ‫ل ‌هگ ـه‌ڵ ژماره‌ي ـه‌ك ل ـه‌ موش ـه‌ك ب ـه‌ زيــاده‌ى چ ـه‌ك و زه‌خيــره‌ى جۆراوجــۆر‪.‬‬ ‫و ‌ه ل ـه‌ نــۆى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت ل ـه‌ ڕۆژى‬ ‫هه‌ينــى ب ـه‌رده‌وام بــوون ل ـه‌ غ ـه‌زوه‌ پيرۆزه‌كه‌يــان دژى ســوپاى نوص ‌هيــرى و‬ ‫چه‌كداره‌كانــى و د ‌هســتيان گــرت ب ‌هسـه‌ر پێگـه‌ و دامـه‌زراوه‌ى گرنــگ‪ ،‬كاتێــك‬ ‫س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت ده‌ســتيان گــرت ب ‌هس ـه‌ر كۆمپانيــاى «املهــر» بــۆ غــاز‬ ‫لـه‌ باكــورى ڕۆژهه‌اڵتــى فڕۆكه‌خانـه‌ى تيفــۆڕى سـه‌ربازى لـه‌ ڕۆژئــاواى شــارى‬ ‫ته‌دمــوڕ‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ش دواى ئ ـه‌وه‌ى توانيــان د ‌هســت بگــرن ب ‌هس ـه‌ر ه ـه‌ردوو‬ ‫ته‌پۆلك ـه‌ى البــرج و املهــر و بازگ ـه‌ى اإلرتوازيــة ل ـه‌ ده‌وروب ـه‌رى كۆمپانيــا‪،‬‬ ‫وه‌ ســوپاى نوص ‌هيــرى كاروانێكــى س ـه‌ربازى نــارد ل ـه‌ شــارى ته‌دمــوڕه‌وه‌‬ ‫بــۆ گه‌ڕاندن ـه‌وه‌ى ته‌پۆلكه‌كانــى ده‌وروب ـه‌رى كۆمپانيــا‪ ،‬ب ـه‌اڵم س ـه‌ربازانى‬ ‫هه‌واڵ‬

