রুমিয়‍্যাহ

418 52 464MB

Bengali Pages [526] Year 2015

Report DMCA / Copyright

DOWNLOAD FILE

রুমিয়‍্যাহ

Citation preview

সূচিপত্র

সংখ্যা ১৩ - যু ল হিজ্জাহ ১৪৩৮ হিজরি

হে মুয়াহহিদিন, সু -সংবাদ গ্রহণ করুন, কারণ আল্লাহর কসম, আমরা রুমিয়্যাহ অর্থাৎ র�োমের জয়তুন গাছের নিচে অবস্থান গ্রহণ না করে আমাদের জিহাদ থেকে বিরাম নেব না। আবু হামজাহ আল-মুহাজির r

০৬

০৪

প্রারম্ভিকা

আর্টিকল

০৬

শরীয়তের হুকুম জাহিলিয়াতের হুকুম নয়

১০

ব্যস্ত হয়ে যাবার পূ র্বেই আপনার অবসরের সদ্ব্যবহার করুণ

১০ ১৪ ২২

দ্বীনে ইমামাহর তাৎপর্য মুজাহিদিনের জন্য গুরুত্বপূ র্ণ উপদেশ - পর্ব ৩

২৬

মুনাফিকদের বৈশিষ্ট্য - পর্ব ১

৩০

উম্ম সু লাইম আল-মুহাজিরার হিজরাহ

সংবাদ

১৪ ৩৬

সামরিক এবং গ�োপন অভিযান

প্রারম্ভিকা ক্রুসেডারদের এক নেতা দাওলাতুল ইসলামের সেনাদের টার্গেট করা প্রসঙ্গে বলেছে, “তারা যু দ্ধে প্রবেশ করেছে, তাই তাদের উচিত মৃত্যুকে এর অন্যতম ফলাফল হিসেবে আশা করা।” সত্যিই আল্লাহ যে কথাটি এই কাফিরের জবানে দিয়েছেন তার সত্যতা তর্ক-বিতর্কের ঊর্ধ্বে, বিশেষ করে যখন তা বলা হয়েছে দাওলাতুল ইসলামের সেনাদের ব্যাপারে। বস্তুতঃ মুজাহিদগণ যখন যু দ্ধের দিকে অগ্রসর হন, মৃত্যু কেবল এক সম্ভাব্য পরিণতিই নয় বরং মৃত্যুর তালাশেই তারা বের হন। একে খ�োঁজেই তাদের প্রবল প্রচেষ্টা, কারণ আল্লাহর রাস্তায় মৃত্যু ত�ো শাহাদাহ, যার মাধ্যমে মুমিন রাব্বু ল আলামিনের সান্নিধ্যে সর্বোচ্চ মর্যাদার অধিকারী হন। কিন্তু মনে হচ্ছে ক্রুসেডাররা তাদের এই নেতার বক্তব্য পুর�োপুরি হৃদয়ঙ্গম করতে পারেনি, কারণ আমরা দেখি তাদের ভূমিতে দাওলাতুল ইসলামের সেনাদের আক্রমণে তারা খুব হতবিহ্বলতা প্রদর্শন করে, যেন তারা অন্য ক�োন দুনিয়ায় বাস করছে, এই ৪

প্রারম্ভিকা

দুনিয়ায় নয় যেখানে তাদের সেনাবাহিনী দাওলাতুল ইসলামের সেনাবাহিনীর সাথে প্রচণ্ড যু দ্ধে লিপ্ত, যেখানে তারা দারুল ইসলাম ধ্বংস আর সাধ্যমত মুসলিম ছেলে-বুড়�ো, নারী-শিশু হত্যা করতে সর্বাত্মক চেষ্টা চালিয়ে যাচ্ছে। বর্তমান সময়ের ক্রুশের পতাকাবাহী রাষ্ট্র আমেরিকার নেতৃত্বে ক্রুসেডার দেশগুল�োর যু দ্ধাভিযান এই প্রথম নয় আর মুসলিমদের বিরুদ্ধে যু দ্ধে তাদের তাগূ তদের অনু সরণের কারণে উচ্চ মূ ল্য দেয়ার ঘটনাও নতুন কিছু নয়। এটা স্পষ্ট যে ইউর�োপ যখন আমেরিকার ব্যানারে মুসলিমদের হত্যা করতে ও তাদের বিরুদ্ধে যু দ্ধ করতে সেনা প্রেরণ করে তখন তারা কেবল যু দ্ধে অংশ নেয়ার ফায়দাই হিসেব করে, কিন্তু তাদের স্বপ্নের প্রাপ্তির জন্য প্রদেয় মূ ল্য হিসেব করতে ভুলে যায়। স্পেন ব্যাপারটা এর আগেও যাচাই করে দেখেছে, তেল খনির হিস্যা আর পুনর্নির্মাণ কার্যক্রম থেকে লাভের স্বপ্নে বিভ�োর হয়ে গর্দভ বুশের নেতৃত্বে ইরাক আক্রমণে অংশ নিয়েছিল। কিন্তু ইরাকে গিয়ে তারা মুজাহিদদের ব্যাপক আক্রমণে সম্মুখীন হয়, অপদস্থ হয়ে ইরাক ত্যাগ করতে বাধ্য করা পর্যন্ত তারা সেই আক্রমণ অব্যাহত রাখেন। তাদের সৈন্যদের পরাজয়ের গ্লানি বহন করতে হয় আর সরকারকে নাগরিকদের ত�োপের মুখে পড়তে হয়। কিন্তু মনে হচ্ছে তা থেকে ক্রুসেডাররা উচিত শিক্ষা পায়নি। অতঃপর পরবর্তী একটি সরকার দাবী করে যে তারা পূ র্ববর্তী পরিস্থিতি থেকে শিক্ষা গ্রহণ করেছে এবং যু দ্ধক্ষেত্রে সরাসরি সেনাদল

প্রেরণ করবে না। কিন্তু তারা রাফিদা সেনাদের প্রশিক্ষণ ও ব্যাপক সহায়ক ভূমিকা পালনের মাধ্যমে দাওলাতুল ইসলামের বিরুদ্ধে যু দ্ধে অংশ নেয়ার সিদ্ধান্ত নেয়। এটাই হল�ো দাওলাতুল ইসলামের বিরুদ্ধে যু দ্ধে আমেরিকানদের প্রতিষ্ঠিত আন্তর্জাতিক ক্রুসেডার জ�োটে তাদের ভূমিকার অংশ। দেশটি যেমন নিজের পূ র্ব অভিজ্ঞতা থেকে শিক্ষা নেয়নি তেমনি শিক্ষা নেয় নি মুসলিমদের বিরুদ্ধে অন্যান্য পশ্চিমা ক্রুসেডার দেশগুল�োর অভিজ্ঞতা থেকে। যদিও সেসব দেশ স্পেনের চেয়ে বেশী শক্তিশালী, উচ্চতর গ�োয়েন্দা সক্ষমতা এবং অধিক সু রক্ষিত সীমান্ত সম্পন্ন, যেমন: ব্রিটেন, ফ্রান্স, জার্মানি এবং আমেরিকা। এত কিছু থাকার পরও যাদের দাওলাতুল ইসলামের সেনাদের র�োষের মুখে পড়তে হয়েছে, যারা তাদের নেতাদের আহ্বানে সাড়া দিয়ে নিজ ভূমির কুফফারদের বিরুদ্ধে যু দ্ধ করতে দ্রুত ছু টে গিয়েছেন। এদিকে স্পেন মুসলিমদের বিরুদ্ধে তার যু দ্ধ চালিয়ে গিয়েছে। স্পেন ভেবেছিল তার সহ-দেশগুল�োতে যা ঘটেছে তা থেকে সে নিরাপদ। কিন্তু আজ দাওলাতুল ইসলামের সেনারা তুরস্ক, স্পেন, রাশিয়া, বেলজিয়াম ও অন্যান্য ক্রুসেডার ও মুরতাদ ভূমিকে শায়েস্তাকারী তাদের বীর ভাইদের করা কাজের পুনরাবৃ ত্তি ঘটিয়েছেন। তুরস্কে ২১ যু ল হিজ্জাহ তারিখে দাওলাতুল ইসলামের এক সিংহ এক অভিযান পরিচালনা করেন, তিনি তাদের থানার সামনেই তাগূ ত এরদ�োগানের এক পুলিশ সদস্যকে ছু রিকাঘাতে হত্যা করেন। স্পেনে ২৫ যু ল হিজ্জাহ তারিখে দাওলাতুল ইসলামের এক সেনাদল দুইটি ভিন্ন শহরে দুটি পৃথক অভিযান পরিচালনা করেন, তাদের প্রধান হত্যাযজ্ঞটি দেশটির পর্যটন খাতে প্রচণ্ড আঘাত হেনেছে যা, তাদের অর্থনীতি সর্ববৃ হৎ খাত। মুজাহিদদের এই হামলায় ইয়াহুদি ও ক্রুসেডার সহ ১৬ জন নিহত ও ১৩০ জন আহত হয়। হামলাটির মাধ্যমে মুজাহিদরা তাদের নতুন শিক্ষা দান করেন - দাওলাতুল ইসলামের বিরুদ্ধে সম্ভাব্য প্রাপ্তির হিসেব করার আগে তাদেরকে অবশ্যই তাদের আসন্ন প্রদেয় বিশাল মানবিক ও অর্থনৈতিক মূ ল্যের হিসাব কষে নিতে হবে। রাশিয়াতে দাওলাতুল ইসলামের এক বীর Š ২৭ যু ল হিজ্জাহ তারিখে ৭ জনকে ছু রিকাঘাত করে আহত করেন, তার বীর�োচিত কর্ম প্রমাণ করে কুফফারের বিরুদ্ধে এগিয়ে যাওয়া ও আক্রমণ করার জন্য খুব বেশী অস্ত্রশস্ত্র ও পরিকল্পনা অপরিহার্য নয়। এদিকে বেলজিয়ামে দাওলাতুল ইসলামের আরেক সেনা Š ৩ যু ল হিজ্জাহ তারিখে একদল বেলজিয়ান সেনাদের আক্রমণ করেন, তিনি শাহাদাত লাভ করা পর্যন্ত তাদের ছু রিকাঘাত করা চালিয়ে যেতে থাকেন। এগুল�ো গত কয়েক সপ্তাহে দাওলাতুল ইসলামের সেনাদের কিছু অপারেশনের বিবরণ, যেগুল�োতে তারা ক্রুসেডার, ইয়াহুদি ও মুরতাদদের স্বদেশে আক্রমণ করে

তাদের বিপুল সংখ্যক ল�োককে হতাহত করতে সক্ষম হন। এই ধরণের বরকতময় অভিযানগুল�ো সম্পন্ন হবার পর বহু মাস ধরে ইউর�োপিয়ান ক্রুসেডার দেশগুল�ো এগুল�োর পরিণাম হিসেবে চড়া মূ ল্য দেয়া অব্যাহত রাখতে হয়, কারণে তাদের রাজপথ থাকতে হয় সেনা প্রহরায়, বহাল রাখতে হয় উঁচু নিরাপত্তা ব্যবস্থা, তাদের বাণিজ্য ও পর্যটন খাতে ক্রমাগত ল�োকসান হতে থাকে, এবং তারা প্রচণ্ড ত্রাস ও ভীতিকর পরিস্থিতি থেকে বের হতে পারে না যা কেবল তাদের ময়দানের ব্যাপক প্রহরা আর তাদের সড়কগুল�োতে কংক্রিট ব্লকের উপস্থিতিতেই পরিষ্কার হয়না। বিইযনিল্লাহ দাওলাতুল ইসলামের বিরুদ্ধে তাদের যু দ্ধ চলমান থাকলে স্পেন ও অন্যান্য কাফির দেশে বিরুদ্ধে অভিযান অব্যাহত থাকবে, বিইযনিল্লাহ তারা যে ব্যবস্থাই নিক না কেন এসব অভিযান তারা থামাতে পারবে না

নিজেদের নাগরিকদের জন্য ক্রুসেডার তাগূ তদের মায়াকান্না

এবং তারা তা ভাল করেই জানে। এটা প্রত্যাশিত যে দাওলাতুল ইসলাম সামনের দিকে এসব অভিযান মাত্রা আরও বৃ দ্ধি করবে। তাই ক্রুসেডার সরকারগুল�োর উচিত যু দ্ধে আরও হারের জন্য প্রস্তুতি নেয়া এবং প্রস্তুতি নেয়া আরও বেশী সম্পদ ও প্রিয় জিনিসের হারান�ো বৃ দ্ধি পাবার জন্য, কারণ আগামীকাল খুবই নিকটে। আলহামদুলিল্লাহি রাব্বিল আলামিন।

রুমিয়্যাহ



সমস্ত প্রশংসা আল্লাহর যিনি আমাদের তাগূ তদের হুকুমত থেকে বাঁচিয়ে দিয়েছেন, শরীয়তের নেয়ামত দিয়েছেন এবং খিলাফাহ পুনঃস্থাপন করেছেন। সালাত ও সালাম বর্ষিত হ�োক তাঁর বান্দা ও রাসূ লের ওপর যিনি অস্ত্রের জ�োরে জাহিলিয়াতের হুকুম নিশ্চিহ্ন করেছেন। আমি সাক্ষ্য দিচ্ছি যে আল্লাহ ছাড়া ক�োন মাবুদ নেই, তাঁর ক�োন শরীক নেই, আমি আরও সাক্ষ্য দিচ্ছি যে মুহাম্মাদ g তাঁর বান্দা ও রাসূ ল। অতঃপর, এই প্রবন্ধটিতে আমরা শরীয়াহ আইনের কথা আল�োচনা করব যা খলিফা ও তার সহয�োগীগণ (আল্লাহ তাদের সফল ৬ A 6

আর্টি কল ARTICLE

করুন) প্রয়�োগ করে যাচ্ছেন এবং যার হেফাজতে দাওলাতুল ইসলামের প্রতিটি সৈনিক কাজ করে যাচ্ছেন, যা তুলে ধরতে তাদের জীবন ও প্রিয় সবকিছু ক�োরবানি করে যাচ্ছেন। আল্লাহ তাঁর রাসূ লকে g তাওহীদের দাওয়াত সহ প্রেরণ করেছেন, তাওহীদ আর-রুবুবিয়াহ, তাওহীদ আলউলু হিয়াহ এবং তাওহীদ আল-আসমা ওয়াস-সিফাত, যদিও জাহিলিয়াতের সময়ে ল�োকেরা তাওহীদ আর-রুবুবিয়াহ স্বীকার করত কিন্তু বিভিন্ন ধরণের শিরকে লিপ্ত থাকার কারণে তাদের সেই স্বীকার�োক্তি বাতিল হয়ে যায়, কারণ তাদের শিরক ছিল তাওহীদের এই তিনটি আঙ্গিককে নাকচকারী।

তাদের বেশীরভাগই আল্লাহতে ঈমান আনা সত্ত্বেও তারা মু শরিক আল্লাহ আমাদের জানিয়েছেন কুফফারকে যদি জিজ্ঞেস করা হয়, “পৃ থি বী ও এর উপর যা কিছু আছে তার মালিকানা কার?” তারা উত্তর দিবে, “আল্লাহর,” আর যদি তাদের জিজ্ঞেস করা হয়, “সাত আসমান আর আরশে আযিমের রব কে?” তারা উত্তর দেবে, “আল্লাহ”, যদি তাদের জিজ্ঞেস করা হয়, “কার হাতে সব কিছু র রাজত্ব এবং কে রক্ষা করেন যখন অন্য কেউ রক্ষা করতে পারে না?” তারা উত্তরে বলবে, ‘আল্লাহ’। কিন্তু তা সত্ত্বেও তারা স্মরণ করেনা, আল্লাহ ও তাঁর আযাবের ভয় করে না! আল্লাহ সমস্ত কিছু র মালিক, সৃ ষ্টি কর্তা , সবকিছু র ব্যবস্থাপক, রিযকদাতা, মৃ ত্যু ও জীবন দাতা – তারা এসব কিছু স্বীকার করা সত্ত্বেও আল্লাহর সাথে শরীক স্থাপন করে, শিরক করে, যদিও তারা স্বীকার করে আল্লাহ ছাড়া বাকী সবকিছু ই সৃ ষ্ট। আবদু ল্লাহ ইবনে আব্বাস বলেন, “মু শরিকরা বলত, ‘লাব্বাইক, লা শারিকা লাক (আপনার ক�োন শরীক নেই) ’, আর রাসূ লুল্ লাহ g বলতেন, ‘সর্বনাশ! এটাই যথেষ্ট, এটাই যথেষ্ট!’ তখন তারা বলত, ‘আপনার এক শরীক ছাড়া, আপনি তার মালিক এবং তার সবকিছু র মালিক।’ তারা কাবার চার পাশে তাওয়াফ করার সময় তা বলত” (মুস লিম) কঠিন সময়ে মুশরিকরা আল্লাহ আশ্রয় নিলেও সহজ সময়ে তারা শিরকে ফেরত যেত। আল্লাহ বলেন, {তারা যখন ন�ৌযানে আর�োহণ করে, তখন তারা একনিষ্ঠ ভাবে আল্লাহকে ডাকে। অতঃপর যখন তিনি তাদেরকে স্থলে পৌঁছে দেন, তখনই তারা শিরকে লিপ্ত হয়।} [আল-আনকাবুত: ৬৫]। তারা আল্লাহর সাথে শিরক করত তাঁর পাশাপাশি অন্যদের ইবাদতের মাধ্যমে, তাঁর পাশাপাশি অন্যদের কাছে দ�োয়া করার মাধ্যমে যাদের ক�োন উপকার বা ক্ষতি করার ক্ষমতা নেই, তাগূ তদের প্রতি বিভিন্ন ধরণের ইবাদতের মাধ্যমে, তাগূ তদের কাছে বিচার-মীমাংসার চাওয়ার মাধ্যমে এবং তাদের বক্তব্যে আল্লাহ সম্পর্কে মিথ্যাচারের মাধ্যমে, {আমরা কেবল এজন্যই তাদের ‘ইবাদত করি যে, তারা আমাদেরকে আল্লাহর নিকটবর্তী করে দেবে।} [আয-যু মার: ৩] আল্লাহ তার নবী-রাসূ লদের প্রেরণ করেছেন যাতে তারা মানু ষদের আহবান করেন আল্লাহর প্রতি ঈমানের দিকে, মুখলিস ভাবে আল্লাহর ইবাদত করার দিকে, যাতে তারা পরিপূ র্ণভাবে কুফর বিত তাগূ ত করে। কারণ মানু ষ ও জীনের ঈমান দু ইটি বিষয় একত্রিত না করলে পূ র্ণ হয়না: ঈমান বিল্লাহ এবং কুফর বিত তাগূ ত। আল্লাহ বলেন, {আল্লাহর ইবাদত করার ও তাগূ তকে বর্জন করার নির্দেশ দেয়ার জন্য আমি প্রত্যেক জাতির মধ্যেই রাসূ ল পাঠিয়েছি; অতঃপর তাদের মধ্যে কিছু সংখ্যককে আল্লাহ হেদায়েত করেছেন এবং কিছু সংখ্যকের জন্যে বিপথগামীতা অবধারিত হয়ে গেল। সু তরাং পৃথিবীতে ভ্রমণ কর এবং দেখ, যারা সত্যকে মিথ্যা বলেছে তাদের পরিণাম কি হয়েছে!} [আন-নাহল:

৩৬]। অতএব, যে মুখলিসভাবে আল্লাহর ইবাদত করতে অস্বীকার করবে বা তাগূ তকে বর্জন ও তাকফীর করতে চাইবে না সে আসলে আল্লাহ ও রাসূ লদের প্রত্যাখ্যানকারী গ�োমরাহ এবং কাফিরদের জন্য আল্লাহর নির্ধারিত শাস্তি পাবার য�োগ্য। রাসূ লগণ p পরিষ্কার করেছেন আল্লাহ তাঁর বান্দাদের থেকে খাঁটি ইসলাম এবং পূ র্ণ তাওহীদ ব্যতীত কিছু ই গ্রহণ করেন না, তদু পরি তারা সবাইকে জানিয়েছিলেন যে তাদের প্রেরণ করা হয়েছে কেবল আল্লাহর ইবাদত করা হবে, এই ব্যাপারটা নিশ্চিত করার জন্য, আল্লাহ যেমন বলেন, {আর ত�োমার পূ র্বে এমন ক�োন রাসূ ল আমি পাঠাইনি যার প্রতি আমি এই ওহী নাযিল করিনি যে, ‘আমি ছাড়া ক�োন (সত্য) ইলাহ নেই; সু তরাং ত�োমরা আমার ইবাদত কর।’} [আলআম্বিয়া: ২৫], আর তারা তাদের আর�ো জানিয়ে ছিলেন যে আল্লাহ, {নিশ্চয় আল্লাহ তাঁর সাথে শরীক করা ক্ষমা করবেন না। এটা ছাড়া অন্য সব যাকে ইচ্ছে মাফ করবেন} [আননিসা: ৪৮]। যখন কুফফার নবীকে g প্রস্তাব করল যে তারা এক বছরের জন্য আল্লাহর ইবাদত করবে যদি বিনিময়ে তিনি এক বছর তাদের মিথ্যা মাবুদের ইবাদত করেন, এই প্রেক্ষিতে আল্লাহ সূ রা আল-কাফিরুন নাযিল করলেন যা ঈমান-মুমিন এবং শিরক-মুশরিকদের পৃথক করে দেয়। {বল, ‘হে কাফিররা, ত�োমরা যার ‘ইবাদত কর আমি তার ‘ইবাদত করি না’। এবং আমি যার ‘ইবাদত করি ত�োমরা তার ‘ইবাদতকারী নও’। ‘আর ত�োমরা যার ‘ইবাদত করছ আমি তার ‘ইবাদতকারী হব না’। ‘আর আমি যার ‘ইবাদত করি ত�োমরা তার ‘ইবাদতকারী হবে না’। ‘ত�োমাদের জন্য ত�োমাদের দ্বীন আর আমার জন্য আমার দ্বীন।’} [আলকাফিরুন: ১-৬] আইন-কানু ন ও বিচার-মীমাংসায় আল্লাহর তাওহীদ রাসূ লগণ n তাদের সম্প্রদায়দেরকে পরিষ্কার করে জানিয়ে দিয়েছিলেন আল্লাহ তাওহীদ, ঈমান ও আমলে সালেহ (সৎকর্ম) পছন্দ করেন এবং ভালবাসেন, সেই সাথে তাদের সতর্ক করে দিয়েছেন এগুল�ো বাতিল কারী বিভিন্ন ধরনের কুফর, শিরক, বিরুদ্ধাচরণ ও অবাধ্যতা সম্পর্কে। আর এসবের মাঝে রয়েছে হুকুম যে কেবল আল্লাহর, সে ব্যাপারে পরিষ্কার বার্তা। তাই আল্লাহ যেমন একক ভাবে সৃ ষ্টি করেছেন আইন প্রণয়ের অধিকারও কেবল তারই। {সৃ ষ্টির একমাত্র কর্তা তিনিই, আর হুকুমের একমাত্র মালিকও তিনি, সারা জাহানের রব আল্লাহ হলেন বরকতময়।} [আলআরাফ: ৫৪], তদু পরি তিনটি মাক্কী আয়াত নাযিল হয়েছে এই ঘ�োষণা দিয়ে: {হুকুমের মালিক একমাত্র আল্লাহ} [আলআন’আম: ৫৭, ইউসু ফ: ৪০ এবং ইউসু ফ: ৬৭]। নবী g ও তার সাহাবা মক্কাতে অত্যাচারিত থাকা সত্ত্বেও আল্লাহ তাকে আদেশ দিয়েছেন খ�োলাখুলি ভাবে ঘ�োষণা করতে, এই মহান দ্বীন আল্লাহর প্রেরণ করেছেন মানব জীবনের

রুমিয়্যাহ



সমস্ত বিষয় শাসন করতে এবং তাদের খেয়াল খুশি মত একে অন্য কিছু দিয়ে প্রতিস্থাপন করা যাবে না। হুকুম আল্লাহর খাস অধিকার, তাই তাঁর ইবাদতে অন্য ক�োন শরীক যেমন অসম্ভব তেমনি তাঁর হুকুমতে অন্য কার�ো শরীক হওয়া অসম্ভব। আল্লাহ ইবাদত সম্পর্কে বলেন, {সু তরাং যে তার রবের সাক্ষাৎ কামনা করে, সে যেন সৎকর্ম করে এবং তার রবের ইবাদতে কাউকে শরীক না করে।} [আল-কাহফ: ১১০], আর তিনি হুকুম সম্পর্কে বলেন, {তাঁর হুকুমে তিনি কাউকে শরীক করেন না।} [আল-কাহফ: ২৬], এ আয়াতের আর�ো দু ইটি মুতাওয়াতির কিরাত রয়েছে: “তিনি তাঁর হুকুম কার�ো সাথে ভাগ করেন না” যেখানে তিনি উল্লেখ করেন যে তিনি তাঁর হুকুমে ক�োন সৃ ষ্ট জীবকে শরীক করেন না। আল্লাহ আর�ো বলেন, {তারপর আমি ত�োমাকে দীনের এক বিশেষ বিধানের উপর প্রতিষ্ঠিত করেছি। সু তরাং তুমি তার অনু সরণ কর এবং যারা জানে না তাদের খেয়াল-খুশীর অনু সরণ কর�ো না।} [আল-জাসিয়া: ১৮], উল্লেখ্য, কিছু উলামা এই আয়াতটির কারণে সূ রাটিকে শরীয়াহ সূ রা বলে অভিহিত করে থাকেন। তাওহীদ আল-হুকু ম ওয়া তাশরী (বিচার-মীমাংসা) তিন প্রকারের তাওহীদে বিদ্যমান প্রথমত: তাওহীদ আর-রুবুবিয়াতে – কারণ আদেশ দেয়ার অধিকার কেবল আল্লাহরই, একমাত্র তিনিই পারেন আইন-কানু ন ও বিচার ব্যবস্থা প্রণয়ন করতে, একমাত্র তিনি এগুল�োর (সাধারণ ও নির্দিষ্ট বিষয়াদি) সম্পাদন করতে পারেন এবং এটা রুবুবিয়াতে তার একত্বতা থেকে। আল্লাহ বলেন, {সৃ ষ্টি তাঁর, হুকুমও (চলবে) তাঁর, বরকতময় আল্লাহ বিশ্বজগতের প্রতিপালক।} [আল-আরাফ: ৫৪]। “বরকতময় (তাবারাক) মানে তার কল্যাণ অঢেল। মহিমান্বিত সেই মাবুদ যিনি সৃ ষ্টিকারী এবং সর্ব সক্ষম, যিনি সৎকাজের আদেশ দিয়েছেন এবং ধ্বংসকারী কাজের নিষেধ করেছেন। দ্বিতীয়ত: তাওহীদ আল আসমা ও সিফাতে (নাম ও গুণ) – এ প্রেক্ষিতে আল্লাহ সম্পর্কে রাসূ লুল্লাহ g বলেন, “তিনিই বিচারক এবং হুকুম একমাত্র তারই” (আন-নাসাই, আবু দাউদ) আল্লাহ বলেন, {আমি কি আল্লাহ ছাড়া অন্য কাউকে বিচারক হিসেবে তালাশ করব? অথচ তিনিই ত�োমাদের নিকট বিস্তারিত কিতাব নাযিল করেছেন।} [আল-আনআম: ১১৪], এই আয়াতটির দিকে লক্ষ্য করলে দেখা যায় আল্লাহর নাযিলকৃত বিধান দিয়ে শাসন তিন প্রকারের তাওহীদকে বেষ্টন করে, কারণ আল্লাহ, আল-হাকাম, যার হলে বিচারক এবং জ্ঞানী: আল-হাকাম তাঁর নাম সমূ হের একটি, আল-হুকম মানে শাসন বা বিচার আল্লাহর বিভিন্ন সিফাত (গুণাবলি) ও কাজের মধ্যে একটি, যেমনটি তিনি বলেন {নিশ্চয়ই আল্লাহ তাঁর ইচ্ছা অনু যায়ী হুকুম করে থাকেন।} [আল-মায়েদাহ: ১]। {আমি কি আল্লাহ ছাড়া অন্যকে বিচারক মানব} [আল-আনআম: ১১৪] এই আয়াতটিতে প্রশ্ন রয়েছে যা অভিয�োগের ইঙ্গিত দেয়। কারণ যে আল্লাহর মহিমা, তাঁর নিখুঁত ও সর্বোৎকৃষ্ট নামসমূ হ ও গুণাবলী সম্পর্কে জানা সত্ত্বেও কিভাবে মানু ষ আল্লাহ ছাড়া অন্যদের কাছে বিচার চাইতে পারে? তৃতীয়ত: তাওহীদ আল-উলু হিয়াহ - আল্লাহর শরীয়তে বিচার চাওয়া ইবাদত যা ইখলাসের সাথে কেবল আল্লাহর জন্যই করতে হবে এবং ৮

আর্টিকল

শরীয়তের বাইরে বিচার চাওয়া শিরক আকবার এবং যে আল্লাহর শরীয়তের বাইরে অন্য কার�ো কাছে বিচারের সন্ধান যে করে সে আসলে তাগুতের কাছে বিচার প্রার্থনা করে এবং তাতে বিশ্বাস করে (নাউযু বিল্লাহ)। আল্লাহ বলেন {তুমি কি সেই ল�োকদের প্রতি লক্ষ্য করনি, যারা ত�োমাদের প্রতি অবতীর্ণ কিতাবের এবং ত�োমার আগে অবতীর্ণ কিতাবের উপর ঈমান এনেছে বলে দাবী করে, কিন্তু তাগূ তের কাছে বিচার প্রার্থী হতে চায়, অথচ তাকে প্রত্যাখ্যান করার জন্য তাদেরকে নির্দেশ দেয়া হয়েছে, শয়তান তাদেরকে পথভ্রষ্ট করে বহুদূ রে নিয়ে যেতে চায়।} [আন-নিসা: ৬০]। ঈমান বিল্লাহ (আল্লাহতে ঈমান আনা) ও কুফর বিত তাগূ ত ছাড়া কেউ ইসলামে প্রবেশ করতে পারে না। আর সন্দেহাতীত ভাবেই শরীয়াহ ছাড়া অন্য আইন দিয়ে বিচারকারীর কাছে যে বিচারের সন্ধান করে সে আসলে তাগুতের উপর ঈমান আনে এবং তাগুতের উপর ঈমান আনয়নকারী মুসলিম নয়। আমরা আল্লাহর কাছে দ�োয়া করি যাতে তিনি তাঁর দ্বীনের ওপর আমাদের (অটলতা) দান করেন। আল্লাহর হুকু ম অথবা জাহিলিয়াতের হুকু ম হুকুমতের ক্ষেত্রে আল-হাকীম আল-খাবীর (সর্বজ্ঞ) আল্লাহর হুকুমের (বিচার-শাসন) বাইরে অন্ধকার জালিম জাহিলিয়াতের হুকুম ছাড়া কিছু ই নেই, মানু ষ তাদের আইন ও বিচার ব্যবস্থাকে যে নামেই ডাকুক না কেন তা আসলে জাহিলিয়াতের হুকুমই যা কুফফার তাদের খেয়াল খুশি মত ব্যাবহার করে। এসব আইন-কানু নের ডিক্রির ক�োন স্থিতিশীলতা নেই, এসব বিচার ব্যবস্থা দু নিয়া বা আখিরাত ক�োন জাহানেই সফলতা বয়ে আনে না। কিন্তু কারা জানে আল্লাহর হুকুমই সেরা হুকুম? নিঃসন্দেহে মুমিনগণ যাদের ইয়াকিন রয়েছে। {তারা কি তবে জাহিলিয়্যাতের বিধান চায়? আর ইয়াকিনধারী (নিশ্চিত বিশ্বাসী) কওমের জন্য বিধান প্রদানে আল্লাহর চেয়ে কে অধিক উত্তম?} [আল-মায়েদাহ: ৫০] হে আল্লাহ, দাওলাতুল খিলাফাহকে নসর দান করুন, এর নেতৃবৃ ন্দ ও সৈনিকদের দান করুন, কুফফারের শক্তিকে দমন করুন, নিশ্চয়ই আল্লাহ শক্তিই সর্বোচ্চ এবং তাঁর শাস্তিই সবচেয়ে ভয়ঙ্কর।

রুমিয়্যাহ

B

অবসর সময় এক নিয়ামত যা বেশিরভাগ ল�োকই অন্যায্য ভাবে ব্যয় করে। তাদেরকে আল্লাহ রিযক তলবের উত্তরে যথেষ্ট রিযক দিয়েছেন কিন্তু তারা তার সু ফল থেকে বঞ্চিত এবং এ থেকে ক�োন উপকার নিতে পারে না। বরং তারা নিছক খেলা-ধুলা ও বিন�োদনে তা নষ্ট করে, মৃত্যু তাদের কাছে পৌঁছে যায় কিন্তু তারা থাকে গাফেল, আল্লাহ তাদের কাছে যা প্রত্যাশা করেন সে ব্যাপারে তারা অমনোযোগী – তারা এমন সব নিয়ামত ১০ A

আর্টিকল

ভ�োগ করতে থাকে যার ব্যাপারে তাদের জিজ্ঞাসিত হতে হবে। আল্লাহ বলেন, {এরপর অবশ্যই সেদিন তোমরা নেয়ামত সম্পর্কে জিজ্ঞাসিত হবে।} [আল-তাকাসু র: ৮] হ্যাঁ অবশ্যই, তারা জিজ্ঞাসিত হবে, কারণ আল্লাহ তাদের এই কারণে সৃ ষ্টি করেন নি যে তারা সাময়িক প্রম�োদের উপভ�োগে দিন কাটিয়ে দেবে। বরং তিনি তাদের ইবাদতে জন্যই সৃ ষ্টি করেছেন যদিও তিনি তাদের ইবাদতের প্রয়�োজন থেকে মুক্ত। তিনি – তাঁর করুণা ও

দয়ার মাধ্যমে – মুত্তাকীদের জন্য প্রস্তুত করে রেখেছেন যা ক�োন চ�োখ ক�োন দিন দেখেনি, ক�োন কান ক�োন দিন শ�োনেনি, ক�োন মানব হৃদয় কল্পনা করতে পারেনি, তাঁর আনু গত্যের প্রতিফল হিসেবে তিনি তাদের পুরস্কৃ ত করবেন সীমাহীন সু খ দিয়ে, কতই না বরকতময় পুরস্কার সেই জান্নাতের আবাস! আর যে ব্যক্তি আখিরাত থেকে দুনিয়া ও তার ক্ষণস্থায়ী জীবনের দিকে বিচ্যুত হয়, মৃত্যুর পর তার অবস্থা সম্পর্কে আল্লাহ বলেন, {অবশেষে যখন তাদের কার�ো মৃত্যু আসে, সে বলে, ‘হে আমার রব, আমাকে ফেরত পাঠান। যাতে আমি সৎ কাজ করতে পারি যা আমি পূ র্বে করিনি।’ না এটা হবার নয়; এটাত�ো তার একটা উক্তি মাত্র; তাদের সামনে বারযাখ থাকবে পুনরুত্থান দিন পর্যন্ত।} [আল-মুমিনু ন: ৯৯-১০০] তাহলে জীবিত থাকা অবস্থায় কেন সে সাবধান হয় না এবং আল্লাহর আনু গত্য ও তাঁর রাজী-খুশি অর্জনে কেন সচেষ্ট হয় না? রাসূ লুল্লাহ g বলেন, “হে আল্লাহ, আখিরাতে জীবন ছাড়াত�ো ক�োন জীবনই নেই। তাই আনসার ও মুহাজিরদের মাফ করে দিন।” [বুখারী ও মুসলিম হতে বর্ণিত] তার g উক্তিটি নিয়ে গভীর ভাবে চিন্তা করুন, তিনি দুনিয়ার সু খ হাসিলের চেষ্টা করার য�ৌক্তিকতা বাতিল করে দিয়েছেন কারণ সত্যিকার জীবনত�ো আসলে আখিরাতে, আল্লাহর জান্নাতে।

হায়, এ জীবনের জন্যে আমি যদি কিছু আগেই প্রেরণ করতাম! সত্যিই, বহু ল�োক দুনিয়া ও আখিরাতের কার্যক্রমের মধ্যে সমন্বয় করতে পারেনি, বরং তাদের মধ্যকার ভারসাম্য হারিয়ে ফেলেছে। তাদের বেশিরভাগ চিন্তাভাবনা জুড়ে থাকে কিভাবে ধন-সম্পদ জড়�ো করা যায় এবং হালাল জিনিসে সম্পদের অপচয় করা যায়, তাই দেখা যায় দুনিয়াবি জীবনে তারা বেশ সমৃদ্ধ কিন্তু আল্লাহর জান্নাহ ও তাঁর রাজী-খুশি অর্জন করা যাবে এমন কাজে তারা খুবই পিছিয়ে। আল্লাহ তাদের অবসর সময়ের নিয়ামত দিলে তারা তা দুনিয়াবি কাজের ব্যস্ততায় ব্যয় করে, এমনকি তা অপ্রয়�োজনীয় হলেও। বস্তুত, তারাই অসতর্ক, যেমন ইবনে আব্বাস k বর্ণনা করেছেন, “নবী g বলেন, ‘দুই নিয়ামতের ব্যাপারে বেশির ভাগ ল�োকেরাই অসতর্ক: সু স্বাস্থ্য এবং অবসর সময়।’” (বুখারী) আপনাকেই বলছি! যিনি সু স্বাস্থ্য ও অবসরের বরকতের অধিকারী কিন্তু দুনিয়া দ্বারা চিত্ত বিক্ষিপ্ত, আপনি আসলেই বঞ্চিতদের একজন কারণ আপনি আপনার জীবন থেকে পেরিয়ে যাওয়া সময়ের সঠিক মূ ল্য দিতে ব্যর্থ হয়েছেন, যা সফলতা প্রত্যাশীদের কর্মের বিপরীত, যারা তাদের কাজ ও জিহাদের ব্যস্ততায় ক�োন অবসর সময় খুঁজে পাননা, কিন্তু আপনাকে অবসরের নিয়ামত দেয়া সত্ত্বেও আপনি তার সদ্ব্যবহার করেন নি এবং সেই মুহূর্তের ব্যাপারে গাফেল যখন আপনি বলবেন {হায়, এ জীবনের জন্যে আমি যদি কিছু আগেই প্রেরণ করতাম!} [আলফজর: ২৪] ইমাম আত-তাবারী r বলেন, “আল্লাহ [এই আয়াতে] কিয়ামতের পরিস্থিতির কথা স্মরণ করেছেন, সেদিন আদম সন্তান অনেক দুঃখ করবে, দুনিয়াতে সৎকর্ম করায় অবহেলার কারণে

তার অনেক আক্ষেপ থাকবে সেদিন কারণ সে দেখবে অবহেলা না করলে অসীম আরাম আয়েশের জান্নাতে চিরকাল সে থাকতে পারত, এসব স্মরণ করেই সে বলবে, হায়! যদি আমি দুনিয়ার জীবনে কিছু ভাল কাজ করে আমার এ জীবনের জন্য পাঠাতাম, যে জীবনে ক�োন মৃত্যু নেই, আমার কর্ম আমাকে আল্লাহ ক্রোধ থেকে বাঁচাত এবং তাঁর সন্তুষ্টি লাভ সাহায্য করত।” (জামিউল বায়ান) এমন ল�োক আছে, যাকে আল্লাহ বরকত দিয়েছেন, যথেষ্ট রিযক দিয়েছেন, কিন্তু সে উদাসীন, তার রবের নির্দেশনার ব্যাপারে সে অসতর্কতায় হারিয়ে গেছে, সে তার অবসর দ্বীন শিক্ষায় এবং তার উপর আল্লাহ নির্দেশনা পালনে ব্যয় করে না। বরং সে হারাম কাজে ব্যাস্ত, কিংবা ব্যাস্ত অতিরিক্ত পরিমাণে মুবাহ (জায়িয) কাজে। হে বিভ্রান্ত ও গাফেল, বহু প্রশ্নের সম্মুখীন হতে যাচ্ছেন নিশ্চিত ভাবেই, সেগুল�োর উত্তর প্রস্তুত করুন, কারণ আল্লাহ আপনাকে নিছক খেলাধুলায় সৃ ষ্টি করেন নি কিংবা আপনাকে উদ্দেশ্যহীন ভাবে ফেলে রাখেন নি, আপনাকে অবশ্যই অবসর সময়ে কি করেছেন তার ব্যাপারে হিসেব দিতে হবে।

প্রতিটি বিগত দিনের সাথে আপনার একটি অংশও বিগত হচ্ছে আবার এমন ল�োকও আছে, যার বয়স বাড়ছে এবং পিঠ কুঁজ�ো হয়ে যাচ্ছে, তার রয়েছে অনেক সম্পদ ও সন্তান-সন্ততি এবং আল্লাহ তাকে অনেক অবসরের বরকত দিয়েছেন কিন্তু সে এগুল�োর সদ্ব্যবহার করে না। যাদের অবস্থা এমন, তাদের উচিত বিগত বছর গুল�োর কথা গভীর ভাবে চিন্তা করা, সময় কেটে গেছে কিন্তু পরকালের হিস্যা অর্জনে তা ব্যয় হয়নি। চিন্তা করে দেখুন আপনার রবের সাথে ম�োলাকাতের সময় কত কাছে। সময় কি আসে নি আপনার সন্তানাদি ও বংশধরদের আল্লাহর দ্বীনের জন্য আত্মত্যাগ ও সাহায্য-সমর্থন করতে উদ্দীপ্ত করার? আল্লাহর জন্য আপনার সময় কে উৎসর্গ করা, আপনার নিজের জন্য, নির্যাতিত মুসলিমদের জন্য এবং আল্লাহর রাস্তার মুজাহিদের জন্য দ�োয়া করার সময় কি এখন নয়? সময় কি হয় নি আল্লাহ দিকে একান্ত ভাবে নিজেকে নিয়�োজিত করার এবং বিভিন্ন ভাবে আল্লাহর নৈকঠ্য লাভ করার? অনেক ল�োক আছে যারা বয়সে বুড়�ো কিন্তু

রুমিয়্যাহ

১১

অল্প-বয়স্কদের মত অন্যমনস্ক, যারা মৃত্যু এবং হিসাব ও জবাবদিহিতার সময় নিয়ে চিন্তা করে না, আল্লাহর কসম, এটা আসলে এরকম দীর্ঘ জীবনের উচ্চাকাঙ্ক্ষা ধ্বংসের মূ ল ছাড়া আর কিছু ই নয়। আল্লাহর এই আয়াতের প্রেক্ষিতে আপনার অবস্থান ক�োথায় – {আর মৃত্যুর যন্ত্রণা এসে গেছে সত্য সহকারে। যা থেকে তুমি পলায়ন করতে চাইতে।} [কাফ: ১৯]? ইমাম আল-বাঘাভী r বলেন, “‘আর মৃত্যুর যন্ত্রণা এসে গেছে’: মানে ব্যথা ও বেদনা যা মানু ষকে ঘিরে ফেলে এবং তার মনকে পরাভূত করে দেয়, ‘সত্য সহকারে’: মানে আখিরাতের বিষয়টা যা মানু ষ নিজ চ�োখে প্রত্যক্ষ করে। এটা বলা হয়েছে যে মানু ষ হয় চিরন্তন সু খের দিকে যাবে বা চিরযন্ত্রণার দিকে। মরণ যন্ত্রণা কার�ো কাছে এলে তাকে বলা হবে: ‘এটাই তা যা থেকে তুমি পলায়ন করতে চাইতে’, মানে দূ রে ঝুঁকে পড়া, আল-হাসানু ল বাসরি বলেছেন এর মানে পালিয়ে যাওয়া এবং ইবনে আব্বাস বলছেন এর মানে [সেটা তাই যা তুমি] ঘৃণা কর।” [মা’আলিমুত-তানযিল ফি তাফসিরুল ক�োরআন] অতএব, কবরে পৌঁছার আগেই আপনার অবসর সময়ের সদ্ব্যবহার করুন, সকালের সদ্ব্যবহার করুন কারণ হয়ত�ো রাতের নাগাল আপনি পাবেন না। বর্ণিত আছে, আল-হাসানু ল বাসরী বলেন, “হে আদম সন্তান, তুমি কতক দিনের সমষ্টি ছাড়া কিছু ই নও, আর প্রতিটি দিন শেষ হবার সাথে সাথের ত�োমার এক একটি অংশ চলে যায়।” [আয-যু হদ লি আহমাদ ইবনে হাম্বাল] তাই সেই পাকা চুলের ল�োকদের উদাহরণ অনু সরণ করুণ যারা আল্লাহর রাস্তায় তাদের অঙ্গপ্রত্যঙ্গ নজরানা পেশ করেছে আর যু বকদের সাথে জান্নাতের জন্য প্রতিয�োগিতা করুন দুনিয়ার জন্য নয়।

তিলাওয়াত, দ�োয়া, অন্যান্য নফল ইবাদত কিংবা তার ভাইদের মাঝে দ্বীনের দাওয়াতে ব্যয় করেন এবং তারা একে অপরকে উদ্দীপ্ত করেন তাহলে এটা অনেক সু ফল বয়ে আনবে এবং শত্রুদের সাথে ম�োকাবেলার সময় এটা দৃ ঢ়তা অর্জন, ভাইদের অবস্থানের উন্নয়ন এবং নেকী বাড়ান�োর মাধ্যম হবে। হে মুজাহিদ, জেনে রাখুন আপনার অবসর সময় আল্লাহ পক্ষ থেকে বিরাট এক নিয়ামত, তাই এর সদ্ব্যবহার করুন যাতে আপনি ঠকে না যান, একে আল্লাহর আপনার কথা উল্লেখের কারণে পরিণত করুন। যেহেতু আল্লাহ জান্নাতে মুজাহিদিনের জন্য একশ’টি স্তর প্রস্তুত করে রেখেছেন তাই যে মুজাহিদ আল্লাহর যিকির করেন, নফল সালাত আদায় করেন, ক�োরআন তিলাওয়াত করেন আর কিতাল, রিবাত ও প্রহরার দায়িত্ব যথাযথ ভাবে যত্নের সাথে পালন করেন তার মর্যাদা সেই মুজাহিদ মুরাবিতের মত নয় যিনি অল্প যিকির করেন, তার প্রহরার দায়িত্ব শেসে তার লম্বা অবসরে ফিরে আসেন। তাই সত্যবাদী মুজাহিদ ও মুরাবিতদের উচিৎ তাদের অবসর সময়ে শীর্ষ পদমর্যাদা অর্জনের জন্য সর্বাত্মক চেষ্টা করা, তাদের জানা উচিৎ জান্নাতের দুই স্তরের মাঝের স্থান দুনিয়া ও জান্নাতের মাঝের স্থানের মত, আর উঁচু স্তরের জান্নাতের নাজ-নেয়ামত অন্যান্য স্তরের জান্নাতের চেয়ে উত্তম ও বেশী

আপনি বাড়তি ঘণ্টাগুল�োর সদ্ব্যবহার করুন

পূ র্ণ। তাই মুরাবিতের উচিৎ হবেনা রাসূ লুল্লাহ g উল্লেখিত সেরা আমলের পাশাপাশি অন্যান্য সাওয়াবের কাজ বৃ দ্ধি করা থেকে বিরত থাকা, রাসূ লুল্লাহ g বলেন, “একদিন ও এক রাতের রিবাত এক মাসের সিয়াম ও কিয়ামের চেয়ে উত্তম, আর যদি সে মারা যায় তাহলে যেসব আমল সে করত তা সাওয়াব সে পেতে থাকবে, তার রিযক অব্যাহত থাকবে এবং সে দুই ফিতনা থেকে রক্ষা পাবে।” [মুসলিম] তাই এর চেয়ে বড় অনু গ্রহ আর কি হতে পারে যে নিহত মুরাবিত তার অবসর সময়ে করা আমাদের সাওয়াব তার মৃত্যুর পরও পেতে থাকবেন। অতএব আপনার উচিৎ ক�োরআন তিলাওয়াত করা, কিয়ামুল লাইল করা, বিভিন্ন নফল ইবাদাতে ব্যাস্ত হওয়া, দ্বীনি ইলম তলব করা ও দ্বীন ব�োঝার ব্যাপারে মন�োয�োগী হওয়া এবং কিতাবুল্লাহ হিফযে সচেষ্ট হওয়া, কারণ পাহারার দায়িত্বের মাঝামাঝি অবসর সময় সদ্ব্যবহারটা সালিহিনের অনেকেই ঈর্ষার বিষয় ছিল।

সৎকর্মশীল বান্দাদের মধ্যে কিছু ল�োক আছেন যাদের জীবিকার সু ব্যবস্থা আল্লাহ করেছেন, আর তার জীবিকা আসে তার বর্শার ছায়া থেকে। সে তা ব্যাবহার করে কুফফারের জীবন ধ্বংস করায় এবং সমস্ত সৃ ষ্ট জীবের রবের দ্বীনের বিজয়ে। আর সমৃদ্ধজনের মাঝে রয়েছেন মুরাবিত, যিনি তার পাহারার পালা শেষ করে লম্বা বাড়তি সময় পান। এমন বাড়তি সময় মুজাহিদের জন্য বিশেষ নিয়ামত যা তিনি হয়ত অনু ধাবন করেন না, কারণ তিনি যদি সেসব সময় আল্লাহ যিকিরে, ক�োরআন ১২

আর্টিকল

সত্যিই, হৃদয় ক�োরআনেই খুঁজে পায় প্রশস্তি

রুমিয়্যাহ

B

১৪ A

আর্টিকল

সকল প্রশংসা আল্লাহর যিনি তাঁর নিকট বান্দার এই দু’আ করা পছন্দ করেন, {আর যারা বলে, ‘হে আমাদের রব, আপনি আমাদেরকে এমন স্ত্রী ও সন্তানাদি দান করুন যারা আমাদের চক্ষু শীতল করবে। আর আপনি আমাদেরকে মুত্তাকীদের ইমাম বানিয়ে দিন’।} [আল-ফুরকান: ৭৪] সালাত ও সালাম বর্ষিত হ�োক রাসূ ল g এর উপর যাকে আল্লাহর বিধান মত পরিচালনাকারী শাসককুল ও দ্বীনের ক্ষেত্রে অনু সারী সাধারণ মানু ষ তাদের উভয়ের জন্য ইমাম হিসেবে পাঠিয়েছেন এবং হিদায়াতপ্রাপ্ত উত্তরসূ রিদের তার মানহায ও পথের উপর প্রতিষ্ঠিত রেখেছেন। সালাত ও সালাম বর্ষিত হ�োক তার পরিবার, সাহাবিগণ এবং কিয়ামত পর্যন্ত যারা সৎকাজে তাকে অনু সরণ করবে তাদের উপর। অতঃপর, ইমাম আহমাদ, আল হাকিম এবং ইবনে হিব্বান তার সহীহ হাদীসে আবু উমামা h এর সূ ত্রে বর্ণনা করেন যে, রাসূ ল g বলেন, “ত�োমরা অবশ্যই একটার পর একটা ইসলামের বন্ধন হতে বিচ্যুত হবে। একটা বন্ধন থেকে বিচ্যুত হবার পর আরেকটা আঁকড়ে ধরবে। সবচেয়ে প্রথমে বিচ্যুত হবে হুকুম (বিধান) আর সবশেষে হবে সালাত।” তাই বৃ হত্তর শরয়ী ইমামাহ ইসলামের অন্যতম মজবুত বন্ধন আর আল্লাহর বিধান মত শাসন না করা এমন ঘাটতি যা মুসলিমদেরকে দ্বীন ও দুনিয়া উভয় ক্ষেত্রে প্রভাবিত করে। ইসলামের এই বন্ধনের অভাবে ঈমান ও ইসলামের অসংখ্য শাখার বাস্তবায়ন অসম্ভব হয়ে পড়ে। আল্লাহর বিধান অনু যায়ী শাসক শাসন করবেন আর আলিমগণ তাকে তাকে সাহায্য করবেন, পরামর্শ দেবেন। আল্লাহ তায়ালা বলেন, {নিশ্চয় আমি তাওরাত নাযিল করেছি, তাতে ছিল হিদায়াত ও আল�ো, এর মাধ্যমে ইয়াহূ দীদের জন্য ফয়সালা প্রদান করত অনু গত নবীগণ এবং আল্লাহওয়ালাআলিমরা। কারণ তাদেরকে আল্লাহর কিতাবের রক্ষক করা হয়েছিল এবং তারা ছিল এর উপর সাক্ষী।} [আল-মায়িদাহ: ৪৪]। তাই আল্লাহ তায়ালা পরিষ্কার করেন যে, নবীদেরকে তাঁর বিধান অনু যায়ী শাসন করার দায়িত্ব অর্পণ করা হয় আর তারাই বনী ইসরাইলদের নেতৃত্ব দিতেন। রাসূ ল g বলেন, “নবীগণ বনী ইসরাইলদের নেতৃত্ব দিতেন আর এক নবী চলে যাবার পরে আরেক নবী আসতেন। আর অবশ্যই আমার পরে আর ক�োন নবী নেই। এরপরে খলিফা আসবে এবং তারা সংখ্যায় হবে অনেক।” তারা (সাহাবা) জানতে চান, “আপনি আমাদের কি করতে আদেশ করেন?” তিনি g বলেন,

“ত�োমরা ত�োমাদের প্রথম বাইয়াত (যার প্রতি প্রদান করা হয়) পূ রণ কর আর তাদের হক প্রদান কর। আল্লাহ অবশ্যই তাদেরকে ত�োমাদের উপর যে তদারকির দায়িত্ব ন্যস্ত করেছেন সে সম্পর্কে জিজ্ঞেস করবেন।” [মুসলিম] তাই আল্লাহর বিধান মত শাসনের ক্ষেত্রে খলিফাগণ নবীদের স্থলাভিষিক্ত আর আলিমগণ এক্ষেত্রে তাদের সহায়তাকারী।

হিদায়াতপ্রাপ্ত খিলাফাহ নবুওয়্যাতের মানহাযের উত্তরসূ রি মূ লত: বর্তমান যু গে খিলাফাহর অন্যতম দায়িত্ব হল দ্বীনকে পুনর্জীবিত করা এবং নবুওয়্যাতের মানহাযের উপর প্রতিষ্ঠিত করা, আমাদের রাসূ ল g যেরূপ প্রতিশ্রুতি দিয়েছেন:, “ত�োমাদের মাঝে ততদিন নবুওয়্যাত থাকবে যতদিন আল্লাহ চান। তারপর যখন তিনি চান তা তুলে নিবেন। এরপর নবুওয়্যাতের আল�োকে খিলাফাহ আসবে আর তা ততদিন থাকবে যতদিন আল্লাহ চান। তারপর যখন তিনি চান তা তুলে নিবেন। এরপর রাজতন্ত্র আসবে আর তা ততদিন থাকবে যতদিন আল্লাহ চান। তারপর যখন তিনি চান তা তুলে নিবেন। এরপর অত্যাচারী শাসন আসবে আর তা ততদিন থাকবে যতদিন আল্লাহ চান। তারপর যখন তিনি চান তা তুলে নিবেন। এরপর নবুওয়্যাতের আল�োকে খিলাফাহ ফিরে আসবে।” (আহমাদ হতে বর্ণিত) তাই আকাঙ্ক্ষিত খিলাফাহ হল যা নবুওয়্যাতের আল�োকে গঠিত আর নবুওয়্যাতের আল�োকে খিলাফাহ হল যা রুশদ বা হিদায়াত প্রাপ্তির গুণাবলী অর্জন করেছে, রাসূ লুল্লাহ g এর নেতৃস্থানীয় সাহাবিদের সমন্বয়ে যেই খিলাফাহর বর্ণনা দেয়া হয়েছে। আর খিলাফাহকে কে রুশদ দ্বারা বর্ণনা করা সম্ভব, আল্লাহর অনু মতিক্রমে, যদি তা সবক্ষেত্রে ও সকল বিষয়ে আল্লাহর কিতাব ও রাসূ ল g এর সু ন্নাহ অনু সরণ করে। কুরআনে রুশদের বিভিন্ন অর্থ আছে, তবে অন্যতম সেরা অর্থ হল, আল্লাহর প্রিয় বান্দাদের প্রতি তাঁর অনু গ্রহ ও হিদায়াত: {আর ত�োমরা জেনে রাখ যে, ত�োমাদের মধ্যে আল্লাহর রাসূ ল রয়েছেন। সে যদি অধিকাংশ বিষয়ে ত�োমাদের কথা মেনে নিত, তাহলে ত�োমরা অবশ্যই কষ্টে পতিত হতে। কিন্তু আল্লাহ ত�োমাদের কাছে ঈমানকে প্রিয় করে দিয়েছেন এবং তা ত�োমাদের অন্তরে সু শ�োভিত করেছেন। আর ত�োমাদের কাছে কুফরী, পাপাচার ও অবাধ্যতাকে অপছন্দনীয় করে দিয়েছেন। তারাই ত�ো হল�ো রাশিদুন বা সত্য পথপ্রাপ্ত।} [আল-হুযু রাত: ৭] তাই ঈমানের ভিত্তি, গুণাবলী ও শাখা-প্রশাখা আঁকড়ে ধরা আর তার বিপরীত সবকিছু থেকে - কুফর, অশ্লীলতা, গুনাহ বিরত থাকা রুশদের অন্তর্গত। এই রুশদের দিকে সবচেয়ে সেরা আহ্বানকারী হল আল্লাহর কিতাব, জীনদের বাণীর মাধ্যমে তিনি আমাদের যা জানিয়েছেন, {বল, ‘আমার প্রতি ওহী করা হয়েছে যে, নিশ্চয় জিনদের একটি দল মন�োয�োগ সহকারে শুনেছে। অতঃপর বলেছে, ‘আমরা ত�ো এক বিস্ময়কর কুরআন শুনেছি, যা সত্যের দিকে হিদায়াত করে; অতঃপর আমরা তাতে ঈমান এনেছি। আর আমরা কখন�ো আমাদের রবের সাথে কাউকে শরীক করব না।’}

রুমিয়্যাহ

১৫

আমেরিকা মুসলিমদের হাতে পরাজিত হবে, যেমন পরাজিত হয়েছিল র�োমান ও পারস্য সাম্রাজ্য, বিইযনিল্লাহ

[আল জীন: ১-২]। তিনি আমাদের আরও অবহিত করেন যে, তিনি তাঁর নবী ও খলিল ইবরাহীম n কে রুশদ প্রদান করেন, যার ফলে তিনি ল�োকদের তাওহীদের দাওয়াত দেন, তাদের সাথে তর্ক করেন এবং তাদের গ�োমরাহি পরিষ্কারভাবে তুলে ধরেন। তাদের ক্ষতি, হুমকি, এমনকি আগুনে জীবন্ত পুড়িয়ে তাদের হত্যা প্রচেষ্টায় তিনি সবর করেন। তিনি আল্লাহর কাছে আশ্রয় চান আর আগুনকে প্রশান্ত ও নিরাপদ করার মাধ্যমে আল্লাহ তাকে উদ্ধার করেন। কুফরে অবিচল থাকার দরুন ইবরাহীম n তার পিতা ও ল�োকদের সাথে বার’আ বা পরিপূ র্ণ সম্পর্কচ্ছেদ করেন, তাদেরকে ত্যাগ করে হিজরত করেন: {আর সে বলল, ‘আমি আমার রবের দিকে যাচ্ছি, তিনি অবশ্যই আমাকে সু পথ প্রদর্শন করবেন।’} [আস-সাফফাত: ৯৯] তাই হিদায়াতপ্রাপ্ত খিলাফাহ দ্বীনের সকল হুকুমআহকাম কায়েম করে, সু ন্নাহ পুনর্জীবিত করে, বিদাআতের অবসান ঘটায় এবং কুফফার আর দুর্বিনীতদের বিরুদ্ধে জিহাদ করে। খিলাফাহ মানু ষের খেয়াল-খুশির অনু সরণ করে না। বরং আল্লাহ যা ভালবাসেন তা মান্য করে আর যা অপছন্দ করেন তা বর্জন করে, খিলাফাহ আল্লাহর আদেশে সাড়া দেয়। আল্লাহ তায়ালা বলেন, {সু তরাং তারা যেন আমার ডাকে সাড়া দেয় এবং আমার প্রতি ঈমান আনে। হয়ত�ো বা তারা সঠিক পথে চলবে।} [আলবাকারাহ: ১৮৬]

বৃ হত্তর ইমামাহ দ্বীনের পূ র্ণ বিকাশ সাধনে তৎপর আল্লাহর দ্বীন কায়েম করা ছাড়াও ধর্মীয় বিধান মত দুনিয়াবি বিষয় পরিচালনা করা, দ্বীন সু রক্ষা, মুসলিম ভূমিসমূ হ প্রতিরক্ষা এবং মুসলিমদের সম্মান ও সম্পদ হেফাজত করা মুসলিমদের খলিফার অন্যতম গুরুত্বপূ র্ণ ১৬

আর্টিকল

দায়িত্ব। এছাড়াও সর্বত্র দ্বীনের কর্তৃত্ব প্রসারের দায়িত্বও তার উপরে ন্যস্ত। আল্লাহ তায়ালা চান মুসলিমগণ দ্বীন ইসলামকে অন্য সকল দ্বীনের উপর বিজয়ী করতে এবং এর প্রাধান্য বিস্তারে কাজ করুক, যাতে আল্লাহর কালাম বুলন্দ হয় আর কুফরের বাণী হয় পদদলিত। আল্লাহ চান তাঁর দ্বীন স্পষ্টতঃ অন্য সকল দ্বীনের চেয়ে শীর্ষে আর�োহণ করুক। তিনি বলেন, {তিনিই তাঁর রাসূ লকে হিদায়াত ও সত্য দীন সহ প্রেরণ করেছেন, যাতে তিনি একে সকল দ্বীনের উপর বিজয়ী করেন, যদিও মুশরিকরা তা অপছন্দ করে।} [আত-তাওবাহ: ৩৩] আল্লাহর দ্বীন অন্য সকল দ্বীনের উপর স্পষ্টভাবে প্রাধান্য লাভের অন্তর্গত হল অন্য সকল দ্বীনের বিরুদ্ধে দলিল-প্রমাণ স্পষ্ট হওয়া। তাই আল্লাহ পরিষ্কার করেন যে, কেবল তাঁর দ্বীন সত্য আর বাকি যত দ্বীন আছে সব বাতিল এবং সেগুল�ো অপসারিত হবে। এই প্রাধান্যতার মধ্যে রয়েছে অন্য দ্বীনের অনু সারীদের উপর একে বিজয়ী করা, যাতে তাদের কর্তৃত্ব খর্ব হয় এবং তাদের অবকাঠাম�ো ধ্বসে পড়ে। তাই ইসলাম ও এর প্রথম যু গের মুজাহিদ অনু সারীদের দিয়ে আল্লাহ তৎকালীন কুফফারদের বিভিন্ন রাজত্ব ছাড়াও প্রধান দুই পরাশক্তি - র�োম ও পারস্য সাম্রাজ্যের পতন ঘটান, যারা নবুওয়্যাতের বিকাশের সময় বর্তমান ছিল। অন্য কথায়, আল্লাহর দ্বীন কুফফারদের উপর বিজয়ী হয় ও প্রাধান্য বিস্তার করে, যখন মুসলিমদের জন্য রাষ্ট্র গঠিত হয় যার ভিত্তি স্থাপন ও সু দৃঢ় হয় রাসূ ল g এবং পরবর্তীতে খ�োলাফায়ে রাশিদার মাধ্যমে। অনু রূপভাবে, মুসলিমদের খলিফা এবং তার সৈন্যগণ বর্তমানে সেই দায়িত্ব পালন করেন। তাই দাওলাতুল ইসলামের প্রতিষ্ঠা ব্যতীত মুসলিমদের বিজয় ও সম্মান অর্জন করা সম্ভব নয়, সেই দাওলাতুল ইসলাম যার মাধ্যমে খিলাফার পুনর্জাগরণ ঘটে।

দুনিয়া আল্লাহর এবং তিনি তাঁর সৎকর্মশীল বান্দাদের দুনিয়ার নেতৃত্ব প্রদান করেন যাকে মুসলিমদের যাবতীয় বিষয় তদারকির নেতৃত্ব দেয়া হয়েছে (তথা খলিফা, আল্লাহ তাকে সম্মানিত করুন) তার অন্যতম দায়িত্ব হল, দাওলাতুল ইসলামের ক্ষমতাকে সকল জমিনে ছড়িয়ে দেয়া, কারণ সকল জমিন আল্লাহর আর কাফিরের এতে ক�োন অধিকার নেই। আল্লাহ তায়ালা বলেন, {আর উপদেশ দেয়ার পর আমি কিতাবে লিখে দিয়েছি যে, ‘আমার য�োগ্যতর বান্দাগণই পৃথিবীর উত্তরাধিকারী হবে’।} [আল-আম্বিয়া: ১০৫] ইবনে আব্বাস h সহ মুফাসসিরগণের মতে, ‘জমিন’ অর্থ জান্নাত। ইবনে আব্বাস hআর�ো বলেন, “তিনি c তাওরাত ও যাবুরে অবহিত করেছেন এবং আসমান ও জমিন সৃ ষ্টির পূ র্বে তাঁর প্রজ্ঞায় ছিল যে, উম্মতে মুহাম্মদ g কে তিনি জমিনের নেতৃত্ব প্রদান করবেন এবং তাদের জান্নাতে দাখিল করবেন আর তারাই প্রকৃত সৎকর্মশীল।” এই দুই মন্তব্য সঠিক এবং তা পরস্পর বির�োধী নয়। জমিনের নেতৃত্ব আল্লাহর রাহে জিহাদ ব্যতীত অর্জিত হয় না। জিহাদ ইসলামের চূ ড়া, কারণ কাফিরগণ জিহাদ ব্যতীত তাদের কুফর আর ল�োকদের ইসলাম থেকে দূ রে সরান�ো থেকে ক্ষান্ত হয় না। ফলে আর-রাহমানের মিত্রগণ শয়তানের মিত্রদের বিরুদ্ধে জিহাদ পরিচালনা করে। আল্লাহ তায়ালা বলেন, {তাদের বিরুদ্ধে যু দ্ধ চালিয়ে যাও যে পর্যন্ত না ফিতনার অবসান হয় এবং দ্বীন সম্পূর্ণ রূপে আল্লাহর জন্য হয়ে যায়।} [আল-আনফাল: ৩৯] তিনি আর�ো বলেন, {ত�োমাদের কি হয়েছে যে, ত�োমরা আল্লাহর পথে যু দ্ধ করছনা? অথচ নারী, পুরুষ এবং শিশুদের মধ্যে যারা দুর্বল তারা বলে: হে আমাদের রব! আমাদেরকে অত্যাচারী এই নগর হতে নিষ্কৃতি দিন এবং আমাদের জন্য আপনার পক্ষ থেকে একজন অভিভাবক নির্ধারণ করুন। আর নির্ধারণ করুন আপনার পক্ষ থেকে সাহায্যকারী। যারা ঈমান এনেছে তারা লড়াই করে আল্লাহর রাস্তায়, আর যারা কুফরী করেছে তারা লড়াই করে তাগূ তের পথে। সু তরাং ত�োমরা লড়াই কর শয়তানের বন্ধুদের বিরুদ্ধে। নিশ্চয় শয়তানের চক্রান্ত দুর্বল।} [আন-নিসা: ৭৫-৭৬]। তাই দাওলাতুল ইসলাম আর এর সৈন্যগণ যদি আল্লাহর পথে লড়াই করে দুর্বলদের কুফর আর কাফিরদের থাবা থেকে রক্ষার কর্তব্য পালন না করে, তবে আর কারা তা করবে? মূ লতঃ এটা এক গুরুদায়িত্ব যা - খলিফা আর সৈন্যগণ সমভাবে - পালন করেন আর আমরা নিশ্চিত যে, আল্লাহ সত্বরই একে বিজয় প্রদান করবেন, কারণ যারা দ্বীনকে সাহায্য করে আল্লাহ তাদের সাহায্যের প্রতিশ্রুতি দিয়েছেন: {নিশ্চয়ই আল্লাহ তাকে সাহায্য করেন যে আল্লাহকে সাহায্য করে; নিশ্চয়ই আল্লাহ শক্তিমান, পরাক্রমশালী।} [আল-হাজ্জ: ৪০] বিবিধ আরবী ভাষাগত প্রক্রিয়ায় শপথ করে আল্লাহ তায়ালা সাহায্যের প্রতিশ্রুতির উপর জ�োর দিয়েছেন এবং তাঁর দুই মহান নামের (যার সব নামই মহিমান্বিত) উপরে গুরুত্ব আর�োপ করেছেন ‘আল-কাউয়ি’ (মহা শক্তিধর) ও ‘আল-আযিয’ (পরাক্রমশালী)। তাই তাঁর শক্তি ক�োন সৃ ষ্টির সমতুল্য নয়, কারণ তিনি হলেন তাদের স্রষ্টা। তিনি তাঁর ইচ্ছা অনু যায়ী সৃ ষ্টিকে ক্ষমতা প্রদান

করেছেন আর তিনি প্রকৃত শক্তিধর, অথচ তাঁর সৃ ষ্টি দুর্বল। তিনি স্বয়ংসম্পূর্ণ আর সকল সৃ ষ্টি তাঁর মুখাপেক্ষী। তিনি পরম প্রতাপশালী যাকে পরাজিত করা সম্ভব নয়। তিনি তাঁর মুমিন বান্দাদের সম্মানিত করেছেন এবং তিনি একাই তাদের জন্য যথেষ্ট আর তাদেরকে সহায়তার প্রতিশ্রুতি দিয়েছেন। তিনি বলেন, {আল্লাহ কি তাঁর বান্দার জন্য যথেষ্ট নন?} [আয-যু মার: ৩৬]

বৃ হত্তর ইমামাহ প্রতিষ্ঠার আবশ্যকতার প্রমাণ প্রথমত: কুরআন থেকে প্রাপ্ত দলিল। আল্লাহ তায়ালা বলেন, {হে মুমিনগণ, ত�োমরা আনু গত্য কর আল্লাহর ও আনু গত্য কর রাসূ লের এবং ত�োমাদের মধ্য থেকে কর্তৃত্বের অধিকারীদের।} [আন-নিসা: ৫৯] আত তাবারী হতে বর্ণিত আছে যে, আবু হুরায়রাহ h বলেন, “উলিল আমর হলেন নেতৃবর্গ।” অতঃপর আত তাবারী বলেন, “এ প্রসঙ্গে সবচেয়ে সঠিক মত হল যারা বলেন, ‘তারা হলেন নেতাগণ [যাদের আনু গত্যের মাধ্যমে] আল্লাহর আদেশ মান্য করা হয় আর মুসলিমদের কল্যাণ সাধিত হয়।’” ইবনে কাসির h বলেন, “যা স্পষ্ট প্রতীয়মান হয় তা হল - আর আল্লাহ সবচেয়ে ভাল জানেন - সাধারণ অর্থে আয়াতটি নেতা ও আলিম নির্বিশেষে সকলকে ব�োঝায় যারা ক্ষমতাসম্পন্ন।” আয়াতটি প্রমাণ করে, আল্লাহ সাধারণ মানু ষকে তাদের উপরে ক্ষমতাবান ব্যক্তিদের মান্য করা ওয়াজিব করেছেন - এবং তারা হলেন নেতাগণ - আর তাদেরকে মান্য করার আদেশ প্রকারান্তরে এই প্রমাণ বহন করে যে, নেতা মন�োনয়ন করা জরুরী। কারণ আল্লাহ এমন কাউকে মানার আদেশ করবেন না যার ক�োন অস্তিত্ব নেই আর মানু ষ তার প্রত্যাশায় কাঁদে। তাকে মান্য করার আদেশের কারণে তার অস্তিত্ব অত্যাবশ্যক আর তাই এটা ইঙ্গিত প্রদান করে যে, মুসলিমদের জন্য ইমাম মন�োনীত করা ওয়াজিব। আরও প্রমাণাদির মধ্যে রয়েছে রাসূ ল g এর প্রতি আল্লাহ তায়ালার এই বাণী, {সু তরাং আল্লাহ যা নাযিল করেছেন, তুমি তার মাধ্যমে ফয়সালা কর এবং ত�োমার নিকট যে সত্য এসেছে, তা ত্যাগ করে তাদের প্রবৃ ত্তির অনু সরণ কর�ো না।} [আল-মায়িদাহ: ৪৮] এছাড়াও তার পরবর্তী আয়াত যেখানে আল্লাহ তায়ালা বলেন, {আর তাদের মধ্যে তার মাধ্যমে ফয়সালা কর, যা

রুমিয়্যাহ

১৭

নবীদের কাজ ছিল কিতাবে নাযিলকৃত বিধান মত মানু ষের মাঝে ন্যায় প্রতিষ্ঠা করা আর শক্তি ও ক্ষমতা দিয়ে তা বহাল রাখা আর তা নবীদের উম্মতের পক্ষে ইমাম নিয়�োগ দেয়া ব্যতীত সম্ভব নয়, যিনি তাদের মাঝে ন্যায়-বিচার করবেন, সেনাবাহিনী গঠন করবেন, যা আল্লাহর দ্বীনকে বিজয়ী করবে। ইমাম ইবনে তাইমিয়্যাহ h বলেন, “আর এ কারণে রাসূ ল g তার উম্মতকে তাদের জন্য নেতা মন�োনীত করার আর নেতাদের তাদের আমানত পূ রণ করার নির্দেশ দিয়েছেন। আর যখন ল�োকদের মাঝে বিচার করবেন, তখন ন্যায় বিচার করবেন। এবং তিনি g তাদেরকে তাদের নেতাদের আনু গত্যের আদেশ করেছেন, যা প্রকারান্তরে আল্লাহর আনু গত্য করা।” (মাজমু আল ফাতওয়া)

খলিফাহ নিয়�োগ করে দাওলাতুল ইসলাম আল্লাহর হুকুম প্রতিষ্ঠিত করেছে

আল্লাহ নাযিল করেছেন এবং তাদের প্রবৃ ত্তির অনু সরণ কর�ো না। আর তাদের থেকে সতর্ক থাক যে, আল্লাহ যা অবতীর্ণ করেছেন, তার কিছু থেকে তারা ত�োমাকে বিচ্যুত করবে।} [আল-মায়িদাহ: ৪৯] মুসলিমদের মাঝে আল্লাহর নাযিলকৃত বিধান - অর্থাৎ তাঁর শরীয়াহ অনু যায়ী - বিচারের এই আদেশ আল্লাহ তায়ালার পক্ষ থেকে রাসূ ল g এর প্রতি আর রাসূ ল g এর প্রতি আহবান মূ লতঃ তার উম্মতের প্রতি আহবান, যেমনটা এখানে করা হয়েছে, যতক্ষণ না ক�োন দলিল দ্বারা নির্দিষ্টভাবে শুধু তাকেই ব�োঝায়। সু তরাং, বিচার দিবস পর্যন্ত আল্লাহর নাযিলকৃত বিধান মত শাসন প্রতিষ্ঠার জন্য সকল মুসলিমের প্রতি এটা আহবান। আর ইমামাহ প্রতিষ্ঠা ব্যতীত শাসন ও কর্তৃত্ব প্রতিষ্ঠা সম্ভব না, কারণ তা ইমামাহর কর্তব্য আর ইমামাহ ছাড়া তা পরিপূ র্ণভাবে কায়েম করা সম্ভব না। তাই, সকল আয়াত যা আমাদের আল্লাহ তায়ালার বিধান মত শাসন পরিচালনার আদেশ দেয়, সেগুল�ো ইমাম নিয়�োগের আবশ্যকতার দলিল, ইমাম যিনি এসকল কাজ আঞ্জাম দিবেন। আরও প্রমাণাদির মধ্যে রয়েছে আল্লাহ তায়ালার এই বাণী, {নিশ্চয় আমি আমার রাসূ লদেরকে স্পষ্ট প্রমাণাদিসহ পাঠিয়েছি এবং তাদের সাথে কিতাব ও (ন্যায়ের) মানদণ্ড নাযিল করেছি, যাতে মানু ষ সু বিচার প্রতিষ্ঠা করে। আমি আর�ো নাযিল করেছি ল�োহা, তাতে প্রচণ্ড শক্তি ও মানু ষের জন্য বহু কল্যাণ রয়েছে। আর যাতে আল্লাহ জেনে নিতে পারেন, কে না দেখেও তাঁকে ও তাঁর রাসূ লদেরকে সাহায্য করে। অবশ্যই আল্লাহ মহাশক্তিধর, মহাপরাক্রমশালী।} [আল-হাদীদ: ২৫] ১৮

আর্টিকল

দ্বিতীয়ত: সু ন্নাহ হতে প্রাপ্ত দলিল ক। রাসূ ল g এর বাণী হতে প্রাপ্ত সু ন্নাহ ভিত্তিক দলিল: রাসূ ল g হতে অনেক হাদীস বর্ণিত আছে, যা ইমাম নিয়�োগের আবশ্যকতার দলিল, এরূপ কতিপয় হাদীস হল: ১। আব্দু ল্লাহ ইবনে উমর h হতে বর্ণিত আছে যে, রাসূ ল g বলেন: “যেকেউ আনু গত্যের হাত সরিয়ে নেবে সে বিচার দিবসে আল্লাহর সাথে সাক্ষাত করবে আর তার ক�োন অজুহাত থাকবে না আর যেকেউ বাইয়াত ছাড়া মৃত্যু বরণ করে, সে জাহিলিয়াতের উপর মৃত্যু বরণ করে,” (সহীহ মুসলিম) অর্থাৎ ইমামের প্রতি আনু গত্য ও বাইয়াত প্রদান। আর তা ইমাম নিয়�োগের এবং তাকে শ�োনা ও মানার আবশ্যকতার পরিষ্কার ইঙ্গিত প্রদান করে। কারণ বাইয়াত যদি মুসলিমদের জন্য আবশ্যক হয়, আর বাইয়াত প্রদান করা হয় ইমামকে, তবে ইমাম নিয়�োগ দেয়া অবশ্য কর্তব্য। একইভাবে তাকে মান্য করা আর তার বিরুদ্ধে বিদ্রোহ না করা অবশ্য কর্তব্য। ২। ইরবাদ ইবনে সারিয়্যাহ হতে বর্ণিত সু পরিচিত হাদীস থেকে জানা যায়, তিনি বলেন যে, রাসূ ল g বলেছেন, “অবশ্যই ত�োমাদের মধ্যে যারা দীর্ঘ দিন বাঁচবে তারা অনেক মতভিন্নতা দেখাতে পাবে, তাই আমার সু ন্নাহ আর আমার হিদায়াতপ্রাপ্ত খ�োলাফায়ে রাশিদার সু ন্নাহ অনু সরণ কর। তা শক্তভাবে আঁকড়ে ধর আর মাড়ির দাঁত দিয়ে দৃ ঢ়ভাবে কামড়ে ধর আর নতুন আবিষ্কৃ ত বিষয়ের ব্যাপারে সাবধান থাক, কারণ প্রতিটি নব আবিষ্কৃ ত বিষয় বা বিদআতই হল�ো পথভ্রষ্টতা।” (আবু দাউদ ও আত তিরমিযী) মুতাওয়াতির সূ ত্রে বর্ণিত আছে যে, রাসূ ল g এর আর-রাফিকুল আ’লায় (তার রবের সর্বোচ্চ সান্নিধ্যে) তির�োধানের পরে সাহাবিগণ আবু বকর h এর প্রতি বাইয়াত প্রদান করেন। এরপর আবু বকর h উমর h কে তার উত্তরসূ রি হিসেবে নিয়�োগ দেন। তারপর উমর

h ছয়জন বাছাইকৃত সাহাবীদের নিজেদের মধ্য থেকে

উত্তরসূ রি নিয়�োগের দায়িত্ব দেন, যারা ছিলেন তৎকালীন সবচেয়ে সেরা সাহাবী, আর তারা নিজেদের মধ্য থেকে উসমান h কে বাছাই করেন - আল্লাহ তাদের সকলের উপর সন্তুষ্ট হন। তার শাহাদাতের পরে তারা আলী h এর প্রতি খলিফা হিসেবে বাইয়াত প্রদান করে। খিলাফাহ প্রতিষ্ঠার ক্ষেত্রে এই ছিল তাদের সু ন্নাহ আর তা করার ক্ষেত্রে তারা অবহেলা করেন নি। সু তরাং, রাসূ ল g এর আদেশ অনু যায়ী এক্ষেত্রে তাদের দৃ ষ্টান্ত অনু সরণ করা আমাদের জন্য ওয়াজিব। অনু রূপভাবে, সেসকল হাদীস এক্ষেত্রে প্রণিধানয�োগ্য যেখানে গুনাহ নয় এমন বিষয়ে শাসকের অবশ্য আনু গত্যের কথা বলা হয়েছে, এছাড়াও বাইয়াত প্রদানের হাদীস আর প্রথম যে ইমামকে বাইয়াত দেয়া হয়, তার বাইয়াত পরিপূ র্ণ করার আদেশ। মুসলিমদের ইমামদের বিরুদ্ধে বিদ্রোহের ব্যাপারে নিষেধাজ্ঞা এবং প্রকৃত ইমামের ক্ষমতার বিরুদ্ধে যে তর্ক করতে আসে, তার গর্দান ছেদের নির্দেশ। এসকল হাদীস মুসলিমদের ইমামের প্রয়�োজনীয়তার আদেশ দেয় আর তা ইমাম নিয়�োগের আবশ্যকতার ইঙ্গিত দেয়। শরয়ী ইমাম ব্যতীত মুসলিমদের জীবনে ক�োন কল্যাণ নেই। খ। রাসূ ল g এর আমল হতে সু ন্নাহ ভিত্তিক দলিল: আল্লাহ তায়ালা যখন নবী g কে প্রেরণ করেন আর যাদের ভাল গুণ ছিল, আল্লাহ যে ব্যাপারে সম্যক অবগত, তার প্রতি তারা ঈমান আনেন, তখন তার সাহাবীগণ তার আদেশ পালন করেন এবং তাকে মান্য করেন আর তা কেবল ইবাদতের ক্ষেত্রেই নয়। বরং, যেক�োন ক্ষেত্রে তিনি g ছিলেন তাদের আদর্শ, দাওয়াহ দেয়ার ক্ষেত্রে সংগঠিত করা, কুফফারদের সাথে আচার-আচরণ, নতুন ক�োন উদ্ভূত পরিস্থিতি সামাল দেয়া, যেমন - হাবাশা এবং

পরবর্তীতে মদীনায় হিজরত করা। মক্কা শক্ত ঘাঁটি না হওয়া মানে এই নয় মুসলিমগণের নেতৃত্ব ছাড়া বসবাস করা উচিত, যারা মুসলিমদের যাবতীয় বিষয় আঞ্জাম দিবে। রাসূ ল g ছিলেন মুসলিমদের জন্য ইমাম, শিক্ষক, পিতৃতুল্য এবং দয়াপরবশ সঙ্গী। যখন আল্লাহ তায়ালা মদীনার ল�োকদের থেকে তাঁর রাসূ ল g কে দ্বীনের ব্যাপারে সহায়তার জন্য প্রস্তুত করলেন, যারা তাকে সেভাবে রক্ষা করবে, যেভাবে তাদের স্ত্রী-সন্তানদের করে এবং পছন্দ-অপছন্দনীয় সকল ক্ষেত্রে তাকে শ�োনা ও মানার বাইয়াত দিলেন আর তারা ছিলেন তাদের জমিনে যথেষ্ট ক্ষমতাসম্পন্ন, তখন তিনি g তাদের দিকে হিজরত করলেন। এভাবে ইসলামী রাষ্ট্র প্রতিষ্ঠা রাসূ ল g এবং তার সৎকর্মশীল সাহাবিদের দিয়ে সম্পন্ন হয়। অধিকন্তু, কুরআন ও সু ন্নাহর দলিল ছাড়াও ইমাম নিয়�োগের ব্যাপারে সাহাবিদের ইজমা, এই সংক্রান্ত তাদের যে উদ্বেগ, রাসূ ল g এর ওফাতের পর তাকে দাফনের পূ র্বে একে প্রাধান্য দেয়া এবং এক ইমামের পর পরবর্তী ইমাম নিয়�োগে তাদের ইজমার ক্ষেত্রে অবিচলতা, এসব কিছু ই মুসলিমদের জন্য ইমাম নিয়�োগের আবশ্যকতার দলিল। ইমাম নিয়�োগের শরয়ী বাধ্য-বাধকতা অন্যতম বিষয় যাতে সকল যু গের আহলুস সু ন্নাহর আলিমগণ ঐক্যমত প�োষণ করেন, বিদাআত আর ভ্রান্ত ল�োক ছাড়া কেউ তার বির�োধিতা করে না আর তাদের বির�োধিতা আদ�ৌ ধর্তব্য নয়। আলহামদুলিল্লাহির রাব্বিল আলামিন।

কেবল মুমিনরাই তাদের ইমামের কাছে বাইয়াত দিতে এগিয়ে এসেছে

রুমিয়্যাহ

B

A

আর্টিকল

রুমিয়্যাহ

B

২২

আর্টিকল

হে মুজাহিদিন! মুনাফিকরা আর আল্লাহর রাস্তা যারা আপনাদের জন্য বন্ধ করে তারা আপনাকে বলবে, “ত�োমার কি মনে হয়ে ত�োমরা যা চাও তা আসলে বাস্তবে পূ র্ণ হবে? ত�োমার কি ধারণা ইসলামী খিলাফাহ বা নিদেন পক্ষে ইসলামী রাষ্ট্র কায়েম হবে? এটাত�ো অসম্ভব এবং বাস্তব নয় বরং কল্পনা মাত্র।” তারা এসব বললে আল্লাহ এই বানীটি স্মরণ করুণ: {যখন মুনাফিকরা এবং যাদের অন্তর ব্যাধিগ্রস্ত তারা বলতে লাগল, এদের দ্বীন এদের বিভ্রান্ত করেছে। বস্তুতঃ যারা ভরসা করে আল্লাহর উপর, সে নিশ্চিন্ত, কেননা আল্লাহ অতি পরাক্রমশীল, সু বিজ্ঞ। } [আল-আনফাল: ৪৯] আর তাদের বলুন, “রাসূ লুল্লাহ g এর সহীহ হাদিস অনু যায়ী নিশ্চয়ই আল্লাহ মুসলিমদের র�োম জয় করে দেবেন যেমন তিনি কন্সটান্টিপ�োল জয় করে দিয়েছেন।” তাদের বলুন, আমরা আল্লাহর পক্ষ থেকে নু সরতের আশা রাখি, আমাদের প্রত্যাশা তিনি আমাদের হ�োয়াট হাউস, ক্রেমলিন ও লন্ডন জয় করে দেবেন এবং আমাদের সাথে রয়েছে আল্লাহর ওয়াদা: {তোমাদের মধ্যে যারা ঈমান আনে ও সৎকর্ম করে, আল্লাহ তাদেরকে ওয়াদা দিয়েছেন যে, তাদেরকে অবশ্যই পৃথিবীতে শাসনকর্তৃত্ব দান করবেন। যেমন তিনি শাসনকর্তৃত্ব দান করেছেন তাদের পূ র্ববতীদেরকে।} [আন-নূ র: ৫৫] এটা কবে ঘটবে তা আমাদের চিন্তার বিষয় নয় এবং আল্লাহ এ ব্যাপারে আমাদের দায়িত্বশীল বানান নি। তিনি আমাদের কেবল দায়িত্ব দিয়েছেন দ্বীনের জন্য কাজ করতে এবং শরীয়াহ রক্ষা করতে, আমাদের পক্ষে যতদূ র সম্ভব সর্বাত্মক চেষ্টা করে যাওয়াই আমাদের দায়িত্ব। ফলাফলের মালিক আল্লাহ, ত�োমার কাজ বীজ ব�োনা, ফল ত�োলা নয় যারা এগিয়ে যায় আল্লাহ তাদের জন্য সেরা সাহায্যকারী যখন ইমাম আহমাদ r ক�োরআনের সৃ ষ্টি সংক্রান্ত ফিতনার কারণে ভুক্তভুগি হলেন, আর যখন সে ফিতনা শাসকের শক্তিতে শক্তিশালী হয়ে আবির্ভূত হল, তখন বিদআতিদের প্রধান আহমাদ ইবনে আবু দাউদ ইমাম আহমাদের কাছে এসে দম্ভভরে বলল, “হে আহমাদ, বাতিল কিভাবে হকে উপর বিজয়ী হয়ে গেছে তা লক্ষ্য করেছ?” শুনে ইমাম আহমাদ উত্তর দিলেন, “নিশ্চয়ই, বাতিল হকের উপর বিজয়ী হয় নি… বাতিল হকের উপর তখনই বিজয়ী হবে যখন মানু ষের অন্তর হক থেকে বাতিলের দিকে সরে যাবে। আর আমাদের অন্তর এখন�ো হকের উপর দৃ ঢ় রয়েছে।” তাদের বলুন যেমন ইয়াকুব n বলেছিলেন, {অতঃপর যাত্রী দল যখন বের হয়ে পড়ল তখন তাদের পিতা বলল: ত�োমরা যদি আমাকে অপ্রকৃতিস্থ মনে না কর তাহলে বলি: আমি ইউসু ফের ঘ্রাণ পাচ্ছি।} [ইউসু ফ: ৯৪] তাই এত দুঃখ-কষ্টের মাঝেও আমরা স্বস্তি, বিজয় এবং তামকীনের বাতাস পাই... যদিও আপনি হয়ত দ্বিমত করবেন এবং অনেকে হয়ত আপনাকে বলবে, “আসলে ত�োমরা ত�োমাদের আগের ছায়ায় পড়ে আছ�ো।

উহুদের যু দ্ধে মুনাফিকরা সাহাবিদের বলেছিল, “ত�োমাদের পূ র্বপুরুষের দ্বীনে ফিরে যাও।” আর সময়কাল নির্বিশেষে মুজাহিদরা ক�োন মুসিবতে পড়লে বা মৃত্যু, জখম, জেল ও নির্যাতনের স্বীকার হলে মুনাফিকরা মুমিনদের এ কথাই বলবে। তারা যদি আপনাকে তা বলে আপনি উত্তরে বলুন, {নিশ্চয় আল্লাহ মুমিনদেরকে রক্ষা করেন} [আল-হাজ্জ: ৩৮] এবং {আল্লাহ অবশ্যই তাকে সাহায্য করেন যে তাঁকে সাহায্য করে।} [আল-হাজ্জ: ৪০] আর মুনাফিকরা আপনাকে আর-রাজীর সাথীদের কথা বলবে যাদের সাথে মুশরিকরা প্রতারণা করেছিল, “ফিতনায় পড়াদের সর্বনাশ, যারা এমনভাবে প্রাণ হারাল। তারা তাদের পরিবারের সাথেও থাকেনি আর তাদের সাথীর বার্তাও পৌঁছে দেয় নি।” আর যখনই ক�োন ভাই নিহত হবেন তারা একই ভাবে বলবে… তারা বসে থেকে নিরাপদও থাকেনি আর মুনকার ও ধ্বংসও র�োধ করতে পারে নি। তাই আপনি এটা যখন শুনবেন, তাদের তাই বলুন যা সত্যবাদী (রাদি২) খাদিজা বলেছিলেন, “আনন্দিত হ�োন, কারণ, আল্লাহ কসম, আল্লাহ আপনাকে কখন�োই অপদস্থ করবেন না!” তাই আমরা আল্লাহর রাস্তার প্রত্যেক মুজাহিদকে বলি: না, কখন�োই নয়, আল্লাহ আপনাকে অপদস্থ করবেন না, আপনি আত্মীয়তার বন্ধন অটুট রাখেন, শরীয়তের প্রতিরক্ষা করেন, আল্লাহর রাহে ইয়াহূ দ, ক্রুসেডার ও মুরতাদ কুফফারের বিরুদ্ধে জিহাদ করুন। ইতিহাসবিদ, মুহাম্মদ আল-বাসাম, তার বই আদদারুর ওয়াল-মাফাখির ফি আখবারুল ‘আরবুল আওয়াখ এ মিশরের রাজার বিরুদ্ধে যু দ্ধে নাজদী দাওয়ার উলামা সম্পর্কে বলেন, "না, আল্লাহর কসম, মিসরের শাসক মুজাহিদদের দুর্বলতা বা কাপুরুষতার কারণে তাদের বিরুদ্ধে বিজয়ী হয়নি, বরং আরবদের বিশ্বাসঘাতকতা বা সেখানকার অধিবাসীদের সমর্থনের কারণে।" হে মুজাহিদগণ! আপনারা আল্লাহর কাছে নিজেদের বিক্রি করেছেন এবং আপনাদের সামনে একটি বিকল্প ছাড়া আর কিছু ই নেই, তা হল বিক্রিত বস্তুকে ক্রেতার হাতে সমর্পণ করা: {নিশ্চয়ই আল্লাহ জান্নাতের বিনিময়ে মুমিনদের থেকে তাদের জান ও মাল কিনে নিয়েছেন। তারা আল্লাহর পথে যু দ্ধ করে, অতঃপর মারে এবং মরে। এটাই তাওরাত, ইঞ্জিলে এবং কুরআনে আল্লাহর দেয়া ওয়াদা হিসেবে বর্ণিত হয়েছে এবং অঙ্গীকার পালনে আল্লাহর চেয়ে কে বেশি বিশ্বস্ত? তাই আল্লাহর সাথে ত�োমাদের যে লেনদেন হয়েছে, সেজন্য আনন্দিত হও এবং এটাই বড় সাফল্য।} [আত-তাওবাহ: ১১১] আর ক্রেতা ক্রীত বস্তু পেলে তা দিয়ে তিনি যাই চান তাই করতে পারেন। যদি তিনি চান, তবে তিনি তাকে ক�োন দুর্গে কিংবা কারাগারে রাখতে পারেন, উত্তম কাপড় দিয়ে তাকে সাজাতে পারেন অথবা পারেন তাকে নগ্ন অবস্থায় রাখতে যেখানে কেবল তার শুধু গ�োপনাঙ্গ ঢাকা থাকে, তিনি তাকে সম্পদশালীতে রূপান্তরিত করতে

রুমিয়্যাহ

২৩

মুজাহিদিন আল্লাহ রাস্তায় লড়াই করেন, তাই তারা মারেন ও মরেন

পারেন কিংবা নিঃস্ব করে দিতে, তিনি তাকে ফাঁসির কাষ্ঠে ঝ�োলাতে পারেন কিংবা শত্রু দ্বারা তাকে পরাভূত করতে বা হত্যা এবং ছিন্নভিন্ন করতে দিতে পারেন। যিলালের লেখক আসহাবুল উখদুদ এর ঘটনাবলী সম্পর্কে মন্তব্য করার সময় বলেন, "মুমিনরা রক্ষা না পাওয়া এবং কুফফারদের উপর বিজয়ী না হওয়ার এই দৃ ষ্টান্তটি দরকার ছিল। এটা এজন্যে যে, মুমিন ও আল্লাহ দিকে দাওয়াতকারীদের মানসিকতায় এটি যাতে সু দৃঢ় হয়ে যায় যে তাদের শেষ পরিণতি এরকম কিছু একটা হতে পারে, এই বিষয়ে এবং তাদের সর্ব বিষয়ে শেষ সিদ্ধান্ত আল্লাহরই, তাদের সমস্ত কিছু এবং তাদের আকিদাহ আল্লাহর উপর নির্ভর করে। “তাদের কাজ হল দায়িত্ব পালন করা, এবং তারপর তাদের যেতে হবে। এবং তাদের কর্তব্য হল আল্লাহকে বেছে নেয়া, এবং জীবনের উপর আকিদাকে প্রাধান্য দেওয়া, ঈমানের সঙ্গে দুর্দশা অতিক্রম করা এবং তাদের আমলে ও নিয়তে আল্লাহর সাথে সিদক বা সত্যবাদিতা অবলম্বন করা। তারপর আল্লাহ তাদের এবং তাদের শত্রুদের কাজে লাগাবেন, তাঁর দাওয়াতে এবং তাঁর দ্বীনে, যেভাবে তিনি ইচ্ছে করেন এবং তাদের এমন সমাপ্তি দেবেন যা আল্লাহ জানেন এবং উপযু ক্ত মনে করেন যা ঈমানের ইতিহাসে বিরল নয়।" এবং তারা প্রকৃতপক্ষে আল্লাহর নিয়�োগকৃত কর্মী... এটা কি মেষ বিক্রেতা মেষ বিক্রি করা পর ক্রেতা মেষ জবাই করলে তার সাথে বিক্রেতার রাগান্বিত হওয়া কি মানায় ? আপনারা কি আল্লাহর এবং তাঁর রাসূ লের g সিংহের (হামজা) ক্ষেত্রে কি ঘটেছিল তা কি শ�োনেননি? তার পেট কেটে নাড়িভুঁড়ি বের করা হয়েছিল, তার কলিজা খুলে নেয়া হয়ে ছিল, তাকে ছিন্নবিচ্ছিন্ন করা দেয়া হয়েছিল। আপনারা কি শ�োনেননি উহুদের যু দ্ধে সৃ ষ্টির সেরার g ক্ষেত্রে কি ঘটেছিল? নবী এবং রাসূ লগণের কথা বিবেচনা করুন, যারা ছিলেন সৃ ষ্টির সেরা : ইব্রাহিম n কে নিক্ষেপ করা হয়েছিল অগ্নিকুণ্ডে, জাকারিয়া n ২৪

আর্টিকল

কে করাত দিয়ে করা হয়েছিল দুই টুকর�ো, ইয়াহিয়া n কে করা হয়েছিল শিরশ্ছেদ, আইয়ু ব n হয়েছিলেন চরম ক্ষতির শিকার, ইউনু স n কে রাখা হয়েছিল তিমির পেটে এবং ইউসু ফ n কে বিক্রি করা হয়েছিল স্বল্পমূ ল্যে এবং কারাবন্দী হয়েছিলেন কয়েক বছর – এতসব সত্ত্বেও এরা সবাই তাদের রব ও মাওলা আল হকের প্রতি সন্তুষ্ট ছিলেন। সালাফদের মধ্যে কেউ কেউ বলতেন, "'যদি শুধু এটা না ঘটত!' আল্লাহ সিদ্ধান্তে ঘটা কিছু সম্পর্কে এমন কিছু আমার মুখ দিয়ে বের হবার চেয়ে আমার শরীর ছিন্ন বিচ্ছিন্ন হয়ে যাওয়া আমার কাছে বেশী প্রিয়"। অতএব, হে আমার ভাইয়েরা, তাদের একজন হ�োন যাদের পরিকল্পনা তাদের রবের পরিকল্পনার বিপরীত নয়, এবং যাদের পছন্দসমূ হ আল্লাহর পছন্দসমূ হের বির�োধী হয়না, কারণ তারা কখনও আল্লাহর রাজত্বের ব্যাপারে, তাঁর পরিকল্পনার বিষয়ে হস্তক্ষেপের চিন্তাও করেনা কিংবা বলে না "যদি এটা হত, তাহলে এটা ঘটত", বা "এটা হতে পারে" বা "সম্ভবত" বা "শুধুমাত্র যদি"। তাঁর মুমিন বান্দার জন্য আল্লাহর পছন্দই সেরা পছন্দ, এবং এটাই উত্তম, তা যতই কঠিন মনে হ�োক না কেন, সম্পদ, অবস্থান, ক্ষমতা, পরিবার এমনকি পুর�ো দুনিয়া হারালেও। আর বদর যু দ্ধের কথা চিন্তা করুন: কিছু সাহাবী n সেই সময় কেবল (কুরাইশের বাণিজ্য) কাফেলা হস্তগত করতে চেয়েছিলেন, কিন্তু আল্লাহ তাদের জন্য বেছে নিলেন যু দ্ধের জন্য এগিয়ে যাওয়া, আর দুট�ো ব্যাপারের মধ্যে রয়েছে বিশাল পার্থক্য। কাফেলায় কি ছিল? স্রেফ খাদ্য যা খাওয়া হয় এবং তারপর তা বর্জ্যে পরিণত হয়, বস্ত্র যা পরিধান করা হয় এবং তারপর নিক্ষিপ্ত হয় এবং অস্থায়ী পার্থিব জিনিসসমূ হ। আর সেই যু দ্ধ! যার মাধ্যমে আল্লাহ হক এবং বাতিলের পার্থক্য নির্ণয় করে দিয়েছিলেন, এর সাথে শিরকের পরাজয় এবং পতন ঘটে আর তাওহীদের উত্থান এবং স্ফুটন হয়। এছাড়া বেশ কিছু মুশরিক নেতা নিহত হয় যারা ইসলামের সামনে পাথরের মত দাঁড়িয়ে ছিল। এবং এটাই যথেষ্ট যে আল্লাহ বদর যু দ্ধ অংশগ্রহণকারীদের

বলেন, "ত�োমরা যা খুশি তা কর, আমি ত�োমাদের ক্ষমা করে দিয়েছি।" হে মুজাহিদগণ! কঠিন সময়ে পিছু হটাদের সংখ্যা বাড়লে কষ্ট পাবেন না, আনাস hথেকে বর্ণিত, “কুরাইশরা রাসূ লুল্লাহ g এর সাথে শান্তি চুক্তি স্থাপন করল এবং চুক্তির একটি শর্ত ছিল: ‘যে কেউ আপনাদের কাছ থেকে (আমাদের কাছে) আসবে আমরা তাকে আপনাদের কাছে ফিরিয়ে দেব না এবং যে কেউ আমাদের কাছ থেকে আপনাদের কাছে যাবে তাকে আমাদের কাছে ফিরিয়ে দিতে হবে।’ তখন সাহাবীরা বললেন, ‘আমরা কি এই কথা লিখব�ো?’ তিনি বললেন, ‘হ্যাঁ, কারণ যে আমাদের থেকে তাদের কাছে যায়, আল্লাহ তাকে আমাদের থেকে দূ রে রাখুন আর যারা তাদের কাছ থেকে আমাদের কাছে আসে, আল্লাহ তাকে পরিত্রাণ দেবেন এবং তার জন্য ক�োন এক উপায় তৈরি করে দেবেন।’” [মুসলিম] অতএব, আল্লাহ যার কাছ থেকে সরে গেছেন তার ব্যাপারে দুঃখিত হবেন না। এবং কত চমৎকার যা ইবনু ল কাইয়িম r বলেন, "আপনারা সত্যের পথ অনু সরণ করুন এবং (এই পথে) ভ্রমণকারীদের সল্প সংখ্যার কারণে একাকীত্ব ব�োধ করবেন না"। এবং যখনই আপনি একা অনু ভব করেন, আপনার আগের সঙ্গীদের দিকে তাকান এবং তাদের সাথে য�োগ দিতে সর্বাত্মক চেষ্টা করুন। আর তাদের ছাড়া অন্য কারও প্রতি মন�োয�োগ দেবেন না, কারণ তারা আপনার ক�োন কাজে আসবে না। আর তারা আপনাকে ডাকলে আপনি ফিরেও তাকাবেন না, কারণ যদি আপনি তাদের দিকে মন�োয�োগ দেন তাহলে তারা আপনাকে সরিয়ে নিয়ে যাবে এবং আপনার পথর�োধ করবে।" অতএব, জিহাদের পথ থেকে র�োধ করার জন্য দস্যু এবং পরাজিত ব্যক্তিদের উপস্থাপিত সন্দেহের দিকে কান দেবার ব্যাপারে সতর্ক থাকুন। কারণ ব্যাপারটি হল আল্লাহর কাছ থেকে সম্পূর্ণরূপে সফলতা পাওয়া, প্রকৃতপক্ষে আল্লাহ তাদের ক্ষমা করেননি, তাই তাদের অন্তরে ও মাথায় প্রচুর বই-পুস্তক থাকা সত্ত্বেও তিনি তাদেরকে পরিত্যাগ করেছেন। সু তরাং ব্যাপারটি জ্ঞানের প্রাচুর্য নিয়ে নয়, বরং আল্লাহকে ভয় করা নিয়ে, যা ইমানের মাপকাঠি, আল্লাহ বলেন, {হে মুমিনগণ! যদি ত�োমরা আল্লাহকে ভয় কর তবে আল্লাহ ত�োমাদেরকে একটি মানদণ্ড দেবেন। ত�োমাদের পাপ ম�োচন করবেন এবং ত�োমাদের ক্ষমা করবেন। আল্লাহ অতিশয় অনু গ্রহশীল।} [আল-আনফাল: ২৯] আল্লাহ শাইখুল ইসলামের প্রতি রহম করুণ যিনি বলেছেন, “উম্মাহ সব ধরনের ইলম হাসিল করেছে, তাই আল্লাহ কার�ো অন্তর আল�োকিত করলে তাকে ইলমের দিকে চালিত করেন, আর তিনি কাউকে অন্ধ করলে কিতাবের আধিক্য তার জন্য বিভ্রান্তি ও গ�োমরাহি ছাড়া কিছু ই আনয়ন করে না” হে আল্লাহ, মুও য়াহিদদের দুনিয়ায় তামকীন দিন!