‫‪32‬‬

‫بنكه‌يه‌كى سه‌ربازى نوصه‌يرى كه‌ تازه‌ ئازاد كرا له‌اليه‌ن خيالفه‌ت‬

‫خيالف ـه‌ت به‌رپه‌رچيــان دان ـه‌وه‌‪ ،‬و ئينغيماســيه‌كان ل ـه‌ چه‌نديــن شــوێنه‌و ‌ه‬ ‫هێرشــيان بۆيــان كــرد‪ ،‬ك ـه‌ بــوه‌ هــۆى كوژرانــى زۆرێــك ل ـه‌ موڕت ـه‌ددان و‬ ‫هه‌اڵتنــى ئه‌وانــى تــر‪ ،‬وه‌ موجاهيــدان شــوێنى ئه‌وان ـه‌ كه‌وتــن كه‌ڕايــان كــرد‬ ‫ل ـه‌ كاروان ‌هك ـه‌ و پێيــان گه‌يشــتن و هه‌مويــان كوشــتن‪ ،‬وه‌ له‌كاتێكــدا ك ـه‌‬ ‫سـه‌ربازانى خيالفه‌ت الى باشــور گه‌يشــتن به‌ ناوچه‌ى «جحار» و ده‌ســتيان‬ ‫گــرت به‌س ـه‌ر پانــزه‌ بازگ ـه‌ ل ـه‌ ناوچ ـه‌ى نێــوان املهــر و الجحــار‪ ،‬و كێڵگ ـه‌ى‬ ‫غــازى حجــار‪ ،‬ل ‌هگـه‌ڵ ته‌پۆلكه‌كانــى ده‌وروبـه‌رى‪ ،‬وه‌ له‌ناوچـه‌ى جـه‌زه‌ل‪ ،‬لـه‌‬ ‫باكــورى ڕۆژهه‌اڵتــى جحــار‪ ،‬س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت د ‌هســتيان گــرت به‌س ـه‌ر‬ ‫پێنــج بازگ ـه‌ى نوێــى ســوپاى نوص ‌هيــرى‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك د ‌هســتيان گــرت به‌س ـه‌ر‬ ‫ت ـه‌واوى كێڵگ ـه‌ى «جــزل» نه‌وتــى و ناوچه‌كانــى ده‌وروب ـه‌رى‪ ،‬ك ـه‌ دروێن ـه‌ى‬ ‫ڕوبه‌ڕوبونـه‌وه‌كان بريتــى بــوو لـه‌ تياچوونــى نزيكـه‌ى سـه‌د و دوانــزه‌ موڕتـه‌دد‬ ‫ل ـه‌ ســوپاى نوص ‌هيــرى‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك هللا موجاهيدانــى به‌هره‌م ‌هنــد كــرد ب ـه‌‬ ‫د ‌هســتكه‌وت گرتنــى �ســێ تانــك و ڕاجيمـه‌ و موشـه‌ك و تــۆپ هاوێــژى مه‌يدانــى‬ ‫و دۆشــكه‌ و بڕێــك زه‌خيــره‌‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ ده‌ى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت هێرشــێكى‬ ‫به‌رفراوانيــان كــرده‌ س ـه‌ر ســوپاى نوص ‌هيــرى ل ـه‌ چه‌نديــن قۆڵ ـه‌وه‌ بــۆ‬ ‫س ـه‌ر پێگه‌كانــى ڕژێمــى نوص ‌هيــرى ل ـه‌ ده‌وروب ـه‌رى شــارى «ته‌دمــوڕ» وه‌‬ ‫له‌ميان ـه‌ى ڕوبه‌ڕوبون ـه‌وه‌كان توانيــان د ‌هســت بگــرن به‌س ـه‌ر پێگ ـه‌ى نــوێ‪،‬‬ ‫لـه‌ قۆڵــى باكــورى شــار موجاهيــدان ده‌ســتيان گــرت ب ‌هسـ ‌هر‌ تـه‌واوى ناوچـه‌ى‬ ‫«حويســيس» و ته‌پۆلكه‌كانــى «املدفعيــة» و»األب ـراج»‪ ،‬ل ‌هگ ـه‌ڵ چياكانــى‬ ‫«الطــار» و»عنتــرة» ى ســتراتيژى و عه‌مبــارى ته‌دمــوڕى س ـه‌ربازى‪ ،‬هه‌رچــى‬ ‫الى باشوريش ـه‌ موجاهيــدان د ‌هســتيان گــرت به‌س ـه‌رناوچه‌ى «قصــر‬ ‫الحالبــات» و»جبــل هيــان» ســتراتيژى‪ ،‬وه‌ ل ـ ‌ه ڕۆژئــاواى شــار موجاهيــدان‬ ‫د ‌هســتيان گــرت به‌س ـه‌ر كۆمپانيــاى «املهــر» بــۆ غــاز و ته‌پۆلكه‌كانــى «املهــر»‬ ‫و»البــرج» ل ـ ‌ه ده‌وروبه‌ريــان‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك د ‌هســتيان گــرت به‌س ـه‌ر كه‌تيب ـه‌ى‬ ‫مه‌هجــوڕه‌‪ ،‬و كێڵگـه‌ى جه‌ز ‌هلــى نه‌وتــى و كێڵگـه‌ى جحــارى غــاز‪ ،‬وه‌ لـ ‌ه قۆڵــى‬ ‫ڕۆژهه‌اڵتــى شــار س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت د ‌هســتيان گــرت به‌س ـه‌ر ســايلۆى‬ ‫شــار و هه‌شــت بازگ ـه‌ له‌ده‌وروب ـه‌رى و ل ـه‌ دووڕيانــى محميــة «التليلــة»‪،‬‬ ‫دوو كــرده‌ى ش ـه‌هاده‌ت خــوازى و چه‌نــد كرده‌ي ‌ه ـكـى ئينغيما�ســى كۆتاييــان‬ ‫‪33‬‬