হে আল্লাহ, মুজাহিদদের দুনিয়ায় তামকীন দিন! হে আল্লাহ, তাদের সৈন্যবাহিনীকে ঐক্যবদ্ধ করুন, তাদের বিচ্ছিন্নতা সরিয়ে দিন এবং এবং তাদের নিয়তের পরিশুদ্ধতা দান করুন! হে আল্লাহ, আপনার সু র ক্ষা দিয়ে তাদের রক্ষা করুন! হে আল্লাহ, আপনার সু র ক্ষা দিয়ে তাদের রক্ষা করুন! হে আল্লাহ, আপনার সু র ক্ষা দিয়ে তাদের রক্ষা করুন! হে আল্লাহ! আপনার চ�োখ দিয়ে তাদের রক্ষা করুন, যা ঘু ম ায় না, অথচ সৃ ষ্টিকে ঘু ম াতে হয়! হে আল্লাহ, তাদের জন্যে যা কিছু ভাল�ো তা সহজ করে দিন! হে আল্লাহ, আল্লাহ যারা তাদের কল্যাণ চায় তাদের সমস্ত কল্যাণ দান করুণ, আর যারা তাদের অকল্যাণ চায় তাদের আল-আজিজ ও আল-মু কতাদিরের দ্বারা ধ্বংস করে দিন। হে আল্লাহ, তাদের এবং তাদের সমস্ত ইজ্জত-সম্মানের রক্ষা করুন! হে আল্লাহ, তাদের এবং তাদের সমস্ত ইজ্জত-সম্মানের রক্ষা করুন! হে আল্লাহ, তাদের এবং তাদের সমস্ত ইজ্জত-সম্মানের রক্ষা করুন! হে আল্লাহ, তারা আসলে নিঃস্ব, অতএব, আপনার মহিমা দ্বারা তাদেরকে সম্মান দান করুন, হে রাব্বু ল আলামিন! হে আল্লাহ, তারা দরিদ্র, তাই আপনি আপনার অনু গ্রহ দিয়ে তাদের সমৃদ্ধ করুন, হে রাব্বুল আলামিন! হে আল্লাহ, উম্মাতে মুহাম্মাদিকে পু নরুজ্জীবিত করুন! হে আল্লাহ, উম্মাতে মুহাম্মাদিকে পু নরুজ্জীবিত করুন! হে আল্লাহ, উম্মাতে মুহাম্মাদিকে পু নরুজ্জীবিত করুন! হে আল্লাহ, উম্মাতে মুহাম্মাদিকে বিজয় দান করুন! হে রাব্বুল আলামিন! হে আমাদের রব, হে আমাদের রব! হে আমাদের রব, অত্যাচারীদের বিরুদ্ধে আমাদের সাহায্য করুন! হে আমাদের রব, কাফিরদের বিরুদ্ধে আমাদের সাহায্য করুন! হে আল্লাহ, আমাদের রক্ত গ্রহণ করুন যতক্ষণ না আপনি সন্তুষ্ট হন! হে আল্লাহ, আমাদের রক্ত গ্রহণ করুন যতক্ষণ না আপনি সন্তুষ্ট হন! হে আল্লাহ, আমাদের রক্ত গ্রহণ করুন যতক্ষণ না আপনি সন্তুষ্ট হন! হে আল্লাহ, বন্য পশুর পেট আর পাখির খাবার! হে আল্লাহ, বন্য পশুর পেট আর পাখির খাবার! হে আল্লাহ, বন্য পশুর পেট আর পাখির খাবার! আলহামদুলিল্লাহি রাব্বিল আলামিন।

রুমিয়্যাহ

২৫

নিফাক, এটি একটি দুরার�োগ্য আধ্যাত্মিক ব্যাধি যাতে ব্যক্তি নিজের অজান্তেই আক্রান্ত হতে পারেন, কারণ এ বিষয়টি মানু ষের নিকট গ�োপন থাকে এবং এর ফলে প্রায়ই কেউ মনে করে যে, সে সঠিক কাজ করছে, যদিও আসলে সে মন্দ কাজে লিপ্ত। নিফাকী বড় ও ছ�োট এই দুইভাগে বিভক্ত। বড় নিফাকের পরিণাম হল, জাহান্নামের সর্বনিম্ন স্তরে চিরস্থায়ী বসবাস। এটা হল, বাহ্যিক ভাবে মু স লিমদের দেখান�ো যে, আল্লাহ, তাঁর কিতাবসমূ হ, তাঁর রাসূ লগণ ও বিচার দিবসের প্রতি সে বিশ্বাস, কিন্তু বাস্তবে সে সবকিছু তে সে অবিশ্বাস প�োষণ করে - সে মানে না যে, আল্লাহ তাঁর ক�োন বান্দার প্রতি ওহী নাযিল করেছেন, যাকে মানব মণ্ডলীর জন্য রাসূ ল হিসেবে মন�োনীত করা হয়, যিনি তাঁর অনু মতিক্রমে তাদের হিদায়েতের পথে পরিচালিত করেন এবং তাঁর প্রতাপ ২৬

আর্টিকল

ও শাস্তি থেকে তাদের সাবধান করেন। আল্লাহ তায়ালা মুনাফিকদের নিশ্চিতভাবে প্রকাশ করেছেন, কু রআনে তাদের গ�োপন দিকসমূ হ উন্মোচন করেছেন এবং তাঁর বান্দাদের কাছে তাদের কার্যকলাপ তুলে ধরেছেন, যাতে তারা নিফাক এবং মু নাফিকদের ব্যাপারে সতর্ক হতে পারে। সু রা আল বাকারাহ’র শুরুতে তিন ধরনের ল�োকের কথা উল্লেখ করা হয়েছে: মুমি ন, কাফির আর মুনাফিক। তিনি (সু ব) মু মি নদের ব্যাপারে চার আয়াত, কাফিরদের ব্যাপারে দুই আয়াত আর মু নাফিকদের ব্যাপারে তের�ো আয়াতের অবতারণা করেন, তাদের পক্ষ হতে ইসলাম ও মুসলিমদের উপর সাধারণ দুর্বিপাক আর তাদের ফিতনার আতিশয্যের দরুন। বস্তুতঃ ইসলামের প্রতি তাদের ফিতনা অত্যন্ত ভয়াবহ, কারণ তারা বাহ্যিক ভাবে ইসলামের অন্তর্ভুক্ত, ইসলামের প্রতি অনু গত

এবং এর সমর্থ ক ও সহয�োগী বলে দাবি করে, অথচ তারা ইসলামের ঘ�োরতর শত্রু। অসতর্ক ল�োকেরা ভুল ধারনার বশবর্ তী হয়ে ধরে নেয় তারা ইলম ও হকের উপর আছে যা আসলে চরম মাত্রার অজ্ঞতা ও ফাসাদ। আল্লাহর কসম, কত ইসলামের ঘাঁটি তারা ধ্বংস করেছে? কত ইসলামের দুর্গের মূ লে আঘাত হেনে তা ধ্বংস করেছে? ইসলামের কত নিশানা তারা মুছে দিয়েছে? আর কত সংখ্যক ইসলামের ঝাণ্ডা তারা পরিত্যাগ করেছে? ইসলাম সমূ লে বিনাশ সাধনের লক্ষ্যে সন্দেহের নিড়ানি দিয়ে কতবার তারা এর গ�োড়ায় আঘাত হেনেছে? কতবার তারা ইসলামী ঝর্ ণা র উৎস সমূ হ ভরাট করে চিরতরে তা ছেঁটে ফেলতে আর জ্বালিয়ে দিতে উদ্যত হয়েছে? আর এভাবে ইসলাম আর মুস লিমগণ তাদের দ্বারা অনবরত ফিতনায় আক্রান্ত আর পরীক্ষিত হতে থাকে এবং তাদের শুবু হাত (সন্দেহ ব্যাধি) দ্বারা অব্যাহত ভাবে নিগৃহ ীত হতে থাকে - আঘাতের পরে আঘাত যদিবা তারা সবসময় নিজেদের সংশ�োধনকারী বলে দাবি করে। আল্লাহ বলেন, {জেনে রাখ, নিশ্চয় তারা ফাসাদকারী; কিন্তু তারা বু ঝে না।} [আল-বাকারাহ: ১২], {তারা তাদের মু খে র ফুঁৎ কারে আল্লাহর নূ র কে নিভিয়ে দিতে চায়, কিন্তু আল্লাহ তাঁর নূ রকে পূ র্ণতা দানকারী। যদিও কাফিররা তা অপছন্দ করে।} [আসসাফ: ৮] তারা নাযিলকৃত ওহি বর্জনে সহমত প�োষণ করে এবং ওহির মাধ্যমে হিদায়েত অনু স রণ না করে তা পরিহারে একতাবদ্ধ, যেমনটি এই আয়াত গুল�োতে এসেছে: {তারপর ল�োকেরা তাদের মাঝে তাদের দ্বীনকে বহুভাগে বিভক্ত করেছে। প্রত্যেক দলই তাদের কাছে যা আছে তা নিয়ে উৎফুল্ল।} [আল-মুমি নু ন: ৫৩], {প্রতারণা করার উদ্দেশে তারা একে অপরের কাছে চিত্তাকর্ষক কথাবার্তা বলে।} [আল-আন’আম: ১১২], এই কারণে {তারা এ কুরআনকে পরিত্যক্ত গণ্য করেছিল।} [আল-ফু রকান: ৩০] ঈমানের গুণাবলী তাদের অন্তরে পাওয়া যায় না, তাই তারা তা অনু ধ াবন করে না। ঈমানের ভিত্তি তাদের অন্তর থেকে তির�োহিত হয়, ফলে তারা তা ধরে রাখতে পারে না। তাদের মতামত আর ধ্যান-ধারণার অন্ধকার দিয়ে ঈমানের সূ র্য আচ্ছাদিত হয়, ফলে তারা দেখতে পায় না। আল্লাহ তাঁর রাসূ লের প্রতি যে হিদায়েত প্রেরণ করেছেন, তারা তা অগ্রাহ্য করে। না তারা এর প্রতি ক�োন গুরুত্ব দেয়, আর তাদের খেয়াল-খুশি আর ধারণার বশে তা প্রত্যাখ্যানে ক�োন সমস্যা আছে বলে মনে করে না। তারা নাযিলকৃত ওহীকে এর প্রকৃ ত মর্ যাদ া থেকে বিচ্যুত করেছে এবং তাৎপর্য ও নির্ধারণী ভূ মিকা হতে ঐশী বাণীকে পৃথক করেছে আর একে মিথ্যা সন্দেহের বেড়াজালে আচ্ছন্ন করেছে। ঘাপটি মেরে থেকে এভাবে ক্রমাগত তাতে আঘাত হেনেছে।

ক�োন কৃ পণ মেযবানের কাছে অতিথির আগমন যেরূপ, তাদের কাছে ওহী ঠিক সেরূপ বলে বিবেচিত হয়। ফলে ক�োন বদান্যতা আর অভ্যর্থনা ছাড়াই সে তাকে বরণ করে। দূ র থেকে তাকে গ্রহণ করে যাতে সে ক্ষান্ত হয়। আর তারা বলে, “ক�োনক্রমেই এখান থেকে যেতে পারবেন না”। এই কপট আতিথেয়তা যেমন অনিবার্যভাবে দেখা দেয়, তেমনি এই ঐশী বাণী তাদের কাছে ক্লেশকর মনে হয়। এর বির�োধিতায় তারা বিভিন্ন নিয়ম-কানু ন আর মূ লনীতি তৈরি করে। যখন এই আয়াতসমূ হ নাযিল হয়, তখন তারা বলে, “এই কেচ্ছা-কাহিনীর ভাষারীতি দিয়ে আমরা কি করব যা আমাদের আশ্বস্ত করে না?” আর সাধারণ ল�োকেরা বলে, “পরবর্তীদের মধ্যে যারা অগ্রগামী তারাই আমাদের জন্য যথেষ্ট, কারণ তারা পূ র্ববর্তীদে র তুলনায় অধিকতর জ্ঞানী এবং প্রমাণ ও সাক্ষ্য প্রতিষ্ঠা পদ্ধতিতে তারা অধিকতর বলিষ্ঠ। তারা সরলপ্রাণ ও বিশুদ্ধ হৃদয়ের অধিকারী আর যাচাই-বাছাইয়ের ভিত্তি প্রণয়নে তারা অযথা কালক্ষেপণ করে নি। পূ র্ববর্তী গণ যা আদিষ্ট তা পালনে আর নিষিদ্ধ বিষয় পরিত্যাগে তৎপর ছিলেন। তাই পরবর্তীদের পন্থা অধিকতর জ্ঞানসমৃ দ্ধ ও যথার্থ: অন্যদিকে পূ র্ববর্তীদের পন্থা অপেক্ষাকৃত কম বু দ্ধিসম্পন্ন, যদিও নিরাপদ”। তাই কুরআনের আয়াত আর হাদীসের মর্যাদাকে নামিয়ে তারা এই সময়ের খলিফার পর্যায়ে নিয়ে আসে - যেখানে কেবল মুদ্রায় তার নাম খচিত থাকে আর খু ৎবায় মিম্বারে প্রশংসা করা হয়: অথচ বিচারের বেলায় অন্য বিচার পদ্ধতি প্রয়�োগ করা হয়, তার বিচার শ�োনা হয় না, মানাও হয় না। ঈমানের লেবাসে তারা নিজেদের অবগুণ্ঠিত করে, তাদের হদয় বক্র ও আত্ম বিস্মৃত এবং হিংসা ও অবিশ্বাসে পরিপূ র্ণ। তাদের বাহ্যিক দিক আনসারদের মত, অথচ তাদের অন্তঃকরণে যা আছে তা কুফর তু ল্য। তাদের জিহ্বা মুসলিমদের জিহ্বার অনু রূপ, কিন্তু তাদের অন্তর তাদের মত যারা মু সলিমদের প্রতি বিরুদ্ধাচরণ করে এবং তারা বলে, {আমরা ঈমান এনেছি আল্লাহর প্রতি এবং শেষ দিনের প্রতি’, অথচ তারা মুমি ন নয়।} [আল-বাকারাহ: ৮] প্রতারণা আর ষড়যন্ত্র তাদের মূ লধন এবং মিথ্যা আর ঠকবাজি তাদের বেসাতি। তাদের বিবেক-বু দ্ধি দুনিয়াবি স্বার্থ দ্বারা পরিচালিত হয়- মুমি ন, কাফির সবাই তাদের প্রতি সন্তুষ্ট- যেখানে তারা উভয়পক্ষ থেকে নিরাপত্তা লাভ করে। আল্লাহ বলেন, {তারা আল্লাহ ও মু’ মিনদেরকে প্রতারিত করে, আসলে তারা নিজেদেরকে ছাড়া অন্য কাউকে প্রতারিত করে না, কিন্তু এটা তারা উপলব্ধি করতে পারে না।} [আলবাকারাহ: ৯] সন্দেহ আর উচ্চাকাঙ্ক্ষার ব্যাধি তাদের হৃদয়কে

রুমিয়্যাহ

২৭

গ্রাস করে আর এভাবে তাকে ধ্বংস করে। অশুভ চিন্তা তাদের অন্তরের সু মতির উপর প্রাধান্য পায় এবং তা তাকে অসু স্থ করে তুলে। ফলে তাদের দুরাচার তাদেরকে ধ্বংস করে। চিকিৎসকগণ তাদের এই ব্যাধি সারাতে অক্ষম। আল্লাহ বলেন, {তাদের অন্তরে আছে ব্যাধি, অতঃপর আল্লাহ তাদের ব্যাধি বাড়িয়ে দিয়েছেন আর তাদের জন্য রয়েছে যন্ত্রণাদায়ক শাস্তি, কারণ তারা মিথ্যেবাদী।} [আল-বাকারাহ: ১০] যেকেউ তাদের সন্দেহের থাবার শিকার হবে, তার ঈমান চূ র্ণ-বিচূ র্ণ হবে, যে তার অন্তরকে তাদের অশুভ ফিতনার প্রতি আকৃষ্ট করবে, সে যন্ত্রণাময় জ্বলন্ত আগুনে নিক্ষিপ্ত হবে। যেকেউ তাদের প্রতারণামূ ্লক সংশয়ে কর্ণপাত করবে, তা তার হৃদয় ও ঈমানের মাঝে প্রতিবন্ধক হয়ে দাঁড়াবে। দুনিয়ায় তাদের ফিতনা অগণিত, কিন্তু অধিকাংশ মানু ষ সে সম্পর্কে জানে না। আল্লাহ বলেন, {তাদেরকে যখন বলা হয়, ‘পৃথি বীতে ফাসাদ সৃ ষ্টি কর�ো না’; তারা বলে, ‘আমরা ত�ো সংশ�োধনকারী’। জেনে রাখ, নিশ্চয় তারা ফাসাদকারী; কিন্তু তারা বু ঝে না।} [আল-বাকারাহ: ১১-১২] তাদের মধ্যে যারা কু রআন ও সু ন্নাহ অনু সরণ করে, তা কেবল ল�োক দেখান�োর জন্য করে, যেমন ক�োন গাধা এক গাদা বইয়ের ভার বহন করে। তারা কু রআন ও সু ন্নাহ অসম্মান করে এবং তা প্রত্যাখ্যান করে আর এর অনু স ারীদের ব�োকা হিসেবে গণ্য করে। আল্লাহ বলেন, {আর যখন তাদেরকে বলা হয়, ‘ত�োমরা ঈমান আন যেমন ল�োকেরা ঈমান এনেছে’, তারা বলে, ‘আমরা কি ঈমান আনব যেমন নির্বোধরা ঈমান এনেছে’? জেনে রাখ, নিশ্চয় তারাই নির্বোধ; কিন্তু তারা জানে না।} [আল-বাকারাহ: ১৩] তাদের প্রত্যেকের দুটি চেহারা রয়েছে, প্রথম চেহারায় সে মু মি নদের সালাম জানায় আর অপর চেহারায় সে তার কাফির ভাইয়ের কাছে ফিরে যায়। অনু রূ পভাবে, তার দুটি জিহ্বা, প্রথম জিহ্বার উপর ভিত্তি করে মুমি নগণ তাদের গ্রহণ করে আর অপর জিহ্বা দিয়ে তার গ�োপন অভিব্যক্তি প্রকাশ পায়। আল্লাহ বলেন, {আর যখন তারা মু মিনদের সাথে মিলিত হয়, তখন বলে ‘আমরা ঈমান এনেছি’ এবং যখন তাদের শয়তানদের সাথে একান্তে মিলিত হয়, তখন বলে, ‘নিশ্চয় আমরা ত�োমাদের সাথে আছি। আমরা ত�ো কেবল উপহাসকারী’।} [আল-বাকারাহ: ১৪] কু রআন ও সু ন্নাহ ’র অনু স ারীদের বিদ্রূপ ও হেয় জ্ঞান করে তারা কুর’আন ও সু ন্নাহ পরিত্যাগ করে। তাদের অর্জিত জ্ঞানের অহমিকায় কুরআন ও সু ন্নাহ’র বিচারের প্রতি আত্মসমর্পণে অস্বীকৃতি জানায়, সেই জ্ঞান বৃ দ্ধি তাদের জন্য গর্ব ও অহংকার ছাড়া আর কিছু বয়ে আনে না। তাই যারা ঐশী বিধান আঁকড়ে ২৮

আর্টিকল

ধরে তাদেরকে নিয়ে সবসময় তাদের ঠাট্টা তামাশা করতে দেখা যায়। তবে {আল্লাহ তাদের প্রতি উপহাস করেন এবং তাদেরকে তাদের অবাধ্যতায় বিভ্রান্ত হয়ে ঘ�োরার অবকাশ দেন।} [আল-বাকারাহ: ১৫] অন্ধকার দরিয়ায় সংশয়ের ন�ৌকায় সওয়ার হয়ে তারা সওদা করে বেড়ায়, সন্দেহের কল্পিত ঢেউ তাদের উপরে আছড়ে পড়ে। প্রবল বাতাস তাদের জন্য সমস্যা তৈরি করে, ন�ৌকার পালে আঘাত হেনে তাদের ধ্বংস করে দেয়। আল্লাহ বলেন, {এরাই তারা, যারা হিদায়াতের বিনিময়ে পথভ্রষ্টতা ক্রয় করেছে। কিন্তু তাদের ব্যবসা লাভজনক হয়নি এবং তারা হিদায়াতপ্রাপ্ত ছিল না।} [আল-বাকারাহ: ১৬] ঈমানের নূ র তাদের অন্তরে প্রজ্বলিত হয়, এই নূ রে র প্রভাবে তারা হিদায়েত ও পথভ্রষ্টতা বুঝতে পারে। কিন্তু পরবর্তীতে সেই নূ র নিভে যায়, পরে লাল অগ্নির জ্বলন্ত অঙ্গার ছাড়া আর কিছু অবশিষ্ট থাকে না। এভাবে তারা শাস্তিপ্রাপ্ত হয় এবং এর অন্ধকারে হাতড়ে মরে। আল্লাহ বলেন, {তাদের অবস্থা ঐ ব্যক্তির ন্যায় যে আগুন প্রজ্বলিত করল, অতঃপর যখন তার পার্শ্ববর্তী সমস্ত স্থান আল�োকিত হল, তখন আল্লাহ তাদের আল�ো ছিনিয়ে নিলেন এবং তাদেরকে অন্ধকারের মধ্যে ছেড়ে দিলেন, সু তরাং তারা কিছু ই দেখতে পায়না।” [আল-বাকারাহ: ১৭] তাদের অন্তরের শ্রবণশক্তি বধির র�োগে ভারাক্রান্ত, ফলে তারা ঈমানের আহ্বানকারীদের ডাক শুনতে পায় না। আর যে চ�োখ দিয়ে তারা দেখে তা আচ্ছাদিত, ফলে তারা কুর’আনের সত্যতা বুঝতে পারে না এবং তাদের জিহ্বা সত্যের ব্যাপারে নির্বাক, ফলে তারা তা বলতে অপারগ। আল্লাহ বলেন, {তারা বধির-মূ কঅন্ধ। তাই তারা ফিরে আসবে না।} [আল-বাকারাহ: ১৮] ওহীর বারিপাত তাদের উপর বর্ষিত হয়, যাতে রয়েছে হৃদয় ও আত্মার জীবন, কিন্তু তারা কেবল বজ্রপাত সদৃ শ হুঙ্কার আর প্রতিশ্রুতি শুনতে পায় আর দিবারাত্র তাদের উপর কদর প্রযু ক্ত হয়। তাই তারা কানে আঙ্গু ল দেয়। তাদের জামায় মুখ ঢেকে আর পদচিহ্ন মুছে সরে পড়তে উদ্যত হয়, যাতে তারা পালিয়ে যেতে পারে। তথাপি, তাদের জনসমক্ষে আহবান করা হয়, সঠিক দৃ ষ্টিসম্পন্ন ব্যক্তিদের নিকট তাদের আসল চেহারা প্রকাশিত হয়। তাদের ক্ষেত্রে দুই ধরনের উপমা তু লে ধরা হয়, পরিস্থিতি ভেদে প্রতি উপমা যেক�োন এক দলের প্রকৃত রূপ প্রকাশ করে: যারা তর্কে লিপ্ত হয় আর যারা অন্ধভাবে অনু সরণ করে। আল্লাহ বলেন, {অথবা যেমন আকাশের বর্ষণমু খর মেঘ, যাতে আছে গাঢ় অন্ধকার, বজ্রধ্বনি ও বিদ্যুৎ চমক, বজ্রধ্বনিতে মৃ ত্যু ভয়ে তারা তাদের কানে আঙ্গু ল ঢুকিয়ে দেয়। আল্লাহ কাফেরদেরকে পরিবেষ্টন করে আছেন।} [আল-বাকারাহ: ১৯]

তাদের দূ রদর্শিতা এতই ক্ষীণ যে বারিপাতের বিদ্যুৎ চমকানিতে যে আল�ো আর এর অর্থের যে ঔজ্জ্বল্য তা তারা অনু ধ াবন করতে পারে না। তাদের কান প্রতিশ্রুতি, আদেশ-নিষেধের বজ্রধ্বনি শুনতে পায় না, ফলে তারা থমকে দাঁড়ায়। শ্রবণশক্তি সম্পন্ন হয়েও তাদের শ্রবণ ক�োন কাজে আসে না আর দৃ ষ্টিশক্তি সম্পন্ন হয়েও তারা চ�োখ দিয়ে পথের দিশা খুঁজে পায় না। আল্লাহ বলেন, “বিদ্যুৎচমক তাদের দৃ ষ্টি কেড়ে নেয়ার উপক্রম হয়। যখনই তা তাদের জন্য আল�ো দেয়, তারা তাতে চলতে থাকে। আর যখন তা তাদের উপর অন্ধকার করে দেয়, তারা দাঁড়িয়ে পড়ে। আর আল্লাহ যদি চাইতেন, অবশ্যই তাদের শ্রবণ ও চ�োখসমূ হ নিয়ে নিতেন। নিশ্চয় আল্লাহ সব কিছু র উপর ক্ষমতাবান।” [আল-বাকারাহ: ২০] কু রআন ও সু ন্নাহ থেকে তাদের গুণাবলী জানা যায়, যারা চিন্তা-ভাবনা করে এবং ঈমান ও দূ রদৃ ষ্টি সম্পন্ন তাদের জন্য পরিষ্কারভাবে তা বর্ণনা করা হয়েছে। আল্লাহর শপথ, তারা এমন ল�োক যাদের ক�োন ইখলাস নেই, এটা যে কার�ো জন্যই সবচেয়ে নিকৃষ্ট অবস্থা। অলসতা তাদেরকে পরম করুণাময়ের আদেশ পালনে গাফেল করে ত�োলে, তাই ইখলাস তাদের জন্য বিশাল এক ব�োঝা। আল্লাহ বলেন, {নিশ্চয় মু ন াফিকরা আল্লাহকে ধ�োঁ ক া দেয়। আর তিনি তাদেরকে ধ�োঁক ায় ফেলেন। আর যখন তারা সালাতে দাঁড়ায় তখন অলস ভাবে দাঁ ড় ায়, তারা ল�োকদেরকে দেখায় এবং তারা আল্লাহকে কমই স্মরণ করে।} [আন-নিসা: ১৪২] তারা দু ই মেষপালের মাঝে হারান�ো মেষের মত, ক�োথাও স্থির না হয়ে এক পাল থেকে আরেক পালের দিকে যায়। তারা দুই পালের মাঝে দাঁড়িয়ে হিসাব কষতে থাকে, দু ই দলের মাঝে ক�োন পাশে পাল্লা বেশি ভারী আর অধিক সম্মানিত। আল্লাহ বলেন, {তারা এর মধ্যে দ�োদু ল্যমান, না এদের দিকে আর না ওদের দিকে। আর আল্লাহ যাকে পথভ্রষ্ট করেন তুমি কখন�ো তার জন্য ক�োন পথ পাবে না।} [আন-নিসা: ১৪৩] তারা বসে অপেক্ষা করে আর দেখতে থাকে, ুক রআন ও সু ন্নাহ র অনু স ারীদের কি পরিণতি হয়। যদি তারা আল্লাহর পক্ষ থেকে বিজয় লাভ করে, তখন তারা বলে, “আমরা কি ত�োমাদের সাথে ছিলাম না?” এবং তারা আল্লাহর নামে দৃ ঢ় কন্ঠে শপথ করে। আর যদি করআন ও সু ন্নাহর শত্রুগণ বিজয় লাভ করে, তখন তারা বলে, “ত�োমরা কি বুঝতে পার না যে, আমাদের ভ্রাতৃত্বের বাঁধন মজবুত আর আমাদের আত্মীয়তার বন্ধন দৃ ঢ় ?” যদি কেউ তাদের সম্পর্কে জানতে চায়, তবে সে যেন রাব্বু ল আলামিনের কালাম থেকে তাদের গুণাবলীর ব্যাপারে জানার চেষ্টা করে। এরপর তাদের সম্পর্কে জানতে আর ক�োন দলিলের দরকার হবে না: আল্লাহ বলেন, {ওরা এমন যারা ত�োমাদের সম্বন্ধে

প্রতীক্ষা করছে; এবং যদি ত�োমরা আল্লাহর পক্ষ হতে জয়লাভ কর তাহলে তারা বলে: আমরা কি ত�োমাদের সঙ্গে ছিলাম না? এবং যদি ওটা কাফিরদের ভাগ্যে ঘটে তাহলে বলে- আমরা কি ত�োমাদের নেতৃত্ব করিনি এবং মু মি নদের থেকে ত�োমাদেরকে রক্ষা করিনি? অতঃপর আল্লাহ কিয়ামতের দিন ত�োমাদের মধ্যে বিচার করবেন; এবং আল্লাহ কখনও মুমি নদের বিরুদ্ধে কাফিরদেরকে বিজয়ী করবেন না।} [আননিসা: ১৪১] তাদের কথার নমনীয়তা আর মাধুর্যে শ্রোতা অভিভূত হয়, যখন তারা আল্লাহর নামে শপথ করে: অথচ তাদের অন্তরে থাকে মিথ্যা আর অসততা। তাদেরকে হক্কের ব্যাপারে গাফেল আর বাতিলের প্রতি অনু র াগী দেখা যায়, তাই পরম করুণাময় যিনি শান্তি প্রদানকারী, তাঁর পবিত্র বাণী থেকে তাদের চারিত্রিক গুণাবলী সম্পর্কে সাবধান হ�োন। আল্লাহ বলেন, {এবং মানু ষের মধ্যে এমনও আছে যার পার্থিব জীবন সংক্রান্ত কথা ত�োমাকে চমৎকৃত করে, আর সে নিজের (অন্তরস্থ সততা) সম্বন্ধে আল্লাহকে সাক্ষী করে থাকে, কিন্তু বস্তুত: সে হচ্ছে কঠ�োর কলহপরায়ণ ব্যক্তি।} [আল-বাকারাহ: ২০৪] তারা তাদের অনু সারীদের প্রতি যা আদেশ করে তার দরুন সাধারণ মানু ষ ও জমিনে ফিতনার বিস্তার ঘটে। আর যা কিছু বারণের ফলে দুনিয়ায় তাদের স্বার্থ হাসিল হয়, সেসব কিছু তারা নিষেধ করে। তাদেরকে ঈমানদারদের মাঝে দেখতে পাওয়া যায়, যারা সালাত আদায় করে, যিকর করে ও যু হদ অবলম্বন করে। আল্লাহ বলেন, {যখন সে প্রত্যাবর্তন করে তখন তার উদ্দেশ্য থাকে দুনিয়ায় অশান্তি সৃ ষ্টি করা এবং শস্যক্ষেত্র ও জীব-জন্তু বিনাশ করা; এবং আল্লাহ অশান্তি ভালবাসেন না।} [আল-বাকারাহ: ২০৫] তারা সবাই সমান, নিজেরা মন্দ আমল করে অপরকেও মন্দের আদেশ করে আর নিজেরা সৎকাজ পরিত্যাগ করে অন্যদেরও তা থেকে নিষেধ করে। তাদের ধন সম্পদ আল্লাহর পথে এবং যেভাবে ব্যয় করলে তিনি সন্তুষ্ট হন তাতে কার্পণ্য করে। কত অসংখ্যবার আল্লাহ তাঁর নেয়ামতের কথা স্মরণ করিয়ে দেন অথচ তারা মু খ ফিরিয়ে নেয় আর তাতে বীতশ্রদ্ধ হয়? আর তাদের কতজনের আসল চেহারা তিনি উন্মোচিত করেছেন, যাতে মুমি ন বান্দাগণ তাদের ব্যাপারে সাবধান হতে পারে? তাই হে মুমি নগণ, খেয়াল করে শুনু ন: {মু নাফিক পু রুষ ও মু ন াফিক নারীরা একে অপরের অংশ, তারা মন্দ কাজের আদেশ দেয়, আর ভাল কাজ থেকে নিষেধ করে, তারা নিজদের হাতগুল�োকে সঙ্কুচিত করে রাখে। তারা আল্লাহকে ভুলে গিয়েছে, ফলে তিনিও তাদেরকে ছেড়ে দিয়েছেন, নিশ্চয় মু নাফিকরা হচ্ছে ফাসিক।} [আত-তাওবাহ: ৬৭]

রুমিয়্যাহ

২৯

দাওলাতুল ইসলামে আমার হিজরাহ দারুল কুফর ছেড়ে দারুত তাওহীদে বসবাস করার উপায় খ�োজা আর দশজনের থেকে আলাদা ছিল না। আমার এ যাত্রায় আমি আমার শক্তি-সামর্থ্যের সীমাবদ্ধতাকে উপেক্ষা করে একমাত্র আল্লাহর উপর তাওয়াক্কুল করে পথের সমস্ত বিপদ-আপদ থেকে মুক্তির উপায় খুঁজে বের করার চেষ্টা করেছি। আজ সারা দুনিয়া একত্রিত হয়েছে খিলাফার বিরুদ্ধে, ওরা আল্লাহর নূ রকে নিভিয়ে দিতে চাইছে, এরকম পরিস্থিতিতে অটল ও ধৈর্যশীল থাকার জন্য এই যাত্রা আমাকে তৈরি করেছে, শক্তি যু গিয়েছে এবং এটা ছিল আমার আত্মশুদ্ধির একটা মাধ্যম।

আমার স্বামীর শাহাদাতের সংবাদ আমার সাবেক স্বামী - আল্লাহ তাকে কবুল করুন - শামে দাওলাতুল ইসলামের মুজাহিদদের একজন হয়ে লড়ছিলেন, আমি বাচ্চাদের নিয়ে তার সাথে য�োগ দেয়ার জন্য তার ইঙ্গিতের অপেক্ষায় অস্ট্রেলিয়ায় রয়ে গিয়েছিলাম। ছয় মাস অতিক্রান্ত হল এবং এটা ছিল ‘ডিসেম্বর ২০১৩’ যখন তিনি আমাকে বললেন, ৩০

আর্টিকল জন্য ব�োনদের

“লিওয়া আত-তাওহীদ” এর মুরতাদ গুন্ডাবাহিনী

“আমি ত�োমাকে দাওলাতুল ইসলাম ফিল ইরাক ওয়াশশামের প্রতি আমার আনু গত্য নিশ্চিত করছি। আমি এর আমীর আবু বকর আল বাগদাদী আল হ�োসাইনী আল কুরাঈশীকে বাইয়াত দিয়েছি। আমরা অন্যান্য দলগুল�োর বিশ্বাসঘাতকতা এবং একটি প্রোপাগান্ডা অভিযানের আঁচ পাচ্ছি। জাবাতুন নু সরাকে আমরা যেমনটা মনে করতাম তারা তা নয়। দাওলাই হচ্ছে সত্যিকার মুজাহিদ দল। তারা গনতন্ত্র অথবা জাতীয়তাবাদের জন্য লড়ছে না, বরং তারা শরীয়াহ বাস্তবায়নের জন্যই লড়ছে! ভাইয়েরা ত্রুটিমুক্ত নন এবং আমাদের সমস্যা রয়েছে কিন্তূ একমাত্র তারাই সঠিক আকিদাহ ও মানহাজের অনু সরণ করছে এবং আল্লাহর কসম, খিলাফতের ঘ�োষণা সন্নিকটে আর তা হয়ত আমার লাশের উপর দিয়ে আসবে, তারা ছাড়া আর কারও কাছ থেকে তা আসবে না! হকের তালাশে সবসময় আন্তরিক থাকবে এবং আল্লাহ কখনই ত�োমাকে ত্যাগ করবেন না। তার উপর ভরসা রাখ।” অল্প সময় পরই আমি জানতে পারলাম ‘৪ঠা জানু য়ারি’ আমার সাবেক স্বামী উলাইয়াহ হালাবের হারিতান শহরে একদল মুজাহিদদের সাথে সাহাওয়াত কর্তৃক অতর্কিত হামলার শিকার কিছু ভাইদের সাহায্যের জন্য এগিয়ে গেছেন। কিন্তু যাত্রাপথেই তারা ‘লিওয়া আত-তাওহীদ’ এর দুবৃত্তদের অতর্কিত আক্রমণের শিকার হন। তারা সংঘর্ষে জড়িয়ে পড়েন এবং আধাঘণ্টার মধ্যেই তিনি তার চ�োয়ালে গুলিবিদ্ধ হন। ভাইয়েরা দ্রুত তাকে শত্রুদের ফায়ারিং লাইন থেকে সরিয়ে নেন এবং অল্প কয়েক মিনিট পর তিনি তার শাহাদাহর ঘ�োষণা দিয়ে তার প্রভুর কাছে ফিরে যান, ইনশাআল্লাহ তিনি এখন সবুজ পাখির ভিতর আল্লাহর আরশ থেকে ঝুলন্ত লন্ঠনে। সংবাদটি তিক্তমধুর ছিল। আমি আমার সাবেক স্বামীর জন্য খুব খুশি ছিলাম - আল্লাহ তাকে কবুল করুন যেহেতু আল্লাহ তার শাহাদাতের ইচ্ছাকে অপূ র্ণ রাখেন নি – আমরা তার ব্যাপারে তাই ধারণা করি আর আল্লাহই তার বিচারক - কিন্তূ আমি একটু চিন্তিত হয়ে পড়লাম

কারণ আমাকে এখন সন্তানদের নিয়ে একাই হিজরাহ করতে হবে।

মুরতাদদের মুখ�োশ খুলে পড়ল আর মুজাহিদগণ সত্যের ওপর অটল রইলেন এটা আল্লাহ সাহাওয়াতদের প্রকাশ করে দেয়ার খুব বেশি আগে নয়, তারা কুফফার ও তাওয়াগীতদের সাথে মিত্রতা করে তহবিল ও বিভিন্ন রকমের সাহায্য গ্রহণ করছিল। যেসব জায়াগায় তাদের তামকীন ছিল তারা সেখানে শরীয়তের বাস্তবায়ন করেনি, মুসলিমদের জন্য শান্তি আর নিরাপত্তার ব্যবস্থাও করেনি, উল্টো, অত্যাচার ও নিপীড়ন ব্যাপকভাবে রয়েই গেল। ইতিমধ্যে দাওলাতুল ইসলাম রাক্কাহ এবং শামের অন্যান্য অনেক শহর মুক্ত করে তাদের সমস্ত সু রক্ষিত অঞ্চলগুল�োতে শরীয়াহ বাস্তবায়ন করেছে। অবশ্য তা ইসলাম ও জিহাদের দাবীদারদের নিন্দা আর অপমান, কুফফারদের খুশি করাতে দাওলার সমাল�োচনা এবং দাওলাতুল ইসলামের বিরুদ্ধে ইসলামকে ছিনতাইয়ের অভিয�োগ আনা বাধা হতে পারেনি। অথচ বাস্তবে ওই সমস্ত সামাজিক-মাধ্যম আচ্ছন্ন ভাঁড় যাদেরকে অনেকে ‘আলিম’ হিসেবে জানে, তারাই কুফরী নির্বাচনে ভ�োট দেওয়া, কুফফারদের সাথে শান্তিপূ র্ণ সহাবস্থান অবলম্বন করা, তাগূ তদের শাসন মেনে নেওয়া এবং অন্যান্য গ�োমরাহির মাধ্যমে আমাদের বিশুদ্ধ দ্বীনকে ছিনতাই ও বিকৃত করেছে। দাওলাতুল ইসলাম শাম বিজয়ের পাশাপাশি তাদের লক্ষ্য ছিল পরিষ্কার - খিলাফাহ পুনঃপ্রতিষ্ঠার পথ তৈরি করা। তারাই ছিল সত্যিকার মুজাহিদীন, আমি নিজেকে আর সন্তানদেরকে এই মহৎ অভিযানের অংশ বানাতে চাচ্ছিলাম। আমি সন্তানদেরকে খিলাফতের ছায়ায় লালনপালন করতে চাচ্ছিলাম, যেখানে তাদেরকে কুফর, শিরক,

রুমিয়্যাহ

৩১

প্রকাশ্য ফাহাশা ও পাপমুক্ত পরিবেশে সঠিক আকিদাহ শিক্ষা দেওয়া হবে। আমি তাদেরকে বড় করতে চাচ্ছিলাম বাস্তব জিহাদের মাঝে, শুধুমাত্র সীরাহ ও তাফসীরের কিতাবের পাতায় নয়, এসব কিছু ই করেছি শুধু এই কারণে, যাতে আমরা দুনিয়াতে সফল হতে পারি এবং আল্লাহর কাছে শহীদ হিসেবে ফিরে যেতে পারি, ফাসিক হিসেবে নয়। আমি আর অস্ট্রেলিয়ায় বসবাস বরদাস্ত করতে পারছিলাম না, আর আমাদের তথাকথিত আলিমদের দিকনির্দেশনা ছিল অসহনীয়। দুর্বল ও নিপীড়িতদের বাচাতে দাতব্য প্রতিষ্ঠানে মাসিক ৩০ ডলার দান করার বাহিরে তারা ক�োন সমাধান দিতে পারত না, আর এই সীমা নির্ধারণ করেছিল অলস কাপুরুষেরা যারা আসলে সত্যিকার পুরুষই নয়! জিহাদ পরিত্যক্ত এবং খিলাফাহর অনু পস্থিতির কারণে উম্মাহ অপদস্থ, পরাভূত ও পরাজিত, এই পরিস্থিতিতে আমাদের ভূমিগুল�োতে বিজয়, শক্তিমত্তা ও তামকীন এবং আখিরাতে সফলতা অর্জনের জন্য জিহাদই একমাত্র পথ। কিন্তূ গ�োমরাহির দিকে দাওয়াতকারীরা কি কখনও এটা মেনে নিয়ে প্রকাশ্যে ঘ�োষণা করবে?!

হিজরতের পথে প্রথম পদক্ষেপ আমার সাবেক স্বামীর শাহাদাতের পর আমি শামে আমার হিজরতের প্রস্তুতি নিতে শুরু করি। আমার ইদ্দাহ শেষ হবার পর আমাকে দ্রুত বের হতে চাইছিলাম, আমি আমার বাবা মায়ের বাসায় ছিলাম এবং তাদের অলক্ষ্যে হিজরার জন্য বের হওয়ার উপায় নিয়ে উদ্বিগ্ন ছিলাম। এক রাতে কিয়ামুল লাইলের সময় দ�োয়া করলাম, “হে আল্লাহ! যারা আমার পথে বাধা হয়ে দাঁড়াবে আর আমার হিজরাহকে বাধাগ্রস্ত করবে তাদেরকে আমার কাছ থেকে সরিয়ে দিন এবং আমার তাদের দৃ ষ্টিসীমা থেকে দূ রে সরিয়ে দিন”! সত্যিই, আল্লাহ আমার দ�োয়া কবুল করলেন। আমার বাবা একটি ফ�োনে একটি কল আসল, তিনি জানতে পারলেন তাকে অন্য একটি দেশে এক ব্যবসায়িক মিটিংয়ে অংশ নিতে হবে। তিনি কয়েক দিনের মধ্যেই সেখানে গেলেন আর আমার মাও শীঘ্রই তার সঙ্গী হলেন। ইতিমধ্যে আমার শ্বশুরপক্ষ তাদের নিজেদের কাজে ব্যস্ত হয়ে পড়ল, আমার পরিকল্পনার দিকে তারা মন�োয�োগ দেয়ার সু য�োগ পেল না। ASIO (অস্ট্রেলিয়ান সিকিউরিটি ইন্টেলিজেন্স অর্গানাইজেশন) কেও ৩২

ব�োনদের জন্য

আল্লাহ অন্ধ করে দিলেন এবং তাদের সার্বক্ষণিক প্রচেষ্টা সত্ত্বেও তারা আমার যাত্রায় বাধা দেওয়ার মত যথেষ্ট তথ্য য�োগাড় করতে পারল না। আমি আমার ফ্লাইট এমনভাবে সাজালাম যাতে মনে হয় আমি পারিবারিক দেখা-সাক্ষাতের উদ্দেশ্যে লেবানন যাচ্ছি। আমার পরিকল্পনা ছিল আবুধাবিতে যাত্রাবিরতিকালে তুরস্ক যাবার টিকেটের ব্যবস্থা করা। আমার ফ্লাইটের কয়েক দিন আগে ভাইব�োনেরা আমার ইচ্ছার কথা জেনে গেল, এবং ফ্লাইটের আগের রাতে আমার ভাই মা-বাবার কাছে আমার পরিকল্পনা প্রকাশ দেয়, স্বভাবতই তারা ভয়ানক ক্রুদ্ধ হলেন। তারা আমাকে যেতে নিষেধ করলেন, আমার ভাইকে আমাদের পাসপ�োর্ট ও টিকেটগুল�ো নিয়ে নিতে এবং আমরা যাতে ক�োন ক্রমেই ঘর থেকে বের হতে না পারি সে দিকে নজর দিতে বললেন। আমি সেজদায় পড়ে আল্লাহর সাহায্য ভিক্ষা চাইলাম। অবশেষে আল্লাহ আমার বাবার অন্তর পরিবর্তন করে দিলেন এবং তিনি আমাকে লেবানন যেতে বললেন ও আবুধাবিতে আমাকে নিতে আসবেন বলে জানালেন। আমি তার অনু র�োধে সায় দিতে ইতস্তত করছিলাম, কিন্তূ আমি জানতাম বাধা দিলে আমার সবকিছু আবার কেড়ে নেয়া হবে, সু তরাং আমি রাজি হলাম এবং যাবার প্রস্তুতি নিলাম। আমার বাবা-মা স্বাভাবিক ভাবেই ভয় পেয়ে গিয়েছিলেন আর আমি তাদেরকে ক�োন রকম আঘাত দিতে চাইনি এবং আমার শ্বশুরপক্ষেরও ব্যথা বেদনা বাড়াতে চাইনি, কিন্তূ আল্লাহ বলেন, {তুমি আল্লাহ ও পরকালে বিশ্বাসী এমন ক�োন সম্প্রদায়কে পাবেনা বন্ধু ত্ব করতে তার সাথে যে আল্লাহ ও তার রাসূ লের বির�োধিতা কর, যদিও তারা তাদের বাবা, অথবা পুত্র, অথবা ভাই, অথবা জ্ঞাতি-গ�োষ্ঠী হয়। এরাই, যাদের অন্তরে আল্লাহ ঈমান লিখে দিয়েছেন এবং তার পক্ষ থেকে রুহ দ্বারা তাদের শক্তিশালী করেছেন। তিনি তাদের প্রবেশ করাবেন এমন জান্নাতসমূ হে যার তলদেশে ঝর্ণাধারা প্রবাহিত হয়, সেখানে তারা চিরস্থায়ী হবে। আল্লাহ তাদের প্রতি সন্তুষ্ট এবং তারাও তার প্রতি সন্তুষ্ট। এরাই আল্লাহর দল। জেনে রাখ, নিশ্চয়ই আল্লাহর দলই সফলকাম।} [আল-মুজাদিলাহ: ২২] যাত্রার সময় হয়ে এল�ো, আমরা ক�োন সমস্যা ছাড়াই বিমানে উঠলাম এবং আবুধাবির ১৪ ঘণ্টার ফ্লাইটে আমার বাচ্চারা শান্তই ছিল। আমি বারবার ইস্তিগফার, আযকার ও আল্লাহর কাছে দ�োয়া করছিলাম। আমি তখনও কিছু টা বিচলিত ছিলাম কারণ আমাকে তুরস্ক যাবার ব্যবস্থা করতে হবে, আমার সাথে থাকা টাকার পরিমাণ ছিল সীমিত, কিন্তূ আমি জানতাম আল্লাহ আমাকে ফেলে দেবেন না। আবুধাবি পৌঁছার পর, আমার বাবা আমাদের কাছে পৌঁছান�োর আগেই আমি বাচ্চাদের নিয়ে বিমানবন্দর টার্মিনাল ত্যাগ করতে পেরেছিলাম, এবং আমরা দুবাই গেলাম, সেখান থেকে ইস্তাম্বু ল হয়ে তুরস্কের গাজিয়ানতেপ শহরে যাবার ব্যবস্থা করলাম। গাজিয়ানতেপ পৌঁছে আমি ক্লান্ত হয়ে পড়লাম! তুরস্কের গরম দুর্বিসহ হয়ে উঠছিল, আর আমি জিলবাব ও নিকাব পরিহিত অবস্থায় কয়েকটি অত্যন্ত ভারী লাগেজ ঠেলে আমার দুটি অতি চঞ্চল বাচ্চার পিছনে দ�ৌড়াচ্ছিলাম। আলহামদুলিল্লাহ, আল্লাহ আমার মধ্যে শক্তি ও ধৈর্য

গাজীআন্তেপ আন্তর্জাতিক বিমানবন্দর - তুরস্ক

দান করলেন, পরবর্তী ঘটনাবলীতে যা প্রচুর পরিমাণে দরকার ছিল! আমরা গাজিয়ানতেপ পৌঁছলাম এবং এক ভাই আমাদের বিমানবন্দর থেকে নিতে আসলেন। তার সাথে আর�ো একজন ছিলেন এবং আমাদের একটি গ�োপন রেস্ট হাউসে নেয়া হল, সেখানে আমরা ছাড়াও ছিলেন উম্ম সারাহ, উম্ম ‘আম্মার এবং উম্ম লাইস ও তার তিন সন্তানকে। কিছু সময় পর আমরা সবাই যাত্রা করলাম শামের দিকে, আধঘণ্টা চলার পর আমাদের বলা হল�ো আমরা সিরিয়ায়। আমি শঙ্কিত হলাম কারণ আমি জানতাম গাজিয়ানতেপ থেকে শামের সীমানা অন্ততঃ কয়েকঘণ্টা দূ রে। ল�োকগুল�ো আমাদেরকে গাড়ী থেকে নামিয়ে দিল। আমরা অন্ধকার রাতে খ�োলা ময়দান পার হচ্ছিলাম, তারা আমাদের বাচ্চা ও লাগেজ নিয়ে পার হতে আমাদের সাহায্য করল। আমি আল্লাহর আশ্রয় চেয়ে দ�োয়া করলাম। আমাদের হাটা বন্ধ রেখে অপেক্ষা করার নির্দেশ দিয়ে তারা বাকী লাগেজ সংগ্রহের জন্য গাড়ির দিকে ফিরে গেল। একটু পরেই হঠাৎ ক্রমশ উজ্জলতর হতে থাকা তীব্র আল�োতে অন্ধকার কেটে গেল, অনেক গাড়ীর শব্দ ভেসে আসছিল যা ক্রমাগত প্রবল হচ্ছিল, এবং কয়েক সেকেন্ডের মধ্যে ডজনের উপর কালাশনিকভ লক ও ল�োড করে ল�োকগুল�ো তুর্কি ভাষায় বকাবকি করতে করতে আমাদের দিকে তাক করল। আমরা তৎক্ষনাৎ জানতে পারলাম আমরা সিরিয়ায় নই। আমরা বিশাল বিপদে পড়ে গেলাম!

মুরতাদ তুরস্ক বাহিনী কর্তৃক বন্দিত্ব আমরা তুরস্কের সীমান্ত প্রহরীদের দ্বারা আটক হলাম, এবং তারা অস্ত্রের মুখে আমাদের নিকাব খুলতে বলল। আমরা এক মুহূর্তের জন্য বাধ্য হলাম কিন্তূ দ্রুত পুনরায় আমাদের চেহারা ঢেকে ফেললাম আর তারা তাদের কলুষিত চ�োখ দিয়ে আমাদের দিকে একদৃ ষ্টিতে তাকিয়ে

ছিল। আমাদের প্রতি তাদের চিৎকার করছিল আর লাগেজগুল�ো তন্ন তন্ন করে তল্লাশি চালাচ্ছিল, সেখান থেকে তাদের নিজেদের পছন্দ মত জিনিশ নিয়ে যাচ্ছিল, আমরা নীরব রইলাম। তারা আমাদের একটি সাঁজ�োয়া যানের পিছনে গাদাগাদি করে বসাল এবং তাদের ছাউনিতে নিয়ে আমাদের বাহিরের কনক্রিটে বসিয়ে প্রশ্ন করতে লাগল। দুঃসাধ্য কয়েক ঘণ্টার পর আমাদের ভবনটির ভিতরে নিয়ে গেল, সেখানে এক ডজনের উপর অস্ত্রসজ্জিত প্রহরী আমাদের উপর নজরদারী করছিল। বেশ কয়েক ঘণ্টা পর রক্তিম চেহারা নিয়ে আর্মি জেনারেল ফিরে আসল। তার চেহারায় ক্রোধ স্পষ্টভাবে প্রকাশ পাচ্ছিল, সে “ত�োমরা কি দায়েশ?!” বলে কয়েকবার চিৎকার দিল। আমরা উত্তরে বললাম, “তুমি কেন জিজ্ঞাসা করছ?” সে বলল, “সীমান্তে দায়েশ আমাদের আক্রমণ করা, ফসল জ্বালিয়ে দেয়া ও ব�োমাবর্ষণের হুমকি দিচ্ছে যদি আমরা ত�োমাদের ক�োন ক্ষতি করি অথবা ছেড়ে না দেই”। আমি আল্লাহর প্রশংসা করলাম কারণ তা নিশ্চিত করল যে ভাইরা আমাদের কয়েদ সম্পর্কে অবগত। পরদিন সকালে আমাদের মুরতাদ তুর্কি সৈনিক সীমান্ত রক্ষী বাহিনীর কাছে হস্তান্তর করা হল, কম্পাউন্ড থেকে বের হবার অল্প কয়েক মিনিট পরই মেঝেতে আমাদের মালপত্র ছড়ান�ো অবস্থায় দেখে বুঝলাম আর্মি ব্যারাকের খুব কাছেই আমাদের ধরা হয়েছে, এতে আমাদের মনে নানা সন্দেহ দেখা দিল। আমরা সৈনিক সীমান্ত রক্ষী বাহিনী বিভাগে পৌঁছে তাদের নিরবিচ্ছিন্ন জিজ্ঞাসাবাদে আরও ক্লান্ত হয়ে পড়ি। আমাকে জেরাকারী এক সিনিয়র অফিসারের প্রতি খুব ঘৃণা হতে লাগল, তার নাম আবু কাসিম, সে দাওলাতুল ইসলামের প্রতি তার আনু গত্য দাবী করে আমাকে বলল যে আমাদের সেখানে পৌঁছান�োর ক্ষেত্রে সাহায্য করতে পারবে। কিন্তূ তার বিনয় ও স�ৌজন্যতার ভান আমাকে টলাতে পারে নি, এবং আল্লাহ পরবর্তীতে তার ব্যাপারে আমার ধারনা প্রমাণ যে ঠিক ছিল তা দেখিয়েছিলেন। উম্ম সারাহ গর্ভবতী ছিলেন এবং এই কঠিন পরীক্ষার

রুমিয়্যাহ

৩৩

চাপে তার গর্ভে জটিলতা দেখা দিল। আল্লাহ মুরতাদ তুর্কি কর্মকর্তাদের হৃদয়ে করুণা ঢেলে দিলেন এবং তারা তাকে ছেড়ে দিল। অবশ্য পরবর্তীতে তিনি পুনরায় হিজরতের চেষ্টা করে সফলভাবে শামে প�ৌছতে পেরেছিলেন, আল্লাহ তাকে কবুল করুন। সীমান্ত রক্ষী বাহিনীর কর্মকর্তারা অবশেষে আমাদেরকে ইন্টারপ�োলের তুরস্ক শাখায় হস্তান্তর করল, সেখানে আমাদের বিষয়ে দায়িত্বপ্রাপ্ত কর্মকর্তারা নতুন এই কাজ পেয়ে অত্যন্ত বিরক্ত হল। আমাদের আরও জিজ্ঞাসাবাদ গলাধঃকরণ করতে হল, আমাদের তুরস্কে পুনঃপ্রবেশ নিষিদ্ধকরণের হুমকি দেওয়া হল এবং বলা হল আমাদেরকে স্ব স্ব দূ তাবাসে সমর্পণ করা হবে। আমরা তার সাথে তর্ক করছিলাম, এক পর্যায়ে সে রেগে গিয়ে বলল, “আমি ত�োমাদের সবাইকে একটি সেলে নিক্ষেপ করব”। আমরা উত্তর দিলাম, “আমরা ফিরে না গিয়ে বরং জেলখানায় থাকব”। যখন আমরা সেলে পৌঁছলাম, উম্ম লাইস জানালেন তার কাছে একটি ম�োবাইল ফ�োন লুকান�ো আছে, এবং তিনি দ্রুততার সাথে তার স্বামী আবু লাইস কে কল করে আমাদের ঘটনাবলী জানালেন। আবু লাইস পরবর্তীতে কল করে জানালেন তিনি ভাইদের সাথে য�োগায�োগ রাখছেন আর তারা একত্রে আমাদের মুক্তির ব্যাপারে মধ্যস্থতা করার জন্য সংশ্লিষ্ট ব্যক্তিবর্গের কাছে পৌঁছান�োর প্রক্রিয়ায় আছেন। এটা একটি সত্যিকারের কারামত ছিল কারণ আমাদের সেল বেইসমেন্টে থাকায় নেটওয়ার্কের রিসেপশন ছিল না, অফিসারদের কল আসলে তারা উপরে গিয়ে কথা বলত, কিন্তু আমরা স্বাচ্ছন্দ্যেই কল করতে পারছিলাম, আলহামদুলিল্লাহ। ভাইরা আমাদের জেরা করার জন্য বিভিন্ন ল�োক পাঠান�োর মাধ্যমে তুর্কি অফিসারদের কাছ থেকে সময় নিচ্ছিলেন। অবশ্য একদিন বিকালে অফিসাররা আমাদের জানিয়ে দিল যে আমাদের দেশে পাঠান�োর জন্য পরদিন সকালে ফ্লাইটের ব্যবস্থা করা হয়েছে। আমাদের যাবার সময় হলে অফিসাররা আমাদের সেল থেকে আমাদের নিতে আসল, কিন্তূ তাদের একজনের কাছে একটি ফ�োন কল এল। সে ইশারায় আমাদেরকে সেলে ফিরিয়ে নিতে বলে কলটি ধরার জন্য উপরে দ�ৌড়ে গেল। সে অল্পক্ষণের মধ্যে ফিরে এসে জানাল যে আমাদের যাওয়া হচ্ছে না। আমরা দ্বিধান্বিত হলাম। উম্ম লাইস তার স্বামীকে কল করে সর্বশেষ অবস্থা জানতে চাইলেন এবং তিনি আমাদের জানালেন যে দাওলাতুল ইসলাম মসু ল মুক্ত করেছে। সু তরাং আমরা জানতে পারলাম যে এর ফলে মুরতাদ অফিসাররা মধ্যস্থতাকে গুরুত্বের সাথে নিয়েছে।

তুর্কি মুরতাদদের হাত থেকে তাদের সাহাওয়াত মিত্রদের হাতে দিনের পালাবদলের মত আমাদের প্রতি অফিসারদের দৃ ষ্টিভঙ্গি পরিবর্তন হতে থাকে। তারা বন্ধু ত্বপূ র্ণ, বিনম্র হয়ে গেল, তারা আমাদের জন্য নিয়মিত খাবার নিয়ে আসত এবং আমাদের বাচ্চাদের বাহিরে নিয়ে চত্বরে খেলতে দিত। এরপর সংবাদ এল মধ্যস্থতা সফল হয়েছে এবং আমাদের দাওলাতুল ইসলামের যেতে দেওয়া হবে। অবশ্য দ্রুতই আমাদের খুশিকে মুরতাদ অফিসাররা ৩৪

ব�োনদের জন্য

উল্টিয়ে দিল। কথা ছিল আমাদেরকে জারাবলুসে দাওলার ভাইদের কাছে নিয়ে যাওয়া হবে। কিন্তূ তার পরিবর্তে আমাদের আযাযে নিয়ে যাওয়া হল, আমরা দেখলাম যে সাহাওয়াতের য�োদ্ধারা সীমান্ত রক্ষী বাহিনীর সাথে একত্রে কাজ করছে। যখন আমরা উদ্বেগের মধ্য দিয়েই গেট পার হলাম, সেখানে আবু কাসিমকে দেখলাম দাঁড়িয়ে আছে, আরেক ল�োক আমাদের অভ্যর্থনা জানিয়ে বলল, “আসসালামু ‘আলাইকুম আমার ব�োনেরা। আমি আপনাদের জন্য অপেক্ষা করছিলাম”। সে আমাদের একটি কক্ষে নিয়ে গেল এবং আমি তাকে এক প্রহরীকে বলতে শুনলাম, “তুমি কি শুনছ, কি ঘটছে তাতে কিছু আসে যায় না, আমি না বলা পর্যন্ত কেউ ভিতরে আসতে অথবা বাহির হতে পারে না”। আমরা প্রবেশ করে দেখলাম, ল�োকগুল�ো সিগারেটের বাটপূ র্ণ ছাইদানী লুকাচ্ছে এবং মিউজিক বন্ধ করছে। সে তার টেবিলে গেল, নিজেকে অত্যন্ত গণ্যমান্য প্রমাণ করতে ‘আমীর’, আবু আলী বলে পরিচয় দিয়ে জানায় তুর্কিরা নিয়মিত তার কাছে মুহাজির নিয়ে আসে। সে আমাদের জেরা করছিল বিশেষভাবে শায়খ আবু বকর আলবাগদাদী ও শায়খ ‘উমর আশ-শিশানী সম্পর্কে, জিজ্ঞেস করল আমরা তাদের গতিবিধি ও অবস্থান সম্পর্কে জানি কিনা অথবা তাদেরকে চিনে এমন কাউকে চিনি কিনা, কিন্তূ আমরা তার প্রত্যাশা অনু যায়ী উত্তর দিতে না পারায় সে রেগে গেল। তারপর সে আমাদের বিছানা, কম্বল, বালিশ ও ফ্যান দিয়ে সাজান�ো পার্শ্ববর্তী একটি কক্ষে পাঠিয়ে ভীত করে তুলল। উম্ম লাইস তার স্বামীকে কল করলেন এবং তিনি ও ভাইরা আমাদের অবস্থা সম্পর্কে জানতে পেরে রুষ্ট হলেন। তিনি আমাদের আশ্বস্ত করলেন যে এখনও পরিকল্পনা বাস্তবায়ন করা হচ্ছে এবং আল্লাহর অনু মতিক্রমে আমাদেরকে দাওলাতুল ইসলামে আনা হবে। কিন্তূ মুরতাদ অফিসাররা স্পষ্টভাবে তাদের মিত্রদের সাহায্য করতে খুব চেষ্টা করছিল, সু তরাং আমাদেরকে এই অবস্থা থেকে রক্ষা করতে মুমিনদের রক্ষাকারী আল্লাহ ছাড়া আর কেউ রইল না। {আর আল্লাহ ত�োমাদের শত্রুদের সম্পর্কে অধিক অবগত। আর অভিভাবক হিসেবে আল্লাহ যথেষ্ট এবং আল্লাহ যথেষ্ট সাহায্যকারী হিসেবেও।} [আননিসা: ৪৫] অল্পকিছু ক্ষন পর আবু আলী কক্ষে ফিরে এসে বলল, “আমি তুর্কি অফিসারদের কাছে আপনাদেরকে ফিরিয়ে দিতে রাজি হয়েছি যাতে

তারা আপনাদের দাওলাতুল ইসলামে কাছে পাঠাতে পারে। কিন্তূ ব�োনেরা তাদের সাথে কথা বলুন আর তাদের বুঝান যাতে রক্তপাত বন্ধ হয়। আসু ন একত্র হই ও বাশার থেকে মুক্তি লাভ করি, এবং প্রত্যেকে তার অংশ পাবে ও তার পছন্দমত সমাজ বাস্তবায়ন করতে পারবে। দাওলার সেনারা যদি শরীয়াহ চায়, তাদের অঞ্চলে তা করতে পারে আর আমাদের অংশে আমাদের পছন্দসই আইন দ্বারা শাসন করার জন্য ছেড়ে দিক”। তার বক্তব্য অবস্থার বাস্তবতাকেই তুলে ধরল। শামের ঘটনাবলীকে অনেকে ‘ফিতনা’ মনে করে, কিন্তূ তা শুধু তাদের জন্যই ফিতনা যারা মুজাহিদগনের সাথে য�োগ না দেওয়ার অজুহাত খ�োঁজার মরিয়া চেষ্টা করছে, যেহেতু এটা নির্ভুলভাবে স্পষ্ট যে দাওলাতুল ইসলাম সঠিক মানহাজের অনু সরণ করে নবুয়্যাতের আদলে খিলাফাহ পুনঃপ্রতিষ্ঠার চেষ্টা করছে এবং তাদের এই প্রয়াস সাহাওয়াত আর তাদের প্রভুদের স্বার্থপর ও দুরভিসন্ধি কর্মকাণ্ডের কারণে বাধাগ্রস্ত হচ্ছে।

অবশেষে আমরা নিরাপদে পৌঁছলাম আবু আলী প্রহরা দিয়ে আমাদের এক এলাকায় নিয়ে গেল যেখানে আবু কাসিম তার মুরতাদ সহকর্মীদের সাথে একটি বহর নিয়ে আমাদের জন্য অপেক্ষা করছিল। তাদের মধ্যকার গভীর সম্পর্কের ব্যাপারটা স্পষ্টই ব�োঝা যাচ্ছিল। আবু কাসিম নিজেই আমাদের ৪-ঘণ্টার পথ ড্রাইভ করে আনে, কিন্তূ কথামত সে আমাদের জারাবলুস পাঠায়নি। সে আবু ইউসু ফ নামের তার পরিচিত স্থানীয় এক ল�োকের সাথে করে আমাদের সু লুকে নিয়ে যায় যাতে শহরে পৌঁছামাত্র তার কাছে আমাদেরকে রেখে নিজে দ্রুত পালিয়ে যেতে পারে। সু লুক প�ৌছার পর আমাদের দ্রুত গাড়ী থেকে নামিয়ে দিয়ে চ�োখের পলকে তা দিগন্তে হারিয়ে যায়। আমরা সেখানকার সীমান্ত

অফিসে প্রবেশ করলাম, কিছু ভাই আমাদেরকে অভ্যর্থনা জানালেন এবং আবু ইউসু ফকে জিজ্ঞাস করলেন, “তুর্কি কুকুরগুল�ো ক�োথায়”? তিনি হেসে বললেন, “তারা পালিয়েছে”। ভাইটি উত্তরে বললেন, “ভাইরা জারাবলুসে তাদের জন্য অপেক্ষা করছিলেন। তারা তাদেরকে ধরে তাদের ঘাড়গুল�োকে আলাদা করতে গিয়েছেন”। আমাদের এই দুঃখজনক ঘটনাবলীর কারণ সম্পর্কে আল্লাহ সবচেয়ে ভাল জানেন, আর সর্বোপরি ভালমন্দ আল্লাহর পক্ষ থেকে আসে। আজ আমি আল্লাহর প্রতি সর্বদা কৃতজ্ঞ যে আমি আর আমার সন্তানরা দাওলাতুল ইসলামে আছি। ঘটে যাওয়া সমস্ত কিছু র পরেও আমি আল্লাহর প্রতি চিরকৃতজ্ঞ যে তিনি আমাদের খিলাফাহর অধীনে তাওহীদ ও শরীয়াহর ছায়ায় বসবাসের সু য�োগ করে দিয়েছেন, যেখানে ক্রুসেডার আর্মিরা আমাদের আক্রমণ করার উদ্দেশ্যে একত্রিত হয়েছে শুধুমাত্র আমরা ‘লা ইলাহা ইল্লাল্লাহ’-তে বিশ্বাস করি এবং তা বাস্তবায়ন করি বলে। আর ক্রুসেডাররা সতর্ক হ�োক, শুধু এই কারণে যে খিলাফাহ এমন সব পুরুষদের দ্বারা পূ র্ণ যারা ক্রুসেডারদের জীবনের প্রতি ভালবাসা অপেক্ষা নিজেদের মৃত্যুকে বেশি পছন্দ করেন, একইভাবে দাওলাতুল ইসলামের নারীরাও। সু তরাং তাদের এটা ভাবা উচিত নয় যে আমাদের স্বামীদেরকে ড্রোনের লক্ষ্য বানান�ো অথবা আমাদের ঘরগুল�োতে ব�োমাবর্ষণ অথবা আমাদের সন্তানদের উপর সাদা ফসফরাস ফেলার কারণে আমরা তাদের কাছে নত হব। কখনই না! এটা শুধু আমাদের ইয়াকিন বৃ দ্ধি করবে, ইনশাআল্লাহ। আমরা আল্লাহর কাছে প্রার্থনা করি তিনি যেন আমাদেরকে সরল পথের উপর দৃ ঢ় রাখেন যতক্ষণ না আমরা তার সাথে মিলিত হই। আল্লাহর সালাত ও সালাম বর্ষিত হ�োক আমাদের নাবী মুহাম্মাদ, তার পরিবার ও সমস্ত সাহাবীদের উপর। আলহামদু লিল্লাহি রাব্বিল আলামিন।

সাইক্স-পিক�ো স্থাপিত তুরস্ক ও সিরিয়ার মধ্যকার সীমান্ত

রুমিয়্যাহ

B

কুফর শক্তির বিরুদ্ধে খিলাফাহ’র সেনাদের যু দ্ধ অব্যাহত রয়েছে, আমরা চলমান এই যু দ্ধের সাম্প্রতিক কিছু অপারেশনের দিকে আল�োকপাত করব যেগুল�োতে দাওলাতুল ইসলামের মুজাহিদিন খিলাফাহ’র ভূখণ্ড বিস্তৃ ত হয়েছে বা আল্লাহ শত্রুদের সন্ত্রস্ত, নৃ শংস হত্যা বা অবমানিত করা হয়েছে। বিশ্বের বিভিন্ন অঞ্চলে গত কয়েক সপ্তাহে সংগঠিত দাওলাতুল ইসলামের বহু অভিযানের মধ্যে কিছু অভিযান এখানে উল্লেখ করার জন্য বাছাই করা হল।

উলাইয়াহ খ�োরাসান ১ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সৈনিকরা নাংগারহারের দেহ বালা এলাকার মারিজ গ্রামে মুরতাদ আফগান সেনা ও ক্রুসেডার জ�োটের য�ৌথ অভিযান প্রতির�োধ করতে সক্ষম হন, সংঘর্ষে বিভিন্ন রকমের অস্ত্রশস্ত্রের ব্যবহার হয়, যার ফলে আক্রমণকারী বাহিনীর ক্রুসেডার সহ ৪ জন নিহত হয়, অন্যান্য কয়েকজন আহত হয় এবং কুফফার পিছু হটতে বাধ্য হয়। ২ যু ল কায়েদাহ তারিখে, খিলাফাহর সৈন্যরা নাংগারহারের দে বালা এলাকায় একটি কনভয়কে ৩৬ A

আর্টিকল সংবাদ

আক্রমণ করেন যার মধ্যে ক্রুসেডার এবং মুরতাদ আফগান বাহিনী ছিল। সংঘর্ষে বেশ কয়েকজন ক্রুসেডার এবং মুরতাদদিন নিহত হয় সংঘর্ষে বিভিন্ন ধরনের অস্ত্রশস্ত্রের ব্যবহার হয়, বেশ কয়েকটি হামভি ধ্বংস হয়, এবং বেঁচে যাওয়া কুফফার পরাজিত হয়ে কনভয় থেকে পালিয়ে যায়। একইসাথে হামলার ফলে এক মুজাহিদ শাহাদাত অর্জন করেন - আমরা তার ব্যাপারে তাই ধারণা করি এবং আল্লাহই তার বিচারক। ৮ যু ল কায়েদাহ তারিখে সর্বত্র রাফিদি মুশরিকদের বিরুদ্ধে ঘ�োষিত উন্মুক্ত যু দ্ধের অংশ হিসাবে, দুই ইনগ্বিমাসি ভাই আবু জুলাইবিব আল-খ�োরাসানী এবং আবু তালহা আল-বালখি (আল্লাহ তাদের কবুল করুন) তাদের বিস্ফোরক ভেস্ট, রাইফেল এবং হ্যান্ড গ্রেনেড দিয়ে কাবুল শহরের কূটনৈতিক ক�োয়ার্টারে রাফিদি ইরাকী সরকারের দূ তাবাসে হামলা চালান, যেখানে এর ৭ জন নিরাপত্তারক্ষী নিহত হয় এবং তার মধ্যে আরও ২০ জনেরও বেশি নিহত হয়। ১০ যু ল কায়েদাহ তারিখে দুই ইনগ্বিমাসি ভাই উমাইর আসিম ও তায়্যিব আল-খ�োরাসানী (আল্লাহ তাদের কবুল করুন) তাদের বিস্ফোরক ভেস্ট, রাইফেল ও হ্যান্ড গ্রেনেড দিয়ে হেরাত জেলার বাকরাবাদ এলাকায় জাওয়াদিয়াহ

রাফিদি মন্দিরে রাফিদি মুশরিকদের আক্রমণ করেন। ফলে প্রায় ৫০ জন মুশিরিকিন নিহত এবং ৮০ জনের এরও বেশি আহত হয়। ১৩ যু ল কায়েদাহ তারিখে 'আওর এলাকায় খিলাফাহর সৈনিকগণ তাদের অবস্থানে মুরতাদ তালিবান আন্দোলনের একটি আক্রমণ প্রতির�োধ করেন। যেখানে বালাওয়ী গ্রামে মুরতাদদিনের একটি গ্রুপ মুজাহিদদের অ্যামবুশের সম্মুখীন হয়ে তিন মুরতাদ নিহত হয়। অনু রূপভাবে তার কয়েক দিন আগে খিলাফাহর মারাওয়ীর মুজাহিদিন বিজয়ের পথেই অটল আছেন সৈন্যরা শুরাহ কুন গ্রামে তাদের একটি টহল দলের উপর একটি আইইডি’র বিস্ফোরণে সক্ষম হন, যার ফলে বেশকিছু ২৪ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সৈনিকগণ উত্তর ুমরতাদদিন নিহত হয়। পরের দিন, একই গ্রামে সংঘর্ষ আফগানিস্তানের সায়াদ প্রশাসনিক জেলার কিছু রাফিদি সংঘটিত হয়, এতে চার মুরতাদ য�োদ্ধা নিহত হয় এবং গ্রামে এক আক্রমণ শুরু করেন যা বেশ কিছু দিন স্থায়ী আর�ো তিনজন আহত হয়। হয়। সেখানে মুজাহিদীন পূ র্বে দখলকৃত মির্জা আওলাংক ১৪ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সৈনিকগণ গ্রাম নিয়ন্ত্রণ ফিরে পেতে প্রচেষ্টা কালে মুরতাদ আফগান নাংগারহারের মামান্দে অবস্থিত মাকরানা এলাকায় বাহিনীর সাথে প্রচণ্ড সংঘর্ষ সংঘটিত হয়, এতে ৫৪ জন মুরতাদ আফগান বাহিনীর অগ্রগতির একটি প্রচেষ্টা ব্যর্থ রাফিদা নিহত হয়, মুরতাদ আফগান বাহিনীর বেশকিছু করে দেন। প্রচণ্ড সংঘর্ষ যাতে বিভিন্নরকমের অস্ত্রের সদস্য হতাহত হয় এবং একটি ট্যাংক ধ্বংস হয়। এদিকে, ব্যবহার করা হয়, এর ফলে একটি BMP এবং মুরতাদ একই জেলার বুলান ঘুরি অঞ্চলে মুজাহিদদের হামলায় আফগান বাহিনীর একটি ট্রাক ধ্বংস হয়। এদিকে, মুরতাদ আফগান পুলিশের চার সদস্য নিহত হয়। আফগানিস্তানের জাবারহার প্রশাসনিক জেলার সাবরু ২৫ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সৈনিকগণ এলাকায় মুরতাদ তালেবান আন্দোলনের এক সদস্যকে নাংগারহারের আশিন অঞ্চলের মামান্দ এলাকায় মুরতাদ গুপ্তহত্যা করা হয়। আফগান বিশেষ বাহিনী ও ক্রুসেডারদের বড় আকারের ু ১৬ যু ল কায়েদাহ তারিখে দাওলাতল ইসলামের হামলা প্রতির�োধ করেন। ক্রুসেডাররা তাদের সাজএকটি গ�োপন ইউনিট পশ্চিম পাকিস্তানের মুলতান শহরে সরঞ্জাম এবং অস্ত্রশস্ত্রের পরিমাণের কারণে তাদের ধারনা একজন মুরতাদ পাকিস্তানি গ�োয়েন্দা আধিকারিককে হত্যা ছিল তাদের বিজয়ী সু নিশ্চিত। তাদের আক্রমণে B-52 করতে সফল হয়। এবং A-10 যু দ্ধবিমান, জেটবিমান, হেলিকপ্টার এবং ২০ যু ল কায়েদাহ তারিখে ইসতিশহাদী আবু ইয়াহিয়া ড্রোন অংশ নেয়, যেগুল�ো সর্ব দিকে ব�োমাবর্ষণ করে। আল-বালুচি (আল্লাহ তাকে কবুল করুন) ক�োয়েটা শহরে তারা মুজাহিদদের সম্মুখীন হয় যারা বিভিন্নরকমের অস্ত্রমুরতাদ পাকিস্তান সেনার একটি কনভয়ের দিকে অগ্রসর শস্ত্রে সজ্জিত ছিল এবং প্রচণ্ড সংঘর্ষ ঘটে এবং তা প্রায় হন, সেখানে তিনি তাদের মাঝে একটি বিস্ফোরক ভর্তি ১২ ঘণ্টা ধরে চলে। ক্রসেডাররা এবং তাদের প্রক্সিরা গাড়ি বিস্ফোরণ করতে সক্ষম হন। এর ফলে ১৭ জন ক�োনও অগ্রগতি করতে সক্ষম হয়নি। সংঘর্ষের ফলে মুরতাদদিন নিহত এবং আর�ো ৩৫ জন আহত হয়। কমপক্ষে ১২ ক্রুসেডার সহ আক্রমণকারী বাহিনীর ৩০ একইভাবে, উত্তরপূ র্ব আফগানিস্তানের যাওজযান এর য�োদ্ধা নিহত হয়। কুশ টাপা এলাকায় খিলাফাহর সৈনিকগণের সাথে সংঘর্ষে মুরতাদ তালেবান আন্দোলনের দুই সদস্য নিহত পূ র্ব এশিয়া হয়। এদিকে, পূ র্ব আফগানিস্তানের জালালাবাদ শহরে দাওলাতুল ইসলামের একটি গ�োপন ইউনিট এক আফগান ২ যু ল কায়েদাহ তারিখে মারাওয়ি শহরের বেলিং এবং সেনা অফিসারকে ও তার এক সহকারীকে আগ্নেয়াস্ত্রের লাইলুদ মাদায়ার উপকণ্ঠে একটি আইইডি’র বিস্ফোরণে মাধ্যমে হত্যা করতে সফল হয়।

রুমিয়্যাহ

৩৭

এবং খিলাফাহর সৈনিকগণ সাথে সংঘর্ষে ১৬ ক্রুসেডার নিহত হয়। ৪ যু ল কায়েদাহ তারিখে শহরটির বাইলুত এলাকায় খিলাফাহর সৈনিকগণের সাথে সংঘটিত সংঘর্ষে ১০ জন ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা নিহত এবং একটি সাঁজ�োয়া যান ধ্বংস হয়। ৫ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সৈনিকগণ শহরটির বাইলুত এলাকায় এক অ্যামবুশে কমপক্ষে ১৯ জন ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা হত্যা করেন। ৮ যু ল কায়েদাহ তারিখে শহরটির মারিনাট এলাকায় মাইন বিস্ফোরণে ৩ ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো সেনা নিহত এবং আরও চারজন আহত হয়। ১৫ যু ল কায়েদাহ তারিখে দক্ষিণ ফিলিপাইনের মাগুইন্দানাও এলাকার আন্দাভিট গ্রাম এবং দাতু সালিবু এলাকায় বেশকিছু আইইডি’র বিস্ফোরণে মুরতাদ ম�োর�ো লিবারেশন ফ্রন্টের ১১ জন সদস্য নিহত এবং আরও ১১ জন সদস্য আহত হয়। ২০ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সেনাদের সাথে মাগুইন্দানাও অঞ্চলে মুরতাদ ম�োর�ো লিবারেশন ফ্রন্টের প্রচণ্ড সংঘর্ষ সংঘটিত হয়, এতে কমপক্ষে ১৯ জন মুরতাদদিন নিহত হয়। একইসময়ে, মারওয়ি শহরের রায়া মাদায়া এলাকায় খিলাফাহর সৈনিকগণের আক্রমণে ফিলিপিন�ো বাহিনীর ৬টি ক্রুসেডার রণতরী ধ্বংস হয়। এছাড়া, বাইলুত এলাকায় ফিলিপিন�ো সেনাদের অবস্থান লক্ষ্য করে মুজাহিদিন ১টি রকেট প্রজেক্তাইল নিক্ষেপে করেন, এতে তাদের ১টি যান ধ্বংস, ৫ সৈন্য নিহত ও আর�ো অনেকে আহত হয়। এদিকে, 'আলা সড়কে স্নাইপার ইউনিটের গুলিতে ৪ ফিলিপিন�ো সৈন্য নিহত হয়। ২৪ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সৈনিকগণ মারাওয়ি শহরের 'আলা সড়কে একটি রকেট প্রজেক্তাইলের আঘাতে ক্রুসেডার ফিলিপিন�ো বাহিনীর একটি ট্যাংক ধ্বংস করেন। ২৬ যু ল কায়েদাহ তারিখে মারাওয়ি শহরে 'আলা রাস্তায় ক্রুসেডার খিলাফাহর সৈনিকগণের সাথে ফিলিপিন্স সেনার সাথে বিভিন্ন অস্ত্র-শস্ত্রের সহকারে প্রচণ্ড সংঘর্ষে সংঘটিত হয়, এতে ১১ ক্রুসেডার সেনা নিহত হয়। এদিকে, দক্ষিণ ফিলিপাইনের মাগুইন্দানাও অঞ্চলে নিমাও গ্রামে সংঘর্ষে মুরতাদ ম�োর�ো লিবারেশন ফ্রন্টের ৭ জন সদস্য নিহত হয়।

তিউনিসিয়া ৬ যু ল কায়েদাহ তারিখে পশ্চিম তিউনিসিয়ার মুঘিলা পর্বত এলাকায় মুরতাদদিনের ব্যবহৃত একটি সড়কে খিলাফাহর সৈনিকগণ আইইডি স্থাপন রাখতে সক্ষম হন। তারা তারপর এটি মুরতাদ তিউনিসিয়ান সেনাবাহী এক ৩৮

সংবাদ

সাঁজ�োয়া যানে বিস্ফোরিত করেন, এতে যানটি ধ্বংস হয় এবং এর অভ্যন্তরে থাকা ৫ মুরতাদদিন হতাহত হয়। ২৯ যু ল কায়েদাহ তারিখে কাসরায়ান অঞ্চলে ুমঘিলা পর্বত এলাকায় আইইডি’র বিস্ফোরণে মুরতাদ তিউনিসিয়ান সেনাবাহী এক সাঁজ�োয়া যান ধ্বংস হয়।

উলাইয়াত আল-বাইদা ২৯ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সৈনিকগণ কায়ফা অঞ্চলের লিকাহ এলাকায় হুতি মুশরিকিনের এক অভিযান প্রতির�োধে সক্ষম হন। দিনব্যাপী চলা এই সংঘর্ষে বিভিন্ন রকমের অস্ত্রশস্ত্র ব্যবহৃত হয়। এতে অভিযানটির নেতা রাফিদি মুরতাদ আবু মুরতাদা আলমাহতুরী সহ আর�ো বেশকিছু মুরতাদদিন হতাহত হয়। এছাড়া মুজাহিদীন বিভিন্নরকমের অস্ত্র এবং গ�োলাবারুদ গানীমাহ হিসবে সংগ্রহ করেন।

স�োমালিয়া ১৩ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সৈনিকগণ ইয়াকশিদ এর উপকণ্ঠে তাওফিক জংশনের কাছে মুরতাদ স�োমালি গ�োয়েন্দা বাহিনীর এক সদস্যকে হত্যা করতে সক্ষম হন। উলাইয়াহ সিনাই ১৪ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সৈনিকগণ 'আরিশ শহরের বাহার সড়কে মুরতাদ মিশরি পুলিশ সদস্য পরিবাহী দুইটি সাঁজ�োয়া যান ধ্বংস করেন। অন্যদিকে, খিলাফাহর সেনারা মাসটির শুরু থেকে তাদের অভিযানে মুরতাদ মিশরি সেনার ২৩ টি বিভিন্ন যান বিকল করতে সক্ষম হন।

উলাইয়াত আল-ফুরাত ১৫ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সৈনিকগণ তানাফের কাছে জামুনা এলাকায় রাফিদি সেনাদের ব্যারাকসমূ হে তিনদিক থেকে হামলা করেন। অভিযান শুরু হয় ভাই আবু হাসান আল-ইরাকির ইশতিশহাদি অপারেশন। এর পর মুজাহিদিন মুরতাদদের ব্যারাকসমূ হে প্রচণ্ড আক্রমণ হয়, বিভিন্ন ধরণের অস্ত্র-শস্ত্র সহয�োগে ব্যাপক সংঘর্ষ ছড়িয়ে পড়ে। এতে ৬৮ মুরতাদদিন নিহত, এক মুরতাদ বন্দী, ৭ টি গাড়ি ধ্বংস, একটি ট্যাংক বিকল এবং ৬ টি ব্যারাক ভস্মীভূত হয়। একইসাথে, আল্লাহর অনু গ্রহে মুজাহিদিন মেশিনগান বসান�ো তিনটি জীপ, বেশকিছু রকেট লঞ্চার এবং বিভিন্ন রকমের অস্ত্র ও গ�োলাবারুদ গানীমাহ হিসেবে সংগ্রহ করেন।

উলাইয়াহ হিমস ১৭ যু ল কায়েদাহ তারিখে হিমসের পূ র্বদিকের গ্রামাঞ্চলে খিলাফাহর সৈনিকগণ নু সাইরিদের অবস্থানে বিভিন্ন দিক থেকে বড় আকারের হামলা চালান। প্রথম দিকটি ছিল মরুভূমিতে, যেখানে ইসতিশহাদি আবু রুকাইয়াহ আল ইরাকি (আল্লাহ তাকে কবুল করুন) নু সাইরি সেনাবাহিনীর অপারেশন কমান্ড বেস কে টার্গেট করেন হুমাইমাহএবং T3 এলাকায়। দ্বিতীয় দিকে, হুমাইমাহএলাকা থেকে আনু মানিক ২০ কিল�োমিটার পশ্চিমে মুরতাদদিনের অবস্থানে হামলা চালান�ো হয়। এছাড়া, তৃতীয় দিকটি ছিল ওয়া'র এলাকায়। এই আক্রমণের ফলে ৮০জন মুরতাদদিন নিহত হয় এবং ৫টি ট্যাংক, ২টি BMP, ৫টি সেনাবাহি গাড়ী, মেশিনগান বসান�ো ২টি জীপ এবং ৬৫টি তাঁবু ধ্বংস হয় এবং পুড়ে যায়, সেই সাথে মুজাহিদীন বিভিন্ন ধরনের অস্ত্র এবং গ�োলাবারুদের গানীমাহ লাভ করেন।

রাশিয়া ২৬ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর একজন সৈনিক রাশিয়ার সু রগুত শহরে ছু রি হামলা করেন, তিনি পুলিশের হাতে শাহাদাত লাভের আগ পর্যন্ত সাতজনকে আহত করতে সমর্থ হন – তার ব্যাপারে আমরা এমনটিই ধারনা করি এবং আল্লাহই তার বিচারক।

স্পেন ২৫ যু ল কায়েদাহ তারিখে মুজাহিদদের দুইটি গ�োপন

ইউনিট সমন্বিত ভাবে স্পেনে ক্রুসেডারদের সমাগমে হামলা করেন। মুজাহিদদের প্রথম ইউনিটটি একটি ভ্যান সহয�োগে বার্সেল�োনার লাস রাম্বলাস সড়কে ক্রুসেডারদের সমাবেশকে টার্গেট করেন। এছাড়া, তারা একটি পুলিশ চেকপয়েন্টে দায়িত্বরত দুই পুলিশ অফিসারকে পিষ্ট করেন। তারপর তারা হালকা অস্ত্রশস্ত্র দিয়ে লাস রাম্বলাস চত্বরের নিকট একটি বারে হামলা পরিচালনা করেন এবং সেখানে উপস্থিত ক্রুসেডারদের উপর হত্যাযজ্ঞ চালান। এদিকে, দ্বিতীয় ইউনিটটি কেমব্রিলস উপকূলীয় শহরে বেশকিছু ক্রুসেডারদের ট্রাকে নিচে পৃষ্ঠ করেন। বরকতময় এই হামলার ফলে ক্রুসেডার জ�োটের কমপক্ষে ১৪৬ নাগরিক হতাহত হয়।

উলাইয়াত আল-জাজিরাহ ২৮ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহ'র সৈনিকগণ তাল'আফারের পূ র্বে, দক্ষিণে, এবং পশ্চিমে তাদের অবস্থান সমূ হে আমেরিকান যু দ্ধবিমান এবং এপাচি হেলিকপ্টার দ্বারা সমর্থিত রাফিদা সেনাবাহিনী এবং গণয�োদ্ধার ব্যাপক হামলা প্রতিহত করেন। এতে ব্যাপক সংঘর্ষ ছড়িয়ে পড়ে এবং তিনটি ইসতিশহাদী হামলা চালান�ো হয়। ভাই আবু মারিয়াম আল-'ইরাকি এবং আবু হামজা আল-'ইরাকির (আল্লাহ তাদের কবুল করুন) তাল'আফারের পূ র্বে আবতিশাহ গ্রামে মুরতাদদের একটি সমাবেশে য�ৌথ ভাবে ইসতিশহাদি। এদিকে, ইসতিশহাদী আবু মুস'আব আত-তুর্কি এবং আবু দুল-কারনাইন আত-তুর্কি (আল্লাহ তাদের কবুল করুন) তাল আফারের পশ্চিমে জাব্বারাহ গ্রামে মুরতাদদের সমাবেশে তাদের ইসতিশহাদি গাড়ির বিস্ফোরণ ঘটান। এই তিনটি অপারেশনের ফল স্বরূপ বেশকিছু মুরতাদ হতাহত হয়। এদিকে মুজাহিদগণ

বার্সিল�োনা অভিযানের ফলাফল

রুমিয়্যাহ

B

মুরতাদদেরকে একটি মাইন পেতেরাখা ভূমি এবং বিস্ফোরক পেতে রাখা বাড়িতে প্রলুব্ধ করে এনে তাদের উপর বিস্ফোরণ ঘটিয়ে তাদের মধ্যে প্রচুর ক্ষয়ক্ষতি সাধন করতে সমর্থ হন। তাদের হামলায় আনু মানিক ১১৪ জন নিহত, ২টি আব্রাহাম ট্যাংক, ১০টি হামভী, ৪টি কাউগার গাড়ি এবং ২৪টি বিভিন্ন ধরনের সামরিক যান ধ্বংস করতে সমর্থ হন। ২৯ যু ল কায়েদাহ তারিখে ধারাবাহিক এই যু দ্ধে ২য় দিনে খিলাফাহর সৈনিকগণ তাল'আফার শহরের বিরুদ্ধে ক্রুসেডার এবং রাফিদিদের অভিযান প্রতিহত করেন। শহরটির পশ্চিম এবং পূ র্ব দিকে ভয়াবহ সংঘর্ষ সংঘটিত হয়। তাল আস-সামন গ্রামে আবু মুহাম্মদ আল ইরাকি এবং আবু মুসআব আত তুর্কি (আল্লাহ তাদের কবুল করুন) রাফিদি সৈন্য এবং গনয�োদ্ধাদের সমাবেশ লক্ষ্য করে ইসতিশহাদী আক্রমণ করেন, এতে ৩৯ জন মুরতাদদিন হতাহত, ৬টি হামভি, ৩টি কাউগার গাড়ি এবং ৩টি অন্যান্য সামরিক যান ধ্বংস হয়। অনু রূপ ভাবে তাল'আফারের দক্ষিণ-পশ্চিমে তারমাহ ও পশ্চিম লাওয়ান্দের গ্রামের কাছে মাইনফিল্ডের বিস্ফোরণে ৬টি হামভি, ১টি কাউগার গাড়ি, ১টি মাইনর�োধী যান এবং ১টি বুলড�োজার ধ্বংস হয়। এদিকে, তাল আফারের দক্ষিণপশ্চিম দিকের কারকারি গ্রাম থেকে পালান�োর সময় আমেরিকান ক্রুসেডাররা মুরতাদদের একটি কনভয়ে বিমান হামলা করে, এতে কয়েক ডজন মুরতাদদিন হতাহত হয়।

উলাইয়াহ দামেস্ক ২৮ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহর সৈন্যগণ পশ্চিম কালামুনে তাদের অবস্থানে ক্রুসেডার লেবানিযসৈন্য এবং রাফিদি হিজবুল্লাতের এক হামলা প্রতিহত করেন। সেখানে তারা মুজাহিদদের জুরুদ ('আরসাল এবং কা’), জামরানি পর্বত, মাশকাতাহ, মিরা, ফায়খাহ, জুয়াইতিনাহ এবং হারুথ উপত্যকায় আক্রমণ করে । এতে ভয়াবহ সংঘর্ষ ছড়িয়ে পড়ে, ভাই আবু দুজানাহ আল-লুবনানি (আল্লাহ তাকে কবুল করুন) ইশতিশহাদি আক্রমণ করেন, খাহসান উপত্যকার দিকে পালান�োর সময় ক্রুসেডার সেনাদের একটি দলকে ধাওয়া করেন এবং তাদের মাঝে তার ইসতিশহাদি গাড়ির বিস্ফোরণ ঘটান। এরফলে লেবানিযসৈন্যদের এবং রাফিদি হিযবুল্লাতের প্রায় ১০০ জন সদস্যর হতাহত এবং বেশকিছু যানবাহন ধ্বংস ও বিকল হয়। এদিকে, মুজাহিদিন খাযাল পর্বত এবং পশ্চিম কালামুনের হারুত উপত্যকায় বিভিন্ন মর্টার এবং আর্টিলারি রাউন্ড দিয়ে তাদের অবস্থানে হামলা চালান, এতে ৪ জন হিজবুল্লাত য�োদ্ধা নিহত হয় এবং লেবানিযবাহিনীর একটি M113 ট্যাংক বিকল হয়। ২৯ যু ল কায়েদাহ তারিখে বারদ উপত্যকা, সিন, ৪০

সংবাদ

মুশতাকাহ এবং কারনাত 'আজলুন খিলাফাহ’র সেনাদের সাথে সংঘটিত ভয়াবহ সংঘর্ষে প্রায় ৪০ রাফিদি হিজবুল্লাত সৈন্য নিহত হয় এবং বেশ কিছু সংখ্যক আহত হয়।

উলাইয়াহ আল-জুনু ব ২০ যু ল কায়েদাহ তারিখে কারবালা শহরের দক্ষিণে কারবালা সিমেন্ট ফ্যাক্টরির দিকে খিলাফাহ’র দুই বীরসেনা আবু ইয়াসিন আল-ইরাকি এবং আবু মিকদাদ আল- ইরাকি (আল্লাহ তাদের কবুল করুন) বিস্ফোরক ভর্তি গাড়ি নিয়ে রাফিদি সেনাবাহিনী এবং গনয�োদ্ধাদের সমাবেশ স্থলে এগিয়ে যান, যেখানে ইনগ্বিমাসিদের একজন গাড়ি থেকে নেমে দুইটি রাফিদি চেক-পয়েন্টে সংঘর্ষে লিপ্ত হন এবং সেখানে উপস্থিত সবাইকে হত্যা করেন। তারপর তিনি ফ্যাক্টরি রেসিডেনশিয়াল কমপ্লেক্সে প্রচণ্ড আক্রমণ করেন। যেখানে তিনি প্রচণ্ড সংঘর্ষে জড়িয়ে পড়ার পর নিহত হন। এদিকে ২য় ইনগ্বিমাসী তার বিস্ফোরক ভর্তি গাড়ি নিয়ে প্রথম হামলায় বেঁচে যাওয়া একটি মুরতাদদিন দলের সমাগমে তার গাড়ির বিস্ফোরণ ঘটান, এতে তাদের কমপক্ষে ৫০ জন হতাহত হয়।

উলাইয়াহ সালাহউদ্দিন ২৪ যু ল কায়েদাহ তারিখে খিলাফাহ’র ৪ ইনগ্বিমাসি বীর বেইজির উত্তরে মাসাফি অঞ্চলে আল-সিত্তমিয়াহ এলাকায় ফেডারেল পুলিশের ১৩তম ব্রিগেড ঘাঁটি এবং ৬০তম ডিভিশনে পরিবহন এবং রসদ সরবরাহের কাজে ব্যবহৃত আরেকটি ঘাঁটিতে আক্রমণ করেন। ইনগ্বিমাসী ভাই আবু আল-ওয়ালিদ আল-আনসারি, আবু খালিদ আত-তাজিকি, কুরাইশ আত-তাজিকি এবং হদাইফা আলমাগরিবি (আল্লাহ তাদের কবুল করুন) মুরতাদিনের সাথে অ্যাসল্ট রাইফেল এবং হ্যান্ড গ্রেনেড সহয�োগে আক্রমণে করেন, তারপর তারা মুরতাদের মাঝে একের পর এক বিস্ফোরক ভেস্টের বিস্ফোরণ ঘটান। এই হামলায় এক অফিসার সহ ৩০জন মুরতাদ নিহত ও আর�ো ৪৬জন আহত হয় এবং তাদের ১৫টি গাড়ি ভস্মীভূত হয়। এদিকে, সাপ�োর্ট ইউনিট ঘাঁটিদ্বয়ে বেশ কিছু গ্রাড রকেট নিক্ষেপ করেন।

Rumiyah

41

SADRŽAJ

1 3 . I Z DA N J E - Z U L- H I DŽ DŽ A 1 4 3 8 . “O MUVEHHIDI, RADUJTE SE, JER TAKO MI ALLAHA MI NEĆEMO STATI DA SE ODMORIMO OD NAŠEG DŽIHADA OSIM POD MASLINOVIM DRVETOM U RUMIJI (RIMU).” EBU HAMZA EL MUHADŽIR r

06

04

UVODNA RIJEČ

ČLANAK

06 10

10 14 20 24 28

SUD ŠERIJATA, A NE DŽAHILIJJETA ISKORISTI SVOJE SLOBODNO VRIJEME PRIJE ZAUZETOSTI STATUS IMAMETA U VJERI

VAŽAN SAVJET ZA MUDŽAHIDE - 3. DIO

OSOBINE MUNAFIKA - 1. DIO

HIDŽRA UMM SULEJM EL MUHADŽIRE

VIJESTI

34 34

VOJNE I TAJNE OPERACIJE

UVODNA RIJEČ Još gubitaka u ratu za krstaške zemlje

J

edan od krstaških službenika je komentarisao njihovo bombardovanje vojnika Islamske države govoreći: „Ušli su u rat i na njima je da iščekivaju da će njihova smrt biti jedan od njegovih rezultata.“ Uistinu, ono što je Uzvišeni Allah uradio jeste da je na jeziku ovog kafira izvukao istinu oko koje nema rasprave, a posebno kod vojnika Islamske države. Štaviše, kada mudžahidi kreću u borbu, kod njih smrt nije odmah ono što smatraju da će ih zadesiti, već je to želja koju oni traže i trude se da dođu do nje, zato što je smrt u tom stanju šehadet na Allahovom putu i sa njim vjernik postiže stepene kod Gospodara nebesa i Zemlje. 4

UVODNA RIJEČ

Ali, izgleda da krstaši nisu shvatili stvarnost, sudeći po onome što je izrekao jedan od njihovih službenika. Zbog toga ih vidimo kako se mnogo čude i iznenađuju onda kada vojnici Islamske države izvrše napad u njihovim zemljama, kao da žive u nekom drugom svijetu, drugačijem od onoga u kojem njihove vojske vode žestok rat protiv vojske Islamske države i čine sve što mogu da unište islamske zemlje, i da ubiju što veći broj muslimanske djece, žena, omladine i staraca. Nije prvi put da krstaške zemlje budu predvođene nosiocem krstaške zastave ovog vremena, Amerikom, kao što nije prvi put da plaćaju žestoku cijenu za ovo slijeđenje svojih tavagita u njihovom ratu protiv muslimana. Ono što je očigledno jeste to da tavagiti europskih zemalja svaki put šalju svoje vojske u borbu protiv muslimana i pod američkom zastavom, nadajući se veličini koristi koja će im se vratiti zbog njihovog učestvovanja u ovom ratu. Ali oni zaboravljaju račun za velike troškove koje moraju platiti da bi došli do ovih koristi o kojima sanjaju.

Španjolska je već prije probala ovu stvar, onda kada je bila vođena od strane pokornog magarca Buša u bici za Irak. Sanjala je o naftnim izvorima i novcu za izgradnju, pa je njena vojska, koju je poslala tamo, bila među prvim metama koje su napali mudžahidi i nad kojom su napravili veliki masakr, sve dok španjolska vlada nije bila prinuđena da, poražena i ponižena, povuče svoju vojsku iz Iraka, i to izranjavana i psovana od strane svoga naroda. Međutim, izgleda da taj ders nije bio dovoljan da se krstaši poduče lekciji. Kada su kasnije vlasti tvrdile da su naučile i shvatile prvu lekciju i tvrdile da neće učestvovati u direktnom ratu na tlu, ona je ipak odlučila da učestvuje u ratu protiv Islamske države tako što će obučavati rafidijsku vojsku i pružati im veliku podršku. To radi kako bi izbjegla ogromne troškove koje bi morala plaćati u okviru svoga učestvovanja u krstaškoj koaliciji koju je osnovala Amerika u borbi protiv Islamske države. I kao što ni ona nije naučila lekciju iz svoga prethodnog pokušaja, isto tako nije naučila iz pokušaja drugih krstaških europskih zemalja u njihovom ratu protiv muslimana, a od kojih je ona jača, snažnija, bolje bezbjednosti i zaštićenijih granica, kao što su Britanija, Francuska, Njemačka i Amerika, te koja je uzeta svom silom vojnika Islamske države, koji su se odazvali podsticanju svojih vođa za borbu protiv kafira u njihovim zemljama. I nastavila je voditi rat protiv muslimana, smatrajući sebe sigurnom i dalekom od onoga što je zadesilo druge države. I danas, vojnici Islamske države ponavljaju u zemlji žestokog neprijateljstva ono što su uradila njihova braća, heroji, u ostalim krstaškim zemljama. Prave masakre u Turskoj, Španjolskoj, Rusiji, Belgiji i u drugim krstaškim i murteddskim zemljama. Jedan od lavova Islamske države u Turskoj je 21-og zul-ka’de izbo sa nožem jednog pripadnika policije taguta Erdogana ispred policijske stanice, prije nego što je ubijen, Allah ga primio. Također, 25-og zul-ka’de, skupina vojnika Islamske države je u Španiji, u dva različita grada,

Allahovom milošću, izvela dva napada. Napali su jednu od najznačajnijih tački koja predstavlja veliki dio njene ekonomije, turiste, i tako ubili 16 i ranili više od 130 židova i krstaša u njihovoj zemlji. I tako su krstaše podučili novoj lekciji u politici, napominjući ih na važnost pripreme za plaćanje velikih ljudskih i ekonomskih gubitaka u njihovom ratu protiv Islamske države, prije nego što se počnu nadati koristima koje donosi ovaj rat. 27. zul-ka’de, jedan od vitezova Islamske države je u zločinačkoj Rusiji ranio 7 osoba sa nožem i tako svojim hrabrim djelom pokazao da operacije ne zahtijevaju mnogo. Molimo Allaha da primi od njega. 3. zul-hidždže, jedan od vojnika Islamske države je uz tekbire sa nožem ušao među grupu belgijskih vojnika gdje ih je izbadao sve dok nije ubijen. Molimo Allaha da primi od njega. I mnoge druge operacije koje su vojnici Islamske države izveli na krstaše, židove i murtedde u njihovim zemljama, gdje su ubili i ranili veliki broj njih, a posebno u ovom posljednjem periodu. Vijesti su potvrdile da europske krstaške države plaćaju velike troškove i to nakon što prođe nekoliko mjeseci od blagoslovljenih operacija vojnika Hilafeta u njihovim zemljama. Od mobilizacije vojski, poduzimanje bezbjedonosnih mjera, pada turističke i trgovačke dobiti, stanja straha zbog kojih su širom ulica postavljene patrole, kao i punktova od betonskih blokova postavljenih na putevima. Napadi na Španjolsku i ostale kafirske države će se, Allahovom dozvolom, nastaviti sve dok se ove države nalaze u borbi protiv Islamske države. Oni, Allahovom dozvolom, neće moći zaustaviti ove napade, ma koje mjere poduzeli i ma koliko oprezni bili, i oni to odlično znaju. A eskalacija ovih operacija na većem stepenu jeste ono što se od vojnika Islamske države treba očekivati u nadolazećem periodu. Stoga, neka se krstaške vlade pripreme za još gubitaka u ratu, kao i gubitaka u novcu i ljudskim životima. A ono što dolazi je jako blizu. A sva zahvala pripada samo Allahu, Gospodaru svih svjetova.

Rumiyah

5

Hvala Allahu Koji nas je izvukao iz suda (vlasti) tavagita, i Koji nas je počastio sudom (vlašću) Šerijata, i vratio nam Hilafet, neka su salavati, selam i blagoslov na Njegovog roba, Njegovog Poslanika, koji je kopitama svoga konja pregazio džahilijjetsku vlast, i svjedočim da nema boga osim Allaha, Jedinog, Koji nema sudruga i svjedočim da je Muhammed Njegov rob i Njegov Poslanik, a zatim: 6

ČLANAK ARTICLE

Allah je poslao Svoga Poslanika g da poziva (čini da’vu) u Allahov tevhid, u Njegov rububijjet (gospodarstvo), uluhijjet (božanstvo) i sifate (svojstva), i uprkos tome što su sljedbenici džahilijjeta priznavali tevhid rububijjeta riječima, oni su to priznavanje poništili sa tim što su upali u razne vrste širka koje poništavaju tri vrste tevhida: rububijjet, uluhijjet, esma’ ves-sifat.

Većina ovih ne vjeruje u Allaha, nego druge Njemu ravnim smatra Uzvišeni Allah nas je obavijestio da kada se kafiri upitaju: „Kome pripada Zemlja i ono što je na njoj?“, oni odgovaraju: „Allahu.“, a kada se upitaju: „Ko je Gospodar sedam nebesa i ko je Gospodar Uzvišenog ‘Arša?“, oni odgovaraju: „Allah.“, a kada se upitaju: „U čijoj je ruci vlast nad svim, i ko uzima u zaštitu, i od koga niko ne može zaštićen biti, znate li?“, oni odgovaraju: „Allah.“, i pored svega toga oni neće da se opamete i ne boje se Allaha, niti se boje Njegove kazne! I pored njihovog priznavanja da je Uzvišeni Allah, Onaj Koji svu vlast ima, Onaj Koji upravlja sa svim, Onaj Koji daje opskrbu, Onaj Koji daje život i Onaj Koji usmrćuju, oni opet Allahu druge ravnim smatraju, i oni priznaju da sve što je mimo Allaha je stvoreno. Od Ibn ‘Abbasa h se prenosi da je rekao: “Mušrici su (u svojim telbijjama) govorili: ‘Odazivamo ti se, Ti nemaš druga.’ Pa je Allahov Poslanik g rekao: ‘Teško se njima (dosta je, ne dodajite više), jer su, čineći tavaf oko Ka’be, govorili: ‘osim druga koga Ti imaš i kojeg posjeduješ.’” [Bilježi Muslim]. Pored toga što su se mušrici u poteškoćama i oskudici okretali samo ka Allahu samo, oni su se u lahkoći vraćali na ono što su prisvojili od činjenja širka Allahu. Rekao je Uzvišeni Allah: {Kad se u lađe ukrcaju, iskreno se mole Allahu, a kad ih On do kopna dovede, odjednom druge Njemu ravnim smatraju} [El ‘Ankebut: 65]. Učinili su širk Allahu u ‘ibadetu, i pored Njega su dozivali onoga ko im ne može donijeti nikakvu štetu ni korist, i razne ‘ibadete su uputili tavagitima, i sudili su se pred njima, i slagali su na Allaha onda kada su rekli: {Mi im se klanjamo samo zato da bi nas što više Allahu približili} [Ez-Zumer: 3]. Uzvišeni Allah je poslao Svoje poslanike i vjerovjesnike da pozivaju u iman (vjerovanje) u Allaha i činjenje ‘ibadeta samo Njemu, Jedinom, i kufr u sve tavagite, tako da iman nijednog insana, niti džinna nije ispravan osim da spoji dvije stvari: iman (vjerovanje) u Allaha i kufr (nevjerovanje) u taguta. Rekao je Uzvišeni: {Mi smo svakom narodu poslanika poslali: “Allahu se klanjajte, a taguta se klonite!” I bilo je među

njima onih kojima je Allah na Pravi put ukazao, a i onih koji su zaslužili da ostanu u zabludi; zato putujte po svijetu da vidite kako su završili oni koji su poslanike u laž utjerivali.} [En-Nahl: 36]. Stoga, svako onaj ko odbije činjenje ‘ibadeta samo Allahu, Jedinom, odbije da se kloni tavagita i zanevjeruje u njih, takav je u zabludi i slagao je na Allahovog Poslanika g, zaslužuje Allahove kazne kojima Allah kažnjava kafire. Poslanici, ‘alejhim salatu ve-s-selam, su pojasnili da Allah ne prihvata od Svojih robova osim čistog islama i jasnog tevhida, i obavijestili su ljude da oni nisu poslani osim da Allaha, Jedinog, obožavaju, kao što je rekao Uzvišeni: {Prije tebe nijednog poslanika nismo poslali, a da mu nismo objavili: “Nema boga osim Mene, zato se Meni klanjajte!”} [El Enbija’: 48], i obavijestili su ih da Uzvišeni Allah {neće oprostiti da Mu se neko drugi smatra ravnim, a oprostiće manje grijehove od toga kome On hoće.} [En-Nisa’: 48]. A kada su kafiri ponudili Vjerovjesniku g da obožavaju Allaha jednu godinu a da on obožava njihova božanstva jednu godinu, Uzvišeni Allah je objavio suru El Kafirun, koja razdvaja između imana i njihovih sljedbenika i između širka i njegovih sljedbenika: {Reci: “O vi nevjernici, ja se neću klanjati onima kojima se vi klanjate, a ni vi se nećete klanjati Onome kome se ja klanjam; ja se nisam klanjao onima kojima ste se vi klanjali, a i vi se niste klanjali Onome kome se ja klanjam, vama – vaša vjera, a meni – moja!”} [El Kafirun]. Allahov tevhid u zakonodavstvu i vlasti Poslanici, ‘alejhim salatu ve-selam, su svojim narodima pojasnili ono što Allah voli i ono što Ga čini zadovoljnim od tevhida, imana i dobrih djela te su ih upozorili na ono što to poništava od raznih vrsta kufra, širka, fiska i grijeha, a ono što su najjasnije pojasnili jeste to da hukm (vlast i sud) pripadaju Uzvišenom Allahu kao i to da je Allah, Jedini Onaj Koji stvara i Koji upravlja {Samo On stvara i upravlja!} [El E’araf: 54]. Objavljena su tri mekkanska ajeta koja ukazuju na to da {Sud pripada Allahu} [El En’am: 57, Jusuf: 40, 67]. I pored toga što su Vjerovjesnik g i njegovi drugovi bili nemoćni u Mekki, Uzvišeni Allah mu je naredio da javno objavi da

Rumiyah

7

je ova vjera uzvišena i da je došla od Allaha da bi se njom vladalo svim detaljima ljudskog života, i da se ne prepuste njihovim prohtjevima. Zakonodavstvo je pravo koje pripada samo Uzvišenom Allahu. I kao što On nema druga u Svojim ‘ibadetima, isto tako nema druga ni u Svojoj vlasti. Rekao je Uzvišeni u vezi ‘ibadeta: {Ko žudi da od Gospodara svoga bude lijepo primljen, neka čini dobra djela i neka, klanjajući se Gospodaru svome, Njemu nikoga ne pridružuje!} [El Kehf: 110]. I rekao je u vezi vlasti: {A On ne uzima nikoga u vlasti Svojoj kao ortaka.} [El Kehf: 26]. U ;)ovome se spominju dvije vrste kiraeta (načina učenja ajeta u kojem Uzvišeni )‫ (ك‬na kafu )‫ (و‬sa damom ‫ــر ُِك‬ ْ ُ‫َو َل ي‬ Allah obavještava da On ne uzima nikoga u Svojoj vlasti sa sukunom na slovu ‫ــر ِْك‬ ْ ُ‫ َو َل ي‬od stvorenja, i drugi način kaf, gdje zabranjuje da stvorenja nemu pridruže druga (ortaka) u Njegovoj vlasti (hukm). I rekao je Uzvišeni u suri El Džasija {A tebi smo poslije odredili da u vjeri ideš pravcem određenim (Šerijatom), zato ga slijedi i ne povodi se za strastima onih koji ne znaju} [El Džasija: 18]. Neki od učenjaka ovu suru nazivaju surom Šerijata jer je spomenut u ovom ajetu. Tevhid hukma (vlasti/suda) i zakonodavstvo ulaze u tri vrste tevhida Prvo: hukm ulazi u tevhid rububijjeta; Uzvišeni Allah je Onaj Koji sa svim upravlja, i On je Onaj kojem pripada hukm (vlast i sud) i zakonodavstvo, to je ono što Uzvišeni Allah radi, i to spada u činjenje rububijjeta samo Njemu. Rekao je Uzvišeni: {Samo On stvara i upravlja! Uzvišen neka je Allah, Gospodar svjetova!} [El E’araf: 54]. Tebareke (kao što je došlo u ajetu) znači da je On vlasnik sveg hajra i dobra, slavljen je On, Stvoritelj, Onaj Koji sve može, naređuje da se čine dobra djela i da se napuste zla djela koja dovode do uništavanja. Drugo: hukm ulazi u tevhid esma’ ve-sifat (imena i svojstva); Uzvišeni Allah je Vladar (Sudija) i Njemu vlast (sud) pripada, kao što je potvrđeno od Allahovog Poslanika g u onome što su zabilježili imam En-Nevevi i Ebu Davud u Sunnenu. Pogledaj u ovaj plemeniti ajet: {Zašto da pored Allaha tražim drugog sudiju, kad vam On objavljuje Knjigu potanko?} [El En’am: 114] i kako dokazuje ulazak suđenja po onom što je Allah objavio u vrste tri tevhida. Uzvišeni Allah je Sudija i Vladar, Sudija je od Njegovih imena, a Sud je od Njegovih svojstava i djela {Allah propisuje (presuđuje) što On hoće.} [El Mai’da: 1]. Ajet je došao kao negacijsko pitanje {Zašto da pored Allaha tražim drugog 8

ČLANAK

sudiju}?! Ko spozna veličanstvenost Allaha i Njegova lijepa imena i uzvišena svojstva, kako da pored Allaha traži drugog sudiju? Treće: hukm ulazi u tevhid uluhijjeta; tehakum (parničenje) pred Allahovim Šerijatom je ‘ibadet koji se samo Allahu čini, a tehakum pred nečim mimo Šerijata je veliki širk. Ko se tehakumi pred nečim drugim mimo Allahovog Šerijata takav se tehakumio pred tagutom i povjerovao je u njega, a kod Allaha tražimo zaštitu. Rekao je Uzvišeni: {Zar ne vidiš one koji tvrde da vjeruju u ono što se objavljuje tebi i u ono što je objavljeno prije tebe pa ipak žele da im se pred tagutom sudi, a naređeno im je da ne vjeruju u njega. A šejtan želi da ih u veliku zabludu navede.} [En-Nisa’: 60]. Ako insan ne ulazi u islam osim kad povjeruje u Allaha i zanevjeruje u taguta, onda nema sumnje da oni koji se sude pred sudom mimo Šerijata, da su takvi vjernici u taguta koji se sude pred njim. A onaj ko vjeruje u taguta nije musliman. Molimo Allaha da nas učvrsti na Njegovoj vjeri. Ili Allahov sud ili sud džahilijjeta Kako god da insan nazove svoje zakone i propise oni su i dalje džahilijjetski zakoni (propisi) sa kojima se igraju kafirski prohtjevi. Oni ne mogu za njihove sljedbenike ništa odrediti, niti sa njima mogu doći do vjerskog i dunjalučkog uspjeha. Međutim, ko zna da je Allahov hukm (sud, vlast, propis) najbolji hukm? Vjernik koji je ubijeđen: {Zar oni traže da im se kao u pagansko doba sudi? A ko je od Allaha bolji sudija narodu koji čvrsto vjeruje?} [El Mai’da: 50]. Molimo Uzvišenog Allaha da pomogne Hilafet i da učvrsti njegovog imama i njegove vojnike, i da odbije silu onih koji ne vjeruju.

Rumiyah

9

S

lobodno vrijeme je blagodat prema kojoj je nemarna većina onih koji ga posjeduju, oni koje je Allah opskrbio sa ugodnim životom i lahkim trudom, pa se nisu okoristili od njega i nisu ga iskoristili, štaviše, izgubili su ga u igri i zabavi, sve dok im nije došla smrt a oni ravnodušni i nemarni prema onome što Allah želi od njih, uživaju u Njegovim blagodatima za koje će biti pitani, a Uzvišeni Allah je u vezi njih rekao: {Zatim ćete toga dana za sladak život (za blagodati) biti pitani sigurno!} [Et-Tekasur: 8]. 10

ČLANAK

Da, biće pitani, jer Uzvišeni Allah nije stvorio stvorenja da bi oni uživali u prolaznim blagodatima već da bi Njemu činili ‘ibadet, a On je neovisan od njih i od njihovog ‘ibadeta, i On je iz Svoje milosti i počasti pripremio za one koji su Mu pokorni ono što oko nije vidjelo, niti uho čulo, niti iko može zamisliti, gdje će im nadoknaditi vrijeme koje su potrošili u pokornosti Njemu sa vječnim blagodatima, a divna je nadoknada Džennet kao prebivalište. A onaj ko je nemaran prema Ahiretu i teži

prolaznom dunjaluku i njegovom bezvrijednom životu, njegovo stanje nakon smrti je kao što je rekao Uzvišeni Allah: {Kad nekome od njih smrt dođe, on uzvikne: “Gospodaru moj, povrati me da uradim kakvo dobro u onome što sam ostavio!”} [El Muminun: 99-100]. Pa hoće li čovjek uzeti pouku i zaposliti svoju dušu sa pokornošću Allahu i Njegovom zadovoljstvu sve dok mu se duša nalazi u njegovom tijelu? Rekao je Allahov Poslanik g: “Allahu, nema života osim života na Ahiretu, pa oprosti ensarijama i muhadžirima.” [Bilježe Buhari i Muslim]. Razmisli o njegovom g govoru i njegovom poricanju da je ugodan život na dunjaluku istinski život koji zahtijeva da ga tražimo i ganjamo, zato što je istinski život život na Ahiretu, u Džennetu kod Plemenitog Allaha. Kamo sreće da sam se za ovaj život pripremio! Veliki broj ljudi je izgubilo vagu između djela za dunjaluk i djela za Ahiret, tako da se nisu mogli uskladiti između njih. Većina njih skuplja bogatstvo i onda ga pretjerano troši na dozvoljene stvari, vidiš ih u bogatstvu i zadovoljstvu na ovom životu, ali su oni zapravo siromašni kada je riječ o djelima kojima će postići uspjeh, Allahov Džennet i Njegovo zadovoljstvo. Allah ga je počastio sa blagodati slobodnog vremena, ali on je svoje slobodno vrijeme zaposlio sa svojim dunjalukom, a nije u potrebi za njim, i to je onaj koji je istinski zavaran, kao što je došlo u hadisu kojeg prenosi Ibn ‘Abbas k da je Allahov Poslanik g rekao: “Dvije su blagodati prevarile mnoge ljude – zdravlje i slobodno vrijeme!” [Bilježi Buhari]. O ti koji posjeduješ bogatstvo i slobodno vrijeme, o ti koji si zauzet dunjalukom, ti si doista od onih kojima je uskraćeno, zato što nisi procijenio vrijednost vremena koje te je prošlo tokom tvojih godina, kao što su ga spoznali oni koji posjeduju visoku odlučnost, koji ne mogu pronaći slobodno vrijeme za upotpunjavanje svojih djela i džihada. A ti, o ti koji posjeduješ slobodno vrijeme, ideš ka uzvišenoj stvari koju si zanemario i napustio, ka trenutku u kojem ćeš reći: {Kamo sreće da sam se za ovaj život pripremio!} [El Fedžr: 24]. Rekao je imam Et-Taberi r: “Uzvišeni Allah govori o žaljenju sina Ademovog na Sudnjem danu, i kajanju za tim što je zanemario dobra djela na dunjaluku, ona koja će naslijediti u vječnom boravištu, u blagodatima koja ne prestaju. Kamo sreće da sam se za ovaj život na dunjaluku pripremio, kamo sreće da sam činio dobra djela u ovome svome životu, nakon kojeg smrti nema, koja će me spasiti od Allahove srdžbe i obezbijediti mi Njegovo zadovoljstvo.” [Džami’a el Bejjan]. Postoje ljudi koje je Allah počastio sa blagodatima i sa

ugodnim životom ali oni su nemarni prema naredbama svoga Gospodara, nisu svoje slobodno vrijeme zaposlili učenjem svoje vjere i onoga što Allah želi od njih, nego su ga zaposlili sa zabranjenim stvarima ili sa previše dozvoljenih stvari. Pa spremi odgovore, o ti zavarani, na mnogo pitanja, jer ti uistinu, tako mi Allaha, nisi stvoren bez svrhe i nećeš biti ostavljen uzalud, i bićeš pitan za svoje slobodno vrijeme, u šta si ga proveo. Završio je dio tebe Postoje oni koji su ostarili, i čija su se leđa od starosti savila, koji imaju nekoga ko im pomaže u njihovim dunjalučkim stvarima, od imetka ili djece, i Allah im je uz te blagodati podario blagodat slobodnog vremena, ali oni ne znaju kako da ga iskoriste. Onome ko se nalazi u ovom stanju, dobro razmisli o tim godinama koje si potrošio, a koje nisu nijedan tren bile za Ahiret, razmisli koliko si blizu sastanka sa svojim Gospodarom. Zar nije vrijeme da svoje sinove i unuke podstičeš da se žrtvuju za Allahovu vjeru i da je pomažu? Zar nije vrijeme da svoje slobodno vrijeme trošiš u samoći sa Allahovom i dovi za sebe, za nemoćne muslimane, za Allahove robove mudžahide? Zar nije vrijeme da se vežeš za Allaha i da se približiš Njemu na sve načine približavanja? Vidimo mnogo ljudi koji su ostarili kako žive sa razumom omladine koja ne razmišlja o smrti i Času ispitivanja i Danu obračuna. A to je, tako mi Allaha, duga nada i uništenje od nje same, pa gdje si ti u govoru Uzvišenog Allaha: {Smrtne muke će zbilja doći – to je nešto od čega ne možeš pobjeći} [Kaf: 19]. Rekao je imam El Bagavi: “’Smrtne muke će doći’ tj. patnje, žestina, nešto što čovjek ne zna, ono što njegov razum ne može shvatiti. ‘Zbilja’ tj. stvarnost smrti, a isto tako je rečeno, ‘zbilja’ je stvar vezana za Ahiret, sve dok čovjeku ne bude jasno i dok ga ne vidi svojim očima. Također je rečeno; ono čemu se čovjek vraća, od sreće ili patnje. Rečeno je; onome kome dođu smrtne muke, nešto od čega ne možeš pobjeći tj. ne možeš

Rumiyah

11

umaći. Rekao je El Hasan: ‘To znači da ne možeš pobjeći.’ Rekao je Ibn ‘Abbas: ‘Nešto što mrziš.’” [Me’alim et-Tenzil fi Tefsir el Kur’an]. Iskoristi svoje slobodno vrijeme prije nego što završiš u kabru, iskoristi svoje jutro jer možda ne dočekaš večer. El Hasan je rekao: “Sine Ademov, ti si kao dani, svaki put kad ode jedan dan otišao je dio tebe.” [Ez-Zuhd od Ahmeda ibn Hanbela]. Neka ti uzori budu posijedjeli starci koji su žrtvovali svoje dijelove tijela na Allahovom putu i prestigli mladiće ka Džennetu, a ne ka dunjaluku. Iskoristi sate svoga slobodnog vremena

stražarenju, ribatenju i borbi nije kao deredža mudžahida murabita koji ne veliča Uzvišenog Allaha osim malo, obavlja smjenu svoje straže a onda se vraća u svoje dugo slobodno vrijeme. Mudžahidi, murabiti, iskreni trebaju da maksimalno iskoriste svoje slobodno vrijeme kako bi postigli najuzvišenije deredže te da znaju da između svake deredže je širina koliko je između nebesa i Zemlje, kao i da su blagodati uzvišenih stepena bolji i potpuniji od onih koji se nalaze ispod. Murabit ne bi trebao da bude skroman u činjenju dobrih djela zajedno sa najvećim svojim djelom o kojem nas je obavijestio Allahov Poslanik g: „Jedan dan i noć provedeni na ribatu su bolji od mjesec dana posta i namaza. Ako umre, njegovo djelo koje je radio neće prestati, biće nagrađivan i opskrbljivan za njega, i biće sačuvan od fitni.“ [Bilježi Muslim]. Pa ima li veće vrijednosti za murabita koji bude ubijen i njegovo mu djelo, koje je radio i s kojim je ispunio svoje slobodno vrijeme, ne prestaje? Stoga, ispuni svoje slobodno vrijeme učenjem Kur’ana, klanjanjem noćnog namaza i drugim ‘ibadetima. Traži znanje i uči svoju vjeru, hifzaj Allahovu c Knjigu.

Postoji vrsta dobrih ljudi koje je Uzvišeni Allah počastio ugodnim životom i čija se opskrba nalazi ispod sjenke njegovog koplja, i on je koristi u uništavanju života kafira i pomaganju vjere Gospodara svjetova, a od tih sretnika ima i DOISTA, SRCA PRONALAZE SMIRAJ U KUR’ANU onih koji su počašćeni sa ribatom tako što čuvaju stražu na nekoliko sati, a onda se vraćaju u dugo slobodno vrijeme, a to vrijeme je velika blagodat koje mudžahid možda nije ni svjestan. Ako bi ga iskoristio u spominjanju Allaha, čitanju Kur’ana, dovi, izvršavanju nevafila (dobrovoljnih ‘ibadeta), ili sat podsjećanja sa svojom braćom pa da jedni druge podsticaju, u tome bi doista našao ogromnu korist, izdržljivost kod sukoba sa neprijateljem, povećanje stepena i povećanje dobrih djela. Znaj, o mudžahide, da je tvoje slobodno vrijeme blagodat od Allaha, stoga, iskoristi je ili ćeš biti od zavaranih, učini ga svojom municijom kod Uzvišenog Allaha. Uzvišeni Allah je za mudžahide u Džennetu pripremio stotine deredža. Deredža mudžahida koji veliča Uzvišenog Allaha, koji klanja namaz, uči Kur’an, trudi se u 12

ČLANAK

Rumiyah

13

14

ČLANAK

H

vala Allahu Koji voli da Ga Njegovi robovi dozivaju govoreći: {“Gospodaru naš, podari nam u ženama našim i djeci našoj radost i učini da se čestiti na nas ugledaju!} [El Furkan: 74]. Neka su salavati i selam na Njegovog Poslanika, vođu bogobojaznih, onoga kojem je Allah spojio između imameta (vođstva) ljudi da vlada njima sa onim što je Allah objavio i između toga da bude njihov imam (vođa) kojeg će uzeti kao svog uzora u vjeri, zatim je učinio njegove ispravne halife (hulefa’ er-rašidin) da budu na njegovom menhedžu i njegovom putu, kao i na njegovu porodicu, njegove ashabe i one koji ih slijedi u dobru sve do Sudnjega dana, a zatim: Imam Ahmed, El Hakim i Ibn Hibban bilježe u svom Sahihu hadis od Ebu Umame h da je Allahov Poslanik g rekao: „Veza islama će se kidati kariku po kariku, svaki put kad se otkine jedna karika, ljudi će se hvatati za onu koja ostane nakon nje. Prva koja će se prekinuti je hukm (vlast/sud), a posljednja namaz.“ [Bilježi Muslim]. Veliki šerijatski imamet spada u čvrstu vezu islama, a nestajanje hukma (vlasti) po onome što je Allah objavio predstavlja nedostatak koji se veže za sljedbenike islama u njihovoj vjeri i dunjaluku. Koliko se samo grana islama i imana ne mogu ostvariti osim uz ovu kariku islama, a važnost hukma (vlasti) po onome što je Allah objavio je ono što radi vladar i učenjaci koji posjeduju šerijatsko znanje, koji ga pomažu i savjetuju ga. Rekao je Uzvišeni: {Mi smo objavili Tevrat, u kome je uputstvo i svjetlo. Po njemu su jevrejima sudili vjerovjesnici, koji su bili Allahu poslušni i čestiti ljudi, i učeni, od kojih je traženo da čuvaju Allahovu knjigu, i oni su nad njom bdjeli.} [El Ma’ida: 44]. Uzvišeni Allah je pojasnio da su vjerovjenici oni koji su obavezani hukmom koji je objavljen (oni koji su vladali Benu Israilom), kao što je rekao g: „Benu Israilom su vladali poslanici. Kad god bi jedan poslanik umro drugi bi ga naslijedio. Poslije mene nema poslanika, ali će biti moje halife kojih će biti mnogo. Ashabi su upitali: ‘Šta nam preporučuješ?’ Rekao je: ‘Ispunjavajte datu prisegu i to prvom, pa onom iza njega i dajte im njihova

prava. Njih će Allah, zaista, pitati o onima kojima vladaju.’“ [Bilježi Muslim]. Halife su oni koji naslijeđuju vjerovjesnike u vladanju (suđenju) ljudima po onome što je Allah objavio, a pobožni učenjaci su oni koji ih pomažu u tome.“ Hilafet na Pravom putu nasljeđuje menhedž poslanstva Od najvažnijih zadataka Hilafeta, u ovom vremenu, jeste obnavljanje vjere i njeno uspostavljanje na menhedžu poslanstva, kao što nam je to obećao naš Vjerovjesnik g u svom govoru: “Bit će vrijeme poslanstva među vama koliko Allah bude želio, pa će nestati kada to Allah bude htio. Zatim će nastupiti vladavina pravovjernih halifa i trajat će koliko Allah bude htio. Zatim će nastupiti vladavina nasljednog kraljevstva, koje će trajati koliko Allah bude htio, a nestat će kada to Allah bude htio. Zatim će doći vladavina tiranije i trajat će koliko Allah bude htio, a nestat će kada Allah bude htio, pa će nastupiti vrijeme pravedne vladavine i biće hilafet na menhedžu poslanstva.” [Bilježi Ahmed]. Hilafet koji se traži je onaj koji je na menhedžu poslanstva, i to je onaj u kojem se ispunjavaju osobine Pravoga puta, s kojima je opisan Hilafet prvih generacija od ashaba Allahovog Poslanika g. Davanje Hilafetu karakteristiku Pravoga puta je ono što se desilo i što se dešava, Allahovom dozvolom, na taj način što halife slijede Allahovu knjigu i uputu našeg Vjerovjesnika g u svim stvarima i stanjima. Pravovjernost ima svoje značenje u knjizi Uzvišenog Allaha, a od najvećih o kojima nas je obavijestio Uzvišeni od Njegovih blagodati i upute za Svoje robove koji Ga vole jeste: {ali Allah je nekima od vas pravo vjerovanje omilio, i u srcima vašim ga lijepim prikazao, a nezahvalnost i raskalašenost i neposlušnost vam omrazio. Takvi su na Pravome putu} [El Hudžurat: 7]. Držanje za ruknove islama, njegove karakteristike, grane i iskazivanje ljubavi prema tome te čvrsto slijeđenje toga, uz udaljavanje i napuštanje onoga što je suprotno tome, od kufra, fiska i grijeha, sve to je od Pravoga puta. A najveći pozivač ka pravome putu je Knjiga našeg Gospodara c kao što nas je o tome obavijestio Uzvišeni u Svom govoru: {Mi smo, doista, Kur’an, koji izaziva divljenje, slušali, koji na Pravi put upućuje} [El Džinn: 1-2]. Uzvišeni nas je također obavijestio da je On Svome vjerovjesniku i prijatelju Ibrahimu dao uputu (Pravi put), pa je on pozivao narod u tevhid Allahu i on se javno raspravljao s njima u vezi njihovih zabluda te je saburao na njihovim torturama i prijetnjama, čak i njihovim pokušajima da ga ubiju paljenjem. Okrenuo se ka Allahu, pa ga je On spasio iz vatre i učinio je hladnom i spasonosnom za njega. Zatim je objavio svoje odricanje od svoga oca i svoga naroda

Rumiyah

15

MUSLIMANI ĆE, ALLAHOVOM DOZVOLOM, PORAZITI AMERIKU KAO ŠTO SU PORAZILI RIMSKO CARSTVO I PERZIJU

onda kada su ostali uporni na kufru te ih je napustio tako što je učinio hidžru. {Idem onamo gdje mi je Gospodar moj naredio” – reče – “On će me kuda treba uputiti.} [Es-Saffat: 99]. Hilafet na pravom putu uspostavlja sve obrede vjere i oživljava sunnete i umrtvljuje novotarije, i bori se protiv kafira i onih koji se suprostavljaju i opiru, ne slijedi ljudske strasti, već se odaziva Allahovim naredbama, pokoran u onome što On voli i kloni se onoga što on mrzi, rekao je Uzvišeni: {Zato neka oni pozivu Mome udovolje i neka vjeruju u Mene, da bi bili na Pravome putu.} [El Bekara: 186]. Veliki imamet radi na ispoljavanju vjere islama Kao dodatak uspostavljanju Allahove vjere te rukovođenju dunjaluka sa vjerom, kao i zaštiti vjere i odbrani islamske zemlje, i odbrani muslimana i njihove časti i imetka, što spada u najvažnije zadatke halife muslimana, u njegove zadatke također spada i to da nastoji da proširi vlast vjere na cijeloj Allahovoj zemlji. Uzvišenom Allahu pripada šerijatska volja kojom će muslimani raditi na tome da islam bude iznad svih vjera, i da bude pobjedonosan nad njima, sve dok 16

ČLANAK

Allahova riječ ne bude gornja, a riječ kafira donja, a isto tako Uzvišenom Allahu pripada i univerzalna volja kojom će učiniti Njegovu vjeru iznad svih vjera, kako bi bila pobjedonosna i ispoljena. Rekao je Uzvišeni: {On je poslao Poslanika Svoga s uputstvom i pravom vjerom da bi je izdigao iznad ostalih vjera, makar ne bilo po volji mušricima.} [Et-Tevba: 33]. Allahovo uzdizanje vjere islama uključuje njeno uzdizanje iznad svih vjera sa argumentima i dokazima. Allah je objavio da je ona vjera istine, a ono što je mimo nje je batil (laž) i zabluda. Isto tako, Njegovo uzdizanje znači Njegovo pomaganje protiv sljedbenika drugih vjera sve dok njihova vlast ne bude uništena i tvrđava srušena. Allah je sa vjerom islam i njenim prvim sljedbenicima mudžahidima uništio dvije najveće države koje su bile uspostavljene u vrijeme pojave vjerovjesničkog svjetla, a to su zemlja Faris (Perzija) i Rum (Rimsko carstvo), a pored toga su bila i druga razna kafirska kraljevstva. Allahova vjera je bila uzdignuta i pobjedonosna nad kafirima onda kada su muslimani uspostavili državu, koju je osnovao i utvrdio Allahov Poslanik g, zatim njegove pravovjerne halife nakon njega te isto tako ovu stvar danas izvršava halifa muslimana i njegovi vojnici uz pomoć Uzvišenog Allaha, tako da pobjeda i moć za muslimane ne može doći osim

uz uspostavljanje Islamske države koja je oživjela Hilafet na Pravom putu. Zemlja je Allahova, daje je u naslijeđe Svojim pobožnim robovima Od zadataka onoga ko je zadužen za muslimane (a to je halifa, Allah ga pomogao) jeste da proširi vlast Islamske države na cijeloj Allahovoj Zemlji. Zemlja pripada Allahu, i kafir nema pravo na nju. Rekao je Uzvišeni: {Mi smo u Zeburu, poslije Tevrata, napisali da će Zemlju Moji čestiti robovi naslijediti.} [El-Enbija’: 105]. Neki od mufessira, kao što je Ibn ‘Abbas h, su “Zemlju” protefsirili Džennetom, i Ibn ‘Abbas je također rekao: “Allah b je obavijestio u Tevratu i Zeburu, i prije samog stvaranja nebesa i Zemlje, da će On Muhammedovom g ummetu dati Zemlju u naslijeđe, i da će ih uvesti u Džennet, a oni su salihun (dobri, pobožni).” Postoje dva ispravna govora koja se ne suprostavljaju jedan drugom, a to je da ovo nasljeđivanje Zemlje ne biva osim sa džihadom na Allahovom putu koji je vrhunac islama. Kafiri neće napustiti svoj kufr i svoju fitnu kojom ljude žele odvojiti od vjere islama osim sa borbom protiv njih, borba koju vode evlije Milostivoga protiv evlija šejtana. Rekao je Uzvišeni: {I borite se protiv njih dok fitna (širk) ne iščezne i dok samo Allahova vjera ne ostane} [El Enfal: 39]. I rekao je Uzvišeni: {A zašto se vi ne biste borili na Allahovom putu za potlačene, za muškarce i žene i djecu, koji uzvikuju: “Gospodaru naš, izbavi nas iz ovoga grada, čiji su stanovnici nasilnici, i Ti nam odredi zaštitnika i Ti nam podaj onoga ko će nam pomoći!” Vjernici se bore na Allahovom putu, a nevjernici na šejtanovom. Zato se borite protiv šejtanovih štićenika, jer je šejtanovo lukavstvo zaista slabo.} [En-Nisa’: 75-76]. Ako Islamska država i njeni vojnici ne vode borbu na Allahovom putu, kako bi izvukli nemoćne muslimane iz kandži kufra i njegovih sljedbenika, pa ko će onda raditi to?! To su uistinu ogromne stvari koje poduzima Hilafet, svojim vođstvom i svojom vojskom, a mi smo ubjeđeni u Allahovu skoru pobjedu. Allah c se zakleo da će pomoći onoga ko pomogne Njegovu vjeru: {A Allah će sigurno pomoći one koji vjeru Njegovu pomažu – ta Allah je zaista Moćan i Silan.} [El Hadždž: 40]. Allah je potvrdio Svoje obećanje sa zakletvom na koju ukazuje slovo lam u zakletvi, te ga je potvrdio sa pojačanjem inne (zaista) i sa slovom lam u potvrđivanju, koje je povezano sa Njegova dva imena, od Allahovih lijepih imena, a sva su lijepa: {Allah je zaista moćan i silan}. Nijedna moć nije slična Njegovoj moći, On je Onaj Koji stvara, i On je Onaj Koji im je dao sve što želi od načina moći i snage, On je Moćan, a Njegova stvorenja su slaba. On nije u potrebi ni za kim (El Ganijj), a Njegova stvorenja su u potrebi za Njim, On je Silan i niko nije iznad

Njega, Onaj Koji je učinio da ponos (moć) bude za vjernike od Njegovih robova, Onaj Koji je obećao da će ih pomoći i da im je On dovoljan. Rekao je Uzvišeni: {Zar Allah sam nije dovoljan robovima Svojima?} [EzZumer: 36], po kira’etu Hamza, El Kesai, Halef el ‘Ašir i Ebu Dž‘afer. Prvo: Dokazi iz plemenitog Kur’ana Govor Uzvišenog Allaha: {O vjernici, pokoravajte se Allahu i pokoravajte se Poslaniku i predstavnicima vašim.} [En-Nisa’: 59]. Et-Taberi prenosi od Ebu Hurejre h da je rekao: “Vaši predstavnici su vaši emiri (vođe)”, zatim je Et-Taberi rekao: „Prvi govor u vezi toga, koji je tačan jest govor onoga ko je rekao: ‘To su emiri i predstavnici u onome što predstavlja pokornost Allahu i korist za muslimane.’“ Rekao je Ibn Kesir: “Ono što je očito, a Allah najbolje zna, jeste da je ovaj ajet općenit u vezi predstavnika, a to je da su oni od emira i učenjaka.” Ono na što ovaj ajet ukazuje jeste da je Allah b obavezao muslimane da se pokoravaju svojim predstavnicima, a to su imami, a naredba za pokoravanje je dokaz za obaveznost postavljanja predstavnika, jer Uzvišeni Allah ne naređuje pokornost onome ko ne postoji, niti obavezuje ikoga da bude pokoran nekome čija je prisutnost pohvalna. Naredba za pokornost zahtijeva da postoji osnova da bi se naredba naredila, tako da to dokazuje da je postavljanje imama za muslimane vadžib (obaveza). Od dokaza je također i govor Uzvišenog Allaha kojim se obraća Poslaniku g: {I ti im sudi prema onome što Allah objavljuje i ne povodi se za prohtjevima njihovim, i ne odstupaj od Istine koja ti dolazi} [El Ma’ida: 48] i govor Uzvišenog u ajetu nakon ovoga {I sudi im prema onome što Allah objavljuje i ne povodi se za prohtjevima njihovim, i čuvaj ih se da te ne odvrate od nečega što ti Allah objavljuje.} [El Mai’ida: 49]. Ovo je naredba od Uzvišenog Allaha Njegovom Poslaniku g da sudi ljudima prema onome što Allah objavljuje, tj. prema Šerijatu, a obraćanje Poslaniku g znači obraćanje njegovom ummetu. Nema dokaza

Rumiyah

17

ISLAMSKA DRŽAVA SE POKORILA ALLAHU TAKO ŠTO JE ZA UMMET POSTAVILA HALIFU

da se ono tiče isključivo nekoga posebno, kao što je slučaj ovdje, tako da je ovo obraćanje svim muslimanima da uspostave Allahov sud (vlast) i da sude prema onome što Allah objavljuje, sve do Sudnjega dana. A uspostavljanje suda i vlasti ne biva osim sa uspostavljanjem imameta, jer je to od njegovih zadataka, i ne može se uspostaviti sud u potpunosti osim preko njega (imameta), tako da svi ajeti koji naređuju sud prema onome što Allah objavljuje, dokazuju da je obaveza postavljanje imama koji će izvršiti taj zadatak. A od dokaza je isto tako govor Allah b: {Mi smo izaslanike Naše s jasnim dokazima slali i po njima knjige i terazije objavljivali, da bi ljudi pravedno postupali – a gvožđe smo stvorili, u kome je velika snaga i koje ljudima koristi – i da bi Allah ukazao na one koji pomažu vjeru Njegovu i poslanike Njegove kad Ga ne vide. Allah je, uistinu, moćan i silan.} [El Hadid: 25]. 18

ČLANAK

Zadatak poslanika, ‘alejhim salavatu ve-s-selam, jeste da pravedno postupaju prema ljudima na osnovu onoga što je objavljeno u Knjizi, i da to snažno pomognu, a sljedbenici poslanika to ne mogu ostvariti osim sa postavljanjem imama koji će uspostaviti pravdu među njima, i organizirati njihove vojske koje će pomagati Allahovu vjeru. Rekao je imam Ibn Tejmijje r: “I zbog toga je Vjerovjesnik g naredio svome ummetu postavljanje predstavnika koji će upravljati njima, i naredio predstavnicima da ispunjavaju emanete prema njihovim vlasnicima, i kada sude među ljudima da sude pravedno, i naredio im je da se pokoravaju predstavnicima u pokornosti Uzvišenom Allahu.” [Medžmu’ulFetava]. Od dokaza iz Kur’ana su također ajeti o kaznama i odmazdama, skupljanju zekata i drugim propisima koja su osnovi ono što imam izvršava, a onda onaj ko mijenja imama. Svi ajeti koji su objavljeni u vezi propisa koji se vežu za imamet i njenu stvar su dokazali da je uspostavljanje šerijatskog imameta i uspostavljanje Islamske države od osnova i obaveznih stvari islamskog šerijata. Drugo: Dokazi iz Sunneta a.) Dokazi iz Sunneta govorom: Od Allahovog Poslanika g je došlo mnogo hadisa koji dokazuju obaveznost postavljanja imama, a od njih su: 1. Ono što prenosi ‘Abdullah ibn ‘Omer h od Allahovog Poslanika g da je rekao: „Ko povuče svoju ruku iz pokornosti srest će Allaha na Sudnjem danu bez dokaza, a ko umre a nije dao prisegu umro je džahilijjetskom smrću.“ [Bilježi Muslim], tj. pokornost imamu i davanje prisege njemu, i to jasno dokazuje obaveznost postavljanja imama te pokornost i poslušnost njemu, jer ako je muslimanu obaveza da da prisegu, onda ta prisega ne biva ni za koga osim za imama, tako da je postavljanje imama

vadžib (obaveza), kao i pokornost njemu i zabrana izlaska protiv njega, kao i zabrana povlačenja ruke iz pokornosti njemu. 2. Poznati hadis iz sunnena kojeg prenosi El ‘Irbad ibn Sarijja od Allahovog Poslanika g da je rekao: „Onaj ko od vas bude živ vidjeće mnogo razilaženja. Držite se moga sunneta i sunneta mojih ispravnih halifa, čvrsto se držite za njih i uhvatite se svojim kutnjacima za njih, i čuvajte se novotarija, jer svaka novotarija je zabluda.“ [Bilježe Ebu Davud i Tirmizi]. Prenosi se da su ashabi j dali prisegu Ebu Bekru h za hilafet nakon preseljenja Vjerovjesnika g u uzvišeno društvo, a nakon njega hilafet je preuzeo ‘Omer EBU MUHAMMED EL DŽOLANI, PREKINUO SVOJU BEJ’U, A ONDA UPAO U RIDDET h. Zatim je ‘Omer rekao da hilafet preuzme jedan od šest najodabranijih ashaba pa su izabrali ‘Osmana h, a i ujedinjenje) to nije bio razlog da muslimani ne žive onda nakon njegovog šehadeta dali su prisegu ‘Aliju bez imareta (vođstva) koje upravlja sa onim što može h na hilafet. To je njihov sunnet j u hilafetu i od njihovih životnih pitanja. Allahov Poslanik g je njihova briga za njegovo uspostavljanje. Obaveza za muslimane bio imam, učitelj, otac i prijatelj. Kada je Uzvišeni Allah počastio Svoga Poslanika je uzeti ih za primjer u tome kao što je to naredio g sa onima koji su pomagali Njegovu vjeru od Allahov Poslanik g. Isto tako, hadisi koji dokazuju obaveznost stanovnika Medine, i koji su mu dali prisegu na pokoravanja vladaru u onome što nije grijeh, i poslušnost i pokornost u dobru i u zlu, a ensarije su hadisi o davanju prisege i odanosti njoj od prvog imali moć i ugled u svojoj zemlji, tada su Allahov ka sljedećem, kao i zabrana izlaska protiv imama Poslanik g i njegovih ashabi učinili hidžru ka muslimana te udaranja po vratu onoga ko želi njima. Uspostavljena je vlast Allahovog Poslanika da uzme pravo imama. Svi ti hadisi zahtijevaju g za muslimane i njihovu državu, i upotpunjena postojanje imama muslimana, tako da je to dokazalo je zemlja islama sa Allahovim Poslanikom, imamom obaveznost njegovog postavljanja, štaviše, nema g i njegovim dobrim ashabima. Dodatno dokazima iz Knjige i Sunneta jeste ispravnog života za muslimane osim uz njihovog idžma’a ashaba j u vezi postavljanja imama, i šerijatskog imama. b.) Sunnet Allahovog Poslanika g djelom u vezi njihova briga za to i uspostavljanje toga nakon preseljenja Allahovog Poslanika g, kao i njihovo uspostavljanja velikog imameta Otkad je Allah poslao Svoga Poslanika g te u stalno ispunjavanje tog idžma’a, postavljanjem njega povjerovali oni za koje je Allah znao da se u imama za imamom, i to je također dokaz za ovaj njima nalazi ogroman hajr, njegovi plemeniti ashabi vadžib muslimana. Obaveza imameta je najveća stvar u Šerijatu su izvršavali njegove naredbe i pokoravali mu se, ne samo u ‘ibadetima, već u svemu što se tiče uređenja za koju su se složili učenjaci ehlu-sunneta tokom da’vetskih stvari i načina ponašanja sa kafirima, kao vremena, i nisu se tome suprotstavili osim novotari i svemu onome novom što bi došlo u vezi hidžre u i oni u koji su u zabludi, a koji nisu ništa postigli sa Abesiniju, a onda u Medinu. I pored toga što Mekka svojim razilaženjem. A sva zahvala pripada Allahu, nije bila zemlja gdje su mogli ostvariti temkin (moć Gospodaru svih svjetova.

Rumiyah

19

20

ČLANAK

O

mudžahidi, munafici i oni koji blokiraju put do Allaha će vam reći: “Zar mislite da će se išta od onoga što želite ostvariti? Zar mislite da će se islamski hilafet ili čak Islamska država uspostaviti? To se zaista ne može desiti. To je bliže iluziji nego stvarnosti.” Ako vam kažu to, vi se sjetite govora Uzvišenog Allaha: {Kada su licemjeri i oni čija su srca bolesna govorili: “Ove je obmanula vjera njihova!” A onaj ko se u Allaha pouzda – pa, Allah je zaista Silan i Mudar.} [El Enfal: 49]. I recite im: “Allah će počastiti muslimane da osvoje Rim, kao što je to obećao Allahov Poslanik g u vjerodostojnom hadisu i kao što su prije osvojili Kustantinijju.” Recite im: “Mi se nadamo Allahovoj pomoći, mi se nadamo da će nas Allah počastiti da osvojimo Bijelu Kuću, Kremlin i London. A uz nas je Allahovo obećanje: {Allah obećava da će one među vama koji budu vjerovali i dobra djela činili sigurno namjesnicima na Zemlji postaviti, kao što je postavio namjesnicima one prije njih} [En-Nur: 55]. No, kada će se to desiti? To nije ono što nas zanima i Allah nas nije s tim obavezao, već nas je obavezao radom za vjeru i odbranom Šerijata, ulaganjem u to shodno mogućnosti i žrtvovanja svega mogućeg. Ali kada su u pitanju rezultati, oni pripadaju Allahu c. Kada je imam Ahmed r bio iskušan sa fitnom stvaranja Kur’ana i ova se fitna pojavila snagom vladara, glava bid’ata (novotarije), Ahmed ibn Ebu Davud je došao kod imama Ahmeda i rekao mu: „O Ahmede, zar ne vidiš kako je laž nadvladala istinu?“ Pa je imam Ahmed r rekao: „Doista laž nije nadvladala istinom. Nadvladavanje laži nad istinom jeste prelaženje ljudskih srca iz istine u laž, a naša srca su još vezana za istinu.” Recite im kao što je rekao Ja’kub n: {“Ja zbilja osjećam miris Jusufov, makar smatrali da buncam.”} [Jusuf: 94]. Uprkos svim ovim iskušenjima i poteškoćama mi osjećamo miris olakšanja, pobjede i temkina, makar smatrali da buncamo. A većina ljudi vam govori: “Uistinu ste vi u zabludi svojoj staroj.” Nakon bitke na Uhudu munafici su ashabima rekli: “Vratite se vjeri svojih očeva.” Ovo su riječi koje munafici govore sljedbenicima imana u svakom vremenu, onda kada mudžahide zadesi musibet (poteškoća), ili kada budu ubijani, ranjavani, zatvarani i mučeni. Ako vam kažu to, vi njima recite: {Allah doista štiti vjernike, Allah sigurno ne voli nijednog izdajnika, nezahvalnika.} [El Hadždž: 38]. {A Allah će sigurno pomoći one koji Njega pomažu} [El Hadždž: 40].

Reći će vam munafici ono što su rekli o ashabima koje su izdali mušrici (ashabu-r-redži’): “O kako su loši oni iskušani koji su ubijeni tako. Niti su ostali kod svoga naroda, niti su prenijeli poruku svoga druga.” Ove riječi će vam reći ovih dana, svaki put kada neko od braće bude ubijen. Niti su ostali sjediti, niti su preživjeli, niti su uspjeli ukloniti loša djela i grijehe. Ako čujete ove riječi recite im govor iskrene Hadidže: “Raduj se, jer tako mi Allaha, Allah te nikad napustiti neće.” Kažemo svakom mudžahidu na Allahovom putu: “Nikada vas, tako mi Allaha, Allah neće napustiti. Vi čuvate rodbinske veze i branite Šerijat, i borite se na Allahovom putu protiv onih koji su zanevjerovali u Allaha, od židova, krstaša i murtedda. Rekao je historičar Muhammed el Bessam u svojoj knjizi Ed-Durer vel-Mefahir fi Ahbar el ‘Arab el Evah u vezi učenjaka nedždijske da’ve u njihovoj borbi protiv kralja Misra: “Ne, tako mi Allaha, vladar Misra ih nije pobijedio zbog njihove slabosti ili kukavičluka, nego zbog izdaje ‘Arapa ili zadovoljstva stanovnika zemlje.” O mudžahidi, vi ste prodali svoje duše Allahu c i pred vama se nalazi samo jedan izbor, a to je da predate robu njenom kupcu. {Allah je od vjernika kupio živote njihove i imetke njihove u zamjenu za Džennet koji će im dati – oni će se na Allahovu putu boriti, pa ubijati i ginuti. On im je to zbilja obećao u Tevratu, i Indžilu, i Kur’anu – a ko od Allaha dosljednije ispunjava obećanje Svoje? Zato se radujte pogodbi svojoj koju ste s Njim ugovorili, i to je veliki uspjeh.} [Et-Tevba: 111]. Kada kupac primi svoju robu on sa njom radi ono što želi i stavlja je tamo gdje želi. Pa ako želi stavi je u dvorac, a ako želi stavi je u zatvor, a ako želi odjenuće je sa ponosom izdržljivosti, a ako želi učiniće je otkrivenom osim onoga što pokriva njen ‘avret, a ako želi učiniće je siromašnom i napuštenom, a ako želi objesiće je na vješalo ili će poslati na nju neprijatelja koji će je ubiti ili raskomadati je. Rekao je Sejjid r komentarišući događaj ashabuluhduda: “Nema sumnje u ovu stvar (iskušenje) od koje vjernici ne mogu biti pobjeći, a koja nevjernike ne zahvata. A to je da bi vjernici, oni koji pozivaju ka Allahu, vidjeli da možda budu pozvani ka zavreštku sličnom ovome na putu ka Allahu, i da se oni u tome ne pitaju ništa, već njihova stvar i stvar ‘akide pripada Allahu. Na njima je samo da ispunjavaju svoje obaveze, a onda idu dalje. A njihove obaveze su da izaberu Allaha i da slijede ‘akidu umjesto života, i da nadvladavaju iskušenja sa imanom, i da budu iskreni prema Allahu u djelu i nijjetu. A onda Allah sa njima i njihovim neprijateljima radi kao što radi

Rumiyah

21

sa Svojom da’vom i vjerom šta želi. I podari im završetak kao završeci koje je zabilježila historija imana, ili nekim drugim od onoga što Allah zna i vidi.“ A oni su radnici kod Allaha. Zar se smatra dobrim za onoga ko proda ovcu pa se onda naljuti na kupca jer ju je zaklao ili se njegovo srce promijeni prema tome?! Zar nisi čuo ono što se desilo Allahovom i Poslanikovom lavu, Hamzi, stomak mu je bio rasporen i jetra mu izvađena i bio je izmasakriran? Ili ono što se desilo najboljem stvorenju g na danu Uhuda. Razmišljaj o vjerovjesnicima i poslanicima, najizabranijim stvorenjima. Ibrahim n je bio bačen u vatru, Zekerijja prepolovljen sa pilom, Jahja je bio zaklan, Ejjub je godinama bio iskušan bolešću, Junus je bio zarobljen u utrobi ribe, Jusuf je bio prodan za sitne pare i nekoliko godina ostao u zatvoru. Sve se to desilo dok su oni bili zadovoljni sa svojim Gospodarom. Neki od selefa su govorili: “Da mi tijelo bude makazama sasječeno draže mi je od toga da za nešto što je Allah odredio kažem: ‘Eh, da se to desilo nije!’“ Stoga, o braćo moja, budite od onih čije planiranje ih ne odvaja od planiranja njihovog Gospodara, čiji se izbori ne krše sa izborima Allaha b, jer oni nikad nisu ušli u Allahovo planiranje sa Njegovom vlašću: „Da se to desilo, onda bi se ovo desilo. Niti ‘možda’, niti ‘neka bude’, niti ‘kad bi bilo’.“ Allahov izbor za Njegove robove vjernike je najuzvišeniji izbor i on je bolji bez obzira koliko teško izgledao, i bez obzira koliko imetka ili pozicije ili moći ili porodice se na tom putu izgubilo, ili čak ako bi se morao žrtvovati sav dunjaluk. Sjetite se priče bitke na Bedru i dobro razmislite o tome. Neki od ashaba j su u to vrijeme voljeli pobjedu nad karavanom, ali Allah b je za njih izabrao polazak u borbu, a razlika između ove dvije stvari je bila ogromna. Šta se nalazi u karavani? Ništa osim hrane, koja se pojede, a onda završi u toaletu, i odjeće koja se obuče, a onda se podere, i prolazni dunjaluk. Ali što se tiče polaska u borbu, s njom je došlo razdvajanje s kojim je Allah razdvojio između istine i batila, s njom je došao poraz širka i njegovo poniženje te uzvisivanje tevhida i njegovo ispoljavanje. S njom je došlo ubijanje vođa mušrika koji su čvrsto stajali u borbi protiv Islama. A dovoljno je što je Allah rekao učesnicima Bedra: „Radite šta hoćete, jer Ja sam vam oprostio!“ O mudžahidi! U vrijeme iskušenja broj gubitnika, onih koji se povlače (sa Pravoga puta) se povećava, stoga, neka vas to ne žalosti, jer Muslim bilježi u svom Sahihu od Enesa h da su Kurejšije sklopile mir sa Allahovim Poslanikom g i uslovili „da ko god od vas dođe (nama)

22

ČLANAK

mi ga nećemo vratiti tebi, a ko god od nas dođe vama vi ćete ga vratiti nama.“ Pa su ashabi rekli: „Da pišemo ovo?“ On reče: „Da.“ I doista, ko god je od nas otišao njima „Allah ga je udaljio od nas“, a ko god od njih je doša nama Allah će mu podariti olakšanje i izlaz. Stoga, neka vas ne žaloste oni koje je Allah udaljio. A kako je samo divno ono što je Ibnul-Kajjim r rekao: „Na tebi je da slijediš put istine i da se ne čudiš malom broju sljedbenika. I svaki put kada se osjetiš čudno u vezi svoje samoće, pogledaj na prethodne sljedbenike i učini sve da im se pridružiš. I zanemari one druge pored njih, jer oni ti neće biti od nikakve koristi. A ako te pozovu sa tvoga puta ne obraćaj pažnju na njih, jer ako im se okreneš oni će te uzeti sa sobom i zaustavit će te.“ Stoga, dobro pazite da vaša srca ne slušaju sumnje koje bacaju drumski razbojnici i gubitnici, kako bi vas odvratili od puta džihada. Ova stvar je čisto uspjeh od Allaha b, jer, uistinu, Allah nije opravdao one, već ih je napustio, unatoč tome što u svojim prsima i umovima nose veliki broj knjiga i tekstova. Ova stvar nije pitanje velikog znanja, nego straha od Allaha, koje donosi furkan imana. {O vjernici, ako se budete Allaha bojali, On će vam furkan darovati pa ćete istinu od neistine moći rastaviti i preko ružnih postupaka vaših će preći i oprostiti vam. – A Allahova dobrota je neizmjerna.} [El Enfal: 29]. Neka se Allah smiluje Šejhul-islamu koji je rekao: „Ummet je uzeo sve ono što se se nalazi u naučnim znanostima, pa kome Allah osvijetli njegovo srce, uputi ga na ono sa čime dolazi do toga, a koga zaslijepi, mnogo knjiga ga neće uzdići osim što će mu zbunjenost i zabludu povećati.“ Allahu, podari uspjeh muvehhidima na Zemlji! Allahu, podari uspjeh muvehhidima na Zemlji! Allahu, opremi njihove vojske, pošalji njihove vojne jedinice i učini njihove nijjete iskrenima! Allahu, zaštiti ih Svojom zaštitom! Allahu, zaštiti ih Svojom zaštitom! Allahu, zaštiti ih Svojom zaštitom! Allahu, zaštiti ih Svojim okom koje ne spava, dok stvorenja spavaju! Allahu, olakšaj im svako dobro! Allahu, onaj ko im želi dobro, omogući mu svako dobro, a ko god im želi zlo, kazni ga onako kako kažnjava Silni i Moćni! Allahu, oni ne posjeduju ništa, podari im od Sebe ponos, o Gospodaru svjetova! Allahu, oni su siromašni, podari im opskrbu iz Svojih riznica, o Gospodaru svjetova!

Rumiyah

23

S

va zahvala pripada Allahu, Njega hvalimo, od Njega pomoć i oprost tražimo. Allahu se utječemo od zla naših duša i naših loših djela. Koga Allah uputi na Pravi put taj neće zalutati, a koga ostavi u zabludi takav neće biti upućen. Svjedočim da je Muhammed Allahov rob i Njegov Poslanik. {O vjernici, bojte se Allaha onako kako se treba bojati i umirite samo kao muslimani!} [Aal ‘Imran: 102]. {O ljudi, bojte se Gospodara svoga, Koji vas od jednog čovjeka stvara, a od njega je i drúgu njegovu stvorio, i od njih dvoje mnoge muškarce 24

ČLANAK

i žene rasijao. I Allaha se bojte – s imenom čijim jedni druge molite – i rodbinske veze ne kidajte, jer Allah, zaista, stalno nad vama bdi.} [En-Nisa’: 1]. {O vjernici, bojte se Allaha i govorite samo istinu, On će vas za vaša dobra djela nagraditi i grijehe vam vaše oprostiti. A onaj ko se Allahu i Poslaniku Njegovu bude pokoravao – postići će ono što bude želio.} [El Ahzab: 70-71]. A zatim. Nifak (licemjerstvo) je opaka i skrivena bolest koja se nalazi svuda u čovjeku, a da on to i ne osjeća. Ona je gotovo neprimjetna i izaziva veliku pometnju kod ljudi, tako da oni misle kako čine

dobro (muslih), a zapravo oni siju nered (mufsid). Postoje dvije vrste nifaka; veliki i mali nifak. Veliki nifak jeste uzor za vječnu patnju u Vatri i boravak u njenim najdubljim dijelovima. To je javno ispoljavanje islama, vjerovanje u Allaha i Njegove meleke, knjige, poslanika i Sudnji dan, ali i istovremeno tajno negiranje i okretanje od svega toga. Munafik ne vjeruje da se Allah obratio ljudima koje je učinio poslanicima za njih i koji su ih upućivali Njegovom dozvolom i upozoravali ih na Njegovu silu i zastrašivali ih Njegovom kaznom. Allah b je uklonio zastore iza kojih su se krili munafici, otkrio je njihove tajne u Kur’anu i Svojim robovima objelodanio njihove osobine da bi se vjernici čuvali nifaka i munafika. Na samom početku sure El Bekara On je spomenuo tri skupine ljudi; to su vjernici (mu’mini), nevjernici (kafiri) i licemjeri (munafici). U vezi vjernika (u tom dijelu) je spomenuo četiri ajeta, u vezi kafira dva, a u vezi munafika trinaest ajeta. To je zbog njihove brojnosti, iskušenja, uopće, i žestine smutnje prema islamu i muslimanima. A iskušenje islama je, također, za njih veoma žestoko jer oni formalno pripadaju islamu, podupiru ga, iskazuju privrženost, ali su ustvari istinski neprijatelji islama i muslimana. Oni svoju mržnju i neprijateljstvo iskazuju u raznim oblicima, koje se neznalici (džahilu) čine znanjem i dobročinstvom, a ustvari su vrhunac neznanja (džehla) i nereda (ifsada). Tako mi Allaha, koliko su samo naših utvrda porušili?! Koliko su naših tvrđava do temelja sravnili?! Koliko su naših znamenja zbrisali sa lica Zemlje?! Koliko su visokih i lepršavih zastava skinuli?! S koliko su štapova sumnji udarili na rastinje islama u namjeri da ga iskorjene?! Koliko su samo njegovih izvora zatrpali i uništili ih svojim stavovima?! Islam i muslimani imaju dosta problema i kušnji zbog njih. Vojske i vojske munafika svojim sumnjama neprestano kucaju na vrata islama, smatrajući kako time čine dobro: {Zar?! A, uistinu, oni nered siju, ali ne opažaju} [El Bekara: 12], {Oni žele utrnuti Allahovo svjetlo ustima svojim, a Allah će učiniti da svjetla Njegova uvijek bude, makar krivo bilo nevjernicima.} [Es-Saff: 8]. Složni su u namjeri da napuste Objavu i zajedno napuštaju svaki vid upućivanja po njoj: {A oni su se u pitanjima vjere svoje podijelili na skupine,

svaka stranka radosna onim što ispovijeda.} [El Mu’minun: 53], {...koji su jedni drugima kićene besjede govorili da bi ih obmanuli} [El En’am: 112]. Zbog toga su opisani riječima: {“...narod moj ovaj Kur’an izbjegava!”} [El Furkan: 30]. U njihovim srcima izbrisali su se tragovi imana i oni ih ne poznaju, srušile su se kule vjerovanja i oni ih ne grade. Svijetle zvijezde imana gase se u njihovim srcima jer ga ne oživljavaju. Sva tama i zlo njihovih misli i stavova od njih zaklanja Sunce imana i vjerovanja, pa ga oni ne mogu vidjeti. Ne prihvataju uputu od Allaha s kojom je poslao Svoje poslanike, ne posvećuju joj nimalo pažnje i upravo zbog toga u zabludu padaju. Ne priznaju nadnaravnost i istinsku nadmoć tekstova i riječi Objave. Smatraju da u nju nije potrebno čvrsto vjerovati te izmišljaju i dodavaju joj razne netačnosti i pogrešna tumačenja. U ovakvim stavovima slijede ih brojne generacije poslije njih. Oni prihvataju stavove onih koji Objavu omalovažavaju tako da o njoj govore i razmišljaju bez ikakvog poštovanja i pohvale. Oni govore da nemaju nikakve koristi od javnog ispoljavanja i da im to ništa ne koristi kod jekina. Oni govore kako im je dovoljno ono što su pronašli kod svojih današnjih namjesnka i da su njihovi namjesnici učeniji od ispravnih selefa i jači u dokazima i argumentima. Njih je prevladala njihova nemarnost i sigurnost u prsima. Okrenuli su se od onoga što im je naređeno, a rade ono što im je zabranjeno. Smatraju da ono što rade njihovi namjesnici je bolje i ispravnije, a ono što su radili selefi je lošije i neispravnije. Oni riječi Kur’ana i Sunneta izjednačuju s govorom halifa danas. Njihova su imena na kovanicama, oni se spominju na hutbama. Njihovi se propisi poštuju, a Allahovi ne prihvataju i o njima se ne priča. Oni oblače odjeću imana onima čija su srca puna mržnje, propasti, podlosti i nevjerstva. U javnosti podržavaju vjernike, a potajno se sastaju i predaju nevjernicima. Njihovi jezici su jezici islama, a srca, srca neprijatelja islama. Oni govore: {“Vjerujemo u Allaha i u onaj svijet!” – a oni nisu vjernici.} [El Bekara: 8]. Njihova roba jesu laž i izdaja, a njihove glavnice varka i neistinita uvjerenja. Oni su sebi umislili kako su obje strane njima zadovoljne te su oni sigurni među njima: {Oni nastoje prevariti Allaha i one koji vjeruju, a oni, i ne znajući, samo sebe varaju.} [El Bekara: 9].

Rumiyah

25

Bolesti sumnje i požude ušle su u njihova srca i uništila ih. Zle namjere nadvladale su u njihovim mislima i nijjetima (namjerama) te su srca njihova pokvarila. Tu bolest i pokvarenost ne mogu izliječiti nikakvi doktori i znalci. Ona vodi ravno u propast. {Njihova srca su bolesna, a Allah njihovu bolest još povećava; njih čeka bolna patnja zato što lažu.} [El Bekara: 10]. Čiji iman zahvate kandže njihovih sumnji, u potpunosti će ga razderati. Čije srce zahvati njihovo zlo i smutnja, završit će u paklenoj kazni. Ako se njihova sumnja uvuče u nečija čula, zasigurno će ih uništiti. Oni čine veliki nered na Zemlji ali većina ljudi to ne zna. {Kada im se kaže: “Ne remetite red na Zemlji!” – odgovaraju: “Mi samo red uspostavljamo!” Zar?! A, uistinu, oni nered siju, ali ne opažaju.} [El Bekara: 11-12]. Oni se samo javno drže Knjige i Sunneta, ali u sebi to duboko omalovažavaju i potcjenjuju. Oni su poput magarca koji knjige nosi, samo misle kako će podnijeti Objavu, a, po njima, to je bezvrijedna i neprihvatljiva roba. Oni koji slijede Objavu jesu, po njihovom mišljenu, glupaci o kojima oni šire razne priče kad su sami: {Kad im se kaže: “Vjerujte kao što pravi ljudi vjeruju!” – oni odgovaraju: “Zar da vjerujemo u ono u što bezumni vjeruju?” – A, uistinu, oni su bezumni, ali ne znaju.} [El Bekara: 13]. Svaki licemjer ima dva lica. Jedno koje pokazuje prema vjernicima i drugo koje se otkriva kada je sa svojom braćom nevjernicima. Oni imaju i dva jezika: jedan kojim govore javno s muslimanima i drugi koji otkriva njihove tajne. {Kada susretnu one koji vjeruju, govore: “Vjerujemo!” – a čim ostanu nasamo sa šejtanima svojim, govore: “Mi smo s vama, mi se samo rugamo.”} [El Bekara: 14]. Okrenuli su se od Kur’ana i Sunneta izrugujući i ponižavajući one koji ih slijede. Odbili su se pridržavati Objave, radujući se onome što oni znaju a to je puko zlo i oholost. Uvijek ćeš ih vidjeti kako izruguju one koji se čvrsto drže Objave. {Allah njih izvrgava poruzi i podržava ih da u svome nevjerstvu lutaju.} [El Bekara: 15]. Oni srljaju u tami tražeći nevaljalu robu. Ukrcali su se na plovila sumnje i opsjene koja su ih odvela u neznane daljine. Njihovim lađama poigravaju se strašne oluje bacajući ih u propast. {Umjesto Pravim, oni su krenuli krivim putem; njihova trgovina im nije donijela nikakvu dobit, i oni ne znaju šta rade.} [El Bekara: 16]. 26

ČLANAK

Svjetlost imana im je osvijetlila pute i po njoj spoznaše gdje je Uputa, a gdje zabluda. Nakon toga ona je utrnula, a ostao je plamen u koji su se oni zaletjeli lutajući tim tamnim prostranstvima. {Slični su onima koji potpale vatru, i kad ona osvijetli njihovu okolicu, Allah im oduzme svjetlo i ostavi ih u mraku, i oni ništa ne vide!} [El Bekara: 17]. Njihova su srca ogluhla i otupjela. Ona ne čuju glasnike imana. Na očima im je koprena zasljepljujuća. One ne vide kur’anske istine. Jezici su im nijemi i ne mogu izgovoriti istinu. {Gluhi, nijemi i slijepi su, nikako da se osvijeste.} [El Bekara: 18]. Allah c im daruje oblake Objave koji nose život srcima i dušama. No, oni samo čuju gromove opomena, prijetnji i zaduženja koje imaju danju i navečer. Zato oni začepljavaju svoje uši, deru svoju odjeću i daju se u bijeg vičući. Oni bivaju pozvani da se vrate pred brojnim svjedocima i tako se otkrije njihovo pravo lice i stanje onima koji pameti imaju i istinu traže. Njima se tu pokažu oni u dvije vrste, a to su slijepi oponašatelji i svadljivci. {Ili, oni su nalik na one, koji za vrijeme silnog pljuska s neba, u punom mraku, usred grmljavine i munja, stavljaju zbog gromova prste u uši svoje bojeći se smrti – a nevjernici ne mogu umaći Allahu.} [El Bekara: 19]. Usljed ove silne svjetlosti i nura kojeg nosi Objava, njihov vid oslabi, jer oni to ne mogu podnijeti. Oni ne mogu čuti dozivanja da se vrate i slijede Allahove naredbe i izbjegavaju Njegove zabrane. Tada zastanu zbunjeni u neznanim prostranstvima u kojima ne koristi ni vid ni sluh. {Munja samo što ih ne zaslijepi; kada god im ona bljesne, oni prođu, a čim utonu u mraku, stanu. A da Allah hoće, mogao bi im oduzeti i sluh i vid, jer Allah, zaista, sve može.} [El Bekara: 20]. Oni imaju prepoznatljive osobine koje su navedene u Kur’anu i Sunnetu. Lahko će ih vidjeti onaj ko iskreno vjeruje i ko je pronicljiv. Allah c ih je označio ljudima koji se pretvaraju, a to je najodvratniji stepen na kojem neki čovjek može biti. Poznati su i po lijenosti u izvršavanju onoga što je naredio Er-Rahman. Zbog toga su im iskrenost i ihlas veoma teški. Kada ustaju da molitvu obave, lijeno se dižu, a Allaha gotovo da i ne spomenu. Neki su munafici poput izgubljenih ovaca koje lutaju među stokom, priklanjajući se čas jednom,

MUNAFICI SU OTKRIVENI DOK ŽURE DA TRAŽE PONOS PREKO KAFIRA

čas drugom stadu. Oni svoj smiraj ne mogu naći ni kod jednih ni kod drugih, već su uvijek između dvije skupine. Gledaju ko će biti jači i primječiviji za njih. Oni samo iščekuju šta će se desiti sa sljedbenicima Kur’ana i Sunneta. Ako im Allah c podari pobjedu, licemjeri im priđu i kažu: “Zar nismo bili s vama?” Oni se za ovo zaklinju Allahom, i tako javno dokazuju svoje vjerovanje. Ako pak neprijatelji Kur’ana i Sunneta postignu kakav uspjeh, munafici govore: “Zar ne znate da nas veže bratski ugovor i da smo mi rođaci bliski?” Tako svako onaj ko ih želi upoznati najbolje je da pogleda kako ih Gospodar svih svjetova opisuje. Nakon toga mu neće trebati dokaz. {one koji iščekuju šta će biti s vama: pa ako vam Allah daruje pobjedu, oni reknu: “Zar nismo bili uz vas?” A ako sreća posluži nevjernike, onda govore njima: “Zar vas nismo mogli pobijediti i zar vas nismo odbranili od vjernika?” Na Sudnjem danu Allah će vam svima presuditi! A Allah neće dati priliku nevjernicima da unište vjernike.} [En-Nisa’: 141]. Čovjek je zadivljen ljepotom i blagošću njihovih riječi. Oni se Allahom zaklinju za sve laži i podlosti koje taje u svom srcu. Oni pred istinom sklapaju oči i drijemaju, a kad je u pitanju zabluda i neistina, oni na noge skaču. Poslušaj, onda, šta o njima govori El Kuddus (Sveti) i Es-Selam (Onaj

Koji mir daruje): {Ima ljudi čije te riječi o životu na ovome svijetu oduševljavaju i koji se pozivaju na Allaha kao svjedoka za ono što je u srcima njihovim, a najljući su protivnici.} [El Bekara: 204]. Oni svojim sljedbenicima naređuju da čine razne smutnje i štete na račun ostalih ljudi, ali i čitavih mjesta. Neke od njih vidjet ćeš kako obavljaju namaz, čine zikr, isposnički žive i trude se u znanju zajedno s istinskim vjernicima. {Čim se neki od njih dočepa položaja, nastoji napraviti na Zemlji nered, ništeći usjeve i stoku. – A Allah ne voli nered!} [El Bekara: 205]. Oni kao vrsta veoma liče jedni drugima. Nakon što počine kakvo nevaljalo djelo, oni podstiču da se ono čini. Nakon što ostave neko dobro djelo, pozivaju da se ono ne čini. Veoma su škrti kada je u pitanju udjeljivanje na Allahovom putu u Njegovo ime. Koliko im je samo puta Allah b skrenuo pažnju na Svoje blagodati, pa su se oni okrenuli i sve to zaboravili. Koliko je puta Uzvišeni i vjernike upozorio na munafike, otkrio im njihova stanja i osobine?! Zato poslušajte, o vi vjernici: {Licemjeri i licemjerke slični su jedni drugima: traže da se čine nevaljala djela, a odvraćaju od dobrih, i ruke su im stisnute; zaboravljaju Allaha, pa je i On njih zaboravio. Licemjeri su zaista pravi nevjernici.} [Et-Tevba: 67].

Rumiyah

27

M

oja hidžra u Islamsku državu nije bila ništa drugačija od drugih koji su nastojali da napuste zemlje kufra i žive u zemlji tevhida. Bila sam prisiljena da se odreknem svoje snage i mogućnosti i da svoje povjerenje stavim u Allaha, i da se oslonim samo na Njega kako bih pronašla izlaz iz opasnosti i poteškoća s kojima sam se suočila tokom puta. To su bili načini pročišćavanja koji su me ojačali kako bih bila strpljiva i čvrsta u poteškoćama s kojima se danas suočavamo, jer se cijeli svijet okupio protiv Hilafeta u nastojanju da utrnu Allahovo b svjetlo.

28

ZA SESTRE

Vijest o šehadetu moga bivšeg muža Moj bivši muž, Allah ga primio, se borio u Šamu sa mudžahidima Islamske države dok sam ja bila u Australiji sa našom djecom čekajući njegov znak da mu se pridružim. Prošlo je šest mjeseci i bio je decembar 2013. kada mi je rekao: „Potvrđujem ti svoju prisegu Islamskoj državi Iraka i Šama. Dao sam prisegu njenom emiru Ebu Bekru el Bagdadiju el Husejnijju el MURTEDDSKA BANDA “LIVA ET-TEVHID” Kurešijju. Iščekujemo izdaju drugih skupina i pretpostavljamo da će biti propagandni rat. Džebhetu-Nusra nije ono što smo novac i razne vrste podrške. Nisu uspostavljali mislili za nju da jeste. Devla su pravi mudžahidi. Oni Šerijat ni u jednom mjestu gdje su imali temkin, niti se ne bore za demokratiju ili nacionalizam, oni se su donijeli mir i sigurnost za muslimane. Štaviše, bore da bi uspostavili Šerijat! Braća nisu savršena i mi opresija i nepravda su bile široko rasprostranjene. U imamo svoje probleme, ali oni su jedini sa ispravnom međuvremenu, Islamska država je oslobodila Rakku ‘akidom i jedini koji slijede ispravan menhedž, i i određen broj gradova širom Šama i uspostavila wallahi, proglašenje Hilafeta je blizu, i preko mene Šerijat u svim tim mjestima. Međutim, ovo nije mrtvog, ono neće doći osim od njih (Devle)! Uvijek odvratilo one koji se pripisuju islamu i džihadu da budi iskrena u svome traganju za istinom i Allah te kleveću i omalovažavaju mudžahide, osuđujući ih za neće napustiti. Imaj povjerenje u Njega.“ njihova djela kako bi udovoljili kafirima, i optužujući Nedugo zatim, saznala sam da se moj bivši muž Islamsku državu da je otela islam, a u stvarnosti su 4. januara pridružio grupi mudžahida u gradiću zabavljači na društvenim medijima, koji se nazivaju Hurejtan u vilajetu Halep i oni su se uputili kako „učenjacima“, ti koji su oteli islam i izmijenili našu bi pomogli braću koja su bila okružena od strane čistu vjeru tako što su podsticali na glasanje na sahvata. Međutim, na putu ka njima i oni su upali kafirskim izborima, prihvatajući mirovnu suradnju, u zasjedu kriminalaca „Liva et-Tevhid“. Mudžahidi opstanak sa kafirima, vlast tavagita, kao i prihvatanje su uvučeni u borbu i nakon pola sata moj bivši muž mnogih drugih zabludjelih stvari. je smrtonosno pogođen metkom u vilicu. Braća A što se tiče Islamske države, njene namjere su bile su ga brzo zaštitila od neprijateljske paljbe i nakon jasne sa njenim osvajanjima u Šamu. Njena ambicija nekoliko minuta postigao je šehadet i vratio se svome jeste da napravi put ka ponovnom uspostavljanju Gospodaru, in šaa’ Allah, u utrobu zelene ptice koja Hilafeta. Oni su bili iskreni mudžahidi i za svoju visi na kandilju obješenom o Allahovo b prijestolje. djecu i za sebe sam željela da budem dio ove plemenite Vijesti su bile gorke i slatke. Bila sam mnogo kampanje. Željela sam da moja djeca budu odgajana sretna za svoga bivšeg muža, Allah ga primio, jer mu pod hladom Hilafeta, gdje će biti podučena ispravnoj Allah nije uskratio njegovu želju da postigne šehadet, ‘akidi, u sredini čistoj od kufra, širka, otvorenog takvim ga smatramo, a njegov obračun je kod Allaha, nemorala i veličanja grijeha. Željela sam da odrastu u međutim, ja sam bila nervozna jer sam sad morala realnosti džihada, a ne samo u stranicama knjiga sire učiniti hidžru sa svojom djecom, sama. i tefsira, sve kako bi uspjeli na dunjaluku i vratili se Allahu kao šehidi, a ne fasici. Murteddi su razotkriveni, Nisam više mogla da nastavim živjeti u Australiji, a mudžahidi su ostali ispravni a uputa naših „učenjaka“ je bila neizdržljiva. Njihovo rješenje da sačuvaju slabe i potlačene nisu prelazile Nije prošlo dugo a Allah b je razotkrio sahvate. više od toga da doniramo $30 dolara mjesečno Surađivali su sa kafirima i tavagitima, primajući u sadaku, a to je limit postavljen od strane lijenih

Rumiyah

29

kukavica, a ne iskrenih ljudina! Kada je Ummet postao ponižen, pokoren i poražen zbog našeg napuštanja džihada i izostanka hilafeta, džihad je postao naš jedini put za ostvarivanje pobjede, moći i temkina (konsolidacije) na Zemlji, i uspjeha na Ahiretu. Ali, hoće li pozivači u zabludu ikad ovo priznati i to javno proglasiti?! Prvi koraci na putu hidžre Moj bivši muž je u Australiji imao bliskog prijatelja Ebu Davuda, kojeg je volio mnogo i Allahovo b određenje je bilo da budu drugovi u džihadu. Ebu Davud me je obavijestio o šehadetu mog bivšeg muža. Međutim, ja sam obrisala njegovu poruku i nisam sačuvala njegov broj. Dovila sam Allahu b da mi omogući hidžru, i jednog poslijepodneva sam dobila poruku od Ebu Davuda u vezi ličnih stvari moga bivšeg muža, i bez ikakve dvojbe sam ga pitala: „Možeš li mi pomoći da se izvučem?!“ On mi je odmah rekao: „Da, in šaa’ Allah. Čekaj moje upute.“ Trebala sam putovati po završetku moga ‘iddeta, ali sam bila zabrinuta jer sam živjela sa svojim roditeljima i nisam znala kako da ih napustim, a da to ne primjete. Jedne noći, tokom noćnog namaza (kijam el lejl) dovila sam Allahu govoreći: „O Allahu, ko god će mi stati na put i onemogućiti mi moju hidžru ukloni ga od mene i oslijepi ga!“ I uistinu, Allah b mi je odgovorio na moju dovu. Moj otac je dobio poziv na kojem su mu rekli da mora ići na poslovni sastanak preko mora, što je i učinio, a moja majka mu je pravila društvo. U međuvremenu, moji rođaci su također bili preokupirani sa nekim drugim stvarima, što im je odvratilo pažnju od toga da saznaju za moje planove. ASIO (Australian Security Inteligence Organisation) je također bila oslijepljena i nisu mogli da skupe dovoljno informacija kako bi me zaustavili da putujem, unatoč njihovim brojnim pokušajima. Isplanirala sam svoj let tako što sam naumila da putujem za Libanon, pretvarajući se da idem u posjetu porodici. Međutim, moja namjera je bila da tokom stajanja u Ebu Dabiju preusmjerim svoje karte za Tursku. 30

ZA SESTRE

Dok sam čekala svoj let za polazak moja braća i sestre su saznali za moje namjere, i noć prije polaska moj brat me odao mojim roditeljima koji su bili jako ljuti. Zabranili su mi let i naredili mom bratu da uzme naše pasoše i karte i da nam zabrani izlazak iz kuće. Uradila sam sedždu, moleći Allaha b za pomoć. Allah b je promijenio srce moga oca i on me je savjetovao da putujem u Libanon i da će me on čekati u Ebu Dabiju. Dvoumila sam se da li da prihvatim njegovu ponudu, ali sam znala da ako se budem opirala ponovo će uzeti moje stvari, tako da sam prihvatila i spremila se na polazak. Moji roditelji su razumljivo bili uplašeni za nas i ja nisam htjela da ih povrijedim, posebno nakon što su me lijepo, strpljivo i velikodušno prihvatili zajedno sa mojom djecom onda kada je moj bivši muž otišao u Šam. Nisam htjela da svom ocu i rođacima prouzrokujem više patnje i boli ali Allah b je rekao: {Nećeš pronaći da ljudi koji u Allaha i u onaj svijet vjeruju budu u ljubavi sa onima koji se Allahu i Poslaniku Njegovu suprotstavljaju, makar im oni bili očevi njihovi, ili sinovi njihovi, ili braća njihova, ili rođaci njihovi. Njima je On u srca njihova vjerovanje usadio i svjetlom Svojim ih osnažio, i On će ih uvesti u džennetske bašče kroz koje će rijeke teći, da u njima vječno ostanu. Allah je njima zadovoljan, a i oni će biti zadovoljni Njime. Oni su na Allahovoj strani, a onī na Allahovoj strani će, sigurno, uspjeti.} [El Mudžadela: 22]. Kada je došlo vrijeme polaska, uspješno smo se ukrcali za let i moja djeca su se odlično ponašala tokom 14-satnog leta za Ebu Dabi. Konstantno sam činila istigfar, zikr i dovu Allahu b. I dalje sam bila malo nervozna jer sam trebala organizirati putovanje za Tursku a moj novac je bio ograničen, ali sam znala da me Allah b neće zaboraviti. Obavijestila sam Ebu Davuda da će me moj otac čekati u Ebu Dabiju i složili smo se da dogovor bude sljedeći: ja ću mu poslati poruku u kojoj ću opisati odjeću svoje djece i prtljag, i kontaktiraću ga prije nego što ostavim prtljag na terminal za ulazak u čekaonicu gdje će nas njegov lični prijatelj, Ebu Mus’ab, odmah voziti za Dubai prije nego što otac dođe do nas. Kada sam ušla u čekaonicu i stala u ćošak, za samo nekoliko minuta prišao mi je čovjek s pogledom uprtim u pod. Predao mi je telefon, govoreći: „Es-Selamu ‘alejkum. Telefonski poziv za tebe.“ S opreznošću sam prihvatila poziv a to je bio Ebu Davud. On mi je potvrdio Ebu Mus’abov identitet, tako da sam se oslonila na Allaha b i krenula s njim. Došli smo u Dubai i Ebu Mus’ab nas je odveo u agenciju za putovanje kako bi organizirali naš let za Tursku. Međutim, letovi koje sam mogla priuštiti svojim novcem su bili tek nakon nekoliko dana, tako da sam morala čekati. Ebu Davud je osjetio da je moje odgađanje bilo zbog novčanih razloga tako da mi je poslao poruku i rekao: „Uskoro će ti

MEĐUNARODNI AERODROM GAZIANTEP U TURSKOJ

biti predana koverta sa novcem. To je moje. Uzmi od toga koliko ti treba.“ Odbijala sam jer nisam bila u stanju da mu vratim nazad. On mi je odgovorio: „Ti i djeca moga brata ste moj emanet. Uzmi ono što ti treba. Ne prihvatam ništa da mi vraćaš, osim nagradu od Allaha b.“ Bila sam zadivljena kako mi je Allah b omogućio tu opskrbu, nakon teške situacije u kojoj sam se osjećala. Prihvatila sam njegov poklon i otputovala sam u Gaziantep preko Istanbula. Kada smo stigli bila sam iscrpljena! Tursko ljeto se pokazalo jako teškim, a ja sam bila obučena u džilbab i nikab, vukući za sobom nekoliko torbi, trčeći za svojom preuzbuđenom djecom. Elhamdulillah, Allah b mi je podario snagu i strpljenje, a događaji koji su uslijedili su zahtijevali mnogo toga! Stigli smo u Gaziantep i Ebu Davud mi je rekao da će nas brat Ebu Bekr pokupiti sa aerodroma. Bio je sa još jednim čovjekom i odvedeni smo u sigurnu kuću gdje su pokupili Umm Saru, Umm ‘Ammar i Umm Lejs i njeno troje djece. Tokom pola sata vožnje rečeno nam je da smo u Siriji. Bila sam uznemirena jer sam znala da je Gaziantep udaljen najmanje nekoliko sati od granice sa Šamom, tako da sam hitno poslala poruku Ebu Davudu kako bih ga obavjestila ali mi je baterija crkla odmah kod slanja poruke. Ljudi su nas izveli iz auta i pomogli nam sa našom djecom i nekim stvarima od prtljaga dok smo po mrkloj noći hodali na otvorenom polju. Činila sam dovu Allahu b tražeći zaštitu. Rečeno nam je da stanemo i da čekamo dok su se oni vratili u vozilo da pokupe ostatak prtljaga.

Međutim, tama je prekinuta pojavom svjetla, koje je postajalo sve jače i jače, i čuli su se zvuci vozila, koji su bili sve glasniji, i za nekoliko sekundi vidjeli smo desetine kalašnjikova napunjenih i uperenih u nas, a neki ljudi su blebetali na turskom. Odmah smo shvatili da nismo u Siriji. Bili smo u velikim problemima! Zatvoreni od strane turskih murteddskih snaga Kada smo presreteni od strane turske granične patrole, naredili su nam, držeći svoje oružje upereno u nas, da uklonimo svoje nikabe. Poslušali smo ih ali smo brzo pokrili svoja lica jer su oni buljili u nas sa svojim perverznim očima. Šutali smo dok su se oni derali na nas i pretraživali naš prtljag, uzimajući sebi sve što su htjeli. Stavili su nas u oklopno vozilo i prebacili nas u svoje vojne barake gdje su nas ostavili da sjedimo vani na podu, ispitujući nas. Nakon nekoliko mučnih sati, premjestili su nas unutar kompleksa, gdje su nas čuvali desetine naoružanih stražara. Prošlo je mnogo sati i vojni general se vratio s licem žarko crvenim. Bio je jako uzrujan što se vidjelo na njegovom licu, vičući na nas: „Jeste li vi Da’eš?!“ Mi smo odgovorili: „Zašto pitaš?“ On reče: „Zato što se na granici nalaze Da’eš i prijete nam da će nas napasti, zapaliti naša polja i bombardovati naša mjesta ako vas povrijedimo i ne pustimo vas.“ Zahvalila sam Allahu na ovome jer mi je to potvrdilo

Rumiyah

31

da su braća znala za nas. Sljedećeg jutra, prebačeni smo u tursku murtedsku žandermeriju, i nekoliko minuta nakon izlaska iz mjesta uočili smo naše lične stvari razbacane po podu i shvatili smo da smo uhapšene jako blizu vojnih baraka, tako da smo bile jako sumnjive. Došli smo u ustanovu žandermerije i bili smo još više iscrpljene od stalnog ispitivanja. Tokom mog ispitivanja bio je jedan oficir kojeg sam posebno prezirala. Zvao se Ebu Kasim, jedan od glavnih oficira. On mi je rekao da je imao vlast da nas pomogne da stignemu u Islamsku državu, tvrdeći da je odan njima, ali sam bila bezobzirna prema njemu uprkos njegovom navodnom lijepom ponašanju i hvaljenju, a Allah b će kasnije potvrditi moje sumnje. Umm Sara, koja je bila rodom Turkinja iz Europe, je bila trudna i sav ovaj stres je zakomplicirao njenu trudnoću. Allah b je stavio suosjećajnost u srca murtedda turskih oficira i oni su je pustili. Međutim, ona je kasnije ponovo pokušala da učini hidžru i uspjela je ući u Šam, pa molim Allaha b da primi od nje. Oficiri žandermerije su nas na kraju prebacili u turski odjel Interpola, gdje je oficir zadužen za naš slučaj bio jako isfrustriran sa svojim novim zadatkom. Pretrpjeli smo dodatna ispitivanja, prijetnje da će nam biti zabranjen dolazak u Tursku, i da će nas vratiti nazad u naše ambasade. Nastavili smo da se raspravljamo sa njim sve dok nije ljutito rekao: „Sve ću vas staviti u ćeliju.“ Odgovorili smo: „Radije ćemo biti u zatvoru nego da se vratimo.“ Kada smo došli u našu ćeliju, Umm Lejs nam je otkrila da je prokrijumičarila svoj telefon, i odmah je pozvala svoga muža. Obavijestila ga je o onome što se dogodilo i dala mu informacije o Ebu Davudu kao i detalje onih koji su pomagali Umm ‘Ammar. Ebu Lejs je kasnije nazvao i rekao joj da on surađuje sa braćom i da su zajedno u procesu da kontaktiraju nadležne osobe s kojima će pregovarati o našem puštanju. Ovo je doista bio keramet jer je naša ćelija bila u podrumu i nije bilo mreže. Oficiri su svoje pozive obavljali iznad nas, a mi smo uspjele obaviti pozive bez ikakve poteškoće, a sva zahvala pripada Allahu. Braća su kupila vrijeme sa turskim oficirima šaljući razne ljude da nas ispituju. Međutim, jednog poslijepodneva, oficiri su nas obavijestili da su letovi spremni i da ćemo se vratiti u svoje države sljedećeg jutra. Kada je došlo vrijeme za polazak, policajci su došli da nas pokupe iz naše ćelije, ali jedan od njih je dobio poziv. Rekao nam je da se vratimo u našu ćeliju i onda je otišao gore da primi poziv. Odmah nakon toga se vratio i rekao nam je da više nećemo morati čekati. Bile smo zbunjene. Umm Lejs je nazvala svoga muža da ga obavijesti o tome i on nam je rekao da je Islamska država osvojila Mosul! Tako da smo znale da murteddski oficiri ozbiljno uzimaju ove pregovore. 32

ZA SESTRE

Iz ruku turskih murtedda u ruke njihovih sahvatskih saveznika Kako su se dani mijenjali, tako se mijenjalo i ponašanje policajaca prema nama. Postali su ljubazniji i prijateljski nastrojeni, redovno su nam donosili hranu i dozvoljavali su nam da izvedemo našu djecu vani da se igraju. A onda su stigle vijesti da su pregovori uspjeli i da ćemo biti prebačene u Islamsku državu. Međutim, naša sreća je uskoro promijenjena od strane ovih murteddskih policajaca. Dogovor je bio da budemo predane braći u Džerablusu. Međutim, umjesto toga smo predane u A’zaz, gdje smo vidjele kako sahvati surađuju sa oficirima žandermerije. Dok smo nestrpljivo hodale ka vratima, vidjela sam Ebu Kasima kako stoji vani i drugi čovjek pored njega koji nam je rekao: „Es-Selamu ‘alejkum, čekao sam vas.“ Ubacio nas je u sobu i čula sam ga kako je stražaru rekao: „Bez obzira šta čuješ i bez obzira šta se desi, niko ne ulazi unutra niti izlazi van osim ako ja kažem.“ Kada smo ušli, vidjela sam kako ljudi kriju pepeljare za cigarete i gase muziku koja se tiho čula u pozadini. Čovjek je sjeo iza ukrašenog stola, praveći se da je neko važan i predstavio se kao „emir“ Ebu ‘Ali, govoreći da mu Turci redovno dovode muhadžire. Ispitivao nas je posebno o Ebu Bekru el Bagdadiju i šejhu ‘Omeru eš-Šišaniju, pitajući nas jesmo li mi njihove žene i da li znamo išta o njihovom kretanju i lokacijama, i da li znamo nekoga ko njih zna, ali mi mu nismo dali odgovore na pitanja koja je pitao, što ga je mnogo naljutilo. Nakon toga, on nas je počeo plašiti tako što nas je poslao u obližnju sobu uljepšanu sa krevetima, dekama, jastucima i ventilatorima. Umm Lejs je pozvala svoga muža i kada su on i braća saznali za našu situaciju bili su mnogo uzrujani. Uvjerio nas je da je plan još u procesu i da ćemo biti dovedene u Islamsku državu, Allahovom dozvolom. Ali murteddski oficiri su jasno htjeli pomoći svojim saveznicima, tako da nas iz ove situacije nije mogao spasiti niko osim Allaha b, Zaštitnik vjernika. {Allah dobro poznaje neprijatelje vaše, i Allah je dovoljan zaštitnik i Allah je dovoljan pomagač!} [En-Nisa’: 45].

Nedugo zatim Ebu ‘Ali se vratio u sobu i smireno rekao: “Složio sam se da vas pošaljem nazad turskim oficirima kako bi vas poslali u Islamsku državu, ali molim vas sestre, molim vas pričajte s njima da prestanu prolijevati krv. Dajte da se ujedinimo i uklonimo Bešara i svako će za sebe uzeti svoj dio i uspostaviti šta god on želi. Ako mladići žele Šerijat, to mogu učiniti u svome području i ostaviti nas da vladamo sa kojim god zakonima mi želimo u našem području.” Njegova izjava je potvrdila stvarnost stanja. Događaji u Šamu su nekima bili “fitna”, ali su oni bili fitna samo za one koji su očajno pokušavali da se opravdaju od nepridruživanja mudžahidima, jer je bez ikakve greške bilo jasno da Islamska država slijedi ispravan menhedž i bori se da oživi Hilafet na menhedžu poslanstva, i ova ambicija je došla u sukob sa sebičnim i skrivenim agendama sahvata i njihovih vlasnika. I konačno smo sigurno stigli Ebu ‘Ali nas je dopratio do područja gdje su Ebu Kasim i njegova ekipa murteddskih kolega čekali na nas sa konvojem. Bliska suradnja i veza između njih je bila očigledna. Ebu Kasim nas je lično vozio 4 sata putovanja ali nas nije poslao u Džerablus kao što je bio dogovor. Zapravo nas je odveo u Suluk, iskorištavajući zadnju minutu da se čuje sa Ebu Jusufom koji nas je pomogao. Kada smo stigli u Suluk, brzo smo izašle iz vozila i za tren oka je nestalo iza horizonta. Ušli smo

u neki kompleks gdje nas je dočekalo nekoliko braće i upitali su Ebu Jusufa: “Gdje su turski psi?” On se nasmijao i rekao: “Odletjeli su.” Braća su odgovorila: “Braća su ih čekala u Džerablusu. Htjeli su ih uhvatiti i zaklati njihove vratove nakon što su uradili ono što su uradili!” Saznali smo da je Ebu Bekru, bratu koji nas je pokupio sa aerodroma, suđeno od strane Islamske države za optužbe da je špijun, ali je bio oslobođen. Allah zna najbolje šta sve je uzrokovalo nemile događaje, ali na kraju sve dobro i zlo je od Allaha b. Danas sam zahvalna Allahu da smo ja i moja djeca u Islamskoj državi. I unatoč svemu što se desilo, zauvijek sam zahvalna Allahu b na tome što nas je počastio da živimo u Hilafetu pod hladom tevhida i Šerijata, gdje su se krstaške vojske ujedinile u svom cilju da nas napadnu, samo zbog toga što mi vjerujemo i uspostavljamo “La ilahe illa Allah”. Neka ovi krstaši uzmu pouku, jer kao što je Hilafet ispunjen muškarcima koji vole smrt više nego što krstaši vole život, isto tako je i slučaj sa ženama Islamske države. Neka ne misle da ćemo pokleknuti zbog toga što naše muževe gađaju sa dronovima, ili bombarduju naše kuće, ili što bacaju bijeli fosfor na našu djecu. Ne! To samo još pojačava našu ubjeđenje, in šaa’ Allah. Molim Allaha da nas učvrsti na ovom putu sve dok Ga ne susretnemo. Neka su Allahovi salavati i mir na našeg Poslanika, Muhammeda, na njegovu porodicu i njegove drugove. A sva zahvala pripada Allahu, Gospdaru svih svjetova.