‫ب ـه‌ ڕوبه‌ڕوبونه‌و ‌هكــه هێن ـا‌‪ ،‬ك ـه‌ ئه‌نجامــى غ ـه‌زوه‌ پيرۆز ‌هك ـه‌ بريتــى بــوو‬ ‫ل ـه‌ تياچوونــى زياتــر ل ـه‌ دووس ـه‌د و ش ‌هســت موڕت ـه‌دد و به‌ديلكردنــى‬ ‫ژماره‌ي ـه‌ك س ـه‌ربازى نوص ‌هيــرى ك ـه‌ ئه‌فس ـه‌رێكيان تياداي ـه‌ ب ـه‌ پل ـه‌ى ڕائيــد‪،‬‬ ‫و فڕۆكه‌يه‌ ـكـى جه‌نگيــان خســته‌ خــواره‌وه‌ ل ـه‌ نزيــك ناوچ ـه‌ى جــزل‪ ،‬و‬ ‫به‌د ‌هســت كـه‌وت گرتنــى چــوارده‌ تانــك‪ ،‬و سـه‌ياره‌يه‌كى ‪ ،BMP‬و شــانزه‌ تــۆپ‬ ‫هاوێــژى ع ‌هيــار جيــاواز‪ ،‬و ڕاجيمه‌ي ‌ه ـكـى موش ـه‌كى و بنكه‌ي ‌ه ـكـى موش ـه‌ى‬ ‫ئاراســته‌كراو ل ‌هگ ـه‌ڵ ژماره‌ي ـه‌ك ل ـ ‌ه موش ـه‌ك‪ ،‬به‌زيــاده‌ى بڕێــك ل ـه‌ چ ـه‌ك و‬ ‫زه‌خيــره‌ى جۆراوجــۆر‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ يانــزه‌ى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت د ‌هســتيان‬ ‫گــرت ب ‌هس ـه‌ر ت ـه‌واوى شــارى ته‌دمــوڕ‪ ،‬و دوبــاره‌ گ ‌هڕانديان ـه‌وه‌ بــۆ ژێــر‬ ‫ده‌س ـه‌اڵتى خيالف ـه‌ت‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ش دواى چه‌نديــن ڕۆژ ل ـه‌ ڕوبه‌ڕوبوون ـه‌وه‌ى‬ ‫تونــد ل ‌هگ ـه‌ڵ ســوپاى نوص ‌هيــرى و چ ‌هكــداره‌ ڕافيزي ـه‌كان‪ ،‬ل ـه‌ ه ـه‌ر چــوار‬ ‫الى شــار‪ ،‬و ئ ـه‌وه‌ش دواى ڕوخانــى به‌رگــرى موڕت ـه‌ددان بــوو ل ـه‌ نــاو‬ ‫شــاره‌كه‌‪ ،‬دواى ئـه‌وه‌ى موجاهيــدان ده‌ســتيان گــرت ب ‌هسـ ‌هر‌ قـه‌اڵى ته‌دمــوڕ‬ ‫ك ـه‌ ل ـ ‌ه به‌رزاييه‌كانــى شــارى ته‌دمــوڕه‌ ل ‌هگ ـه‌ڵ ته‌پۆلك ـه‌ى “العامريــة” و‬ ‫گه‌ڕ ‌ه ـكـى “العامريــة” ل ـه‌ باكــوره‌وه‌‪ ،‬ل ‌هگ ـه‌ڵ ده‌روازه‌ى ڕۆژهه‌اڵتــى شــار‪ ،‬و‬ ‫هه‌ڕه‌ش ـه‌ كــردن بــۆ س ـه‌ر تاك ـه‌ هێڵــى يارمه‌تــى مــاوه‌ بــۆ هێزه‌كانــى ڕژێــم ك ـ ‌ه‬ ‫گه‌ماڕۆدرابــوون ل ـه‌ نێــوان چياكانــى «هيــان» و»الطــار» ل ـه‌ باكــورى ڕۆژئــاوا‬ ‫و باشــورى ڕۆژئــاواى شــار‪ ،‬ك ـ ‌ه ه ـه‌ر ل ـه‌ �ســێ ڕۆژى يه‌ك ‌همــى جه‌نگ ‌هك ـ ‌ه‬ ‫كه‌وت ـه‌ د ‌هســتى موجاهيــدان‪ ،‬س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت ب ـه‌رده‌وام بــوون ل ـ ‌ه‬ ‫پێشــڕه‌وى كــردن بــۆ الى ڕۆژئــاواى شــارى ته‌دمــوڕ‪ ،‬و د ‌هســتيان گــرت‬ ‫به‌س ـه‌ر ناوچ ـه‌ى «البيــارات» و ناوچ ـه‌ى «الــدوة» و»مثلــث تدمــر»‪ ،‬دواى‬ ‫ده‌ســت گرتــن ب ‌هس ـه‌ر شــارى ته‌دمــوڕ‪ ،‬وه‌ ل ـه‌ باكــورى ڕۆژئــاواى ته‌دمــوڕ‪،‬‬ ‫هێزه‌كانــى ده‌وڵه‌تــى ئيســامى د ‌هســتيان گــرت به‌سـه‌ر كۆمپانيــاى «حيــان» بــۆ‬ ‫غــاز و پيكــدادان ڕويــدا ل ‌هگـه‌ڵ هێــزه‌ پێشــڕه‌وى كـه‌ره‌كان لـه‌ ناوچـه‌ى «مـزارع‬ ‫الــدوة» ل ـه‌ ڕۆژئــاواى شــار‪ ،‬ك ـه‌ جه‌نگ ـه‌كان بون ـه‌ هــۆى كوژرانــى س ـه‌د ل ـ ‌ه‬ ‫ســوپاى نوصه‌يــرى و چ ‌هكــداره‌ ڕه‌فيزي ـه‌كان‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك ده‌ســت گي ـرا ب ‌هس ـه‌ر‬ ‫‪ 30‬تانــك و ‪ BMP 6‬و‪ 6‬تــۆپ هاوێــژ ل ـه‌ جــۆرى ‪122‬ملــم‪ ،‬و‪ 7‬دۆشــكه‌ى‬ ‫‪23‬ملــم‪ ،‬بڕێــك موشـه‌كى دژه‌ زرێپــۆش و بنكـه‌ى هاويشــتن‪ ،‬ل ‌هگـه‌ڵ بڕێــك لـ ‌ه‬ ‫موش ـه‌كى گ ـڕاد و قازيف ـه‌ى تانــك و زه‌خيــره‌ى جۆراوجــۆر‪.‬‬