GRANICA SYKES-PICOT, IZMEĐU TURSKE I SIRIJE

Rumiyah

33

D

ok vojnici Hilafeta vode borbu protiv snaga kufra, mi ćemo se nakratko osvrnuti na nekoliko vojnih operacija koje su mudžahidi Islamske države uspješno izveli, uspijevajući tako proširiti teritorij Hilafeta, terorizirati, masakrirati i poniziti Allahove neprijatelje. Ove operacije su samo izbor mnogih operacija koje je Islamska država izvela na raznim frontovima širom mnogih područja tokom zadnjih sedmica. Vilajet Horasan 01. zul-k’ada – Allahovom milošću i uspjehom od Njega, vojnici Hilafeta su uspjeli odbiti napad afganistanske murteddske vojske i krstaške koalicije na selo Meri u Dehbali u Nangarharu, gdje su se odvili žestoki sukobi koristeći razno naoružanje, a u kojima su ubijena 4 napadača među kojima i krstaši i nekoliko drugih je ranjeno te je Allah odbio njihov napad i oni su se, poraženi i poniženi dali u bijeg. A sva zahvala i počast pripadaju Allahu. 02. zul-k’ada – Allahovom milošću, nekoliko

34

VIJESTI

vojnika Hilafeta je izvelo napad na zajedničku kolonu afganistanske murteddske vojske i krstaških snaga u području Dehbala u Nangarharu gdje su se odvili sukobi koristeći razno naoružanje a tokom kojih je ubijeno nekoliko krstaša i murtedda, i uništeno nekoliko vozila hummer, a preživjeli su se dali u bijeg. U međuvremenu jedan od mudžahida je tokom napada postigao šehadet, takvim ga smatramo, a njegov obračun je kod Allaha. A sva zahvala pripada Allahu, Gospodaru svih svjetova. 08. zul-k’ada – Allahovom milošću i uspjehom od Njega, tokom otvorenog rata protiv rafidija mušrika, na svakom mjestu dva ingimasija Ebu Džulejbib el Horasani i Ebu Talha el Bulhi, Allah ih primio, opasani svojim eksplozivnim prslucima i naoružani sa automatskim puškama i ručnim bombama su izveli napad na ambasadu iračke rafidijske vlade u području Ed-Diplomasija u gradu Kabulu, gdje su ubili sedam njenih čuvara i više od dvadeset unutar ambasade. A sva zahvala pripada Allahu. 10. zul-k’ada – Allahovom milošću i uspjehom od Njega, dva ingimasija ‘Umejr ‘Asim i Tajjib el

Horasani, Allah ih primio, su opasani eksplozivnim prslucima i naoružani automatskim puškama i ručnim bombama izveli napad na rafidije mušrike u njihovoj Husejnijji ‘El Dževadijja’, u području Bekr Ubad, gdje su izvršili masakr nad njima i tako Allahovom milošću ubili blizu pedeset mušrika i ranili preko osamdeset. A sva zahvala pripada Allahu na uspjehu. 13. zul-k’ada – Allahovom milošću vojnici Hilafeta su u području ‘Avr uspjeli odbiti napad murteddskog pokreta ‘Taliban’, gdje je grupa murtedda upala u zasjedu koju su postavili mudžahidi MUDŽAHIDI U MARAVIJU SE I DALJE ČVRSTO DRŽE NA PUTU POBJEDE u selu Balvi, a u kojoj su ubijena tri murtedda. Također, vojnici Islamske države su prošlog četvrtka detonirali eksplozivnu U međuvremenu jedna od tajnih jedinica je uspjela napravu na njihovu patrolu u selu Šurhuken usljed ubiti oficira afganistanske murteddske vojske, zajedno čega je ubijeno nekoliko murtedda. A u međuvremenu sa njegovim pratiocem u gradu Dželalabadu, na istoku slijedećeg dana izbili su sukobi u istom selu, u kojima Afganistanu. A sva zahvala pripada Allahu na uspjehu. 24. zul-k’ada – Nakon oslanjanja na Uzvišenog su ubijena četiri murtedda i ranjena tri druga, dok su Allaha, vojnici Hilafreta su pokrenuli napad na ostali poniženi pobjegli. 14. zul-k’ada – Allahovom milošću vojnici Hilafeta nekoliko rafidijskih sela u provinciji Sijad na sjeveru su odbili pokušaj napada afganistanske murteddske Afganistana, gdje su se odvili žestoki sukobi sa vojske na područje Mekruma Umamando u afganistanskom murteddskom vojskom koja je Nangarharu, gdje su se odvili žestoki sukobi koristeći pokušala da vrati kontrolu nad selom Mirza Ulenk, razno naoružanje a u kojima je uništen BMP i kamion kojeg su zauzeli mudžahidi i u kojem su ubili 54 rafidije. afganistanskih murteddskih snaga. Allahu pripada Isto tako ubili su i ranili nekoliko vojnika afganistanske sva zahvala. Na drugoj strani, likvidiran je vojnik murteddske vojske i uništili jedan tenk. Također, ubili murteddskog pokreta ‘Taliban’, u području Sebru u su 4 pripadnika afganistanske murteddske policije, u provinciji Džebrehar, u Afganistanu. A sva zahvala drugom napadu mudžahida na područje Belangavri u istoj provinciji. Sva zahvala pripada Allahu. pripada Allahu. 25. zul-k’ada – Nakon traženja pomoći od Allaha i 16. zul-k’ada – Jedna od tajnih jedinica Islamske države je uspjela ubiti pripadnika pakistanske oslanjanja na Njega, subhanehu, vojnici Hilafeta su u obavještajne murteddske službe u gradu Meltan, području Mamand u mjestu Aćin u Nangarharu uspjeli na zapadu Pakistana. Sva zahvala pripada Allahu na odbiti veliki napad krstaša uz podršku afganistanskih murteddskih specijalnih jedinica, gdje su krstaši uspjehu. 21. zul-k’ada – Allahovom milošću i uspjehom od bili zavarani svojom opremom i oružjem misleći da Njega, brat istišhadi Ebu Jahja el Beluši, Allah ga primio, će biti pobjednici. U ovom napadu su učestvovale je izvršio šehidsku operaciju na kolonu pakistanske letjelice B52, A10 kao i borbene letjelice, helikopteri i murteddske vojske, u gradu Kuvejtan, tako što je bespilotne letjelice, koje su bombardovale lijevo i desno. detonirao svoju auto-bombu unutar njihove kolone i Mudžahidi su ih dočekali sa raznim naoružanjem te Allahovom milošću ubio sedamnaest murtedda te ranio su se odvili žestoki sukobi koji su trajali oko 12 sati, 35 ostalih. A sva zahvala pripada Allahu. Na drugoj a oko kojih robovi krsta i njihovi repovi nisu uspjeli strani, ubijena su dva pripadnika murteddskog pokreta ostvariti nikakav uspjeh. U ovim sukobima je ubijeno ‘Taliban’, u sukobima sa vojnicima Hilafeta u području 30 vojnika u redovima napadačkih snaga, među kojima Kuštebe u Džuzdžanu, na sjeverozapadu Afganistana. najmanje 12 krstaša. A sva zahvala pripada Allahu.

Rumiyah

35

NEKA OD GANIME KOJOM JE ALLAH POČASTIO MUDŽAHIDE U VILAJETU EL FURAT

Vilajet Istočna Azija 02. zul-k’ada – Vojnici Hilafeta su, Allahovom milošću, uspjeli ubiti 16 vojnika filipinske krstaške vojske u detonaciji eksplozivnih naprava i sukobima u naseljima Baling i Lilud Madaja, u gradu Maravi. A sva zahvala pripada Allahu. 04. zul-k’ada – Vojnici Hilafeta su uspjeli ubiti 10 vojnika filipinske krstaške vojske i uništiti oklopnjak tokom sukoba u naselju Bejlut u gradu Maravi. A zahvala pripada samo Allahu. 05. zul-k’ada – Ubijeno je najmanje 19 vojnika filipinske krstaške vojske u zasjedi vojnika Islamske države u naselju Bejlut u gradu Maravi. 08. zul-k’ada – Allahovim uspjehom ubijena su tri filipinska krstaška vojnika i ranjena 4 druga u eksploziji minskog polja, u naselju Marinot u gradu Maravi. 15. zul-k’ada – Ubijeno je 11 i ranjeno 11 drugih u redovima murtedda ‘Džebha Tahrir Moro’ usljed detonacije eksplozivnih naprava u području Dato Salivoi u selu Endavit u provinciji Magujindanao na jugu Filipina. 21. zul-k’ada – Allahovom pomoći vojnici Hilafeta su se žestoko sukobili sa murteddima Džebha Tahrir Moro u provinciji Magujindanao, te su ubili najmanje 19. murtedda. U gradu Maraviju vojnici Hilafeta su uspjeli uništiti 6 vojnih čamaca tokom sukoba u naselju Raja Madaja, te su uspjeli uništiti njihovo vozilo, te su uspjeli ubiti 5 vojnika i raniti nekoliko drugih, nakon gađanja sa raketom u naselju Bejlut. U međuvremenu, ubijena su 4 filipinska vojnika sa snajperom, u ulici ‘Ala. 24.zul-k’ada – Vojnici Hilafeta su uspjeli uništiti tenk krstaške filipinske vojske, nakon gađanja sa raketom u ulici ‘Ala u gradu Maravi.

36

VIJESTI

26. zul-k’ada – Allahovom pomoći vojnici Hilafeta su vodili žestoke sukobe sa filipinskom krstaškom vojskom koristeći razno naoružanje u ulici Ala u gradu Maravi, te su uspjeli ubiti 11 vojnika. U međuvremenu ubijeno je 7 murtedda Džebha Tahrir Moro u sukobima u selu Nimav, u provinciji Magujindanao, na jugu Filipina. Tunis 06. zul-k’ada – Allahovom milošću i uspjehom od Njega vojnici Hilafeta su postavili eksplozivnu napravu na putu murtedda na planini Mugila, na zapadu Tunisa, nakon čega su je detonirali na oklopnjak koji je prevozio vojnike tuniske murteddske vojske i tako uspjeli uništiti oklopnjak i ubiti i raniti 5 murtedda koji su se nalazili unutar njega. 29. zul-k’ada – Uništen je oklopnjak koji je prevozio tuniske murteddske vojnike, usljed eksplozije mine na planini Mugila u vilajetu El Kasrejn. Vilajet El Bejda’ 19. zul-k’ada – Allahovom milošću vojnici Hilafeta su uspjeli odbiti napad husija mušrika na područje Lekah u Kajfi, gdje su se odvili sukobi u kojima je korišteno razno naoružanje a u kojima je ubijeno i ranjeno na desetine murtedda. Među ubijenima se nalazi vođa napada, murtedd rafidija, Ebu Merteda el Mahturi, Allah ga prokleo. Allah je počastio Svoje robove mudžahide da zaplijene razno naoružanje i municiju. Somalija 13. zul-k’ada – Vojnici Hilafeta su uspjeli ubiti pripadnika somalijske murteddske obavještajne službe, blizu raskrižja Tevfik u naselju Jakšid, u gradu Mogadišu.

Vilajet Sejna’ 14. zul-k’ada – Uspjehom od Allaha vojnici Hilafeta su uspjeli uništiti dva oklopnjaka tipa ‘Fehd’ koja su prevozila pripadnike misrijske murteddske policije, u ulici El Bahr u gradu El ‘Ariš. Od početka vojnog napada misrijske murteddske vojske na vojnike Hilafeta prije dvije sedmice, uništena su 23 različita vozila.

na pozicije murtedda, koje su bile udaljene oko 20 km zapadno od područja Hamima. A treći pravac je bio iz područja El V’ar. U ovom napadu je ubijeno oko 80 murtedda, te je uništeno i zapaljeno 5 tenkova, 2 BMP-a, 5 vozila za prevoz vojnika, 2 vozila (4x4) sa montiranim mitraljezima, te 65 šatora. Mudžahidi su zaplijenili razno naoružanje i municiju.

Vilajet El Furat 15. zul-k’ada – Allahovom milošću vojnici Hilafeta su pokrenuli napad iz tri pravca na pozicije rafidijske vojske u području El Džumuna, blizu Tenefa na izmišljenoj iračko-sirijskoj granici. Napad je otpočeo sa izvršavanjem šehidske operacije koju je izvršio brat Ebu Hasan el ‘Iraki, Allah ga primio, nakon koje je uslijedio napad na pozicije murtedda, te su se odvili sukobi sa njima koristeći razno naoružanje, a u kojima je ubijeno 68 murtedda, i zarobljen jedan od njih, te je uništeno 7 vozila, onesposobljen tenk i zapaljeno 7 pozicija. Također, Allah je počastio Svoje robove muvehhide da zaplijene tri vozila (4x4) sa montiranim mitraljezima, kao i raketni ispaljivač i razno naoružanje i municiju.

Rusija 26. zul-k’ada – jedan od vojnika Hilafeta je izvršio napad sa nožem u gradu Surgut u Rusiji, gdje je ranio 7 osoba a onda ubije kao šehid, takvim ga smatramo a njegov obračun je kod Allaha, od strane lokalne policije. Molim Allaha da ga primi.

Vilajet Hims 17. zul-k’ada – Uspjehom od Allaha vojnici Hilafeta su pokrenuli veliki napad iz raznih pravaca na nusajrijske pozicije u istočnoj okolici Himsa. Prvi pravac je bio iz područja El Badija gdje je brat istišhadi Ebu Rukajja el ‘Iraki, Allah ga primio, izvršio šehidsku operaciju na stožer za vojne operacije nusajrijske vojske između područja Hamima i T3. Drugi pravac je bio

Španija 25. zul-k’ada – Nakon traženja pomoći od Allah i oslanjanja na Njega, subhanehu, prošlog četvrtka nekoliko mudžahida je istovremeno u dvije odvojene jedinice izvršilo napad na krstaške skupine u Španiji. Mudžahidi iz prve jedinice su izvršili napad na skupinu krstaša koristeći vozilo, u ulici Las Ramblas u Barceloni. Također su pregazili dva policajca na policijskom punktu, nakon čega su sa lahkim naoružanjem izvršili napad na bar blizu šetališta Las Ramblas, te su nad krstašima i židovima izvršili masakr. Druga jedinica je pregazila nekoliko krstaša sa kombijem u obalnom gradiću Cambrils. U ovoj blagoslovljenoj operaciji ubijeno je i ranjeno blizu 146 stanovnika država članica krstaške koalicije. A ponos pripada Allahu, Njegovom Poslaniku i vjernicima, ali većina ljudi to ne zna.

POSLJEDICE OPERACIJE U BARCELONI

Rumiyah

37

Vilajet El Džezira 28. zul-k’ada – Allahovim uspjehom vojnici Hilafeta su odbili veliki napad vojske rafidijskog Hašda uz podršku žestokih napada američkih borbenih aviona, kao i helikoptera Apache, na njihove pozicije na istočnim, južnim i zapadnim dijelovima u Tel ‘Aferu. Izbili su žestoki sukobi tokom kojih su izvršene tri šehidske operacije, od kojih jedna dupla koju su izveli dva brata istišhadija Ebu Merjem el ‘Iraki i Ebu Hamza el ‘Iraki, Allah ih primio, gdje su napali skupinu murtedda u selu Abtiša na istoku Tel ‘Afera, te su u međuvremenu dva brata istišhadija Ebu Mus’ab et-Turki i Ebu Zul-Karnejn et-Turki, Allah ih primio, izvršili šehidsku operaciju sa auto-bombama na dvije skupine murtedda u selu El Džebara na zapadu Tel ‘Afera i tako je u tri šehidske operacije ubijeno i ranjeno nekoliko murtedda. A mudžahidi su prethodno navukli murtedde u minska polja i minirane kuće gdje su iste detonirali na njih i tako nanijeli velike gubitke u njihovim redovima te je ubijeno oko 114 i uništena dva tenka tipa „Abrams“ i deset oklopnjaka hummer kao i četiri vozila Cougar i 24 razna vojna vozila. A sva zahvala pripada samo Allahu. 20. zul-k’ada – Uspjeho od Allaha c, vojnici Hilafeta su drugi dan zaredom odbili zajednički krstaško-rafidijski napad na grad Tel ‘Afer gdje se iz njena dva pravca, zapadnog i istočnog, vodile žestoke bitke. Tokom tih bitaka dva brata istišhadija Ebu Muhammed el ‘Iraki i Ebu Mus’ab et-Turki, Allah ih primio, su izveli dvije šehidske operacije na skupine rafidijske vojske u selu Tel es-Semen te tako ubili i ranili 39 murtedda, uništili šest oklopnjaka hummer, tri Cougara, tri vojna vozila kao i šest vozila hummer i druga od Cougara, tragača mina i buldožera usljed eksplozije minskog polja blizu sela Terma i Vulanda na zapadu i jugozapadu Tel ‘Afera. U međuvremenu, ubijeno je i ranjeno desetine murtedda i uništeno još 20 njihovih vojnih vozila usljed krstaško-američkog bombardovanja na njihovu kolonu koja je bježača iz sela El Kerkeri na jugozapadu Tel ‘Afera. A sva zahvala pripada samo Allahu. Vilajet Damask 28. zul-k’ada – Allahovom milošću, vojnici Hilafeta su odbili napad koji je trajao dva dana zaredom, kojeg su krstaška libanonska vojska i rafidijski hizbullat pokrenuli iz nekoliko pravaca na pozicije mudžahida u Zapadnom Kalemonu, gdje su napali na ‘Arsal i El Ka’a, planinu Ez-Zemrani, Muškata, Mira, Fejha kao i

38

VIJESTI

dolinu Zujtenijja i Huruta. Odvili su se žestoki sukobi tokom kojih je izvršena šehidska operacija sa autobombom a koju je izveo brat istišhadi Ebu Dudžana el-Libnani, Allah ga primio, te koji je sustigao skupinu vojske koja je bila u bijegu ka selu Vadi el Hašn i tako detonirao svoju auto-bombu u sred njih. U sukobima je ubijeno i ranjeno oko 100 vojnika libanonske vojske i rafidijskog hizbullata, uništeno i onesposobljeno nekoliko vozila. U međuvremenu, ubijena su četiri vojnika rafidijskog hizbullata i onesposobljen oklopnjak M113 libanonske vojske nakon gađanja sa nekoliko minbacačkih i topovskih granata na njihove pozicije na planini Haz’al i u dolini Hureta u Zapadnom Kalemonu. Sukobi i dalje traju. Molimo Allaha da učvrsti našu braću mudžahide. A sva zahvala pripada samo Allahu, Gospodaru svjetova. 29. zul-k’ada – Allahovom milošću, ubijeno je oko 40 vojnika rafidijskog hizbullata i ranjeno nekoliko drugih usljed žestokih sukoba sa vojnicima Hilafeta u područjima Vadi el Berd, Sin Mušteka i Karna ‘Adžlun, te se borbe jop vode. Molimo Allaha za pobjedu. Vilajet El Džunub 20. zul-k’ada – Uspjehom od Allaha, Jedinog, dva vitezova Ebu Jasin el ‘Iraki i Ebu Mikdad el ‘Iraki, Allah ih primio, su sa svojom auto-bombom napali na skupine rafidijske vojske i Hašda u tvornici za cement „Kerbela’“ na jugu grada gdje je jedan od ingimasija šehidio nakon što se sukobio sa rafidijama na njihovom punktu, gdje je ubio nekoliko njih i nakon toga napao na njih u stambeno naselje koje pripada ovoj tvornici a potom je ubijen, Allah ga primio. Nakon sukoba, drugi ingimasi je sa svojom auto-bombom napao na skupinu preživjelih murtedda gdje je detonirao istu na njih i ubio i ranio više od 50 murtedda. Vilajet Salahuddin 24. zul-k’ada – Uspjehom od Allaha, Jedinog, četiri ingimasija su napala sjedište 13. brigade koja pripada Federalnoj policiji kao i sjedište za prevoz i ispomoć Firki 60, koja se nalaze u naselju El Mesafi u području 600, na sjeveru Bidždija, gdje su braća Ebul-Velid el Ensari, Ebu Halid et-Tadžiki, Kurejš etTadžiki, Huzejfa el Magribi, Allah ih primio, sukobili se sa murteddima u dva sjedišta, koristeći automatske puške i ručne bombe, nakon čega su detonirali svoje eskplozivne pojaseve na njih i tako ubili 30 murtedda, među kojima oficire i ranili 46 drugih, te su zapalili 15 vozila. A jedinica za podršku je bombardovala jedan od sjedišta sa raketama Grad.

Rumiyah

39

ALLAH JAGTE

TERROR IN IHRE HERZEN

INHALT

A U S G A B E 1 3 - D H U L- H I D D S C H A 1 4 3 8 „O MUWAHHIDIN, SEID ERFREUT, DENN BEI ALLAH, WIR WERDEN UNS NICHT VON UNSEREM DSCHIHAD AUSRUHEN, AUSER UNTER DEN OLIVENBÄUMEN IN RUMIYAH (ROM).“ ABU HAMZA AL-MUHADSCHIR 

06

04

VORWORT

ARTIKEL

06

DIE HERRSCHAFT DER SCHARIA, NICHT DIE HERRSCHAFT DER DSCHAHILIYYA!

10

NUTZE DEINE FREIZEIT BEVOR DU BESCHÄFTIGT BIST!

10 14 20

DIE STELLUNG DER IMAMA IN DER RELIGION UND DIE BEWEISE FÜR DIE PFLICHT IHRER ETABLIERUNG WICHTIGER RATSCHLAG AN DIE MUDSCHAHIDIN: TEIL 3

24

DIE EIGENSCHAFTEN DER MUNAFIQIN: TEIL 1

28

DIE HIDSCHRA VON UMM SULAYM AL-MUHADSCHIRA

NACHRICHTEN

14 36

MILITÄRISCHE UND VERDECKTE OPERATIONEN

VORWORT Weitere Verluste im Krieg der Kreuzfahrernationen

E

in Beamter der Kreuzfahrer sagte über die Angelegenheit der Bombardierung der Soldaten des Islamischen Staates: „Sie sind in einen Krieg eingetreten und sie müssen realisieren, dass ihr Tod eines seiner Ergebnisse ist.“ Wahrlich, was Allah über die Zunge dieses Kafirs verlautbaren ließ ist eine Wirklichkeit, die keine Diskussion zulässt. Besonders bei den Soldaten des Islamischen Staates, denn die Realität ist, dass die Mudschahidin, wenn sie sich zum Kampf begeben, der Tod für sie nicht nur eine ledigliche Möglichkeit ist. Sondern es ist ein Wunsch, den sie hegen und versuchen zu erreichen, denn der Tod ist in diesem Zustand die Schahada für die Sache Allahs. Dadurch erreicht der Gläubige die höchsten Stufen beim Herrn der Erde und der Himmel. Doch es scheint, dass die Kreuzfahrer immer noch nicht die Wirklicheit dessen begriffen haben, worüber einer ihrer Beamten gesprochen hatte. Deswegen sehen 4

VORWORT

wir wie sie bei jedem Angriff der Soldaten des Islamischen Staates auf sie in ihrem Territorium verwundert und überrascht. Es ist als ob sie in einer anderen Welt leben, der Welt in der ihre Armeen einen zerstörerischen Krieg gegen die Armee des Islamischen Staates führt und sich zum Äußersten anstrengen, um die Territorien des Islams zu zerstören und so viele muslimische Kinder, Frauen, Alte und Junge zu töten. Es ist nicht das erste Mal, dass die Kreuzfahrernationen sich hinter dem Träger des Kreuzbanners in dieser Zeit versammeln, Amerika. Ebenso wie es nicht das erste Mal ist, dass sie hierbei den überteuerten Preis für diese Anhängerschaft zu ihrem Taghut bei der Bekriegung der Muslime bezahlen. Das Offensichtliche ist, dass die Tawaghit der europäischen Länder, jedes Mal wenn sie ihre Armeen zur Bekämpfung und Tötung der Muslime unter dem Banner Amerikas entsenden, sie nur die Größe der Profite berechnen, die sie durch die Teilnahme an diesem Krieg ernten, jedoch vergessen sie die Berechnung der überteuerten Kosten, die sie bezahlen müssen, um diese Profite

zu ernten, von denen sie träumen. Spanien hat diese Angelegenheit selbst bereits zuvor probiert, so wurde sie hinter dem befolgten Idioten Bush eingereiht, als er den Irak überfiel und sie von den Ölfeldern und den Reichtümern der Kolonialisierung träumte. So fand sie ihre Armee, die sie dorthin entsandt hatte bei den ersten Zielen, die die Mudschidin ins Visier nahmen und die meisten von ihnen mit Erfolg. Bis die spanische Regierung gezwungen war ihre Armee verlustreich und erniedrigt abzuziehen, während sie ihre Wunden leckte und die Flüche ihrer Bürger empfängt. Doch es scheint, dass diese Lektion nicht ausreichend war, damit die Kreuzfahrer eine Lektion lernen. Als die nachfolgenden Regierungen behaupteten, dass sie die erste Lektion gelernt haben und sich entschieden hatte, dass ihre Armee nicht im direkten Krieg auf dem Boden teilnimmt, entschieden sie sich bei der Bekriegung des Islamischen Staat durch die Ausbildung der Rafidi Armee und durch das Entsenden von großer Unterstützung zu beteiligen, dies im Rahmen der Übernahme ihres Anteils von den Kosten im Rahmen ihrer Teilname an der internationalen Kreuzfahrer-Koalition, die von Amerika zur Bekämpfung des Islamischen Staates gebildet wurde. Ebenso lernte sie keine Lektion aus ihrem vorherigen Versuch, von den Versuchen anderer Kreuzfahrernationen in Europa, die die Muslime bekämpfen und schlimmer als sie in Gewalt und Kraft sind und stärker an Sicherheit und besser zur Verteidigung gerüstet, wie England, Frankreich, Deutschland und Amerika, die allesamt die Gewalt der Soldaten des Islamischen Staates zu verspüren bekamen. Sie kamen als Antwort auf die Anspornung ihrer Befehlshaber zur Tötung der Kuffar in ihren eigenen Ländern, so verblieb sie in ihrem Krieg gegen die Muslime und sie währte sich in Sicherheit vor dem, was ihre Schwestern erreicht hatte. Und heute wiederholen die Soldaten des Islamischen Staates im Land der starken Feindschaft das, was ihre heldenhaften Brüder in den anderen Kreuzfahrernationen getan haben und sie steigern ihren Erfolg in der Türkei, Spanien, Russland, Belgien und andere Länder der Kreuzfahrer und Murtaddin. Ebenso wie ein Löwe von den Soldaten des Islamischen Staates in der Türkei am 21. Dhul-Qada einen Polizisten des Taghuts Erdogan vor ihrem Gefängnis erstach, bevor er selbst getötet wurde. Möge Allah ihn akzeptieren. Ebenso führte am 25. Dhul-Qada eine Gruppe von den Soldaten des Islamischen Staates durch die Gunst Allahs in Spanien zwei Operationen in zwei verschiedenen Städten aus und trafen sie an ihrem schwächsten

Punkt, der Tourismusbranche, worauf der Großteil ihrer Wirtschaft aufgebaut ist. Sie töteten 16 und verwundeten mehr als 130 von den Juden und Kreuzfahrern in ihrem eigenen Territorium, um den Kreuzfahrern eine neue Politiklektion zu erteilen, die sie an die Notwendigkeit der Bereitschaft zur Bezahlung der überteuerten menschlichen und wirtschaftlichen Kosten zu erinnern, die bei ihrem Krieg gegen den Islamischen Staat angefallen sind, bevor sie die Profite berechnen, die sie sich von diesem Krieg versprechen. Am 27. Dhul-Qada verwundete ein einzelner Ritter von den Rittern des Islamischen Staates sieben Personen mit einem Messer im verbrecherischen Russland, so verdeutlichte er mit seiner mutigen Tat, dass die Operationen nicht viel benötigen, wir bitten Allah ihn zu akzeptieren. Am 3. Dhul-Hiddscha stürmte ein Soldat von den Soldaten des Islamischen Staates mit Takbir-Rufen und einem Messer bewaffnet auf eine Gruppe von belgischen Soldaten zu und stach auf sie ein bis er selbst getötet wurde. Wir bitten Allah ihn zu akzeptieren. Und weitere Operationen, die von den Soldaten des Islamischen Staates gegen die Kreuzfahrer, Juden und Murtaddin in ihren eigenen Territorien durchgeführt wurden. Sie töteten und verwundeten viele von ihnen, besonders neulich. Und die Verfolgung der Nachrichten bestätigt, dass die europäischen Kreuzfahrernationen immer noch die großen Kosten bezahlen, selbst Monate nach den gesegneten Operationen der Soldaten der Chilafa in ihren Gebieten, u.a. die Mobilisierung der Armeen, die Verstärkung der Sicherheitsvorkehrungen, Rückgang der Gewinne in Tourismus und Handel und der Zustand des Terrors, dessen größte Versinnbildlichung nicht die Ausbreitung der Streifenwagen auf den Plätzen ist, sowie die errichteten Betonsperren auf den Strassen. Wahrlich die Angriffe auf Spanien und ihre Schwestern von den Kuffar Nationen werden weitergehen – mit Allahs Erlaubnis – solange diese Nationen ihren Krieg gegen den Islamischen Staat fortführen. Sie werden nicht in der Lage sein diese Angriffe zu stoppen – mit Allahs Erlaubnis – unbeachtet davon wie sehr sie ihre Sicherheitsvorkehrungen verbessern und Reserven vergrößern. Und sie wissen das sehr gut. Und die Steigerung der Operationen, um einen Level ist bei den Soldaten des Islamischen Staates etwas erwünschtes für die kommende Zeit. So sollen sich die Kreuzfahrerregierungen bereitmachen für weitere Kriegsverluste und weitere Verluste an Geldern und Menschenleben. Und wahrlich, morgen ist für den Betrachter nah! Und alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Welten.

Rumiyah

5

D

as Lob gebührt Allah, der uns vor der Herrschaft der Tawaghit gerettet hat, uns mit der Herrschaft der Scharia segnete und für uns die Chilafa zurückbrachte. Möge Allahs Frieden und Segen auf Seinem Diener und Gesandten sein, der mit den Hufen seines Pferdes die Herrschaft der Dschahiliyya ausradierte. Ich bezeuge, dass keiner angebetet werden darf außer Allah allein, ohne Partner und ich bezeuge, dass Muhammad Sein Diener und Gesandter ist. 6

ARTIKEL

Um Fortzufahren: Allah entsandte Seinen Gesandten g mit dem Aufruf zum Tauhid Allahs in Seiner Herrschaft, Göttlichkeit, Seinen Namen und Eigenschaften, obwohl die Leute der Dschahiliyya den Tauhid der Herrschaft allgemein akzeptierten, verneinten sie ihn jedoch durch ihre Praktizierung der Arten des Schirks, die den drei Arten des Tauhids wiedersprechen, nämlich dem Tauhid der Herrschaft (Rububiyya), der Göttlichkeit (Uluhiyya) und den Namen und Eigenschaften (Asma und Sifat).

Und die meisten von ihnen glauben nicht an Allah, ohne (Ihm andere) beizugesellen Allah c informierte, dass die Kuffar antworten, wenn sie „Wem gehört die Erde und jene auf ihr?“ gefragt werden: „[Sie] gehört Allah.“ Und wenn sie gefragt werden: „Wer ist der Herr der sieben Himmel und der Herr des gewaltigen Throns?“ antworten sie: „Allah.“ Und wenn sie gefragt werden: „In wessen Hand ist die Herrschaftsgewalt über alles, Der Schutz gewährt und gegen Den kein Schutz gewährt werden kann?“ Sie werden sagen: „Allah.“ Doch trotzdem bedenken sie nicht und fürchten sich nicht vor Allah und fürchten sich nicht vor Seiner Strafe! Trotz ihrer Akzeptanz, dass Allah c der Besitzer, König, Erschaffer, Lenker, Versorger, Lebensgeber und Lebensnehmer ist, begehen sie Schirk an Allah mit anderen, während sie akzeptieren, dass alles außer Allah erschaffen ist. Abdullah Ibn Abbas  überlieferte: „Die Muschrikin pflegten zu sagen: ‚Zu Diensten! Es gibt keine Partner mit Dir!‘ Woraufhin der Gesandte Allahs g sagte: ‚Wehe euch, Qad Qad! (d.h. Es reicht! Es Reicht!)‘ So sagen sie: ‚Außer einem Partner, der für Dich ist, den Du und was er besitzt, besitzt‘ Sie sagen dies, während sie das Haus umrunden.“ (Überliefert bei Muslim) Und obwohl die Muschrikin sich zu harten Zeiten zu Allah allein richten, pflegten sie in guten Zeiten zu ihrem Schirk an Allah zurückzukehren. Allah c sagte: {Wenn sie ein Schiff besteigen, rufen sie Allah an, (wobei sie) Ihm gegenüber aufrichtig in der Religion (sind). Wenn Er sie nun ans Land errettet, gesellen sie sogleich (Ihm wieder andere) bei,} [Al-Ankabut: 65] Sie praktizierten den Schirk in der Anbetung Allahs mit anderen, so riefen sie neben ihm jene an, die nicht schaden und nicht nutzen und sie wendeten sich mit den Arten der Gottesdienst an die Tawaghit, ersuchten ihre Urteil und ersannen über Allah eine Lüge als sie sagten: {„Wir dienen ihnen nur, damit sie uns Zutritt in Allahs Nähe verschaffen“} [Az-Zumar: 3] Allah c entsandte Seine Gesandten und Propheten, um zum Iman an Allah und Seine alleinige Anbetung zu rufen, sowie zur Ablehnung aller Tawaghit. So gibt es keinen gültigen Iman für die Menschen und Dschinn, außer wenn sie die beiden Angelegenheiten verknüpfen: Iman an Allah und Kufr an die Tawaghit. Allah c sagte: {Und Wir haben ja bereits in jeder Gemeinschaft einen Gesandten erweckt: „Dient Allah und meidet den Taghut.“ Unter ihnen gibt es manche, die Allah rechtgeleitet hat, und unter ihnen gibt es manche, an denen sich das Irregehen bewahrheitet hat. So reist auf der Erde umher und schaut, wie das Ende der Leugner war.} [An-Nahl: 36]

Jeder der Seine ausschließliche Anbetung ablehnt oder die Vermeidung der Tawaghit und den Kufr an sie ablehnt, so ist er irregeführt und bezichtigt die Gesandten Allahs der Lüge und ihm gebühren die Strafen die Allah den Kuffar zufügt. Die Gesandten  verdeutlichten, dass Allah von Seinen Dienern nichts annimmt, außer mit dem reinen Islam und dem puren Tauhid. So informierten sie die Menschen, dass sie nicht entsandt wurden, außer damit Allah allein angebetet wird. Gemäß der Aussage Allahs g: {Und Wir haben vor dir keinen Gesandten gesandt, dem Wir nicht (die Weisung) eingegeben hätten: „Es gibt keinen Gott außer Mir, so dient Mir!“} [Al-Anbiya: 25] Und sie informierten sie: {Allah vergibt gewiss nicht, dass man Ihm (etwas) beigesellt. Doch was außer diesem ist, vergibt Er, wem Er will. Wer Allah (etwas) beigesellt, der hat fürwahr eine gewaltige Sünde ersonnen.} [An-Nisa: 48] Als die Kuffar dem Propheten g anboten Allah für ein Jahr anzubeten und dass er ihre Götter für ein Jahr anbetet, da sandte Allah c die Sura al-Kafirun herab, die zwischen Iman und den Gläubigen und Schirk und den Muschrikin trennt: {Sag: O ihr Kuffar, ich diene nicht dem, dem ihr dient, und ihr dient nicht Dem, Dem ich diene. Und ich werde (auch) nicht dem dienen, dem ihr gedient habt, Und ihr werdet nicht Dem dienen, Dem ich diene. Euch eure Religion und mir meine Religion.} [Al-Kafirun: 1-6] Der Tauhid Allahs in der Gesetzgebung und im Urteil Die Gesandten  verkündeten ihren Völkern das was Allah liebt und Ihn zufriedenstellt an Tauhid, Iman und guten Taten und warnten sie vor dem, was dies ungültig macht von den Arten des Kufrs, Schirks und Sünde. Und von dem, was sie äußerst deutlich machten war die Angelegenheit, dass das Urteil Allah c gehört. Ebenso wie Allah c der alleinige Schöpfer ist, so ist Er ebenso der alleinige Gesetzgeber: {Sicherlich, Sein ist die Schöpfung und der Befehl. Segensreich ist Allah, der Herr der Weltenbewohner.} [Al-Araf: 54] Und drei mekkanische Verse sind herabgekommen die besagen, {Das Urteil gehört allein Allah} [Al-Anam: 57, Yusuf: 40 und Yusuf: 67] Und obwohl der Prophet g und seine Gefährten schwach in Makka waren, befahl ihnen Allah c zu verlautbaren, dass diese gewaltige Religion von Allah kam um das Leben der Menschen in allen Details zu regeln und es nicht ihren Gelüsten zu überlassen. So ist die Gesetzgebung das alleinige Anrecht Allahs c, ebenso wie Er keinen Partner in Seiner Anbetung hat, so hat Er

Rumiyah

7

ebenfalls keinen Partner in Seinem Urteil. Allah c sagte über die Anbetung: {Wer nun auf die Begegnung mit seinem Herrn hofft, der soll rechtschaffen handeln und beim Dienst an seinem Herrn (Ihm) niemanden beigesellen.} [Al-Kahf: 110] Und Er c sagte über das Urteil: {und Er beteiligt an Seiner Urteilsgewalt niemanden.} [Al-Kahf: 26] Und hier sind zwei vielfach (mutawatir) überlieferte Lesearten (qiraa): {wa la yuschriku} mit einem Damma auf dem Kaf, wobei Allah c informiert, dass der Er niemanden seiner Schöpfung an Seinem Urteil teilhaben lässt und die Zweite ist {wa la yuschrik} die es verbietet die Schöpfung zum Teilhaber am Urteil zu machen und Allah c sagte in Sura al-Dschathiya {Hierauf haben Wir dich auf eine Richtung in der Angelegenheit (der Religion) festgelegt. So folge ihr und folge nicht den Neigungen derjenigen, die nicht Bescheid wissen.} [Al-Dschathiya: 18] Und manche Gelehrten nennen sie die Sura der Scharia, weil diese Aya in ihr erwähnt wird. Der Tauhid des Urteils und der Gesetzgebung gehört zu den drei Arten des Tauhids Erstens: Seine Zugehörigkeit zum Tauhid der Herrschaft (Rububiyyah): Allah ist derjenige, Dem die Befehlsgewalt gehört, Er ist derjenige, Der das Recht des Urteils und der Gesetzgebung besitzt. So ist dies von den Taten Allahs c und zwischen ihnen gibt es Allgemeines und Spezifisches und es ist von seiner Einzigartigkeit in der Herrschaft. Allah c sagte: {Sein ist die Schöpfung und der Befehl. Segensreich ist Allah, der Herr der Weltenbewohner.} [Al-Araf: 54]. Segensreich (Tabaraka) bedeutet, dass es bei Ihm viel Gutes und Güte gibt. So sei Er gepriesen, der mächtige Schöpfer. Er befiehlt die guten Taten und die Unterlassung der Übeltaten. Zweitens: Seine Zugehörigkeit zum Tauhid der Namen und Eigenschaften (Asaa und Sifat): Vom Propheten g wird bei an-Nasai und bei Abu Dawud in as-Sunan bzgl. Allah c überliefert: „Er ist der Richter (al-Hakam) und Ihm gehört das Urteil.“ Und die edle Aya {Soll ich denn einen anderen Schiedsrichter als Allah begehren, wo Er es doch ist, der das Buch, ausführlich dargelegt, zu euch herabgesandt hat?} [AlAnam: 114] weist auf die Zugehörigkeit des Urteils mit dem was Allah herabgesandt zu den drei Kategorien des Tauhids hin. Denn Allah c ist der Richter (al-Hakam) mit der Bedeutung des Herrschers (al-Haakim) und mit der Bedeutung des Weissen (al-Hakiim). So ist al-Hakam von Seinen Namen und das Urteil (al-Hukum) von Seinen Eigenschaften und Taten. 8

ARTIKEL

{Allah ordnet an, was Er will.} [Al-Maida: 1] Und in der Aya ist eine ablehnende Frage: {Soll ich denn einen anderen Schiedsrichter als Allah begehren}? Wer also die Gewaltigkeit Allahs, Seiner schönen Namen und Seiner hohen Eigenschaften kennt, wie kann er dann einen anderen Richter als Allah begehren? Drittens: Seine Zugehörigkeit zum Tauhid der Göttlichkeit (Uluhiyyah): Die Urteilsersuchung bei der Scharia Allahs ist eine Anbetung (Ibada) die nur an Allah allein gerichtet wird und die Urteilsersuchung bei jemand anderem als Allah ist großer Schirk. Wer das Urteil von etwas anderem als der Scharia Allahs ersucht, so hat er das Urteil vom Taghut ersucht und an den Taghut geglaubt – Allah behüte! Allah c sagte: {Siehst du nicht jene, die behaupten, an das zu glauben, was zu dir (als Offenbarung) herabgesandt worden ist, und was vor dir herabgesandt wurde, während sie sich in Entscheidungsfragen an falsche Götter wenden wollen, wo ihnen doch befohlen worden ist, es zu verleugnen’? Aber der Satan will sie weit in die Irre führen.} [An-Nisa: 60] Und wenn der Mensch nicht in den Islam eintritt, außer durch den Iman an Allah c und den Kufr an den Taghut, so besteht kein Zweifel daran, dass jene die das Urteil von demjenigen ersuchen der nicht mit der Scharia Allahs richtet daher Gläubige an den Taghut sind, aufgrund ihrer Urteilsersuchung beim Taghut. Und wer Iman an den Taghut gemacht hat, so ist er kein Muslim, wir bitten Allah c um Standfestigkeit auf Seiner Religion. Entweder die Herrschaft Allahs oder die Herrschaft der Dschahiliyya Nach der Herrschaft Allahs, des Weissen, des Wissenden gibt es nichts außer den Urteilen der unterdrückenden, dunklen Dschahiliyya. Egal wie auch immer die Menschen ihre Urteile und Gesetze betiteln, sie sind und bleiben die Urteile der Dschahiliyya, mit denen die Gelüste der Kuffar herumspielen. So kommen ihre Leute nicht zur Ruhe und erreichen weder einen religiösen noch einen weltlichen Erfolg. Doch wer weiss, dass das Urteil Allahs das beste Urteil ist? Es ist der überzeugte Gläubige: {Begehren sie etwa das Urteil der Unwissenheit? Wer kann denn besser walten als Allah für Leute, die (in ihrem Glauben) überzeugt sind?} [Al-Maida: 50] Wir bitten Allah c den Staat der Chilafa zum Sieg zu verhelfen, ihre Anführer und Soldaten zu festigen, und die Gewalt derjenigen, die Kuffar sind, zurückhalten, und Allah ist stärker an Gewalt und an Bestrafung.

Rumiyah

9

F

reizeit ist ein Segen denen viele nicht ihr Recht zugestehen, jene denen Allah den Proviant des Lebens gewährt und das Ersuchen des Rizq erspart hat, so nutzten sie dies nicht und es brachte ihnen keinen Nutzen. Vielmehr vergeudeten sie sie für Spiel und Zeitvertreib, bis sie der Tod erreichte während sie unachtsam sind gegenüber Allah. Sie genießen den Segen aus Seiner Gunst, über den sie befragt werden werden. Allah c sagte hierüber: {Hierauf werdet ihr an jenem Tag ganz gewiss nach der Wonne gefragt werden.} [At-Takathur: 8] Ja, sie werden befragt werden, weil Allah c die Schöpfung 10

ARTIKEL

nicht erschuf damit sie die flüchtigen Segnungen geniessen, sondern damit sie Ihm dienen. Und Er braucht sie und ihre Anbetung nicht. Und Er hat aus Seiner Gunst und Barmherzigkeit für die Gehorsamen von ihnen das vorbereitet was kein Auge gesehen hat, kein Ohr gehört hat und kein Verstand sich vorgestellt hat. Er belohnt sie damit mit den fortwährenden Segnungen für die Zeit diese in Seinem Gehorsam verbracht haben, und wie gut doch das Paradies ist! Was aber jene betrifft die sich vom Jenseits ab- und dem vergänglichen Diesseits und dessen flüchtigen Leben

zuwendeten, so ist ihr Zustand nach dem Tod entsprechend der Aussage Allahs g: {„Mein Herr, bringt mich zurück, auf dass ich rechtschaffen handele in dem, was ich hinterlassen habe.“} [Al-Muminun: 99-100] Begreift der Mensch also und beschäftigt sich mit dem Gehorsam Allahs so lange er am Leben ist? Der Gesandte Allahs g sagte: „O Allah, kein Leben ist da, ausser das Leben des Jenseits. So vergib den Ansar und den Auswanderern!“ [Überliefert bei al-Buchari und Muslim] Bedenke die Aussage des Gesandten g und seine Verneinung, dass das Diesseits ein wahres Leben ist, welches die Anstrengung dafür verdient hat, weil das wahre Leben das Leben im Diesseits im Paradies Allahs des Großzügigen ist. O hätte ich doch für mein (jenseitiges) Leben (etwas) vorausgeschickt! Viele Leute haben die Balance zwischen den Taten des Diesseits und des Jenseits verloren, deswegen haben sie sich nicht in der Mitte positioniert. Die Sorge vieler gilt meistens nur dem Anhäufen von Reichtum und der Verschwendung für Erlaubtes. So sieht man Reichtum und ausreichende Versorgung, doch er ist armselig bzgl. der Taten die ihm den Erfolg des Paradieses Allahs und Seine Zufriedenheit erreichen lassen. Allah gewährte ihm den Segen der Freizeit, doch er verbrachte seine Freizeit mit seinem Diesseits, obwohl er keinen Bedarf dafür hat, dies sind diejenigen wahrlich Ungerecht sind. Gemäss der Überlieferung von Ibn Abbas : „Der Prophet g sagte: ‚Zwei Segnungen bzgl. denen viele von den Menschen ungerecht sind: Gesundheit und Freizeit.‘“ [Überliefert bei al-Buchari] O Besitzer von Reichtum und Freizeit der durch sein Diesseits unachtsam ist! Wahrlich, du bist von jenen denen vorenthalten wird, weil du den Wert der vergangenen Zeit deines Alters nicht so gemessen hast wie es die Gefährten des großen Ambitionen taten, die keine Freizeit kennen um ihre Taten und ihren Dschihad zu vervollständigen. Und wahrlich, O Besitzer von Freizeit, du bist auf dem Weg zu einer bedeutenden Angelegenheit die dir entgangen ist und über die du dir nicht bewusst bist. Der Moment in dem du sagst: {„O hätte ich doch für mein (jenseitiges) Leben (etwas) vorausgeschickt!“} [Al-Fadschr: 24] Imam at-Tabari r sagte: „Allah sagt über die Sehnsucht des Sohn Adams am Tag des Gerichts und seine Bedauern über seine Herunterspielung der guten Taten im Diesseits die ihn zum ewigen, endlosen Aufenthalt im Segen führen, ‚O hätte ich doch nur für mein (jenseitiges) Leben (etwas) vorausgeschickt‘ an guten Taten für mein jetziges Leben nach dem es keinen Tod gibt, damit dies

mich vor dem Zorn Allahs rettet und zu Seiner Zufriedenheit mit mir führt.“ [Dschami al-Bayan] Ja, es gibt Menschen die von Allah gesegnet wurden, so sind sie ausreichend mit Lebensunterhalt ausgestattet, doch er ist unachtsam in seiner Sünde, achlos bzgl. der Befehle seines Herrn. Er nutzte seine Freizeit nicht um seine Religion zu erlernen und das was Allah von ihm will. Stattdessen verbrachte er seine Freizeit mit Verbotenem oder vielen erlaubten Dingen. So bereite dich vor, O du Achtloser, mit vielen Antworten auf viele Fragen, denn du bist wahrlich, bei Allah, nicht aus Spielerei erschaffen worden, und Vergeblichkeit wird dich nicht verlassen und du wirst über deine Freizeit befragt werden, wie du sie verbracht hast. Mit jedem vergangenen Tag vergeht auch ein Teil von dir Es gibt auch jenen dessen Alter vorangeschritten ist, dessen Rücken krumm geworden ist und mit ihm ist jemand der sich um die Angelegenheit seines Diesseits bzgl. Besitz und Nachkommenschaft kümmert, so hat Allah ihn durch diese Segnungen mit der Freizeit gesegnet. Doch er weiss nicht er sie verbringen soll; an denjenigen dessen Zustand so ist: Denke lange über diese Jahre nach die du verbracht hast, ohne dass für dich hierbei ein Anteil am Jenseits ist. Bedenke wie nah du dich dem Treffen mit deinem Herrn befindest. Ist es denn jetzt nicht Zeit geworden deine Söhne und Enkelkinder zur Opferbereitschaft zur die Religion Allahs und seinen Sieg anzuspornen? Ist es denn nicht Zeit deine Freizeit vollständig für Allah mit Dua für dich selbst, die schwachen Muslime und für die Mudschahidin auszufüllen? Ist es denn nicht Zeit, dass du dich Allahs widmest und dich mit allen Formen der Anbetung Ihm näherst? Wahrlich, viele Leute sind so alt geworden, doch man sieht sie leben wie die abgelenkten Jugendlichen die nicht an den Tod und die Stunde der Befragung und Abrechnung denken. Und dies – bei Allah! – ist die trügerische Hoffnung und das Verderben an sich! Wie stehst du zur Aussage Allahs g: {Und es wird die Trunkenheit des Todes mit der Wahrheit kommen: „Das ist das, wovor du auszuweichen pflegtest.“} [Qaf: 19] Imam al-Baghawi sagte: „Die Trunkenheit des Todes ist gekommen: Die Erschwernis und Härte die den Menschen bedeckt und seinen Verstand überwältigt. Mit der Wahrheit: Mit der Wirklichkeit des Todes. Und es wurde gesagt: Mit der Wahrheit über die Angelegenheit des Jenseits bis sie es dem Menschen deutlich macht und er sie mit den Augen wahrnimmt. Und es wurde gesagt: Mit dem wohin

Rumiyah

11

die Angelegenheit des Menschen zurückkehrt bzgl. der Glücklichkeit und dem Elend. Und es wird gesagt: Für denjenigen zu dem die Trunkenheit des Todes kam, das ist das, wovor du auszuweichen pflegtest: Tendierst. Al-Hasan sagte: Flüchtest. Ibn Abbas sagte: Verabscheust.“ [Maalim at-Tanzil fi Tafsir al-Quran] So nutze deine Freizeit bevor du in deinem Grab landest und nutze deinen Morgen, denn vielleicht erreichst du nicht den Abend. Al-Hasan berichtet: „O Sohn Adams, du bist nichts ausser Tage. Und jedes Mal wenn ein Tag vergeht, vergeht ein Teil von dir.“ [Az-Zuhd von Ahmad Ibn Hanbal] Nimm dir ein Beispiel an jenen Alten die ihre Gliedmassen für die Sache Allahs opferten und den Jugendlichen bzgl. dem Paradies voraneilten, nicht bzgl. dem Diesseits. Nutze die Stunden deiner Freizeit Es gibt eine Art von Rechtschaffenen die Allah c mit dem Lebensunterhalt versorgt hat, so ist sein Rizq unter dem Schatten seines Speeres, so nutzt er ihn um das Leben der Kuffar zu verderben und die Religion des Herrn der Welten zu unterstützen. Zu jenen Erfolgreichen gehört auch jener, der sich bei seinem Ribat für ein paar Stunden mit der DurchfühWAHRLICH, IM QURAN FINDEN DIE HERZEN TROST

12

ARTIKEL

rung des Wachdienstes begnügt und dann zu seiner langen Freizeit zurückkehrt. Und diese Zeiten sind ein Segen für den Mudschahid, den er vielleicht nicht begreift. Wenn er sie nutzen würde um Allah zu Gedenken, den Quran zu lesen, Dua zu machen oder die freiwilligen Gottesdienste zu verrichten oder für einen Moment seine Brüder zu erinnern, wodurch sie sich gegenseit anspornen, so wäre darin ein gewaltiger Nutzen und Standfestigkeit beim Auftreffen auf die Kuffar, sowie eine Erhöhung an Rangstufen und ein Extra an guten Taten. Wisse, O Mudschahid, dass deine Freizeit ein Segen von Allah ist, so nutze ihn aus, damit du nicht zu den Ungerechten gehörst. Mach es zu einer Reserve für dich bei Allah c, denn Allah hat wahrlich für die Mudschahidin im Paradies hundert Stufen vorbereitet. Und die Stufe des Mudschahids der Allah c gedenkt, freiwillige Gebete verrichte, Quran liest, sich beim Wachdienst, beim Ribat und beim Kampf anstrengt ist nicht wie die Stufe des Ribat-führenden Mudschahids der nur wenig Allah gedenkt und nach seinem Wachdienst zu seiner langen Freizeit zurückkehrt. Daher obliegt es den aufrichtigen, Ribat-führenden Mudschahidin sich in ihrer Freizeit anzustrengen um die höchsten Stufen zu erreichen und es obliegt ihnen zu wissen, dass der Abstand zwischen einer Stufe und der nächsten Stufe im Paradies so groß ist wie der Abstand zwischen Himmel und Erde. Und es obliegt ihnen zu wissen, dass der Segen der höchsten Wohnstätten vorzüglicher und vollständiger ist als das unter ihnen. Daher soll der Murabit nicht sparsam sein bei der Anhäufung von guten Taten, trotz der Gewaltigkeit seiner Tat über die der Prophet g sagte: „Ribat für einen Tag und eine Nacht ist besser als das Fasten eines Monats und das Stehen darin [zum Gebet]. Und wenn er stirbt läuft seine Tat die er zu tun pflegte weiter, und sein Rizq wird auf ihm ausgeführt und er ist vor al-Fattan sicher.“ [Überliefert bei Muslim] Welch großartige Vorzüglichkeit für den Murabit, der getötet wird und daraufhin läuft seine Tat weiter mit der er seine Freizeit zu verbringen pflegte! Daher obliegt dir das Lesen des Qurans, das Aufstehen zum Gebet in der Nacht und andere Gottesdienste. Und achte auf das Ersuchen von Wissen und die Bildung in der Religion, sowie das Auswendiglernen von Allahs g Buch, denn um die Freizeit die du zwischen deinen Wachdiensten hast beneiden dich viele von den Frommen.

Rumiyah

13

14

ARTIKEL

D

as Lob gebührt Allah, der es liebt, wenn Seine Diener Ihn anrufen, indem sie sagen: {Und diejenigen, die sagen: „Unser Herr, schenke uns an unseren Gattinnen und unseren Nachkommenschaften Grund zur Freude, und mache uns für die Rechtschaffenen zu einem Vorbild.“} [Al-Furqan: 74] Und möge der Frieden und Segen auf Seinem Gesandten, dem Imam der Muttaqin sein, für den Allah zwischen der Imama der Menschen, auf dass er über sie urteilt mit dem was Allah herabgesandt hat, vereinte und dass er ihr Imam ist der in der Religion befolgt wird. Danach machte Er seine gerechtleiteten Nachfolger (Chulafa) auf seinem Minhadsch und seiner Biographie. Und möge der Frieden und Segen ebenfalls auf seiner Familie, seinen Gefährten und wer ihnen im Gutem bis zum Tag der Religion folgt sein. Um fortzufahren: Imam Ahmad, al-Hakim und Ibn Hibban überlieferten in seinem Sahih vom Hadith von Abu Umama h, dass der Gesandte Allahs g sagte: „Die Handhaben des Islams werden Handhabe um Handhabe entknüpft werden. Jedes Mal, wenn eine Handhabe entknüpft wird halten sich die Menschen am der darauffolgenden fest. Die erste von ihnen die annuliert wird ist das Urteil (al-Hukum) und die letzte von ihnen ist das Gebet.“ So ist die große rechtmäßige Imama von den Handhabungen des Islams und die Entknüpfung der Angelegenheit des Urteils mit dem was Allah herabsandte ist ein Defizit das die Muslime in ihrer Religion und ihrer Dunya verfolgt. Wie viele Zweige des Islams und des Imans werden nicht praktiziert außer anhand dieser Handhabe des Islams. Und die Aufgabe des Urteils mit dem was Allah herabgesandt hat wird vom Herrscher und den Gelehrten übernommen, die ihm beistehen und ihn beratschlagen. Allah c sagte: {Gewiss, Wir haben die Tora hinabgesandt, in der Rechtleitung und Licht sind, womit die Propheten, die sich (Allah) ergeben hatten, für diejenigen, die dem Judentum angehören, walten, und so auch die Leute des Herrn und die Gelehrten, nach dem, was ihnen von der Schrift Allahs anvertraut worden war und worüber sie Zeugen waren.} [Al-Maida: 44] So verdeutlichte Allah c, dass diejenigen, die Er mit der Herrschaft verantwortlich macht die Propheten waren (und sie sind diejenigen die die Söhne Isräls zu führen pflegten). Gemäß der Aussage des Propheten g: „Die Sohne Isräls wurden von den Propheten angeführt, jedes Mal, wenn ein Prophet verstarb folgte ihm ein Prophet, und es gibt wahrlich keinen Propheten nach mir, und es wird Nachfolger (Chulafa) geben und sie werden viele sein.“ Sie sagten: „So was befiehlst du uns?“ Er sagte: „Seid treu zur Baya des Ersten, dann des Ersten. Und

gebt ihnen ihr Recht. Denn Allah wird sie befragen über das was ihre Aufmerksamkeit erregte.“ [Überliefert bei Muslim] So nehmen die Nachfolger (Chulafa) den Platz der Propheten im Urteil über die Menschen mit dem was Allah herabsandte ein und die tugendhaften Gelehrten sind ihnen dabei eine Hilfe. Die rechtgeleitete Chilafa erbt den Minhadsch des Prophetentums Zu den wichtigsten Aufgaben der Chilafa in dieser Zeit gehört die Wiederbelebung der Religion und ihre Errichtung gemäß der Methodologie des Prophetentums, so wie es unser Prophet g versprach, als er sagte: „Das Prophetentum ist in euch solange Allah will. Dann entfernt er es wann Er es entfernen will. Dann ist es Chilafa auf der Methodologie des Prophetentums, so ist es solange Allah will dass es ist. Dann wird Er es entfernen, wann Allah es entfernen will. Dann wird es ein bissiges Königtum geben, so wird es solange verbleiben, wie Allah will. Dann wird Er es entfernen, wann Er es entfernen will. Dann wird es eine erzwingende Herrschaft geben. So wird es so lange dauern, wie Allah will, dann wird Er es entfernen, wann Er es entfernen will. Dann wird es Chilafa auf der Methodologie des Prophetentums sein.“ [Überliefert bei Ahmad] Die erwünschte Chilafa ist diejenige‫ و‬die auf der Methodologie des Prophetentums ist und sie ist jene‫ و‬in der die Eigenschaft der Rechtleitung realisiert wird, mit der die erste Generation von den Gefährten des Gesandten Allahs g beschrieben wurde. Und wenn die Chilafa mit der Rechtleitung charakterisiert wurde, so geschah und geschieht dies nur – mit Allahs Erlaubnis – weil die Chulafa Allahs Buch und die Rechtleitung unseres Propheten Muhammad g in allen Angelegenheiten und Situationen befolgen. Und Rechtleitung (Ruschd) hat Bedeutungen im Buche Allahs g, von den bedeutendsten ist das worüber Allah c bzgl. Seiner Vorzüglichkeit und Seiner Rechtleitung sagte zu Seinen Dienern die Er liebt: {Aber Allah hat euch den Glauben lieb gemacht und in euren Herzen ausgeschmückt, und Er hat euch den Unglauben, den Frevel und den Ungehorsam verabscheuen lassen. Das sind diejenigen, die besonnen handeln.} [Al-Hudschurat: 7] So ist das Festhalten an den Säulen des Imans, seinen Eigenschaften und Zweigen und das Lieben davon und das Festhalten daran, sowie das Fernhalten von allem das ihm widerspricht an Kufr, Sünde und Ungehorsam, all dies ist Rechtleitung (Ruschd). Und der größte Rufer zur Rechtleitung ist das Buch unseres Herrn b, gemäß Seiner Aussage über die Aussage der Dschinn: {Sag: Mir ist

Rumiyah

15

(als Offenbarung) eingegeben worden, dass eine kleinere Schar Dschinn zuhörte. Sie sagten: „Wir haben einen wunderbaren Quran gehört, der zur Besonnenheit leitet} [Al-Dschinn: 1-2] Und Allah c informierte, dass Er Seinem Propheten und engem Freund (Chalil) Ibrahim die Rechtleitung gab. So rief er die Menschen zum Tauhid Allahs, disputierte mit ihnen und stellte ihre Irreleitung bloss. Er verblieb geduldig bei ihrem Schaden und ihren Drohungen, und sogar als sie versuchten ihn mit Feuer zu töten. So suchte er Zuflucht bei Allah, so rettete Er ihn vor dem Feuer und machte es kühl und sicher für ihn. Und er verkündete seine Lossagung von seinem Vater und seinem Volk als sie auf dem Kufr beharrten und seine Trennung von ihnen durch die Abwanderung von ihnen. {Er sagte: „Gewiss, ich gehe zu meinem Herrn; Er wird mich rechtleiten.} [As-Saffat: 99] So errichtet die rechtgeleitete Chilafa alle Rituale der Religion und belebt die Sunnas wieder und tötet die Bidas und führt Dschihad gegen die Kuffar und Rebellischen. Sie folgt nicht den Gelüsten der Menschen, sondern sie befolgt die Befehle Allahs und befolgt das was Er liebt und vermeidet das was Er verabscheut. Allah c sagte: {So sollen sie nun auf Mich hören und an Mich glauben, auf dass sie besonnen handeln mögen.} [Al-Baqara: 186] Die große Imama eilt zur Manifestierung des Islams Zusätzlich zur Etablierung des Religion Allahs, und zur Leitung des Diesseits mit der Religion, dem Schutz der Religion und der Verteidigung von Darul-Islam, und der Verteidigung der Muslime, ihrer Ehre und ihrem Besitz ist es von den wichtigsten Aufgaben des Chalifas der Muslime ebenfalls, dass er anstrebt die Autorität der Religion auf der ganzen Welt auszubreiten. Denn Allah c will – ein Scharia Wille - , dass die Muslime daran arbeiten die Religion des Islams über alle anderen Religionen dominiert und über sie siegreich ist, bis das Wort Allahs das Höchste ist und das Wort der Kuffar das niedrigste ist. Und ebenso will Er g – ein Daseins Wille – dass Seine Religion alle anderen Religion deutlich übertrumpft. Er g sagte: {Er ist es, Der Seinen Gesandten mit der Rechtleitung und der Religion der Wahrheit gesandt hat, um ihr die Oberhand über alle Religion zu geben‘, auch wenn es den Muschrikin zuwider ist.} [At-Tauba: 33] Und die Manifestierung der Religion des Islams durch Allah beinhaltet seine Manifestierung über allen Religionen mit den Beweisen, so hat Allah es deutlich gemacht, dass er die wahre Religion ist, und dass alles andere unwahr, falsch und hinfällig

ist. Ebenso wie seine Manifestierung ebenfalls die Bedeutung seines Sieges über die Anhänger der anderen Religionen beinhaltet, bis ihre Herrschaft weicht und ihre Mauer zusammenbricht. So hat Allah durch die Religion des Islam und seine ersten Mudschahidin Anhänger die größten zwei Staaten entfernt die zur Zeit des Prophetentums vorhanden waren, nämlich der Staat der Perser und der Staat der Römer, zusätzlich zu den Königreichen der verschiedenen anderen Kuffar. Und das Beabsichtige ist, dass die Religion Allahs sich manifestierte und über die Kuffar siegreich war als die Muslime einen Staat etablierten, dessen Fundamente gelegt wurden und dessen Säulen verankert wurden durch den Gesandten Allahs g, dann durch seine rechtgeleiteten Nachfolger (Chulafa) nach ih. Und ebenso übernimmt heutzutage der Chalifa der Muslime und seine Soldaten mit Allahs g Hilfe diese Aufgabe wahr. Und es ist unvorstellbar, dass Sieg oder Ehre für die Muslime kommen kann ohne den Staat des Islams zu errichten die die rechtgeleitete Chilafa wiederbelebt. Die Erde gehört Allah und Er vererbt sie Seinen tugendhaften Dienern Zu den Aufgaben desjenigen der die Befehlsgewalt über die Muslime erhält (er ist der Chalifa, möge Allah ihn ehren) gehört die Ausbreitung des Herrschaftsgebiets des Islamischen Staates auf der gesamten Welt und ein Kafir hat darin kein Recht. Allah c sagte: {Und Wir haben bereits im Buch der Weisheit nach der Ermahnung geschrieben, dass Meine rechtschaffenen Diener das Land erben werden.} [Al-Anbiya: 105] Die Tafsir-Gelehrten, unter ihnen Ibn Abbas  deuteten „das Land“ als das Paradies. Und Ibn Abbas sagte ebenfalls: „Er – subhanah – informierte ebenfalls in der Tora und az-Zabur und seinem vorherigen Wissen, bevor die Himmel und die Erde waren, dass Er das Land der Umma von Muhammad g vererben wird, und sie das Paradies betreten lassen wird und sie sind die Tugendhaften.“ So sind dies zwei korrekte Ansichten, die sich nicht wiedersprechen. Und diese Vererbung des Landes findet nicht statt außer durch Dschihad für die Sache Allahs, der der höchste Punkt des Islams ist. Denn die Kuffar verlassen ihren Kufr und ihre Abhaltung der Menschen vom Islam nicht, außer durch den Kampf den die Verbündeten Allahs gegen die Verbündeten des Schaytans durchführen. Allah c sagte: {Und kämpft gegen sie, bis es keine Fitna mehr gibt und (bis) die Religion gänzlich Allahs ist.} [Al-Anfal: 39] Und Er g sagte: {Was ist mit euch, dass ihr nicht auf Allahs Weg, und

SOWIE DIE RÖMISCHEN UND PERSISCHEN STAATEN ZUVOR, WIRD AUCH AMERIKA VON DEN MUSLIMEN MIT ALLAHS ERLAUBNIS BEZWUNGEN WERDEN

(zwar) für die Unterdrückten unter den Männern, Frauen und Kindern kämpft, die sagen: „Unser Herr, bringe uns aus dieser Stadt heraus, deren Bewohner ungerecht sind, und schaffe uns von Dir aus einen Schutzherrn, und schaffe uns von Dir aus einen Helfer.“ Diejenigen, die glauben, kämpfen auf Allahs Weg, und diejenigen, die Kuffar sind, kämpfen auf dem Weg des Taghuts. So kämpft gegen die Gefolgsleute des Satans! Gewiss, die List des Satans ist schwach.} [An-Nisa: 75-76] Wenn der Islamische Staat und seine Soldaten nicht die Verpflichtung des Kampfes für die Sache Allahs ausführen, und zur Rettung der Schwachen von den Gläubigen vor den Krallen des Kufrs und seiner Leute, so wer wird es dann tun? Wahrlich, es sind riessige Angelegenheiten die von der Führung und den Soldaten der Chilafah geschultert werden und wir haben Gewissheit über die Gewährung des Siegs von Allahs für die Chilafah in Bälde, denn Allah b schwor, dass Er denjenigen siegreich machen wird der Seine Religion unterstützt. {Und Allah wird ganz gewiss denjenigen helfen, die Ihm helfen. Allah ist wahrlich Stark und Allmächtig.} [Al-Haddsch: 40] Allah hat Sein Versprechen zum Sieg mit einem Schwur betont, der auf dar Lam-Buchstabe des Schwurs hindeutet und Er betonte es mit dem verstärkten „Inna“ und mit dem Lam-Buchstaben der Betonung das zwei schönen Namen Allahs vorgesetzt ist {Stark und Allmächtig}. So ist keine Kraft Seiner Kraft ebenbürtig, denn Er ist der Schöpfer der Schöpfung und Er ist derjenige der ihnen das gab was Er wollte von den Mitteln der Kraft. Und Er ist der starke und Seine Schöpfung sind die Schwachen und Er ist der Reiche, und Seine Schöpfung sind die Armen die von Ihm abhängig sind. Und Er ist der

mächtige, der nicht überwältigt wird, der die Ehre für die Muslime von Seinen Dienern macht. Und der ihren Sieg und ihre Ausreichung (Kifaya) versprach. Allah c sagte: {Wird Allah nicht Seinem Diener genügen?} [Az-Zumar: 36] und laut der Leseart von Hamza, al-Kisai, Chalaf und Abu Dschafar {Wird Allah nicht Seinen Dienern genügen?}. Beweise für die Verpflichtung der Etablierung der großen Imama Erstens: Beweise vom edlen Quran: Die Aussage Allahs g {O die ihr glaubt, gehorcht Allah und gehorcht dem Gesandten und den Befehlshabern unter euch!} [An-Nisa: 59] At-Tabari überlieferte von Abu Hurayra h, dass er sagte: „{Befehlshaber} sind die Anführer (Umara)“ Dann sagte at-Tabari: „Die Meinung die am ehesten korrekt ist, ist die Aussage von demjenigen der sagte: ‚Sie sind die Anführer (Umara) und Herrscher (Wulah) in dem was Gehorsamkeit zu Allah ist und im Interesse der Muslime liegt.‘“ Ibn Kathir sagte: „Das Offensichtliche (Zahir) – und Allah weiss es am Besten – ist, dass die Aya allgemein (amm) über alle Befehlshaber von den Anführern (Umara) und Gelehrten (Ulama) ist.“ Und die Methode zur Beweisführung mit dieser Aya ist, dass Allah c den Muslimen den Gehorsam der Befehlshaber zur Pflicht machte und dazu gehören die Imame. Und der Befehl zum Gehorsam ist ein Beweis auf die Verpflichtung der Einsetzung eines Befehlshabers, denn Allah c befiehlt nicht zum Gehorsam zu jemanden der nicht exisitert und Er macht nicht den Ge-

horsam zu jemanden zur Pflicht dessen Existenz an sich nicht verpflichtend wäre, daher beinhaltet der Befehl zu seinem Gehorsam einen Befehl zu seiner Existenz. So weisst dies darauf hin, dass die Ernennung eines Imams für die Muslime eine Pflicht für sie ist. Und es gibt weitere Beweise, u.a. die Aussage Allahs g die an den Gesandten g gerichtet ist: {So richte zwischen ihnen nach dem, was Allah (als Offenbarung) herabgesandt hat, und folge nicht ihren Neigungen entgegen dem, was dir von der Wahrheit zugekommen ist.} [Al-Maida: 48] Und Seine g Aussage in der darauffolgenden Aya: {Und so richte zwischen ihnen nach dem, was Allah (als Offenbarung) herabgesandt hat, und folge nicht ihren Neigungen, sondern sieh dich vor ihnen vor, dass sie dich nicht der Versuchung aussetzen (abzuweichen) von einem Teil dessen, was Allah zu dir (als Offenbarung) herabgesandt hat!} [Al-Maida: 49] So ist dieser Befehl von Allah c für Seinen Gesandten g, dass er zwischen den Muslimen mit dem richten muss das von Allah herabgesandt wurde, d.h. Seine Scharia. Und das Ansprechen des Gesandten g ist eine Ansprache an seine Umma solange es keinen Beweis zur Begrenzung (Tachsis) gibt, wie es der Fall hier ist. So ist es eine Ansprache für die Muslime allesamt zur Etablierung des Urteil mit dem was Allah herabgesandt hat bis zum Tage des Gerichts. Und die Etablierung des Urteils (Hukm) und der Herrschaft (Sultan) kann nicht geschehen, außer durch die Etablierung der Imama. Denn dies ist von ihren Taten und es ist nicht möglich es vollständig auszuführen, außer durch sie. Daher sind alle Ayas

NUR DIE WAHREN GLÄUBIGEN KOMMEN, UM DEM IMAM DIE BAYA ZU LEISTEN

die zum Urteilen mit dem was Allah herabgesandt hat ein Hinweis auf die Pflicht zur Ernennung eines Imams der sich darum kümmert. Und ebenfalls von den Beweisen ist die Aussage Allahs g: {Wir haben ja Unsere Gesandten mit den klaren Beweisen gesandt und mit ihnen die Schrift und die Waage herabkommen lassen, damit die Menschen für die Gerechtigkeit eintreten. Und Wir haben das Eisen herabkommen lassen. In ihm ist starke Gewalt und Nutzen für die Menschen -, damit Allah kennt, wer Ihm und Seinen Gesandten im Verborgenen hilft. Gewiss, Allah ist Stark und Allmächtig.} [Al-Hadid: 25] So ist die Aufgabe der Gesandten, möge Allahs Frieden und Segen auf ihnen sein, die Etablierung der Gerechtigkeit zwischen den Menschen gemäß dem was im Buch herabgesandt wurde und dass sie dies mit der Kraft durchsetzen und dies kann für die Anhänger der Gesandten nicht erreicht werden, außer durch die Ernennung eines Imams der zwischen ihnen die Gerechtigkeit etabliert und ihre Armeen organisiert die die Religion Allahs unterstützen. Imam Ibn Taymiyya r sagte: „Deswegen befahl der Prophet g seiner Umma die Ernennung von Befehlshabern im Gehorsam zu Allah c an.“ [Madschmu al-Fatawa] Und von den Beweisen des Qurans sind ebenfalls die Ayas der Hadd-Strafen, Wiedervergeltung (Qisas), das Sammeln der Zaka und ähnliches von den Ahkam die im Ursprung von den Taten des Imams sind und dann von denen die den Imam stellvertreten. So sind alle Ayas die mit der Gesetzgebung (Taschri) der Urteile (Ahkam)

herabkamen die mit der Imama und ihren Angelegenheiten zu tun ein Beweis dafür, dass die Etablierung der rechtmäßigen Imama und die Errichtung des Islamischen Staates von den Grundlagen und Notwendigkeiten der islamischen Scharia gehört. Zweitens: Die Beweise von der Sunna Viele Überlieferungen kamen vom Propheten g die auf die Verpflichtung der Ernennung des Imams hinweisen, dazu gehört: Die Überlieferung von Abdullah Ibn Umar  vom Gesandten Allahs g, dass er sagte: „Wer eine Hand vom Gehorsam entfernt wird Allah am Tag von Qiyama treffen und es gibt keine Entschuldigung für ihn. Und wer stirbt und in seinem Nacken befindet sich keine Baya, der stirbt den Tod der Dschahiliyya.“ [Sahih Muslim] D.h. der Gehorsam des Imams und die Baya an ihn. Und dies ist ein deutlicher Hinweis auf die Pflicht der Ernennung des Imams und des Hörens und Gehorchens zu ihm. Denn wenn die Baya ein Pflicht im Nacken des Muslims ist und die Baya nur an den Imam sein kann, so ist die Ernennung des Imams verpflichtend und ebenso das Verbleiben in seinem Gehorsam und das Unterlassen der Rebellion gegen ihn und sowie die Unterlassung der Entfernung der Hand von seinem Gehorsam. Dazu gehört auch der bekannte Hadith von al-Irbad Ibn Sariyah vom Propheten g, dass er sagte: „Wahrlich, wer von euch lebt, so wird er viel Uneinigkeit sehen. So obliebt euch meine Sunna und die Sunna der rechtgeleiteten (raschidin, mahdiyyin) Chulafa. Haltet euch an ihr fest und beisst an ihr mit euren Weisheitszähnen. Und wehe euch vor den neuerfundenen Angelegenheiten, denn jede Bida ist Irreleitung.“ [Überliefert bei Abu Dawud und at-Tirmidhi] Und es wurde unzählige Male von den Sahaba, möge Allah mit ihnen zufrieden sein, berichtet, dass sie Abu Bakr h zur Chilafa die Baya gaben, nachdem der Prophet g verstorben war. Danach bestimmte Abu Bakr Umar  als Chalifa, danach machte Umar die Angelegenheit der Chilafa in sechs Personen die von den besten Sahaba waren, so erwählten sie von ihnen Uthman, möge Allah mit allen von ihnen zufrieden sein. Dann, nach seiner Schahada gaben sie ihre Baya an Ali h zur Chilafa. So ist dies ihre Sunna bzgl. der Chilafa und die Unterlassung der Nachlässigkeit bei ihrer Etablierung, so ist es verpflichtend ihnen darin zu folgen so wie es der Prophet g befohlen hat. Ebenso sind die Überlieferungen die auf die Verpflichtung des Gehorsams zu den Regenten hinweise solange darin keine Sünde ist und die Überlieferung der Baya, der Befehl zur Loyalität zu ihr zum Ersten, dann zum Ersten, und das Verbot der Rebellion gegen

die Imame der Muslime und die Betonung des Schlagens auf den Nacken von demjenigen der dem Imam sein Recht streitig macht, all diese Überlieferungen machen das Vorhandensein des muslimischen Imams zur Pflicht, so deutet dies auf die Pflicht seiner Ernennung hin und sogar, dass es kein Gedeihen für das Leben der Muslime gibt, außer durch einen rechtmässigen Imam für ihn. Die praktische Sunna des Propheten g bei der Etablierung der großen Imama Seit Allah Seinen Propheten g entsandte und jene an ihn glaubten in denen Allah Gutes sah, pflegten die edlen Gefährten seinem Befehl zu gehorchen und sie gehorchten ihm nicht nur bzgl. den Anbetungen, sondern er war für sie ihre Referenz zur Organisierung der Angelegenheiten ihres Rufes und ihrem Umgang mit den Kuffar. Und alles was an Angelegenheiten geschah, wie die Hidschra nach Habascha, dann nach Madina, und dass Makka kein Gebiet der Macht war, so war die Bedeutung davon nicht, dass die Muslime ohne Führung leben die die Angelegenheiten ihres Lebens so gut wie möglich regelt. So war der Prophet g für die Muslime ein Imam, Lehrer und besorgter Vater. Und als Allah c Seinem Propheten g jene von den Leuten von Madina gewährte, die seine Religion unterstützen ebenso wie sie ihre Familien und Söhne verteidigen, und ihm die Baya zum Hören und Gehorsam bei Wohlgefallen und bei Abscheu gaben, denn die Ansar hatten Macht und Gewalt in ihrem Gebiet, zu diesem Zeitpunkt wanderte der Prophet g zu ihnen aus und die Herrschaft des Propheten g für die Muslime und ihr Gebiet begann auf seinem Schienbein. Die Konstruktion des Darul-Islam wurde vervollständigt durch den Prophetenimam g und die frommen Gefährten. Zusätzlich zu den Beweisen des Qurans und der Sunnah, so gibt es den Idschma der Sahaba – möge Allah mit ihnen zufrieden sein – bzgl. der Ernennung des Imams und ihre Vorsichtigkeit hierfür und ihre Bevorzugung davon vor der Pflicht des Begrabens des Propheten g nach seinem Tod. Und sie verblieben auf diesem Idschma, durch ihre Ernennung des Imams nach dem Imam, dies ist ebenfalls ein Beweis für diese individuelle Pflicht für die Muslime. Und die Scharia-Verpflichtung der Imama von den Angelegenheiten über die sich die Gelehrten der Ahl as-Sunnah über die Zeit hinweg am Meisten einig waren und niemand widersprach ihnen darin außer die Leute der Bida und Irreleitung, deren Widerspruch keine Rolle spielt und alles Lob gebührt Allah.

20

ARTIKEL

O

Mudschahidin: Die Munafiqin und jene die vom Weg Allahs abhalten werden zu euch sagen: „Denkt ihr dass etwas von dem das ihr erreichen wollten zur Realität werden wird? Denkt ihr, dass das die islamische Chilafa oder sogar der Islamische Staat etabliert werden wird? Es ist unmöglich, dass dies geschieht und es ist eine Angelegenheit die näher zur Einbildung als zur Wirklichkeit ist.“ Wenn sie dies sagen erinnere dich an die Aussage Allahs g: {Als die Heuchler und diejenigen, in deren Herzen Krankheit ist, sagten: „Getäuscht hat diese da ihre Religion!“ Wer sich aber auf Allah verläßt, - so ist Allah Allmächtig und Allwissend.} [Al-Anfal: 49] Und ihre Antwort an sie: „Wahrlich, Allah wird Rom für die Muslime öffnen, gemäß des Versprechens des Gesandten Allahs g in der authentischen Überlieferung, ebenso wie Qustantiniyyah zuvor erobert wurde.“ Sagt zu ihnen: „Wahrlich, wir erhoffen uns von Allah eine Unterstützung die weitreichender ist als dies… Wahrlich, wir erwarten, dass Allah uns das Weisse Haus, den Kremlin und London erobern lässt... Und mit uns ist das Versprechen Allahs: {Allah hat denjenigen von euch, die glauben und rechtschaffene Werke tun, versprochen, dass Er sie ganz gewiss als Statthalter auf der Erde einsetzen wird, so wie Er diejenigen, die vor ihnen waren, als Statthalter einsetzte} [An-Nur: 55] Bzgl. wann dies sein wird, so ist dies nicht unsere Angelegenheit, denn Allah hat uns nicht hierfür verantwortlich gemacht. Stattdessen machte Er uns nur verantwortlich für die Arbeit für die Religion, für die Verteidigung der Scharia und dies entsprechend der eigenen Fähigkeit zu tun und sich bestmöglich hierfür anzustrengen. Was aber die Ergebnisse betrifft, sie sind die Angelegenheit Allahs b.“ Dir obliegt das Streuen des Samens, nicht das Einsammeln der Ernte. Und Allah ist für die Wollenden der Beste Helfer! Als Imam Ahmad r durch die Fitna der Erschaffenheit des Qurans heimgesucht wurde und als diese Fitna mit der Gewalt des Herrschers erschien, kam der Kopf der Bida, Ahmad Ibn Abi Dawud, zu Imam Ahmad und sagte schadenfroh: „Siehst du wie die Falschheit über die Wahrheit gewonnen hat, O Ahmad?“ Da antwortete Imam Ahmad r: „Wahrlich, die Falschheit hat nicht über die Wahrheit gewonnen, denn der Sieg der Falschheit über die Wahrheit ist, wenn die Herzen der Leute von der Wahrheit zur

Falschheit abwandern. Aber unsere Herzen sind nach der Krise für die Wahrheit.“ Sagt zu jenen das was Yaqub k sagte: „{„Wahrlich, ich nehme Yusufs Geruch war. Wenn ihr mich nur nicht bezichtigen würdet, Unsinn zu reden!“} [Yusuf: 94]“ Trotz dieser Heimsuchungen und Beschwernissen nehmen wir den Wind der Rettung, des Sieges und der Festigung wahr… Wenn ihr mich nur nicht bezichtigen würdet, Unsinn zu reden! Und viele Leute sagen zu euch: „Wahrlich, du befindest dich in deinem alten Schatten.“ Die Munafiqin sagten zu den Sahaba nach der Schlacht von Uhud: „Kehrt zur Religion eurer Väter um.“ Und diese Wörter die die Munafiqin zu den Leuten des Iman in jedem Zeitalter sagen wenn die Mudschahidin auf dem Wege Allahs von einer Prüfung getroffen oder getötet, verwundet, eingesperrt und gefoltert werden. Wenn sie dies zu euch sagen, so antwortet ihnen: „{Gewiss, Allah verteidigt diejenigen, die glauben.} [Al-Haddsch: 38]“ und „{Und Allah wird ganz gewiss denjenigen helfen, die Ihm helfen.} [Al-Haddsch: 40]“ Und die Munafiqin werden zu euch über die Gefährten von ar-Radschi die von den Muschrikin verraten wurden sagen: „Wie übel diese Geprüften sind die so gestorben sind. Sie sind weder mit ihren Leuten geblieben, noch erfüllten sie die Botschaft ihres Gefährten.“ Und diese Worte werden jedes Mal zu euch gesagt werden wenn einer der Brüder getötet wird... Weder sassen sie und verblieben in Sicherheit, noch waren sie in der Lage die Übel und Zerstörungen zu entfernen. Wenn ihr dies hört, sagt ihnen die Worte der wahrhaftigen Chadidscha: „Frohe Botschaft! Denn, bei Allah, Allah wird dich niemals erniedrigen!“ So sagen wir zu jedem Mudschahid auf dem Wege Allahs: „Nein! Allah wird euch niemals erniedrigen, denn ihr wahrt die Verwandschaftsbande, verteidigt die Scharia und führte Dschihad für die Sache Allahs gegen die Kuffar von den Juden, Kreuzfahrern und Murtaddin.“ Der Historiker Muhammad al-Bassam sagte in seinem Buch ad-Durar wal-Mafachir fi Achbar al-Arab al-Awach über die Gelehrten der Nadschdi Dawa in ihrem Kampf gegen den König von Misr (Ägypten): „Und nein, bei Allah, der Herrscher von Misr (Ägypten) besiegte sie nicht aufgrund ihrer Schwäche oder aufgrund von Feigheit, aber aufgrund des Verrats der Wüstenaraber oder aufgrund der Zufriedenheit der Bewohner der Länder.“ O Mudschahidin: Ihr habt eure Seelen an Allah b verkauft und vor euch liegt nichts, ausser eine Auswahl, und zwar die Aushändigung der Ware an

Rumiyah

21

den Käufer: {Allah hat von den Gläubigen ihre eigene Person und ihren Besitz dafür erkauft, dass ihnen der (Paradies)garten gehört: Sie kämpfen auf Allahs Weg, und so töten sie und werden getötet. (Das ist) ein für Ihn bindendes Versprechen in Wahrheit in der Tora, dem Evangelium und dem Quran. Und wer ist treuer in (der Einhaltung) seiner Abmachung als Allah? So freut euch über das Kaufgeschäft, das ihr abgeschlossen habt, denn das ist der großartige Erfolg!} [At-Tauba: 111] Und wenn der Käufer die Ware erhalten hat kann er damit verfahren wie er will. Wenn Er will setzt Er ihn in eine Festung oder in ein Gefängnis oder kleidet ihn mit der besten Kleidung oder lässt ihn nackt sein, so dass nur seine Scham bedeckt ist, oder Er macht ihn reich oder Er macht ihn mittellos und arm oder lässt ihn am Galgen hängen oder Er gewährt dem Feind die Überhand über ihn, so dass dieser ihn tötet und ihn verstümmelt. Sayyid r sagte während er die Geschehnisse der Gefährten des Grabens (Ashab al-Uchdud) kommentiert: „Es gibt keinen Zweifel an diesem Beispiel, von dem die Gläubigen nicht entkommen und die Kuffar werden davon nicht erfasst. Dies, damit die Gläubigen, die Gefährten der Dawa Allahs, wahrnehmen, dass sie vielleicht zu einem Ende wie dieses Ende auf dem Wege Allahs gerufen werden und dass nichts für sie in dieser Angelegenheit ist, und die Angelegenheit und die Angelegenheit der Aqidah bleibt Allah überlassen. Es obliegt ihnen ihre Pflicht zu tun, dann gehen sie. Und ihre Pflicht ist es sich für Allah zu entscheiden und die Aqidah anstatt des Lebens zu verfolgen, sowie die Heimsungen mit dem Iman zu meistern und an Allah in Tat und Absicht zu glauben. Dann wird Allah durch sie und ihre Feinde wirken, so wie Er es mit Seiner Dawa und Seiner Religion tut wie Er will, und lässt sie ein Ende von den Enden erfahren die in der Geschichte des Imans verzeichnet sind oder etwas anderes von dem das Allah weiss und sieht.“ Und sie sind wahrlich Arbeiter für Allah… Wird es etwa als gut angesehen, wenn jemand der ein Schaf verkauft hat über den Käufer zürnt der es schlachtet oder sein Herz sich dabei wandelt? Habt ihr nicht gehört was mit dem Löwen Allahs und dem Löwen Seines Gesandten Hamza geschah? Er wurde ausgeweidet, seine Leber wurde entnommen und er wurde verstümmelt. Und das was dem Besten der Schöpfung g am Tag von Uhud zugestossen war! Bedenkt die Propheten und Gesandten: Ibrahim k 22

ARTIKEL

wurde ins Feuer geworfen, Zakariyya wurde mit der Säge gesägt, Yahya wurde geschlachtet, Ayyub wurde jahrelang heimgesucht, Yunus war im Bauch des Wals gefangen und Yusuf wurde zu einem günstigen Preis verkauft und verweilte einige Jahre in Gefangenschaft. All dies geschah während sie mit ihrem Herrn zufrieden sind. Einige der Salaf pflegten zu sagen: „Es ist mir lieber, dass mein Körper mit Scheren zerschnitten wird, als dass ich über etwas das von Allah entschieden wurde sage: ‘Wenn es doch nur nicht geschehen wäre!’“ Deswegen, O meine Brüder, seid von denen deren Planungen sie nicht von den Planungen ihres Herrn entfernt und deren Entscheidungen nicht den Entscheidungen Allahs g widersprechen, denn jene betraten nie die Planungen Allahs in Seiner Herrschaft: „Wenn dies geschehen wäre, dann wäre jenes passiert.“ „Vielleicht, ...“ „Hätte...“ „Wenn doch nur...“ Denn die Entscheidung Allahs für Seinen gläubigen Diener ist die größte Entscheidung und besser, egal wie hart und schwer sie aussehen mag, und eegal wie viel Besitz, Rang, Macht, Familie oder sogar die ganze Welt verloren wird. Und bedenkt die Geschichte der Schlacht von Badr und bedenkt sie wohl: Manche der Gefährten j zu jener Zeit wünschten sich den Sieg über die Karawane, doch Allah c entschied für sie die Mobilisierung zum Kampf und der Unterschied zwischen den beiden Angelegenheiten ist bedeutend. Was befindet sich in der Karawane? Nichts als Nahrung, die verzehrt und dann ausgeschieden wird, und Kleidung die getragen und dann weggeworfen wird – eine flüchtige Welt. Was die Mobilisierung zum Kampf betrifft, mit ihr kommt die Trennung mit der Allah zwischen der Wahrheit und der Falschheit unterscheidet. Mit ihr kommt die Niederlage des Schirks und sein Untergang, sowie die Erhöhung des Tauhids und seine Manifestierung, und damit die Anführer der Muschrikin, die wie ein Fels vor dem Islam blieben. Und es ist ausreichend, dass Allah zu den Leuten von Badr sagte: „Macht was ihr wollt, denn Ich habe euch vergeben!“ O Mudschahidin: Zur Zeit der Prüfung nimmt die Zahl der sich zurückziehenden Geschlagenen zu, also seid nicht traurig darüber, denn Muslim überlieferte in seinem Sahih von Anas h, dass Quraysch Frieden mit dem Gesandten Allahs g schloss und zur Auflage machte, dass „jeder von euch [der zu uns] kommt, wir werden ihn nicht zu euch zurückbringen. Und wer auch immer von uns zu euch kommt wird von euch zu uns zurückgebracht.“ So sagten die Ge-

fährten: „Schreiben wir dies?“ Er sagte: „Ja.“ Wahrlich, wer auch immer von uns zu ihnen geht, „so hat Allahs ihn von uns entfernt“ und wer auch immer von ihnen zu uns kommt, so wird Allah ihm Erleichterung geben und einen Ausweg öffnen. So seid nicht traurig über jene, die Allah von uns entfernt Wie vorzüglich die Aussage Ibn al-Qayyims r ist, der da sagte: „Dir obliegt das Beschreiten des Wegs der Wahrheit und wundere dich nicht über die Wenigkeit der Reisenden. Und jedes Mal wenn du dich komisch über deine Einsamkeit fühlt blicke auf deinen vorhergehenden Gefährten und stelle sicher, dass du zu ihm stößt. Und ignoriere die anderen, denn sie werden dir nichts nützen, und wenn sie dich zu ihrem Weg rufen schaue sie nicht an, denn wenn du dich ihnen zuwenden würdest, so würden sie dich nehmen und dich blockieren.“ So hütet euch davor, dass eure Herzen den Zweifeln lauschen die von den Wegelagerern und Miesmachern gestreut werden um euch vom Weg des Dschihads abzuhalten. Denn die Angelegenheit ist nur eine Befähigung von Allah c, denn Allah hat jenen wahrlich nicht vergeben, so wendete Er sich von ihnen ab, trotz dem was sie in ihren Brüsten und Köpfen an vielzähligen Büchern und Texten mit sich tragen. Daher ist die Angelegenheit nicht über die Vielzahl des Wissens, sondern über die Furcht vor Allah, die zum Unterscheidungsnorm (Furqan) des Imans führt: {O die ihr glaubt, wenn ihr Allah fürchtet, bestimmt Er euch eine Unterscheidung(snorm), tilgt euch eure bösen Taten und vergibt euch. Und Allah besitzt große Huld.} [Al-Anfal: 29] Möge Allah Schaych al-Islam barmherzig sein, der da sagte: „Und die Ummah hat alles genommen was da ist an Wissenschaften, wessen Herz auch immer Allah erleuchtete, so leitete Er ihn mit dem was er davon erreicht hat, und wen auch immer Er blind macht, so steigerte ihn die Vielzahl der Bücher und Texte nicht, ausser in Verwirrung und Irreleitung.“ O Allah, gewähre den Muwahhidin die Festigung auf der Erde! O Allah, gewähre den Mudschahidin die Festigung auf der Erde! O Allah, mobilisiere ihre Armeen, entsende ihre Einheiten und mache ihre Absichten rein!

O Allah, beschütze sie mit Deinem Schutz! O Allah, beschütze sie mit Deinem Schutz! O Allah, beschütze sie mit Deinem Schutz! O Allah, beschütze sie mit Deinem Auge das nicht schläft, während die Schöpfung schläft! O Allah, mach alles Gute für sie einfach! O Allah, diejenigen die für sie Gutes wollen, mach ihm alles Gute möglich und wer auch immer ihnen Übel will, nimm ihn schnell und stark! O Allah, beschütze sie und beschütze ihre Ehre! O Allah, beschütze sie und beschütze ihre Ehre! O Allah, beschütze sie und beschütze ihre Ehre! O Allah, sie sind wahrlich mittellos, so gib ihnen Ehre durch deine Herrlichkeit, O Herr der Welten! O Allah, sie sind arm, so mache sie reich aus Deiner Freigiebigkeit, O Herr der Welten! O Allah, belebe die Umma Muhammads wieder! O Allah, belebe die Umma Muhammads wieder! O Allah, belebe die Umma Muhammads wieder! O Allah, gewähre der Umma Muhammads den Sieg! O Herr der Welten! O Herr, O Herr! O unser Herr, unterstütze uns gegen das unterdrückerische Volk! O unser Herr, unterstütze uns gegen die Kuffar! O Allah, nimm von unserem Blut bis Du zufrieden bist! O Allah, nimm von unserem Blut bis Du zufrieden bist! O Allah, nimm von unserem Blut bis Du zufrieden bist! O Allah, gewähre uns die Bäuche der Raubtiere und die Erträge der Vögel! O Allah, gewähre uns die Bäuche der Raubtiere und die Erträge der Vögel! O Allah, gewähre uns die Bäuche der Raubtiere und die Erträge der Vögel! Und alles Lob gebührt Allah, dem Hernn der Welten.

Rumiyah

23

A

lles Lob und Dank gebührt Allah, wir preisen Ihn, bitten Ihn um Seine Hilfe und bitten um Seine Vergebung. Wir nehmen bei Allah Zuflucht vor dem Übel in uns selbst und dem Übel unserer Taten. Wen Allah rechtleitet, der kann nicht irregeleitet werden, und wen Allah in die Irre gehen lässt, der kann nicht rechtgeleitet werden. Ich bezeuge, dass niemand das Recht hat, angebetet zu werden außer Allah und ich bezeuge, dass Muhammad Sein Diener und Gesandter ist. {O die ihr glaubt, fürchtet Allah in gebührender Furcht und sterbt ja nicht anders denn als (Allah) Ergebene} [Sura Al Imran: 102] {O ihr Menschen, fürchtet 24

ARTIKEL

euren Herren, Der euch aus einem einzigen Wesen schuf und aus ihm schuf Er seine Gattin und ließ aus beiden viele Männer und Frauen sich ausbreiten. Und fürchtet Allah, in Dessen (Namen) ihr einander bittet, und die Verwandtschaftsbande. Gewiss, Allah ist Wachter über euch.} [Sura an-Nisa: 1] {O die ihr glaubt, fürchtet Allah und sagt treffende Worte, so lasst Er eure Werke als gut gelten und vergibt euch eure Sünden. Und wer Allah und Seinem Gesandten gehorcht, der erzielt ja einen großartigen Erfolg.} [Sura al-Ahzab: 70-71] Um Fortzufahren: Die Heuchelei ist eine tief verwurzelte und alles verderbende spirituelle Krankheit. Das Herz kann damit überfüllt sein, doch es kann sein, dass

man sie nicht Wahrnimmt aufgrund ihrer subtilen und verdeckten Natur; häufig bringt sie eine Person dazu zu denken, dass sie richtig handelt, wobei sie in Wirklichkeit Verdorbenheit verbreitet. Es gibt zwei Arten: große und kleine; große Heuchelei führt zur ewigen Strafe in den tiefsten Tiefen der Hölle; man gibt vor, an Allah, an Seine Engel, Seine Bücher, Seine Propheten und an den jüngsten Tag zu glauben, während man innerlich nicht daran glaubt. Er (der Heuchler) glaubt nicht daran, dass Allah zu einem Mann gesprochen hat, den Er zu einem Propheten gemacht hat und dass dieser die Menschen mit Seiner Erlaubnis rechtleitet und sie vor Seiner Bestrafung warnt. Allah c hat ihren Glauben und ihre Eigenschaften aufgedeckt und Er hat ihre Ziele deutlich gemacht, so dass die Gläubigen sich ihrer bewusst werden? Er unterteilte die Menschen am Anfang von Sura al-Baqara in drei Gruppen: die Gläubigen, die Kuffar und die Heuchler. Er erwähnte vier Verse, die die Gläubigen betreffen, zwei Verse, die die Kuffar betreffen und dreizehn Verse, die die Heuchler betreffen, aufgrund des großen Schadens, den sie dem Islam und den Muslimen zufügen? Der Schaden, den sie dem Islam zufügen ist sehr ernst, da sie behaupten, Muslime zu sein. Sie behaupten, dem Islam zu helfen und ihn zu unterstützen, wobei sie in Wirklichkeit Feinde sind. Sie versuchen, den Islam von innen heraus zu zerstören, sie verbreiten verdeckt ihre Verdorbenheit und Unwissenheit auf eine Weise, dass die Unachtsamen glauben, dass sie wissend sind und richtig handeln. Bei Allah! Wie viele Hochburgen des Islams haben sie zerstört; wie viele Festungen haben sie ruiniert; wie viele Wegweiser des Islams haben sie ausgelöscht; wie viele erhobene Flaggen haben sie abgesenkt; und wie viele Samen des Zweifels haben sie versucht zu säen, um die Religion zu entwurzeln! Der Islam und die Muslime sind durch sie immer Prüfungen und Drangsal begegnet. Eine Welle nach der anderen voller Zweifel haben sie losgelassen, während sie glaubten, das Richtige zu tun: {Dabei sind doch eben sie die Unheilstifter, nur merken sie nicht.} [Sura al-Baqara:12] {Sie wollen gern Allahs Licht mit ihren Mündern auslöschen. Aber Allah wird Sein Licht vollenden, auch wenn es den Kuffar zuwider ist.} [Sura as-Saff:8] Sie sind sich darin einig, dass sie die Offenbarung ablehnen und einem anderen Kurs folgen: {Aber sie spalteten sich in ihrer Angelegenheit untereinander nach (verschiedenen) Büchern; und jede Gruppierung ist froh über das, was sie bei sich hat.} [Sura al-Muminun: 53] {...von denen die einen den anderen prunkende Worte eingeben in Trug...} [Sura al-Anam: 112] Und: {Und der Gesandte sagt: „O mein Herr, mein

Volk mied diesen Quran unter Missachtung.} [Sura al-Furqan: 30] Die Eigenschaften des Glaubens kann man in ihren Herzen nicht finden, deshalb kennen sie sie auch nicht; sie nehmen die Säulen nicht wahr und beachten sie daher nicht; das leuchtende Licht der Sterne ist in ihren Herzen ausgelöscht und sie versuchen nicht, es wieder anzuzünden. Die Dunkelheit ihrer Gedanken und ihres Glaubens haben die Sonne des Glaubens verfinstert, so dass sie sie nicht mehr sehen können. Sie nehmen die Rechtleitung Allahs nicht an, mit der Er die Gesandten geschickt hat. Sie legen darauf keinen Wert und sie sehen darin nichts Falsches, diese für ihre eigene Meinung und ihren eigenen Glauben zu verlassen. Sie haben die Texte der Offenbarung verzerrt, sie haben sie von ihrer Wichtigkeit und von ihrer Endgültigkeit getrennt und sie haben sie in der Dunkelheit der falschen Interpretationen verschüttet. Eine Täuschung nach der anderen setzen sie gegen diese Texte ein und sie treffen darauf wie ein unwilliger Hausherr auf übel wollende Gäste trifft: frei von Anerkennung und Großzügigkeit, während er sich die ganze Zeit dazu zwingt, sie zu bewirten und dabei seine Distanz bewahrt. Sie sagen zu diesen Texten: „Ihr findet keinen Weg, an uns vorbeizukommen.“ Wenn sie aber keine Möglichkeit finden, als sie zu akzeptieren, machen sie dies, indem sie vielfältige Verschwörungen vorschlagen und verschiedene Prinzipien aushecken. Wenn diese Texte es schaffen, an ihren Türen vorbeizukommen, sagen sie: „Was haben wir mit der wortwörtlichen Bedeutung zu tun, sie gibt uns keine Sicherheit!“ Und die allgemeine Masse unter ihnen sagt: „Uns reicht aus, was die heutigen Menschen sagen, da sie wissender sind als die rechtschaffenen Vorfahren und besser geleitet wurden in ihren Beweisen!“ Ihrer Ansicht nach ist der Weg der Salaf der Weg der Einfachheit und Unversehrtheit des Herzens, da sie sich nicht mit Recherchen und Auslegungen der Prinzipien der Rhetorik beschäftigen; stattdessen haben sie sich nur dazu verpflichtet, die Pflichten zu erfüllen und das Verbotene zu unterlassen. Daher ist der Weg der jetzigen Menschen tiefer verwurzelt im Wissen und Weiser, während der Weg der Salaf unwissender, aber sicherer ist. Sie behandeln die Texte des Buches und der Sunnah wie der Chalifa zu seiner Zeit behandelt wurde: während sein Name auf Münzen und Gewinnen steht und sein Name oberflächlich in den Freitagspredigten erwähnt wird, hat er keinen wirklichen Einfluss und es regieren andere Männer, sein Urteil wird nicht gehört oder eingehalten. Sie haben die Roben der Leute des Glaubens

Rumiyah

25

angezogen, die ihre Herzen der Irreleitung, des Betruges und Unglaubens verdecken. Ihre Zungen sind die Zungen von Muslimen, aber ihre Herzen sind die Herzen derer, die sie bekämpfen. Sie sagen: {Wir glauben an Allah und an den jüngsten Tag“, doch sind sie nicht gläubig.} [Sura al-Baqara: 8] Ihr Kapital ist Täuschung und Intrige, ihre Waren sind Lügen und Betrug und ihr Intellekt wird nur für diese Welt eingesetzt: Gläubige und Kuffar sind beide mit ihnen zufrieden und sie leben bei beiden in Sicherheit. {Sie möchten Allah und diejenigen, die glauben, betrügen. Aber sie betrügen nur sich selbst, ohne zu merken.} [Sura al-Baqara: 9] Diese Krankheit der Begierden und Zweifel hat ihre Herzen verzerrt und sie zerstört und üble Ziele durchdringen ihre Antriebskraft und Absichten und verderben sie. Ihre Verdorbenheit ist so ernst, dass sie in die Verdammnis geschleudert werden und die Ärzte der Religion sind nicht in der Lage, sie zu heilen. {In ihren Herzen ist Krankheit und da hat Allah ihnen die Krankheit noch gemehrt. Für sie wird es schmerzhafte Strafe dafür geben, dass sie zu lügen pflegten.} [Sura al-Baqara: 10] Jeder, der Opfer der Klauen ihrer Zweifel wird, dessen Glaube wird in Stücke zerfetzt; jeder, der seinem Herzen erlaubt, das es sich ihrem abscheulichen Trübsal öffnet, wird sich in einem brennenden Schmelzofen wiederfinden; und jeder, der ihren Täuschungen sein Ohr leiht, wird sehen, dass sie sich zwischen ihm und den festen Glauben stellen. Wahrlich, die Verdorbenheit, die sie auf Erden bewirken ist groß, doch die meisten Menschen sind sich dessen nicht bewusst. {Und wenn man zu ihnen sagt: „Stiftet nicht Unheil auf der Erde!“ sagen sie: „Wir sind ja nur Heilstifter. Dabei sind doch eben sie die Unheilstifter, nur merken sie nicht.} [Sura al-Baqara: 11-12] Wenn einer von ihnen dem Buch und der Sunnah folgt, tut er dies, um den Schein zu wahren. Er ist wie ein Esel, der Bücher trägt: er versteht nicht, was er da trägt. Die Offenbarung ist in ihren Augen profitloser Handel und wertlos. Diejenigen, die ihr folgen, sind in ihren Augen Dummköpfe: {Und wenn man zu ihnen sagt: „Glaubt, wie die, Menschen glauben!“, so sagen sie: „Sollen wir glauben, wie die Toren glauben?“ Dabei sind doch eben sie die Toren. Aber sie wissen nicht.} [Sura al-Baqara: 13] Jeder von ihnen hat zwei Gesichter: ein Gesicht, mit dem er auf die Muslime trifft und ein Gesicht, mit dem er auf seine abweichenden Verbündeten trifft. jeder von ihnen hat zwei Zungen: eine falsche Zunge, mit der er auf die Muslime trifft und eine wahre Zunge, die seinen 26

ARTIKEL

Glauben ausdrückt: {Und wenn sie diejenigen treffen, die glauben, sagen sie: „Wir glauben.“ Wenn sie jedoch mit ihren Teufeln allein sind, so sagen sie: „Wir stehen zu euch. Wir machen uns ja nur lustig.} [Sura al-Baqara: 14] Sie haben sich von dem Buch und von der Sunnah abgewendet, sie machen sich über diejenigen lustig, die dem folgen und schauen auf sie herab. Sie weigern sich, sich der Offenbarung zu unterwerfen und glauben, wissend zu sein: Nur was für ein Wissen haben sie? Außer dem, welches zu mehr Übel und mehr Hochmut führt. Du wirst immer sehen, wie sie sich über diejenigen lustig machen, die der wahren Bedeutung der Offenbarung folgen. {Allah ist es, Der sich über sie lustig macht. Er lässt sie in ihrer Auflehnung umherirren.} [Sura al-Baqara: 15] Sie betreiben ein Gewerbe der Dunkelheit und bereisen Schiffe voller Zweifel. Unsicherheit und Verdächtigungen belästigen sie, während sie auf den Wellen der Illusionen segeln. starke Winde richten verheerende Schäden an ihren Booten an und zerstören sie. {Das sind diejenigen, die das irregehen um die Rechtleitung erkauft haben, doch hat ihr Handel keinen Gewinn gebracht und sie sind nicht rechtgeleitet.} [Sura al-Baqara: 16] Das Feuer des Glaubens wird auf sie niedergehen und in dessen Licht erkennen sie Rechtleitung und Irreleitung, dann wird dieses Feuer ausgelöscht und es bleibt noch heiße, rote Asche. Mit diesem Feuer sind sie bestraft und in dieser Dunkelheit wandern sie blind. {Ihr Beispiel ist dem Beispiel dessen gleich, der ein Feuer anzündet. Nachdem es seine Umgebung erhellt hat, nimmt Allah ihr Licht weg und lässt sie in Finsternis zurück; sie sehen nicht.} [Al-Baqara: 17] Das Gehör ihres Herzens ist schwer belastet, so dass sie nicht in der Lage sind, den Ruf des Glaubens zu hören; die Augen ihrer spirituellen Sicht sind mit einer blendenden Hülle bedeckt, so dass sie nicht die Wirklichkeit des Qurans erkennen können; und ihre Zungen sind stumm gegenüber der Wahrheit, so als könnten sie nicht sprechen. {Taub, stumm und blind; so werden sie nicht umkehren.} [Sura al-Baqara: 18] Der Regen der Offenbarung ergießt sich über sie, er beinhaltet Leben für die Herzen und Seelen, doch alles was sie nur hören können ist der Donner seiner Androhung, Versprechungen und Gesetze. Sie stecken ihre Finger in die Ohren und werfen ihre Bekleidung über sich. Sie versuchen tatsächlich zu rennen und suchen verzweifelt ihre Fußstapfen, um zurückzutreten. Sie werden öffentlich vorgeladen und ihre Geheimnisse werden

für alle, die sehen können, deutlich gemacht und zwei Parabeln werden ihnen vorgelegt, jede Parabel enthüllt eine der beiden Parteien von ihnen: diejenigen, die diskutieren und diejenigen, die blind folgen. {Oder es ist wie ein Gewitterregen, der vom Himmel niedergeht, voller Finsternis, Donner, und Blitz. Sie stecken sich die Finger in die Ohren vor den Donnerschlägen, um dem Tod zu entfliehen, doch Allah umfasst die Kuffar.} [Sura al-Baqara: 19] Ihre spirituelle Sicht ist zu schwach, um das zu tragen, was der Regen beinhaltet: den Blitz der strahlenden Beweise und die Helligkeit ihrer Bedeutung. Ihre Ohren sind nicht in der Lage, den Donnerschlag der Versprechungen, Befehle und Verbote zu akzeptieren; sie sind in einem Zustand der Verwirrung. Ihre Fähigkeit, zu hören bringt ihnen keinen Nutzen und ihre Sehkraft ist nicht in der Lage, sie zu führen. {Der Blitz reißt ihnen beinahe das Augenlicht fort. Jedesmal, wenn er ihnen Helligkeit verbreitet, gehen sie darin. Und wenn es finster um sie wird, bleiben sie stehen. Wenn Allah wollte, nähme Er ihnen wahrlich Gehör und Augenlicht. Allah hat zu allem die Macht.} [Sura al-Baqara: 20] Sie haben charakteristische Merkmale, an denen sie erkannt werden, diese werden im Buch und in der Sunnah erklärt und sie sind für alle deutlich., die mit Glauben gesegnet sind. Sie sind Menschen, bei Allah, die sich der Zurschaustellung hingeben und dies ist der schlimmste Zustand, den ein Mensch erreichen kann. Es sind Menschen die zur Faulheit und Trägheit neigen, wenn es darum geht, die Befehle des Allbarherzigen zu erfüllen, daher empfinden sie sie Ehrlichkeit als belastend. {Gewiss, die Heuchler möchten Allah betrügen, doch ist Er es, Der sie betrügt. Und wenn sie sich zum Gebet hinstellen, stellen sie sich schwerfällig hin, wobei sie von den Menschen gesehen werden wollen und gedenken Allahs nur wenig.} [Sura an-Nisa: 142] Sie sind wie ein Schaf, das verloren gegangen ist und sich selbst zwischen zwei Herden wiederfindet, es geht von einer Herde zur anderen und bleibt bei keiner. Sie stehen zwischen zwei Gruppen von Menschen, die ganze Zeit auf der Suche, wer stärker und edler ist. {dazwischen hin und her schwankend – weder zu diesen noch zu jenen (gehörend). Und wen Allah in die Irre gehen lässt, für den wirst du keinen Weg finden.} [Sura an-Nisa: 143] Sie sind auf der Ausschau, was mit Ahlus-Sunnah geschieht; wenn sie siegreich sind, sagen sie: „Waren wir nicht mit euch?“ Und sie schwören darauf ihren

stärksten Schwur bei Allah. Wenn die Feinde der Ahlus-Sunnah siegreich sind, sagen sie: „Wisst ihr nicht, das wir mit euch einen verbindenden Bruderschaftspakt geschlossen haben.“ Und sie bringen dafür ihre Beweise. Jeder, der sie erkennen möchte, kann die Beschreibung von den Worten des Herrn der Welten nehmen, danach wird er keine weiteren beweise benötigen. {Wenn euch ein entscheidender Sieg von Allah bescheiden ist, sagen sie: „Sind wir nicht mit euch gewesen?“ Und wenn den Kuffar ein Sieg beschieden ist, sagen sie: „Haben wir uns nicht eurer (Angelegenheiten) bemächtigt gehabt und die Gläubigen von euch abgehalten?“ Aber Allah wird zwischen euch am Tag der Auferstehung richten. Und Allah wird den Kuffar keine Möglichkeit geben(,) gegen die Gläubigen (vorzugehen).} [Sura an-Nisa: 141] Jemand, der auf sie hört, wird durch Sanftheit ihrer Sprache verblüfft sein. Er (der Heuchler) wird Allah bezeugen lassen, welche Lüge und Täuschung in seinem Herzen ist. {Unter den Menschen gibt es manch einen, dessen Worte über das diesseitige Leben dir gefallen und der Allah zum Zeugen nimmt für das, was in seinem Herzen ist. Dabei ist er der hartnäckigste Widersacher.} [Sura al-Baqara. 204] Was sie ihren Anhängern vorschreiben wollen, führt dazu, sie zu verderben und im Land Verdorbenheit zu verbreiten. Was sie ihren Anhängern verbieten, wäre für sie in diesem und im nächsten Leben besser. Du würdest einen von ihnen sehen, wie er unter den Gläubigen betet und Allahs gedenkt, aber: {Wenn er sich abkehrt, bemüht er sich eifrig darum, auf der Erde Unheil zu stiften und Saatfelder und Nachkommenschaft zu vernichten. Aber Allah liebt nicht das Unheil.} [Sura al-Baqara: 205] Sie sind sich alle ähnlich, sie verbreiten das Übel, nachdem sie es selber begangen haben. Sie verbieten das Gute, nachdem sie es selbst verlassen haben. Sie sind geizig, wenn es darum geht, Geld auf Allahs Weg zu geben, auf Wegen, die Er liebt.“ Wie viele Male hat Allah sie an den Segen erinnert, den sie von Ihm bekommen haben, doch sie wenden sich ab und lehnen Ihn ab! Hört ihr Gläubigen, was Er über sie sagt: {Die Heuchler und die Heuchlerinnen stammen voneinander. Sie gebieten das Verwerfliche und verbieten das Rechte und halten ihre Hände geschlossen. Sie haben Allah vergessen und so hat Er sie vergessen. Gewiss, die Heuchler sind die (wahren) Frevler.} [Sura at-Tauba: 67]

Rumiyah

27

M

eine Hidschra zum Islamischen Staat war eine Reise wie viele andere Reisen anderer die versuchten die Länder des Kufr zu verlassen und in den Ländern des Tauhids zu leben. Ich war gezwungen mich von meiner Kraft und Fähigkeit zu distanzieren und mein Vertrauen auf Allah zu setzten und mich auf Ihn allein zu verlassen um einen Ausweg von den Gefahren und Beschwernissen zu finden die sich vor mir auf der Wegstrecke befanden. Es war ein Mittel zur Reinigung das mich stärkte und vorbereitete zu Geduld und Standfestigkeit im Angesicht der Schwierigkeiten denen wir heute entgegentreten, da die gesamte Welt sich gegen die Chilafa versammelt hat, um das Licht Allahs c auszulöschen.

28

SCHWESTERN

DIE ABTRÜNNIGEN VERBRECHER DER LIWA AT-TAUHID

Die Nachricht der Schahada meines vorherigen Ehemannes Mein vorheriger Ehemann – möge Allah ihn akzeptieren – kämpfte in asch-Scham mit den Mudschahidin des Islamischen Staates, während ich in Australien mit unseren Kindern geblieben war, in Erwartung seines Signals um zu ihm zu stossen. Sechs Monate waren vergangen und es war im „Dezember 2013“ als er mir sagte: „Ich bestätige dir meine Loyalität zum Islamischen Staat in Irak und asch-Scham. Ich habe Baya an seinen Amir, Abu Bakr al-Baghdadi al-Husayni al-Qurashi. Wir erwaten den Verrat von den anderen Gruppen und vermuten einen Propagandakrieg. Dschabhat an-Nusra ist nicht so wie wir dachten. Daula sind die wahren Mudschahidin. Sie kämpfen nicht für Demokratie oder Nationalismus, sie kämpfen um die Scharia zu implementieren! Die Brüder sind nicht perfekt und wir haben unsere Probleme, aber sie sind die einzigen mit der korrekten Aqida und folgen dem richtigen Manhadsch, und bei Allah, die Ankündigung der Chilafa ist nah und über meine Leiche wird es von niemand anderem kommen als ihnen! Sei immer

aufrichtig in deiner Suche nach der Wahrheit und Allah c wird dich nicht im Stich lassen. Verlasse dich auf Ihn.“ Kurze Zeit später erfuhr ich, dass am „4. Januar“ mein vorheriger Ehemann sich einer Gruppe von Mudschahidin in der Stadt Huraytan in Wilaya Halab angeschlossen hatte und losgezogen waren um ihren Brüdern beizustehen die von den Sahwat aus dem Hinterhalt überfallen wurden. Jedoch wurden sie selber ebenfalls auf dem Weg dorthin von den Verbrechern von „Liwa at-Tauhid“ überfallen. Die Mudschahidin wurden in eine Schlacht verwickelt und innerhalb von einer halben Stunde wurde mein vorheriger Ehemann tödlich durch eine Kugel in der Wange getroffen. Die Brüder brachten ihn zügig ausserhalb der Schussreichweite des Feindes und wenige Minuten später hatte er seine Schahada ausgesprochen und war zu seinem Herrn zurückgekehrt, in scha Allah im Herzen eines grünen Vogels mit einer Laterne die vom Thron Allahs c herabhängt. Die Nachricht war bittersüß. Ich war so froh vor meinen vorherigen Ehemann – möge Allah ihn akzeptieren – da Allah ihm nicht seinen Wunsch der Erreichung der Schahada verwehrt hatte – so sehen

Rumiyah

29

wir ihn an und Allah ist sein Richter – aber ich war besorgt, weil ich nun Hidschra mit meinen Kindern alleine machen musste. Die Murtaddin sind bloßgestellt und die Mudschahidin bleiben wahrhaftig Es verging nicht viel Zeit bis Allah c die Sahawat blossstellte. Sie verbündeten sich mit den Kuffar und Tawaghit, erhielten Gelder und verschiedene Formen der Unterstützung. In allen Orten die sie unter ihrer Kontrolle hatten implementierten sie die Scharia nicht, noch brachten sie Frieden und Sicherheit für die Muslime. Stattdessen waren Tyrannei und Unterdrückung weiterhin verbreitet. In der Zwischenzeit hatte der Islamische Staat Raqqa und viele andere Städte überall in asch-Scham befreit und implementierte die Scharia in allen ihren Bastionen. Jedoch schreckte dies nicht diejenigen die sich dem Islam und dem Dschihad zuschreiben davon ab die Mudschahidin zu diffamieren und sich über sie lustig zu machen. Sie verurteilten ihre Taten um die Kuffar zufriedenzustellen und bezichtigten den Islamischen Staat der Entführung des Islams, obwohl es in Wahrheit diese von den sozialen Medien besessenen Entertainer die als „Gelehrte“ bezeichnet werden sind die unsere wahre Religion entführt und verdreht hatten in dem sie zur Beteiligung an Kufr-Wahlen aufriefen, sowie zur friedlichen Köxistenz mit den Kuffar, zur Akzeptanz der Herrschaft der Tawaghit und andere irreführende Angelegenheiten. Was den Islamischen Staat betrifft, ihre Absichten blieben deutlich bei ihren Eroberungen in asch-Scham. Ihre Absicht war es den Weg zur Wiedererrichtung der Chilafa vorzubereiten. Sie waren die wahren Mudschahidin und ich wollte selbst und mit meinen Kindern an diesem noblen Feldzug teilhaben. Ich wollte, dass meine Kinder im Schatten der Chilafa erzogen werden, wo ihnen die korrekte Aqida in einem Umfeld beigebracht wird, das frei von Kufr, Schirk, öffentlicher Unmoral und Preisung von Sünden ist. Ich wollte für sie, dass sie mit dem Dschihad als Wirklichkeit aufwachsen, nicht nur als Seiten in den Sira- und Tafsirbüchern, auf dass wir in der Dunya erfolgreich sind und zu Allah als Schuhada zurückkehren, nicht als Fasiqin. Ich konnte es in Australien nicht länger aushalten und die Leitung unserer „Gelehrten“ war nicht ertragbar. Ihre Lösung zur Rettung der Schwachen 30

SCHWESTERN

und Unterdrückten reichte nicht weiter als dass wir 30 Dollar im Monat an eine Hilfsorganisation spenden, und dies ist das Limit welches von faulen Feiglinen festgelegt wurden, nicht von wahren Männern! Als die Umma erniedrigt, unterworfen und besiegt wurde aufgrund unserer Unterlassung des Dschihads und der Abwesenheit der Chilafa, da wurde der Dschihad unser einziger Weg zur Erlangung des Sieges, Stärke, Festigung im Land und Erfolg im Jenseits. Aber würden die Aufrufer zur Irreleitung dies jemals zugeben und es öffentlich verkünden? Die ersten Schritte auf dem Weg der Hidschra Nach der Schahada meines vorherigen Ehemannes, begann ich mich für meine Hidschra nach asch-Scham vorzubereiten. Ich sollte losgehen sobald meine Idda zu Ende ist, aber ich war besorgt, weil ich mit meinen Eltern lebte und ich nicht wusste wie ich abreisen kann, ohne dass sie es merken. Zu einer Nacht, während Qiyam al-Layl, machte ich Dua: „O Allah! Wer auch immer sich mir in den Weg stellen würde und meine Hidschra behindern würde, entferne ihn von mir und mache ihn blind!“ Und wahrlich, Allah c akzeptierte mein Dua. Mein Vater erhielt einen Telefonanruf, woraufhin er zu einem Geschäftstreffen gehen musste, das die Reise nach Übersee erforderte, was er tat. Und meine Mutter begleitete ihn. In der Zwischenzeit waren meine Schwiegereltern mit ihren eigenen Angelegenheiten beschäftigt, was sie sie so sehr beschäftigte, dass sie meine Planungen nicht merkten. Der australische Geheimdienst war ebenso blind und trotz ihrer laufenden Anstrengungen unfähig ausreichend Informationen zu sammeln, um mich an der Abreise zu hindern. Ich hatte meinen Flug so organisiert, dass es aussah als ob ich nach Libanon reise um Familienangehörige zu besuchen. Jedoch war es meine Absicht während der Zwischenlandung in Abu Dhabi Tickets für die Türkei zu besorgen. In den Tagen vor dem Abflug wurde meinen Geschwistern meine Absichten bewusst, und in der Nacht vor der geplanten Abreise stellte mich mein Bruder vor meinen Eltern bloss und sie waren sehr wütend. Sie verbaten mir den Flug zu nehmen und wiesen meinen Bruder an uns unsere Pässe und Tickets abzunehmen, sowie uns am Verlassen des Hauses zu hindern. Ich machte Sudschud und flehte Allah c um Unterstützung an.

DER INTERNATIONALE FLUGHAFEN IN GAZIANTEP, TÜRKEI

Allah c änderte das Herz meines Vaters und er wies mich daraufhin an nach Libanon zu reisen und informierte mich, dass er mich in Abu Dhabi treffen würde. Ich zögerte seinen Aufforderungen zuzustimmen, doch ich wusste, dass Widerstand dazu führen würde, dass meine Habseligkeiten wieder konfisziert werden würden, daher stimmte ich zu und bereitete mich zur Abreise vor. Meine Eltern waren verständlicherweise besorgt um uns und ich wollte ihnen nicht wehtun, noch wollte ich meinen Schwiegereltern weitere Schmerzen zufügen oder ihnen noch mehr Kummer bereiten, doch Allah c sagt: {Du findest keine Leute, die an Allah und den Jüngsten Tag glauben und denjenigen Zuneigung bezeigen, die Allah und Seinem Gesandten zuwiderhandeln, auch wenn diese ihre Väter wären oder ihre Söhne oder ihre Brüder oder ihre Sippenmitglieder. Jene - in ihre Herzen hat Er den Glauben geschrieben und sie mit Geist von Sich gestärkt. Er wird sie in Gärten eingehen lassen, durcheilt von Bächen, ewig darin zu bleiben. Allah hat Wohlgefallen an ihnen, und sie haben Wohlgefallen an Ihm. Jene sind Allahs Gruppierung. Sicherlich, Allahs Gruppierung, dies sind diejenigen, denen es wohl ergeht.} [Al-Mudschadila: 22]

Als die Zeit der Abreise kam betraten wir erfolgreich unseren geplanten Flug und meine Kinder benahmen sich sehr gut während der 14-stündigen Reise nach Abu Dhabi. Ich machte wiederholte Male Istighfar, Dhikr und Dua zu Allah c. Ich war immer noch ein bisschen nervös, weil ich den türkischen Teil unserer Reise organisieren musste und meine Finanzen begrenzt waren, aber ich wusste, dass Allah c mich nicht im Stich lassen würde. Nachdem ich in Abu Dhabi ankam, verließ ich das Terminal des Flughafens mit meinen Kindern, bevor mein Vater uns erreichen konnte und wir reisten nach Dubai, wo wir unseren Flug in die türkische Stadt Gaziantep über Istanbul organisierten. Als wir in Gaziantep antrafen, war ich übermüdet! Der türkische Sommer war erschwerlich und ich trug meinen Dschilbab und Niqab, während ich mehrere schwere Gepäcktaschen vor mir herschob und gleichzeitig meinen zwei übermäßig aufgeregten Kindern hinterherrannte. Alhamdulillah, Allah c hatte uns Kraft und Geduld gegeben, und die Ereignisse die daraufhin folgten benötigen viel davon! Wir waren in Gaziantep angekommen und einer der Brüder holte uns vom Flughafen ab. Er wurde

Rumiyah

31

von einem anderen Mann begleitet und wir wurden zu einem sicheren Haus gebracht, wo sie Umm Sara, Umm Ammar, sowie Umm Layth und ihre drei Kinder abholten. Wir waren in Gaziantep angekommen und ein Bruder holte uns vom Flughafen ab. Er wurde von einem anderen Mann begleitet und wir wurden zu einem sicheren Haus gebracht, wo sie Umm Sara, Umm Ammar, sowie Umm Layth und ihre drei Kinder abholten. Nach einer halbstündigen Autofahrt wurde uns gesagt, dass wir in Syrien sind. Ich war alarmiert, denn ich wusste, dass Gaziantep mindestens mehrere Stunden von der Grenze zu Scham entfernt war. Die Männer eskortierten uns aus dem Fahrzeug hinaus und halfen uns mit unseren Kindern und mehreren Gepäckstücken während wir in der dunklen Nacht durch ein offenes Feld liefen. Ich machte Dua und bat um Allahs c Schutz. Wir wurden angewiesen nicht mehr weiterzulaufen und zu warten, während sie zum Auto zurückgingen um den Rest unseres Gepäcks zu holen. Jedoch, kurze Zeit später, wurde die Dunkelheit von näherkommenden, hellen Lichtern unterbrochen, die immer heller wurden und man konnte das Geräusch von Fahrzeugen wahrnehmen, das lauter wurde, und innerhalb von Sekunden hörten wir mehrere Kalaschniknows die geladen, entsichert und auf uns gerichtet wurden, wobei die Männer auf Türkisch plapperten. Wir wussten sofort, dass wir nicht in Syrien sind. Wir befanden uns in großen Schwierigkeiten! In Gefangenschaft bei den türkischen Murtadd Sicherheitskräften Wir waren von der türkischen Grenzwache abgefangen worden und sie befahlen uns mit angelegter Waffe unsere Niqabs zu entfernen. Wir gehorchten für einen Moment, doch bedeckten wir schnell wieder unsere Gesichter als sie uns mit ihren perversen Augen anschauten. Wir blieben still, während sie uns anschreiten und durch unser Gepäck wühlten und davon nahmen was immer ihnen gefahl. Sie drängten uns in ein gepanzertes Fahrzeug und transportierten uns zu ihrer Kaserne, wo sie uns draussen auf einem Betonboden sitzen ließen und uns ausfragten. Nach mehreren beschwerlichen Stunden führten sie uns ins Innere des Stützpunktes, wo wir von mehr als einem Dutzend bewaffneten Wachen überwacht wurden. 32

SCHWESTERN

Viele Stunden vergingen und der Armeegeneral kehrte mit zornrotem Gesicht zurück. Sein Wut war erkennbar auf seinem Gesicht, alsgleich er mehrmals rief: „Seid ihr Daisch?“ Wir antworteten: „Warum fragst du?“ Er sagte: „Weil da Daisch-Kämpfer an der Grenze sind die drohen uns anzugreifen, die Felder anzuzünden und Orte zu bombardieren falls wir euch etwas antun sollten und euch nicht freilassen.“ Ich dankte Allah hierfür, denn dies bestätigte, dass die Brüder über unsere schwierige Lage Bescheid wussten. Am nächsten Morgen wurden wir zur türkischen Murtadd Gendarmerie transferiert und wenige Minute nachdem wir das Areal verlassen hatten sahen wir unsere Habseligkeiten auf dem Boden zerstreut und begriffen, dass wir in nächster Nähe zu Armeekasernen geschnappt worden waren, daher wurden wir misstrauisch. Wir erreichten die Gendarmerie und wurden weiter mit pausenlosen Befragungen erschöpft. Während meiner Befragung gab es einen ganz bestimmten Offizier den ich verabscheute. Sein Name war Abu Qasim, einer der höheren Offiziere. Er sagte mir, dass er die Autorität hat um uns zu helfen den Islamischen Staat zu erreichen, wobei er seine Loyalität zu ihnen behauptete, aber ich war ihm gegenüber zynisch, trotz seiner vorgespielten Höflichkeit und Ritterlichkeit und Allah c bestätigte später meine Zweifel an ihm. Umm Sara war schwanger zu der Zeit und der Stress der Qual führte zu Komplikationen bei ihrer Schwangerschaft. Allah c legte Mitgefühl in die Herzen der türkischen Murtadd Offiziere und sie ließen sie frei. Jedoch versuchte sie später erneut Hidschra zu machen und erreichte erfolgreich asch-Scham, daher bitte ich Allah c sie anzunehmen. Die Offiziere der Gendarmerie transferierten uns schließlich zur türkischen Zweigstelle von Interpol, wo der Offizier der für unseren Fall zuständig war sehr unerfreut über seine neue Aufgabe war. Wir ließen weitere Befragungen über uns ergehen, wurden mit einem Einreiseverbot in die Türkei bedroht und uns wurde gesagt, dass wir den Botschaften unserer Herkunftsländer übergeben werden würden. Wir stritten uns mit ihm bis er zornig sagte: „Ich werde euch alle in eine Zelle werfen.“ Wir antworteten: „Wir wären lieber im Gefängnis als zurückzukehren.“ Als wir unsere Zelle betraten informierte uns Umm Layth, dass sie ihr Handy eingeschmuggelt hatte und rief daraufhin hastig ihren Ehemann an und

informierte ihn über das was uns zugestoßen war. Abu Layth rief später an und informierte sie, dass er in Kontakt mit den Brüdern war und dass sie zusammen daran arbeiteten die relevanten Personen anzusprechen um unsere Freilassung zu verhandeln. Dies war wahrlich eine Karama, weil unsere Zelle in einem Keller war und es kein Funknetz gab. Die Offiziere mussten ihre Anrufe oben in Empfang nehmen und trotzdem waren wir in der Lage Anrufe ohne jegliche Probleme zu tätigen und alles Lob gebührt Allah. Die Brüder schindeten Zeit mit den türkischen Offizieren in dem sie verschiedene Leute sandten um uns zu befragen. Jedoch, eines Nachmittags, informierten uns die Offiziere, dass die Flüge arrangiert worden waren und dass wir am nächsten Tag morgens in unsere Länder zurückkehren würden. Als die Zeit der Abreise kam, kamen die Offiziere um uns von unserer Zelle abzuholen, aber einer von ihnen erhielt einen Anruf. Er deutete uns an, dass wir zu unserer Zelle zurückkehren sollen und rannte dann hoch um den Anruf entgegenzunehmen. Er kehrte kurz danach zurück und informierte uns, dass wir nicht mehr gehen. Wir waren verwirrt. Umm Layth rief ihren Ehemann an, um ihn zu informieren und er ließ uns wissen, dass der Islamische Staat Mossul befreit hatte! Daher

wussten wir, dass die Murtadd Offiziere deswegen die Verhandlungen sehr ernst nahmen. Von den Händen der türkischen Murtaddin zu den Händen ihrer Sahwa Verbündeten Je mehr Zeit verging, desto mehr änderte sich die Einstellung der Offiziere uns gegenüber. Sie wurden freundlicher, sie waren höflich, sie brachten uns regelmäßig Essen und sie erlaubten uns unsere im Hof draussen spielen zu lassen. Danach erreichte uns die Nachricht, dass die Verhandlungen erfolgreich waren und dass wir an den Islamischen Staat übergeben werden sollten. Jedoch wurde unsere Freude bald durch diese Murtadd Offiziere betrübt. Die Abmachung war, dass wir an die Brüder in Dscharablus übergeben warden sollten. Jedoch wurden wir stattdessen nach Azaz gebracht, wo wir sahen, wie die Sahawat mit den Offizieren der Gendarmerie kooperierten. Während wir ängstlich durch Tore durchliefen sah ich Abu Qasim draussen stehen und ein anderer Mann grüßte uns: „Assalamu alaykum, meine Schwestern. Ich habe auf euch gewartet.“ Er führte uns in einen Raum und hörte ihn zu einem Wächter sagen: „Egal was du hörst, egal was passiert,

DIE GRENZE VON SYKES-PICOT ZWISCHEN SYRIEN UND DER TÜRKEI

Rumiyah

33

keiner kommt rein oder geht raus, ausser mit meiner Erlaubnis.“ Während wir eintraten sah ich Männer die einen mit Zigarettenkippen gefüllten Aschenbecher versteckten und die Musik ausschalteten die leise im Hintergrund abgespielte wurde. Der Mann positionierte sich hinter einem kunstvollen Schreibtisch, damit er sehr wichtig aussieht, und stellte sich als Amir Abu Ali vor und erklärte, dass die Türken ihm regelmäßig Muhadschirin brachten. Er befragte uns besonders über Schaych Abu Bakr al-Baghdadi und Schaych Umar asch-Schischani. Er fragte ob wir irgendetwas über Bewegungen und Aufenthaltsorte wissen, oder ob wir irgendjemanden kennen der sie kennt, aber wir konnten ihm nicht die gewünschten Antworten liefern, was ihn erzürnte. Also flößte er uns Furcht ein indem er uns zu einem naheliegenden Zimmer schickte in dem sich Betten, Bezüge, Kissen und Ventilatoren befanden. Umm Layth rief ihren Ehemann an und als er und die Brüder über unsere Situation erfuhren waren sie erzürnt. Er versicherte uns, dass der Plan immer noch am Laufen war und dass wir zum Islamischen Staat gebracht werden, mit Allahs Erlaubnis. Aber die Murtadd Offiziere versuchten deutlich ihren Verbündeten beizustehen, daher hatten wir niemanden um uns aus dieser Situation zu retten, außer Allah, der Beschützer der Gläubigen. {Allah weiß sehr wohl über eure Feinde Bescheid, und Allah genügt als Schutzherr, und Allah genügt als Helfer.} [An-Nisa: 45] Kurze Zeit später kehrte Abu Ali zu dem Raum zurück und sagte ruhig: „Ich habe zugestimmt euch zu den türkischen Offizieren zurückzusenden, damit sie euch zu den Jungs im Islamischen Staat schicken können. Aber bitte, Schwestern, bitte sprecht mit ihnen und überredet sie das Blutvergießen zu stoppen. Lasst uns uns vereinen und Baschar loswerden, und jeder kann einen Teil nehmen und dort die Gesellschaft implementieren die er will. Wenn die Jungs Scharia wollen können sie das in ihrem eigenen Gebiet tun und uns mit welchem Gesetz auch immer wir für unser Gebiet wollen regieren lassen.“ Seine Aussage bestätigte die Realität der Lage. Die Ereignisse in asch-Scham waren von manchen als „Fitna“ aufgefasst worden, but sie waren nur eine Fitna für jene die verzweifelt versuchten sich vor dem Anschluss an die Mudschahidin zu drücken, da es unmissverständlich deutlich war, dass der Islamische Staat sich auf dem richtigen Minhadsch befand und danach strebte die Chilafa gemäß der prophetischen Methodologie wiederzuerrichten, und diese Ambiti34

SCHWESTERN

onen störten die eigennützigen Hintergedanken der Sahawat und ihrer Besitzer. Endlich erreichen wir Sicherheit Abu Ali eskortierte uns zu einer Gegend wo Abu Qasim und seine Crew von Murtadd Kollegen auf uns mit einem Konvoi warteten. Die enge Beziehung zwischen ihnen war eindeutig. Abu Qasim fuhr uns persönlich während der vierstündigen Fahrt, aber er brachte uns nicht nach Dscharablus wie abgemacht. Stattdessen brachte er uns nach Suluk, holte einen örtlichen Kontakt namens Abu Yusuf ab, bei dem er uns bis zur Ankunft ablassen konnte, sodass er selbst flüchten konnte sobald er uns in die Stadt brachte. Als wir in Suluk erreichten wurden wir eilig aus dem Fahrzeug getrieben und innerhalb eines Augenblickes verschwand es im Horizont. Wir betraten die Residenz wo einige Brüder uns willkommen hießen und Abu Yusuf fragten: „Wo sind die türkischen Hunde?“ Er lachte und sagte: „Sie sind geflohen.“ Die Brüder antworteten: „Die Brüder warteten auf sie in Dscharablus, wollten sie schnappen und sie für das schlachten, was sie gemacht haben!“ Allah weiß am besten was die unglücklichen Ereignisse ausgelöst hatte, und letztlich ist alles Gute und Schlechte von Allah c. Heutzutage bin ich weiterhin dankbar gegenüber Allah, dass meine Kinder und ich im Islamischen Staat sind. Und trotz aller Geschehnisse bin ich für immer dankbar zu Allah c, dass er uns den Segen des Aufenthalts in der Chilafa im Schatten des Tauhids und der Scharia gewährt hat, wo die Armeen der Kreuzfahrer sich versammelt haben um uns zu erobern, nur weil wir an „La Ilaha Illa Allah“ glauben und es praktizieren. Und die Kreuzfahrer sollen wissen, dass ebenso wie die Chilafa mit Männern gefüllt ist die den Tod mehr lieben als die Kreuzfahrer das Leben lieben, ebenso sind die Frauen des Islamischen Staates. So sollen sie nicht denken, dass wir aufgeben werden, weil sie unsere Ehemänner mit Drohnen abschießen, unsere Häuser bombardieren oder Weißen Phosphor auf unsere Kinder werfen. Nein! Dies stärkt nur unsere Überzeugung, in scha Allah. Ich bitte Allah uns standfest auf diesem geraden Weg verbleiben zu lassen, bis wir Ihn antreffen. Möge Allahs Frieden und Segen auf unserem Propheten Muhammad, auf seiner Familie und all seinen Gefährten sein. Und alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Schöpfung.

Rumiyah

35

W

ährend die Soldaten der Chilafa den Krieg gegen die Streitkräfte des Kufr fortführen, werfen wir einen Blick auf mehrere Operationen die von den Mudschahidin des Islamischen Staates ausgeführt wurden, die das Gebiet der Chilafa vergrößerten, oder die Feinde Allahs terrorisierten, massakrierten und erniedrigten. Diese Operationen sind lediglich eine Auswahl von vielen Operationen die vom Islamischen Staat auf verschiedenen Fronten in vielen Regionen im Verlauf der letzten Wochen ausgeführt hat. Wilaya Churasan Am 1. Dhul-Qada war es den Soldaten der Chilafa durch die Gunst Allahs möglich einen gemeinsamen Angriff der abtrünnigen afghanischen Armee und der Kreuzzüglerkoalition auf das Dorf Mariz in Dah Bala in Nangarhar abzuwehren. Dort fanden Gefechte unter Verwendung verschiedener Waffen statt, die zur Tötung von vier Angreifern 36

NACHRICHTEN

inklusive Kreuzfahrern und zur Verwundung anderer führte. Allah wehrte ihre List ab und sie kehrten geschlagen um. Alles Lob gebührt Allah. Am 2. Dhul-Qada führte mehrere Soldaten der Chilafa durch die Gunst Allahs einen Angriff auf einen gemeinsamen Konvoy der Kreuzfahrer und der abtrünnigen afghanischen Truppen in der Dah Bala Region in Nangarhar aus. Dort fanden Gefechte unter Verwendung verschiedener Waffen statt, während denen viele Kreuzfahrer und Murtaddin getötet und mehrere Humvees zerstört wurden. Die Überlebenden des Konvois flüchteten geschlagen und erniedrigt, während ein Mudschahid während des Angriff die Schahada erhielt, so betrachten wir ihn und Allah weiss es am Besten. Und alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Welten. Am 8. Dhul-Qada zogen zwei Inghimasibrüder, Abu Dschulaybib al-Churasani und Abu Talha al-Balchi (Möge Allah sie annehmen), durch die Gunst Allahs im Rahmen des offenen Krieges mit den Muschrikin Rafidah los, um

die irakische Botschaft im diplomatischen Viertel von Kabul anzugreifen. Sie waren mit Sprengstoffwesten, automatischen Waffen und Handgranaten bewaffnet und töteten sieben Wachmänner und mehr als 20 anderer im Inneren der Botschaft, und das Lob gebührt Allah. Am 10. Dhul-Qada zogen durch die Gunst Allahs zwei Inghimasis, Umayr Asim und Tayyib DIE MUDSCHAHIDIN IN MARAWI BLEIBEN WEITERHIN STANDHAFT AUF DEM WEG DES SIEGES al-Churasani – möge Allah sie akzeptieren – los während sie mit Sprengstoffwesten, wurden und alles Lob gebührt Allah. automatischen Waffen und Handgranaten Und an anderer Stelle gelang die Eliminierung ausgerüstet waren um die Muschrikin Rafida in eines Kämpfers der abtrünnigen Taliban-Bewegung der Husayniyya von al-Dschawadiyya in der Bakr in der Sabru Region des Dschabarhar Distriks in Abad Region von Herat anzugreifen. So töteten Afghanistan und das Lob gebührt Allah. und massakrierten sie sie und so wurden ungefähr Am 16. Dhul-Qada war es einer verdeckten 50 Muschrikin getötet und mehr als 80 andere Einheit des Islamischen Staates möglich einen verwundet und alles Lob gebührt Allah. Agenten des abtrünnigen pakistanischen Am 13. Dhul-Qada war es den Soldaten der Geheimdienstes in Multan im Westen Pakistans Chilafa durch die Gunst Allahs in der Aur Region zu eliminieren und das Lob gebührt Allah. möglich einen Angriff der abtrünnigen Taliban Am 20. Dhul-Qada zog der Istischhadiauf ihre Stellungen abzuwehren. Dabei wurde Bruder Abu Yahya al-Balutschi – möge Allah ihn eine Gruppe der Murtaddin in eine Falle der akzeptieren – durch die Gunst Allahs los, um einen Mudschahidin im Dorf Balawi gelockt, während Konvoi der abtrünnigen pakistanischen Armee in dem drei von ihnen getötet wurden. Ebenso Quetta anzugreifen. Allah ermöglichte ihm tief zündeten die Soldaten des Islamischen Staates am in ihn einzudringen und seine Motorradbombe vergangenen Chamis (Donnerstag) eine Sprengfalle zu zünden, wobei durch die Gunst Allahs 17 auf eine ihrer Patrouillien im Dorf Schurah Kan, Murtaddin getötet, sowie 35 weitere verwundet was zur Tötung mehrerer Murtaddin führte. Am wurden, und das Lob gebührt Allah. nächsten Tag brachen Gefechte im gleichen Dorf Ebenso wurden zwei Kämpfer der aus, wobei vier ihrer Kämpfer getötet wurden nationalistischen abtrünnigen Taliban Bewegung und drei andere verwundet wurden, wonach sie bei Gefechten mit den Soldaten der Chilafa in geschlagen f lohnen und das Lob gebührt Allah. der Qusch Tabah Region in Dschozdschan im Am 14. Dhul-Qada waren die Soldaten der Nordwesten von Afghanistan getötet. Gleichzeitig Chilafa durch die Gunst Allahs in der Lage einen war es einer verdeckten Einheit möglich einen Angriff der abtrünnigen afghanischen Armee auf Offizier der abtrünnigen afghanischen Armee und die Makarnah Region in Mamand in Nangarhar einen seiner Begleiter durch Schusswaffengebrauch abzuwehren, wobei schwere Gefechte unter in der Stadt Dschalalabad im Osten Afghanistans Verwedung verschiedener Waffen stattfanden, zu töten und das Lob gebührt Allah. während denen ein BMP-Fahrzeug und ein LKW Am 24. Dhul-Qada führten die Soldaten der der abtrünnigen afghanischen Truppen zerstört Chilafa im Vertrauen auf Alla seit mehreren

Rumiyah

37

EINIGE GHANAIM (KRIEGSBEUTE) IN DER WILAYA AL-FURAT

Tagen einen Angriff auf mehrere Dörfer der Rafida im Siyad Distrikt im Norden Afghanistans durch. Dabei fanden schwere Gefechte mit der abtrünnigen afghanischen Armee statt, als diese versuchte das Dorf Mirza Ulnak zurückzuerobern, das von den Mudschahidin zuvor erobert worden war und in dem sie 54 Rafidis getötet hatten. Zusätlich zu mehreren Toten und Verwundeten der abtrünnigen afghanischen Armee und der Zerstörung eines Panzers. Ebenso wurde 4 abtrünnige afghanische Polizisten bei einem anderen Angriff der Mudschahidin in der Bilan Guri Region des gleichen Distrikts getötet und alles Lob gebührt Allah. Am 25. Dhul-Qada wehrten die Soldaten der Chilafa im Vertrauen auf Allah und mit der Ersuchung der Hilfe von Ihm einen großen Angriff der Kreuzfahrer und abtrünniger afghanischer Spezialkräfte im Achin Distrikt der Mamand Region ab. Die Kreuzfahrer wurden durch ihre Ausrüstung und ihre Waffen in die Irre geführt und dachten, dass sie die Gewinner sind. An dem Angriff beteiligten sich B-52 und A-10 Flugzeuge, sowie andere Kriegsf lugzeuge, Hubschrauber und Drohnen die links und rechts bombardierten. Doch die Mudschahidin hielten ihnen gegenüber stand mit ihren verschiedenen Waffen und die Gefechte dauerten ca. 12 Stunden lang, ohne dass die Anbeter des Kreuzes und ihre Marionetten einen nennenswerten Fortschritt machen konnten. Die Gefechte endeten mit der Tötung von 33 Soldaten der angreifenden Truppen, inklusive mindestens 12 Kreuzfahrern. Und das Lob gebührt Allah. 38

NACHRICHTEN

Ostasien Am 2. Dhul-Qada waren die Soldaten der Chilafa durch die Gunst Allahs in der Lage 16 Soldaten der kreuzzüglerischen philippinischen Armee bei der Zündung mehrerer Sprengstofffallen und bei Gefechten im Baling und Lilud Madya Viertel von Marawi zu töten und alles Lob gebührt Allah. Am 4. Dhul-Qada waren die Soldaten des Islamischen Staates in der Lage zehn Soldaten der kreuzzüglerischen philippinischen Armee zu töten, zuzüglich zur Zerstörung eines gepanzerten Fahrzeugs während der Gefechte im Bilut-Viertel von Marawi und das Lob gebührt Allah. Am 5. Dhul-Qada wurden mindestens 19 Soldaten der kreuzzüglerischen philippinischen Armee bei einem Hinterhalt der Soldaten des Islamischen Staates im Bilut-Viertel von Marawi getötet und das Lob gebührt Allah. Am 8. Dhul-Qada wurden durch die Gunst Allas c drei Soldaten der kreuzzüglerischen philippinischen Armee getötet, sowie vier weitere verwundet, bei der der Exploision von Landminen im Marinot Viertel und das Lob gebührt Allah. Am 15. Dhul-Qada wurden 11 Kämpfer der abtrünningen „Moro Befreiungsfront“ getötet und elf weitere verwundet bei der Zündung von Sprengstofffallen in der Dato Salifo Region und im Dorf Anda Fit in der Region von Magindanao im Süden der Philippinen und das Lob gebührt Allah. Am 20. Dhul-Qada lieferten sich die Soldaten der Chilafa mit Allahs Hilfe schwere Gefechte mit der abtrünnigen „Moro Befreiungsfront“ in der Magindanao Region im Süden der Philippinen, was

zur Tötung von mindestens 19 Murtaddin führte. Und in der Stadt Marawi waren die Soldaten der Chilafa in der Lage sechs Kriegsboote der philippinischen Armee bei Kämpfen im Raya Madaya Viertel zu zerstören, zusätzlich zur Zerstörung eines ihrer Fahrzeuge und der Tötung von fünf Kämpfern und der Verwundung weiterer als diese mit Raketengeschossen im BilutViertel unter Beschuss genommen wurden. Ebenfalls wurden vier Soldaten der philippinischen Armee durch Scharfschützenfeür in der Ala-Straße getötet und das Lob gebührt Allah. Am 24. Dhul-Qada waren die Soldaten der Chilafa in der Lage einen Panzer der kreuzzüglerischen philippinischen Armee mit einem Raketengeschoss in der Ala-Strasse von Marawi zu zerstören und alles Lob gebührt Allah. Am 26. Dhul-Qada führten die Soldaten der Chilafa schwere Gefechte unter Verwendung verschiedener Waffen mit der kreuzzüglerischen philippinischen Armee in der Ala-Strasse in Marawi. Dies führte zu Tötung von elf Soldaten. Ebenfalls wurde sieben Kämpfer der abtrünnigen „Moro Befreiungsfront“ bei Gefechten im Dorf Nimao in der Magindanao Region im Süden der Philippinen getötet und das Lob gebührt Allah allein. Tunesien Am 6. Dhul-Qada waren durch die Gunst Allahs mehrere Soldaten der Chilafa in der Lage eine Sprengstofffalle auf dem Weg der Murtaddin

im al-Mughayla Gebirge im Westen von Tunis zu errichten, woraufhin sie diese bei einem gepanzerten Gefährt zündeten, welches mehrere Soldaten der abtrünnigen tunesischen Armee transportierte. Dies führte zur Zerstörung des Gefährts und zur Tötung und Verwundung von fünf Murtaddin und das Lob gebührt Allah. Am 29. Dhul-Qada wurde ein gepanzertes Fahrzeug das Soldaten der abtrünnigen tunesischen Armee transportierte bei der Zündung einer Sprengfalle im al-Mughayla Gebirge in der Kasserine Provinz zerstört, und alles Lob gebührt Allah. Wilaya Bayda Am 29. Dhul-Qada wehrten die Soldaten der Chilafa durch Allahs Gunst einen Angriff der Houthi Muschrikin auf die Luqah Region in Qifa ab. Die Gefechte während denen verschiedene Waffen verwendet wurden dauerten den ganzen Tag an. Dies führte zur Tötung und Verwundung Dutzender von den Murtaddin und unter den Toten befand sich ebenfalls der Anführer des Angriffs, der Rafidi Murtadd Abu Murtada al-Mahturi, möge Allah ihn erniedrigen. Und Allah gewährte den Mudschahidin die Erbeutung von verschiedenen Waffen und Munition und das Lob gebührt Allah. Somalia Am 13. Dhul-Qada töteten die Soldaten der

DIE NACHWIRKUNGEN DER OPERATION IN BARCELONA

Rumiyah

39

DER ISTISCHHADI ABU MUSAB AT-TURKI 

Chilafa einen Agenten des abtrünnigen somalischen Geheimdienstes in der Nähe der Taufiq-Kreuzung im Yaq Schid Viertel von Mogadischu und das Lob gebührt Allah. Wilaya Sinai Am 14. Dhul-Qada zerstörten die Soldaten der Chilafa durch die Gunst Allahs zwei gepanzerte Fahrzeuge des Typs „Fahd“ die Angehörige der abtrünnigen misri (ägyptischen) Polizei in der Bahrstrasse in Arisch transportierte, während die Anzahl der beschädigten Fahrzeuge der abtrünnigen misri (ägyptischen) Armee seit Beginn ihres Feldzugs gegen die Soldaten der Chilafa vor zwei Wochen 23 verschiedene Fahrzeuge beträgt und das Lob gebührt Allah. Wilaya al-Furat Am 10. Dhul-Qada führten die Soldaten der Chilafa einen Angriff aus drei Richtungen auf Stellungen der Rafida Armee in der alDschamuna Region in der Nähe von at-Tanaf an der künstlichen syrisch-irakischen Grenze aus. Der Angriff begann mit einer Istischhadi-Operation, die vom Bruder Abu Hasan al-Iraqi – möge Allah ihn akzeptieren – ausgeführt wurde, gefolgt von der Erstürmung der Stellungen der Murtaddin und den Kämpfen mit ihnen unter Verwendung 40

NACHRICHTEN

verschiedener Waffen. Dies führte zur Tötung von 68 Murtaddin und zur Gefangennahme eines Kämpfers, sowie zur Zerstörung von sieben Fahrzeugen, zur Beschädigung eines Panzers und zur Niederbrennung von sechs Stützpunkten. Allah gewährte Seinen Muwahhidin Dienern die Erbeutung von drei mit automatischen Waffen ausgerüsteten Allradantriebfahrzeugen, sowie die Erbeutung eines Raketenwerfers und anderen verschiedenen Waffen und Munition. Und das Lob gebührt Allah. Wilaya Hims Am 17. Dhul-Qada führten die Soldaten der Chilafa einen Großangriff aus mehreren Richtungen auf Stellungen der Nusayriyya im östlichen Landgebiet von Hims aus. Die erste Richtung war in der Region der Wüste (Badiya), wo der Istischhadi Bruder Abu Ruqayya alIraqi – möge Allah ihn annehmen – das Operationsführungszentrum der Nusayri-Armee zwischen der Humayma Region und der T3 Region. Was die zweite Richtung betrifft, so war es der Angriff auf die Stellungen der Murtaddin, die sich ca. 20 km westlich der Humayma Region befinden. Gleichzeitig war die dritte Richtung der Angriff auf die al-Wair Region. Der Angriff führte zur Tötung von ca. 80 Murtaddin, sowie zur Zerstörung und Niederbrennung von

fünf Panzern, fünf Transportfahrzeugen, zwei Allradantriebfahrzeugen, zwei automatischen Geschützen und 65 Zelten führte. Ebenso wurden zwei BMP-Fahrzeug erbeutet, sowie verschiedene Waffen und Munition und das Lob gebührt Allah. Russland Am 26. Dhul-Qada führte ein Soldat der Chilafa eine Messerattacke in der Stadt Surghut in Russland aus, während der er sieben Personen verwundete bevor er selbst als Schahid durch die örtliche Polizei fiel, so betrachten wir ihn und Allah weiss es am Besten. Wir bitten ihn zu akzeptieren. Spanien Am 25. Dhul-Qada zogen mehrere Mudschahidin zur gleichen Zeit im Vertrauen auf Allah in zwei verdeckten Einheiten los um die Versammlungen der Kreuzfahrer in Spanien anzugreifen. Die Mudschahidin der ersten verdeckten Einheit nahmen die Versammlung der Kreuzfahrer in der Las Ramblas Strasse in Barcelona ins Visier und überführen zwei Polizisten an einem Kontrollpunkt. Danach griffen sie mit leichten Waffen eine Bar nahe des Las Ramblas Platzes an und richteten ein Massaker an ihnen den sich dort aufhaltenden Juden und Christen an. Gleichzeitig überfuhr die andere verdeckte Einheit mehrere Kreuzfahrer mit einem LKW in der Küstenstadt Cambrelas. Die gesegnete Operation führte zur Tötung und Verwundung von mehr als 146 Bürgern von den Angehörigen der Staaten der Kreuzfahrerkoalition und die Ehre gehört Allah, Seinem Gesandten und den Gläubigen, doch die meisten Menschen wissen nicht. Und alles Lob gebührt Allah. Wilaya al-Dschazira Am 28. Dhul-Qada wehrten die Soldaten der Chilafa einen Großangriff der Rafidiarmee und der Rafidimobilisierung ab, die mit intensiven Luftschlägen von amerikanischen Kampfflugzeugen und Apache-Hubschraubern auf ihre Stellungen im Osten, Süden und Westen von Tal Afar unterstützt wurden. Der Angriff kollidierte mit heftigen Gefechten, während denen drei Istischhadi-Operationen (eine von ihnen eine Doppeloperation) von den zwei Istischhadis Abu

Maryam al-Iraqi und Abu Hamza al-Iraqi – möge Allah sie akzeptieren – ausgeführt wurden und eine Ansammlung von Murtaddin im Dorf Abtischa östlich von Tal Afar ins Visier nahm. Gleichzeitig zündeten die zwei Istischhadis Abu Musab at-Turki und Abu Dhul-Qarnayn at-Turki – möge Allah sie annehmen – ihre Autobomben in Ansammlungen der Murtaddin im Dorf al-Dschabbara westlich von Tal Afar. Die drei Operationen führten zur Tötung und Verwundung von zahlreichen Murtaddin, während die Mudschahidin die Murtaddin zu Minenfeldern und mit Sprenfallen versehen Häusern lockten und sie daraufhin auf sie sprengten. Dies führte zu großen Verlusten in ihren Reihen, ca. 114 Tote und zur Zerstörung von zwei Panzern des Typs „Abrams“, sowie zur Zerstörung von zehn Humvess und vier CougarFahrzeugen. Zusätzlich zur Zerstörung von 24 verschiedenen anderweitigen Militärfahrzeugen. Und das Lob gebührt Allah. Am 29. Dhul-Qada wehrten die Soldaten der Chilafa zum zweiten Tag in Folge den Kreuzfahrerund Rafida-Feldzug auf die Stadt Tal Afar ab, deren westliche und östliche Flanke harte Kämpfe erlebte, während denen die zwei Istischhadis Abu Muhammad al-Iraqi und Abu Musab at-Turki – möge Allah sie annehmen – zwei IstischhadiOperationen durchführten die Ansammlungen der Rafidiarmee und der Rafidimobilisierung im Dorf Tall as-Samn trafen. Dies führte zur Tötung und Verwundung von 39 Murtaddin, sowie zur Zerstörung von sechs Humvees, drei CougarFahrzeugen und drei Militärfahrzeugen. Ebenso wurde ein Minenräumfahrzeug und ein Bulldozer während der Zündung von Minenfeldern in der Nähe der Dörfer Tarma und Walawand westlich und südlich von Tal Afar zerstört. Gleichzeitig wurden dutzende Murtaddin getötet und verwundet, sowie mehr als 20 verschiedener Militärfahrzeuge zerstört, als Luftschläge der amerikanischen Kreuzfahrer ihren vom Dorf alKarkari flüchtenden Konvoi südwestlich von Tal Afar trafen. Und das Lob gebührt Allah. Wilaya Dimaschq Am 28. Dhul-Qada wehrten die Soldaten der Chilafa einen seit zwei Tagen fortwährenden Angriff der libanesischen Kreuzfahrerarmee und der Rafidi Hizbullat Organisation und aus

Rumiyah

41

DER INGHIMASI ABU MIQDAD AL-IRAQI 

verschiedenen Richtungen auf ihre Stellungen im westlichen Qalamun ab, wobei sie Dscharud (Arsal und al-Qa) sowie das az-Zamrani, Muschqatah, Mira und Faycha Gebirge, zusätzlich zum Zuwaytina- und Haruta-Tal angriffen. Die schweren Gefechte fanden statt, während denen einen Istischhadi-Operation vom Istischhadibruder Abu Dudschana al-Lubnani – möge Allah ihn annehmen – ausgeführt wurde, der die Versammlungen der gen Wadi al-Chaschin flüchtenden Armee verfolgte. Er sprengte seine Autobombe in ihrer Mitte. Die Gefechte führten zur Tötung und Verwundung von ca. 100 Soldaten der libanesischen Armee und der Rafida Hizbullat Organisation, sowie zur Zerstörung und Beschädigung mehrerer Fahrzeuge. Gleichzeitig wurden vier Kämpfer Rafidi Hizbullat Organisation getötet, sowie ein M113 Gefährt der libanesischen Armee beschädigt, als ihre Stellungen auf dem Chazal Berg und in Wadi Hurata im westlichen Qalamun mit mehreren Mörsergranaten und Artilleriegeschossen beschossen wurde. Und alles Lob gebührt Allah, dem Herrn der Welten. Am 29. Dhul-Qada starben durch die Gunst Allahs mehr als 40 Kämpfer der Rafidi Hizbullat Organisation, während weitere andere verwundet wurden, bei schweren Gefechten die die Soldaten der Chilafa mit ihnen in den Regionen von Wadi al-Bard, Sinn Muschtaqa und Qurna Adschlun führten. Und das Lob gebührt Allah. Wilaya al-Dschanub Am 21. Dhul-Qada zogen zwei Ritter, Abu Yasin al-Iraqi und Abu Miqdad al-Iraqi – möge Allah sie akzeptieren –, mit einer Autobombe in 42

NACHRICHTEN

DER INGHIMASI ABU YASIN AL-IRAQI 

Richtung Ansammlungen der Rafidiarmee und der Rafidimobilisierung in der Karbala Zementfabrik im Süden der Stadt los. Dort stiegen einer der zwei Inghimasis vom Gefährt ab und lieferte sich Gefechte mit zwei Rafidakontrollpunkten, so tötete er jene die sich dort befanden und stürmte dann das Wohnviertel das zu Fabrik gehört, wo er nach heftigen Kämpfen getötet wurde, möge Allah ihn akzeptieren. In der Zwischenzeit begab sich der andere Inghimasi mit seiner Autobome in Richtung der Versammlungen der Murtaddin die sich retten konnten und sprengte seine Autobombe dort. Dies führte zur Tötung und Verletzung von mehr als 50 Murtaddin und das Lob gebührt Allah. Wilaya Salahuddin Am 24. Dhul-Qada griffen vier Inghimasis den Stützpunkt der 13. Brigade der Bundespolizei, sowie eine Transport- und Vorratsbasis der 60. Brigade an, die sich beide im Masafi-Viertel der „600“ Region nördlich von Baydschi befindet. Dort waren die Brüder Abul-Walid al-Ansari, Abu Chalid at-Tadschiki, Quraysch at-Tadschiki und Hudhayfa al-Maghribi – möge Allah sie akzeptieren – in der Lage mit den Murtaddin Gefechte in zwei Basen mit automatischen Waffen und Handgranaten zu führen. Daraufhin zündeten sie ihre Sprengstoffwesten hintereinander, was zur Tötung von 30 Murtaddin inklusive einem Offizier und zur Verwundung 46 weiterer führte. Ebenso wurden 15 Fahrzeuge niedergebrannt. Des Weiteren führten Unterstützungsverbände Bombardierungen einer der beiden Stützpunkte mit Grad-Raketen durch, und alles Lob gebührt Allah.

Rumiyah

43

Rumiyah

45

CONTENTS

I S S U E 1 3 - D H U L- H I J JA H 1 4 3 8

O MUWAHHIDIN, REJOICE, FOR BY ALLAH WE WILL NOT REST FROM OUR JIHAD EXEPT BENEATH THE OLIVE TREES OF RUMIYAH (ROME). ABU HAMZAH AL-MUHAJIR r

06

04

FOREWORD

ARTICLES

06 10

10 14 22 26 30

THE RULE OF THE SHARI’AH, NOT THE RULE OF JAHIIYYAH TAKE ADVANTAGE OF YOUR SPARE TIME BEFORE YOU BECOME OCCUPIED THE POSITION OF IMAMAH IN THE RELIGION AND THE EVIDENCE FOR THE OBLIGATION OF ESTABLISHING IT IMPORTANT ADVICE FOR THE MUJAHIDIN: PART 3

THE CHARACTERISTICS OF THE MUNAFIQIN: PART 1

THE HIJRAH OF UMM SULAYM AL-MUHAJIRAH

NEWS

14 36

MILITARY AND COVERT OPERATIONS

FOREWORD

A

n official from among the Crusaders commented on the matter of their targeting the soldiers of the Islamic State, saying, “They have entered into war, and they should expect that their deaths will be one of the outcomes.” Indeed, the statement that Allah g placed on the tongue of this kafir is a truth that cannot be argued, particularly with the soldiers of the Islamic State. In fact, the reality is that when the mujahidin proceed towards battle, death is not just a possibility for them, it is a wish that they seek and endeavor to attain, for death in this case is shahadah in the cause of Allah, and through it the believer attains the highest of ranks with the Lord of the heavens and the earth. However, it seems that the Crusaders 4

FOREWORD

have yet to grasp the reality of what was stated by one of their officials, and for this reason we find them displaying a significant degree of surprise and shock whenever they are attacked in their lands by the soldiers of the Islamic State. It is as if they live in another world altogether, different from the one in which their armies are engaged in a grinding war against the army of the Islamic State, exerting their efforts in order to destroy the lands of Islam and to kill as many of the women and children of the Muslims – both young and old – as they can. This is not the first time that the Crusader states have been led to war by America – the carrier of the banner of the Cross in this era – and neither is it the first time that they have paid a heavy price for following their tawaghit in their war against the Muslims. What is apparent is that whenever the tawaghit of the European states dispatch their armies to fight and kill the Muslims under America’s banner, they only calculate the gains they will achieve by taking part in that war and forget to gauge the heavy cost they will be forced to pay in order to achieve the gains that they dream of.

Spain experimented with this matter before, allowing herself to be led by the obeyed fool, Bush, in his invasion of Iraq as she dreamt of the oilfields and the potential revenue from construction. But she found the army that she had sent there at the forefront of targets being struck by the mujahidin, who continued making them suffer until Spain was forced to withdraw its troops from Iraq in humiliation, with her soldiers licking their wounds and her government being cursed by its citizens. It appears, however, that this lesson wasn’t enough for the Crusaders to take heed. So when a later government claimed that it had understood the first lesson and resolved not to have its army take part in a direct ground war, it made the decision instead to take part in the war against the Islamic State by training the Rafidi army and providing it with extensive support in order to pay its share of the expenses under the framework of taking part in the international Crusader coalition established by America in order to fight the Islamic State. And just as she had not taken a lesson from her prior experiment, she likewise had not taken a lesson from the experiments of the other western Crusader states waging war against the Muslims – states which are even more powerful than Spain and have better intelligence capabilities and more secure borders, such as Britain, France, Germany, and America, and which have all, nonetheless, faced the wrath of the soldiers of the Islamic State, who rushed forth in response to their leadership’s incitement to fight the kuffar in their own homelands. So Spain continued in her war against the Muslims, believing herself to be very distant from what had afflicted her sisters. And today, the soldiers of the Islamic State have repeated in multiple lands what their heroic brothers have done in other Crusader states, punishing the states of Turkey, Spain, Russia, Belgium, and other lands of the Crusaders and murtaddin. In Turkey, a lion of the Islamic State carried out an attack on the 21st of Dhul-Qa’dah, stabbing and killing one of the policemen of the taghut, Erdogan, in front of their police station. In Spain, a group of Islamic State soldiers conducted two operations in two separate cities on the 25th of Dhul-Qa’dah, with the main massacre dealing a blow to the tourism sector – which makes

up the largest part of Spain’s economy – as the mujahidin killed 16 and wounded more than 130 others from among the Jews and Crusaders, giving them a new lesson in politics that teaches them the necessity of preparing themselves to pay a heavy human and economic price for their war against the Islamic State before calculating the gains that they expect to make in their war. In Russia, a lone knight of the Islamic State  stabbed and wounded 7 people on the 27th of Dhul-Qa’dah, with his brave deed demonstrating that one doesn’t need much in terms of weapons and planning in order to march forth and attack the kuffar. And in Belgium, a soldier of the Islamic State  attacked a group of Belgian soldiers on the 3rd of Dhul-Hijjah, stabbing them until he was killed. These are just some of the operations in which the soldiers of the Islamic State have attacked the Crusaders, Jews, and murtaddin in their own homelands, killing and wounding large numbers of them, particularly in recent weeks. And in following these events, one can see that the European Crusader states have not ceased to pay the heavy burden brought about by such blessed operations even after several months, for their militaries continue to be deployed on their streets, their security measures remain heightened, their profit from trade and tourism continues to decline, and a state of terror continues to exist, the most obvious signs of which are not the widespread patrols in their public squares, nor the cement barriers on their streets. With Allah’s permission, the attacks in Spain and in other kafir states will continue as long as they are at war with the Islamic State, and with Allah’s permission, they will not be able to stop them regardless of what measures and precautions they take, and they know this very well. And what is anticipated is that the soldiers of the Islamic State will escalate these attacks to a greater level in the coming period. So let the Crusader governments prepare themselves for an increase of loss in war, and for an increase in what they hemorrhage of wealth and of things that are precious to them, for tomorrow is close at hand. And all praise is due to Allah, the Lord of the creation.

Rumiyah

5

A

ll praise is due to Allah, who saved us from the rule of the tawaghit, blessed us with the rule of the Shari’ah, and restored for us the Khilafah. May blessings and peace be upon His slave and messenger, who obliterated with the hoofs of his steed the rule of Jahiliyyah. I bear witness that there is no god except Allah, alone and without partner, and I bear witness that Muhamad is His slave and messenger. As for what follows: 6

ARTICLE

In this article we will discuss the rule of the Shari’ah, which is underataken by the Khalifah and his aides – may Allah grant them success – and which every soldier of the Islamic State works to safeguard, sacrificing their lives and everything dear to them for the sake of elevating it. Allah sent His Messenger g with the call to tawhid in Allah’s Lordship, in one’s worship towards Him, and in His names and attributes, and even though the people of

Jahiliyyah affirmed the oneness of Allah in His Lordship, they negated that affirmation with their indulgence in various forms of shirk that run contrary to the three described aspects of Allah’s tawhid (ar-Rububiyyah, alUluhiyyah, and al-Asma was-Sifat). And Most of Them Believe Not in Allah Except That They Associate Others with Him Allah g informed that if the kuffar were asked, “To whom belongs the earth and those upon it?” They would answer, “To Allah,” and if they were asked, “Who is the Lord of the seven heavens and the Lord of the great throne?” They would answer, “[They belong] to Allah,” and if they were asked, “Who is it that has the realm of all things in His Hand and who protects while none can protect against Him?” They would answer, “[They belong] to Allah.” But despite that, they would not be reminded, nor would they fear Allah and His torment! And despite their affirmation that Allah g is the Owner of the dominion, the Creator, the Arranger, the Provider, the one who gives life and death, they commit shirk with Him by associating others with Him, while affirming that everything besides Allah is but mere creation. ‘Abdullah Ibn ‘Abbas h narrated, saying, “The mushrikin used to say, ‘We respond to You, You have no partner,’ and the Messenger of Allah g would say, ‘Woe to you, that’s sufficient, that’s sufficient! Then, they would say, ‘Except a partner who belongs to You, You possess him and all that he owns.’ They would say this as they performed tawaf around the Ka’bah” (Reported by Muslim). Despite the fact that the mushrikin used to take shelter with Allah in times of difficulty, in times of ease they would return back to what they were accustomed to of committing shirk with Allah. Allah g said, “And when they board a ship, they supplicate Allah, sincere to Him in religion. But when He delivers them to the land, at once they associate others with Him” (Al-’Ankabut 65). They committed shirk with Allah in their worship of others besides Him, calling upon others besides Him who cannot bring harm nor benefit, directing various forms of worship towards the tawaghit, referring to them in judgement, and inventing against Allah lies with their statement, “We only worship them that they may bring us nearer to Allah in position” (Az-Zumar 3). Allah g sent His messengers and prophets calling to iman in Allah and to dedicating one’s worship exclusively for Him, and to disbelieve in all of the tawaghit, for the iman of mankind and jinn is not complete until they combine between these two matters: Iman in Allah

and disbelief in the tawaghit. Allah g said, “And We certainly sent into every nation a messenger, [saying], ‘Worship Allah and avoid taghut.’ And among them were those whom Allah guided, and among them were those upon whom error was [deservedly] decreed. So proceed through the earth and observe how was the end of the deniers” (An-Nahl 36). Therefore, anyone who refuses to dedicate their worship exclusively to Him, or refuses to avoid the tawaghit and disbelieve in them is a misguided denier of Allah’s messengers, and is deserving of Allah’s punishment, which He inflicts upon the disbelievers. The messengers p made it clear that Allah does not accept from His slaves anything except pure Islam and absolute tawhid, and they therefore informed the people that they were not sent except to ensure that Allah is worshiped alone, as Allah g said, “And We sent not before you any messenger except that We revealed to him that, ‘There is no god except Me, so worship Me’” (AlAnbiya 25), and they informed them that Allah g, “Does not forgive association with Him, but He forgives what is less than that for whom He wills” (An-Nisa 48). And when the kuffar proposed to the Prophet g that they worship Allah for one year in return that he g worship their false gods for one year, Allah g revealed Surat alKafirun, separating between iman and its adherents, and shirk and its adherents. “Say, ‘O disbelievers, I do not worship what you worship. Nor are you worshipers of what I worship. Nor will I be a worshiper of what you worship. Nor will you be worshipers of what I worship. For you is your religion, and for me is my religion’” (AlKafirun 1-6). The Tawhid of Allah in Hukm (Legislation and Rule) The messengers p made clear to their people that which Allah loves and is pleased with of tawhid, iman, and righteous deeds, while warning them against that which negates this from the various types of kufr, shirk, defiance, and disobedience. And from among that which they made extremely clear was the matter of rule being for Allah g. Therefore, just as Allah g is alone in creating He is likewise alone in His command. “His is the creation and the command; blessed is Allah, Lord of the creation” (Al-A’raf 54). Additionally, three Makki verses were revealed stipulating that “Legislation is not but for Allah” (Al-An’am 57, Yusuf 40, and Yusuf 67). And despite the fact that the Prophet g and his companions were oppressed in Makkah, Allah g ordered him to openly declare that this great religion came from Allah

Rumiyah

7

in order to rule the affairs of the people in all spheres of life, and that it shouldn’t be abandoned in substitute of their desires. Hukm is the sole right of Allah g, and therefore just as He has no partner in worship, likewise He has no partner in His hukm. Allah g said regarding worship, “’So whoever would hope for the meeting with his Lord – let him do righteous work and not associate in the worship of his Lord anyone’” (Al-Kahf 110), and He said regarding hukm, “’And He shares not His hukm with anyone’” (Al-Kahf 26), and there are two mutawatir recitations for this: “’And He shares not His hukm with anyone,’” whereby Allah g declares that He does not share His hukm with any from amongst His creation, and the second “’And let him not associate anyone with Him in hukm,’” whereby He prohibits that any from amongst the creation be made a partner with Him in His hukm. And Allah g said, “Then We put you, [O Muhammad], on a shari’ah (an ordained way) concerning the matter [of religion]; so follow it and do not follow the inclinations of those who do not know” (Al-Jathiyah 18), and some of the scholars refer to this surah as the surah of Shari’ah due to this verse being mentioned within it. The Tawhid of Hukm Is Encompassed in the Three Categories of Tawhid Firstly: Its encompassment within the tawhid of lordship (arRububiyyah): For Allah g is the one to whom the command belongs, and the one to whom belongs the right to rule and legislate, for these are the actions of Allah g (and from amongst them are those which are general and those which are specific) and that is from His exclusiveness and oneness in Lordship. Allah g said, “His is the creation and the command; blessed is Allah, Lord of the creation” (Al-A’raf 54). ‘Blessed’ (tabarak), meaning its good is abundant. So glory be to a god who creates and is capable, and who commands the performance of good deeds and the abandonment of destructive evil. Secondly: Its encompassment within the tawhid of names and attributes (al-Asma was-Sifat): For with regards to Allah g, “He is the Judge and to Him belongs hukm,” as established in the statement of the Prophet g reported by an-Nasai and Abu Dawud in the Sunan. Look at the noble verse, “[Say], ‘Then is it other than Allah I should seek as judge while it is He who has revealed to you the Book explained in detail?’” (Al-An’am 114), and see how it indicates the encompassment of judging by what Allah has revealed within the three categories of tawhid, for Allah g is the Judge, meaning the Ruler, and meaning the Wise, and thus the Judge is from amongst His names, and hukm is from His attributes and actions. “Indeed, Allah commands whatsoever He wills” (Al-Maidah 1). And in the ayah there is a rhetorical question that denotes denunciation: “[Say], “Then is it other than Allah I should seek as judge?!” For how could one who knows the magnificence of Allah, His perfect names, and His exalted attributes seek other than Allah as a judge? 8

ARTICLE

Thirdly: Its encompassment within the tawhid of worship (al-Uluhiyah): Seeking judgment from Allah’s Shari’ah is worship that must be dedicated to Him alone, and seeking judgment from other than it is major shirk, and whoever seeks judgment from other than Allah’s Shari’ah has by default sought the judgment of the taghut and believed in it – and with Allah refuge is sought. Allah g said, “Have you not seen those who claim to have believed in what was revealed to you, [O Muhammad], and what was revealed before you? They wish to refer judgment to Taghut, while they were commanded to reject it; and Shaytan wishes to lead them far astray” (An-Nisa 60). Therefore, if mankind cannot enter Islam except by believing in Allah and disbelieving in the taghut, there is no doubt that those who seek judgment from one who rules by other than the Shari’ah have believed in the taghut, due to their referring to it for judgment, and whoever believes in the taghut is not a Muslim. We ask Allah for steadfastness upon His religion. It Is Either the Rule of Allah or the Rule of Jahiliyyah There is nothing after the rule of Allah, the Wise, the All-Knowing, other than the oppressive rule of the darkness of Jahiliyyah, and no matter what humans name their laws and systems they remain the rule of Jahiliyyah, which the whims of the kuffar manipulate. Its people enjoy no stability in its decrees, nor do they achieve any religious or worldly success. But who is the one who knows that the rule of Allah is the best of rule? Indeed, it is the believer who has certainty. “Then is it the judgment of Jahiliyyah that they desire? But who is better than Allah in judgment for a people who are certain [in faith]” (AlMaidah 50). We ask Allah g to grant the Khilafah State victory, to keep its leaders and soldiers steadfast, and to restrain the might of the disbelievers, and Allah is greater in might and stronger in punishment.

Rumiyah

9

S

pare time is a blessing which most people treat inequitably. They are those whom Allah sufficed with the provisions of living as they set out in its pursuit, but they neither benefited nor took advantage of it. Rather, they wasted it on play and amusement until death came to them while they were negligent and heedless of what Allah excepted of them – basking in the graces which they will be asked about. Allah g said, “Then you will surely be asked that Day about the blessings [you enjoyed]” (At-Takathur 8). Yes indeed, they will be asked, because Allah g did 10

ARTICLE

not create the creation that they may bask in temporary bliss. Rather, He created them in order to worship Him, while He is not in need of them nor their worship. He – by His grace and mercy – has prepared for the obedient ones from amongst them that which no eye has seen, nor any ear heard, nor any human mind conceived, compensating them therein with constant bliss due to them having spent their time in His obedience, and what a blessed compensation, the abode of Jannah. As for he who diverges from the Hereafter towards his fleeting Dunya and his temporary living, then his

situation after death is as Allah g said, “‘My Lord, send me back. That I might do righteousness in that which I left behind’” (AlMuminun 99-100). So will man then not take heed and busy himself with Allah’s obedience and with seeking His pleasure while his soul is still within him? The Messenger of Allah g said, “O Allah there is no life except the life of the Hereafter. Forgive the Ansar and the Muhajirin” (Reported by al-Bukhari and Muslim). Contemplate on his g statement, and his negation that the enjoyments of this Dunya be a real sense of living worthy of the effort of those pursuing it, because in reality the real life is that of the Hereafter in Allah’s Jannah. O, I Wish I Had Sent Ahead [Some Good] for My Life Indeed, many people have lost the balance between the actions of the Dunya and the actions of the Hereafter – not reconciling between them. Thus, the extent of most of their concerns is accumulating wealth and wasting it on permissible things, and so you see them in affluence and with what suffices for living but yet they are poor when it comes to those deeds that lead to success in Allah’s Jannah and to His pleasure. And thus Allah blessed them with the gift of spare time and yet they utilized it to occupy themselves with the Dunya, though they weren’t even in need of it. In truth, that is the one who is heedless, as was reported by Ibn ‘Abbas h when he said, “The Prophet g said, ‘There are two blessings which most people are heedless of: Heath and spare time’” (Reported by al-Bukhari). O you who has been blessed with wealth and spare time, you who are distracted by your Dunya, you are indeed amongst those deprived, for you did not give true value to the time that has passed of your life, contrary to what is known of the people of high ambition, those who don’t find any spare time due to their performance of deeds and their jihad, whereas you who has been blessed with spare time are headed towards a grave matter that may have been obscured from you and which you were heedless of, a moment in which you will say, “‘O, I wish I had sent ahead [some good] for my life’” (Al-Fajr 24). Imam at-Tabari r said, “Allah g says, while informing of the sorrow of the son of Adam on the Day of Judgment, and his regret over his negligence in performing righteous deeds in the Dunya which would have inherited him an eternal stay in bliss that has no end, O I wish I had sent ahead for my life in the world righteous deeds for myself in this life – after which there is no death – deeds that would have saved me from the anger of Allah and granted me His pleasure” (Jami’ al-Bayan). Indeed, there is he whom Allah has bestowed His blessings upon and thus sufficed with regards to the provisions of living, but he was careless, lost in heedlessness regarding the orders of his Lord, not busying his spare time in understanding his religion and what Allah demands of him. Rather, he was occupied with the haram, or excessiveness in that which is permissible. O confused

and heedless one, prepare many answers for the many questions that are coming, for by Allah you were not created in play nor left without aim, and you shall be asked about your spare time and how you spent it. With Every Day That Passes You, a Piece of You Departs From them is he who grows old and whose back becomes crooked while he possesses what would assist him in his worldly affairs of wealth and children, and Allah surely blessed him with such great blessings of spare time, but he did not know how take advantage of it. As for he whose situation is as such, reflect extensively about those years which you have spent while not attaining your share of the Hereafter. Reflect on how close you are to meeting your Lord. Is now not the time for you to incite your children and descendants to sacrifice for the religion of Allah and support it? Is now not the time for you to dedicate your time to Allah and to supplicating for yourself, the oppressed Muslims, and the mujahid slaves of Allah? Is now not the time to devote yourself to Allah and draw closer to Him through the various methods of drawing oneself close. There are many people who reach a very old age, and then you find them living with the absent-minded mentality of the youth, those who don’t think about death, the hour of questioning and account, and by Allah, that is in reality nothing but high expectations of living a long life and it is the essence of destruction. So where are you in relation to the statement of Allah g, “And there has come the intoxication of death with the truth; that is what you were trying to avoid” (Qaf 19)? Imam al-Baghawi said, “‘And there has come the intoxication of death’: pains and agonies that envelope mankind and overcome his mind, ‘with the truth’: meaning the reality of death. And it was said, ‘with the truth’: meaning the matter of the Hereafter, such that mankind sees it clearly with his own eyes. And it was said: with what the affair of mankind returns to of either bliss or misery. And it is said to the one whom the intoxication of death has come to: ‘that is what you were trying to avoid’: incline away from, and al-Hasan al-Basri said: to flee from, and Ibn ‘Abbas said: [that is what you] hate” (Ma’alim at-

Rumiyah

11

Tanzil fi Tafsir al-Quran). Therefore, take advantage of your spare time before you reach you grave, and take advantage of your mornings for perhaps you might not reach the night. It was reported from al-Hasan al-Basri that he said, “O son of Adam, indeed you are but days, and with every day that passes there departs a piece of you” (Az-Zuhd li Ahmad Ibn Hanbal). So follow the example of those grey-haired men who offered their limbs in Allah’s cause and competed with the youth on Jannah not on the Dunya. Take Advantage of the Hours of Your Spare Time There is a type of individual from amongst the righteous whom Allah g has sufficed with regards to his provisions of living, and thus his provisions were under the shadow of his spear. He uses it to ruin the lives of the disbelievers and give victory to the religion of the Lord of the creation. And from those prosperous ones also is he who suffices in his ribat with performing his guard shift for a few hours and then returns to his lengthy spare time. Such times are a blessing for the mujahid that he may not be aware of, for if he utilized them with the remembrance of Allah, the recitation of the Quran, supplication, or performing voluntary deeds, or took an hour to remind his brothers and they incited one another, then in this there would be an enormous benefit, and a means of steadfastness in the face of the enemy when one meets them, and an means of elevating one’s status, and an increase in one’s good deeds. O mujahid, know that your spare time is a blessing from Allah, so take advantage of it so that you do not become of those cheated, and make it a thing of mention for you with Allah g, for Allah has prepared for the mujahidin in Jannah 100 levels, and thus the level of the mujahid who remembers Allah g, offers voluntary prayers, recites the Quran, and strives in his guard duty and in performing ribat and fighting is not like the level of the mujahid murabit who does not remember Allah except a little, performing his guard shift and then returning to his lengthy spare time. And thus it is upon the truthful mujahidin and murabitin to strive in their spare time to achieve the highest levels, and to know that what 12

ARTICLE

is between two levels in Jannah is the likes of the heaven and the earth, and that the bliss of the highest stations are superior and more complete than the bliss of those other than them. So let not the murabit refrain from increasing in righteous deeds, accompanied with the greatest of deeds which the Prophet g informed of: “Ribat for a day and night is better than fasting a month and standing therein in prayer, and if he dies, his deeds which he used to do continue, he is granted his provision, and he is safeguarded from the two trials” (Reported by Muslim). So what an enormous grace it is for the murabit that is killed and thus rewarded for the deeds that he used to busy himself in his spare time! Therefore, it is upon you to recite the Quran, stand the night in prayer, and perform other than that from the various forms of worship, and to be attentive to seeking knowledge and understanding the religion, and to memorize the book of Allah e, for the spare time which you utilize between your guard shifts is something envied by many from amongst the righteous.

INDEED, THE HEART FINDS SOLACE IN THE QURAN

Rumiyah

13

14

ARTICLE

All praise is due to Allah, who loves for His slaves to call on Him saying, “And those who say, “Our Lord, grant us from among our wives and offspring comfort to our eyes and make us imams for the righteous” (Al-Furqan 74). May Allah’s blessings and peace be upon His Messenger, the Imam of the righteous – whom Allah made both an imam for the people that rules them with what Allah has revealed, and an imam for the people to follow with respect to their religion, and whose rightly-guided successors Allah then placed upon his methodology and path – and may His blessings and peace be upon his family, his companions, and those who follow them in goodness until the Day of Judgment. As for what follows: Imam Ahmad and al-Hakim, along with Ibn Hibban in his sahih, reported the hadith of Abu Umamah h, that Allah’s Messenger g said, “You will certainly undo the bonds of Islam one by one. Every time a bond is undone, the people will cling to the one that follows. The first to be undone will be hukm (ruling) and the last of them will be the prayer.” So the greater shar’i imamah is from among the bonds of Islam, and undoing the affair of ruling with what Allah has revealed is a deficiency that affects the Muslims in both their religious and worldly affairs, for how many branches of Islam and iman cannot be achieved except through this particular bond of Islam! And the task of ruling with what Allah has revealed can only be undertaken by the ruler and the scholars of the Shari’ah, who aid him and advise him. Allah g said, “Indeed, We sent down the Torah, in which was guidance and light. The prophets who submitted [to Allah] judged by it for the Jews, as did the rabbis and scholars by that with which they were entrusted of the Scripture of Allah, and they were witnesses thereto” (Al-Maidah 44). So Allah g clarified that it was the prophets whom He commissioned with the task of ruling with what He revealed, and they were the ones who would lead

Bani Israil, as the Prophet g said, “The prophets would lead Bani Israil, and every time a prophet passed away, another prophet would succeed him. And indeed, there is no prophet after me. There will be khulafa and they will be many.” They (i.e. the Sahabah) said, “What do you order us to do?” He said “Fulfill your bay’ah to the [one given bay’ah] first, and give them their right, for indeed Allah will ask them about that which He has given them guardianship over” (Reported by Muslim). So the khulafa take the role of the prophets in ruling the people with what Allah has revealed, and the pious scholars are their helpers in that regard. The Rightly-Guided Khilafah Inherits the Prophetic Methodology Indeed, from the most important of responsibilities of the Khilafah in this era is to renew the religion and establish it upon the prophetic methodology, as promised by our prophet g in his statement, “Prophethood will remain among you for as long as Allah wills for it to remain. Then, He will lift it when He wills to lift it. Then, there will be khilafah upon the prophetic methodology, and it will remain for as long as Allah wills for it to remain. Then, He will lift it when He wills to lift it. Then, there will be biting kingship, and it will remain for as long as Allah wills for it to remain. Then, He will lift it when He wills to lift it. Then, there will be oppressive kingship, and it will remain for as long as Allah wills for it to remain. Then, He will lift it when He wills to lift it. Then, there will be khilafah upon the prophetic methodology” (Reported by Ahmad). So the Khilafah that is sought is that which is upon the prophetic methodology, and the Khilafah upon the prophetic methodology is that which achieves the description of rushd (right guidance), which is the description given to the Khilafah of the leading group of the companions of Allah’s Messenger g. And a khilafah can only be described with rushd if – by Allah’s permission – the khalifah follows the Book of Allah and the guidance of our prophet, Muhammad g, in all affairs and in all circumstances. Rushd has various meanings in the Book of Allah g, and among its greatest meanings is the grace and guidance of Allah g for those of His slaves whom He loves: “And know that among you is the Messenger of Allah. If he were to obey you in much of the matter, you would be in difficulty, but Allah has endeared to you the faith and has made it pleasing in your hearts and has made hateful to you disbelief, defiance and disobedience.

Rumiyah

15

LIKE THE ROMAN AND PERSIAN STATES BEFORE, AMERICA WILL BE DEFEATED BY THE MUSLIMS, WITH ALLAH’S PERMISSION

Those are the [rightly] guided” (Al-Hujurat 7). So adhering to the pillars, attributes, and branches of iman, loving them and clinging to them, and distancing oneself from everything that opposes them – including kufr, immorality, and sin – is all from rushd. And the greatest caller to rushd is the Book of our Lord c, just as He g informed us through the statement of the jinn, “‘Indeed, we have heard an amazing Qur’an. It guides to rushd’” (Al-Jinn 1-2). He g also informed us that He gave rushd to His prophet and Khalil, Ibrahim, so he called the people to the tawhid of Allah, disputed with them and clarified to them their misguidance, and was patient in the face of their harm, their threats, and even their attempts to kill him by burning him alive. He sought refuge with Allah, and Allah saved him from the fire, making it cool and pleasant for him. Ibrahim declared his baraah (disavowal) of his father and his people due to their persistence upon kufr, and left them, making hijrah away from them: “And he said, ‘Indeed, I will go to [where I am ordered by] my Lord; He will guide me’” (As-Saffat 99). So the rightly-guided khilafah establishes all the laws of the religion, revives the sunan, kills the heresies, and wages jihad against the kuffar and the obstinate. It does not follow the whims of men. Rather, it responds to the commands of Allah, following that which He loves and avoiding that which He hates. Allah g said, “So let them 16

ARTICLE

respond to Me [by obedience] and believe in Me that they may be [rightly] guided” (Al-Baqarah 186). The Greater Imamah Strives to Manifest the Religion of Islam In addition to the establishment of the religion of Allah, the governing of the affairs of the Dunya in accordance with the religion, the protection of the religion, and the defense of the land of Islam, the Muslims, their sanctities, and their wealth all being from most important matters which the Khalifah of the Muslims undertakes, he is also tasked with striving to spread the authority of the religion across all of Allah’s earth. Allah g wishes for the Muslims to work to make the religion of Islam dominant and triumphant over all other religions, so that the word of Allah is supreme and the word of those who disbelieve is lowest. Allah wishes for His religion to ascend above all other religions in a manifest way. He g said, “It is He who has sent His Messenger with guidance and the religion of truth to manifest it over all religion, although they who associate others with Allah dislike it” (At-Tawbah 33). Allah’s making the religion of Islam manifest includes making it manifest over all other religions through proofs and evidences. So Allah made it

clear that His religion is the truth, and that everything aside from it is false and will perish. It also includes manifesting it by giving it victory over the followers of all other religions, until their authority ceases to exist and their structure collapses. Thus, with the religion of Islam and its first mujahid followers, Allah eliminated the two largest states – the Persian and Roman states – that were present when the light of prophethood glowed, let alone the various other kingdoms of the kuffar. In other words, the religion of Allah became manifest and triumphant over the kuffar when a state was established for the Muslims whose foundations were laid down and fixed firmly by Allah’s Messenger g and then the rightly-guided khulafa after him. And likewise, the Khalifah of the Muslims and his soldiers undertake this matter today, with the support of Allah g, so the achievement of victory and honor for the Muslims cannot be imagined without the establishment of the Islamic State, which has revived the rightly-guided Khilafah. The Earth Belongs to Allah and He Causes His Righteous Slaves to Inherit It From among the responsibilities of the one who has been given authority over the affairs of the Muslims (the Khalifah, may Allah honor him) is to spread the authority of the Islamic State across the entire land, for the land is Allah’s land, and a kafir has no right to it. Allah g said, “And We have already written in the book [of Psalms] after the [previous] mention that the land is inherited by My righteous servants” (Al-Anbiya 105). The mufassirin – including Ibn ‘Abbas k – explained that “the land” means Jannah. Ibn ‘Abbas also said, “He g informed in the Tawrah, the Zabur, and [had] in His knowledge prior to creating the heavens and the earth that He would cause the Ummah of Muhammad g to inherit the land, and would enter them into Jannah, and they are the righteous.” These are two correct statements which do not contradict one another, and the inheritance of the land does not occur except through jihad for the cause of Allah, which is the peak of the hump of Islam, for the kuffar do not leave their kufr and their diverting the people away from the religion of Islam except due to fighting, which the allies of Ar-Rahman undertake against the allies of the Shaytan. Allah g said, “And fight them until there is no fitnah and [until] the religion, all of it, is for Allah” (Al-Anfal 39). He g also said, “And what is [the matter] with you that you fight not for the cause of Allah and [for] the oppressed among men, women, and children who say, ‘Our Lord, take us

out of this city of oppressive people and appoint for us from Yourself a protector and appoint for us from Yourself a helper?’ Those who believe fight in the cause of Allah, and those who disbelieve fight in the cause of Taghut. So fight against the allies of Satan. Indeed, the plot of Satan has ever been weak” (An-Nisa 75-76). So if the Islamic State and its soldiers do not undertake the obligation of fighting for the cause of Allah and rescuing the weak among the believers from the claws of kufr and its people, then who would?! Indeed, it is a weighty matter that the Khilafah undertakes – its leaders and soldiers alike – and indeed we are certain that Allah will soon grant it victory, for Allah c has sworn to support those who support His religion: “And Allah will surely support those who support Him. Indeed, Allah is truly Strong and and Mighty” (Al-Hajj 40). Allah emphasized His promise of support by swearing an oath using multiple Arabic linguistic mechanisms, and placed emphasis on two of His great names – and all of His names are great – “Qawiyy” (Strong) and “‘Aziz” (Mighty). So His strength is not equaled by any other strength, for He is the Creator of the creation, and He is the one who gave them what He willed of the means of strength, and He is the Strong while His creation are the weak, and He is the Self-Sufficient while His creation are the ones in need of Him, and He is the Mighty who cannot be overcome, the one who made honor for the believers among His slaves, and the one who promised to suffice them and grant them victory. He g said, “Is not Allah sufficient for His slaves?” (Az-Zumar 36), with the word “slave” taking the plural form of “slaves” in the recitations of Hamzah, Kisai, Khalaf (from among the ten recitations), and Abu Ja’far. The Evidence for the Obligation of Establishing the Greater Imamah Firstly: The Evidence from the Quran

Rumiyah

17

THE ISLAMIC STATE OBEYED ALLAH BY APPOINTING A KHALIFAH FOR THE UMMAH

Allah g said, “O you who have believed, obey Allah and obey the Messenger and those in authority among you” (An-Nisa 59). At-Tabari reported that Abu Hurayrah h said, “‘Ulul-Amr (those in authority)’ are the leaders.” At-Tabari then said, “The most correct of statements in that regard is the statement of those who said, ‘They are the leaders concerning that which entails obedience to Allah and which contains benefit for the Muslims.’” Ibn Kathir said, “What is apparent – and Allah knows best – is that the ayah is general in referring to everyone with authority, including the leaders and the scholars.” The evidence in this ayah is that Allah g made it obligatory upon the Muslims to obey those in authority among them – and they are the leaders – and the command to obey them is evidence that it is obligatory to appoint a leader, because Allah g does not command us to obey one who does not exist and whose presence the people weep for. So the command to obey him necessitates the command to bring him about, 18

ARTICLE

and as such, it indicates that appointing an imam for the Muslims is obligatory on them. Also from among the evidences is the statement of Allah g addressed to the Messenger g, “So judge between them by what Allah has revealed and do not follow their inclinations away from what has come to you of the truth” (Al-Maidah 48), as well as His g statement in the ayah that follows it, “And judge, [O Muhammad], between them by what Allah has revealed and do not follow their inclinations and beware of them, lest they tempt you away from some of what Allah has revealed to you” (Al-Maidah 49). This command is from Allah g to His Messenger g, to judge between the Muslims by what Allah has revealed – meaning His Shari’ah – and an address to the Messenger g is an address to his ummah as long as there is no evidence that it is specific to him, as is the case here. As such, this is an address to all the Muslims to establish the matter of ruling by what Allah has revealed until the Day of Judgment, and establishing rule and authority cannot be done except by establishing imamah, because that is from the jobs of imamah and it cannot be established in full except by way of imamah. Therefore, all of the ayat commanding us to rule by what Allah has revealed are evidence of the obligation of appointing an imam who would undertake that task. Also from among the evidences is the statement of Allah f, “We have already sent Our messengers with clear evidences and sent down with them the Scripture and the balance that the people may maintain [their affairs] in justice. And We sent down iron, wherein is great military might and benefits for the people, and so that Allah may make evident those who support Him and His messengers unseen. Indeed, Allah is Powerful and Exalted in Might” (Al-Hadid 25). The task of the messengers p is to establish justice among the people in accordance with what has been revealed in the Book, and to support that with strength, and this cannot be achieved by the followers of the messengers except by appointing an imam who establishes justice among them and organizes their armies, which bring victory to Allah’s religion. Imam Ibn Taymiyyah r said, “And for this reason, the Prophet g ordered his ummah to appoint leaders over themselves and

ordered the leaders to render trusts to whom they are due, and when they judge between the people that they judge with justice. And he commanded them to obey their leaders in that which entails obedience to Allah g” (Majmu’ al-Fatawa). Also from the evidences of the Quran are the ayat of hudud and qisas (retribution), and of collecting the zakah, and other such rulings which, in origin, are the job of the imam and his deputies. So all the ayat that were revealed with the legislation of rulings connected to imamah and its affairs indicate that establishing the shar’i imamah and establishing the Islamic ABU MUHAMMAD AL-JAWLANI BROKE HIS BAY’AH AND THEN FELL INTO RIDDAH State are from among the essentials and necessities of the Islamic Shari’ah. to my sunnah and the sunnah of the Secondly: The Evidences from the Sunnah rightly-guided khulafa. Hold onto it and a. The Evidences in the Sunnah from the bite it with your wisdom teeth, and beware Statements of the Prophet g: of newly introduced matters, for indeed, Many ahadith have come from the Prophet every heresy is misguidance” (Reported by g that indicate the obligation of appointing an Abu Dawud and at-Tirmidhi). imam, including the following: It has been reported in mutawatir form that 1. ‘Abdullah Ibn ‘Umar k narrated that the Sahabah j gave bay’ah to Abu Bakr h as Allah’s Messenger g said, “Whoever the Khalifah after the Prophet g passed on to arremoves his hand from obedience will meet rafiq al-a’la (the highest companionship). Then, Allah on the Day of Judgment and will Abu Bakr appointed ‘Umar k to succeed him. have no argument, and whoever dies with Then, ‘Umar placed the matter of his successor having bay’ah, dies a death of Jahiliyyah” to be decided by and chosen from among six (Sahih Muslim), meaning obedience to the people who were the best of the Sahabah and they imam and bay’ah to him. And this is clear chose from among themselves ‘Uthman – may in indicating the obligation of appointing Allah be pleased with them all. Then, following an imam and listening to and obeying him, his shahadah, they gave bay’ah to ‘Ali h as the because if bay’ah is an obligation on the Khalifah. This was their sunnah j concerning Muslim and bay’ah is only for the imam, establishing the Khilafah and not being negligent then appointing an imam is obligatory, of doing so. So it became obligatory to follow and it is likewise obligatory to persist in their example in that regard, as ordered by the his obedience and to not revolt against him Prophet g or remove one’s hand from his obedience. And likewise is the case with the ahadith 2. The famous hadith in the sunan from indicating the obligation of obeying the rulers ‘Irbad Ibn Sariyah, who narrated that the concerning that which does not entail sin, as well Prophet g said, “Indeed, those of you who as the ahadith of bay’ah and the order to fulfill live long will see much differing, so adhere one’s bay’ah to the first imam to whom bay’ah

Rumiyah

19

is given, and the prohibition of revolting against the imams of the Muslims, and the incitement to strike the neck of the one who comes forth to dispute the authority of the true imam. All of these ahadith necessitate the presence of the Muslim imam, and therefore indicate the obligation of appointing him. Rather, there is no goodness in the life of the Muslims except when they have a shar’i imam. b. The Evidences in the Sunnah from the actions of the Prophet g: Ever since Allah sent His Prophet g and he was believed in by those whom Allah knew to have within them much good, his noble companions carried out his orders and obeyed him, and not just in matters of worship. Rather, he was their reference when it came to organizing the affairs of da’wah, dealing with the kuffar, and dealing with any new issues that came up, such as the hijrah to Habashah and then to Madinah. And Makkah not being a land of tamkin (consolidation) did not mean that the Muslims should live without any leadership that manages that which it can of their affairs, for the Prophet g was for the Muslims an imam, a teacher, a father, and a merciful companion. When Allah g prepared for His Prophet g those who would support his religion from among the people of Madinah and who would defend ONLY THE TRUE BELIEVERS COME TO GIVE THEIR BAY’AH TO THE IMAM

20

ARTICLE

him as they defend their wives and children, and they gave bay’ah to him pledging to listen and obey both in times of delight and dislike, and had force of strength in their land, he made hijrah to them, and the building of the land of Islam was completed by the Prophet Imam g and his righteous companions. In addition to the evidences from the Book and the Sunnah, the consensus of the Sahabah j on appointing an imam, the concern they demonstrated for that, the priority they gave it over the obligation of burying the Prophet g following his death, and their persistence on this ijma’ by appointing one imam after another all act as evidence of this obligation on the Muslims. And the shar’i obligation of imamah is from among the issues most widely agreed upon by the scholars of Ahlus-Sunnah through the ages, and none opposed this except the people of heresy and deviation, and their opposition is not given any consideration. And all praise is due to Allah, the Lord of the creation.