‫ ‪.‬‬

‫وه‌ ل ـه‌ دووى مانگــى ڕه‌بيعــى يه‌كه‌م‪،‬س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت ب ـه‌رده‌وام‬ ‫بــوون ل ـه‌ پێشــڕه‌وى كــردن ب ـه‌ره‌و ڕۆژهه‌اڵتــى حمــص‪ ،‬و توانيــان ناوچ ‌هك ـ ‌ه‬ ‫ته‌ئميــن بك ـه‌ن ب ـه‌ درێــژى ‪ 40‬كيلۆم ‌هتــر بــۆ ڕۆژئــاواى شــارى ته‌دمــوڕ‪،‬‬ ‫ه ـه‌روه‌ك نزيــك بوون ـه‌وه‌ ل ـه‌ ده‌رگاكانــى فڕۆكه‌خان ـه‌ى تيفــۆڕى س ـه‌ربازى‬ ‫ك ـه‌ گه‌وره‌تريــن فڕۆكه‌خان ـه‌ى س ـه‌ربازى ســوپاى نوصه‌يري ـه‌‪ ،‬كاتێــك‬ ‫موجاهيــدان پێشــڕه‌ويان كــرد ب ـه‌ره‌و ڕێــگاى نێــو ده‌وڵ ‌هتــى ته‌دمــوڕ ‪ -‬حمــص‬ ‫وه‌ د ‌هســتيان گــرت به‌سـه‌ر دووڕيانــى «جحــار» لـه‌ ڕۆژهه‌اڵتــى فڕۆكه‌خانـه‌ى‬ ‫«التيفــور»‪ ،‬هـه‌روه‌ك هێرشــيان كــرد بۆسـه‌ر پێگـه‌ و قايمكاريه‌كانــى ســوپاى‬ ‫نوصه‌يــرى و چ ‌هكــداره‌ ڕافيزيـه‌كان لـه‌ زنجيــره‌ چياكانــى باكــورى فڕۆكه‌خانـه‌‪،‬‬ ‫وه‌ توانيــان ده‌ســت بگــرن به‌س ـه‌ر دوانــزه‌ پێگ ـه‌ ل ـه‌ ته‌پۆلكه‌كانــى نزيــك‬ ‫كه‌تيبـه‌ى به‌رگــرى ئاســمانى لـه‌ باكــورى فڕۆكه‌خانـه‌‪ ،‬گه‌يشــتن بـه‌ شــوێنێك‬ ‫ك ـه‌ ده‌ڕوانێت ـه‌ س ـه‌ر كه‌تيب ‌هك ـه‌‪.‬‬ ‫وه‌ لـه‌ ال‌يه‌ ـكـى تــر‪ ،‬سـه‌ربازانى خيالفـه‌ت هه‌ڵيانكوتايـه‌ سـه‌ر كه‌تيبه‌يه‌ ـكـى‬ ‫تــرى به‌رگــرى ئاســمانى ك ـه‌ ل ـه‌ باشــورى ڕۆژهه‌اڵتــى فڕۆكه‌خانه‌ي ـه‌‪ ،‬و‬ ‫د ‌هســتيان گــرت به‌س ـه‌ريدا وه‌ كۆنتڕۆ ڵــى گونــدى «مرهطــان»ى نزيــك‬ ‫له‌وێيــان كــرد‪ ،‬هـه‌روه‌ك هێرشــيان كــرد بۆسـه‌ر ئـه‌و پێگـه‌ و ته‌پۆلكانـه‌ى كـه‌‬ ‫ســوپاى نوص ‌هيــرى قاميكاريــان تێــدا كردبــوو ل ـه‌ نزيــك ناوچ ـه‌ى «البــاردة»‬ ‫ل ـه‌ باشــورى فڕۆكه‌خان ـه‌ى س ـه‌ربازى و د ‌هســتيان گــرت به‌س ـه‌ر «بــرج‬ ‫الســيريتل» و ناوچه‌ى «قصر الحير» و»املشــتل»‪ ،‬به‌هۆيه‌وه‌ پاڵه‌په‌ســتۆيان‬ ‫خســته‌ س ـه‌ر فڕۆكه‌خان ـه‌ دواى پێشــره‌وى كردنيــان ب ـه‌ره‌و به‌ره‌كانــى باكــور‬ ‫و ڕۆژئــاوا و باشــور‪ ،‬و نزيــك بوونه‌و ‌هيــان ب ـه‌ نزيك ـه‌ى ‪ 2‬بــۆ ‪ 5‬كيلۆمه‌تــر‪،‬‬ ‫و توانيــان تانكێــك ل ‌هجــۆرى ‪ ،55T‬و تــۆپ هاوێژێكــى مه‌يدانــى ل ـه‌ جــۆرى‬ ‫‪122‬ملــم ل ـه‌ ده‌وروب ـه‌رى دا تێــك بشــكێنن‪ ،‬پاشــان موجاهيــدان د ‌هســتيان‬ ‫كــرد بـه‌ هه‌ڵمه‌تێكــى بۆردومانــى چــڕ بۆسـه‌ر فڕۆكه‌خانـه‌‪ ،‬كـه‌ بــوه‌ هــۆى تێــك‬ ‫شــكاندنى �ســێ فڕۆك ـه‌ى جه‌نگــى ك ـه‌ وه‌ســتابوون ل ـه‌ زه‌وى‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ چــوارده‌ى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت پێشــڕه‌ويه‌كى‬ ‫نوێيــان كــرد بــۆ ده‌وروب ـه‌رى فڕۆكه‌خان ـه‌ى تيفــۆڕى س ـه‌ربازى و د ‌هســتيان‬ ‫گــرت به‌س ـه‌ر گونــدى «الشــريفة» ل ـه‌ ڕۆژئــاواى فڕۆكه‌خان ـه‌‪ ،‬ل ‌هگ ـه‌ڵ‬ ‫بازگه‌ي ‌ه ـكـى ســوپاى نوص ‌هيــرى و چ ‌هكــداره‌ ڕافيزي ـه‌كان ل ـه‌ ڕۆژهه‌اڵتــى‬ ‫گوند ‌هكـه‌‪ ،‬ئێســتا تاكـه‌ ڕێــگاى يارم ‌هتــى بــۆ فڕۆكه‌خانـ ‌ه لـه‌ ژێــر هه‌ڕ ‌هشـه‌دايه‌‬

‫دواى ئـه‌وه‌ى پاڵه‌پ ‌هســتۆى خـرا سـه‌ر لـه‌ بـه‌ره‌ى باكــور و د ‌هســت گيـرا ب ‌هسـه‌ر‬ ‫كه‌تيب ـه‌ى مه‌هجــوڕه‌‪ ،‬و ‌ه ل ـ ‌ه ب ـه‌ره‌ى ڕۆژه ـه‌اڵت و باشــور د ‌هســتگيرا ب ‌هس ـه‌ر‬ ‫كه‌تيب ـه‌ى به‌رگــرى ئاســمانى و چ ‌هنــد پێگه‌يه‌ ـكـى تــر‪.‬‬ ‫وياليه‌تى عدن أبين‪:‬‬ ‫له‌ ده‌ى مانگى ڕه‌بيعى يه‌كه‌م‪ ،‬براى شـه‌هاده‌ت خواز أبو ســعد العدني‬ ‫هللا لێــی وەربگرێــت‪ -‬هێر�شــى كــرده‌ س ـه‌ر گردبوونه‌وه‌يه‌ ـكـى ســوپاى يه‌مه‌نــى‬‫موڕتـه‌دد له‌به‌رامبـه‌ر سـه‌ربازگه‌ى «الصولبــان» لـه‌ ناوچـه‌ى «خــور مكســر»‬ ‫لـه‌ ڕۆژهه‌اڵتــى شــارى عـه‌ده‌ن‪ ،‬هه‌ركـه‌ گه‌يشــته‌ ناوه‌ڕاســتيان پشــتێنه‌ بۆمــب‬ ‫ڕێژكراو ‌هك ـه‌ى ته‌قانــده‌وه‌ به‌س ـه‌ريان‪ ،‬ك ـه‌ هللا ل ‌هس ـه‌ر د ‌هســتى هه‌شــتا‬ ‫موڕتـه‌ددى خســته‌وه‌ لـ ‌ه كــوژرا و برينــدار‪.‬‬ ‫وه‌ لـه‌ هـه‌ژده‌ى مانگــى ڕه‌بيعــى ي ‌هكـه‌م‪ ،‬بـراى شـه‌هاده‌ت خــواز الردفانــي‬ ‫هللا لێــی وەربگرێــت‪ -‬توانــى بازگ ـه‌ ئه‌مني ـه‌كان ببڕێــت و پشــتێنه‌ بۆمــب‬‫ڕێژكراو ‌هك ـه‌ى بته‌قێنێت ـه‌وه‌ له‌ناوه‌ڕاســتى گردبوون ـه‌وه‌ى ئه‌ندامه‌كانــى‬ ‫ئه‌منــى يه‌مه‌نــى موڕت ـه‌دد ل ـه‌ پشــت س ـه‌ربازگه‌ى «الصولبــان» ل ـه‌ باكــورى‬ ‫ڕۆژهه‌اڵتــى «عـه‌ده‌ن»‪ ،‬كـه‌ گردببونـه‌وه‌ بــۆ وه‌رگرتنــى موچه‌كانيــان‪ ،‬به‌فه‌زڵــى‬ ‫هللا نزيك ـه‌ى حه‌فتــا كــوژراو و برينــدارى خســته‌وه‌ لێيــان‪.‬‬ ‫ميسڕ‪:‬‬ ‫لـه‌ يانــزه‌ى ڕه‌بيعــى ي ‌هكـه‌م‪ ،‬بـراى شـه‌هاده‌ت خــواز أبــو عبــد هللا املصــري‬ ‫هللا لێــی وەربگرێــت‪ -‬ده‌رچــوو بـه‌ره‌و په‌رســتاگه‌يه‌كى گاو‌ره‌كان لـه‌ كۆم ‌هڵــگاى‬‫«الكاتدرائيــة» ل ـه‌ گه‌ڕه‌ ـكـى «العباســية» ل ـه‌ ناوه‌ڕاســتى شــارى قاهيــڕه‌‪،‬‬ ‫ك ـه‌ گه‌يشــته‌ ناو ‌هڕاســتى خــاچ په‌رســتان پشــتێنه‌ بۆمــب ڕێژكراو ‌هك ـه‌ى‬ ‫ته‌قاندن ـه‌وه‌‪ ،‬و نزيك ـه‌ى ه ‌هشــتا كــوژراو و برينــدارى خســته‌وه‌‪.‬‬ ‫وياليه‌تى ديمه‌شق‪:‬‬ ‫ل ـه‌ حه‌وتــى ڕه‌بيعــى ي ‌هك ـه‌م‪ ،‬ب ـراى ش ـه‌هاده‌ت خــواز أبــو صديــق‬ ‫الشــامي ‪-‬هللا لێــی وەربگرێــت‪ -‬توانــى بــگات ب ـه‌ گردبوون ـه‌وه‌ى ناس ـراو ب ـ ‌ه‬ ‫ســوپاى ســورياى نــوێ ل ـه‌ خێو ‌هتــگاى الركبــان له‌س ـه‌ر ســنورى د ‌هســتكرد‬ ‫ل ‌هگ ـه‌ڵ ده‌وڵه‌تۆك ـه‌ى ئــوردن‪ ،‬و مانتــۆڕه‌ بۆمــب ڕێژكراو ‌هك ـه‌ى ته‌قانــده‌و ‌ه‬ ‫ل ـه‌ ناوه‌ڕاســتيان‪ ،‬ده‌ي ‌ههــا كــوژراو و برينــدارى خســته‌وه‌ لێيــان‪ ،‬ل ‌هگ ـه‌ل‬

‫‌شوێنه‌وارى هێرشكه‌ى سه‌ر كڵێسايى القبطيه‌ ل ‌ه قاهيره‬

‫هه‌واڵ‬

‫ ‬

‫‪34‬‬

‫شوێنه‌وارى هێرشه‌كه‌ى سه‌ر “سه‌رى ساڵى له‌ دايك بوونى مه‌سيح” له‌ ئه‌ڵمانيا‬

‫خاپوركردنــى عه‌مبارێكــى چ ـه‌ك و تێــك شــكاندنى چــوار س ـه‌ياره‌ى د ‌هبــڵ‪.‬‬

‫ل ‌هگ ـه‌ڵ برينداربوونــى �ســى و پێنــج مو