Rumiyah

21

22

ARTICLE

O mujahidin! The munafiqin and those who block the way to Allah will say to you, “Do you think that anything of what you want will become reality? Do you think that the Islamic khilafah or even the Islamic state will be established? It is impossible to happen, and it is a matter closer to imagination than to reality.” So when they say this, remember the statement of Allah g, “[Remember] when the hypocrites and those in whose hearts was disease said, ‘Their religion has deluded those [Muslims].’ But whoever relies upon Allah – then indeed, Allah is Exalted in Might and Wise” (Al-Anfal 49). And say to them, “Indeed, Allah will conquer Rome for the Muslims, as per the promise of the Messenger of Allah g in the authentic narration, just as Qustantiniyyah was conquered before.” Tell them: Indeed we anticipate from Allah’s support that which is farther than that…Indeed, we anticipate from Allah that He will conquer the White House, the Kremlin, and London…And with us is the promise of Allah: “Allah has promised those who have believed among you and done righteous deeds that He will surely grant them succession [to authority] upon the earth just as He granted it to those before them” (An-Nur 55). As for when this will be, then this is not our concern and Allah did not make us responsible for it. Instead, He only made us responsible for working for the religion, and for the defense of the Shari’ah, and to do this according to one’s ability and to strive to one’s utmost. As for the results, they pertain to Allah c. So upon you is to plant the seed, not to pluck the fruit And Allah is the best Helper of those who proceed forth When Imam Ahmad r was afflicted with the fitnah of the creation of the Quran and when this fitnah appeared with the strength of the ruler, the head of this heresy, Ahmad Ibn Abi Dawud, came to Imam Ahmad, gloating, “Have you not seen how falsehood has triumphed over the truth, O Ahmad?” So Imam Ahmad r said, “Indeed, falsehood has not triumphed over the truth…Indeed, the triumph of falsehood over the truth is when the hearts of the people wander from the truth to falsehood. And our hearts after yet firm upon the truth.” Say to these as Ya’qub n said, “‘Indeed, I find the smell of Yusuf [and would say that he was alive] if you did not think me weakened in mind.’” (Yusuf 94) So despite these tribulations and hardships, we find the wind of relief, victory, and consolidation…Although you might argue, and many people would say to you, “Indeed,

you are in your old shadows.” The munafiqin said to the Sahabah after the battle of Uhud, “Return to the religion of your fathers.” And these words, the munafiqin say them to the people of iman in every era when the mujahidin for the cause of Allah are struck by a calamity, or face killing, wounding, imprisonment, and torture. If they say that to you, tell them, “Indeed, Allah defends those who have believed” (Al-Hajj 38). “And Allah will surely support those who support Him” (Al-Hajj 40). And the munafiqin will say to you about the companions of ar-Raji’ with whom the mushrikin acted treacherously, “Woe to these afflicted ones who died like this. They neither stayed with their families, nor did they deliver the message of their companion.” And these words will be said to you these days every time some of the brothers are killed…Neither did they sit behind and stay safe, nor were they able to remove the evils and destructions. So, when you hear this, tell them what the truthful Khadijah said, “Glad tidings! For by Allah, Allah will never humiliate you!” So we say to every mujahid for the sake of Allah: Nay! Allah will never humiliate you, for you maintain the ties of kinship, defend the Shari’ah, and wage jihad for the sake of Allah against the disbelievers from among the Jews, Crusaders, and murtaddin. The historian, Muhammad al-Bassam, said in his book ad-Durar wal-Mafakhir fi Akhbar al-‘Arab alAwakh about the scholars of the Najdi da’wah in their fight against the King of Misr (Egypt), “And no, by Allah, the ruler of Misr did not conquer them due to any weakness on their part or due to cowardice, but because of treachery from the Arabs or with the approval of the residents of the lands.” O mujahidin! You have sold yourselves to Allah c and there is nothing in front of you except for one choice, which is to hand over the purchase to the buyer: “Indeed, Allah has purchased from the believers their lives and their properties [in exchange] for that they will have Paradise. They fight in the cause of Allah, so they kill and are killed. [It is] a true promise [binding] upon Him in the Torah and the Gospel and the Qur’an. And who is truer to his covenant than Allah? So rejoice in your transaction which you have contracted. And it is that which is the great attainment” (At-Tawbah 111). And when the buyer has received the purchase, he may then do with it what he wants. If he wants, he puts him in a castle or in a prison or dresses him with the best of clothes or makes him naked such that

Rumiyah

23

THE MUJAHIDIN FIGHT IN THE CAUSE OF ALLAH, SO THEY KILL AND ARE KILLED.

only his private area is covered or he makes him rich or he makes him destitute or he hangs him on the gallows or lets the enemy overpower him to kill him and mutilate him. The author of Dhilal r says while commenting on the events of the Companions of the Trench (Ashab al-Ukhdud), “This paradigm in which the believers do not escape and in which the disbelievers are not seized is necessary. This is so that it becomes fixed in the perception of the believers’ – the companions of the call of Allah – that they might be called to an end like this end on their path to Allah, and that they have no decision in this matter, and their affair and the affair of the ‘aqidah is up to Allah. It is upon them to perform their duty, and then they go. And their duty is to choose Allah, and to favor the ‘aqidah over life, and to overcome tribulations with iman and to be truthful to Allah in deed and intention. Then, Allah will work, utilizing them and their enemies, just as He does with His call and His religion as He wishes, and will bring them to one of the ends which are known in the history of iman or to something else from that which Allah knows and deems appropriate.” And they are indeed hired workers before Allah… Is it appropriate for one who sells a sheep to become angry with the buyer if he slaughters it, or for his heart to change because of that?! Have you not heard what happened to the lion of Allah and the lion of His Messenger (Hamzah)? He was disemboweled, his liver was extracted, and he was mutilated. And [have you not heard] that which occurred to the best of the creation g on the day of 24

ARTICLE

Uhud? Consider the prophets and messengers, who are best of the creation: Ibrahim n was cast into a fire, Zakariyya was sawn apart, Yahya was slaughtered, Ayyub remained in tribulations for years, Yunus was caught in the belly of the whale, and Yusuf was sold for a cheap price and lingered in prison for several years – all this and they remained pleased with their Lord and Protector, Al-Haqq. Some of the Salaf would say, “It is more beloved to me that my body be torn apart with scissors than for me to say about something that Allah decreed, ‘If only it didn’t happen!’” Therefore, O my brothers, be from those whose planning does not compete with the planning of their Lord, and whose choices do not resist the choices of Allah g, for they have never interfered in Allah’s plan for His kingdom by saying, “If this would have been, then this would have happened,” nor by saying, “it may be” or “perhaps” or “if only.” For the choice of Allah for His believing slave is the greatest choice, and it is better, no matter how hard and difficult its appearance may be, and regardless of how much wealth or position or power or family may be lost, or even the loss of the world altogether. And remember the story of the Battle of Badr and ponder over it well: Some of the companions j at the time wanted to capture the caravan, but Allah g chose for them to march forth for battle, and the difference between the two affairs is great. What was in the caravan? Nothing but food, which is eaten and then goes to the toilet, and dress that is worn and then thrown away, and fleeting worldly matters. As for marching forth, through it came the criterion

by which Allah distinguished between truth and falsehood, and with it came the defeat of shirk and its downfall, and the rise of tawhid and its manifestation. And with it came the killing of the leaders of the mushrikin, who stood like a rock in front of Islam. And it is enough that Allah said to the participants in the Battle of Badr, “Do what you want, for I have forgiven you.” O mujahidin! At the time of tribulation those retreating increase in number, so do not grieve because of that, for Muslim reported in his sahih from Anas h that Quraysh made peace with the Messenger of Allah g and stipulated, “that whoever of you comes [to us] we will not return him to you, and whoever from us comes to you will be returned by you to us.” So the companions said, “Do we write this?” He said, “Yes.” As for the one who goes from us to them, “may Allah distance him from us,” and as for the one who comes to us from them, Allah will grant him relief and a way out. So do not be sad about the one whom Allah has distanced. And how excellent is what Ibnul-Qayyim r said: “Upon you is to pursue the way of truth and to not feel alone due to the scarcity of travelers [on this path]. And every time you feel alone, look to your previous companions and strive to join them. And pay no heed to those other than them, for they will not suffice you anything. And if they call out to you on your way do not look at them, for if you turn to them they would take you and obstruct you.” So be careful of letting your hearts listen to the doubts that are put forth by the highwaymen and defeatists in order to prevent you from the way of jihad. For the affair is purely success from Allah g, for indeed Allah did not pardon those ones, so He abandoned them, despite what they carry in their chests and minds of abundant books and texts. So the matter isn’t about the abundance of knowledge, but about fear of Allah, which results in the criterion of iman: “O you who have believed, if you fear Allah, He will grant you a criterion and will remove from you your misdeeds and forgive you. And Allah is the possessor of great bounty” (Al-Anfal 29). May Allah be merciful with Shaykhul-Islam, who said, “And the Ummah has taken all that there is of the sciences, so if Allah illuminates a person’s heart, He guides him with what reaches him of that, and if He makes a person blind, the abundance of books

does not increase him in anything but confusion and misguidance.” O Allah, grant the muwahhidin consolidation in the land! O Allah, grant the mujahidin consolidation in the land! O Allah, mobilize their armies, dispatch their detachments, and make their intentions pure! O Allah, protect them with Your protection! O Allah, protect them with Your protection! O Allah, protect them with Your protection! O Allah, protect them with Your Eye which does not sleep, whereas the creation sleeps! O Allah, make easy for them all that is good! O Allah, if anyone wants good for them, grant him success in all that is good, and if anyone wants evil for them, seize him with the seizing of one who is mighty and capable! O Allah, protect them, and protect their honor! O Allah, protect them, and protect their honor! O Allah, protect them, and protect their honor! O Allah, they are indeed destitute, so grant them honor through Your glory, O Lord of the creation! O Allah, they are poor, so make them rich from Your bounty, O Lord of the worlds! O Allah, revive the Ummah of Muhammad! O Allah, revive the Ummah of Muhammad! O Allah, revive the Ummah of Muhammad! O Allah, give victory to the Ummah of Muhammad! O Lord of the creation! O our Lord, O our Lord! O our Lord, support us against the oppressive people! O our Lord, support us against the disbelievers! O Allah, take from our blood until You are pleased! O Allah, take from our blood until You are pleased! O Allah, take from our blood until You are pleased! O Allah, the bellies of the beasts of prey and the crops of the birds! O Allah, the bellies of the beasts of prey and the crops of the birds! O Allah, the bellies of the beasts of prey and the crops of the birds!1 And all praise is due to Allah, the Lord of the creation.

1  Referring to what was reported by al-Bayhaqi that the Prophet g said, after seeing his uncle Hamzah h mutilated following the Battle of Uhud, “If not for the women’s grief, I would have left him so that he would be resurrected from the bellies of the beasts of prey and the crops of the birds.”

Rumiyah

25

N

ifaq (hypocrisy): It is an incurable internal disease, in which a man may be filled with it while he is oblivious, for it is a matter hidden from the people, and frequently it can lead to a person thinking he is a doing right while in fact he is spreading corruption. It is of two types: Major and minor. As for major nifaq, its recompense is to abide eternally in the lowest part of Hell. It is to outwardly display to the Muslims iman in Allah, His Books, His Messengers, and the Day of Judgment…But in reality one is devoid from all of that and disbelieves in it – not believing that Allah spoke words which were revealed to man, appointing 26

ARTICLE

him a messenger unto mankind, guiding them by His permission and warning them of His might and punishment. Allah g surely did expose the munafiqin, and exposed their secrets in the Quran and displayed to His slaves their affairs that they may be on guard against nifaq and its people. The three categories of people were mentioned in the beginning of Surat Al-Baqarah: The believers, the kuffar, and the munafiqin, and so He mentioned about the believers four verses, and about the kuffar two verses, and about the munafiqin thirteen verses due to their large numbers and the generality of their trial, and the severity of their fitnah upon Islam

and its adherents. Indeed, their affliction upon Islam is severe, due to their claims of affiliation, allegiance, and bringing victory to it, while in reality they are its enemies. Those who are ignorant think that what they are upon is sound knowledge and correctness, but it is the greatest extent of ignorance and corruption. By Allah, how many strongholds of Islam have they destroyed?! And how many of its bastions have they uprooted the foundations thereof and ruined?! And how many of its symbols have they erased?! And how many of its raised flags have they left and abandoned?! And how often have they struck at its roots with the pickaxes of doubt in order to uproot it?! And how much have they filled the springheads of its drinking places in order to bury them and cut them off?! And thus Islam and its people continue to be afflicted and tried by them, and it continues to be hammered by their suspicions – assault after assault – as they claim all the while to be righteous reformers…“Unquestionably, it is they who are the corrupters, but they perceive [it] not” (Al-Baqarah 12)…“They want to extinguish the light of Allah with their mouths, but Allah will perfect His light, although the disbelievers dislike it” (As-Saff 8). They agreed to abandon the revelation, and are united in their abandonment of seeking guidance through it…“But the people divided their religion among them into sects – each faction, in what it has, rejoicing” (AlMuminun 53)…“Inspiring to one another decorative speech in delusion” (Al-An’am 112)…and because of that, “they have taken this Quran as [a thing] abandoned” (Al-Furqan 30). The attributes of iman are not found in their hearts, so they do not recognize them, and its institutions with them have been erased, so they do not maintain them, and its sun has been eclipsed by the gathering of the darkness of their opinions and ideas, so they cannot see it. They do not accept the guidance of Allah which He sent with His Messenger, nor do they give it any importance, nor do they see any problem in abandoning it for the sake of their own opinions and ideas. They have stripped the revealed text from its real status and they separated it from its significance and certain definitiveness, and thus they launched against it a barrage of false doubts, with which they continue to carry out ambush after ambush. It came upon them the way that a guest descends on stingy hosts, and so they received him in a way other than how they should have with acceptance and generosity. They received them from a distance, repelling them away. And they said,

“You cannot pass us,” and if that was inevitable, then these texts would only pass with difficulty. In order to repel these texts, they prepared a variety of rules principles, and when these texts came upon them, they said, “What have we to do with linguistic phenoma that do not bring us any conviction.” Their general masses said, “Sufficient for us is what we found those that proceeded us upon from among the late comers, for they are more knowledgeable than those predecessors and more solid in their methods of establishing the proofs and evidences. They are those who were overcome by simplicity and the soundness of the heart, while not making time for laying out the foundations of examination. Rather, they dedicated their effort into doing that which was ordered and leaving that which was prohibited. Thus, the way of the late comers is more sound in knowledge and more precise, while the way of the predecessors was more ignorant, yet safer.” Thus, they made the status of the revealed text of the Quran and the Sunnah like that of the Khalifah in these times – his name minted on coins and exalted on the pulpits during the khutbah, while the judgment of others is that which is enforced and his judgment is neither heard nor accepted. They cloak themselves in the gown of iman, while their hearts are deviated and lost, filled with malice and disbelief. Their external is like that of the Ansar (supporters) while their internal is aligned to disbelief. Their tongues are the tongues of the Muslims, while their hearts are the hearts of those who transgress against them, and they say, “‘We believe in Allah and the Last Day,’ but they are not believers” (Al-Baqarah 8). Their capital is deception and conspiring, and their merchandise is lies and betrayal. Their intellects are driven by worldly benefits – both the believers and disbelievers are pleased with them – while they are secure from them both. “They [think to] deceive Allah and those who believe, but they deceive not except themselves and perceive [it] not” (Al-Baqarah 9). The diseases of doubts and desires have consumed their hearts and thus destroyed them, and evil intentions have overcome their ambitions and thus corrupted them. Consequently, their corruption has thrown them into destruction, and the doctors are unable to cure them. “In their hearts is disease, so Allah has increased their disease; and for them is a painful punishment because they [habitually] used to lie” (Al-Baqarah 10). Whosever falls victim to the claws of his own doubts will have his iman torn to pieces, and whosoever

Rumiyah

27

attaches his heart to the evil of his tribulations, it will cast him into the burning fire of torment, and whosoever gives ear to his own deceptive doubts will find it standing between his heart and belief. Their corruption on the earth is indeed immense, but most people are heedless to it. “And when it is said to them, ‘Do not cause corruption on the earth,’ they say, ‘We are but reformers.’ Unquestionably, it is they who are the corrupters, but they perceive [it] not” (Al-Baqarah 11-12). Those from them who follow the Quran and Sunnah do so only for show, like a donkey carrying volumes of books. They disregard and reject it, while considering its followers to be fools. “And when it is said to them, ‘Believe as the people have believed,’ they say, ‘Should we believe as the foolish have believed?’ Unquestionably, it is they who are the foolish, but they know [it] not” (Al-Baqarah 13). Each one of them has two faces: One face with which he greets the believers, and another face with which he returns to his disbelieving brothers. Likewise, he has two tongues: One based on which the believers receive him, and another with which he gives vent to his hidden secret. “And when they meet those who believe, they say, ‘We believe’; but when they are alone with their shayatin, they say, ‘Indeed, we are with you; we were only mockers’” (Al-Baqarah 14). They have rejected the Quran and the Sunnah, mocking its followers and looking down on them. They refuse to submit to the judgment of the Quran and Sunnah due to their excitement over what they possess of knowledge, whose increase won’t bring them anything but arrogance and pride, and thus you will find them always mocking those who hold to the evident revealed text. However, “Allah mocks them and prolongs them in their transgression [while] they wander blindly” (AlBaqarah 15). They pursue their trade in oceans of darkness, riding the vessels of doubts, as suspicions flow by them in illusionary waves. Strong winds disturb and play with their boats, casting them into destruction. “Those are the ones who have purchased error [in exchange] for guidance, so their transaction has brought no profit, nor were they guided” (Al-Baqarah 16). The fire of iman is illuminated for them and so they perceive in its light guidance and misguidance. Then, that fire is extinguished and what remains for them is the burning amber of the red hot ashes, and with they are punished and in its darkness they do wander blindly. “Their example is that of one who kindled a 28

ARTICLE

fire, but when it illuminated what was around him, Allah took away their light and left them in darkness [so] they could not see” (Al-Baqarah 17). The hearing of their hearts is overburdened with deafness and therefore cannot hear the caller of iman, and the eyes with which they see are covered with a veil and therefore cannot see the realities of the Quran, and their tongues are mute from the truth and therefore are unable to speak it. “Deaf, dumb and blind – so they will not return [to the right path]” (Al-Baqarah 18). The rain of revelation pours down upon them, containing life for the hearts and souls, but all they hear from it is its thunderous threats and promises, and the decrees that are assigned upon them night and day. And so they thrust their fingers into their ears, and cover themselves with their garments, seeking earnestly to flee, retracing their footprints in an attempt to escape. However, they are called out in public, and their reality is exposed before the people of clear sightedness, while two parables are struck for them, each parable in accordance with the situation of one of the two parties: Those who debate and those who blindly follow. “Or [it is] like a rainstorm from the sky within which is darkness, thunder and lightning. They put their fingers in their ears against the thunderclaps in dread of death. But Allah is encompassing of the disbelievers” (AlBaqarah 19). Their foresightedness was too weak to tolerate what was contained within the rain of the lightning of illumination and the brightness of its meanings. Their ears were unable to bear the thunder of its promises, orders, and prohibitions, and so at that they halted in confusion, with the one with hearing unable to benefit from his hearing, and the one with sight unable to find his way using his sight. “The lightning almost snatches away their sight. Every time it lights [the way] for them, they walk therein; but when darkness comes over them, they stand [still]. And if Allah had willed, He could have taken away their hearing and their sight. Indeed, Allah is over all things competent” (Al-Baqarah 20). They possess characteristics that are known through the Quran and Sunnah, clear for those who reflect and are endowed with foresightedness and iman. By Allah, tey are people given to insincerity, and that is the most evil station where man can be positioned. Laziness has caused them to become careless in fulfilling the orders of the All-Merciful, thus making sincerity something heavy upon them. “Indeed, the munafiqin [think to] deceive Allah, but He is deceiving them. And when they stand for prayer, they stand lazily, showing [themselves

THE HYPOCRITES ARE EXPOSED AS THEY RUSH TO SEEK HONOR THROUGH THE KUFFAR

to] the people and not remembering Allah except a little” (An-Nisa 142). They are like a lost sheep between two flocks, going from one flock to another while not settling among either one of them. They are standing between two parties, analyzing which one of them is stronger and more honorable. “Wavering between them, [belonging] neither to the believers nor to the disbelievers. And whoever Allah leaves astray – never will you find for him a way” (An-Nisa 143). They sit in wait and watch what will be the fate of the people of the Quran and Sunnah, and if it were the case that they are granted victory from Allah, they say, “Were we not with you?” And they would swear by Allah their strongest oaths. And if were the case that the enemies of the Quran and Sunnah were victorious the would say, “Don’t you realize that the bond of brotherhood between us is strong, and the kinship between us close?” Whosoever wishes to know who they are then let him learn of their characteristics from the words of the Lord of the creation, and one would then not require after that any more evidence: “Those who wait [and watch] you. Then if you gain a victory from Allah, they say, “Were we not with you?” But if the disbelievers have a success, they say [to them], “Did we not gain the advantage over you, but we protected you from the believers?” Allah will judge between [all of] you

on the Day of Resurrection, and never will Allah give the disbelievers over the believers a way [to overcome them]” (An-Nisa 141). The listener is amazed by the mildness and sweetness of their sayings, while calling Allah to bear witness as to what his heart contains of lies and dishonesty. You will see him negligent upon the truth, and attentive to falsehood, so take heed of their characteristics from the words of the Holy, the Bestower of peace: “And of the people is he whose speech pleases you in worldly life, and he calls Allah to witness as to what is in his heart, yet he is the fiercest of opponents” (Al-Baqarah 204). What they enjoin upon their followers entails the corruption of the land and the people. What they prohibit is that which entails what is in their interests in this world and in the Hereafter. You would find one of them standing among the people of iman, praying, making dhikr, and striving in a state of zuhd. “And when he goes away, he strives throughout the land to cause corruption therein and destroy crops and animals. And Allah does not like corruption” (Al-Baqarah 205). They are all alike, enjoining the evil after having themselves committed it, and forbidding the good after having themselves abandoned it. They are miserly in giving their wealth in Allah’s cause and in ways which please Him. How many a time has Allah reminded of His blessings, but yet they turn away from His reminder and disregard it? And with how many of them has He exposed their reality to his believing slaves so that they may stay away from them? So listen carefully, O believer: “The hypocrite men and hypocrite women are of one another. They enjoin what is wrong and forbid what is right and close their hands. They have forgotten Allah, so He has forgotten them [accordingly]. Indeed, the hypocrites – it is they who are the defiantly disobedient” (At-Tawbah 67).

Rumiyah

29

M

y hijrah to the Islamic State was a journey not unlike that undertaken by many others who sought to leave the lands of kufr and reside in the lands of tawhid. I was forced to disavow my strength and ability, and to place my trust in Allah and rely on Him alone in order to find a way out from the dangers and difficulties I faced along the way. It was a means of purification that would strengthen me and prepare me to remain patient and steadfast in the face of the hardships we face today as the entire world gathers against the Khilafah in an endeavor to extinguish the light of Allah g.

30

SISTERS

THE MURTADD THUGS OF “LIWA AT-TAWHID”

The News of My Previous Husband’s Shahadah My previous husband – may Allah accept him – had been fighting in Sham with the mujahidin of the Islamic State while I remained in Australia with our children awaiting his signal to join him. Six months had passed and it was “December 2013” when he told me, “I am confirming to you my allegiance to the Islamic State of Iraq and Sham. I have given bay’ah to its amir Abu Bakr al-Baghdadi al-Husayni al-Qurashi. We are anticipating betrayal from the other factions and we’re speculating a propaganda war. Jabhat an-Nusrah aren’t what we thought them to be. Dawlah are the true mujahidin. They are not fighting for democracy or nationalism, they are fighting to implement Shari’ah! The brothers are not perfect and we have our issues but they are the only ones with correct ‘aqidah and who are following the correct manhaj, and wallahi, the announcement of the Khilafah is close and over my dead body it will not come from anyone else but them! Always have sincerity in your quest for the truth and Allah g will not forsake you. Have tawakkul in Him.” Shortly afterwards, I would learn that on “January 4th” my previous husband had joined a group of mujahidin in the town of Huraytan in Halab Wilayah and they set out to assist their brothers who had been ambushed by the Sahwat. However, on route they too were ambushed by the thugs of ‘Liwa at-Tawhid’. The mujahidin were drawn into a battle and within half an hour my previous husband had been fatally struck by a bullet in the jaw. The brothers swiftly sheltered him away from the enemy’s line of fire and

a few minutes later he had proclaimed his shahadah and returned to his Lord, inshaallah in the heart of a green bird with a lantern hanging from the throne of Allah g. The news was bittersweet. I was so happy for my previous husband – may Allah accept him – as Allah g had not denied him his desire to attain shahadah – we consider him so and Allah is his judge – but I was anxious because I now had to make hijrah with my children, alone. The Murtaddin Are Exposed and the Mujahidin Remain True It was not long before Allah g exposed the Sahwat. They were allying with the kuffar and tawaghit, receiving funds and various other forms of assistance. They did not implement the Shari’ah in any of the places where they had tamkin (consolidation), nor did they bring peace and security to the Muslims. Rather, tyranny and oppression remained widespread. Meanwhile, the Islamic State had liberated Raqqah and numerous other cities throughout Sham and implemented the Shari’ah in all their strongholds. However, this did not deter the claimants to Islam and jihad from defaming and belittling the mujahidin, condemning their actions in order to appease the kuffar, and accusing the Islamic State of hijacking Islam when in reality it was those social media-obsessed entertainers we call “scholars” who have hijacked and distorted our pure religion by encouraging voting in kufri elections, embracing peaceful co-existence with the kuffar, accepting the rule of the tawaghit, and by other than

Rumiyah

31

that of misguided affairs. As for the Islamic State, their intentions remained clear with their conquests in Sham. Their ambition was to pave the way towards reestablishing the Khilafah. They were the true mujahidin and I wanted for my children and myself to be a part of this noble campaign. I wanted my children to be nurtured under the shade of the Khilafah, where they would be taught the correct ‘aqidah in an environment void of kufr, shirk, and open immorality and glorification of sins. I wanted them to grow up with jihad being our reality, not just pages read in the books of seerah and tafsir, all so we could succeed in the Dunya and return to Allah as shuhada, not fasiqin. I could no longer tolerate living in Australia, and the guidance of our “scholars” was insufferable. Their solution for saving the weak and oppressed did not go beyond having us donate $30 a month to a charity, and this is the limit set down by lazy cowards, not true men! When the Ummah became humiliated, subdued, and defeated due to our abandonment of jihad and the absence of khilafah, jihad became our only path to attaining victory, strength, consolidation in the land, and success in the Hereafter. But would the callers to misguidance ever admit this and declare it openly?! The First Steps on the Path of Hijrah Following my previous husband’s shahadah I began making preparations for my hijrah to Sham. I was to depart soon after my ‘iddah had ended, but I was worried because I was living with my parents and I didn’t know how to leave without them noticing. One night during qiyam al-layl, I made du’a, saying, “O Allah! Whoever would stand in my way and hinder my hijrah, remove them from me and blind them!” And indeed, Allah g answered my du’a. My father received a phone call informing him that he was required to attend a business meeting that would oblige him to travel overseas, which he did, and my mother soon accompanied him. Meanwhile, my in-laws became preoccupied with their own affairs, 32

SISTERS

which distracted them from taking any notice of my plans. ASIO (Australian Security Intelligence Organisation) was also blinded and were unable to gather enough information to prevent me from flying despite their continuous efforts. I had designed my flight so that I would appear to be travelling to Lebanon, disguising it as a trip to visit family. However, my intention was that during my stop-over in Abu Dhabi I would arrange tickets to Turkey. In the days leading up to my flight’s departure my siblings became aware of my intentions, and the night before I was scheduled to leave my brother exposed me to my parents and they were greatly angered. They forbade me from flying and instructed my brother to confiscate our passports and tickets and prevent us from leaving the house. I made sujud, begging Allah g for assistance. Allah g changed my father’s heart and he instructed me to travel to Lebanon and informed me that he would meet me in Abu Dhabi. I was hesitant to agree to his requests, but I knew that resisting would have my belongings confiscated again, so I agreed and prepared to leave. My parents were understandably frightened for us and I did not want to hurt them, nor did I want to cause any further pain or grief to my in-laws, but Allah g says, “You will not find a people who believe in Allah and the Last Day having affection for those who oppose Allah and His Messenger, even if they were their fathers or their sons or their brothers or their kindred. Those – He has decreed within their hearts faith and supported them with spirit from Him. And We will admit them to gardens beneath which rivers flow, wherein they abide eternally. Allah is pleased with them, and they are pleased with Him – those are the party of Allah. Unquestionably, the party of Allah – they are the successful” (Al-Mujadilah 22). When it was time to travel, we successfully boarded our scheduled flight and my children were very well-behaved on the 14-hour journey to Abu Dhabi. I repeatedly made istighfar, dhikr, and du’a to Allah g. I was still a little nervous because I needed to organize the Turkish leg of our journey and my finances were limited, but I knew that Allah g would not forsake me. After arriving in Abu Dhabi, I managed to leave the airport terminal with my children before my father could reach us, and we travelled to Dubai, where we organized our flight to the Turkish city of Gaziantep via Istanbul. When we arrived in Gaziantep, I was exhausted! The Turkish summer proved to be burdensome and I was dressed in my jilbab and niqab, pushing several heavy bags of luggage while running after my two overly-excited children. Alhamdulillah, Allah g had inspired in me strength and patience, and the events that followed would require plenty of it! We had arrived in Gaziantep and one of the brothers

GAZIANTEP INTERNATIONAL AIRPORT IN TURKEY

collected us from the airport. He was accompanied by another man and we were taken to a safe-house where they picked up Umm Sarah, Umm ‘Ammar, and Umm Layth and her three children. Within half an hour of driving we were told that we were in Syria. I was alarmed because I knew Gaziantep was at least several hours away from the border of Sham. The men escorted us out of the vehicle and assisted us with our children and several items of luggage as we walked in the dark night through an open plain field. I made du’a seeking Allah’s g protection. We were instructed to stop walking and to wait while they returned to the vehicle to collect the rest of our luggage. However, soon after, the darkness was interrupted by the approach of bright lights, which kept shining brighter, and there were sounds of vehicles, which kept growing louder, and within seconds we heard over a dozen Kalashnikovs being locked and loaded and then aimed towards us, with men jabbering in Turkish. We instantly knew we were not in Syria. We were in a lot of trouble! Imprisoned by the Murtadd Turkish Forces We had been intercepted by the Turkish border patrol, and they commanded us at gun point to remove our niqabs. We complied for a moment but quickly covered our faces again as they were staring at us with their perverted eyes. We remained silent as

they yelled at us and rummaged through our luggage, helping themselves to whatever they desired. They huddled us into the back of an armored vehicle and transported us to their barracks where they seated us outside on a concrete floor, questioning us. After several arduous hours, they relocated us inside the facility, where we were monitored by over a dozen armed guards. Many more hours passed and the army general returned with his face burning red. His fury was demonstrable on his face as he yelled several times, “Are you Daesh?!” We replied, “Why are you asking?” He said, “Because there are Daesh at the borders threatening to attack us, burn the fields, and bomb places if we harm you and not release you.” I praised Allah for this because it confirmed the brothers’ knowledge of our duress. The following morning, we were transferred to the murtadd Turkish gendarmerie, and a short few minutes after exiting the compound we noticed our belongings scattered on the floor and realized that we had been caught very close to the army barracks, so we grew suspicious. We arrived at a gendarmerie facility and were further exhausted with incessant interrogations. During my questioning there was one particular officer whom I despised. His name was Abu Qasim, one of the senior officers. He told me that he had the authority to help us reach the Islamic State, claiming his loyalty to them, but I was cynical of him despite what he feigned of politeness and

Rumiyah

33

chivalry, and Allah g would later confirm my reservations. Umm Sarah was pregnant at the time and the stress of the ordeal complicated her pregnancy. Allah g put compassion in the hearts of the murtadd Turkish officers and they released her. However, she later attempted hijrah again and successfully arrived in Sham, so I ask Allah g to accept from her. The officers of the gendarmerie eventually transferred us to the Turkish branch of Interpol, where the officer responsible for our case was very annoyed with his new assignment. We endured further interrogations, were threatened with a ban of re-admission into Turkey, and were told we would be turned over to our corresponding embassies. We continued to argue with him until he angrily said, “I’m going to throw you all in a cell.” We replied, “We would rather be in prison than to return.” When we arrived in our cell, Umm Layth revealed to us that she had snuck in her cell phone, and she hastily called her husband and informed him of what had happened to us. Abu Layth later called and informed her that he was liaising with the brothers and that they were collectively in the process of accessing the relevant people to negotiate our release. This truly was a karamah because our cell was in a basement and reception was unavailable. The officers would have to address their calls upstairs, and despite that, we were able to make calls without a glitch, and all praise is due to Allah. The brothers bought time with the Turkish officers by sending various people to question us. However, one afternoon, the officers notified us that flights had been arranged and we would be returning to our countries the following morning. When it was time to leave, the officers came to collect us from our cell, but one of them received a phone call. He gestured for us to return to our cell and then ran upstairs to take the call. He retuned soon after and informed us that we would no longer be leaving. We were confused. Umm Layth called her husband to update him and he informed us that the Islamic State had liberated Mosul! So we knew that the murtadd officers were taking negotiations seriously as a result. From the Hands of the Turkish Murtaddin to the Hands of Their Sahwah Allies As one day changed to another, so did the attitudes of the officers towards us. They became friendlier, they were polite, they would bring us food regularly, and they allowed us to take our children outside to play in the courtyard. The news then came that negotiations had been successful and that we were to be released to the Islamic State. However, our happiness was soon overturned by these murtadd officers. 34

SISTERS

The arrangement was that we would be delivered to the brothers in Jarablus. However, we were delivered instead to A’zaz, where we witnessed the Sahwat collaborating with the officers of the gendarmerie. As we anxiously walked through the gates, I saw Abu Qasim standing outside, and another man greeted us, saying, “As-salamu ‘alaykum my sisters. I have been waiting for you.” He ushered us into a room and I heard him tell a guard, “No matter what you hear, no matter what happens, nobody comes in or goes out unless I say so.” As we entered, I noticed men hiding an ashtray filled with cigarette butts and turning off the music that was playing quietly in the background. The man positioned himself behind a fancy desk, making himself appear very important, and introduced himself as the ‘amir,’ Abu ‘Ali, revealing that the Turks regularly brought him muhajirin. He questioned us particularly about Shaykh Abu Bakr al-Baghdadi and Shaykh ‘Umar ash-Shishani, asking if we knew anything regarding their movements and locations, or if we knew anyone who knew them, but we could not provide him with the answers he was looking for, which infuriated him. So he intimidated us by sending us to an adjacent room adorned with beds, blankets, pillows, and fans. Umm Layth called her husband, and when he and the brothers learned of our situation they were enraged. He reassured us that the plan was still in process and we would be brought to the Islamic State, with Allah’s permission. But the murtadd officers were clearly trying to assist their allies, so we had none to save us from this situation except for Allah, the Protector of the believers. “And Allah is most knowing of your enemies; and sufficient is Allah as an ally, and sufficient is Allah as a helper” (An-Nisa 45). A short while later Abu ‘Ali returned to the room and calmly stated, “I have agreed to send you back to the Turkish officers so they can send you to the shabab in the Islamic State, but please sisters, please speak to them and persuade them to stop the bloodshed. Let’s unite and get rid of Bashar, and everyone can take a corner and

implement whatever society they want. If the boys want Shari’ah, they can do it in their own territory and leave us to govern with whatever qanun (law) we want in our area.” His statement affirmed the reality of the situation. The events in Sham were considered a ‘fitnah’ to some, but they were only a fitnah for those who were desperately trying to excuse themselves from joining the mujahidin, as it was unmistakably clear that the Islamic State was following the correct manhaj and endeavored to re-establish the Khilafah upon the prophetic methodology, and this ambition was interfering with the selfish and ulterior agendas of the Sahwat and their proprietors. At Last We Reach Safety Abu ‘Ali escorted us to an area where Abu Qasim and his crew of murtadd colleagues were waiting for us with a convoy. The close relationship between them was apparent. Abu Qasim personally drove us the 4-hour journey, but he did not send us to Jarablus as agreed. Rather he would take us to Suluk, bringing with him Abu Yusuf, a contact from among the locals whom he could leave us with upon arrival so that he himself could flee as soon as he had delivered us to the city. When we arrived in Suluk we were hurried out of the vehicle, and within a blink of an eye it disappeared into the horizon. We entered the compound where a few brothers welcomed us and asked Abu Yusuf, “Where are the Turkish dogs?”

He laughed and said, “They flew away.” The brother replied, “The brothers were waiting for them in Jarablus. They were going to catch them and have their necks after the stunt they pulled!” Allah knows best what caused the unfortunate events we experienced, and ultimately, all good and bad is from Allah g. Today, I continue to be grateful to Allah that my children and I are in the Islamic State. And despite everything that has occurred, I am forever grateful to Allah g that He has granted us the blessing of living in the Khilafah under the shade of tawhid and the Shari’ah, where the Crusader armies have united in their quest to invade us, purely because we believe in and implement “La ilaha illallah.” And let these Crusaders take heed, for just as the Khilafah is filled with men who love death more than the Crusaders love life, likewise are the women of the Islamic State. So let them not think that we will succumb due to them targeting our husbands with drones, or bombing our homes, or dropping white phosphorus on our children. No! This only strengthens our conviction, inshaallah. I ask Allah to keep us steadfast upon this straight path until we meet Him. May Allah’s blessings and peace be upon our prophet, Muhammad, and upon his family and all his companions. And all praise is due to Allah, the Lord of the creation.

THE SYKES-PICOT BORDER BETWEEN TURKEY AND SYRIA

Rumiyah

35

As the soldiers of the Khilafah continue waging war on the forces of kufr, we take a glimpse at a number of recent operations conducted by the mujahidin of the Islamic State that have succeeded in expanding the territory of the Khilafah, or terrorizing, massacring, and humiliating the enemies of Allah. These operations are merely a selection of the numerous operations that the Islamic State has conducted on various fronts across many regions over the course of the last few weeks. Khurasan Wilayah On the 1st of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah succeeded in repelling a joint assault carried out by the murtadd Afghan army and the Crusader coalition on the village of Mariz in Deh Bala located in Nangarhar, where clashes ensued involving various weapons, resulting in four members of the attacking forces being killed – among them Crusaders – and a number of others being wounded, with the kuffar being forced to retreat. On the 2nd of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah assaulted a convoy consisting of Crusaders and murtadd 36

NEWS

Afghan forces in the area of Deh Bala in Nangarhar. Clashes ensued involving various weapons, during which several Crusaders and murtaddin were killed and several Humvees were destroyed, while those who survived fled from the convoy in defeat. The assault likewise resulted in one of the mujahidin attaining shahadah – we consider him so and Allah is his judge. On the 8th of Dhul-Qa’dah, as part of the open war declared against the Rafidi mushrikin everywhere, the inghimasiyyin Abu Julaybib al-Khurasani and AbuTalhah al-Balkhi  set out with their explosive vests, assault rifles, and hand grenades towards the Rafidi Iraqi government embassy in the diplomatic quarter in the city of Kabul, where 7 of its guards and more than 20 others inside were killed. On the 10th of Dhul-Qa’dah, the inghimasiyyin ‘Umayr ‘Asim and Tayyib al-Khurasani  set out with their explosive vests, assault rifles, and hand grenades, and assaulted the Rafidi mushrikin in the Jawwadiyyah temple in the area of Bakrabad in the district of Herat, killing approximately 50 mushrikin and wounding more

than 80 others. On the 13th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah in the area of ‘Awr succeeded in repelling an assault carried out by the murtadd Taliban Movement on their positions, wherein a group of the murtaddin fell into an ambush set up by the mujahidin in the village of Balawi, resulting in three of them being killed. Likewise – several days prior to that – the soldiers of the Khilafah succeeded in detonating an explosive device on one of their patrols in the village of Shurah Kun, resulting in several murtaddin being killed. The following day, confrontations erupted in the same village, resulting in four THE MUJAHIDIN IN MARAWI CONTINUE TO REMAIN FIRM UPON THE PATH OF VICTORY fighters from among the murtaddin being killed and three others being wounded. to regain control over the village of Mirza Awlank, which On the 14th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the the mujahidin had previously captured, killing therein 54 Khilafah succeeded in repelling an attempt by the murtadd from among the Rafidah, in addition to several killed and Afghan army to advance on the area of Makranah in wounded from among the murtadd Afghan army, along Mamand located in Nangarhar. Fierce clashes ensued with the destruction of a tank. Likewise, four members of involving various weapons, resulting in the destruction of a the murtadd Afghan police were killed after the mujahidin BMP and a truck belonging to the murtadd Afghan forces. carried out an assault in the area of Bulan Ghuri in the Meanwhile, a member of the murtadd Taliban Movement same district. was assassinated in the area of Sabru in the administrative On the 25th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the district of Jabarhar in Afghanistan. Khilafah in the area of Mamand in the region of Ashin On the 16th of Dhul-Qa’dah, an Islamic State covert in Nangarhar repelled a wide scale Crusader assault in unit succeeded in assassinating a murtadd Pakistani coordination with the murtadd Afghan special forces, intelligence official in the city of Multan in western whereby the Crusaders were deceived by their equipment Pakistan. and weapons and thought that they would be victorious. On the 20th of Dhul-Qa’dah, the istishhadi Abu Their assault was assisted by B-52 and A-10 warplanes, Yahya al-Baluchi  set out towards a convoy belonging to fighter jets, helicopters, and drones, which bombed in the murtadd Pakistani army in the city of Quetta, where all directions. They were confronted by the mujahidin, he succeeded in detonating his explosives-laden vehicle who were armed with various weapons, and fierce clashes within their midst, killing 17 murtaddin and wounding ensued and continued for approximately 12 hours, with 35 others. Likewise, two members of the murtadd Taliban the Crusaders and their proxies unable make any advances. Movement were killed during clashes with the soldiers The confrontations resulted in the killing of 30 soldiers of the Khilafah in the area of Qush Tapa in Jawzjan in from among the attacking forces, including at least 12 northeastern Afghanistan. Meanwhile, an Islamic State Crusaders. covert unit succeeded in assassinating a murtadd Afghan army officer along with one of his aides using a firearm in East Asia the city of Jalalabad in eastern Afghanistan. On the 2nd of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the On the 24th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah succeeded in killing 16 Crusader Filipino soldiers Khilafah launched an assault, which lasted several days, on after detonating an explosive device and clashing with a number of Rafidi villages in the administrative district of them in the Baling and Laylud Madaya neighborhoods in Sayad in northern Afghanistan, where fierce confrontations the city of Marawi. ensued with the murtadd Afghan army as they attempted On the 4th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the

Rumiyah

37

SOME OF THE GHANIMAH THAT ALLAH BESTOWED ON THE MUJAHIDIN IN FURAT WILAYAH

Khilafah succeeded in killing 10 Crusader Filipino soldiers and in destroying an armored vehicle during clashes in the Baylut neighborhood in the city of Marawi. On the 5th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah succeeded in killing at least 19 Crusader Filipino soldiers after conducting an ambush in the Baylut neighborhood in the city of Marawi. On the 8th of Dhul-Qa’dah, three Crusader Filipino soldiers were killed and four others were wounded when mines were detonated in the Marinut neighborhood in the city of Marawi. On the 15th of Dhul-Qa’dah, 11 members of the murtadd Moro Liberation Front were killed and 11 others wounded after multiple explosive devices were detonated in the area of Datu Salibu and in the village of Andavit in the region of Maguindanao in the southern Philippines. On the 20th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah engaged in fierce clashes with the murtadd Moro Liberation Front in the region of Maguindanao, resulting in at least 19 murtaddin being killed. In the city of Marawi, the soldiers of the Khilafah succeeded in destroying 6 Crusader war vessels belonging to the Filipino Army during confrontations in the Raya Madaya neighborhood. Likewise, one of their vehicles was destroyed, 5 soldiers were killed, and a number of others were wounded after being targeted with a rocket projectile in the Baylut neighborhood. Meanwhile, four Filipino soldiers were killed after being sniped on ‘Ala Street. On the 24th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah succeeded in destroying a Crusader Filipino army tank after targeting it with a rocket projectile on ‘Ala Street in the city of Marawi. On the 26th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah engaged in fierce confrontations involving various 38

NEWS

weapons with the Crusader Filipino army on ‘Ala Street in the city of Marawi, resulting in 11 soldiers being killed. Meanwhile, 7 members of the murtadd Moro Liberation Front were killed during clashes in the village of Nimao in the region of Maguindanao in the southern Philippines. Tunisia On the 6th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah succeeded in planting an explosive device on a road used by the murtaddin at Mount Mughilah in western Tunisia. They then detonated it on an armored vehicle transporting several murtadd Tunisian soldiers, resulting in the destruction of the vehicle and the killing and wounding of 5 murtaddin inside. On the 29th of Dhul-Qa’dah, an armored vehicle that was transporting murtadd Tunisian soldiers was destroyed after an explosive device was detonated at Mount Mughilah in the region of Qasrayn. Bayda Wilayah On the 29th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah succeeded in repelling a campaign by the Houthi mushrikin on the area of Liqah in Qayfah, where clashes involving various weapons continued throughout the day, resulting in the killing and wounding of several murtaddin, including the leader of the campaign, the Rafidi murtadd Abu Murtada al-Mahturi, with the mujahidin also taking a variety of weapons and ammunition as ghanimah. Somalia On the 13th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah succeeded in killing a member of the murtadd Somali intelligence near the Tawfiq junction in the Yaqshid neighborhood in the city of Mogadishu.

Sinai Wilayah On the 14th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah succeeded in destroying two armored vehicles transporting members of the murtadd Misri police on Bahr Street in the city of ‘Arish. Meanwhile, 23 various vehicles belonging to the murtadd Misri army were disabled by the soldiers of the Khilafah since the beginning of their campaign at the start of the month. Furat Wilayah On the 15th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah launched an assault on Rafidi army barracks in the area of Jamunah near Tanaf from three axes. The assault began with an istishhadi operation carried out by Abu Hasan al-‘Iraqi , which was followed by the storming of the murtaddin’s barracks, with the mujahidin clashing with them using various weapons. The battle resulted in 68 murtaddin being killed, the capture of a soldier, the destruction of 7 vehicles, the disabling of a tank, and the burning of 6 barracks. Likewise, Allah blessed His slaves with the taking of three 4-wheel drive vehicles mounted with machine guns, a multiple rocket launcher, and a variety of weapons and ammunition as ghanimah. Hims Wilayah On the 17th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah launched a wide scale assault from several axes on Nusayri positions in the eastern countryside of Hims. The first axis was in the area of the desert, where the istishhadi Abu Ruqayyah al-‘Iraqi  targeted a Nusayri army operations command base in the areas of

Hamimah and T3. The second axis targeted positions of the murtaddin located approximately 20 kilometers west of the area of Hamimah. Meanwhile, the third axis was in the area of Wa’r. The attack resulted in the killing of 80 murtaddin and the destruction and burning of 5 tanks, two BMPs, 5 personnel carriers, two 4-wheel drive vehicles mounted with machine guns, and 65 tents, with the mujahidin taking a variety of weapons and ammunition as ghanimah. Russia On the 26th of Dhul-Qa’dah, a soldier of the Khilafah carried out a knife attack in the city of Surgut in Russia. Seven people were wounded before he attained shahadah at the hands of local police – we consider him as such, and Allah is his judge. Spain On the 25th of Dhul-Qa’dah, two covert units comprised of several mujahidin set out in a coordinated manner and targeted the gatherings of the Crusaders in Spain. The first unit of mujahidin targeted a gathering of the Crusaders using a van on Las Ramblas Street in Barcelona. They also ran over two police officers at a police checkpoint, and then stormed a bar with light weapons near the Las Ramblas square, massacring the Crusaders who were present. Meanwhile, the second unit set out to run over several Crusaders using a truck in the coastal town of Cambrils. The blessed raid resulted in the killing and wounding of at least 146 citizens of the Crusader coalition.

THE AFTERMATH OF THE OPERATION IN BARCELONA

Rumiyah

39

Jazirah Wilayah On the 28th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah repelled a wide scale assault on their positions on the eastern, southern, and western axes of Tal’afar launched by the Rafidi army and Rafidi Mobilization forces and supported by airstrikes carried out by American warplanes and Apache helicopters. The battle erupted and fierce clashes ensued involving three istishhadi operations, one of which was a two-man operation carried out by Abu Maryam al-‘Iraqi and Abu Hamzah al-‘Iraqi , who targeted a gathering of murtaddin in the village of Abtishah east of Tal’afar. Likewise, the istishhadiyyin Abu Mus’ab at-Turki and Abu Dhil-Qarnayn at-Turki  detonated their explosives-laden vehicles on the gatherings of the murtaddin in the village of Jabbarah west of Tal’afar. The three operations resulted in several murtaddin being killed and wounded. Meanwhile, the mujahidin managed to lure the murtaddin into a minefield, and into houses previously rigged with explosives, detonating them on the murtaddin and causing enormous losses within their ranks. They succeeded in killing approximately 114 of them, and in destroying two Abrams tanks, 10 Humvees, and four Cougar vehicles, in addition to 24 various other military vehicles. On the 29th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah – for the second consecutive day – repelled a Crusader and Rafidi campaign against the city of Tal’afar, whose western and eastern axes witnessed fierce fighting, during the course of which Abu Muhammad al-‘Iraqi and Abu Mus’ab at-Turki  carried out istishhadi operations striking Rafidi army and Rafidi Mobilization gatherings in the village of Tall as-Samn, killing and wounding 39 murtaddin, and destroying 6 Humvees, three Cougar vehicles, and three other military vehicles. Likewise, 6 Humvees were destroyed, along with a Cougar vehicle, a minesweeper vehicle, and a bulldozer when a minefield was detonated near the villages of Tarmah and Lawand west and southwest of Tal’afar. Meanwhile, dozens of murtaddin were killed and wounded and at least 20 of their military vehicles were destroyed after Crusader American airstrikes struck a convoy of theirs as they retreated from the village of Karkari southwest of Tal’afar. Dimashq Wilayah On the 28th of Dhul-Qa’dah, the soldiers of the Khilafah repelled an assault on a number of axes launched by the Crusader Lebanese army and the Rafidi Hizb alLat on their positions in West Qalamun, whereby they attacked Jarud (‘Arsal and Qa’) and the mountains of Zamrani, Mashqatah, Mira, and Faykhah, as well as the 40

NEWS

valleys of Zuwaytinah and Harutah. Fierce clashes ensued, during which an istishhadi operation was carried out by Abu Dujanah al-Lubnani , who pursued a group of the army as they fled towards the valley of Khashan, where he detonated his explosives-laden vehicle in their midst. The confrontations resulted in the killing and wounding of approximately 100 members of the Lebanese Army and the Rafidi Hizb al-Lat, as well as the destruction and disabling of several vehicles. Meanwhile, four Rafidi Hizb al-Lat fighters were killed and an M113 tank belonging to the Lebanese Army was disabled as their positions at Mount Khaz’al and the Harutah Valley in West Qalamun were pounded with several mortar and artillery rounds. On the 29th of Dhul-Qa’dah, approximately 40 Rafidi Hizb al-Lat fighters were killed and a number of others were wounded during fierce confrontations which they engaged in with the soldiers of the Khilafah in the areas of the Bard Valley, Sinn Mashtaqah, and Qarnat ‘Ajlun. Janub Wilayah On the 20th of Dhul-Qa’dah, the two knights Abu Yasin al-‘Iraqi and Abu Miqdad al-‘Iraqi  set out with their explosives-laden vehicle towards Rafidi army and Rafidi Mobilization gatherings at the Karbala cement factory south of the city of Karbala, where one of the inghimasiyyin disembarked from the vehicle and clashed with two Rafidi checkpoints, killing those present. He then stormed the factory’s residential complex, where he was killed after engaging in fierce clashes. Meanwhile, the second inghimasi headed with his explosives-laden vehicle towards a group of the murtaddin who had survived, and detonated his vehicle in their midst, killing and wounding at least 50 of them. Salahuddin Wilayah On the 24th of Dhul-Qa’dah, four inghimasiyyin assaulted the 13th Brigade base belonging to the Federal Police as well as a base providing transportation and logistics for the 60th Division located in the Masafi neighborhood in the area of 600 north of Bayji. The inghimasiyyin Abu Walid al-Ansari, Abu Khalid at-Tajiki, Quraysh at-Tajiki, and Hudhayfah al-Maghribi  succeeded in clashing with the murtaddin in the two bases using assault rifles and hand grenades, following which they detonated their explosive vests one after another, killing 30 murtaddin – among them an officer – and wounding 46 others, while additionally burning 15 vehicles. Likewise, support units pounded the two bases with Grad rockets.

Rumiyah

41

SOMMAIRE

N U M É R O 1 3 - D H U L- H I J JA H 1 4 3 8

Ô MONOTHÉISTES, RÉJOUISSEZ-VOUS, CAR PAR ALLAH, NOUS NE PRENDRONS AUCUN REPOS DE NOTRE JIHÂD HORMIS SOUS LES OLIVIERS DE RUMIYAH (ROME). ABÛ HAMZAH AL-MUHÂJIR r

06

04

AVANT-PROPOS

ARTICLES

06 10

10 14 22 26 30

LE JUGEMENT DE LA CHARIA, NON LE JUGEMENT DE LA JÂHILIYAH PROFITE DE TON TEMPS LIBRE AVANT TON OCCUPATION LA PLACE DE L’IMAMAT DANS LA RELIGION

CONSEILS IMPORTANTS AUX MUJÂHIDÎN : PARTIE 3

LES CARACTÉRISTIQUES DES HYPOCRITES : PARTIE 1

LA HIJRAH DE UMM SULAYM AL-MUHÂJIRAH

NOUVELLES

14 36

OPÉRATIONS MILITAIRES ET SECRÈTES

AVANT-PROPOS Plus de Pertes de Guerre pour les États Croisés

U

n des responsables croisés a commenté la question de la lutte contre les soldats de l’État Islamique en disant : « Ils sont entrés dans une guerre et ils doivent s’attendre à ce que la mort soit l’une de ses issues. » Ce qu’Allah  a fait dire à ce mécréant est une réalité incontestable, particulièrement chez les soldats de l’État Islamique. La réalité est telle qu’en sortant pour combattre, la mort n’est pas seulement une probabilité du point de vue des mujâhidîn, c’est aussi un espoir qu’ils cherchent à atteindre. En effet, la mort dans cette situation est le martyre dans le sentier d’Allah et, par lui, le croyant 4

AVANT-PROPOS

atteint les plus hauts degrés auprès du Seigneur de la Terre et des cieux. Cependant, il semblerait que les croisés n’aient toujours pas saisi la réalité des propos de ce responsable. Nous les voyons exprimer un grand étonnement à chaque attaque des soldats de l’État Islamique sur leurs terres, comme s’ils vivaient dans un autre monde. Un monde dans lequel leurs armées ne sont pas engagées dans une guerre acharnée contre l’armée de l’État Islamique dans le but de détruire les terres de l’islam et de tuer le plus grand nombre possible d’enfants, de femmes et de vieillards parmi les musulmans. Ce n’est pas la première fois, à notre époque, que les États croisés se rangent derrière le porte-étendard de la croix qu’est l’Amérique. Ce n’est pas non plus la première fois qu’ils payent le prix du suivi de leurs maîtres dans leur guerre contre les musulmans. Il apparaît que les tawâghît des États européens sortent à chaque fois leurs armées pour combattre les musulmans et les tuer sous la bannière de l’Amérique, en pensant uniquement aux retombées

économiques de leur participation à cette guerre. Or, ils oublient de compter les coûts exorbitants qu’ils doivent supporter pour parvenir à ces retombées économiques escomptées. L’Espagne a elle-même expérimenté cela, auparavant, en se rangeant derrière l’idiot obéi, Bush, dans son invasion de l’Irak, en espérant gagner quelques puits de pétrole. Elle a alors trouvé son armée, envoyée là-bas, à la tête des cibles des mujâhidîn et subissant de lourdes pertes, au point que le gouvernement espagnol a été contraint de retirer son armée d’Irak. Humiliée et pansant ses blessures, elle s’est retirée dans l’opprobre et la malédiction des citoyens espagnols à son encontre. Cependant, il semblerait que la leçon n’ait pas été suffisante pour que les croisés saisissent. Lorsque les gouvernements suivants ont prétendu avoir compris la première leçon en décidant de ne plus faire participer leurs armées dans la guerre directe au sol, ils ont alors opté pour une participation à la guerre contre l’État Islamique à travers l’entrainement de l’armée rafidite et la fourniture d’équipements. De même qu’ils n’ont pas tiré de leçons de leur expérience passée, ils n’ont pas non plus tiré de leçons de l’expérience des autres États croisés européens qui font la guerre aux musulmans. Pourtant, ces États sont plus forts qu’eux et plus sécurisés tels que la Grande Bretagne, la France, l’Allemagne et l’Amérique qui ont tous été frappés par les soldats de l’État Islamique ayant répondu à l’appel de leurs émirs à tuer des mécréants au cœur de leurs terres. Elle a donc continué à faire la guerre aux musulmans en se croyant à l’abri de ce qui a touché ses sœurs. Et aujourd’hui, les soldats de l’État Islamique renouvellent sur la terre de l’ennemi ce que leurs frères ont précédemment accompli contre les autres États croisés. Ils ont ainsi fait subir de multiples souffrances à la Turquie, l’Espagne, la Russie, la Belgique et d’autres parmi les États croisés et apostats. En Turquie, un lion du Califat a attaqué à l’arme blanche, le 21 du mois de Dhû al-Qi’dah, un policier du tâghût Erdogan devant son poste avant d’être tué. Puisse Allah l’accepter. Le 25 du mois de Dhû al-Qi’dah, un groupe de soldats de l’État Islamique a mené deux opérations

en Espagne, dans deux villes différentes, par la grâce d’Allah. Ils l’ont ainsi frappée dans ce sur quoi repose la plus grande partie de son économie, le tourisme, tuant 16 individus et en blessant 130 autres parmi les juifs et les croisés. Ils ont dispensé une nouvelle leçon de politique aux croisés en les avertissant qu’ils doivent désormais se préparer à supporter les immenses pertes humaines et économiques dans leur guerre contre l’État Islamique avant de penser aux retombées économiques espérées. Le 27 du mois de Dhû al-Qi’dah, c’est un autre soldat de l’État Islamique qui a blessé 7 individus, à l’arme blanche, sur les terres de la Russie criminelle. Il a ainsi montré, par son courage, que les opérations ne nécessitent pas grand-chose. Nous demandons à Allah d’accepter son œuvre. En Belgique, le 3 de Dhû al-Hijjah, un soldat de l’État Islamique a attaqué, au couteau, un groupe de soldats belges tout en proclamant la grandeur d’Allah jusqu’à être tué. Nous demandons à Allah de l’accepter. D’autres opérations des soldats de l’État Islamique ont eu lieu contre les croisés, les juifs et les apostats, au cœur de leurs terres, particulièrement ces derniers temps. En suivant les évènements, il se confirme que les États européens croisés continuent de payer un lourd tribut, même plusieurs mois après les opérations bénies des soldats du Califat. Cela est symbolisé par la mobilisation des armées, l’élévation du niveau de sécurité, la chute des gains liés au tourisme et au commerce, l’état de terreur et de panique exprimé, en partie, par la présence de patrouilles militaires dans les rues ainsi que les barrages de sécurité mis en place. Les attaques contre l’Espagne et ses sœurs se poursuivront – par la permission d’Allah – tant que ces États demeureront en guerre contre l’État Islamique et ils ne pourront pas les empêcher quelle que soient les mesures et les précautions prises. Ils savent pertinemment cela et l’augmentation du nombre de ces opérations, dans un futur proche, est réellement ce à quoi il faut s’attendre de la part des soldats de l’État Islamique. Que les gouvernements croisés se tiennent donc prêts à subir plus de pertes de guerre, aussi bien humaines qu’économiques. Certes, cela est proche et la louange est à Allah, le Seigneur de l’univers.

Rumiyah

5

L

ouange à Allah qui nous a sauvés du jugement des tawâghît, nous a comblés du bienfait du jugement de la Charia et nous a rendu le Califat. Prière et paix sur Son serviteur et messager qui par les sabots de ses chevaux a effacé le jugement de la jâhiliyah. J’atteste qu’il n’y a de divinité digne d’adoration qu’Allah, seul sans associé, et j’atteste que Muhammad et Son serviteur et messager. 6

ARTICLE

Allah envoya Son messager  avec l’appel à l’unicité d’Allah dans Sa seigneurie, Sa divinité, Ses noms et attributs bien que les gens de la jâhiliyah reconnaissaient dans l’ensemble l’unicité dans la seigneurie. Cependant, ils contredisaient cette reconnaissance en tombant dans divers types d’association annulant les trois sortes d’unicité (la seigneurie, la divinité, les noms et attributs).

Et la plupart d’entre eux ne croient en Allah, qu’en lui donnant des associés Allah  nous a informés que si l’on interroge les mécréants : « À qui appartient la terre et ceux qu’elle contient ? » Ils répondent : « À Allah. » Et s’ils sont interrogés : « Qui est le Seigneur des sept cieux et le Seigneur du trône immense ? » Ils répondent : « Allah. » Et s’ils sont interrogés : « Qui détient dans sa main la royauté absolue de toute chose, et qui protège et n’a pas besoin d’’être protégé ? » Ils répondent : Allah. » Malgré cela, ils ne se rappellent pas, ni ne craignent Allah, ni n’ont peur de Son châtiment. Bien qu’ils reconnaissent qu’Allah  est le Maître de la Royauté, le Créateur, le Gestionnaire, le Grand Pourvoyeur, Celui qui donne la vie et la mort, ils Lui donnent des associés. Ils reconnaissent que tout ce qui est en dehors d’Allah es créé. ‘Abdullah Ibn ‘Abbâs  a dit : « Les idolâtres disaient : ‘‘Me voilà. Tu n’as pas d’associé.’’ Alors, le messager d’Allah  les interrompait : ‘‘Malheur à vous. Cela suffit, cela suffit.’’ Puis, ils ajoutaient : ‘‘Hormis un associé qui t’appartient. Tu le possèdes et il ne possède pas.’’ Ils disaient cela en tournant autour de la Ka’bah. » [Rapporté par Muslim] Bien que les idolâtres se tournaient vers Allah seul en période de difficulté, ils retournaient à leur association habituelle dans la facilité. Allah  a dit : {Quand ils montent en bateau, ils invoquent Allah Lui vouant exclusivement leur culte. Une fois qu’Il les a sauvés [des dangers de la mer en les ramenant] sur la terre ferme, voilà qu’ils [Lui] donnent des associés.} [al‘Ankabût : 65] Ils associaient à Allah autre que Lui dans l’adoration, invoquant avec Lui celui qui n’a ni le pouvoir de nuire ni de profiter, vouant diverses sortes d’adorations aux tawâghît et recherchant leur jugement. Ils inventèrent des mensonges contre Allah en disant : {« Nous ne les adorons que pour qu’ils nous rapprochent davantage d’Allah. »} [az-Zumar : 3] Allah  envoya ses prophètes et messagers pour appeler à croire en Allah et à L’adorer seul tout en mécroyant à tous les tawâghît. La foi d’aucun Homme ni d’aucun Jinn ne serait donc être valable sans rassembler ces deux choses : la foi en Allah et la mécréance au tâghût. Allah  a dit : {Nous avons envoyé dans chaque communauté un messager, [pour leur dire] : « Adorez Allah et écartez-vous du tâghût. » Alors Allah en guida certains, mais il y en eut qui ont été destinés à l’égarement. Parcourez donc la terre, et

regardez quelle fut la fin de ceux qui traitaient [Nos messagers] de menteurs.} [an-Nahl : 36] Quiconque refuse alors de ne vouer l’adoration qu’à Lui ou refuse de s’écarter des tâwâghît et de mécroire en eux, c’est un égaré qui a démenti les messagers d’Allah et qui mérite les châtiments d’Allah par lesquels Il rétribue les mécréants. Les messagers  montrèrent qu’Allah n’accepte de Ses serviteurs que l’islam pur et le tawhîd pur. Ils informèrent ainsi les gens qu’ils n’avaient été envoyés que pour qu’Allah soit adoré seul, comme Allah  dit : {Et Nous n’avons envoyé avant toi aucun messager à qui Nous n’ayons révélé : « Point de divinité en dehors de Moi. AdorezMoi donc. »} [al-Anbiyâ` : 25] Ils les informèrent également que {certes Allah ne pardonne pas qu’on Lui donne quelque associé. A part cela, Il pardonne à qui Il veut.} [an-Nisâ` : 48] Lorsque les idolâtres proposèrent au prophète  qu’eux adorent Allah pour un an et que lui adore leurs divinités pour un an, Allah  révéla la sourate al-Kâfirûn qui trancha entre la foi et ses adeptes d’une part et l’association et ses adeptes d’autre part : {1. Dis : « O vous les infidèles ! 2. Je n’adore pas ce que vous adorez. 3. Et vous n’êtes pas adorateurs de ce que j’adore. 4. Je ne suis pas adorateur de ce que vous adorez. 5. Et vous n’êtes pas adorateurs de ce que j’adore. 6. A vous votre religion, et à moi ma religion. »} [al-Kâfirûn] L’unicité d’Allah dans la législation et le jugement Les messagers  montrèrent à leur peuple ce qu’Allah aime et agrée parmi le tawhîd, la foi et les œuvres pieuses tout en les mettant en garde contre ce qui annule cela parmi les types de mécréance et d’association ainsi que la perversité et la désobéissance. Parmi ce qu’ils éclaircirent au plus haut point figurent la question du jugement appartenant à Allah  seul. De même qu’Allah  S’est singularisé par la création, il est également singularisé par le commandement : {La création et le commandement n’appartiennent qu’à Lui. Toute gloire à Allah, Seigneur de l’Univers !} [alA’râf : 54] Trois versets mecquois furent révélés pour stipuler que {le jugement n’appartient qu’à Allah} [alAn’âm : 57, Yûsuf : 40, 67] Et bien que le prophète  et ses compagnons étaient affaiblis à La Mecque, Allah lui a ordonné de proclamer que cette immense religion est venue d’Allah pour gouverner la vie des gens dans tous ses détails et ne pas la laisser livrée à

Rumiyah

7

leurs passions. La législation est un droit purement réservé à Allah  et tout comme Il n’a pas d’associé dans Son adoration, Il n’a pas d’associé dans Son jugement. Allah  dit à propos de l’adoration : {Quiconque, donc, espère rencontrer son Seigneur, qu’il fasse de bonnes actions et qu’il n’associe dans son adoration aucun autre à son Seigneur.} [al-Kahf : 110] Et Il dit à propos du jugement : {et Il n’associe personne à Son jugement.} [alKahf : 26] Deux lectures de ce verset sont authentiquement rapportées. La première : {et Il n’associe} où Allah  informe qu’Il n’associe personne de sa création à Son jugement. La seconde : {et nul n’associe} interdisant de faire de la créature un associé à Lui dans le jugement. Allah  dit dans la sourate à al-Jâthiyah : {Puis Nous t’avons mis sur la voie [charî’ah] de l’Ordre [une religion claire et parfaite]. Suis-la donc et ne suis pas les passions de ceux qui ne savent pas.} [al-Jâthiyah : 18] Certains savants l’appellent la sourate de la Charia en raison de sa mention dans ce verset. L’unicité dans le jugement et la législation entre dans les trois types d’unicité Premièrement : elle entre dans l’unicité dans la seigneurie. En effet, Allah est Celui qui détient le commandement et c’est Lui qui détient le droit de juger et de légiférer. Cela fait partie des actes d’Allah  et il existe une relation de généralité et de spécificité entre ces deux unicités. Cela entre dans le fait de l’unifier dans la seigneurie. Allah  a dit : {La création et le commandement n’appartiennent qu’à Lui. Toute gloire à Allah, Seigneur de l’univers !} [al-A’râf : 54] Gloire à Lui, le Créateur Omnipotent qui ordonne d’accomplir le bien et de délaisser le mal et les péchés. Deuxièmement : elle entre dans l’unicité dans les Noms et Attributs d’Allah. En effet, Allah  est le Juge Suprême et c’est à Lui que revient le jugement » comme cela a été confirmé par le prophète  dans un hadith rapporté par an-Nasâ`î et Abû Dâwud dans les Sunan. Et observe ce noble verset : {Chercherai-je un autre juge qu’Allah, alors que c’est Lui qui a fait descendre vers vous ce Livre bien exposé ?} [al-An’âm : 114] Regarde comment elle prouve que le jugement par ce qu’Allah a révélé entre dans les trois types d’unicité, car Allah  est al-Hakam qui signifie le Juge et le Sage. Al-Hakam fait donc partie de Ses Noms tandis que le jugement [al-Hukm] fait partie de Ses attributs et Ses actes : {Allah en vérité, décide [yahkumu] ce qu’Il veut.} [al-Mâ`idah : 1] Le verset précédent comporte une question rhétorique à valeur de négation : {Chercherai-je un autre juge qu’Allah} ?! Quiconque connaît l’immensité d’Allah ainsi que de Ses beaux Noms et Ses nobles Attributs, comment pourrait-il désirer un autre juge que Lui ? 8

ARTICLE

Troisièmement : elle entre dans l’unicité dans la divinité. En effet, la recherche de jugement auprès de la loi d’Allah est une adoration vouée à Allah seul tandis que rechercher le jugement dans une autre législation est une forme d’association majeure. Quiconque prend le jugement d’autre que la loi d’Allah a certes pris le jugement du tâghût et a cru en lui, et nous cherchons refuge auprès d’Allah contre cela. Allah  a dit : {N’as-tu pas vu ceux qui prétendent croire à ce qu’on a fait descendre vers toi [prophète] et à ce qu’on a fait descendre avant toi ? Ils veulent prendre pour juge le Tâghût, alors que c’est en lui qu’on leur a commandé de ne pas croire. Mais le Diable veut les égarer très loin, dans l’égarement.} [an-Nisâ` : 60] Quand on sait que l’individu n’entre dans l’islam qu’en croyant en Allah et en mécroyant au tâghût, nul doute alors que ceux qui demandent le jugement de celui qui ne juge pas par la Charia croient au tâghût par cela. Or, celui qui croit au tâghût n’est pas musulman. Nous demandons à Allah de nous raffermir sur Sa religion. Soit le jugement d’Allah, soit le jugement de la jâhiliyah En dehors du jugement d’Allah, le Sage, le Parfaitement Connaisseur, il n’y a que des jugements de la jâhiliyah obscure et injuste. Peu importe les noms que les humains donnent à leurs jugements et leurs lois, il s’agit de lois de la jâhiliyah avec lesquelles jouent les passions des mécréants. Par elles, ils n’atteignent aucune réussite religieuse ni dans la vie, mais qui sait que le jugement d’Allah est le meilleur ? C’est le croyant à la foi ferme : {Est-ce donc le jugement du temps de la jâhiliyah qu’ils cherchent ? Qu’y a-t-il de meilleur qu’Allah, en matière de jugement pour des gens qui ont une foi ferme ?} [al-Mâ`idah : 50] Nous demandons à Allah  de faire triompher le Califat, de raffermir ses émirs et ses soldats, et d’arrêter la violence des mécréants. Allah est plus redoutable en force et plus sévère en punition.

Rumiyah

9

L

e temps libre est un bienfait qui attristera beaucoup de gens qui l’auront mal exploité. Ceux à qui Allah a épargné la charge d’aller chercher et courir derrière leur subsistance et qui n’ont pas profité de ce temps libre. Au contraire, ils l’ont perdu dans le jeu et l’amusement jusqu’à ce que la mort leur soit parvenue alors qu’ils étaient distraits et insouciants de ce qu’Allah attend d’eux. Ils se réjouissent des bienfaits au sujet desquels ils seront questionnés. Allah  dit : {Puis, assurément, vous serez interrogés, ce jour-là, sur les délices.} [atTakâthur : 8] 10

ARTICLE

Effectivement, ils seront interrogés, car Allah  n’a pas créé les humains pour jouir de bienfaits éphémères, mais Il les a plutôt créés pour L’adorer alors qu’Il n’a aucun besoin d’eux et de leurs adorations. Par Ses bienfaits et Sa miséricorde, Il a préparé pour les obéissants parmi eux ce qu’aucun œil n’a vu, ce qu’aucune oreille n’a entendu et ce qu’aucun cœur n’a jamais imaginé. Il les récompense par des délices permanents comme ils ont occupé leur temps dans Son adoration et quelle récompense dans les Jardins du Refuge !

Quand à celui qui se détourne de l’au-delà pour la vie éphémère, sa situation après la mort sera comme a dit Allah: {99. Puis, lorsque la mort vient à l’un deux, il dit : « Mon Seigneur ! Fais-moi revenir (sur terre), 100. afin que je fasse du bien dans ce que je délaissais. »} (al-Mu`minûn : 99100] L’homme tirera-il des leçons de cela en s’occupant de l’adoration d’Allah et Sa satisfaction tant que son âme est dans son corps ? Le prophète  a dit : « Ô Allah, il n’y a de réelle vie que celle de l’au-delà. Pardonne donc aux muhâjirîn et aux ansâr. » [Rapporté par Muslim et al-Bukhârî] Médite bien la parole du prophète  qui a réfuté que la vie d’ici-bas mérite qu’on se fatigue pour elle, car la vie réelle c’est la vie de l’audelà, dans le paradis d’Allah Le Généreux. Hélas ! Que n’ai-je fait du bien pour ma vie future ! Beaucoup de gens ont perdu le sens de la mesure pour classifier les actes de la vie d’ici-bas et ceux de la vie de l’au-delà. Ils n’ont pas réussi à les concilier, leur grand souci est d’accumuler des richesses et d’exagérer dans les choses licites. Tu le vois riche dans sa vie mais pauvre dans les actes qui l’amèneraient à gagner le paradis d’Allah et Sa satisfaction. Allah lui a donné, par Sa grâce, le bienfait du temps libre, mais il l’a occupé par les jouissances de la vie d’ici-bas, alors qu’il n’en a pas besoin ! C’est lui le malheureux véritablement. Il a été rapporté, selon Ibn ‘Abbâs  que le prophète  a dit : « Deux bienfaits à propos desquels beaucoup de gens sont lésés : la santé et le temps libre. » [Rapporté par al-Bukhârî] Ô toi qui a la richesse et le temps libre mais qui est occupé par sa vie d’ici-bas, tu fais partie des gens lésés, parce que tu n’as pas bien estimé la valeur du temps qui passe dans ta vie comme l’ont estimé les gens qui avaient une grande détermination et motivation, mais qui ne trouvèrent pas le temps pour accomplir leurs actes et leur jihâd. Ô toi qui a du temps libre, tu vas être confronté à une chose essentielle qui t’as échappée et que tu as négligée. C’est l’instant où tu diras : {Hélas ! Que n’ai-je fait du bien pour ma vie future !} [al-Fajr : 24] L’imam at-Tabarî a dit : « Allah  nous informe que le fils d’Adam regrettera au jour du jugement d’avoir négligé les bonnes actions durant sa vie d’ici-bas, car c’est cette dernière qui va le conduire vers une vie éternelle de délices sans fin. Hélas ! Que n’ai-je pas fait assez de bien dans cette vie pour ma vie future, de bonnes actions pour la vie dont il n’y aura pas de mort après. Des actes qui me sauveront de la colère d’Allah et qui m’apporteront sa satisfaction. » [Jâmi’ al-Bayân] En effet, il y a, parmi les gens, certains à qui Allah a épargné la charge d’aller chercher leur subsistance et de quoi vivre, mais ils sont perdus dans leur insouciance, éloignés des ordres de leur Seigneur. Ils n’ont pas occupé leur temps dans l’apprentissage

de leur religion et ce qu’Allah a voulu d’eux. Au contraire ils ont occupé leur temps dans les interdits ou dans l’exagération de choses licites. Ô toi le perdu, l’insouciant, prépare beaucoup de réponses à beaucoup de questions, car par Allah tu n’as pas été créé pour rien et tu n’es pas laissé sans but et tu seras certainement interrogé sur ton temps et dans quoi tu l’as dépensé À chaque fois qu’un jour t’échappe, une partie de toi est partie Il y a une autre catégorie de gens qui ont avancé dans l’âge, leurs dos commencent à s’incliner avec la vieillesse et ils ont quelqu’un s’occupe d’eux et de leurs affaires de ce bas monde que ce soit l’argent ou les enfants. Et Allah leur a donné en plus de ces bienfaits du temps libre, mais ils ne savent pas comment l’exploiter. À celui qui est dans une situation pareille : médite profondément sur les années que tu as passées et dont tu n‘as pas profitées pour ton jour dernier, pense combien tu es proche de la rencontre de ton Seigneur. N’est-il pas temps pour toi d’inciter tes enfants et tes petits enfants à faire plus d’effort pour la religion d’Allah et la soutenir ? N’est-il pas temps pour toi de passer ton temps libre en isolement avec Allah en l’invoquant pour toi et les musulmans opprimés ainsi que Ses serviteurs mujâhidîn ? N’est-il pas temps de se couper de ce monde pour s’approcher plus d’Allah par tout type d’adoration ? Beaucoup de gens sont très avancés en âge mais, malgré cela, on les voit vivre avec la mentalité des jeunes perdus qui ne pensent même pas à la mort ni au moment du questionnement et du jugement. Par Allah, cet espoir de longue vie est une ruine. Où en es-tu de la parole d’Allah : {L’agonie de la mort fait apparaître la vérité : « Voilà ce dont tu t’écartais. »} [Qâf : 19] L’imam al-Baghawî a dit : « {L’agonie de la mort fait apparaître la vérité}, sa virulence et son intensité qui touche l’homme et qui emporte son esprit ; {la vérité} veut dire la réalité de la mort. Il a été dit aussi : la réalité du jour du jugement jusqu’à ce que l’homme le voit par ses propres yeux. Il a été dit également : selon ce que sera la destination de l’homme que ce soit le bonheur ou le malheur. Il va être dit à celui qui a eu l’agonie de la mort : {Voilà ce dont tu t’écartais}, c’est-à-dire : ce dont tu t’éloignais.

Rumiyah

11

Al-Hasan a dit : ‘‘Ce que tu fuis.’’ Ibn ‘Abbâs l’a expliqué par : ‘‘Ce que tu détestes.’’ » [Ma’âlim at-Tanzîl fî Tafsîr al-Qur`ân] Profite de ton temps libre avant que tu ne sois dans ta tombe et profite de ta matinée car il est possible que tu n’atteignes pas la soirée. Al-Hasan a dit : « Ô fils d’Adam, tu n’es qu’un amas de jours et à chaque fois qu’un jour passe, il y a une partie de toi qui est partie. » [az-Zuhd de l’imam Ahmad] Et tire des leçons des gens âgés qui se sont offerts dans le sentier d’Allah et qui ont concurrencé les jeunes pour le Paradis et non pour ce bas monde. Profite de tes heures libres Il y a une autre catégorie de vertueux à qui Allah a facilité les charges de la vie. Leur subsistance est sous l’ombre de leurs sabres qu’ils l’utilisent pour gâcher la vie des mécréants et pour soutenir la religion du Seigneur de l’univers. Parmi ces gens guidés, certains d’entre eux se contentent, durant leur tour de ribât, d’accomplir leurs quelques heures de garde puis se retrouvent à ne rien faire dans leur temps libre. Ce temps est un grand bienfait pour le mujâhid qui n’est peut-être pas estimé à sa juste valeur. S’il l’exploite dans le rappel d’Allah, la lecture du Coran, l’invocation et l’accomplissement des actes surérogatoires ou dans des moments de rappels avec ses frères pour s’inciter au bien et se motiver, cela serait d’une grande utilité et un raffermissement au moment de la rencontre avec les mécréants. Ce serait une augmentation des bonnes actions et une élévation dans les degrés du Paradis. Ô toi mujâhid, sache que ton temps libre est un bienfait d’Allah. Exploite-le pour que tu ne sois pas parmi les perdants. Fais de ce temps une provision pour toi auprès d’Allah, car Allah a préparé cent degrés pour les mujâhidîn au Paradis. Certes, le degré du mujâhid qui fait le rappel d’Allah, qui accomplit les prières surérogatoires, qui lit le Coran et qui est assidu dans son ribât ainsi que dans son combat n’est pas le même degré que celui du mujâhid qui accomplit juste son ribât en invoquant peu Allah, qui accomplit ces heures de garde et se retrouve ensuite à ne rien faire. Les mujâhidîn sincères qui accomplissent le 12

ARTICLE

ribât doivent faire plus d’efforts durant leur temps libre pour atteindre les degrés les plus élevés du Paradis. Qu’ils sachent que la différence entre un degré du Paradis et un autre est comme ce qui est entre le ciel et la terre, et les délices des hauts degrés du Paradis sont meilleurs et plus complets que ceux des degrés inférieurs. Celui qui accomplit le ribât ne doit pas délaisser l’occasion de s’approvisionner en bonnes actions même s’il est déjà en train d’accomplir un grand acte, comme en a informé le prophète  en disant : « Accomplir le ribât un jour et une nuit est meilleur que jeûner et prier tout un mois, et s’il meurt, il lui sera compté les mêmes actions que celles qu’il effectuait [de son vivant]. Sa subsistance lui est dispensée et il est à l’abri de l’épreuve. » [Rapporté par Muslim] Quel grand mérite que celui d’être tué en ribât ! Allah continuera de lui compter cette même bonne action par laquelle il occupait son temps libre ! Ainsi, tu dois lire le Coran, accomplir la prière nocturne ainsi que les autres adorations. Veille à la recherche de la science utile, l’apprentissage de ta religion ainsi que la mémorisation du Coran. Sache que beaucoup de vertueux t’envient pour le temps libre que tu as à ta disposition entre deux tours de garde. CERTES, LES COEURS TROUVENT LA PAIX DANS LE CORAN

Rumiyah

13

14

ARTICLE

Louange à Allah qui aime que Ses serviteurs l’invoquent en disant : {et qui disent : « Seigneur, donne-nous, en nos épouses et nos descendants, la joie des yeux, et fais de nous un guide pour les pieux ».} [al-Furqân : 74] Que les prières et la paix soient sur Son messager, le guide des pieux, celui à qui Allah a donné la mission de guider les gens en jugeant entre eux avec ce qu’Il a révélé ainsi qu’être un guide religieux. Que les prières et la paix soient sur ses califes bienguidés, ceux qui étaient sur sa voie et ont suivi son parcours. Que les prières et la paix soient sur sa famille et ses compagnons et ceux qui les ont suivis avec bienfaisance jusqu’au jour du jugement. L’Imam Ahmad ainsi qu’al-Hâkim et Ibn Hibbân dans son Sahih rapportent, selon Abû Umâmah  que le messager d’Allah  a dit : « Les liens de l’islam vont se défaire les uns après les autres. Chaque fois qu’un lien sera défait, les gens s’accrocheront au suivant. Le premier lien à être défait sera le jugement avec la législation d’Allah et le dernier sera la prière. » Ainsi, le grand imâmat légitime fait partie des liens de l’islam. Le dénouement de ce lien qu’est le jugement avec ce qu’Allah a révélé est un manque qui affecte les musulmans dans leur religion et leur vie mondaine. En effet, combien de branches de l’islam et de la foi ne sont concrétisées qu’avec ce lien de l’islam et la mission de juger avec ce qu’Allah a révélé est la responsabilité du gouverneur et des gens de science qui le nomment et lui font le rappel. Allah  dit : {Nous avons fait descendre la Thora dans laquelle il y a guide et lumière. C’est sur sa base que les prophètes qui se sont soumis à Allah, ainsi que les rabbins et les docteurs jugent les affaires des Juifs. Car on leur a confié la garde du Livre d’Allah, et ils en sont les témoins.} [al-Mâ`idah : 44] Allah nous montre que ceux à qui Il a donné la responsabilité de juger avec

ce qu’Il a révélé sont les prophètes, c’est-à-dire ceux qui gouvernaient les enfants d’Israël, comme le prouve la parole du prophète  : « Les enfants d’Israël étaient gouvernés par les prophètes. À chaque fois qu’un prophète mourrait, un autre le remplaçait. Quant à moi, je suis le dernier prophète, mais il y aura de nombreux califes après moi. » Les compagnons dirent : « Que nous ordonnes-tu alors ? » Il répondit : « Faites allégeance au premier et accordez-leur leurs droits, car Allah les questionnera sur la charge qu’Il leur a confiée. » [Rapporté par Muslim] Ainsi, les califes remplacent les prophètes dans le fait de diriger les gens avec ce qu’Allah a révélé et les savants pieux les aident dans cette tâche. Le califat bien-guidé hérite de la voie prophétique Une des plus importantes missions du califat à notre époque est de renouveler la religion afin qu’elle soit sur la voie prophétique. C’est ce que notre prophète  nous a promis dans sa parole : « La prophétie sera parmi vous tant qu’Allah le voudra, puis il y aura un califat sur la voie prophétique tant qu’Allah le voudra, puis il y aura des monarchies autoritaires tant qu’Allah le voudra, puis il y aura des tyrannies tant qu’Allah le voudra, puis il y aura un califat sur la voie prophétique. » [Rapporté par Ahmad] Le califat recherché est celui sur la voie prophétique, celui qui concrétise la guidée tout comme le califat des premières générations parmi les compagnons du messager d’Allah . Si un califat est qualifié de bien-guidé comme c’était le cas et comme ça l’est maintenant – avec la permission d’Allah – c’est que les califes suivent le livre d’Allah et la guidée de notre prophète Muhammad  dans toutes leurs affaires et dans toutes les situations. La bien-guidance à plusieurs sens dans le livre d’Allah, un des plus importants c’est que cela est une grâce d’Allah et c’est le cheminement qu’Il fait emprunter aux serviteurs qu’Il aime : {Mais Allah vous a fait aimer la foi et l’a embellie dans vos cœurs et vous a fait détester la mécréance, la perversité et la désobéissance. Ceux-là sont les bien dirigés.} [al-Hujurât : 7] S’éloigner de tout ce qui la contredit tel que la mécréance, la perversion ou les péchés : tout ceci fait partie de la bien-guidance. Une des plus grandes causes qui mènent à la bien-guidance est le livre de notre Seigneur, le Majestueux, comme Il en informe : {puis dirent : « Nous avons certes entendu une

Rumiyah

15

COMME LES ÉTATS ROMAIN ET PERSE AUPARAVANT, L’AMÉRIQUE SERA DÉFAITE PAR LES MUSULMANS, PAR LA PERMISSION D’ALLAH

Lecture [le Coran] merveilleuse, 2. qui guide vers la droiture […] »} [al-Jinn : 1-2] Allah nous informe également qu’Il a accordé à Son prophète et ami intime Ibrâhîm la bienguidance. Il appela donc les gens à l’unicité d’Allah et les disputa en leur démontrant leur égarement, il patienta face à leurs préjudices, leurs menaces et même leur tentative de le brûler vif. Il se tourna vers Allah et fut sauvé du feu qui est devenu frais et inoffensif. Il annonça le désaveu de son père ainsi que de son peuple lorsqu’ils persistèrent dans la mécréance, puis il les quitta en émigrant : {Et il dit : « Moi, je pars vers mon Seigneur et Il me guidera. »} [as-Sâffât : 99] Ainsi, le califat bien-guidé applique tous les préceptes de la religion, revivifie les traditions prophétiques et éteint les innovations, combat les mécréants et les opposants. Il ne suit pas les passions des humains, mais répond plutôt aux ordres d’Allah en suivant ce qu’Il aime et en s’éloignant de ce qui engendre Sa colère. Allah  dit : {Qu’ils répondent à Mon appel, et qu’ils croient en Moi, afin qu’ils soient bien guidés.} [al-Baqarah : 186] Le grand imâmat œuvre pour donner la victoire à l’islam En plus d’appliquer la religion d’Allah, de 16

ARTICLE

diriger la vie mondaine par la religion, de protéger la religion et la terre de l’islam, de défendre les musulmans ainsi que leur honneur et leurs biens, le calife des musulmans doit également œuvrer à propager le pouvoir de la religion sur la terre d’Allah. Allah a décrété et légiféré que les musulmans doivent agir pour que la religion de l’islam domine toutes les autres religions, qu’il soit le vainqueur contre elles, jusqu’à ce que la parole d’Allah soit la plus élevée et que la parole des mécréants soit la plus basse. Allah, dans Sa volonté, a décrété que Sa religion triomphera contre toutes les autres religions d’un triomphe grandiose. Allah  dit : {C’est Lui qui a envoyé Son messager avec la bonne direction et la religion de la vérité, afin qu’elle triomphe sur toute autre religion, quelque répulsion qu’en aient les polythéistes.} [at-Tawbah : 33] Ainsi, le triomphe d’Allah pour l’islam comprend le triomphe sur toutes les autres religions par les preuves et les évidences. En effet, Allah a montré que l’islam est la religion de la vérité et que ce qui s’y oppose est faux et voué à la perte. Le triomphe veut également dire la victoire sur les partisans des autres religions jusqu’à ce que leurs pouvoirs s’effondrent de la base. En effet, Allah a fait s’effondrer, par l’islam et ses soldats, les deux plus grands États

à l’époque de la prophétie : l’état des Perses et celui des Romains en plus des royaumes disparates. Cela signifie que la religion d’Allah triompha et vaincut les mécréants lorsque les musulmans eurent un État qui fut bâti et initié par le messager d’Allah, puis par ses califes bien-guidés. Par l’aide d’Allah, c’est ce que font le calife des musulmans et ses soldats. On ne peut pas prétendre avoir obtenu la victoire ou la gloire pour les musulmans sans l’établissement de l’État Islamique qui a fait revivre le califat bien-guidé. La terre appartient à Allah et les pieux en hériteront Parmi les devoirs de celui qui gère les affaires des musulmans (c’est-à-dire le calife), c’est de répandre le pouvoir de l’État islamique sur toute la terre d’Allah, car elle appartient à Allah et que le mécréant n’a pas de droit dessus. Allah  dit : {Nous avons certes écrit dans le Zabûr, après l’avoir mentionné (dans le Livre céleste), que la terre sera héritée par Mes pieux serviteurs.} [alAnbiyâ` : 105] Les exégètes, dont Ibn ‘Abbâs, ont expliqué que le mot « terre » dans ce verset signifie le Paradis. Ibn ‘Abbâs dit également : « Allah a informé dans la Thora, le Zabûr et bien avant la création des cieux et de la terre, dans Sa science profonde, que la communauté de Muhammad  héritera de la terre, après quoi Il la fera entrer au Paradis. Ce sont eux les pieux. » Ces deux avis sont authentiques et noncontradictoires. Ainsi, l’héritage de la terre ne se transmet qu’avec le jihâd dans le sentier d’Allah, le sommet de l’islam. En effet, les mécréants ne délaissent leur mécréance et leur volonté d’égarer les gens de l’islam que par le combat, lequel est mené par les alliés du Très-Miséricordieux contre les alliés de Satan. Allah  dit : {Et combattez-les jusqu’à ce qu’il ne subsiste plus d’association, et que la religion soit entièrement à Allah.} [al-Anfâl : 39] Et Il dit : {75. Et qu’avez-vous à ne pas combattre dans le sentier d’Allah et pour la cause des faibles : hommes, femmes et enfants qui disent : « Seigneur ! Fais-nous sortir de cette cité dont les gens sont injustes, et assigne-nous de Ta part un allié, et assigne-nous de Ta part un secoureur. » 76. Les croyants combattent dans le sentier d’Allah, et ceux qui ne croient pas combattent dans le sentier du tâghût. Eh bien, combattez les alliés du Diable, car la ruse du Diable est, certes, faible.} [an-Nisâ` : 75-76] Si l’État Islamique et ses soldats ne remplissent pas

l’obligation de combattre dans le sentier d’Allah pour secourir les faibles parmi les croyants des griffes de la mécréance et de ses partisans, qui donc le fera ?! Ce sont de grandes affaires dont l’État Islamique, ses soldats et ses dirigeants sont responsables. Nous sommes certains que la victoire d’Allah lui sera donnée bientôt car Allah a juré de donner la victoire à ceux qui donnent la victoire à Sa religion : {Allah soutient, certes, ceux qui soutiennent (Sa Religion). Allah est assurément Fort et Puissant.} [al-Hajj : 40] Allah a confirmé Sa promesse de victoire dans ce verset Allah en utilisant la lettre lâm qui sert à jurer. De plus, Il utilise le mot inna et la lettre lâm qui viennent renforcer le sens de deux des noms d’Allah : Le Fort et Le Puissant. Ainsi, aucune force n’égale la Sienne, car Il est Le Créateur de toutes choses et a donné ce qu’Il désire comme force à chacune de Ses créatures. Il est Le Fort et Ses créatures sont faibles, Il est Celui qui se suffit à Lui-même tandis que Ses créatures dépendent entièrement de Lui, Il est Le Puissant qui ne peut pas être vaincu, Celui qui a accordé la gloire à Ses serviteurs croyants et leur a promis la victoire et le soutien. Allah  dit : {Allah ne suffit-Il pas à Ses serviteurs [comme soutien] ?} [az-Zumar : 36] (Dans la lecture de Hamzah, d’al-Kisâ`î et d’autres, le mot serviteur est au pluriel tandis que dans la lecture de Hafs, il est au singulier.) Nous demandons à Allah de protéger notre imam, le calife des musulmans, de lui accorder la droiture dans ses décisions. Nous demandons qu’Il lui accorde ainsi qu’aux soldats du Califat un pouvoir et une victoire émanant de Lui. Nous Lui demandons qu’Il raffermisse leurs pas et leur accorde la victoire sur les mécréants. Les preuves concernant l’obligation d’établir le grand imâmat Premièrement : les preuves du Noble Coran

Rumiyah

17

Une autre preuve réside dans la parole d’Allah  lorsqu’Il interpelle Son messager  en disant : {Juge donc parmi eux d’après ce qu’Allah a fait descendre. Ne suis pas leurs passions, loin de la vérité qui t’est venue.} [al-Mâ`idah : 48] Et dans le verset suivant : {Juge alors parmi eux d’après ce qu’Allah a fait descendre. Ne suis pas leurs passions, et prends garde qu’ils ne tentent de t’éloigner d’une partie de ce qu’Allah t’a révélé.} [al-Mâ`idah : 49]

ABÛ BAKR AL-BAGHDÂDÎ , L’ÉMIR DES CROYANTS

Allah  dit : {Ô les croyants ! Obéissez à Allah, et obéissez au Messager et à ceux d’entre vous qui détiennent le commandement.} [anNisâ` : 59] At-Tabarî rapporte qu’Abû Hurayrah  a dit : « {qui détiennent le commandement}, c’est-à-dire les émirs. » Puis, at-Tabarî a dit : « La parole qui est la plus proche de la vérité est celle qui dit : que ce sont les émirs et les dirigeants par lesquels on obéit à Allah et avec lesquels il y a l’intérêt des musulmans. » Ibn Kathîr a dit : « L’apparent – et Allah est plus Savant – c’est que le verset est général et concerne tous ceux qui détiennent le commandement parmi les émirs et les savants. » Le sens de ce verset traduit l’ordre d’Allah d’obéir aux dirigeants que sont les imams. Or, l’obligation d’obéir nécessite la nomination d’un dirigeant puisqu’Allah  n’ordonne pas d’obéir à une personne inexistante. De ce fait, désigner un imam qui gouverne les musulmans est obligatoire. 18

ARTICLE

Ceci est un ordre d’Allah  à Son messager  concernant le fait qu’il juge entre les musulmans avec ce qu’Allah a révélé, c’est-à-dire avec Sa législation. Lorsqu’Allah s’adresse à Son messager, il interpelle également sa communauté sauf si quelque chose prouve l’inverse. Dans le cas présent, c’est une interpellation à tous les musulmans concernant l’instauration du jugement avec ce qu’Allah a révélé jusqu’au jour de la Résurrection. L’établissement de ce jugement et de ce pouvoir ne peuvent exister que par l’édification de l’imâmat. En effet, cela fait partie de son devoir et il ne peut être réellement appliqué que par son biais. Tous les versets qui ordonnent de juger avec ce qu’Allah a révélé sont donc une preuve de l’obligation de la désignation d’un imam qui prend cette responsabilité. Parmi les preuves, nous avons également la parole d’Allah  qui dit : {Nous avons effectivement envoyé Nos messagers avec des preuves évidentes, et fait descendre avec eux le Livre et la balance, afin que les gens établissent la justice. Et Nous avons fait descendre le fer, dans lequel il y a une force redoutable, aussi bien que des utilités pour les gens, et pour qu’Allah reconnaisse qui, dans l’Invisible, défendra Sa cause et celle de Ses Messagers. Certes, Allah est Fort et Puissant.} [alHadîd : 25] La mission des messagers  est d’établir la justice entre les gens en conformité avec ce qu’Allah a révélé dans Son Livre et de donner la victoire à cette cause par la force. Ainsi, ceux qui suivent les messagers ne peuvent faire cela qu’en nommant un imam qui établit parmi eux la justice et commande les armées qui donnent la victoire à la religion d’Allah. L’imam Ibn Taymiyah  a dit : « C’est pour cela que le prophète  a ordonné à sa communauté de désigner ceux qui

les dirigent ; il a ordonné aux dirigeants de redonner les dépôts à leurs propriétaires et de juger entre les gens avec la justice. Il a aussi ordonné aux musulmans d’obéir à leurs dirigeants dans l’obéissance d’Allah . » [Majmû’ al-Fatâwâ] Parmi les preuves du Coran, il y a également les versets qui traitent de l’application des peines, de réunir l’aumône et ce qui s’apparente à cela parmi les préceptes qui sont à l’origine un devoir de l’imam puis de ses adjoints. Donc tous les versets révélés qui traitent de la législation des préceptes sont liés à l’imâmat, ce qui prouve, une fois de plus, qu’établir l’imâmat et un État islamique fait partie des bases et des priorités de la législation islamique.

ABÛ MUHAMMAD AL-JÛLÂNÎ, QUI A CASSÉ SON ALLÉGEANCE ET EST TOMBÉ DANS L’APOSTASIE

Deuxièmement : les preuves de la sunnah A. Les preuves dans la sunnah orale : Il nous est parvenu de nombreuses paroles du prophète  qui prouvent l’obligation de nommer un imam. Parmi elles : - ‘Abdullah Ibn ‘Umar  a entendu le messager d’Allah  dire : « Celui qui a rompu son obéissance [à l’imam] rencontrera Allah le jour de la Résurrection sans argument en sa faveur et celui qui meurt sans avoir à son cou une allégeance meurt d’une mort préislamique. » [Rapporté par Muslim] Cela prouve l’obligation de nommer un imam et de persévérer dans son obéissance sans se retourner contre lui ni tergiverser sur ses ordres. - Également, le célèbre hadith dans les Sunan selon al-‘Irbâd Ibn Sâriyah qui rapporte que le prophète  a dit : « Celui qui vivra parmi vous verra de nombreuses divergences. Suivez donc ma sunnah et celle des califes bien-

guidés, accrochez-vous-y fermement. Méfiezvous des nouvelles choses dans la religion car toute innovation est égarement. » [Rapporté par Abû Dâwud et at-Tirmidhî] Il est rapporté authentiquement que les compagnons  ont prêté allégeance à Abû Bakr  après que le prophète  soit décédé. ‘Umar prit la succession d’Abû Bakr  ensuite ‘Umar décida de choisir six compagnons parmi les meilleurs pour sa succession. Ainsi, ‘Uthmân fut choisi et, après qu’il soit mort en martyr, l’allégeance fut donnée à ‘Alî. Ceci est la sunnah des califes bienguidés en ce qui concerne le califat et leur souci de son établissement. Il nous est donc obligatoire de les suivre dans cela comme nous l’a ordonné le prophète . Les hadiths qui prouvent l’obligation d’obéir au gouverneur dans l’obéissance d’Allah, ou ceux qui traitent de l’allégeance et de l’obligation d’y être fidèle, ou ceux qui interdisent la révolte contre les gouverneurs musulmans, ou encore ceux qui exhortent à tuer ceux qui remettent en cause la place de l’imam légitime ; tous ces

Rumiyah

19

hadiths exposent le devoir de nommer un imam musulman. Nous pouvons même dire qu’il n’y a de réelle droiture dans la vie des musulmans qu’en présence d’un imam légitime qui les dirige. B. La sunnah pratique du prophète  concernant l’établissement du grand imâmat : Depuis qu’Allah envoya son prophète  et que crurent en lui ceux en qui Allah savait qu’il y avait un grand bien, ses nobles compagnons suivaient ses ordres et lui obéissaient. Pas seulement dans leurs actes d’adoration, mais il était leur référence dans leur manière de prêcher et de se comporter vis-à-vis des mécréants, ainsi que tous les nouveaux évènements comme l’émigration en Abyssinie, puis à Médine. Le fait que La Mecque n’était pas été une terre de puissance pour les musulmans ne signifiait pas qu’ils devaient vivre sans émirat qui administre les affaires de leur vie, car le prophète était leur imam, leur guide, leur éducateur et leur père rempli de clémence. Lorsqu’Allah prépara à Son prophète des gens qui allaient donner la victoire à Sa religion parmi les habitants de Médine, qui allaient le protéger comme ils protégeaient leurs familles et leurs enfants, qui lui prêteraient allégeance dans SEULS LES VRAIS CROYANTS SONT VENUS FAIRE ALLÉGEANCE À L’IMAM

20

ARTICLE

l’écoute et l’obéissance, dans la facilité comme dans la difficulté – tout en sachant que les ansâr de Médine avaient le pouvoir et le contrôle sur leur terre – alors le prophète  émigra vers eux avec ses compagnons. Le gouvernement du prophète sur les musulmans et leur terre s’établit tandis que la bâtisse de la terre de l’islam fut parachevée par le prophète  et ses nobles compagnons. En plus des preuves du Coran et de la sunnah, il y a le consensus des compagnons  en ce qui concerne le fait de nommer un imam et leur intransigeance dans ce sujet, au point qu’ils la firent passer avant l’obligation d’enterrer le prophète  après sa mort. Ils étaient même persévérant dans ce consensus au point de nommer les califes les uns après les autres et cela prouve, encore une fois, cette obligation à laquelle chaque musulman doit participer. L’obligation de l’imâmat fait partie des points sur lesquels les savants de la sunnah se sont accordés à travers les époques. Les seuls opposants sont les gens de l’innovation et de l’égarement, ceux dont la divergence n’est pas prise en compte. La louange est à Allah, le Seigneur de l’univers.

Rumiyah

21

22

ARTICLE

Ô mujâhidîn : Les hypocrites et ceux qui entravent le chemin qui mène à Allah vous diront : « Pensez-vous que ce que vous voulez accomplir se réalisera ? Et pensez-vous que le califat islamique ou même l’État islamique s’établira ? Certes, c’est une chose impossible et une affaire plus proche de la fiction que de la réalité. » S’ils disent cela, rappelez-vous alors la parole d’Allah : {(Et rappelez-vous), quand les hypocrites et ceux qui ont une maladie au cœur [dont la foi est douteuse] disaient : « Ces gens-là, leur religion les trompe. » Mais quiconque place sa confiance en Allah (sera victorieux) ... car Allah est Puissant et Sage.} [al-Anfâl : 49] Et dites-leur : « Allah conquerra Rome pour les musulmans comme l’a promis le messager d’Allah  dans le hadith authentique, tout comme a été conquise Constantinople auparavant. » Et dites-leur : « Nous attendons le secours d’Allah pour ce qui est au-delà de cela ... Nous espérons qu’Allah nous ouvre les portes de la Maison Blanche, du Kremlin et de Londres, et nous avons avec nous la promesse d’Allah : {Allah a promis à ceux d’entre vous qui ont cru et fait les bonnes œuvres qu’Il leur donnerait la succession sur terre comme Il l’a donnée à ceux qui les ont précédés.} [an-Nûr : 55] Quant à savoir quand est-ce que cela arrivera, ce n’est pas ce qui nous importe et Allah ne nous a pas chargés de cela, mais Il nous a chargés d’agir pour la religion, de défendre la Charia et de faire tous les efforts possibles à cette fin. Tu dois planter la graine, non récolter le fruit Et Allah et le meilleur soutien pour ceux qui œuvrent Lorsque l’imam Ahmad  fut éprouvé dans la fitnah autour de la question de la création du Coran et que cette fitnah s’est répandue par la force du sultan, la tête de cette innovation Ahmad Ibn Abî Du`âd vint à l’imam Ahmad en le narguant : « Ô Ahmad, ne vois-tu pas comment le Faux a pris le dessus sur la Vérité ? » « Non, répondit-il, le Faux n’aura pris le dessus sur la Vérité que lorsque les cœurs des gens seront passés de la Vérité au Faux. Or, nos cœurs sont toujours attachés à la Vérité. » Et dites à ceux-là comme à dit le prophète Ya’kûb  a dit : {Je décèle, certes, l’odeur de Joseph, même si vous dites que je radote.} [Yûsuf : 94] Malgré toutes ces

épreuves et l’adversité, nous sentons l’odeur de la victoire, du secours et de la suprématie, même si vous dites que nous radotons. Beaucoup de gens vous diront : « Vous êtes certes dans vôtres ancien égarement. » Les hypocrites avaient dit aux compagnons lors de la bataille d’Uhud : « Revenez à la religion de vos ancêtres. » Ces propos sont dirigés aux croyants par les hypocrites à toutes les époques lorsque les mujâhidîn sont atteints par un malheur ou qu’ils ont été tués, blessés, emprisonnés et torturés. S’ils disent cela, dites-leur : {Allah prend la défense de ceux qui croient.} [al-Hajj : 38] {Allah soutient, certes, ceux qui soutiennent (Sa religion).} [al-Hajj : 40] Les hypocrites vous diront comme ils ont dit aux gens de raji’ qui ont été trahis par les idolâtres : « Malheur à ces gens éprouvés par la tentation qui ont péri de cette manière. Ils ne sont ni restés dans leur famille ni n’ont transmis le message de leur compagnon. » Ces paroles vous seront dites ces jours-ci, à chaque fois que certains frères seront tués : « Ils ne sont ni restés et ont été sauvés ni ils ne sont parvenus à faire disparaitre les mauvaises choses. » Si vous entendez cela, alors dites-leur la parole de la véridique Khadîjah : « Réjouis-toi ! Car par Allah, Allah ne t’humiliera jamais ! » Nous disons donc à tout mujâhid dans le sentier d’Allah : « Oh que non ! Par Allah, Allah ne t’humiliera jamais ! Certes, vous préservez vos liens de parenté, vous défendez la Charia, vous combattez dans le sentier d’Allah contre ceux qui mécroient en Allah parmi les juifs, les chrétiens et les apostats. » L’historien Muhammad al-Bassâm a dit, dans son livre ad-Durar wa al-Mafâkhir fî Akhbâr al-‘Arab alAwâkhir, concernant les savants de la prédication najdite et leur combat contre le roi d’Égypte : « Non, par Allah, le roi d’Égypte ne l’a pas emporté sur eux à cause de leur faiblesse et de leur vulnérabilité, mais c’était plutôt la trahison des bédouins avec l’agrément des gens du pays. » Ô mujâhidîn : Vous avez vendu vos âmes à Allah  et vous n’avez qu’une seule option devant vous : donner l’objet de la

Rumiyah

23

LES MUJÂHIDÎN COMBATTENT DANS LE SENTIER D’ALLAH, ILS TUENT ET SE FONT TUÉS.

vente à l’acheteur : {Certes, Allah a acheté des croyants, leurs personnes et leurs biens en échange du Paradis. Ils combattent dans le sentier d’Allah : ils tuent, et ils se font tuer. C’est une promesse authentique qu’Il a prise sur Lui-même dans la Thora, l’Evangile et le Coran. Et qui est plus fidèle qu’Allah à son engagement ? Réjouissez-vous donc de l’échange que vous avez fait : Et c’est là le très grand succès.} [at-Tawbah : 111]

Sa religion ce que bon Lui semble. Il leur donnera une fin de celles que l’histoire de la foi a connu ou une autre dont Allah a connaissance et qu’Il choisit. »

Et quand l’acheteur reçoit la marchandise il en fera ce que bon lui semble. S’il le souhaite, il la mettra dans un château ou alors dans une prison, il pourra l’habiller chèrement comme il pourra la laisser nue, à l’exception de ce qui cache sa pudeur. S’il veut, il le rendra riche et, s’il veut, il le rendra pauvre. S’il veut, il le suspendra à une poutre ou fera s’abattre sur lui son ennemi qui le tuera ou le mutilera.

N’as tu n’as jamais entendu parler de ce qui est arrivé au lion d’Allah et de Son messager (Hamzah) qui fut éventré, dont le foie fut extrait et qui fut mutilé ?

L’auteur d’az-Zilâl a dit en commentant l’évènement des gens du fossé : « Il se devait d’exister ce modèle dans lequel les croyants ne s’en sortent pas et les mécréants ne sont pas châtiés. Ceci afin que les croyants chargés de l’appel à Allah assimilent dans leur for qu’ils peuvent être appelés à une fin similaire à celle-ci dans leur chemin vers Allah, qu’ils ne détiennent rien de cette affaire, mais que leur destin et la question du dogme revient à Allah. Ils doivent juste accomplir leur devoir et s’en aller. Leur devoir est de choisir Allah, de faire passer le dogme avant leur vie, de s’élever par leur foi au-dessus des tentations et d’être sincère avec Allah dans leur activité et leur intention. Après cela, Allah fera d’eux et de leurs ennemis comme Il fait de Sa prédication et de 24

ARTICLE

Ils ne sont que des domestiques auprès d’Allah. Est-il admissible que celui qui vend un mouton se mette en colère contre l’acheteur ou que son cœur change si ce dernier l’égorge ?

N’as-tu pas vu ce qui est arrivé à la meilleure des créatures  le jour de la bataille d’Uhud ? Médite donc sur l’histoire des prophètes et des messagers qui sont l’élite de la création : Ibrâhîm fut jeté au feu, Zakariyâ fut scié en deux, Yahyâ, le chef chaste, fut égorgé, Ayyûb demeura éprouvé par la maladie durant des années, Yûnus fut enfermé dans le ventre de la baleine, Yûsuf fut vendu à vil prix avant de demeurer quelques années en prison. Tout cela alors qu’ils étaient satisfaits de leur Seigneur et véritable Maître. Certains pieux prédécesseurs disaient : « Il m’est préférable que mon corps soit pris dans des tenailles plutôt que de dire à propos d’une chose qu’Allah a destinée : ‘‘Si seulement ça n’avait pas eu lieu.’’ » Mes frères, soyez de ceux qui n’ont pas opposé leur volonté à celle d’Allah et qui n’opposent pas leur choix à celui d’Allah , car ceux-là ne peuvent intervenir dans

la gestion qu’Allah fait de Sa propriété : « S’il y avait cela, il en aurait été autrement », « si seulement », etc. Ce qu’Allah choisit pour Son serviteur croyant est le meilleur des choix, peu importe qu’il apparaisse dur ou difficile, qu’il comporte la perte des biens, d’un poste ou du prestige, ou pire encore une perte de la famille et même de tout ce bas-monde. Et rappelez-vous l’histoire de la bataille de Badr et méditez-la bien : certains compagnons  désiraient s’emparer de la caravane commerciale, mais Allah  a choisi pour eux la mobilisation pour le combat. Or, la différence entre ces deux choses est immense. Qu’est-ce que contient cette caravane ? De la nourriture qui sera ingurgitée, puis évacuée, des vêtements qui seront usés et jetés et un monde éphémère. Quant au combat, il est accompagné du discernement par lequel Allah a distingué la vérité du mensonge. Avec lui vient la défaite de l’idolâtrie et son effondrement, ainsi que l’élévation du tawhîd et sa manifestation. Avec lui, les chefs idolâtres qui obstruent le chemin de l’islam sont tués et il suffit qu’Allah a regardé les gens de Badr et a dit : « Faites ce que vous voulez, car Je vous ai pardonné. » Ô mujâhidîn : Quand les épreuves se multiplient, le nombre des faibles s’accroit, donc ne vous affligez pas pour cela. Muslim rapporte dans son Sahîh, d’après Anas , que lorsque Quraych conclut un traité de paix avec le messager d’Allah , ils posèrent la condition suivante : celui d’entre vous qui viendra à nous, nous ne vous le rendrons pas, et celui d’entre nous qui viendra à vous, vous nous le retournerez. Les compagnons dirent : « Devons-nous écrire cela ? » Il répondit : « Oui, car celui d’entre nous qui va à eux, Allah l’a éloigné de nous et celui d’entre eux qui viendra à nous, Allah lui donnera une issue et un soulagement. » Ne t’afflige donc pas pour celui qu’Allah a éloigné. Comme est excellent ce qu’Ibn al-Qayyim  a dit : « Emprunte la route de la vérité et n’aies crainte si tu ne vois pas beaucoup de gens prendre la même voie que toi. Chaque fois que tu te sens seul dans ton isolement, regarde

tes anciens compagnons et fais tout pour les rattraper. Ne regardes pas les autres, car ils ne te seront d’aucune utilité et s’ils t’appellent pendant que tu traces ton chemin, ne te retourne pas, car une fois que tu le fais, ils te saisiront et t’empêcheront de finir ton chemin. » Prenez donc garde à ce que vos cœurs ne soient pas atteints par les ambiguïtés que sèment les défaitistes vaincus qui obstruent le chemin menant au jihâd dans la voie d’Allah. L’affaire revient simplement à la réussite qu’Allah  accorde. Allah  s’est détourné de ceux-là et les a abandonnés en dépit de la grande quantité de livres et de textes qu’ils portent dans leur cœur et leur esprit. Certes, la question n’est pas celle de la quantité de science mais la crainte d’Allah qui fait hériter le discernement par la foi : {Ô vous qui croyez ! Si vous craignez Allah, Il vous accordera la faculté de discerner (entre le bien et le mal).} [al-Anfâl : 29] Puisse Allah faire miséricorde à Chaykh al-Islâm Ibn Taymiyah lorsqu’il dit : « La ummah a excellé dans tous les domaines de la science. Celui dont Allah a illuminé le cœur, Il le guidera par ce qu’il a atteint de science. Quant à celui qu’Il a rendu aveugle, la grande quantité de livres ne lui ajoutera que confusion et égarement. » Ô Allah, accorde aux mujâhidîn la suprématie sur terre. Ô Allah, mobilise leurs armées, envoie leurs escadrons et purifie leurs intentions. Ô Allah préserve-les par Ta protection. Ô Allah, facilite-leur tout bien. Ô Allah, celui qui leur veut du bien, accorde-lui la réussite dans le bien. Quant à celui qui leur veut du mal, châtie-le durement. Ô Allah, ils sont faibles, alors fortifie-les par Ta puissance, ô Seigneur de l’univers. Ô Allah, ils sont pauvres, alors enrichie-les par Ta grâce, ô Seigneur de l’univers. Ô Allah, fais vivre la ummah de Muhammad. Ô Allah, secours la ummah de Muhammad. Ô Seigneur de l’univers. Ô notre Seigneur, ô notre Seigneur ! Ô notre Seigneur, fais-nous triompher sur le peuple injuste. Ô notre Seigneur, fais-nous triompher sur les mécréants. Ô Allah, prends de notre sang jusqu’à ce que Tu sois satisfait. Ô Allah, que nos dépouilles se retrouvent dans le ventre des lions et dans le jabot des oiseaux. La louange est à Allah, le Seigneur de l’univers.

Rumiyah

25

Q

uant à l’hypocrisie, c’est le mal tenace et interne dont l’homme peut être rempli sans s’en rendre compte. C’est une affaire cachée pour les gens et elle est souvent méconnue de celui qui l’a en lui. Il prétend alors être réformateur, alors qu’il est un corrupteur. Elle est de deux types : majeure et mineure. L’hypocrisie majeure entraîne l’éternité dans le rang le plus bas de l’Enfer. Elle consiste à montrer aux musulmans sa foi en Allah, en Ses anges, en Ses livres, en Ses messagers et au Jour dernier alors qu’à l’intérieur il est loin de tout cela et le dément. Il ne croit pas qu’Allah avait parlé d’une parole 26

ARTICLE

qu’Il descendit sur un homme qu’Il rendit messager pour les gens, afin de les guider par Sa permission, de les avertir de Son supplice et de leur faire craindre Son châtiment. Allah a déchiré les voiles des hypocrites et a dévoilé leurs secrets dans le Coran. Il a rendu leurs affaires claires pour Ses serviteurs afin qu’ils prennent garde à l’hypocrisie ainsi qu’à ses adeptes. Il a mentionné les trois groupes de gens au début de la sourate alBaqarah : les croyants, les mécréants et les hypocrites. Il mentionna les croyants en quatre versets, les mécréants en deux versets et les hypocrites en treize versets, à cause de leur grand nombre, de la fréquence

de leur épreuve et de la dureté de celle-ci pour l’islam et ses adeptes. En effet, leur épreuve est très forte pour l’islam, car ils s’y affilient et se font passés pour ses supporters et ses alliés, alors qu’ils sont en réalité son ennemi. Ils extériorisent cette animosité en tout moule que l’ignorant prend pour de la science et de la réforme alors que c’est le summum de l’ignorance et de la corruption. Ô Allah, combien de bastions de l’islam ontils détruits ?! Combien de ses citadelles ont-ils déracinées et ravagées ?! Combien de ses sciences ontils effacées ?! Combien de ses bannières élevées ontils rabaissées ?! Combien ont-ils frappé ses racines par les pioches des ambiguïtés, pour les retirer ?! Combien ont-ils asséché les sources de ses cours par leurs opinions, pour les enterrer et les couper ?! L’islam et ses adeptes ne cesse de subir leur épreuve et leur fléau, et de recevoir de leurs ambiguïtés attaque après attaque et ils prétendent être ainsi des réformateurs : {Certes, ce sont eux les véritables corrupteurs, mais ils ne s’en rendent pas compte.} [al-Baqarah : 12] {Ils veulent éteindre de leurs bouches la lumière d’Allah, alors qu’Allah parachèvera Sa lumière en dépit de l’aversion des mécréants.} [as-Saff : 8] Ils sont unanimes pour se séparer de la Révélation et sont réunis pour délaisser la guidée : {Mais ils se sont divisés en sectes, chaque secte exultant de ce qu’elle détenait.} [al-Mu`minûn : 53] {Ils s’inspirent trompeusement les uns aux autres des paroles enjolivées.} [al-An’âm : 112] C’est pourquoi : {Ils ont vraiment pris ce Coran pour une chose délaissée !} [alFurqân : 30] Les signes de la foi ont été effacés de leurs cœurs, ils ne les reconnaissent donc point. Ses instituts ont disparus chez eux, ils ne les fréquentent donc guère. Ses astres lumineux ont décliné de leurs cœurs, ils ne les aiment donc plus. Son soleil s’est éclipsé lors de la réunion de l’obscurité de leurs opinions et de leurs idées, ils ne le voient donc plus. Ils n’ont pas accepté la guidée d’Allah par laquelle Il envoya Son messager, ils ne lui ont pas prêté intérêt. Ils n’ont pas vu de mal à se détourner d’elle pour leurs opinions et leurs idées. Ils ont détrôné les textes de la révélation du pouvoir de la vérité, ils les ont destitués du gouvernement de la certitude, ils ont mené contre eux des attaques de fausses interprétations et ils ne cessent de tendre contre eux (i.e. les textes) embuscade après embuscade. Les textes sont descendus sur eux comme

un invité chez des gens ingrats. Ils ne es ont pas accueillis par ce qu’ils méritent comme acceptation et générosité, mais les ont reçus de loin, par un rejet total. Ils ont dit : « Tu ne passeras pas chez nous, et si c’est nécessaire, ce sera en transit. » Pour les rejeter ils ont préparé toutes sortes d’armes et de lois. Lorsque les textes sont arrivés chez eux, ils ont dit : « Qu’avons-nous à faire avec des apparences verbales qui ne nous donnent aucune certitude ? » Les gens de leur masse ont dit : « Nous nous contentons de ce sur quoi nous avons trouvé nos successeurs récents car ils sont plus savants que les prédécesseurs anciens et plus habiles dans les voies de l’argumentation et de la démonstration. Les prédécesseurs anciens étaient caractérisés par la crédulité et avaient des poitrines saines. Ils ne se sont pas consacrés à établir les bases de la réflexion, ils ont seulement consacré leurs motivations à l’accomplissement de l’ordre et au délaissement de l’interdit. Donc, la méthode des récents est plus savante et plus sage et celle des prédécesseurs anciens est plus ignorante mais plus sûre. » Ils ont traité les textes de la Sunnah et du Coran comme le calife à notre époque : son nom est frappé sur la monnaie et élevé dans le sermon sur les chaires alors que ce n’est pas lui qui gouverne, son jugement n’est donc ni accepté ni entendu. Ils ont porté les habits des gens de la foi sur les cœurs de gens de la déviance, perdition, rancune et mécréance. Les apparences sont bien celles des alliés et les intérieurs sont du côté des mécréants. Leurs langues sont celles des pacifistes et leurs cœurs sont ceux des guerriers. Ils disent : {« Nous croyons en Allah et au Jour dernier ! » tandis qu’en fait, ils n’y croient pas.} [al-Baqarah : 8] Leur ressource est la tromperie et la ruse ; leur marchandise est le mensonge et la traîtrise. Ils raisonnent pour survivre, pour que les deux camps soient satisfaits à leur sujet et qu’ils soient en paix entre eux. {Ils cherchent à tromper Allah et les croyants ; mais ils ne trompent qu’eux-mêmes, et ils ne s’en rendent pas compte.} [alBaqarah : 9] Les maladies des ambiguïtés et des tentations ont fatigué leurs cœurs au point de les démolir. Les mauvaises intentions sont venues à bout de leurs volontés et de leurs intentions un point de les corrompre. Leur corruption a donc atteint la perte et les médecins connaisseurs sont inaptes de la soigner : {Il y a dans leurs cœurs une maladie (de doute et d’hypocrisie), et Allah laisse croître leur maladie. Ils auront un châtiment douloureux, pour avoir menti.} [al-Baqarah : 10] Si les griffes de leurs doutes s’accrochent à la peau de la foi d’un individu, elles la déchirent complètement. Si

Rumiyah

27

l’étincelle de leur trouble atteint le cœur d’un homme, elle le jette dans le châtiment du feu brûlant. Si les ambiguïtés de leurs ruses s’infiltrent dans les oreilles de quelqu’un, elles s’interposent entre son cœur et la croyance. Leur corruption sur terre est grande mais la plupart des gens y sont inattentifs : {Et quand on leur dit : « Ne semez pas la corruption sur la terre », ils disent : « Au contraire nous ne sommes que des réformateurs ! » Certes, ce sont eux les véritables corrupteurs, mais ils ne s’en rendent pas compte.} [al-Baqarah : 11-12] Chez eux, celui qui s’attache au Livre et à la sunnah n’est qu’un homme qui suit les apparences et sa part de raison est minime. Celui qui marche avec les Textes est pour eux comme un âne qui porte des livres, son occupation est simplement de transporter ce qui est rapporté. La marchandise du commerçant de la Révélation est pour eux invendable et inacceptable. Les gens du suivi sont pour eux stupides et ils les considèrent de mauvais présage dans leurs retraites et leurs assises. {Et quand on leur dit : « Croyez comme les gens ont cru », ils disent : « Croironsnous comme ont cru les faibles d’esprit ? » Certes, ce sont eux les véritables faibles d’esprit, mais ils ne le savent pas.} [al-Baqarah : 13] Chacun parmi eux a deux faces : une par laquelle il côtoie les croyants et une par laquelle il se rend chez ses frères impies. Il a également deux langues : une que les musulmans acceptent en apparence et une par laquelle il exprime son secret caché : {Quand ils rencontrent ceux qui ont cru, ils disent : « Nous croyons » mais quand ils se trouvent seuls avec leurs diables, ils disent : « Nous sommes avec vous; en effet nous ne faisions que nous moquer (d’eux). »} [al-Baqarah : 14] Ils se sont détournés du Livre et de la Sunnah en se moquant et en méprisant leurs gens. Ils nt refusé de se soumettre au jugement des deux Révélations1, se réjouissant de ce qu’ils ont comme science dont l’augmentation ne profite qu’arrogance et orgueil. Tu les vois toujours se moquer de ceux qui s’attachent à la révélation explicite : {C’est Allah qui Se moque d’eux et les endurcira dans leur révolte et prolongera sans fin leur égarement.} [al-Baqarah : 15] Ils sont partis chercher le commerce perdu dans des mers d’obscurité, ils se sont embarqués dans les bateaux des ambiguïtés et les doutes les font avancer sur les vagues des imaginations. Le vent tempétueux s’est joué de leurs navires et les a jetés entre les arches des perdants : {Ce sont 28

ARTICLE

eux qui ont troqué le droit chemin contre l’égarement. Eh bien, leur négoce n’a point profité. Et ils ne sont pas sur la bonne voie.} [al-Baqarah : 16] Le feu de la foi les a éclairés et ils ont alors vu les sites de la guidée et de l’égarement, puis cette lumière s’est éteinte et il en est resté un brasier doté de flammes et de combustion. Ils sont donc châtiés par ce feu et errent dans ces ténèbres : {Ils ressemblent à quelqu’un qui a allumé un feu; puis quand le feu a illuminé tout à l’entour, Allah a fait disparaître leur lumière et les a abandonnés dans les ténèbres où ils ne voient plus rien.} [al-Baqarah : 17] L’ouïe de leur cœur est assourdie, elle n’entend donc pas l’appel de la foi. Sur les yeux de leurs clairvoyances il y a un voile d’aveuglement, ils ne voient donc pas les vérités du Coran. Leurs langues sont muettes vis-à-vis de la vérité, ils ne la prononcent donc pas : {Sourds, muets, aveugles, ils ne peuvent donc pas revenir (de leur égarement).} [al-Baqarah : 18] La pluie de la révélation est tombée sur eux, contenant la vie des cœurs et des esprits. Cependant ils n’ont entendu que le tonnerre de l’intimidation, de la menace et des charges dont ils ont été chargés matin et soir. Ils ont mis leurs doigts dans leurs oreilles, se sont couverts de leurs vêtements et se sont efforcés de s’enfuir. La poursuite et l’annonce de leur recherche sont déclarées, ils ont doncv été appelés devant tout le monde. Leur situation a été dévoilée aux gens de clairvoyance. Deux exemples ont été donnés à l’attention de ces deux groupes : celle des théoriciens et celle des imitateurs. Il a donc été dit : {(On peut encore les comparer à ces gens qui,) au moment où les nuées éclatent en pluies, chargées de ténèbres, de tonnerre et éclairs, se mettent les doigts dans les oreilles, terrorisés par le fracas de la foudre et craignant la mort ; et Allah encercle de tous côtés les infidèles.} [al-Baqarah : 19] Les yeux de leur clairvoyance n’ont pas pu supporter ce qu’il y a dans les nuées comme éclairs de leurs lumières et clarté de leurs sens. Leurs ouïes étaient incapables de recevoir les tonnerres de Ses promesses, ordres et interdictions. Ils quittèrent cela indécis, pour les vallées de l’errance où l’auditeur ne profite pas de son ouïe ni le voyant ne s’oriente par sa vue : {Chaque fois qu’il leur donne de la lumière, ils avancent; mais dès qu’il fait obscur, ils s’arrêtent. Si Allah le voulait Il leur enlèverait certes l’ouïe et la vue, car Allah a pouvoir sur toute chose.} [al-Baqarah : 20] Ils ont des signes par lesquels ils sont reconnus, exposés

égard; si une victoire vous vient de la part d’Allah, ils disent : « N’étions-nous pas avec vous ? » et s’il en revient un avantage aux mécréants, ils leur disent : « Est-ce que nous n’avons pas mis la main sur vous pour vous soustraire aux croyants ? » Eh bien, Allah jugera entre vous au Jour de la Résurrection. Et jamais Allah ne donnera une voie aux mécréants contre les croyants.} [an-Nisâ` : 141]

LES HYPOCRITES SONT DÉVOILÉS QUAND ILS RECHERCHENT L’HONNEUR CHEZ LES MÉCRÉANTS

dans le Coran et la Sunnah, apparents pour celui qui les médite parmi les gens de clairvoyance et de foi. Par Allah, l’ostentation les a fait se lever et c’est la pire situation que peut avoir l’homme. La paresse les a empêchés d’accomplir ce qui leur fut ordonné comme ordres du Tout-Miséricordieux. La sincérité leur est donc devenue une chose pénible pour eux : {Et lorsqu’ils se lèvent pour la Salât, ils se lèvent avec paresse et par ostentation envers les gens. A peine invoquent-ils Allah.} [an-Nisâ` : 142] L’un parmi eux est semblable à la brebis indécise entre deux troupeaux. Elle se dirige tantôt vers l’un, tantôt vers l’autre, et ne s’établit avec aucun d’entre eux. Ils sont debout entre les deux camps, regardant lequel est le plus fort et le plus puissant : {Ils sont indécis (entre les croyants et les mécréants,) n’appartenant ni aux uns ni aux autres. Or, quiconque Allah égare, jamais tu ne trouveras de chemin pour lui.} [an-Nisâ` : 143] Ils attendent qu’un mal touche les gens de la sunnah et du Coran. Si ces derniers ont une victoire venant d’Allah, ils leur disent : « N’étions-nous pas avec vous ? », en jurant par Allah de cela autant qu’ils le peuvent. Si les ennemis du Livre et de la Sunnah ont une part de victoire, ils leur disent : « Ne savez-vous pas que le pacte de fraternité est conclu entre nous et que notre parenté est proche ? » Ô toi qui veux les connaître, prend leur description de la parole du Seigneur des mondes et tu n’auras plus besoin de preuve : {Ils restent dans l’expectative à votre

Celui qui les entend s’étonne de leur parole, à cause de sa suavité et de sa douceur, et ils prennent Allah comme témoin de ce qu’il y a dans leurs cœurs comme mensonge et fausseté. Tu les vois dormir pour la vérité et se lever pour la fausseté. Prend leur description faite par Allah  : {Il y a parmi les gens celui dont la parole sur la vie présente te plaît, et qui prend Allah à témoin de ce qu’il a dans le cœur, tandis que c’est le plus acharné disputeur.} [al-Baqarah : 204] Les ordres qu’ils donnent à leurs suiveurs contiennent la corruption de la terre et des gens ; leurs interdictions concernent ce qui contient leur bénéfice dans cette vie et celle du retour. Tu trouves l’un d’eux dans un groupe des gens de la foi, dans la prière, l’évocation (d’Allah), l’ascétisme et l’effort : {Dès qu’il tourne le dos, il parcourt la terre pour y semer le désordre et saccager culture et bétail. Et Allah n’aime pas le désordre !} [al-Baqarah : 205] Ils sont une espèce dont les uns ressemblent aux autres. Ils ordonnent le blâmable après l’avoir commis et interdisent le convenable après l’avoir abandonné. Ils sont avares de dépenser dans le sentier d’Allah et de Son agrément. Combien Allah leur a rappelé Ses bienfaits puis ils se détournèrent de L’évoquer et L’ont oublié ?! Combien a-t-Il dévoilé leur situation à Ses serviteurs croyants pour qu’ils l’évitent ? Écoutez donc, ô croyants : {Les hypocrites, hommes et femmes, appartiennent les uns aux autres. Ils commandent le blâmable, interdisent le convenable, et replient leurs mains (d’avarice). Ils ont oublié Allah et Il les a alors oubliés. En vérité, les hypocrites sont les pervers.} [at-Tawbah : 67]

Rumiyah

29

M

a hijrah vers l’État Islamique n’a pas été très différente de beaucoup d’autres hijrah de ceux qui ont quitté les terres de mécréance pour vivre dans les terres du tawhîd. J’ai été contrainte de me désavouer de ma force et ma puissance tout en plaçant ma confiance en Allah seul afin qu’Il me sorte des dangers et des difficultés auxquels j’ai fait face durant mon parcours. Cette hijrah a été la cause de la purification de l’âme qui m’a renforcée et m’a préparée à l’endurance et la fermeté face aux épreuves que nous rencontrons aujourd’hui, après que le monde entier s’est réuni contre le Califat pour éteindre la lumière d’Allah  .

30

SOEURS

La nouvelle du martyre de mon précédent époux  Mon précédent époux  combattait dans les rangs de l’État Islamique en Irak et au Châm tandis que j’étais en Australie avec nos enfants à attendre un signe de sa part pour pouvoir le rejoindre. Six mois passèrent et en décembre 2013, il me dit : « Je te confirme que j’ai fait allégeance à l’État Islamique en Irak et au Châm et à son émir Abû Bakr al-Baghdâdî al-Husaynî al-Qurachî. Nous prévoyons la trahison des factions et leur guerre médiatique contre nous. Jabhat an-Nusrah n’est pas comme nous le pensions et les soldats de l’État Islamique sont les vrais mujâhidîn. Ils ne combattent pas pour la démocratie ni pour le patriotisme, mais plutôt pour gouverner par la Charia. Les frères ne sont pas infaillibles, ils commettent des erreurs, mais personne n’a un dogme meilleur que le leur ni une méthodologie plus correcte que la leur. Par Allah, la proclamation du califat est proche et elle ne viendra que d’eux. Sois toujours sincère lorsque tu recherches la vérité, place ta confiance en Allah et Allah ne t’abandonnera pas. » Après une courte période, on m’apprit que mon précédent époux avait rejoint un groupe de mujâhidîn dans la ville de Harîtân, dans la wilâyah d’Alep, le 4 janvier, afin de porter secours à leurs frères qui furent trahis par les sahawât. Cependant, sur leur route vers leurs frères, ils furent eux-mêmes attaqués par les criminels de Liwâ` at-Tawhîd. Les affrontements durèrent près d’une demiheure avant que mon précédent époux ne soit grièvement blessé d’une balle dans la mâchoire. Les frères le sortirent de la ligne de front et, après quelques minutes, il prononça l’attestation de foi avant de retourner à son Seigneur , dans le jabot d’un oiseau vert dont la lanterne est accrochée au trône du Tout Miséricordieux, si Allah le veut. La nouvelle fut à la fois douce et amère. J’étais heureuse qu’Allah ne l’ait pas privé du martyre qu’il espérait tant, mais j’étais inquiète quant au fait de devoir accomplir ma hijrah seule avec mes enfants. Les apostats se dévoilent tandis que les mujâhidîn restent sincères Peu de temps s’écoula avant qu’Allah dévoile les sahawât. Ils s’alliaient aux mécréants et aux tawâghît dont ils recevaient financement et toutes sortes de soutien. Ils n’appliquaient la Charia dans aucun des territoires qu’ils contrôlaient ni ne fournissaient aux musulmans

LES CRIMINELS APOSTATS DE LIWA AT-TAWHID

la sécurité et la paix, puisque l’injustice et la tyrannie restaient très répandus chez eux. De son côté, l’État Islamique libéra la ville de Raqqah et d’autres villes du Châm tout en appliquant la Charia dans tous ses bastions. Cependant, cela n’empêcha pas les prétendus musulmans et mujâhidîn de critiquer et rabaisser les vrais mujâhidîn. Ils condamnaient tous leurs actes afin de satisfaire les mécréants et accusaient l’État Islamique de falsifier l’islam. En réalité, ce sont ces soi-disant savants obsédés par les réseaux sociaux qui pervertirent notre religion pure en incitant les gens à voter aux élections de la mécréance, à agréer le vivre-ensemble avec les mécréants, à accepter la gouvernance des tawâghît ainsi que d’autres formes d’égarement. Quant à l’État Islamique, ses objectifs dans ses conquêtes au Châm restèrent clairs. Son but était de préparer le chemin au retour du califat en restant des mujâhidîn sincères. Je désirais, pour moi et mes enfants, participer à son noble projet tout comme je désirais que mes enfants soient éduqués à l’ombre du califat où ils apprendraient le dogme authentique dans un environnement nettoyé de la mécréance, de l’association, des turpitudes et de la glorification des péchés. Je souhaitais également les voir grandir dans la réalité du jihâd et non pas que le jihâd se limite, pour eux, à ce qu’ils en liraient dans les livres d’histoire islamique et d’exégèse. Tout cela afin que nous réussissions dans cette vie et que nous retrouvions notre Seigneur  en martyrs et non en pervers. Je ne supportais plus de vivre en Australie et la guidée de nos prétendus savants était loin de suffire. Pour eux, la manière de secourir les faibles et les opprimés se limitait à faire des dons de 30 dollars par mois à une association humanitaire. Telle est la limite à laquelle s’arrêtent les lâches paresseux, non les hommes sincères. Lorsque la

Rumiyah

31

ummah se retrouva humiliée et défaite à cause de notre abandon du jihâd et l’absence du califat, le jihâd se révéla comme la seule et unique voie menant à la victoire, à la force et à la suprématie sur terre, sans oublier la réussite dans l’au-delà. Évidemment, il ne fallait pas s’attendre à ce que les prêcheurs de l’égarement reconnaissent cela et le proclament ! Les premiers pas sur la route de la hijrah Mon précédent époux avait un ami, en Australie, nommé Abû Dâwud. Il l’appréciait énormément et Allah leur décréta d’être des compagnons sur le chemin du jihâd. C’est Abû Dâwud qui m’annonça le martyre de mon précédent époux , mais je supprimai le message sans enregistrer son numéro. J’invoquais Allah  de me faciliter la hijrah quand je reçus, un jour, un message d’Abû Dâwud à propos de certaines affaires appartenant à mon précédent époux. Je saisis alors l’occasion de lui demander s’il pouvait m’aider à sortir d’Australie, ce à quoi il répondit par l’affirmative tout en me demandant d’attendre ses instructions. J’étais sur le point de partir après avoir terminé ma période de viduité, mais j’étais inquiète car je vivais chez mes parents et je me demandais comment je pourrais partir sans qu’ils ne s’en rendent compte. J’invoquai alors Allah durant la prière de nuit : « Ô Allah, quiconque se tiendra sur ma route pour empêcher ma hijrah, aveuglele ! » Allah répondit à mon invocation puisque mon père reçut un appel l’informant qu’il devait participer à une réunion de travail le contraignant à voyager à l’étranger. Il partit dont avec ma mère tandis que ma belle-famille était préoccupée par ses propres affaires, les empêchant ainsi de découvrir mon projet. De même, Allah aveugla les services de renseignement australiens qui furent incapables de réunir assez d’informations pour pouvoir m’empêcher de voyager en avion bien qu’ils aient continuellement essayé. Je réussis à trouver un vol pour le Liban pour faire croire que j’allais rendre visite à mes proches tandis que mon intention était de réserver mes billets pour la Turquie une fois arrivée à mon escale, à Abu Dhabi. 32

SOEURS

Quelques jours avant mon départ, mes frères découvrirent mon projet de voyage et l’un d’entre eux en informa mes parents la veille de la date du vol. Ils furent très en colère et m’interdirent de voyager tout en demandant à mon frère de confisquer nos billets et nos passeports ainsi que de nous empêcher de sortir de la maison. Je me prosternai alors devant Allah en l’implorant de me venir en aide. Allah fit alors balancer le cœur de mon père qui accepta que je voyage au Liban à condition que je le retrouve à Abu Dhabi. J’hésitais à accepter, mais je savais que si je refusais, je me ferais à nouveau confisquer mes billets et passeports. J’acceptai donc et je me préparai à voyager. Mes parents avaient peur pour nous comme cela est compréhensible et je ne voulais pas leur nuire, en particulier après leur accueil et leur générosité envers moi et mes enfants après le départ pour le Châm de mon précédent époux. Je ne voulais pas non plus causer encore plus de peine et de souffrance à ma bellefamille, mais Allah  dit : {Tu n’en trouveras pas, parmi les gens qui croient en Allah et au Jour dernier, qui prennent pour amis ceux qui s’opposent à Allah et à Son Messager, fussent-ils leurs pères, leurs fils, leurs frères ou les gens de leur tribu. Il a prescrit la foi dans leurs cœurs et Il les a aidés de Son secours. Il les fera entrer dans des Jardins sous lesquels coulent les ruisseaux, où ils demeureront éternellement. Allah les agrée et ils L’agréent. Ceuxlà sont le parti d’Allah. Le parti d’Allah est celui de ceux qui réussissent.} [al-Mujâdilah : 22] Lorsqu’arriva l’heure du départ, nous embarquâmes dans l’avion et mes enfants se comportèrent très bien durant le vol pour Abu Dhabi qui dura 14 heures. Je ne cessais de demander pardon à Allah et de l’invoquer. J’étais inquiète, car il fallait encore que je gère la seconde partie du voyage qui devait nous mener d’Abu Dhabi à la Turquie. La somme d’argent en ma possession était assez limitée, mais j’avais la certitude qu’Allah ne m’abandonnerait pas. À mon arrivée à Abu Dhabi, je parvins à sortir de l’aéroport avec mes enfants avant que mon père n’arrive à nous. Puis, nous voyageâmes vers Dubaï où nous réservâmes un vol pour Gaziantep, en Turquie, via Istanbul. J’étais épuisée après notre arrivée à Gaziantep et la météo estivale de Turquie n’arrangeait pas les choses. Sans compter que j’étais vêtue de mon jilbâb et de mon niqâb, et je poussais plusieurs valises tandis que je courrais derrière mes deux enfants excités. Cependant, Allah  m’accorda la force et la patience, deux qualités dont les évènements à venir allaient abondamment requérir ! Nous arrivâmes à Gaziantep où un frère accompagné d’un autre individu nous accueillit à l’aéroport pour nous conduire à la maison d’hôte. Arrivés à la maison d’hôte, ils prirent quelques sœurs – Umm Sârah, Umm ‘Ammâr et Umm al-Layth ainsi que

L’AÉROPORT DE GAZIANTEP EN TURQUIE

leurs trois enfants – et nous partîmes. Après une demiheure de trajet en voiture, on nous informa que nous étions arrivées au Châm, ce qui m’interpella car je savais que Gaziantep est située à plusieurs heures des frontières du Châm. Les deux hommes nous firent sortir de la voiture et nous aidèrent avec les enfants et quelques valises au cours de notre marche sur un terrain ouvert, dans une nuit sombre. J’implorais alors Allah  pour Sa protection. Puis, on nous ordonna de nous arrêter et de les attendre jusqu’à ce qu’ils retournent à la voiture pour récupérer le reste des bagages. Quelques instants plus tard, nous vîmes des lumières vives s’approcher de nous en brillant de plus en plus, accompagnées de bruits de véhicules de plus en plus fort. C’est là que nous entendîmes des dizaines de kalachnikovs être chargées et pointées vers nous par des hommes parlant en turc. Cette fois, nous avions la certitude que nous n’étions pas au Châm et que nous avions de gros problèmes ! L’arrestation par les forces turques apostates Ces hommes qui nous avaient barré la route étaient des gardes-frontière turcs. Ils nous ordonnèrent de retirer nos niqâb et nous obéîmes par crainte des armes qu’ils pointaient sur nous. Aussitôt, nous les revêtîmes alors qu’ils nous scrutaient de leurs yeux pervers. Nous gardâmes le silence alors qu’ils nous criaient dessus et qu’ils fouillaient nos bagages en prenant ce qu’ils voulaient. Puis, ils nous

firent monter à l’arrière d’un véhicule blindé et nous transportèrent jusqu’à leur caserne où ils nous firent nous asseoir à l’extérieur pour nous interroger. Après plusieurs heures difficiles, ils nous firent entrer à l’intérieur, escortées par des dizaines de gardes. Plusieurs heures passèrent avant que le général revienne le visage rouge de colère. Il cria à plusieurs reprises : « Etesvous Daech ? » Nous répondîmes : « Pourquoi demandezvous cela ? » Il dit : « Car il y a des membres de Daech aux frontières qui nous menacent de nous attaquer, de brûler les champs et de faire exploser des endroits si nous vous causons du tort. » Je remerciai alors Allah, car cela confirmait que les frères étaient au courant de notre situation. Le lendemain matin, ils nous transférèrent à la gendarmerie turque apostate. Nous sortîmes donc du centre et après quelques instants, nous vîmes nos affaires éparpillées sur le sol. Nous réalisâmes donc que nous avions été arrêtées très près de la caserne, ce qui nous laissa suspicieuses. Nous arrivâmes au centre de la gendarmerie où nous fûmes une fois de plus interrogées. Durant mon interrogatoire, il y avait un officier que je détestais tout particulièrement. Il s’appelait Abû Qâsim et était un haut gradé. Il me dit qu’il avait l’autorité pour nous faire parvenir à l’État Islamique, prétendant sa loyauté envers lui, mais je restais très suspicieuse envers lui malgré la politesse qu’il manifestait. Allah  me confirmera, plus tard, mes réserves à son égard.

Rumiyah

33

Umma Sârah était enceinte à cette époque et le stress de l’emprisonnement compliqua sa grossesse. Allah  mit alors de la compassion dans le cœur des officiers turcs apostats qui la libérèrent. Cependant, elle tenta, plus tard, une nouvelle hijrah qu’elle accomplit avec succès en arrivant au Châm. Puisse Allah accepter d’elle ses œuvres. Les officiers de la gendarmerie turque nous transférèrent à la branche turque d’Interpol où l’officier responsable de notre cas semblait très agacé par sa nouvelle assignation. Nous fûmes encore une fois interrogées et menacées d’une interdiction de territoire turc avant que l’on nous informe que nous serions prochainement livrées à nos ambassades respectives. Nous continuâmes à argumenter avec lui jusqu’à ce qu’il nous dise sur un ton colérique : « Je vais vous jeter dans une cellule. » Ce à quoi nous répondîmes : « Nous préférons être en prison plutôt que d’être renvoyées dans nos pays. » En arrivant dans notre cellule, Umm al-Layth nous révéla qu’elle avait pu récupérer secrètement son téléphone à partir duquel elle se précipita d’appeler son époux pour l’informer de ce qui nous était arrivé. Abû al-Layth la rappela plus tard et lui apprit qu’il était en contact avec les frères qui œuvraient tous à parvenir à ceux qui avaient des relations pour négocier notre libération. Cela relevait du miracle, car notre cellule était dans un sous-sol où le réseau téléphonique ne parvenait pas et c’est pourquoi les officiers montaient toujours pour téléphoner. Cependant, nous parvînmes à téléphoner plusieurs fois sans aucun problème, par la grâce d’Allah. Les frères envoyèrent plusieurs personnes nous visiter afin de gagner du temps avec les officiers turcs, mais un après-midi, les officiers nous informèrent que les vols avaient été réservés et que nous serions renvoyées chez nous le lendemain matin. Au moment de partir, les officiers vinrent à nous pour nous faire sortir de notre cellule, mais l’un d’entre eux reçut un appel. Il nous ordonna de retourner dans notre cellule et monta pour prendre l’appel. Très vite, il revint vers et nous informa que nous ne partions plus. Nous étions confuses, alors Umm al-Layth appela son époux pour prendre des nouvelles et ce dernier l’informa que l’État Islamique venait de libérer Mossoul ! Nous comprîmes alors que les officiers prirent les négociations plus au sérieux. Des mains des autorités turques apostates aux mains de leurs alliés des sahawât La conduite des officiers changeait de jour en jour : ils étaient plus gentils et polis envers nous, ils nous apportaient à manger régulièrement et nous permettaient de sortir nos enfants dans la cour. Puis, on nous informa que les négociations avaient réussi et que nous allions être livrées à l’État Islamique, mais les officiers apostats gâchèrent rapidement notre joie. 34

SOEURS

L’arrangement était que nous soyons livrées aux frères à Jarablus. Or, nous fûmes conduites à A’zâz où nous vîmes les sahawât collaborer avec les officiers de la gendarmerie apostate turque. Alors que nous marchions anxieusement à travers les portes, je vis Abû Qâsim se tenir à l’extérieur et un autre homme nous saluer en disant : « As-Salâmu ‘alaykum mes sœurs. Je vous attendais. » Il nous fit entrer dans une salle et je l’entendis dire à l’un des gardes : « Peu importe ce que vous entendez et qu’importe ce qui se passe, personne n’entre ou ne sort sans mon autorisation. » Lorsque nous entrâmes, je vis quelques hommes cacher un cendrier plein de cigarettes et éteindre la musique qui jouait en fond. Puis, l’homme s’assit derrière un grand bureau pour se faire voir comme un individu important et il se présenta comme étant l’émir Abû ‘Alî. Il nous apprit que les turcs leur amenaient les muhâjirîn de manière ordonnée. Parmi les questions qui nous furent posées, il nous interrogea au sujet du cheikh Abû Bakr alBaghdâdî et du cheikh ‘Umar ach-Chîchânî. Il nous demanda si nous avions des informations sur leurs déplacements ou si nous connaissions des personnes en relation avec eux. Voyant que nous ne donnions pas les réponses qu’il attendait, il se mit en colère et tenta de nous faire peur en nous envoyant dans une autre salle qui contenait des lits, des couvertures et des ventilateurs. Umm al-Layth appela alors son époux et lorsque ce dernier et les frères avec lui entendirent notre situation, ils se mirent en colère. Puis, il nous rassura en nous disant que le plan était en cours et que nous serions bientôt conduites dans l’État Islamique, par la permission d’Allah. Cependant, il était clair que les officiers apostats avaient voulu aider leurs alliés et personne ne pouvait nous sortir de cette situation si ce n’est Allah . {Allah connaît mieux vos ennemis. Et Allah suffit comme protecteur. Et Allah suffit comme secoureur.} [an-Nisâ` : 45] Après un court instant, Abû ‘Alî revint dans la salle et dit d’une voix douce : « J’ai accepté de vous rendre aux officiers turcs pour qu’ils vous conduisent aux jeunes de l’État Islamique.

Néanmoins, je vous demande, mes sœurs, de leur parler et de les inciter à arrêter l’effusion de sang. Unissonsnous et finissons-en avec Bachar. Après cela, que chacun occupe un territoire et qu’il y instaure la société qu’il désire. Si les jeunes désirent la Charia, qu’ils l’appliquent dans leurs régions et qu’ils nous laissent appliquer la loi que nous souhaitons. » Ses propos exposèrent la réalité de la situation. Certaines personnes considéraient les évènements du Châm comme une fitnah, mais ce n’était une fitnah que pour ceux qui cherchaient des excuses pour ne pas rejoindre les mujâhidîn. Il était devenu clair que l’État Islamique est sur la bonne méthodologie et qu’il œuvrait au retour du califat sur la voie prophétique. Or, ce projet bousculait les agendas des sahawât et de leurs maîtres. L’arrivée au lieu de sécurité Abû ‘Alî nous conduisit à l’endroit où Abû Qâsim et ses collègues nous attendaient dans un convoi. Leur relation étroite était évidente. Puis, Abû Qâsim nous transporta lui-même au cours d’un trajet de quatre heures, mais il ne nous emmena pas à Jarablus comme convenu. Au lieu de cela, nous nous dirigions vers Soulouk en compagnie d’un certain Abû Yûsuf qui était un contact local à qui il pouvait nous livrer avant de prendre la fuite. Arrivés à Soulouk, nous fûmes débarquées du véhicule et, en un clin d’œil, le véhicule disparut à l’horizon. Nous entrâmes dans un poste où quelques frères nous accueillirent et demandèrent à Abû Yûsuf : « Où sont les

chiens turcs ? » Il rigola et dit : « Ils se sont envolés. » Le frère répondit : « Les frères les attendaient à Jarablus. Ils allaient les attraper et leur trancher la tête pour ce qu’ils ont fait. » Allah sait mieux pourquoi nous fîmes face à ces évènements sur notre route et, au final, tout bien et tout mal viennent d’Allah . Aujourd’hui, je continue d’être reconnaissante envers Allah qui nous fit parvenir, moi et mes enfants, jusqu’à l’État Islamique. En dépit de tout ce qui est arrivé, je suis éternellement reconnaissante envers Allah le Très Haut qui nous gratifia de la bénédiction de vivre dans le Califat, à l’ombre du tawhîd et de la Charia. Là où les armées croisées se sont réunies pour nous envahir, uniquement parce que nous croyons en l’application de « Il n’y a de divinité qu’Allah ». Que ces croisés sachent que comme le Califat est plein d’hommes qui aiment la mort comme eux aiment la vie, il en est de même pour les femmes de l’État Islamique. Qu’ils ne pensent donc pas que nous serons défaites parce qu’ils visent nos époux par leurs drones ou parce qu’ils bombardent nos maisons et nos enfants au phosphore blanc. Oh que non ! Cela ne fait qu’accroître notre certitude. Je demande à Allah de nous raffermir sur ce droit chemin jusqu’à Le rencontrer. Que la prière et la paix soient sur notre prophète Muhammad, sur sa famille et tous ses compagnons. Louange à Allah, le seigneur de l’univers.

LA FRONTIÈRE DE SYKES-PICOT ENTRE LA SYRIE ET LA TURQUIE

Rumiyah

35

Avec la continuité de la guerre menée par les soldats du Califat contre les forces de la mécréance, nous jetons un coup d’œil rapide sur quelques-uns des récentes opérations exécutées par les mujâhidîn. Des opérations qui ont permis d’étendre l’autorité du Califat ou de terroriser, d’anéantir ou d’humilier les ennemis d’Allah. Tout en sachant que ces opérations ne sont qu’un aperçu de très nombreuses opérations menées par l’Etat Islamique sur différents fronts, en Orient et en Occident, au cours des dernières semaines. Dans la wilâyah du Khurâsân Le 1er du mois de Dhû al-Qi’dah, grâce à Allah, les soldats du Califat sont parvenus à repousser une attaque de l’armée afghane soutenue par la coalition croisée sur le village de Dih Bala au Nangarhar. De violents affrontements ont eu lieu, à l’aide de diverses armes, et se sont soldés par la mort de 4 assaillants, dont deux croisés, et les blessures de 36

NOUVELLES

deux autres. Ils ont ainsi rebroussé chemin défaits et humiliés. La louange est à Allah. Le 2 du mois de Dhû al-Qi’dah, grâce à Allah Seul, plusieurs soldats du Califat ont attaqué un convoi composé de forces de la coalition et de forces afghanes dans la région de Dih Bala au Nangarhar. De violents affrontements ont eu lieu et se sont soldés par la mort de nombreux croisés et apostats tandis que plusieurs de leurs véhicules ont été détruits. Les survivants ont préféré prendre la fuite défaits et humiliés. Un des mujâhidîn est tombé martyr au cours des combats, ainsi nous le considérons et c’est Allah qui le jugera. La louange est à Allah. Le 8 du mois de Dhû al-Qi’dah, grâce à Allah, et dans le cadre de la guerre ouverte avec les idolâtres rafidites partout dans le monde, deux inghimâsiyîn du Califat, Abû Julaybib al-Khurasânî et Abû Talhah al-Balakhî  se sont élancés, équipés de gilets explosifs, d’armes automatiques et de grenades, en

direction de l’ambassade irakienne dans le quartier diplomatique de la ville de Kaboul. Ils ont attaqué cette dernière et tué 7 gardes ainsi que plus de 20 individus qui étaient à l’intérieur. La louange est à Allah. Le 10 du mois de Dhû alQi’dah, grâce à Allah, deux inghimâsiyîn, Amîr ‘Âsim et Tayyib al-Khurasânî  se sont élancés, équipés de leurs gilets explosifs, d’armes automatiques et de grenades, en vue d’attaquer un temple chiite dans le secteur de Bakr Abâd, dans la ville d’Hérat. LES MUJÂHIDÎN DE MARAWI AVANCENT FERMEMENT SUR LE CHEMIN DE LA VICTOIRE Ils ont fait une hécatombe au sein des idolâtres en tuant près de 50 d’entre eux et en blessant plus de 80 autres. La réussite provenant d’Allah, 3 soldats de l’armée philippine ont été tués et quatre autres blessés par louange est à Allah. l’explosion de plusieurs mines dans le quartier de Le 24 du mois de Dhû al-Qi’dah, après avoir Marenot de la ville de Marawi. La louange est à placé sa confiance en Allah, les soldats du Califat Allah. ont lancé depuis plusieurs jours une offensive Le 24 du mois de Dhû al-Qi’dah, les soldats du contre plusieurs villages rafidites dans la région de Sayad, au nord de l’Afghanistan. De violents Califat ont détruit un char de l’armée philippine, affrontements y ont eu lieu avec l’armée afghane à l’aide d’une roquette, dans la ville de Marawi. La qui tentait de reprendre le contrôle d’un village louange est à Allah. où 54 rafidites ont été tués et plusieurs soldats Le 26 du mois de Dhû al-Qi’dah, grâce à afghans tués et blessés tandis que deux de leurs chars ont été détruits. De plus, 4 policiers afghans Allah, les soldats du Califat ont mené de violents ont été tués lors d’une autre attaque des mujâhidîn affrontements avec l’armée philippine dans la rue de ‘Ulâ de la ville de Marawi et fait 11 tués parmi dans la même région. La louange est à Allah. ses soldats. De plus, 7 combattants du groupe apostat du font de libération Moro ont été tués lors En Asie de L’est d’affrontements dans le village de Nimao, au sud Le 2 du mois de Dhû al-Qi’dah, grâce à Allah, les des Philippines. soldats du Califat ont tué 16 soldats philippins en En Tunisie déclenchant des IED et en menant des affrontements dans les quartiers de Balling et Lilod Madia de la Le 6 du mois de Dhû al-Qi’dah, grâce à Allah, ville de Marawî. plusieurs soldats du Califat ont idéalement placé Le 5 du mois de Dhû al-Qi’dah, 19 soldats de un IED sur la route des apostats sur la montagne l’armée philippine ont été tués lors d’une embuscade de Mghîlah, à l’ouest de la Tunisie. Ils l’ont des combattants de l’État Islamique dans le quartier ensuite déclenchée contre un véhicule blindé de Pilote de la ville de Marawî. La louange est à qui transportait plusieurs soldats de l’armée tunisienne apostate. Le véhicule a été détruit et Allah. 5 soldats tués et blessés lors de l’explosion. La Le 8 du mois de Dhû al-Qi’dah, grâce à une louange est à Allah.

Rumiyah

37

LE BUTIN QU’ALLAH A ACCORDÉ AUX MUJÂHIDÎN DANS LA WILÂYAH D’AL-FURÂT

Le 9 du mois de Dhû al-Qi’dah, les soldats du Califat ont détruit un blindé qui transportait des soldats tunisiens en déclenchant un IED à la montagne de Mghîlah, dans le gouvernorat de Kasserine. La louange est à Allah. Dans la wilâyah d’al-Baydâ` Le 19 du mois de Dhû al-Qi’dah, les soldats du Califat sont parvenus, par la grâce d’Allah, à repousser une campagne des idolâtres houthis dans la localité de Liqâh de la région de Qifah. Des affrontements, pour lesquels différents types d’armes ont été utilisés, ont eu lieu durant toute la journée et se sont soldés par la mort et les blessures de dizaines d’apostats. Parmi les tués se trouvait le commandant de la campagne, l’apostat rafidite Abû Murtadâ al-Mahtûrî. Allah a gratifié les mujâhidîn par la prise en butin d’armes et de munitions diverses. La louange est à Allah. En Somalie Le 13 du mois de Dhû al-Qi’dah, les soldats du Califat ont tué un agent des services de renseignement somaliens près du carrefour d’un quartier de Mogadiscio. La louange est à Allah. Dans la wilâyah du Sinaï Le 14 du mois de Dhû al-Qi’dah, les soldats du Califat sont parvenus à détruire deux blindés Panthère qui transportaient des policiers égyptiens 38

NOUVELLES

apostats dans le rue d’al-Bahr de la ville d’al-‘Arîch. La louange est à Allah. Dans la wilâyah d’al-Furât Le 15 du mois de Dhû al-Qi’dah, les soldats du Califat ont lancé une offensive sur trois axes contre les casernes de l’armée rafidite dans la localité de Jamûnah, proche de Tanaf, aux frontières artificielles irako-syriennes. L’offensive a été amorcée par l’opération martyre menée par le frère Abû Hasan Al-‘Iraqî  qui a laissé place à un assaut contre les casernes des apostats à l’aide divers types d’armes. L’offensive s’est soldée par la mort de 68 apostas et la capture de l’un d’entre eux ainsi que la destruction de 7 véhicules et l’endommagement d’un char. De plus, 6 casernes ont été endommagées. Allah a accordé à Ses serviteurs monothéistes un butin composé de trois véhicules 4x4 équipés de canons mitrailleurs, d’un lanceur de missiles ainsi que d’armes et de munitions diverses. La louange est à Allah. Dans la wilâyah de Homs Les soldats du Califat ont lancé une vaste offensive sur plusieurs axes contre les positions des nosaïrites dans la campagne Est de Homs. Sur le premier axe dans la zone de Bâdiyah, le frère istichhâdî Abû Ruqayyah al-‘Irâqî  qui a ciblé le centre de commandement des opérations de l’armée nosaïrite dans la localité de Humaymah et dans la zone de de l’aéroport T3. L’autre axe menait à des positions

des apostats situés à environ 20km de Humaymah. Quant au troisième axe, il concernait la vallée d’alWa’r. Cette offensive a fait près de 80 tués au sein des apostats ainsi que la destruction et l’incendie de 5 chars, deux véhicules BMP, 5 transporteurs de troupes, deux 4x4, deux canons mitrailleurs et 65 tentes. Les mujâhidîn ont saisi en butin des armes et des munitions diverses. La louange est à Allah. En Russie Le 26 du mois de Dhû al-Qi’dah, un soldat de l’Éat Islamique a mené une attaque au couteau dans la ville de Sourgout, répondant ainsi à l’appel à cibler les ressortissants des pays de la coalition. En Espagne Le 25 du mois de Dhû al-Qi’dah, après avoir recherché l’aide d’Allah et placé sa confiance en Lui, plusieurs mujâhidîn se sont élancés, jeudi dernier, de manière coordonnée en formant deux cellules clandestines, en vue de cibler des rassemblements de croisés en Espagne. Dans les faits, les mujâhidîn de la première cellule ont ciblé une foule de croisés à l’aide d’une fourgonnette à la rue « Las Ramblas », à Barcelone. Ils ont également renversé deux policiers à un barrage de police puis attaqué à l’aide d’armes blanches un

bar proche de la place « Las Ramblas », faisant ainsi une hécatombe au sein des croisés et des juifs présents sur les lieux. La deuxième cellule a quant à elle renversé un nombre de croisés à l’aide d’une berline dans la commune côtière de Cambrils. Cette attaque bénie a fait près de 146 tués et blessés au sein des ressortissants de la coalition croisée. C’est à Allah qu’appartient la puissance, ainsi qu’à Son messager et aux croyants, cependant la plupart des gens ne savent pas. La louange est à Allah, le Seigneur de l’univers. Dans la wilâyah d’al-Jazîrah Le 28 du mois Dhû al-Qi’dah, grâce à une réussite provenant d’Allah, les soldats du Califat ont repoussé une vaste offensive de l’armée rafidite contre leurs positions à l’Est et à l’Ouest de Tal A’far. Dans les faits, les deux istichhâdî Abû Maryam al-‘Irâqî et Abû Hamzah al-‘Irâqî  ont mené une opération martyre en duo à bord de leur véhicule piégé qui a ciblé un attroupement d’apostats dans le village d’Abtîchah, à l’est de Tal A’far. De même, les frères istichhâdî Abû Mus’ab at-Turkî et Abû Dhul Qarnayn at-Turkî  ont fait exploser leurs deux véhicules piégés contre deux d’attroupements des apostats dans le village de Jabârah à l’ouest de Tal A’far. Ces 3 opérations se sont soldées par la mort et les blessures de nombreux apostats et la destruction ainsi que l’endommagement d’un char Abrams, d’un transporteur de troupes

LES RÉSULTATS DE L’OPÉRATION À BARCELONE

Rumiyah

39

ABÛ MUS’AB AT-TURKÎ 

et de 12 véhicules militaires variés. De plus, les mujâhidîn ont attiré les apostats dans des champs de mines et des maisons piégées qu’ils ont fait exploser contre eux, causant ainsi de lourdes pertes dans leurs rangs, estimées à près de 114 tués et provoquant la destruction de deux chars Abrams, de 10 Hummer, de quatre véhicules Cougar ainsi que 24 véhicules militaires variés. La louange est à Allah. Le 29 du mois de Dhû al-Qi’dah, grâce à une réussite provenant d’Allah, les soldats du Califat ont pour le deuxième jour consécutif repoussé une campagne militaire croisée-rafidite sur la ville de Tal A’far dont les axes Est et Ouest ont été le théâtre de violents combats. Au cours de ces derniers, les frères Abû Muhammad al-‘Irâqî et Abû Mus’ab atTurkî  ont mené deux opérations martyres qui ont frappé les troupes de l’armée irakienne et de la mobilisation rafidite dans le village de Tal Saman et fait ainsi 29 tués et blessés au sein des apostats et provoqué la destruction de 7 hummer, de 3 Cougars et de 3 véhicules militaires. De plus, 6 autres Hummer, un Cougar, un dragueur de mines et un bulldozer ont été détruits suite à l’explosion d’un champ de mines à l’ouest et au sud-ouest de Tal A’far. En outre, des dizaines d’apostats ont été tués et blessés et plus de 20 de leurs véhicules détruits suite à un bombardement américain qui a 40

NOUVELLES

ciblé un convoi qui tentait de fuir les combats à un village du sud de Tal A’far. La louange est à Allah. Dans la wilâyah de Damas Le 28 du mois de Dhû al-Qi’dah, grâce à Allah Seul, les soldats du Califat ont contrecarré une offensive sur plusieurs axes de l’armée libanaise et du Hezbollah rafidite qui durait depuis la veille et qui visait leurs positions au Qalamoun Ouest. Ils ont attaqué Jarud Arsal et Jarud Qa’ ainsi que les monts de Zamrânî, de Mauchqitah, de Mira et de Faykhah, tout comme les vallées de Zuwaytinah et Harutah. De violents affrontements ont eu lieu et une opération martyre a été menée avec un véhicule piégé conduit par le frère Abû Dujânah al-Lubnânî  qui a frappé une troupe qui tentait de fuir en direction de la vallée de Khachan en faisant exploser son véhicule. Les affrontements se sont soldés par la mort de près de 100 soldats libanais et miliciens du Hezbollah rafidite ainsi que la destruction de plusieurs véhicules. La louange est à Allah, le Seigneur de l’univers. Le 29 du mois de Dhû al-Qi’dah, grâce à Allah, 40 miliciens du Hezbollah ont été tués et plusieurs autres blessés lors d’affrontements violents avec les soldats du Califat dans plusieurs zones du Qalamoun Ouest.

Rumiyah

41

DAFTAR ISI

EDISI 13 DZULHIJJAH 1438

WAHAI MUWAHHIDUN: DEMI ALLAH, KITA TIDAK AKAN BERHENTI BERJIHAD SAMPAI BISA BERTEDUH DI BAWAH PEPOHONAN ZAITUN RUMIYAH (ROMA). ABU HAMZAH AL-MUHAJIR r

06

04

PENGANTAR

ARTIKEL

06 10

10 14 22 26 30

HUKUM SYARIAT BUKAN HUKUM JAHILIAH MANFAATKAN WAKTU LUANGMU SEBELUM DATANG WAKTU SIBUKMU KEDUDUKAN IMAMAH DALAM AGAMA

NASIHAT PENTING UNTUK PARA MUJAHID: BAGIAN 3

SIFAT-SIFAT MUNAFIK : BAGIAN 1

KISAH HIJRAH UMMU SULAIM AL-MUHAJIRAH

KABAR

36 36

LIPUTAN OPERASI MILITER

PENGANTAR Angka Tinggi Kerugian Perang yang Diderita Negara-Negara Salibis

S

alah seorang pejabat pemerintahan Salibis mengomentari persoalan serangan mereka terhadap bala tentara Daulah Islam. Dia mengatakan, “Sungguh mereka telah masuk ke dalam peperangan, dan mereka mesti menduga bahwa kematian mereka adalah salah satu hasilnya.” Sesungguhnya, ketetapan Allah melalui mulut si kafir ini adalah suatu kebenaran aksiomatik (yang tidak diperdebatkan lagi), terutama bagi bala tentara Daulah Islam. Sejatinya, tatkala mujahidin melangkah untuk bertempur, bagi mereka kematian bukan sebatas kemungkinan lagi, akan tetapi cita-cita luhur yang mereka cari dan mereka berusaha untuk meraihnya. Karena kematian dalam kondisi ini merupakan kesyahidan di jalan Allah. Dengannya, seorang mukmin mendapatkan derajat tertinggi disisi Rabb Sang Pengatur bumi dan langit.

4

PENGANTAR

Akan tetapi, nampaknya para Salibis masih saja tidak menyadari realita efek dari ucapan salah seorang pejabat mereka. Oleh karena itu, kami mendapati mereka menampakkan keheranan dan terkejut luar biasa setiap kali tentara Daulah Islam menyerang mereka di negeri mereka, dan seolah-olah mereka hidup di dunia lain, yaitu bukan dunia di mana tentara mereka sedang terjun dalam pertempuran dahsyat melawan tentara Daulah Islam, di mana mengerahkan seluruh kemampuan untuk menghancurkan negeri-negeri Islam, dan membunuh sebanyak mungkin anak-anak dan wanita kaum Muslimin; tua maupun muda. Sejatinya hal itu bukanlah awal permulaan yang menyeret negara-negara Salibis di belakang pengemban panji Salib pada masa ini, yaitu Amerika Serikat (AS). Sebagaimana hal j itu juga bukanlah pertama kalinya mereka membayar kerugian dengan harga mahal akibat dependensi kepada para thaghut dalam memerangi kaum muslimin. Rupa-rupanya, para thaghut negara-negara Eropa; setiap kali mereka mengirimkan tentara untuk memerangi kaum Muslimin dan membunuh mereka di panji AS, mereka hanya sekadar mengira keuntungan yang akan kembali kepada mereka dari kerjasama dalam peperangan ini. Mereka lupa dengan tagihan biaya selangit yang harus mereka bayarkan untuk mendapatkan kembali keuntungan yang mereka impikan.

Spanyol telah merasakan sendiri hal ini sebelumnya. Ia terseret mengekor di belakang Si Dungu Bush yang ditaati dalam Perang Irak. Spanyol masih memimpikan ladang-ladang minyak dan dana rekonstruksi. Namun nyatanya, Spanyol mendapati tentara yang dikirim kesana, mereka berada di garda depan menjadi target mujahidin yang membantai mereka dengan dahsyatnya. Sampai-sampai pemerintah Spanyol terpaksa menarik tentaranya dari Irak dalam keadaan terusir lagi hina, menjilat luka-lukanya, dan menerima ribuan laknat dari rakyatnya. Kendati demikian, nampaknya pelajaran tersebut tidaklah cukup membuat para Salibis itu. Ketika pemerintahan baru Spanyol mengira bahwa ia telah memahami pelajaran pertama, dan bertekad untuk tidak mengikutsertakan tentaranya dalam perang langsung di darat, ia masih memutuskan berpartisipasi dalam memerangi Daulah Islam melalui pengadaan pelatihan bagi tentara Rafidhah. Sebagaimana Spanyol juga memberikan bantuan besar untuk mereka, demikian itu dalam bingkai pembayaran biaya untuk bagian bebannya, dalam rangka kerjasamanya dalam koalisi negara-negara Salibis bentukan AS guna memerangi Daulah Islam. Sebagaimana Spanyol tidak mengambil pelajaran dari pengalaman sebelumnya, ternyata ia juga tidak belajar dari pengalaman negaranegara Salibis Eropa lainnya yang memerangi kaum muslimin. Negara-negara yang notabene lebih kuat darinya, lebih aman, dan lebih ketat perbatasannya, seperti Inggris, Perancis, Jerman, juga AS, yang semuanya telah merasakan kekuatan bala tentara Daulah Islam. Bala tentara yang bergerak merespons seruan ulil amri (para pemimpin) mereka untuk memerangi orang-orang kafir di negeri mereka. Namun Spanyol tetap saja memerangi kaum muslimin, dengan mengira dirinya jauh dari bancana yang telah menimpa kroni-kroninya. Hari ini, bala tentara Daulah Islam di bumi yang jauh mengulang apa yang dilakukan para pahlawan; saudara-saudara mereka di negera-negera Salibis lainnya. Mereka lakukan pembantaian di negara Turki, Spanyol, Rusia, Belgia, serta negara-negara Salibis dan negara-negara murtad lainnya. Pada 21 Dzulqa’dah, di Turki, salah satu ‘singa’ dari bala tentara Daulah Islam menikam salah seorang polisi thaghut Erdogan di pos terdepannya, sebelum dia terbunuh, semoga Allah menerimanya. Pada 25 Dzulqa’dah, sekelompok bala tentara Daulah Islam di Spanyol melancarkan dua operasi di dua kota berbeda – dengan karunia Allah Ta’ala— dan menimpakan malapetaka dahsyat untuk ranah terbesarnya, yaitu sektor pariwisata yang menopang bagian terbesar perekonomiannya. Bala tentara

Daulah Islam berhasil membunuh 16 jiwa dan melukai lebih dari 130 orang Yahudi dan Salibis di kampung halaman mereka, untuk memberi pelajaran baru dalam ranah kebijakan politik, dan mengingatkan keharusan persiapan membayar segenap ongkos mahal baik; nyawa maupun perekonomian, dalam peperangan mereka melawan Daulah Islam, sebelum mereka menghitung keuntungan yang dinanti-nanti dalam perang ini. Lalu pada 27 Dzulqa’dah, kesatria tunggal Daulah Islam melukai tujuh orang menggunakan pisau di negara kriminal Rusia. Dengan keberanian tindakannya itu, dia mempertontonkan bahwa melancarkan sejumlah operasi tidak membutuhkan banyak orang. Kami memohon kepada Allah agar menerima amalannya. Pada 3 Dzulhijjah, seorang tentara Daulah Islam merangsek ke sekelompok tentara Belgia dengan pekikan takbir dan berbekal pisau. Dia kemudian menikam mereka, sampai dia pun gugur. Kami memohon kepada Allah supaya menerima amalannya. Serta operasi-operasi lainnya di mana bala tentara Daulah Islam menyerang para Salibis, Yahudi, dan murtadin di negeri mereka sendiri, membunuh dan melukai sejumlah besar dari mereka, terutama akhir-akhir ini. Rentetan peristiwa tersebut membuktikan bahwa negara-negara Salibis Eropa masih harus membayar ongkos besar, bahkan selama berbulan-bulan setelah operasi-operasi penuh berkah yang dilakoni bala tentara Khilafah di negeri-negeri mereka, mulai dari mobilisasi tentara, pengetatan prosedur keamanan, penurunan pendapatan pariwisata dan perdagangan, kondisi teror yang fenomena terbesarnya tidak ditunjukkan oleh patroli-patroli yang tersebar sejumlah alunalun dan berbagai pos pemeriksaan menjulang yang dibangun di jalanan. Sejatinya serangan-serangan terhadap Spanyol dan kroni-kroninya dari negara-negara kafir akan terus berlanjut –dengan izin Allah— selama negara-negara ini tiada henti memerangi Daulah Islam. Mereka tidak akan mampu menghentikan serangan-serangan ini – dengan izin Allah— betapapun mereka membuat berbagai macam prosedur, meningkatkan tindakan-tindakan pencegahan, dan mereka mengetahui hal ini dengan baik. Sesungguhnya eskalasi operasi-operasi ini dengan skala yang lebih besar adalah harapan para tentara Daulah Islam selama periode yang akan datang. Maka hendaklah pemerintahan Salibis bersiap menerima angka tinggi kerugian-kerugian perang, dan angka tinggi terkurasnya harta dan jiwa, karena sesungguhnya hari esok sangatlah dekat, segala puji bagi Allah Rabb semesta alam.

Rumiyah

5

Segala puji bagi Allah yang telah menyelamatkan kita dari hukum thaghut, dan mencurahkan nikmat kepada kita dengan hukum syariat, juga mengembalikan Khilafah untuk kita. Shalawat serta Salam dan keberkahan semoga senantiasa tercurahkan kepada hamba dan Rasul-nya, melalui terjangan kuda, beliau menghapus hukum jahiliah. Dan aku bersaksi bahwa tiada ilah yang berhak diibadahi kecuali Allah semata, tiada sekutu bagiNya. Dan aku bersaksi bahwa Muhammad adalah hamba dan Rasul-Nya. Amma ba’du:

6

ARTIKEL ARTICLE

Sungguh Allah telah mengutus Rasul-Nya g dengan dakwah Tauhid (pengesaan) kepada Allah dalam hal Rububiyah, Uluhiyah, serta asmaa` (nama-nama) dan sifat-Nya, meskipun orang-orang jahiliah dahulu menetapkan tauhid Rububiyah secara global, hanya saja mereka membatalkan pengakuan tersebut dengan terjatuhnya mereka ke dalam berbagai macam syirik yang membatalkan tiga jenis tauhid itu (Rububiyah, Uluhiyah, serta asmaa` dan sifat-sifatNya). Sebagian Besar Mereka Tidak Beriman Kepada Allah, Melainkan

Mereka Menyekutukan Allah

kesudahan orang-orang yang mendustakan (para rasul).” (An-Nahl: 36)

Allah c mengabarkan bahwa sesungguhnya orang-orang kafir itu ketika ditanya, “Kepunyaan siapakah bumi ini dan semua yang ada di dalamnya?” Mereka akan menjawab, “Kepunyaan Allah.” Dan jika mereka ditanya, “Siapakah Rabb (pemilik) ketujuh langit dan Rabb Arsy yang agung?” Mereka akan menjawab, “Milik Allah.” Dan jika mereka ditanya, “Siapakah yang di tangan-Nya berada kekuasaan atas segala sesuatu sedang Dia melindungi, tetapi tidak ada yang dapat dilindungi dari (adzab)-Nya?” Mereka akan menjawab, “Kepunyaan Allah.” Meskipun begitu, mereka tidaklah ingat, tidak pula takut kepada Allah, serta tidak takut kepada azab-Nya! Kendati mereka mengakui bahwa sesungguhnya Allah-lah c Sang Pemilik kerajaan, Sang Pencipta, Sang Pengatur, Maha Pemberi Rizki, Dzat yang Maha menghidupkan dan mematikan, namun sejatinya mereka menyekutukan Allah dengan selain-Nya. Padahal mereka mengakui bahwasanya segala sesuatu selain Allah adalah makhluk. Dari Abdullah ibnu Abbas, dia berkata: “Dulu kaum musyrikin mengatakan, ‘Labaika La Syarika Laka (Aku penuhi seruan-Mu tiada sekutu bagi-Mu),’ maka Rasulullah g bersabda, ‘Celakalah kalian, cukup, cukup!’ Maka mereka berkata, ‘Kecuali sekutu dia bagi-Mu, Engkau kuasai ia sedangkan ia tidak menguasai, mereka mengatakan ini saat mereka thawaf di Baitullah.” (HR. Muslim).

Maka setiap orang yang menolak mengesakan Allah dengan ibadah, atau menolak menjauhi thaghut dan kufur kepadanya, maka dia itu orang yang sesat serta mendustakan para rasul Allah, dia berhak mendapatkan siksa Allah yang dengan siksa itu Dia juga membalas orang-orang kafir.

Padahal kaum musyrikin itu ketika dalam bahaya, mereka berlindung kepada Allah semata, hanya saja di saat dalam kondisi lapang, mereka kembali kepada apa yang biasa mereka lakukan berupa menyekutukan Allah. Allah f berfirman, “Maka apabila mereka naik kapal mereka berdoa kepada Allah dengan memurnikan ketaatan kepada-Nya. Maka tatkala Allah menyelamatkan mereka sampai ke darat, tiba-tiba mereka (kembali) mempersekutukan (Allah).” (Al-Ankabut: 65) Sungguh mereka telah berbuat syirik dalam beribadah kepada Allah, mereka berdoa kepada yang tidak dapat mendatangkan bahaya dan tidak pula memberi manfaat bersama Allah. Mereka menghadap kepada para thaghut dengan berbagai macam ibadah, berhukum kepada mereka, dan mendustakan Allah dengan perkataaan mereka: “Kami tidak menyembah mereka melainkan supaya mereka mendekatkan kami kepada Allah dengan sedekat-dekatnya.” (Az-Zumar: 3) Sungguh Allah telah mengutus para rasul dan para nabi-Nya; mereka mengajak beriman kepada Allah dan mengesakan-Nya dengan ibadah, kafir kepada thaghut seluruhnya. Maka tidaklah sah iman seseorang dari golongan manusia maupun jin kecuali mereka harus menghimpun dua perkara; beriman kepada Allah dan kafir kepada thaghut. Allah c berfirman, “Dan sungguhnya Kami telah mengutus Rasul pada tiap-tiap umat (untuk menyerukan): “Sembahlah Allah (saja), dan jauhilah Thaghut itu”, maka di antara umat itu ada orang-orang yang diberi petunjuk oleh Allah dan ada pula di antaranya orang-orang yang telah pasti kesesatan baginya . Maka berjalanlah kamu di muka bumi dan perhatikanlah bagaimana

Para rasul menerangkan bahwa Allah tidaklah menerima dari para hamba-Nya kecuali Islam yang jernih dan tauhid yang murni. Para rasul itu mengabarkan kepada manusia bahwa sesungguhnya mereka tidaklah diutus melainkan agar hanya Allah sajalah yang diibadahi, sebagaimana Allah berfirman, “Dan Kami tidak mengutus seorang rasulpun sebelum kamu melainkan Kami wahyukan kepadanya: “Bahwasanya tidak ada Tuhan (yang hak) melainkan Aku, maka sembahlah olehmu sekalian akan Aku.” (Al-Anbiyaa`: 25) Dan mengabarkan kepada mereka bahwasannya Allah c: “Tidak akan mengampuni dosa syirik, dan Dia mengampuni segala dosa yang selain dari (syirik) itu, bagi siapa yang dikehendaki-Nya.” (An-Nisaa`: 48) Dan ketika kaum kafir menawarkan kepada Nabi g agar mereka menyembah Allah selama setahun dan beliau menyembah tuhantuhan mereka selama setahun pula, Allah menurunkan surat AlKafirun sebagai pemisah antara iman dan pengusungnya serta antara syirik dan pengusungnya; “Katakanlah: “Hai orang-orang kafir. Aku tidak akan menyembah apa yang kamu sembah. Dan kamu bukan penyembah Tuhan yang aku sembah. Dan aku tidak pernah menjadi penyembah apa yang kamu sembah, dan kamu tidak pernah (pula) menjadi penyembah Tuhan yang aku sembah. Untukmu agamamu, dan untukkulah, agamaku.” (Al-Kafirun: 1-6) Mengesakan Allah Dalam Menetapkan Syariat Dan Hukum Para rasul m telah menjelaskan kepada kaumnya apa yang dicintai dan diridhai Allah berupa tauhid, iman dan amalan-amalan shalih, serta memperingatkan mereka dari hal-hal yang dapat membatalkan semua itu berupa berbagai macam kekafiran, kesyirikan, kefasikan, dan kemaksiatan. Lalu di antara perkara yang dijelaskan para rasul dengan sangat jelas adalah perkara bahwa sesungguhnya menentukan hukum itu hak Allah d semata, sebagaimana bahwasannya Allah itu esa dalam penciptaan, maka Dia pun esa dalam memerintah. Allah berfirman, “Ingatlah, menciptakan dan memerintah hanyalah hak Allah.” (Al-A’raaf: 54), dan telah turun tiga ayat Makiyah (turun di Makkah) yang menetapkan bahwasannya: “Menetapkan hukum itu hanyalah hak Allah.” (Al-An’am: 57, Yusuf: 40 & 67) Padahal Nabi g dan para Sahabat saat itu dalam keadaan tertindas di Makkah, hanya saja Allah memerintahkan beliau untuk melantangkan

Rumiyah

7

bahwa agama yang agung ini datang dari sisi Allah untuk mengatur kehidupan manusia dengan setiap rinciannya dan tidak membiarkannya mengikuti hawa nafsu mereka. Maka, penetapan syariat adalah hak murni milik Allah c sebagaimana Dia tidak memiliki sekutu dalam peribadatan-Nya, demikian pula tiada sekutu bagi-Nya dalam hukum-Nya. Allah berfirman terkait ibadah, “Barangsiapa mengharap perjumpaan dengan Tuhannya, maka hendaklah ia mengerjakan amal yang saleh dan janganlah ia mempersekutukan seorangpun dalam beribadat kepada Tuhannya,” (Al-Kahfi: 110) dan Dia berfirman terkait hukum, “Dan Dia tidak mengambil seorangpun menjadi sekutu-Nya dalam menetapkan keputusan.” (Al-Kahfi: 26) Dalam ayat ini ada dua bacaan yang sama-sama mutawatir (valid); “la yusyriku” dengan huruf “kaf” ber-dhammah, jadi Allah mengabarkan bahwa tidak ada seorang pun dari makhluk-Nya yang boleh menjadi sekutu-Nya dalam menetapkan hukum-Nya, sedangkan bacaan kedua: “wala yusyrik” dengan bentuk melarang untuk menjadikan makhlu sebagai sekutu bagi-Nya dalam penetapan hukum, Allah -cberfirman dalam surat Al-Jatsiyah, “Kemudian Kami jadikan kamu berada di atas suatu syariat (peraturan) dari urusan (agama itu), maka ikutilah syariat itu dan janganlah kamu ikuti hawa nafsu orang-orang yang tidak mengetahui,” (Al-Jatsiyah: 18) dan sebagian ulama menamainya dengan surat “Asy-Syariat” karena ayat ini disebutkan di dalamnya. Tauhid (Pengesaan) Dalam Hukum Dan Tasyri’ (Pensyariatan) Masuk Dalam Ketiga Macam Tauhid Pertama: masuk ke dalam tauhid Rububiyah: Allah-lah yang memiliki hak (mengatur) urusan, dan Dia pulalah yang memiki hak menetapkan hukum dan syariat, hal ini merupakan salah satu perbuatan Allah b (di antara keduanya ada yang umum dan khusus) dan ia (mentauhidkan Allah dalam hak hukum dan tasyri’) merupakan bentuk pentauhidan Allah dengan Rububiyah, Allah b berfirman, “Ingatlah, menciptakan dan memerintah hanyalah hak Allah. Maha Suci Allah, Tuhan semesta alam,” (Al-A’raaf: 54) “Tabaraka” artinya Maha Banyak kebaikan dan kedermawanan-Nya, maka Maha suci Allah, Ilah yang Maha Mencipta, Mahamampu, Maha Memerintah dengan perbuatan baik dan meninggalkan keburukan serta segala yang dapat membinasakan. Kedua: masuk ke dalam tauhid Asmaa` (nama-nama) dan sifat-sifat Allah. Allah f adalah Al-Hakam (Maha Menghukumi) dan hanya kepada-Nyalah hak menetapkan hukum, sebagaimana telah tetap dari Nabi g dalam hadits riwayat An-Nasaa` dan Abu Dawud di dalam As-Sunan. Dan perhatikanlah ayat yang mulia berikut: “Maka patutkah aku mencari hakim selain daripada Allah, padahal Dialah yang telah menurunkan kitab (Al Quraan) kepadamu dengan terperinci?” (Al-An’am: 114) Bagaimana ayat ini menunjukkan bahwa berhukum dengan apa yang Allah turunkan termasuk ke dalam tiga macam tauhid. Maka Allah c adalah Al-Hakam yang berarti Al-Hakim (Dzat yang memutuskan hukum) juga bermakna Al-Hakiim (Dzat yang dijadikan rujukan hukum), karena Al-Hakam adalah bagian dari namanamaNya, sedangkan Al-Hukmu (hukum) adalah bagian dari sifat dan perbuatanNya; “Sesungguhnya Allah menetapkan hukum-hukum menurut yang dikehendakiNya,” (Al-Maa`idah: 1). Dan dalam sebuah ayat terdapat istifham inkari (pertanyaan menegasikan); “Maka patutkah aku mencari hakim selain daripada Allah?!” (Al-An’am: 114). Maka barangsiapa yang mengerti keagungan Allah, nama-nama-Nya yang

8

ARTIKEL

baik, dan sifat-sifat-Nya yang tinggi, bagaimana bisa dia mencari hakim selain daripada Allah? Ketiga: masuk ke dalam tauhid Uluhiyah; berhakim kepada syariat Allah adalah sebuah bentuk ibadah yang hanya diarahkan untuk Allah saja, sedangkan berhakim kepada selain syariat Allah adalah syirik akbar, sehingga barangsiapa berhakim kepada selain syariat Allah, maka sungguh dia telah berhakim kepada thaghut dan beriman kepadanya, wal-’iyadzubillah. Allah berfirman, Apakah kamu tidak memperhatikan orang-orang yang mengaku dirinya telah beriman kepada apa yang diturunkan kepadamu dan kepada apa yang diturunkan sebelum kamu ? Mereka hendak berhakim kepada thaghut , padahal mereka telah diperintah mengingkari thaghut itu. Dan syaitan bermaksud menyesatkan mereka (dengan) penyesatan yang sejauh-jauhnya,” (An-Nisaa`: 60), dan jika seorang manusia tidaklah dapat masuk Islam kecuali ketika dia telah beriman kepada Allah dan kafir kepada thaghut, maka tidak ragu lagi bahwa sesungguhnya mereka yang mencari hukum kepada hakim yang tidak memutuskan hukum dengan syariat Allah, maka mereka adalah orang-orang yang beriman kepada thaghut dikarenakan tahakum (berhukumnya) mereka kepadanya, dan barangsiapa yang beriman kepada thaghut maka dia bukanlah seorang muslim, kita memohon kepada Allah keteguhan di atas agama-Nya. Hukum Allah atau Hukum Jahiliah Tidak ada selain hukum Allah yang Maha Menghukumi lagi Maha Mengetahui selain pastilah hukum-hukum jahiliah yang zalim lagi menzalimi. Apapun nama yang disematkan manusia kepada hukum dan undangundang (UU) tersebut, maka sejatinya ia adalah hukum jahiliah yang dimainkan oleh hawa nafsu orang-orang kafir. Sehingga UU tersebut tidak dapat memberi ketetapan kepada penganutnya. Dan dengan UU itu, mereka tidak dapat menggapai kebahagiaan agama maupun dunia. Akan tetapi siapakah yang mengetahui bahwa hukum Allah itulah sebaik-baiknya hukum? Hanya orang beriman yang yaki;n “Apakah hukum Jahiliyah yang mereka kehendaki, dan (hukum) siapakah yang lebih baik daripada (hukum) Allah bagi orang-orang yang yakin?” (Al-Maa`idah: 50) Kita memohon kepada Allah agar menolong Daulah Khilafah dan meneguhkan para pemimpin serta bala tentaranya, dan menahan serangan orang-orang kafir, Allah amat besar kekuatan dan amat keras siksaan-Nya.

Rumiyah

9

W

aktu luang adalah kenikmatan yang memperdaya kebanyakan pemiliknya. Orangorang yang telah Allah cukupkan kebutuhan hidup dan usaha mendapatkan rezeki, akan tetapi mereka tidak memanfaatkannya dan tidak pula menggunakannya, dan bahkan malah menyia-nyiakannya untuk hal sia-sia dan senda gurau. Hingga ketika kematian menjemput mereka, mereka dalam keadaan bermain-main dan melalaikan apa yang diinginkan Allah dari mereka. Mereka hidup dalam gelimang karunia yang kelak akan ditanya tentangnya. Allah Ta’ala berfirman tentangnya, “Kemudian kalian akan ditanya pada

10

ARTIKEL

hari itu tentang nikmat-nikmat tersebut.” (At-Takatsur: 8). Ya, mereka akan ditanya mengenainya. Karena Allah Ta’ala tidaklah menciptakan makhluk untuk bersenang-senang dengan kenikmatan fana, melainkan Dia menciptakan mereka untuk beribadah kepada-Nya, Dialah Maha Kaya tidak membutuhkan makhluk-makhlukNya dan tidak memerlukan ibadah mereka. Dan atas karunia dan rahmat-Nya, Allah menyiapkan bagi hamba-hamba yang taat sesuatu yang belum pernah dilihat mata, belum pernah didengar telinga, dan belum pernah terlintas di hati manusia. Dia akan membalasnya dengan kenikmatan kekal

sebagai balasan atas pemanfaatan waktu kosong dengan melakukan ketaatan kepada-Nya. Sebaik-baik kompensasi adalah Jannah tempat kembali. Adapun bagi siapa yang berpaling dari akhirat dan condong kepada dunia fana dan kehidupan yang binasa ini, maka keadaannya setelah dibangkitkan dari kematian nanti sebagaimana yang dikabarkan Allah : “Ya Rabbku, kembalikan aku ke dunia, agar aku dapat berbuat kebaikan yang telah ku tinggalkan.” (Al-Mukminun: 99-100). Apakah manusia mau mengambil pelajaran, lalu menyibukkan dirinya Dalam ketaatan kepada Allah dan mengharap ridha-Nya selama ruh masih menyatu bersama raga? Rasulullah bersabda, “Ya Allah tiada kehidupan (hakiki) melainkan kehidupan akhirat, maka ampunilah dosa-dosa Muhajirin dan Anshar.” (HR. Al-Bukhari dan Muslim). Perhatikanlah sabda beliau  yang menegasikan bahwa nikmat dunia adalah kehidupan hakiki sampai meniscayakan kerja keras untuk mendapatkannya. Pasalnya, kehidupan hakiki adalah kehidupan akhirat di surga-Nya yang mulia. Alangkah Baiknya Kiranya Dulu Aku Mengerjakan Kebaikan untuk Hidupku Ini Begitu banyak manusia yang menyia-nyiakan barometer antara amalan-amalan dunia dan amalan-amalan akhirat, juga mereka tidak dapat menyelaraskan keduanya. Kebanyakan dari mereka bersemangat mengumpulkan harta kekayaan dan berlebih-lebihan dalam perkara-perkara yang permisif. Engkau menyaksikannya kaya-raya dan berkecukupan dalam hidup, namun miskin amalan-amalan guna memenangkan jannah Allah dan keridhaan-Nya. Allah memberikan nikmat waktu luang kepadanya, namun dia malah menyibukkan diri dengan dunia. Padahal dia tak butuh semua itu, dan sungguh dia orang yang tertipu. Sebagaimana diriwayatkan Ibnu Abbas , Nabi  bersabda, “Dua kenikmatan, kebanyakan manusia tertipu dengan keduanya, yaitu kesehatan dan waktu luang.” (HR. Al-Bukhari) Wahai pemilik kekayaan dan waktu luang, namun lalai karena dunianya, sesungguhnya engkau adalah termasuk orang yang terhalang kebaikan. Karena sejatinya engkau tidak menghargai nilai dari waktu-waktu yang telah berlalu dari umurmu, sebagaimana disadari para pemilik tekad tinggi yang mana mereka tidak mendapati waktu kosong untuk menyempurnakan amalan-amalan dan jihad mereka. Wahai pemilik waktu luang yang akan menapaki perkara agung yang telah lenyap darimu dan engkau melalaikannya, waktu saat engkau mengatakan, “Alangkah baiknya jika dulu aku mengerjakan kebaikan untuk hidupku ini.” (Al-Fajr: 25). Imam Ath-Thabariy berkata, “Allah Ta’ala berfirman menginformasikan tentang penyesalan anakcucu Adam di Hari Kiamat kelak, berupa rasa penyesalan karena mengabaikan amalan-amalan salih di dunia yang mewariskan jaminan keabadian hidup dalam nikmat tak terputus. Alangkah baiknya jika dulu aku mengerjakan amalan kebaikan untuk hidupku di dunia untuk bekalku di kehidupan sekarang ini (akhirat) yang tak ada lagi kematian setelah ini, yang menyelamatkanku dari kemurkaan Allah dan memperoleh keridhaan-Nya.” (Jami’ Al-Bayan)

Ya, ada di antara manusia yang dianugerahi Allah kenikmatan dan dicukupkannya segala kebutuhan hidupnya, namun dia tidak peduli ketika dirinya tersesat dan melalaikan perintah-perintah Rabbnya. Alih-alih memanfaatkan waktu luangnya untuk mempelajari agamanya dan mencari tahu apa yang diinginkan Allah darinya, dia jutsru malah menyibukkan diri dalam hal-hal haram atau terlalu banyak bergumul dalam hal-hal permisif. Wahai orang yang tersesat lagi lalai, persiapkanlah banyak jawaban untuk menjawab banyak pertanyaan. Karena sesungguhnya engkau –demi Allah— tidaklah engkau diciptakan untuk hal sia-sia dan engkau tidak akan dibiarkan begitu saja. Engkau akan ditanya tentang waktu luangmu; untuk apa engkau menghabiskannya. Tatkala Satu Hari Terlewati, Maka Hilang Pula Sebagian Dirimu Ada orang yang sudah mencapai umur senja, punggungnya telah membungkuk, dia memiliki sesuatu yang dapat menopang urusan dunianya baik berupa harta maupun anak. Bersamaan dengan kenikmatankenikmatan tersebut, Allah juga telah menganugerahkan kenikmatan waktu luang kepadanya, akan tetapi dia tidak tahu bagaimana memanfaatkannya. Kepada orang yang memiliki keadaan seperti itu, maka renungkanlah dengan seksama tahun-tahun yang telah engkau lalui, namun ternyata engkau tidak punya bagian keberuntungan di akhirat kelak. Pikirkanlah betapa dekatnya dirimu dengan pertemuan Rabb-mu? Bukankah telah tiba saatnya untuk dirimu mengobarkan semangat anakanakmu dan cucu-cucumu untuk mengorbankan diri demi agama Allah dan menolongnya? Bukankan telah tiba waktunya untuk dirimu melewatkan waktu luangmu dengan berkhalwat bersama Allah; berdoa untuk dirimu, untuk kaum muslimin yang tertindas, dan untuk mujahidin hamba Allah? bukankah telah tiba waktunya untuk engkau berkontemplasi menuju Allah dan mendekatkan diri kepada-Nya dengan segala bentuk pendekatan diri? Tatkala menjelang usia senja, kebanyakan manusia malah durhaka. Engkau menyaksikan mereka hidup menggunakan nalar para pemuda tersesat yang tidak pernah berpikir mengenai kematian, mengenai waktu menjawab pertanyaan kelak dan hari perhitungan. Dan hal demikian –demi Allah- adalah bentuk dari panjang angan-angan dan kebinasaan itu sendiri. Di mana engkau memposisikan dirimu dari firman Allah Ta’ala:

Rumiyah

11

“Dan datanglah sakaratul maut dengan sebenar-benarnya. Itulah yang dahulu hendak kamu hindari.” (Qaf: 19) Imam Al-Baghawi berkata, “’ Dan datanglah sakaratul maut’: kesengsaraan dan kepedihannya menggerus manusia dan mengalahkan akalnya. ‘Dengan sebenarbenarnya’: yaitu hakikat kematian. Disebutkan: dengan sebenar-benarnya dari perkara akhirat sampai menjadi jelaslah bagi manusia dan dia melihatnya dengan mata kepalanya sendiri. Dan disebutkan: yang mengubah urusan manusia berupa kebahagiaan dan kesengsaraan. Dan dikatakan juga: bagi orang yang dijemput sakaratul maut. ‘Itulah yang dahulu hendak kamu hindari’ artinya engkau berpaling. Al-Hasan berkata, ‘Artinya adalah engkau melarikan diri.’ Ibnu Abbas berkata, ‘Engkau membencinya.’” (Ma’alim At-Tanzil Fi Tafsir Al-Qur`an) Dengan demikian, gunakanlah waktu luangmu sebelum engkau berada di dalam kubur. Manfaatkanlah waktu pagimu karena barangkali engkau tidak mendapati waktu petangmu. Dari Al-Hasan, dia berkata, “Wahai anak Adam, sesungguhnya engkau hanyalah kumpulan hari. Tatkala satu hari itu hilang, maka akan hilang pula sebagian dirimu.” (Az-Zuhd, karya Ahmad bin Hanbal). Maka teladanilah orang-orang yang telah beruban yang mempersembahkan tubuh mereka di jalan Allah, mereka mendahului para pemuda demi surga, bukan demi dunia.

Ketahuilah wahai mujahid, sesungguhnya waktu luangmu adalah nikmat dari Allah, maka gunakanlah sebaik-baiknya sehingga engkau tidak menjadi orang-orang yang tertipu dan jadikan nikmat itu sebagai amunisi bagimu di sisi Allah Ta’ala. Sesungguhnya Allah telah menyiapkan seratus derajat di surga bagi para mujahid. Derajat mujahid yang berzikir kepada Allah Ta’ala, mengerjakan shalat sunnah, membaca Al-Quran, bersungguh-sungguh dalam ribath, dan peperangan, berbeda dengan derajat seorang mujahid murabith yang hanya sedikit berzikir kepada Allah, sekadar menunaikan waktu giliran berjaga, kemudian kembali ke waktu luang yang panjang. Kepada para mujahid murabith yang jujur, hendaklah bersungguhsungguhlah memanfaatkan waktu-waktu luang kalian demi memperoleh derajat tertinggi, dan ketahuilah bahwa jarak antara derajat satu ke derajat lainnya sejarak langit dan bumi. Dan sesungguhnya kenikmatan kedudukankedudukan yang tinggi lebih utama dan paripurna daripada yang ada di bawahnya. Jangan sampai seorang murabith tidak membekali diri dengan amal shalih, di samping keagungan amalan yang telah dikabarkan oleh Nabi : “Ribath sehari semalam lebih baik dari puasa san shalat malam selama satu bulan. Dan jika dia mati, maka mengalirlah amalan yang diperbuatnya dan mengalirkan rezekinya, serta aman dari fitnah.” (HR. Muslim) Keutamaan apa lagi yang lebih agung bagi murabith yang apabila terbunuh maka mengalirlah amalan yang dikerjakannya di waktu luangnya? Maka hendaklah engkau melazimkan membaca Al-Quran, shalat tahajud, dan ibadah-ibadah lainnya. Dan tamaklah dalam mencari ilmu, memahami agama, dan menghafalkan Kitab Allah . Waktu luang yang engkau jalani di sela-sela waktu giliran berjaga-jaga ribath, adalah sesuatu yang dicemburui orang-orang shalih lainnya.

Manfaatkan Waktu Luangmu SEJATINYA HATI MENDAPATKAN HIBURAN DENGAN AL-QURAN

Ada golongan orang-orang berbakti yang telah Allah Ta’ala cukupkan kebutuhan hidup mereka, namun rezeki mereka berada di bawah bayangan tombak. Mereka memanfaatkannya untuk mengacaukan kehidupan orang-orang kafir dan menolong agama Rabb Semesta Alam. Di antara orang-orang yang mendapatkan taufik itu, ada lagi menekuni diri dalam ribathnya, menghabiskan shift (pergantian) waktu berjaga beberapa jam saja, lalu kembali ke waktu luang yang panjang. Waktu-waktu itu merupakan kenikmatan bagi seorang mujahid yang tekadang tidak disadarinya. Seandainya dia memanfaatkannya dengan dzikrullah (berzikir), membaca Al-Quran, berdoa, menjaga shalat-shalat sunnah, atau sejenak memberi peringatan kepada saudara-saudaranya dan saling mengobarkan semangat satu sama lainnya, niscaya ada manfaat agung dan keteguhan ketika berhadapan dengan orang-orang kafir, memperoleh ketinggian derajat unggul, dan juga tambahan kebaikan-kebaikan.

12

ARTIKEL

Rumiyah

13

14

ARTIKEL

S

egala puji bagi Allah yang senang apabila para hamba-Nya berdoa kepada-Nya, “Dan orang orang yang berkata, ‘Ya Rabb kami, anugerahkanlah kepada kami istri-istri kami dan keturunan kami sebagai penyenang hati (kami), dan jadikanlah kami imam bagi orangorang yang bertakwa.” (Al-Furqan: 74). Shalawat dan salam kepada Rasul-Nya; pemimpin orangorang bertakwa. Allah telah menjadikan beliau seorang pemimpin yang berhukum dengan apa yang diturunkan-Nya, sekaligus pemimpin agama yang diteladani dan diikuti. Kemudian Allah menjadikan para Khulafaur Rasyidin sebagai penerus minhaj (metodologi) dan perjalanannya. Shalawat dan keselamatan semog tercurahkan kepada para keluarga dan para sahabat beliau, serta orang-orang yang mengikuti mereka dengan baik hingga Hari Kiamat. Amma ba’ du: Imam Ahmad, Al-Hakim, dan Ibnu Hibban meriwayatkan di dalah Shahih-nya dari hadits Abu Umamah , bahwa Rasulullah  bersabda, “Simpul-simpul Islam niscaya akan benar-benar terlepas satu demi satu. Tiap kali satu simpul terlepas maka orang-orang akan bergantung dengan simpul lainnya. Yang pertama terlepas adalah kekuasaan, dan yang terakhir adalah shalat.” Imamah Al-’Uzhma (kepemimpinan tertinggi/ kekhalifahan) yang menjadi kewajiban syariat adalah salah satu simpul Islam. Terlepasnya persoalan berhukum dengan apa yang diturunkan oleh Allah ini, berarti suatu kekurangan besar yang menggerogoti agama dan dunia kaum muslimin. Betapa banyak cabang Islam dan iman yang tidak bisa terwujud kecuali dengan kokohnya salah satu simpul Islam ini. Berhukum dengan apa yang diturunkan oleh Allah adalah tanggung jawab yang hanya bisa diemban dengan baik oleh seorang penguasa, dengan bantuan dan nasehat para ulama. Kalam Allah ta’ala, “Sesungguhnya Kami telah menurunkan Kitab Taurat di dalamnya (ada) petunjuk dan cahaya (yang menerangi), yang dengan Kitab itu diputuskan perkara orang-orang Yahudi oleh nabi-nabi yang menyerah diri kepada Allah, oleh orang-orang alim mereka dan pendetapendeta mereka, disebabkan mereka diperintahkan memelihara kitab-kitab Allah dan mereka menjadi saksi terhadapnya.” (Al-Maa`idah: 44)

Allah  menerangkan bahwa yang ditugasi-Nya untuk berhukum dengan apa yang diturunkan-Nya adalah para nabi karena merekalah yang memimpin Bani Israil sebagaimana sabda Nabi: “Dulu Bani Israil itu dipimpin oleh para nabi. Tiap kali seorang nabi meninggal maka nabi lain akan diutus menggantikannya. Sesungguhnya tidak ada nabi sepeninggalku, namun akan muncul banyak khalifah.” Para sahabat bertanya, “Apa yang engkau perintahkan kepada kami?” Nabi menjawab, “Penuhilah baiat yang pertama kali. Berikan hak mereka. Karena Allah akan menanyai mereka mengenai tanggung jawab yang dibebankan-Nya itu.” (HR. Muslim). Dengan demikian, berarti para khalifah itu menggantikan kedudukan para nabi dalam mengatur manusia dengan apa yang diturunkan oleh Allah, dan dalam hal itu mereka dibantu oleh para ulama rabani. Khilafah yang Mendapat Petunjuk Mewarisi Manhaj Kenabian Salah satu tugas terpenting khilafah pada masa ini adalah mereformasi dan menegakkan agama berdasarkan manhaj nubuat (metodologi profetik), sebagaimana dijanjikan Nabi kita  dalam sabdanya, “Periode kenabian akan berlangsung pada kalian dalam beberapa tahun, kemudian Allah mengangkatnya. Setelah itu datang periode khilafah aala minhaj nubuwwah (kekhilafahan sesuai manhaj kenabian), selama beberapa masa hingga Allah Ta’ala mengangkatnya. Kemudian datang periode mulkan ‘adhdhan (penguasa-penguasa yang menggigit) selama beberapa masa. Selanjutnya datang periode mulkan jabbriyyan (penguasa-penguasa yang memaksakan kehendak) dalam beberapa masa hingga waktu yang ditentukan Allah Ta’ala. Setelah itu akan terulang kembali periode khilafah ‘ala minhaj nubuwwah.” (HR. Ahmad). Maka khilafah yang dikehendaki adalah khilafah berdasarkan dengan manhaj kenabian. Yaitu yang tersematkan sifat ar-rusyd (petunjuk) padanya, sebagaimana sifat kekhalifahan para sahabat Rasulullah . Suatu khilafah disifati dengan khilafah rasyidah itu jika para khalifahnya mengikuti Kitabullah dan petunjuk Nabi kita  pada segala bidang kehidupan. Terdapat beberapa makna ar-rusyd dalam Kitab Allah. Yang paling agung adalah yang terdapat dalam kalam-Nya ketika Ia menceritakan keutamaan dan hidayah yang dianugerahkan-Nya pada yang dicintai-Nya, “Tetapi Allah menjadikan kamu cinta kepada keimanan dan menjadikan keimanan itu indah di dalam hatimu serta menjadikan kamu benci kepada kekafiran, kefasikan, dan kedurhakaan. Mereka itulah orang-orang yang mengikuti jalan yang lurus.” (Al-Hujurat: 7). Maka, konsekuenlah terhadap seluruh rukun iman dan cabang-cabangnya, mencintai keimanan, berpegang teguh dengan keimanan, menjauhi seluruh hal yang menyelisihinya baik berupa kekafiran, kefasikan, maupun maksiat, maka semua itu adalah ar-rusyd (jalan yang benar). Hal yang paling

Rumiyah

15

SEPERTI NEGARA ROMAWI DAN PERSIA SEBELUMNYA, AS AKAN DIKALAHKAN KAUM MUSLIMIN, DENGAN IZIN ALLAH

membantu dalam memperoleh ar-rusyd (hidayah, jalan yang lurus) adalah Kitabullah, sebagaimana dikabarkanNya mengenai ucapan seorang jin, “Sesungguhnya kami telah mendengarkan Al Quran yang menakjubkan, yang memberi petunjuk kapada jalan yang benar.” (Al-Jinn: 1-2). Allah  juga mengabarkan bahwa Dia menganugerahi Nabi dan ‘kekasih’-Nya Ibrahim dengan ar-rusyd (petunjuk). Lantas dia menyeru manusia untuk mentauhidkan Allah, berdebat seraya menjelaskan kesesatan mereka, serta bersabar atas gangguan, ancaman, dan bahkan usaha pembunuhan yang mereka lakukan. Ia bersandar hanya kepada Allah, sehingga Allah menyelamatkannya dari api dan menjadikannya dingin. Dia menyatakan keberlepasan dirinya dari bapak dan kaumnya, dan berhijrah memisahkan diri dari mereka ketika kaumnya bersikukuh di atas kekafiran. “Dan Ibrahim berkata, ‘Sesungguhnya aku pergi menghadap kepada Tuhanku, dan Dia akan memberi petunjuk kepadaku’.” (AshShaffat: 99) Dengan demikian, Khilafah Ar-Rasyidah adalah khilafah yang menegakkan seluruh syiar-syiar agama, menghidupkan sunnah, memberantas bidah, dan mendeklarasikan jihad melawan orang-orang kafir dan para penentang. Khilafah yang berjalan di atas petunjuk tidak akan mengikuti hawa nafsu manusia. Khilafah tersebut hanya melaksanakan

16

ARTIKEL

perintah-perintah Allah, mengikuti apa yang dicintai-Nya, dan menjauhi semua yang mendatangkan murka-Nya. Allah Ta’ala berfirman, “Hendaklah mereka itu memenuhi (segala perintah-Ku) dan hendaklah mereka beriman kepada-Ku, agar mereka selalu berada dalam kebenaran.” (Al-Baqarah: 186) Kepemimpinan Tertinggi Senantiasa Memenangkan Agama Islam Di samping menegakkan agama Allah, mengatur urusan dunia dan agama, melindungi agama, mempertahankan Daulah Islam, serta membela kehormatan dan harta kaum muslimin. Tugas terpenting seorang khalifah adalah berusaha melebarkan sayap otoritas agama Allah ke setiap jengkal bumi Allah. Allah menginginkan, dengan iradah syar’ iyyahNya (kehendak-Nya), agar kaum muslimin berusaha menjadikan agama Allah menghegemoni seluruh agama. Hingga ‘kalimat’ Allah adalah menjadi tinggi dan kalimat orang-orang kafir adalah rendah. Pun demikian, Allah dengan iradah kauniyyah-Nya, menginginkan agama-Nya menguasai seluruh agama dengan kekuasaan yang sejelasjelasnya, kalam-Nya Ta’ala, “Dialah yang telah mengutus Rasul-Nya (dengan membawa) petunjuk (Al-Quran) dan

agama yang benar untuk dimenangkan-Nya atas segala agama, walaupun orang-orang musyrikin tidak menyukai.” (At-Taubah: 33) Allah memenangkan agama Islam di atas seluruh agama, berarti bahwa Islam mengungguli seluruh agama dengan hujah dan buktibukti nyata. Islam adalah agama yang benar, dan selainnya adalah batil, palsu, lagi binasa. Sebagaimana “memenangkannya” juga berarti bahwa Islam mengalahkan seluruh pemeluk agama-agama lainnya, sehingga kekuasaan mereka lenyap dan bangunannya runtuh. Dengan Islam dan para mujahidin generasi pertama, Allah mengeliminasi dua negara adidaya yang lebih dulu berkuasa saat memancarnya cahaya kenabian, yaitu negara Persia dan Romawi, selain kerajaan-kerajaan kafir yang lainnya.

Maksudnya, agama Allah akan berkuasa dan menang atas orang-orang kafir ketika berdirinya sebuah negara untuk kaum muslimin. Negara yang dibentuk dan ditancapkan ponmdasipondasinya oleh Rasulullah Saw dan dilanjutkan kemudian oleh para Khulafaur Rasyidin setelahnya. Begitu pula, saat ini, tugas tersebut juga dilakoni oleh Khalifah kaum muslimin dan para prajuritnya, dengan pertolongan Allah Ta’ala. Tak bisa dibayangkan kaum muslimin akan menang dan mulia tanpa tegaknya Daulah Islam yang menghidupkan kembali Khilafah ArRasyidah. Bumi adalah Milik Allah yang Dipusakakan kepada Orang-orang Shalih Salah satu tugas orang yang diserahi pengaturan urusan kaum muslimin (baca: ulil amri/khalifah –semoga Allah memuliakannya) adalah memperluas kekuasan Daulah Islam hingga mencakup setiap jengkal bumi. Karena bumi ini adalah milik Allah, tak ada hak sedikitpun bagi orang kafir. Allah berfirman, “Dan sungguh telah Kami tulis didalam Zabur sesudah (Kami tulis dalam) Lauh Mahfuzh, bahwasanya bumi ini dipusakai hamba-hamba-Ku yang shalih.” (Al-Anbiyaa`: 105). Para pakar tafsir, di antaranya Ibnu Abbas, menafsirkan bumi di situ adalah maksudnya surga. Ibnu Abbas juga berkata, “Yang Mahasuci mengabarkan dalam Taurat dan Zabur, dan ilmu-Nya telah ada sebelum adanya tujuh lapis langit dan bumi, bahwa Dia mewariskan bumi ini kepada umat Muhammad , lalu memasukkan mereka ke dalam surga, dan mereka adalah orang-orang shalih.” Dua pendapat ini shahih, tidak bertentangan. Mewarisi bumi ini itu tidak akan mungkin tanpa jihad fi sabilillah, yang merupakan puncaknya Islam. Orang-orang kafir tidak akan meninggalkan kekafirannya dan tidak akan berhenti menyimpangkan manusia dari agama Islam kecuali dengan perang. Perang yang dilaksanakan oleh wali-wali Allah melawan wali-

wali setan. Allah  berfirman, “Dan perangilah mereka, supaya jangan ada fitnah dan supaya agama itu semata-mata untuk Allah.” (Al-Anfal: 39). Allah berfirman, “Mengapa kamu tidak mau berperang di jalan Allah dan (membela) orang-orang yang lemah baik laki-laki, wanita-wanita maupun anak-anak yang semuanya berdoa, “Ya Rabb kami, keluarkanlah kami dari negeri ini (Makkah) yang zalim penduduknya dan berilah kami pelindung dari sisi Engkau, dan berilah kami penolong dari sisi Engkau!’ Orang-orang yang beriman berperang di jalan Allah, dan orang-orang yang kafir berperang di jalan thaghut, sebab itu perangilah kawankawan syaitan itu, karena sesungguhnya tipu daya syaitan itu adalah lemah.” (An-Nisaa`: 75-76). Jika Daulah Islam dan para prajuritnya tidak melaksanakan kewajiban berperang di jalan Allah dan menyelamatkan orang-orang mukmin yang lemah dari cengkeraman kekafiran, lalu siapa yang akan melaksanakannya?! Hal itu adalah perkara teramat penting, yang mesti dilaksanakan dengan baik oleh seluruh pemimpin dan prajurit Daulah Islam. Kami benar-benar yakin dengan dekatnya pertolongan Allah untuknya. Allah  telah bersumpah akan menolong orang yang menolong agamaNya, “Sesungguhnya Allah pasti menolong orang yang menolong (agama)-Nya. Sesungguhnya Allah benar-benar Maha Kuat lagi Maha Perkasa.” (AlHajj: 40). Allah menegaskan terlaksana janjiNya akan kemenangan itu dengan sumpah, yang ditunjukkan oleh lam al-qasam (huruf lam yang digunakan untuk bersumpah, Penj.). Lalu ditekankan-Nya lagi dengan”‫( ”إن‬huruf “inna”) yang ber-tasydid dan lam taukid (huruf lam afirmasi) yang menyertai dua nama-Nya yang baik –dan seluruh nama-Nya adalah baik– ‫لقوي‬ ‫عزيز‬. Tak ada kekuatan yang menyamai kekuatanNya. Dialah Sang Pencipta makhluk. Dialah yang memberikan mereka apapun sebab-sebab kekuatan yang dikehendaki-Nya. Dialah yang Mahakuat dan makhluk-Nya teramat lemah. Dialah yang Mahakaya dan makhluk-Nya amat membutuhkan-Nya. Dialah yang Mahaperkasa tak terkalahkan, yang menjadikan kemuliaan bagi para hamba-Nya yang beriman, dan yang menjanjikan kemenangan-Nya untuk mereka. Allah berfirman, “Bukankah Allah cukup untuk melindungi hamba-hamba-Nya.” (Az-Zumar: 36).

Rumiyah

17

baik para pemimpin maupun para ulama.” Dalam ayat tersebut Allah mewajibkan kaum muslimin untuk menaati ulil amri, yaitu para penguasa. Perintah untuk taat berarti adalah dalil wajibnya mengangkat ulil amri, karena Allah Ta’ala tidak akan memerintahkan untuk menaati sesuatu yang tak berwujud dan tidak akan mewajibkan menaati sesuatu yang wujudnya boleh-boleh saja. Perintah untuk menaatinya berarti perintah untuk mengadakannya. Maka dari itu, mengangkat seorang imam adalah kewajiban kaum muslimin. 2. Allah Ta’ala berfirman kepada Rasul , “Maka putuskanlah perkara mereka menurut apa yang Allah turunkan dan janganlah kamu mengikuti hawa nafsu mereka dengan meninggalkan kebenaran yang telah datang kepadamu.” (Al-Maa`idah: 48). Lalu ayat setelahnya, “Dan hendaklah kamu memutuskan perkara di antara mereka menurut apa yang diturunkan Allah, dan janganlah kamu mengikuti hawa nafsu mereka. Dan berhati-hatilah kamu terhadap mereka, supaya mereka tidak memalingkan kamu dari sebahagian apa yang telah diturunkan Allah kepadamu.” (Al-Maa`idah: 49)

DAULAH ISLAM MEMATUHI PERINTAH ALLAH DENGAN MENGANGKAT KHALIFAH UNTUK UMAT

Dengan menggunakan lafazh jama’ (plural) berdasarkan qiraat (metode) Hamzah, Al-Kassa`i, Khalaf (riwayat Khalaf yang dihitung masuk dalam sepuluh qiraat. Penj.), dan Abu Ja’far. Dalil-Dalil Kewajiban Menegakkan Al-Imamah Al-’Uzhma Pertama: Dalil-Dalil dari Al-Quran 1. Allah Ta’ala berfirman, “Hai orang-orang yang beriman, taatilah Allah dan taatilah Rasul (Nya), dan ulil amri di antara kamu.” (An-Nisaa`: 59) Imam Ath-Thabari meriwayatkan dari Abu Hurairah  , bahwa dia berkata, “Ulil amri itu adalah para pemimpin.” Kemudian Ath-Thabari berkata, “Pendapat yang paling mendekati kebenaran adalah bahwa mereka merupakan para wali dan pemimpin yang ditaati karena A llah dan mempunyai maslahat bagi kaum muslimin.” Ibnu Katsir berkata, “Yang nampak –wallahu a’ lam– adalah bahwa ayat tersebut mencakup seluruh ulil amri

18

ARTIKEL

Ini adalah perintah Allah  kepada Rasul-Nya  untuk memutuskan perkara kaum muslimin dengan apa yang diturunkan oleh Allah, yakni dengan syariat-Nya. Perintah kepada Rasul  juga merupakan perintah kepada umatnya, selama tidak ada dalil yang mengkhususkannya. Demikianlah ayat ini. Maka ayat ini adalah juga perintah kepada seluruh kaum muslimin untuk menegakkan hukum dengan apa yang diturunkan oleh Allah hingga Hari Kiamat. Hukum dan kekuasaan tidak akan tegak berdiri kecuali dengan menegakkan imamah (kepemimpinan struktural), karena demikianlah fungsi imamah. Semua itu tidak akan bisa dilaksanakan dengan baik kecuali melalui imamah. Dengan demikian, semua ayat yang memerintahkan untuk berhukum dengan apa yang diturunkan oleh Allah, menunjukkan wajibnya mengangkat seorang imam yang melaksanakannya. 3. Allah Ta’ala berfirman, “Sesungguhnya Kami telah mengutus rasul-rasul Kami dengan membawa bukti-bukti yang nyata dan telah Kami turunkan bersama mereka Al-Kitab dan neraca (keadilan) supaya manusia dapat melaksanakan keadilan. Dan Kami ciptakan besi yang padanya terdapat kekuatan yang hebat dan berbagai manfaat bagi manusia, (supaya mereka mempergunakan besi itu) dan supaya Allah mengetahui siapa yang menolong (agama)Nya dan rasul-rasulNya padahal Allah tidak dilihatnya. Sesungguhnya Allah Maha Kuat lagi Maha Perkasa.” (Al-Hadid: 35)

Tugas para rasul adalah menegakkan keadilan di antara manusia berdasarkan apa yang diturunkan dalam Al-Quran, dan menyokongnya dengan kekuatan. Pengikut para rasul tidak akan bisa melaksanakannya kecuali dengan mengangkat seorang imam yang menegakkan keadilan dan mempersiapkan pasukan penolong agama Allah. Imam Ibnu Taimiyyah berkata, “Karena itulah Nabi  memerintahkan umatnya untuk mengangkat para pemimpin. Kemudian juga memerintahkan para pemimpin untuk menunaikan amanat pada yang berhak. Lalu jika mereka memutuskan, maka hendaknya memutuskan dengan adil. Nabi juga memerintahkan umatnya untuk menaati ulil amri berdasarkan ketaatan kepada Allah.”

ABU MUHAMMAD AL-JAULANI MENCABUT BAIATNYA, LALU TERJATUH KE DALAM KEMURTADAN

4. Dalil-dalil lainnya dari Al-Quran adalah ayat-ayat tentang hudud, kisas, pengumpulan zakat, dan hukumhukum lainnya. Kesemua itu sejatinya merupakan fungsi imam dan kemudian yang mewakilinya. Seluruh ayat yang turun mensyariatkan hukum-hukum yang berkenaan dengan persoalan imamah itu menunjukkan bahwa penegakan imamah yang diwajibkan syariat dan Daulah Islam adalah persoalan inti syariat Islam. Kedua: Dalil-Dalil dari As-Sunnah Pertama, Dalil-dalil dari sabda Nabi Muhammad . Banyak hadits yang diriwayatkan dari Nabi  yang menunjukkan wajibnya mengangkat imam, di antaranya: 1. Diriwayatkan dari Abdullah bin Umar , dari Rasulullah  bahwasanya beliau bersabda, “Barangsiapa melepaskan diri dari ketaatan (kepada imam) maka tidak ada hujah baginya ketika bertemu Allah pada hari kiamat nanti. Barangsiapa mati sedangkan pada lehernya tidak ada ikatan baiat maka dia mati jahiliyah.” (HR. Muslim). Yakni berbaiat dan taat kepada imam. Hadits ini adalah petunjuk yang amat jelas mengenai wajibnya mengangkat seorang imam dan menaatinya. Karena jika baiat itu adalah wajib atas tiap individu muslim, dan baiat tidak diberikan kecuali kepada seorang imam, maka mengangkatnya adalah wajib. Demikian juga wajib terus menaatinya, tidak

menentangnya, dan tidak mengudetanya. 2. Hadits yang masyhur di dalam kitab-kitab Sunan yang diriwayatkan dari Irbadh bin Sariyah, dari Nabi , bahwa beliau bersabda, “Sesungguhnya siapa saja di antara kalian yang masih hidup maka akan mendapati banyak perselisihan. Maka hendaklah kalian berpegang teguh pada sunnahku dan sunnah Khulafaur Rasyidin yang diberi petunjuk setelahku. Gigitlah kuat-kuat dengan geraham, dan jauhilah oleh kalian daripada perkara-perkara yang diada-adakan, karena tiap bid’ah adalah sesat.” (HR. Abu Dawud dan At-Tirmidzi). Tak diperselisihkan lagi bahwa para sahabat  membaiat Abu Bakar  sebagai khalifah setelah Rasulullah  kembali ke haribaan Allah. Kemudian Abu Bakar menyerahkan tongkat kekhalifahan kepada Umar . Lalu Umar menyerahkan perkara khilafah kepada enam sahabat terpilih, lalu mereka memilih Utsman. Kemudian setelah Utsman syahid, mereka membaiat Ali  sebagai khalifah. Demikianlah sunnah yang mereka lakukan radhiyallahu ‘anhum terkait khilafah. Mereka tidak meremehkan penegakannya. Maka kita harus mencontoh mereka, sebagaimana telah diperintahkan oleh Nabi shallallahu ‘alahi wasallam. 3. Demikian juga hadits-hadits yang menunjukkan akan wajibnya taat kepada penguasa selama tidak dalam maksiat. Juga hadits-hadits tentang perintah memenuhi hak yang pertama kali dibaiat, serta hadits-hadits yang

Rumiyah

19

mengharamkan membangkang kepada imam kaum muslimin dan hadits-hadits yang memerintahkan untuk memenggal leher orang yang mengangkat senjata atas imam yang haqq. Semua hadits itu menunjukkan akan adanya seorang imam muslim, yang juga berarti wajib mengangkatnya. Bahkan menunjukkan bahwa kehidupan kaum muslimin tidak akan baik tanpa seorang imam syar’i. Kedua; Dalil-dalil dari tindakan Nabi Muhammad  Sejak Allah mengutus Nabi-Nya , dan berimanlah kepada beliau siapa saja orang yang dikehendaki-Nya kebaikan yang banyak, para sahabat yang mulia selalu menaati perintah beliau. Tidak hanya dalam persoalan ibadah saja, Nabi adalah rujukan utama sahabat dalam persoalan dakwah, bersikap kepada orang-orang kafir, dan seluruh permasalahan lainnya seperti hijrah ke Habasyah, lalu ke Madinah. Kaum muslimin yang pada waktu itu tidak menguasai Makkah itu tidaklah berarti bahwa kaum muslimin hidup tanpa pemimpin yang mengatur segala persoalan hidup. Nabi shallallahu ‘alaihi wasallam adalah imam, pendidik, dan bapak yang penuh kasih sayang atas kaum muslimin. Ketika Allah Ta’ala menyiapkan penolong-penolong dari penduduk Madinah yang siap membantunya dan HANYA ORANG BERIMAN SEJATI YANG MEMBERIKAN BAIAT KEPADA IMAM

20

ARTIKEL

melindunginya layaknya keluarga dan anak-anak mereka sendiri, yang mereka membaiatnya untuk mendengar dan taat dalam segala kondisi, dan mereka mempunyai kekuatan di negeri mereka sendiri, ketika itulah Nabi  dan para sahabat beliau berhijrah. Tegaklah kekuasaan Nabi  yang melindungi kaum muslimin dan negeri mereka. Sempurnalah bangunan Daulah Islam melalui tangan Nabi Sang Pemimpin  dan para sahabatnya yang mulia. Selain dalil dari Kitabullah dan As-Sunnah, kesepakatan (konsensus) para sahabat  untuk mengangkat seorang pemimpin dan mendahulukan persoalan itu daripada persoalan penguburan Nabi  yang juga wajib, serta bagaimana mereka terus berpegang pada ijmak itu dengan mengangkat imam demi imam, juga merupakan dalil atas persoalan imamah yang merupakan fardhu ‘ain (kewajiban individual) atas setiap muslim. Kewajiban imamah yang dilegitimasi syariat adalah di antara perkara yang disepakati oleh para ulama Ahlussunnah sepanjang masa. Tidak ada yang menyelisihinya kecuali ahli bidah dan sesat yang pendapat mereka itu tak dianggap. Segala puji bagi Allah Rabb Semesta Alam.

Rumiyah

21

22

ARTIKEL

W

ahai para mujahid... Orang-orang munafik dan para perampok di jalan menuju Allah akan berkata kepada kalian, “Apakah kalian mengira bahwa sesuatu yang kalian inginkan akan terwujud dan bahwa Khilafah Islam atau bahkan Daulah Islam akan tegak? Sungguh, itu tidak mungkin terjadi. Hal ini tidak lebih sekedar khayalan dari pada realitas.” Jika mereka mengatakan hal itu, maka ingatlah firman Allah Ta’ala: “(Ingatlah), ketika orang-orang munafik dan orang-orang yang ada penyakit di dalam hatinya berkata: “Mereka itu (orang-orang mukmin) ditipu oleh agamanya”. (Allah berfirman): “Barangsiapa yang bertawakkal kepada Allah, maka sesungguhnya Allah Maha Perkasa lagi Maha Bijaksana.” (Al-Anfal : 49) Dan katakan kepada mereka, “Sesungguhnya Allah akan menaklukkan kota Roma untuk kaum muslimin sebagaimana dijanjikan Rasulullah  di dalam hadits shahih, sebagaimana sebelumnya kota Konstantinopel telah ditaklukkan. Katakan kepada mereka, “Sesungguhnya kita mengharapkan pertolongan Allah; sesuatu yang lebih jauh dari itu. Kita berharap kepada Allah agar menaklukkan Gedung Putih, Kremlin, dan London. Kita bersama janji Allah: “Dan Allah telah berjanji kepada orang-orang yang beriman di antara kamu dan mengerjakan amal-amal yang saleh bahwa Dia sungguh-sungguh akan menjadikan mereka berkuasa dimuka bumi, sebagaimana orang-orang sebelum mereka berkuasa.” (An-Nur: 55) Adapun persoalan kapan hal itu terjadi, maka itu bukanlah urusan kita, dan Allah tidak membebani kita dengan hal itu. Allah hanya menugaskan kita untuk beramal untuk agama, membela syariat, fokus, dan mengerahkan kemampuan terbaik untuk hal itu. Adapun hasilnya, maka itu adalah urusan Allah. Tugasmu adalah menabur benih, bukan memetik hasil Dan Allah adalah penolong terbaik bagi orang-orang yang mau berusaha Ketika Imam Ahmad  diuji dalam fitnah “Al-Quran adalah makhluk”, dan fitnah ini muncul dengan ditopang penguasa, datanglah pemimpin bidah Ahmad bin Abi Duad menemui Imam Ahmad, dia lalu berkata sinis, “Tidakkah engkau lihat, bagaimana kebatilan mengalahkan kebenaran, wahai Ahmad?” Imam Ahmad  pun menjawab, “Sungguh, kebatilan tidak akan mengalahkan kebenaran, karena kemenangan kebatilan atas kebenaran adalah beralihnya hati manusia dari kebenaran menuju kebatilan. Sedangkan hati kami tetap melazimkan kebenaran.”

Katakan kepada mereka sebagaimana perkataan Nabi Ya’qub  : “Sesungguhnya aku mencium bau Yusuf, sekiranya kamu tidak menuduhku lemah akal (tentu kamu membenarkan aku).” (Yusuf: 94) Di tengah banyaknya ujian dan tekanan seperti ini, tetapi kami mencium aroma kebebasan, kemenangan dan tamkin ( kekuasaan). Sekiranya kalian tidak menuduhku lemah akal. Banyak manusia yang berkata pada kalian, “Sungguh, kalian benar-benar berada dalam kesesatan kalian yang lama.” Orang-orang munafik juga pernah berkata kepada para Sahabat setelah perang Uhud, “Kembalilah kepada agama nenek moyang kalian.” Kata-kata ini sering diucapkan orang-orang munafik kepada orang-orang beriman di setiap waktu, apabila para mujahid fi sabilillah ditimpa musibah, atau didera pembunuhan, luka, penjara dan penyiksaan. Jadi, jika mereka berkata demikian, maka katakan pada mereka, “Sesungguhnya Allah membela orang-orang yang telah beriman.” (AlHajj: 38) “Dan Allah benar-benar akan menolong siapa yang menolong Nya.” (Al-Hajj: 40) Orang-orang munafik juga akan berkata kepada kalian sebagaimana yang pernah mereka katakan tentang orang-orang dalam tragedi mata air Ar-Raji’ yang dikhianati oleh orang-orang musyrik : “Kasihan, mereka adalah orang-orang yang tertipu binasa seperti ini, mereka tidak lagi bisa berkumpul dengan keluarga dan juga tidak berhasil menunaikan risalah sahabat mereka.” Kata-kata seperti ini akan dilontarkan kepada kalian pada hari-hari ini, setiap kali sebagian ikhwah terbunuh. Mereka tidak mau duduk agar selamat, tapi juga tidak mampu menghapus kemungkaran dan dosa-dosa yang membinasakan. Maka, jika kalian mendengar hal ini, katakan pada mereka sebagaimana perkataan Ash-Shiddiqah Khadijah: “Bergembiralah, karena Allah tidak akan menghinakan anda selamanya.” Jadi, kami katakan kepada setiap mujahid fi sabilillah, “Sekalikali tidak, Demi Allah, Allah selamanya tidak akan menghinakan kalian, karena kalian biasa menyambung silaturahim, membela syariat, dan berjihad di jalan Allah melawan siapapun yang kafir

Rumiyah

23

kepada Allah dari kalangan Yahudi, Salibis, dan murtadin. Sejarawan Muhammad Al-Bassam berkata dalam kitabnya “AdDurar wa Al-Mafakhir fi Akhbar Al-’Arab Al-’Awwakh” mengenai para ulama dakwah Nejed ketika memerangi Raja Mesir, “Tidak, demi Allah, Raja Mesir tidaklah mengalahkan mereka karena mereka lemah atau pengecut. Tetapi mereka kalah akibat pengkhianatan orang-orang Arab, atau kemauan para penduduk negeri.” Wahai para mujahid... Kalian telah menjual diri kalian kepada Allah , tidak ada pilihan lain bagi kalian selain menyerahkan ‘barang’ kepada ‘Sang Pembeli’: “Sesungguhnya Allah telah membeli dari orang-orang mukmin diri dan harta mereka dengan memberikan surga untuk mereka. Mereka berperang pada jalan Allah; lalu mereka membunuh atau terbunuh. (Itu telah menjadi) janji yang benar dari Allah di dalam Taurat, Injil dan Al Quran. Dan siapakah yang lebih menepati janjinya (selain) daripada Allah? Maka bergembiralah dengan jual beli yang telah kamu lakukan itu, dan itulah kemenangan yang besar.” (At-Taubah: 111) Jika ‘Sang Pembeli’ telah menerima barang yang dibelinya, maka terserah dia hendak berbuat apapun, dan silahkan Dia menyimpannya sekehendak-Nya. Jika mau, dia bisa menyimpannya di istana, atau di penjara. Jika mau, dia boleh memberinya pakaian mewah, atau dibuatnya telanjang bulat, hingga menyisakan kain penutup aurat. Jika mau, dia bisa membuatnya kaya atau miskin. Dan jika mau, dia bisa menggantungnya di tiang gantungan atau dibuatnya dikuasai oleh musuhnya yang kemudian membunuh atau mencincangnya. Sayyid Quthb  berkata mengomentari peristiwa Ashabul Ukhdud : “Tidak mesti harus ada contoh seperti ini, di mana di dalamnya orang-orang beriman tidak selamat, sedang orang-orang kafir tidak mendapat hukuman apapun. Hal itu tidak lain agar tertanam di dalam indera orang-orang beriman; para juru dakwah yang menyeru kepada Allah, bahwa terkadang mereka harus mengalami kesudahan seperti ini dalam perjalanan menuju Allah. Mereka sama sekali tidak memiliki otoritas dalam urusan ini, dan justru urusan mereka dan urusan akidah adalah otoritas Allah.” Mereka cukup menunaikan kewajiban, setelah itu pergi. Kewajiban mereka adalah memilih Allah dan lebih memprioritaskan akidah dari pada kehidupan. Tetap tegar dengan keimanan menghadapi berbagai fitnah, serta jujur kepada Allah dalam amal dan niat. Kemudian biarlah Allah berbuat terhadap mereka dan

24

ARTIKEL

terhadap para musuh mereka sebagaimana yang Dia lakukan terhadap dakwah dan agama-Nya sesuai kehendak-Nya. Dan mengakhiri mereka seperti akhir kisah-kisah di atas yang telah dikenal dalam sejarah keimanan, atau akhir kisah lain yang hanya diketahui dan dilihat oleh Allah.” Merekalah orang-orang yang akan mendapatkan pahala di sisi Allah. Pantaskah orang yang telah menjual seekor kambing marah kepada si pembeli jika dia menyembelihnya, atau pantaskah hatinya berubah karena hal itu?! Belumkah engkau mendengar apa yang telah menimpa “sang singa Allah” dan “singa Rasul-Nya” yaitu Hamzah bin Abdul Muthalib? Perutnya dibelah, hatinya dikeluarkan, dan dia dicincang. Dan apa yang dialami oleh Sang Manusia terbaik  sewaktu Perang Uhud. Perhatikan pula para nabi dan rasul, mereka adalah manusia pilihan; Ibrahim as dilemparkan ke dalam api, Zakaria  digergaji, sang panutan lagi mampu menahan diri yaitu Yahya disembelih, Ayyub tinggal dalam ujian selama beberapa tahun, Yunus dipenjara di dalam perut ikan paus, dan Yusuf dijual dengan harga murah serta menetap di penjara selama beberapa tahun. Semua itu mereka jalani, dan mereka redha kepada Rabb dan pelindung mereka yang Maha Benar. Sebagian salaf berkata, “Seandainya tubuhku dipotong-potong dengan gunting, hal itu lebih aku cintai dari pada aku harus mengatakan tentang sesuatu yang telah ditetapkan oleh Allah, seandainya saja hal itu tidak terjadi.” Wahai para ikhwah, jadilah kalian seperti mereka yang urusan mereka tidak mengintervensi pengaturan Dzat Sang Pelindung mereka, dan pilihan mereka tidak bertentangan dengan pilihan Allah Yang Maha Suci. Mereka tidak pernah mengintervensi pengaturan Allah terhadap kerajaan-Nya (seperti ucapan: “jika begini niscaya akan begini”, atau ucapan: “semoga”, “seandainya”, dan “duh kiranya”). Pilihan Allah untuk hamba-Nya yang beriman adalah pilihan terbaik, bahkan paling utama meskipun tampaknya sulit dan berat, atau meskipun melenyapkan harta-benda, kehilangan pangkat dan jabatan, kehilangan keluarga dan harta atau bahkan lenyapnya dunia dan seisinya. Ingatlah kisah perang Badar dan renungkan baik-baik; ketika itu sebagian sahabat  ingin menguasai kafilah dagang, tetapi Allah  memilihkan perang untuk mereka. Dan Perbedaan antara keduanya sangat besar. Apa yang ada dalam kafilah dagang? Yang ada adalah bahan makanan yang bisa dimakan yang kemudian dibuang

di toilet, pakaian usang yang kemudian dicampakkan dan dunia yang segera lenyap.

“Hai orang-orang beriman, jika kalian bertaqwa kepada Allah, niscaya Dia akan memberikan furqan kepada kalian.” (Al-Anfal: 29)

Adapun pasukan perang, bersamanya ada al-furqan (pembeda) yang dengannya Allah memisahkan antara yang kebenaran dan kebatilan. Kalah dan hancurnya kesyirikan serta kemuliaan dan kemenangan tauhid. Terjadi pembunuhan terhadap tokoh-tokoh musyrikin yang sentiasa menjadi batu sandungan di hadapan Islam. Dan cukuplah Allah telah melihat para partisipan Perang Badar, lalu berfirman kepada mereka, “Berbuatlah sesuka kalian, karena Aku telah mengampuni kalian.”

Semoga Allaah merahmati Syaikhul Islam yang mengatakan, “Sungguh aku curahkan seluruh bidang ilmu kepada umat. Barangsiapa yang Allah sinari hatinya, niscaya Allah memberinya hidayah. Dan barangsiapa yang Allah butakan hatinya, niscaya banyaknya buku hanya akan membuatnya semakin bingung dan tersesat.”

Wahai para mujahid... Ketika ujian datang, maka banyak yang berguguran. Janganlah kalian bersedih. Imam Muslim meriwayatkan di dalam kitab Shahihnya, dari Anas  bahwa Quraisy pernah menekan perjanjian dengan Rasulullah , lalu mereka mengajukan syarat, “Bahwa siapapun diantara kalian yang datang kepada kami, niscaya tidak akan kami kembalikan kepada kalian. Namun jika ada di antara kami yang datang kepada kalian, maka kalian harus mengembalikannya kepada kami. Lantas para sahabat bertanya, “Apakah kami harus menulisnya?” Beliau  menjawab, “Ya. Sungguh, siapapun diantara kita yang pergi kepada mereka, berarti Allah akan menjauhkannya (dari hidayah), sedang siapapun di antara mereka yang datang kepada kita, semoga Allah memberikan solusi dan kebebasan kepadanya.” Maka, jangan bersedih terhadap orang yang Allah jauhkan (dari hidayah). Betapa indah ungkapan Ibnu Qayyim , “Engkau mesti menapaki jalan kebenaran, dan jangan risau karena sedikitnya orang yang berjalan di atasnya. Setiap kali engkau merasa risau dalam kesendirianmu, maka tengoklah teman pendahulu dan bersemangatlah untuk menyusul mereka. Tundukkan pandangan matamu dari selain mereka, karena mereka sama sekali tidak berguna bagimu. Jika mereka meneriakimu di jalan yang engkau tapaki, maka jangan menoleh sedikit pun ke arah mereka, karena tatkala kamu menoleh kepada mereka, niscaya mereka akan menangkap dan menghalangimu.” (Selesai perkataannya Rhm) Waspadalah, jangan sampai hati kalian terpesona oleh syubhat (penyimpangan/kerancuan) yang dilontarkan para ‘pembegal’ dan orang-orang yang kalah, yang hendak menghalangi kalian dari jalan jihad. Hal ini, murni hidayah dan taufik dari Allah. Sungguh, Allah Ta’ala telah berpaling dari mereka secara halus, lantas menghinakan mereka meskipun dalam hati dan akal mereka banyak ilmu karena begitu banyaknya kitab dan matan yang telah mereka telaah. Problemnya bukan hanya pada banyaknya ilmu, namun rasa takwa kepada Allah yang melahirkan al-furqan (pemisah) keimanan.

Ya Allah, berikanlah tamkin untuk para muwahhid di muka bumi. Ya Allah, berikanlah tamkin untuk para muwahhid di muka bumi. Ya Allah, mobilisasilah pasukan mereka, kirimkanlah pasukan infanteri mereka, dan ikhlaskan niat-niat mereka. Ya Allah, jagalah mereka dengan penjagaan-Mu. Ya Allah, jagalah mereka dengan penjagaan-Mu. Ya Allah, jagalah mereka dengan penjagaan-Mu. Ya Allah, pantau mereka dengan mata-Mu yang tidak pernah tertidur, sedangkan para makhluk semuanya tertidur. Ya Allah, mudahkanlah setiap kebaikan untuk mereka. Ya Allah, siapa ingin berbuat baik kepada mereka, maka mudahkanlah dia untuk setiap kebaikan. Dan barangsiapa yang ingin berbuat jahat kepada mereka, maka siksalah dia dengan keras. Ya Allah, lindungi mereka dan lindungi kehormatan mereka. Ya Allah, lindungi mereka dan lindungi kehormatan mereka. Ya Allah, lindungi mereka dan lindungi kehormatan mereka. Ya Allah, sungguh mereka adalah orang-orang miskin, maka muliakanlah mereka dengan kemuliaan Mu. Wahai Rabb Semesta Alam. Ya Allah, sungguh mereka adalah orang-orang fakir, maka muliakan mereka dengan karuniaMu. Wahai Rabb Semesta Alam. Ya Allah, hidupkanlah umat Muhammad. Ya Allah, hidupkanlah umat Muhammad. Ya Allah, hidupkanlah umat Muhammad. Ya Allah, tolonglah umat Muhammad. Wahai Rabb Semesta Alam. Wahai Rabb kami. Wahai Rabb kami. Wahai Rabb kami, menangkanlah kami atas kaum yang zalim. Wahai Rabb kami, menangkanlah kami atas orang-orang kafir. Ya Allah, ambillah darah kami hingga Engkau ridha. Ya Allah, ambillah darah kami hingga Engkau ridha. Ya Allah, ambillah darah kami hingga Engkau ridha. Ya Allah, letakkan kami di perut-perut binatang buas dan paruhparuh burung. Ya Allah, letakkan kami di perut-perut binatang buas dan paruhparuh burung. Ya Allah, letakkan kami di perut-perut binatang buas dan paruhparuh burung. Dan segala puji bagi Allah Rabb Semesta Alam.

Rumiyah

25

S

26

egala puji bagi Allah. Kita memuji-Nya, meminta pertolongan-Nya, memohon ampunan-Nya, dan berlindung kepada-Nya dari keburukan jiwa kita dan kejelekan perbuatan kita. Barangsiapa diberi petunjuk-Nya maka tak akan ada yang mampu menyesatkannya, dan barangsiapa disesatkan-Nya maka tak akan ada yang mampu memberi petunjuk kepadanya. Aku bersaksi bahwa Muhammad adalah hamba dan Rasul-Nya.

“Hai sekalian manusia, bertakwalah kepada Rabbmu yang telah menciptakan kamu dari seorang diri, dan daripadanya Allah menciptakan istrinya; dan daripada keduanya Allah memperkembangbiakkan laki-laki dan perempuan yang banyak. Dan bertakwalah kepada Allah yang dengan (mempergunakan) nama-Nya kamu saling meminta satu sama lain, dan (peliharalah) hubungan silaturrahim. Sesungguhnya Allah selalu menjaga dan mengawasi kamu.” (An-Nisaa`: 1)

“Hai orang-orang yang beriman, bertakwalah kepada Allah sebenar-benar takwa kepada-Nya; dan janganlah sekali-kali kamu mati melainkan dalam keadaan beragama Islam.” (Ali ‘Imran: 102)

“Hai orang-orang yang beriman, bertakwalah kamu kepada Allah dan katakanlah perkataan yang benar, niscaya Allah memperbaiki bagimu amalan-amalanmu dan mengampuni bagimu dosa-dosamu. Dan barangsiapa menaati Allah dan Rasul-Nya, maka sesungguhnya ia

ARTIKEL

telah mendapat kemenangan yang besar.” (Al-Ahzab: 70-71). Amma ba’du: Munafik (nifak) adalah penyakit hati akut. Bisa jadi hati seseorang itu terjangkiti kemunafikan namun dia tidak merasakannya. Nifak adalah perkara yang tersembunyi dan tidak disadari banyak manusia. Apalagi oleh orang yang hatinya terjangkit nifak sehingga mengklaim dirinya itu reformer namun sejatinya perusak. Nifak ada dua macam; ashghar (kecil) dan akbar (besar). Nifak akbar menyebabkan kekal di neraka yang paling bawah. Di mata kaum muslimin seseorang nampak beriman kepada Allah, malaikat, kitab-kitab, para rasul, dan Hari Akhir, namun batinnya terlepas dari semua itu lagi mendustakannya. Dia tidak beriman bahwa Allah berbicara dengan kata-kata yang diturunkan-Nya kepada seorang manusia yang dijadikan-Nya sebagai rasul, memberi petunjuk dengan seizin-Nya, memperingatkan mereka akan keperkasaanNya, dan menakut-nakuti mereka akan siksa-Nya. Allah Yang Mahasuci telah menyingkap tirai orang-orang munafik dan membongkar rahasia mereka di dalam Al-Quran. Dia telah mengekspos perkara orang-orang munafik kepada para hambaNya agar mereka berhati-hati dari nifak dan orang-orang munafik. Di awal Surat Al-Baqarah, Allah menyebutkan tiga golongan manusia; orang-orang beriman, orang-orang kafir, dan orang-orang munafik. Empat ayat menjelaskan mengenai orang-orang beriman, dua ayat mengenai orang-orang kafir, dan sepuluh ayat mengenai orang-orang munafik. Hal itu dikarenakan banyaknya jumlah munafik, efeknya yang komprehensif, dan fitnah mereka yang teramat dahsyat bagi Islam dan kaum muslimin. Hantaman mereka terhadap Islam teramat keras, karena mereka terlihat konsekuen dengan Islam, serta mengklaim membela dan bekerja demi Islam, namun sejatinya dia adalah musuh bebuyutan. Dalam setiap kesempatan, mereka akan mengeluarkan permusuhannya. Orang-orang bodoh mengira mereka berilmu dan reformer, namun sesungguhnya amat bodoh lagi perusak. Demi Allah, betapa banyak kubu pertahanan Islam yang telah mereka hancurkan. Betapa banyak benteng Islam yang telah mereka porak-porandakan. Betapa banyak syiar Islam yang telah mereka padamkan. Betapa banyak bendera Islam yang berkibar yang telah mereka turunkan paksa. Betapa banyak mereka tanamkan akarakar syubhat (penyimpangan/kerancuan) untuk membongkar akar Islam. Betapa banyak ‘mata air’ Islam yang mereka kubur dan mereka bendung. Islam dan kaum muslimin senantiasa terganggu dan tertimpa malapetaka karena mereka. Serangan demi serangan syubhat mereka tiada henti menggedor pintunya. Semua itu, mereka mengklaim

sebagai reformer. “Ingatlah, sesungguhnya mereka itulah orang-orang yang membuat kerusakan, tetapi mereka tidak sadar.” (Al-Baqarah: 12). “Mereka ingin memadamkan cahaya Allah dengan mulut (tipu daya) mereka, tetapi Allah (justru) menyempurnakan cahaya-Nya, walau orang-orang kafir membencinya.” (Ash-Shaff: 8) Mereka sepakat untuk meninggalkan wahyu. Mereka bersatu untuk tidak mencari petunjuk dari wahyu. “Kemudian mereka (pengikut-pengikut rasul itu) menjadikan agama mereka terpecah belah menjadi beberapa pecahan. Tiap-tiap golongan merasa bangga dengan apa yang ada pada sisi mereka (masing-masing).” (Al-Mukminun: 53). “Sebagian mereka membisikkan kepada sebahagian yang lain perkataan-perkataan yang indah-indah untuk menipu (manusia).” (Al-An’am: 112). Untuk itulah, “Mereka menjadikan Al-Quran itu sesuatu yang tidak diacuhkan.” (Al-Furqan: 30) Tanda-tanda iman telah punah dari hati mereka hingga mereka tak mengetahuinya lagi. Bangunannya telah ambruk karena mereka membiarkannya terbengkalai begitu saja. Cahayanya yang gemerlap telah padam karena mereka tak menjaganya. Sinarnya tenggelam terhalangi gelapnya pikiran mereka hingga mereka tak melihatnya lagi. Mereka tak menerima petunjuk Allah yang disampaikan melalui utusan-Nya. Mereka tak mengacuhkannya dan tak merasa jengah mengabaikannya demi kata-kata dan pikiran mereka sendiri. Mereka telanjangi nash-nash (teks) wahyu dari hakikat sejatinya. Mereka lengserkan nash-nash wahyu dari wilayah yakin. Mereka lancarkan serangan demi serangan takwil-takwil batil. Nash-nash wahyu itu laksana seseorang yang bertemu segerombolan preman. Seharusnya diterima dengan tangan terbuka dan penghormatan, namun mereka malah mencengkeram kerahnya dan mendorong dadanya. “Anda tak boleh lewat, kecuali bisa mengalahkan kami,” demikian ujar mereka. Mereka siapkan berbagai macam rintangan untuk menghalanginya. Ketika nash-nash wahyu menang, mereka berkata, “Kami tak peduli dengan lafazh-lafazh lahir yang tak memberikan keyakinan sedikitpun.” Yang awam berkata, “Cukuplah bagi kami apa yang ditinggalkan cendekiawan kontemporer. Mereka lebih alim daripada orang-orang yang sudah berlalu, dan lebih memahami argumentasi dan bukti-bukti nyata.” Orang-orang yang terlalu lugu dan polos. Tak pernah berusaha memahami kaidah, yang penting melaksanakan perintah dan meninggalkan larangan. Bagi mereka, metode orangorang kontemporer itu lebih cerdas dan bijak, sedangkan metode orang-orang terdahulu lebih bodoh namun lebih selamat. Bagi mereka, nash-nash wahyu itu laksana khalifah pada zaman ini. Namanya terpampang di jalanan dan disebut-sebut di mimbarmimbar, namun kekuasaannya milik orang lain. Hukumnya tak diterima dan tak didengar. Mereka kenakan pakaian iman pada hati yang menyimpang dan rugi, dan hati yang dengki dan kafir. Lahirnya layaknya seorang penolong, namun batinya berpihak pada

Rumiyah

27

orang-orang kafir. Lisannya enak didengar, namun hatinya penuh api peperangan. Mereka berkata, “Kami beriman kepada Allah dan Hari Akhir, padahal mereka itu sesungguhnya bukan orang-orang yang beriman.” (Al-Baqarah: 8) Modal mereka adalah makar dan tipu daya. Barang dagangannya adalah dusta dan curang. Yang ada di otak mereka hanyalah agar bisa hidup aman, sentosa, dan disukai oleh dua kelompok. “Mereka hendak menipu Allah dan orang-orang yang beriman, padahal mereka hanya menipu dirinya sendiri sedang mereka tidak sadar.” (AlBaqarah: 9) Penyakit syubhat dan syahwat telah menjangkiti hati mereka hingga membinasakannya. Keinginan-keinginan buruk telah menguasai niat dan kehendak mereka hingga merusaknya. Amat rusak hingga hampir binasa. Dokter ahli pun tak mampu mengobatinya. “Dalam hati mereka ada penyakit, lalu ditambah Allah penyakitnya; dan bagi mereka siksa yang pedih, disebabkan mereka berdusta.” (Al-Baqarah: 10) Barangsiapa di hatinya tertanam kuku-kuku keraguan, mereka niscaya akan tercabik-cabik habis. Barangsiapa hatinya terkena bara fitnah mereka niscaya akan terbakar habis. Siapa yang telinganya termasuki syubhat-syubhat tipuan mereka niscaya hatinya akan terhalangi dari kebenaran. Betapa banyak kerusakan mereka di bumi ini, namun kebanyakan manusia lalai. “Dan bila dikatakan kepada mereka, ‘Janganlah kamu membuat kerusakan di muka bumi.’ Mereka menjawab, ‘Sesungguhnya kami orang-orang yang mengadakan perbaikan.’ Ingatlah, sesungguhnya mereka itulah orang-orang yang membuat kerusakan, tetapi mereka tidak sadar.” (Al-Baqarah: 11-12) Mereka menganggap orang yang berpegang pada Kitabullah dan Sunnah itu orang yang hanya mengerti kulit luarnya saja, tak memahami intisarinya. Bagi mereka, orang yang mengikuti nash itu seperti keledai yang membawa bertumpuk-tumpuk buku, tak memahami sedikitpun yang dibawanya. Barang dagangan “pedagang wahyu” bagi mereka itu teramat buruk, tak bisa diterima. Bagi mereka, ahlul-ittiba’ (orangorang yang berpegang kepada Al-Quran dan As-Sunnah, Edt.) adalah orang-orang dungu. Pasti mereka akan mengolok-oloknya di setiap kesempatan forum. “Apabila dikatakan kepada mereka, ‘Berimanlah kamu sebagaimana orang-orang lain telah beriman.’ Mereka menjawab, ‘Akan berimankah kami sebagaimana orang-orang yang bodoh itu telah beriman?’ Ingatlah, sesungguhnya merekalah orang-orang yang bodoh; tetapi mereka tidak tahu.” (Al-Baqarah: 13) Tiap-tiap mereka mempunyai dua muka, muka yang diperlihatkannya ketika bertemu dengan orang-orang beriman, dan muka ketika bertemu kawan-kawan segerombolan mereka. Tiaptiap mereka mempunyai dua lidah, yang manis-manis diucapkannya kepada kaum muslimin dan yang lainnya mengungkapkan rahasia

28

ARTIKEL

terdalam hatinya. “Dan bila mereka berjumpa dengan orang-orang yang beriman, mereka mengatakan, ‘Kami telah beriman.’ Dan bila mereka kembali kepada syaitan-syaitan mereka, mereka mengatakan, ‘Sesungguhnya kami sependirian dengan kamu, kami hanyalah berolokolok.’” (Al-Baqarah: 14) Mereka berpaling dari Kitabullah dan As-Sunnah karena memperolok-olok dan menghina orang-orang yang mengikuti keduanya. Mereka menolak tunduk kepada aturan dua wahyu demi pengetahuan yang ada pada diri mereka, yang tidak menambah kecuali semakin tinggi hati dan sombong. Selamanya mereka akan terlihat memperolok-olok orang-orang yang berpegang pada teks wahyu. “Allah akan (membalas) olok-olokan mereka dan membiarkan mereka terombang-ambing dalam kesesatan mereka.” (Al-Baqarah: 15) Mereka mengarungi lautan kegelapan dalam perdagangan yang sudah pasti rugi. Menaiki kapal-kapal syubhat dan keraguan. Terombang-ambing dalam gelombang khayalan. Angin ribut menghantam kapal-kapal mereka hingga menghempaskannya dalam kapal-kapal orang-orang binasa. “Mereka itulah orang yang membeli kesesatan dengan petunjuk, maka tidaklah beruntung perniagaan mereka dan tidaklah mereka mendapat petunjuk.” (Al-Baqarah: 16) Api iman tampak berkelip di depan mereka hingga terlihatlah tempat-tempat petunjuk dan tempat-tempat kesesatan. Namun tibatiba cahayanya padam. Yang tersisanya hanya api yang membakar menyala-nyala. Mereka diazab dengan api itu, dan dalam kegelapan itu mereka kebingungan. “Perumpamaan mereka adalah seperti orang yang menyalakan api, maka setelah api itu menerangi sekelilingnya Allah hilangkan cahaya (yang menyinari) mereka, dan membiarkan mereka dalam kegelapan, tidak dapat melihat.” (Al-Baqarah: 17) Telinga hati mereka telah tertutupi kotoran. Panggilan iman tak terdengar lagi. Basirah (mata hati) mereka telah dibutakan. Hakikathakikat Al-Quran tak terlihat lagi. Lidah-lidah mereka telah terkunci dari kebenaran. Kebenaran takkan terucap lagi. “Mereka tuli, bisu dan buta, maka tidaklah mereka akan kembali (ke jalan yang benar).” (Al-Baqarah: 18) Tetesan wahyu yang menghidupkan roh dan hati terdengar menitik. Namun mereka tak mendengarnya kecuali gelegar petir ancaman demi ancaman beban yang harus dilaksanakan setiap hari. Maka disumbatlah telinga mereka dengan telunjuk, ditutupkanlah baju ke kepala, dan mereka segera kabur. Namun dibelakang mereka teriakan-teriakan pengejar membuntuti. Mereka diseru di depan khalayak. Orang-orang melihat hakikat mereka. Lalu jadilah ungkapan yang menggambarkan para pengekor dan idelognya sekaligus. “Atau seperti (orang-orang yang ditimpa) hujan lebat dari langit disertai gelap gulita, guruh dan kilat; mereka menyumbat telinganya dengan anak jarinya, karena (mendengar suara) petir, sebab

MUNAFIKIN TERBONGKAR KEDOKNYA, MEREKA MENCARI KEMULIAAN DARI KUFFAR

takut akan mati. Dan Allah meliputi orang-orang yang kafir.” (AlBaqarah: 19) Pandangan mereka tak mampu menahan terangnya cahaya kilat makna-makna yang menyelingi hujan itu. Telinga mereka tak mampu menahan gelegar petir ancaman, perintah, dan laranganlarangannya. Mereka berdiri kebingungan di lembah kesesatan. Suara dan cahaya apapun tak akan bermanfaat sedikitpun. “Hampirhampir kilat itu menyambar penglihatan mereka. Setiap kali kilat itu menyinari mereka, mereka berjalan di bawah sinar itu, dan bila gelap menimpa mereka, mereka berhenti. Jikalau Allah menghendaki, niscaya Dia melenyapkan pendengaran dan penglihatan mereka. Sesungguhnya Allah berkuasa atas segala sesuatu.” (Al-Baqarah: 20) Mereka mempunyai tanda-tanda yang telah diterangkan di dalam Al-Quran dan As-Sunnah. Akan terlihat jelas pada basirah siapapun orang-orang beriman yang mentadaburinya. Demi Allah, mereka berdiri di atas riya, dan itulah seburuk-buruk tempat berdiri manusia. Rasa malas mendudukkan mereka dari perintah-perintah Ar-Rahman. Ikhlas akan terasa amat berat bagi mereka. Jika mereka berdiri untuk melaksanakan shalat maka mereka berdiri dengan bermalas-malasan, hanya agar manusia melihatnya, dan tidak mengingat Allah kecuali hanya sedikit. Mereka seperti anak kambing yang kebingungan di antara dua kambing. Terkadang pergi ke yang pertama, terkadang pergi ke yang kedua. Tidak bisa memilih salah satunya. Posisi mereka berada di antara dua kelompok, untuk melihat mana yang lebih kuat dan lebih mulia. Kebingungan di antara keduanya, tidak ke salah satu sisi, tidak juga ke sisi yang lain. Barangsiapa disesatkan oleh Allah maka dia tidak akan mendapat petunjuk. Mereka menunggununggu dan melihat-lihat pihak yang berpegang pada Al-Quran dan As-Sunnah. Jika mendapatkan kemenangan dari Allah maka mereka

berkata, “Bukankah kami bersama kalian?” Mereka bersungguhsungguh bersumpah atas nama Allah. Namun jika musuh-musuh Kitabullah dan As-Sunnah mendapat kemenangan, maka mereka akan berkata, “Bukankah kita dan kalian terikat pertemanan, dan nasab kita dekat?” Wahai orang yang hendak memahami mereka, ambillah sifat-sifat mereka dari kalam Rabb semesta alam. Engkau tak membutuhkan dalil lain. “Yaitu orang-orang yang menunggununggu (peristiwa) yang akan terjadi pada dirimu (hai orang-orang mukmin). Maka jika terjadi bagimu kemenangan dari Allah mereka berkata, ‘Bukankah kami (turut berperang) beserta kamu?’ Dan jika orang-orang kafir mendapat keberuntungan (kemenangan) mereka berkata, ‘Bukankah kami turut memenangkanmu, dan membela kamu dari orang-orang mukmin?’ Maka Allah akan memberi keputusan di antara kamu di hari kiamat dan Allah sekali-kali tidak akan memberi jalan kepada orang-orang kafir untuk memusnahkan orang-orang yang beriman.” (An-Nisaa`: 141) Manis dan lembut kata-kata mereka akan menakjubkan pendengar. Namun Allah bersaksi bahwa hati mereka penuh dengan dusta dan tipu daya. Anda melihatnya tertidur di hadapan kebenaran, namun berdiri tegak di hadapan kebatilan. Maka perhatikanlah sifat mereka dari kalam Yang Mahasuci, “Dan di antara manusia ada orang yang ucapannya tentang kehidupan dunia menarik hatimu, dan dipersaksikannya kepada Allah (atas kebenaran) isi hatinya, padahal ia adalah penantang yang paling keras.” (Al-Baqarah: 204) Perintah-perintah yang mereka titahkan kepada pengikutnya hanya membuahkan kerusakan. Sebaliknya, mereka melarang dari hal-hal yang membuahkan kebaikan di dunia dan akhirat. Mungkin anda akan menemukan mereka terlihat bersama orangorang beriman dalam shalat, zikir, zuhud, dan sungguh-sungguh beribadah. “Dan apabila ia berpaling (dari kamu), dia berjalan di bumi untuk mengadakan kerusakan padanya, dan merusak tanamtanaman dan binatang ternak, dan Allah tidak menyukai kebinasaan.” (Al-Baqarah: 205) Tiap-tiap mereka adalah jenis yang saling menyerupai. Memerintahkan kepada yang mungkar setelah mereka sendiri mengerjakannya. Melarang dari yang makruf setelah mereka sendiri meninggalkannya. Pelit tidak mau menafkahkan hartanya demi keridhaan dan di jalan Allah. Betapa sering Allah mengingatkan mereka akan nikmat-nikmat-Nya namun mereka enggan mengingatnya. Betapa sering Allah menyingkap hakikat mereka kepada para hamba-Nya yang beriman agar mereka menjauhinya. Dengarlah wahai orang-orang beriman: “Orang-orang munafik lakilaki dan perempuan. sebagian dengan sebagian yang lain adalah sama, mereka menyuruh membuat yang munkar dan melarang berbuat yang makruf dan mereka menggenggamkan tangannya. Mereka telah lupa kepada Allah, maka Allah melupakan mereka. Sesungguhnya orangorang munafik itu adalah orang-orang yang fasik.” (At-Taubah: 67)

Rumiyah

29

H

ijrahku menuju Daulah Islam tidak berbeda dengan hijrah kebanyakan orang selainku yang berusaha meninggalkan negeri-negeri kafir demi hidup di negeri tauhid. Aku harus berlepas diri dari daya dan kekuatanku, serta bertawakal kepada Allah semata guna mendapatkan jalan keluar dari beragam bahaya dan kesulitan yang aku temui di jalan. Semua kesulitan itu menjadi salah satu faktor mensucikan jiwa yang mengokohkanku serta mempersiapkan kita untuk sabar dan teguh di hadapan segala rintangan yang kita hadapi hari ini, setelah seluruh dunia berhimpun melawan Khilafah dalam rangka memadamkan cahaya Allah Ta’ala.

30

MUSLIMAH

Kabar Kesyahidan Mantan Suami, Semoga Allah Menerimanya Mantan suamiku –semoga Allah menerimanya—bertempur bersama mujahidin Daulah Islam di Syam, di saat diriku tengah berada di Australia bersama anak-anak kami; menanti isyarat darinya untuk berangkat bergabung bersamanya. Enam bulan kami lalui, tepatnya pada Desember 2013, dia bercerita kepadaku, “Aku ingin menekankan kepadamu bahwa aku telah berbaiat kepada Daulah Islam di Irak dan Syam, amirnya adalah Abu Bakar Al-Baghdadi Al-Husaini Al-Qurasyi. Kami telah menduga akan terjadinya pengkhianatan faksi-faksi lainnya terhadap kami, dan mereka memerangi kami melalui media. Sejatinya Jabhah Nushrah tidaklah seperti yang kita kira. Bahkan Daulah Islam, mereka adalah para mujahid sejati. Mereka tidak berperang demi demokrasi atau nasionalisme, namun demi berhukum kepada syariat. Para ikhwah bukanlah orang-orang maksum, mereka memiliki kesalahan, namun tidak ada selain mereka yang berakidah lurus dan manhaj yang benar. Dan demi Allah, sejatinya deklarasi Khilafah telah dekat, dan ia (Khilafah) takkan datang selain dari mereka, bukan dari selain mereka. Maka milikilah selalu niatan tulus dalam mencari kebenaran, karena Allah takkan menelantarkanmu, dan bertawakallah kepada-Nya.” Tak lama berselang, pada 4 Januari, dikabarkan bahwa mantan suamiku bergabung dengan sekelompok mujahidin di kota Haritan, Wilayah Aleppo. Mereka berangkat untuk membela saudara-saudara mereka yang dikhianati oleh Shahawat. Namun selama di perjalanan menuju para ikhwah, mereka diserang oleh kelompok kriminal “Liwa At-Tauhid”. Terjadilah baku-tembak dengan mereka selama hampir setengah jam, sebelum mantan suamiku mendapatkan luka serius disebabkan peluru yang bersarang di rahangnya. Ikhwah menariknya dari garis baku tembak. Beberapa menit kemudian, dia melafalkan kalimat syahadat dan kembali ke haribaan Rabbnya e berada di perut burung hijau berpelita yang menggantung di Arasy Allah Maha Pengasih, insyaa Allah. Kabar tersebut terasa sangat manis sekaligus pahit. Aku merasa gembira karena Allah tidak mengharamkan kesyahidan yang telah didambakannya –demikian aku menilainya dan Allah sebaik-baik penilai. Namun juga, aku merasa khawatir karena berarti aku terpaksa berhijrah sendirian bersama anak-anak kami. Murtadin Membuka Aib, Mujahidin Senantiasa Jujur Tidak butuh waktu lama hingga Allah membuka aib Shahawat yang bekerjasama dengan orang-orang kafir dan para thaghut. Dari mereka, Shahawat mendapatkan dana serta beragam

PARA KRIMINAL MURTAD “LIWA AT-TAUHID”

bantuan lainnya. Mereka tidak dapat mengimplementasikan syariat di setiap tanah yang mereka kuasai. Alih-alih mampu memberikan keamanan dan kedamaian kepada kaum muslimin, justru kezaliman dan kesewenang-wenangan bersebaran di wilayah-wilayah mereka. Sementara itu, Daulah Islam sukses membebaskan kota Raqqah dan kota-kota lainnya di Syam, serta menerapkan syariat di seluruh daerah kekuasaannya. Tetapi hal ini tidak mencegah pengklaim Islam dan jihad untuk mencela mujahidin dan menistakan mereka. Orang-orang itu menihilkan tindakan-tindakan mujahidin demi menyenangkan orang-orang kafir, serta menuduh Daulah Islam telah mendistorsi Islam. Namun sejatinya, mereka adalah para «ulama» yang kecanduan media-media sosial; cuitan-cuitan mereka melalaikan manusia. Merekalah yang menyelewengkan agama kita yang suci, dengan memotivasi manusia untuk mencoblos dalam pemilu-pemilu kafir, rela hidup berdampingan penuh damai bersama orangorang kafir, serta menerima hukum para thaghut, dan perkaraperkara sesat lainnya. Sementara Daulah Islam, dengan berbagai penaklukkannya di Syam, tujuan-tujuannya senantiasa jelas. Mereka bercita-cita melapangkan jalan untuk mengembalikan Khilafah, mereka adalah para mujahid yang jujur. Aku berharap anak-anakku dan juga diriku berpartisipasi bersama mereka dalam kampanye mulia mereka itu. Aku berharap anak-anakku dididik di bawah naungan Khilafah; di mana mereka mempelajari akidah lurus dalam lingkungan yang bersih dari kekafiran, kesyirikan, perbuatanperbuatan keji yang dilakukan secara terbuka, dan pemujaan terhadap kemaksiatan. Sebagaimana aku mendambakan mereka hidup dalam realita jihad. Karena jihad bukan sekadar lembaranlembaran yang hanya dibaca dalam kitab-kitab sejarah dan tafsir. Semua itu agar kita mendapatkan keberuntungan di dunia dan kembali kepada Allah Ta’ala sebagai syuhada, bukan sebagai orang-orang fasik. Aku semakin tidak tahan hidup di Australia. “Petunjuk” yang

Rumiyah

31

diberikan para ulama kami kepada kami membuat kami muak. Bagi mereka, jalan untuk menolong orang-orang lemah dan tertindas tidak lebih dari menyedekahkan 30 Dolar sebulan kepada badan amal. Ini adalah batasan ketentuan yang dipijak para pengecut pemalas, bukan para lelaki jujur! Tatkala umat berada dalam keterpurukan, kekalahan, dan terpukul disebabkan kita meninggalkan jihad dan ketiadaan Khilafah, maka jihad menjadi satu-satunya jalan menuju kemenangan, kekuatan, keberuntungan, dan kekuasaan di muka bumi, serta keberuntungan di akhirat. Adakah para penyeru kesesatan mau mengakui hal itu dan secara terang-terangan mengumandangkannya?

saudara lelakiku untuk menahan tiket pesawat dan pasporku. Keduanya melarangku keluar dari rumah. Aku kemudian bersujud kepada Allah, berdoa kepada-Nya, memohon-Nya agar menolongku.

Langkah Pertama di Jalan Hijrah

Namun Allah Ta›ala berfirman, “Kamu tak akan mendapati kaum yang beriman pada Allah dan hari akhirat, saling berkasih-sayang dengan orangorang yang menentang Allah dan Rasul-Nya, sekalipun orang-orang itu bapak-bapak, atau anak-anak atau saudara-saudara ataupun keluarga mereka. Mereka itulah orang-orang yang telah menanamkan keimanan dalam hati mereka dan menguatkan mereka dengan pertolongan yang datang daripada-Nya. Dan dimasukan-Nya mereka ke dalam surga yang mengalir di bawahnya sungai-sungai, mereka kekal di dalamnya. Allah ridha terhadap mereka, dan merekapun merasa puas terhadap (limpahan rahmat)-Nya. Mereka itulah golongan Allah. Ketahuilah, bahwa sesungguhnya hizbullah itu adalah golongan yang beruntung.” (Al-Mujadilah: 22)

Setelah syahidnya mantan suamiku, aku mulai mempersiapkan hijrahku menuju Syam. Aku berangkat tak lama setelah menyelesaikan masa idahku, namun aku merasa khawatir karena masih tinggal bersama kedua orangtuaku. Aku tidak tahu bagaimana caranya untuk bisa pergi tanpa kecurigaan keduanya kepadaku. Aku berdoa kepada Allah dalam qiamulail (shalat tahajud), aku memanjatkan doa, “Ya Allah, jauhkanlah siapa saja yang ingin menghalangiku di jalan hijrah untuk merintangiku, butakanlah pandangannya!” Allah mengabulkan doaku. Ayahku mendapat panggilan telepon dan diinformasikan bahwa dia harus menghadiri rapat kerja yang mengharuskannya bepergian via laut. Untuk hal itu, ayah pergi bersama ibuku. Kemudian saudara-saudaraku disibukkan dengan urusan-urusan pribadi mereka, sehingga memalingkan perhatian mereka dari diriku dan dari rencana hijrahku. Pun demikian, Allah juga membutakan pandangan dinas keamanan Australia yang tak berdaya mengumpulkan berbagai bukti untuk mencegahku bepergian dengan pesawat, di tengah gencarnya upaya yang mereka lakukan untuk hal itu. Aku kemudian mengatur penerbangan, seolah-olah aku hendak pergi ke Libanon, untuk mengelabui orang-orang bahwa aku ingin mengunjungi kerabatku di sana. Namun sesungguhnya aku berniat membeli tiket pesawat menuju Turki, sesampainya pesawat mendarat di kota Abu Dhabi. Beberapa hari sebelum perjalananku, saudara-saudara lelakiku mengetahui rencana kepergianku. Lantas saudara lelakiku mengabarkan kedua orangtuaku pada malam tanggal keberangkatanku. Keduanya sangat marah besar, melarangku untuk pergi, dan menyuruh

32

MUSLIMAH

Tiba-tiba Allah membalikkan hati kedua orangtuaku yang menyetujui keberangkatanku menuju Libanon. Hanya saja keduanya ingin bertemu denganku di Abu Dhabi. Awalnya aku ragu-ragu untuk menyetujui hal itu, namun aku mengetahui jika aku menolaknya, maka tiket dan pasporku akan ditahan sekali lagi. Aku pun menyetujuinya, dan bersiap untuk pergi. Sebagaimana diduga, kedua orangtuaku mengkhawatirkan kami dan aku tidak ingin menyakiti keduanya sebagaimana aku juga tidak mau menyebabkan kepiluan lagi dan kesedihan bagi saudara-saudaraku dari sanak keluarga mantan suamiku.

Tibalah waktu keberangkatan. Kami pun menaiki pesawat. Sepanjang perjalanan menuju Abu Dhabi, yang menghabiskan 14 jam perjalanan, anak-anakku sangat menjaga perilaku mereka. Aku tiada henti mengulangulang istighfar, zikir-zikir, dan berdoa kepada Allah Ta›ala. Aku masih saja khawatir, karena aku masih harus mengatur bagian kedua dari perjalanan, yaitu pesawat dari Abu Dhabi menuju Turki. Ini mengingat, aku hanya memiliki uang terbatas, namun aku yakin bahwa Allah takkan menelantarkanku. Sesampainya di kota Abu Dhabi, aku berhasil keluar dari bandara bersama anak-anakku, sebelum kedua orangtuaku menemui kami. Kemudian kami berangkat ke kota Dubai untuk mengatur penerbangan menuju kota Gaziantep, Turki, via Istanbul. Tiba di Gaziantep, aku benar-benar kelelahan karena cuaca musim panas di Turki sungguh sangat meletihkan. Ditambah lagi aku mengenakan jilbab dan cadar, membawa beberapa tas yang berat, serta berjalan di belakang anak-anak kecilku yang sangat bersemangat. Akan tetapi Allah membekaliku dengan kekuatan serta kesabaran, dan situasi-situasi yang akan terjadi selanjutnya meniscayakan kekuatan dan kesabaran lebih! Kami menginjakkan kaki di Gaziantep. Salah seorang ikhwah menyambut kami di bandara, untuk selanjutnya mengantarkan kami ke madhafah (rumah singgah), dan ada orang lain yang bersamanya. Tatkala kami sampai di madhafah, mereka membawa sejumlah akhwat (saudari perempuan);

BANDARA INTERNASIONAL GAZIANTEP DI TURKI

Ummu Sarah, Ummu Ammar, dan Ummu Laits beserta ketiga anaknya. Kami kemudian berangkat, dan setelah setengah jam pergi berkendaraan, kami diberitahu bahwa kami telah memasuk Suriah. Aku terperanjat, karena setahuku kota Gaziantep berjarak sekitar beberapa jam perjalanan dari perbatasan Suriah. Dua orang laki-laki mengeluarkan kami dari mobil; keduanya membantu kami membawa anak-anak dan sejumlah tas, selama kami berjalan di suatu ladang terbuka di kegelapan malam, dan aku berdoa kepada Allah agar menjaganya. Setelah itu, kami diperintahkan untuk berhenti. Kami menunggu keduanya hingga kembali ke mobil, untuk mengumpulkan tas-tas yang tertinggal.

Beberapa jam berlalu, kembalilah sang jenderal dengan wajah memerah penuh amarah. Dia berteriak ke arah kami berulangulang kali, “Apakah kaliah Daesh?!” Kami menjawab, “Mengapa Anda bertanya seperti itu?”

Namun tak lama kemudian, tiba-tiba muncullah cahaya yang semakin terang menyoroti, dibarengi suara-suara kendaraan yang semakin nyaring bunyinya. Hingga kami pun mendengar puluhan senjata Kalashnikov terkokang dan diarahkan kepada kami oleh sekelompok laki-laki yang berbicara dengan bahasa Turki. Saat itu, kami menyadari bahwa kami bukan sedang berada di Suriah, dan kami berada dalam kesulitan!

Keesokan harinya, mereka mentransfer kami ke kantor kepolisian murtad Turki. Kami keluar dari markas kepolisian, dan sejurus kemudian kami melihat barang-barang kami berserakan di tanah. Kami menyadari bahwa kami telah ditangkap di dekat markas kepolisian, sehingga kami ditetapkan sebagai tersangka. Selepas itu, kami sampai di sebuah tempat milik kepolisian di mana mereka membebani kami dengan interogasi-interogasi terusmenerus. Selama mereka melakukan penyelidikan terhadapku, ada seorang perwira yang paling aku benci daripada yang lainnya. Namanya Abu Qasim yang termasuk salah seorang perwira senior. Dia mengatakan kepadaku bahwa dia mempunyai otoritas untuk membantu kami masuk ke Daulah Islam. Dia mengklaim memiliki loyalitas kepada Daulah, namun aku tidak mempercayainya meskipun dia berpura-pura beretika dan berwibawa. Selanjutnya, Allah membuktikan bahwa aku melakukan tindakan yang benar saat aku menjaga jarak dengan dirinya.

Ditangkap Pasukan Murtad Turki Ternyata orang-orang yang menghalangi jalan kami adalah pasukan perbatasan Turki. Di bawah ancaman senjata, mereka memerintahkan kami untuk melepas cadar. Karena ketakutan, kami pun menuruti mereka. Namun selanjutnya kami segera menutup kembali wajah kami, dan mereka memelototi kami dengan mata mesum mereka. Kami tergeming. Mereka meneriaki kami seraya memeriksa tas-tas dan mengambil isinya untuk mereka miliki, semau mereka. Mereka lalu memasukkan kami ke bagian belakang kendaraan lapis baja, memindahkan kami ke markas mereka. Mereka meminta kami duduk di luar, di tempat bertegel semen, untuk melakukan interogasi. Setelah beberapa jam yang sulit, mereka memindahkan kami ke dalam sebuah pabrik, dengan diawasi puluhan penjaga.

“Karena di sana ada banyak Daesh di perbatasan, mereka mengancam kami bahwa mereka akan menyerang kami, membakar ladang, dan akan meledakkan sejumlah tempat apabila kami menyakiti kalian,” ujarnya. Aku memuji Allah mendengar hal itu, karena dapat dipastikan bahwa para ikhwah mengetahui kondisi kami.

Pada saat itu, Ummu Sarah tengah mengandung. Gangguan yang dialaminya akibat penahanan menggugurkan kandungannya. Para perwira murtad Turki kemudian membebaskannya karena merasa kasihan kepadanya. Pada periode selanjutnya, dia mencoba lagi berhijrah dan berhasil tiba di Syam. Aku memohon kepada Allah agar menerima amalannya.

Rumiyah

33

Pada akhirnya, para perwira kepolisian mentransfer kami ke bagian Interpol Turki. Di situ, para perwira yang dibebani dengan kasus kami sangat mencemaskan tugas baru mereka. Kami harus menjalani banyak interogasi. Mereka mengancam kami melarang masuk ke Turki lagi, dan mengatakan kepada kami bahwa kami akan diserahkan ke kedutaan besar negara masingmasing. Kami tiada henti mendebatnya, sehingga dia berkata penuh kemarahan, “Kami akan menjebloskan kalian semua ke dalam penjara!” Kami merespons, “Penjara lebih kami cintai daripada kami harus kembali ke negara kami.” Ketika kami dijebloskan ke dalam penjara, kami mengetahui bahwa Ummu Laits berhasil menyelundupkan telepon genggamnya ke dalam penjara. Lalu dia menghubungi suaminya, dan memberitahu peristiwa-peristiwa yang terjadi menimpa kami, hingga saat itu. Selanjutnya, Abu Laits menghubunginya dan mengabarkannya bahwa dia berkomunikasi dengan para ikhwah. Mereka berusaha untuk mengontak seseorang yang memiliki koneksi dengan persoalan negosiasi untuk membebaskan kami. Benar saja, ini adalah sebuah karamah. Ini mengingat, sel penjara kami berada di ruang bawah tanah yang tak dapat dicapai jaringan komunikasi. Oleh karena itulah, para petugas naik ke atas untuk menerima percakapan telepon. Kendati demikian, kami bisa melakukan percakapan telepon tanpa masalah, segala puji bagi Allah. Para ikhwah mengirim beberapa orang yang berbeda untuk melakukan sejumlah wawancara bersama kami, untuk menangguhkan para petugas. Hingga batas tertentu, mereka berhasil. Sampai suatu hari, para petugas memberitahu kami, bahwa penerbangan telah diatur dan pada pagi hari mereka akan mendeportasi kami ke negara kami. Pada waktu keberangkatan, para petugas datang dan mengeluarkan kami dari sel penjara. Akan tetapi salah seorang dari mereka menerima percakapan telepon. Dia memberi isyarat kepada kami untuk mengembalikan kami ke sel kami, dan dia naik ke atas untuk melakukan percakapan. Tak lama berselang, dia kembali dan mengabarkan kepada kami bahwa kami tidak jadi pergi. Kami keheranan dengan hal itu. Lalu Ummu Laits menghubungi suaminya untuk memberitahu perkembangan-perkembangan terbaru. Suaminya mengabarkan bahwa Daulah Islam telah membebaskan kota Mosul! Maka kami mengetahui bahwa para petugas kepolisian murtad berinisiatif menempuh jalur negosiasi dengan serius disebabkan hal itu. Dari Cengkeraman Murtadin Turki ke Cengkeraman Shahawat Perilaku-perilaku para petugas berubah-ubah dari hari ke hari. Mereka mendadak lebih lembut dan santun. Mereka memberi kami makan secara lebih teratur, dan membolehkan kami membawa anak-anak kami keluar untuk bermain di lapangan. Lalu datanglah kabar bahwa negosiasi berjalan sukses, dan kami akan diserahkan ke Daulah Islam. Namun dengan cukup cepat, para petugas murtad memutus kegembiraan kami. Aturannya adalah mereka mengirim kami kepada para ikhwah di kota Jarablus. Namun mereka malah mengirim kami ke kota Azaz, di mana kami menyaksikan Shahawat bekerjasama dengan para petugas perbatasan Turki. Kami memasuki sebuah gerbang, dan melihat opsir Abu Qasim berdiri di

34

MUSLIMAH

luarnya. Seseorang menyambut kami, sembari berkata, “Assalamu›alaikum wahai saudari-saudariku, aku telah menunggu kalian.” Seterusnya kami dimasukkan ke dalam beberapa ruangan. Aku mendengar laki-laki itu berpesan kepada para penjaga, “Apapun yang kalian dengarkan, apapun yang terjadi, jangan ada orang yang masuk atau keluar tanpa izin dariku.” Ketika kami di dalam, aku mencermati beberapa orang laki-laki menyembunyikan asbak yang telah dipenuhi puntung rokok dan mematikan musik yang dimainkan dalam latar belakang bersuara pelan. Kemudian salah seorang laki-laki duduk di belakang meja mewah untuk menampakkan bahwa dirinya orang penting. Dia mengenalkan dirinya sebagai Abu Ali. Dan diketahui bahwa para petugas Turki mengirim para muhajir kepadanya secara teratur. Selama proses interogasi, dia menanyakan kepada kami tentang Syaikh Abu Bakar Al-Baghdadi dan Syaikh Umar AlShishani. Dia bertanya kepada kami apakah kami memiliki informasi apapun terkait pergerakan keduanya atau jika kami memiliki informasi mengenai siapapun orang yang kenal dengan keduanya. Namun kami tidak dapat memberinya jawaban yang dibutuhkannya. Hal itu membuatnya marah, dia mencoba untuk mengancam bahwa kami akan dikirim ke ruangan lain yang dilengkapi dengan tempat tidur, selimut, bantal, dan kipas angin. Ummu Laits menelepon suaminya. Ketika suaminya dan para ikhwah mengetahui kondisi kami, mereka benar-benar marah. Kemudian dia menenangkan kami bahwa rencana tengah dijalankan, dan kami akan dibawa ke Daulah Islam, dengan izin Allah. hanya saja, senantiasa nampak jelas bahwa para petugas murtad ingin membantu sekutu mereka. Tidak ada yang dapat menyelamatkan kami dari kondisi kami selain Allah, Sang Pelindung orang-orang beriman. “Dan Allah lebih mengetahui (dari pada kamu) tentang musuh-musuhmu. Dan cukuplah Allah menjadi Pelindung (bagimu). Dan cukuplah Allah menjadi Penolong (bagimu).” (An-Nisaa`: 45) Tak lama kemudian, Abu Ali kembali ke ruangan, seraya berkata dengan suara pelan, “Aku telah menyepakati untuk mengembalikan kalian kepada para petugas Turki, untuk mengantarkan kalian kepada para pemuda di Daulah. Namun aku memohon kepada kalian wahai saudarisaudariku, berbicara kepada mereka dan mendorong mereka untuk menghentikan pertumpahan darah, agar kita bersatu dan menghabiskan Bashar. Kemudian masingmasing kita mengambil bagiannya untuk menciptakan

komunitas apapun yang dikehendakinya. Apabila para pemuda menghendaki syariat, mereka bisa menegakkan di tanah-tanah mereka, dan membiarkan kami untuk menerapkan hukum di kawasankawasan kami dengan undang-undang yang kami kehendaki.” Perkataannya tersebut membuktikan hakikat persoalan. Sebagian manusia menganggap peristiwa-peristiwa di Syam sebagai “fitnah” (kekacauan). Akan tetapi disebut fitnah hanya oleh orang-orang yang mencoba untuk melakukan usaha gagal dengan membuatbuat alasan bagi diri mereka untuk tidak bergabung dengan mujahidin. Senantiasa nampak jelas bahwa Daulah Islam berada di atas manhaj benar, berusaha untuk mengembalikan Khilafah beradasarkan manhaj kenabian. Tujuan ini jelas bertentangan dengan agenda Shahawat dan para tuan mereka yang diutamakan. Sampai ke Tempat Aman Abu Ali membawa kami ke sebuah tempat di mana Abu Qasim dan rekan-rekan murtad sejawatnya berada. Mereka menanti kami dalam suatu konvoi. Hubungan erat di antara keduanya sangat jelas terlihat. Abu Qasim sendiri yang membawa kami dalam perjalanan menghabiskan waktu empat jam, namun dia tidak mengantar kami ke kota Jarablus sebagaimana yang mereka sepakati. Namun dia mengantar kami ke kota Suluk, ditemani Abu Yusuf, salah seorang warga biasa yang mempunyai hubungan dengannya. Dia menyerahkan kami kepadanya sehingga dia pun segera bergegas kabur, setelah kami sampai di tempat tujuan. Tatkala kami tiba di kota Suluk, mereka mengeluarkan kami dari kendaraan dengan cepat, dan sekejap mata kendaraan itu berangkat dan menghilang di balik kaki langit. Selanjutnya

kami masuk ke dalam maqar (markas), di mana sejumlah ikhwah menyambut kami. Mereka bertanya kepada Abu Yusuf, “Di mana anjing-anjing Turki?” Dia tertawa, seraya menjawab, “Mereka kabur.” Salah seorang ikhwah berkata, “Ikhwah sudah menanti mereka di Jarablus untuk menawan dan memenggal kepala mereka disebabkan perbuatan mereka!" Allah Maha Mengetahui apa yang menyebabkan terjadinya berbagai peristiwa yang kami lalui. Bagaimanapun, segala sesuatunya berdasarkan ketentuan Allah Ta›ala. Dan sampai hari ini aku masih bersyukur kepada Allah bahwa aku dan anakanakku berada di Daulah Islam. Apapun yang telah terjadi, aku senantiasa bersyukur kepada Allah yang telah menganugerahi kami dengan kenikmatan hidup di Khilafah di bawah naungan tauhid dan syariat. Tempat di mana pasukan-pasukan Salibis berhimpun hanya untuk memerangi kami, disebabkan kami mengimani dan menerapkan “La Ilaha Illallah”. Hendaknya para Salibis mewaspadai bahwa Khilafah sarat dengan laki-laki yang mencintai kematian sebagaimana para Salibis mencintai kehidupan. Demikian pula dengan kaum wanita di Daulah Islam. Janganlah mereka mengira bahwa kami akan kalah karena mereka mentarget suami-suami kami dengan pesawat-pesawat nirawak, membombardir rumah kami dengan roket, atau menembak anakanak kami dengan bom fosfor. Takkan pernah! Semua itu justru semakin menambah keyakinan kami, dengan izin Allah. Aku memohon kepada Allah agar meneguhkan kami di jalan lurus ini sampai kami menemui-Nya. Shalawat serta salam dan keberkahan untuk Nabi Muhammad g, para keluarga, dan sahabat beliau seluruhnya. Segala puji bagi Allah Rabb Semesta Alam.

PERBATASAN SYKES-PICOT TURKI-SURIAH

Rumiyah

35

S

36

eiring peperangan yang terus dilancarkan Junud Khilafah terhadap bala tentara kekufuran, kami melansir berita sekilas dari sejumlah operasi terbaru Mujahidin Daulah Islam yang berhasil memperluas wilayah Khilafah, atau sekadar meneror, membantai, dan menghinakan musuh-musuh Allah. Berita operasioperasi disarikan dari berbagai operasi militer Daulah Islam di berbagai front pertempuran; dari Timur hingga Barat, selama beberapa pekan terakhir.

pasukan Salibis dan pasukan murtad Afghanistan di distrik Dah Bala di Nangarhar. Di mana terjadi baku tembak sengit menggunakan berbagai macam senjata. Dalam konforntasi tersebut jatuh korban tewas dari pasukan Salibis dan murtadin, serta hancurnya beberapa kendaraan Hummer. Sementara tentara yang selamat melarikan diri dalam keadaan gagal. Dan salah seorang mujahid gugur syahid selama serangan, demikianlah penilaian kami dan Allah-lah sebaik-baik penilai, segala puji bagi Allah Rabb semesta alam.

Wilayah Khurasan Pada Selasa 1 Dzulqa’dah 1438 H, atas karunia Allah, junud Khilafah berhasil menghalau serangan gabungan pasukan murtad Afghanistan dan koalisi Salibis ke desa Mariz di Deh Bala, Nangarhar. Konfrontasi sengit berlangsung menggunakan berbagai macam senjata, hingga menewaskan empat tentara di antara mereka adalah tentara Salibis dan melukai beberapa lainnya. Allah membalikkan tipu daya mereka dan mereka kembali dalam keadaan kalah, segala puji bagi Allah.

Pada Selasa 8 Dzulqa’dah 1438 H, atas karunia dan taufik Allah, dalam rangka perang terbuka melawan musyrikin Rafidhah di berbagai tempat, dua kesatria jibaku (inghimasi) Abu Julaibib Al-Khurasani dan Abu Thalhah Al-Belkhi –semoga Allah menerima keduanya— mengenakan rompi peledak, membawa senapan serbu, dan granat tangan, keduanya menuju Kedubes pemerintahan Rafidhah Irak di kawasan diplomatik di kota Kabul. Keduanya berhasil menewaskan tujuh penjaga dan 20-an lebih lainnya di dalamnya. Segala puji bagi Allah.

Pada Rabu 2 Dzulqa’dah 1438 H, berkat karunia Allah semata, sejumlah tentara Khilafah menyerbu pasukan konvoi gabungan

Pada hari Kamis, 15 Dzulqa’dah 1438 H, berkat karunia dan taufik Allah semata, dua kesatria ighimasi Umair Ashim dan Thayyib

KABAR

Al-Khurasani –semoga Allah menerima keduanya— yang mengenakan rompi peledak, berbekal senapan serbu, dan granat, menyerang kaum musyrikin Rafidhah di kuil Husainiyah Al-Jawadiyah di distrik Bakr Abad, provinsi Herat. Keduanya melancarkan pembantaian dan menimpakan bencana di dalamnya, sehingga dengan karunia Allah, menewaskan sekitar 50 musyrik dan melukai sekitar 80 lainnya. Segala puji bagi Allah atas taufik-Nya. Pada hari Ahad, 13 Dzulqa’dah 1438 H, atas karunia Allah, balatentara Khilafah berhasil menghalau menghalau serangan harakah Taliban Murtad di pos mereka, di kawasan Aur. Kumpulan pasukan murtad terjebak dalam sergapan mujahidin di desa Palwi, hingga menewaskan tiga tentara mereka. Sementara itu, pada hari Kamis sebelumnya, junud Daulah Islam, meledakkan bom rakitan terhadap kendaraan patroli di desa Syurah Kan, hingga menewaskan beberapa tentara murtad. Kemudian hari berikutnya, meletus konfrontasi senjata di desa yang sama, hingga menewaskan empat tentara dan melukai tiga lainnya, kemudian mereka melarikan diri dalam keadaan kalah, berkat karunia Allah. Pada hari Senin, 14 Dzulqa’dah, atas karunia Allah Ta’ala, junud Khilafah berhasil menghalau pergerakan pasukan murtad Afghanistan di distrik Makarnah di Mamind di Nangarhar. Pertempuran berlangsung sengit dengan melibatkan berbagai macam senjata, hingga menghancurkan kendaraan BMP dan truk pasukan murtad Afghanistan murtad. Segala puji bagi Allah. Sementara itu, satu personil Gerakan Taliban murtad di distrik Sipru, di direktorar Jabarhar, Afghanistan, berhasil diringkus. Pada hari Rabu, 16 Dzulqa’dah 1438 H, satu unit detasemen rahasia Daulah Islam berhasil menewaskan satu personil dinas intelijen murtad Pakistan di kota Multan, sebelah barat Pakistan. Segala puji bagi Allah atas taufik-Nya. Pada hari Ahad, 20 Dzulqa’dah 1438 H, berkat karunia dan taufik Allah, al-akh istisyhadi Abu Yahya Al-Baluchi –semoga Allah menerimanya—bergerak menuju konvoi pasukan murtad Pakistan di kota Quetta. Allah memudahkannya untuk melakukan penetrasi ke dalam dan meledakkan bom mobilnya, sehingga menewaskan 17 tentara murtad dan melukai 35 tentara lainnya. Karunia hanya milik Allah semata.

MUJAHIDIN MARAWI TEGUH DI JALAN KEMENANGAN

rekannya, di kota Jalalabad, sebelah timur Afghanitan. Segala puji bagi Allah atas taufik-Nya. Pada 24 Dzulqa’dah 1438 H, setelah bertawakal kepada Allah, selama beberapa hari junud Khilafah melancarkan serangan ke sejumlah desa Rafidhah di direktorat Sayyad, sebelah utara Afghanistan. Baku tembak berlangsung sengit dengan pasukan murtad Afghanistan dalam usaha mereka merebut desa Mirza Olang yang dikuasai mujahidin, dan mereka berhasil membunuh 54 musyrik Rafidhah. Ditambah lagi sejumlah korban tewas dan luka-luka dari pihak pasukan murtad Afghanistan dan satu tank hancur. Sebagaimana empat polisi Afghanistan terbunuh dalam serangan mujahidin lainnya di distrik Balan Ghori, di kawasan yang sama. Segala puji bagi Allah. Pada Jumat, 25 Dzulqa’dah 1438 H, sembari memohon pertolongan kepada Allah semata dan bertawakal kepada-Nya, tentara Khilafah berhasil menghalau serangan pasukan Salibis di kawasan Mohmand, distrik Achin, di Nangargar, dengan partisipasi pasukan khusus Afghanistan. Para salibis teperdaya dengan senjata dan perlengkapan mereka dan mengira bahwa mereka akan menang. Partisipasn dalam serangan ini di antaranya pesawat B52 dan A10, pesawat tempur, helikopter, dan pesawat nirawak. Semua membordir secara sporadis. Mujahidin menghalau mereka dengan berbagai macam senjata. Dalam pertempuran sengit berlangsung selama sekitar 12 jam itu, para hamba Salib dan antek-antek mereka tak mendapatkan kemajuan apapun. Serangan ini menewaskan 30 tentara penyerang di antaranya sedikitnya 12 tentara Salibis. Segala puji bagi Allah semata. Asia Timur

Di sisi lain, dua personil gerakan nasionalis murtad Taliban tewas dalam baku tembak dengan balatentara Khilafah di kawasan Qush Tappeh, Jowzjan, sebelah baratlaut Afghanistan. Sementara itu, satu detasemen rahasia Daulah Islam sukses menembak mati seorang perwira pasukan murtad Afghanistan beserta seorang

Pada hari Rabu, 2 Dzulqa’dah 1438 H, atas anugerah Allah, tentara Khilafah berhasil menewaskan 16 personil pasukan Salibis Filipina melalui bom rakitan dan baku tembak di kompleks Paling, Lilod Madaya, kota Marawi. Segala puji bagi Allah.

Rumiyah

37

Pada hari Jumat, 4 Dzulqa’dah, junud Khilafah berhasil membunuh 10 tentara Filipina dan menghancurkan satu kendaraan lapis baja selama konfrontasi senjata di kota Marawi. Segala puji bagi Allah. Pada hari Sabtu, 5 Dzulqa’dah berkat karunia Allah, 19 tentara Filipina tewas dan empat lainnya luka-luka akibat ledakan bom ranjau di komplek Marinot, kota Marawi. Segala puji hanya milik Allah. Pada hari Selasa, 5 Dzulqa’dah, 11 militan murtad MILF tewas dan 11 lainnya luka-luka akibat ledakan bom rakitan di distrik Dato Salevo dan desa Andavit, provinsi Maguindanao, selatan Filipina. Segala puji bagi Allah. Pada hari Ahad, 20 Dzulqa’dah, junud Khilafah terlibat kontak senjata sengit melawan murtadin MILF di provinsi Maguindanao, sebelah selatan Filipina, hingga menewaskan sedikitnya 19 militan murtad. Sementara di kota Marawi, junud Khilafah berhasil menghancurkan enam perahu motor pasukan Filipina selama pertempuran di Raya Madaya. Satu kendaraan tempur berhasil dihancurkan, lima tentara tewas, dan beberapa lainnya luka-luka akibat tembakan RPG di komplek Pilot. Selain itu, empat tentara tewas tertembak sniper di Jalan Ala. Segala puji bagi Allah. Pada hari Kamis, 24 Dzulqa’dah, junud Khilafah berhasil menghancurkan tank pasukan Salibis Filipina dengan tembakan RPG di Jalan Ala, kota Marawi. Alhamdulillah. Pada hari Sabtu, 26 Dzulqa’dah 1438 H, junud Khilafah terlibat konfrontasi sengit dengan pasukan Salibis Filipina menggunakan berbagai jenis senjata, di Jalan Ala, kota Marawi. Pertempuran itu menewaskan 11 tentara. Sementara tujuh militan MILF murtad tewas dalam baku tembak di desa Nimao, provinsi Maugindanao, sebelah selatan Filipina. Segala puji bagi Allah semata. Tunisia Pada hari Ahad, 16 Dzulqa’dah 1438 H, berkat karunia dan taufik Allah, beberapa junud Khilafah berhasil menanam bom rakitan di jalan yang dilalui murtadin di Gunung Mughilah, sebelah barat Tunisia. Mereka meledakkan tepat di atas kendaraan lapis baja yang mengangkut beberapa tentara murtad Tunisia. Ledakan itu berhasil menghancurkan kendaraan, membunuh, dan melukai lima murtad di dalamya. Segala puji bagi Allah. Pada 29 Dzulqa’dah, Daulah Islam berhasil menghancurkan satu kendaraan tempur yang mengangkut beberapa personil tentara murtad Tunisia, akibat ledakan bom rakitan di Gunung Mughila, di Kegubernuran Kasserine, segala puji bagi Allah atas taufik-Nya. Wilayah Al-Baidha Pada 29 Dzulqa’dah 1438 H, atas karunia Allah semata, junud Khilafah

38

KABAR

berhasil menghalau serangan musyrikin Hautsi di kawasan Laqah, di Qifah. Konfrontasi berlangsung sengit sepanjang hari, menggunakan berbagai macam senjata, hingga menewaskan dan melukai puluhan murtadin di antaranya adalah komandan perang si murtad Rafidhah Abu Murtadha Al-Mahturi – semoga Allah menghinakannya. Allah mengaruniakan ganimah kepada para hamba-Nya dari kalangan mujahidin, berupa senjata dan beragam amunisi. Segala puji bagi Allah atas karunia-Nya. Somalia Pada hari Ahad, 13 Dzulqa’dah, bala tentara Khilafah berhasil membunuh salah seorang anggota dinas intelijen murtad Somalia dekat persimpangan Taufik, di kompleks Yaq Syid, kota Mogadishu. Segala puji bagi Allah semata. Wilayah Sinai Pada hari Senin, 14 Dzulqa’dah, berkat taufik Allah semata, junud Khilafah berhasil menghancurkan dua kendaraan lapis baja jenis Fahd yang mengangkut sejumlah tentara kepolisian murtad Mesir di Jalan Al-Bahr, kota Al-Arisy. Sementara jumlah kendaraan pasukan Mesir yang hancur sejak awal mula serangan terhadap junud Khilafah, sejak dua minggu silam, berjumlah 23 jendaraan beragam jenisnya. Segala puji bagi Allah atas taufik-Nya. Wilayah Al-Furat Pada Selasa, 15 Dzulqa’dah, berkat anugerah Allah, bala tentara Khilafah melancarkan serangan dari tiga poros ke sejumlah pos pasukan Rafidhah di kawasan Al-jamunah, dekat Tanaf, di perbatasan IrakSuriah. Serangan dimulai dengan operasi istisyhadi yang dilancarkan oleh Al-Akh Abu Hasan Al-Iraqi –semoga Allah menerimanya— disusul dengan penyerbuan pos-pos murtaddin dan baku tembak menggunakan berbagai macam senjata hingga menewaskan 68 tentara murtad dan menawan satu dari mereka, menghancurkan tujuh kendaraan, melumpuhkan satu tank, dan membakar enam pos. Sebagaimana Allah juga mengaruniakan ganimah kepada para hambaNya dari golongan muwahidin, berupa tiga kendaraan berpenggerak 4 roda yang dilengkapi dengan senapan mesin, pelontar roket, juga berbagai macam senjata berikut beragam amunisinya. Segala puji bagi Allah atas taufik-Nya. Wilayah Homs Pada Kamis, 17 Dzulqa’dah, berkat petunjuk Allah semata, bala tentara Khilafah melancarkan serangan skala luas dari sejumlah poros ke posisiposisi tentara Nushairi di pinggiran Hims Timur. Poros pertama berada di kawasan Gurun Suriah di mana al-akh istisyhadi Abu Ruqayyah Al-’Iraqi –semoga Allah menerimanya—menarget markas komando

operasi pasukan Nushairi yang terletak antara kawasan Humaimah dan T3. Poros lainnya berada di posisi-posisi pasukan murtad berjarak sekitar 20 km sebelah barat Humaimah. Sementara pos ketiga berada di kawasan Al-Wa’r. Serangan tersebut berhasil menewaskan sekitar 80 tentara murtad, menghancurkan dan membakar lima tank baja, dua kendaraan BMP, lima kendaraan pengangkut pasukan, dua kendaraan berpenggerak 4 roda, dua senapan mesin ringan, dan 65 kemah. Mujahidin mendapatkan ganimah berupa persenjataan dan beragam amunisi. Segala puji bagi Allah atas karunia-Nya. Rusia Pada hari Sabtu, 26 Dzulqa’dah, salah seorang tentara Khilafah melancarkan operasi penusukan di kota Surgut, Rusia. Operasi itu melukai tujuh orang, kemudian dia terbunuh syahid –demikianlah penilaian kami dan Allah-lah sebaik-baik penilai— di tangan petugas polisi setempat, semoga Allah menerimanya. Spanyol Pada hari Jumat, 25 Dzulqa’dah, dengan memohon pertolongan kepada Allah semata sembari bertawakal kepada-Nya, beberapa mujahidin secara bersamaan dalam dua unit detasemen rahasia; menargetkan kerumunan Salibis di Spanyol. Mujahidin di detasemen pertama menargetkan kerumunan Salibis di Jalan Las Ramblas, di Barcelona. Mereka juga menabrak dua polisi yang berada di pos, setelahnya mereka menyerang sebuah cafe dekat alun-alun Las Ramblas, mereka membunuh dan membantai para Salibis dan Yahudi di sana. Sementara detasemen lainnya menabarak sejumlah Salibis dengan truk di kota tepi pantai Cambrils. Seranhgan penuh berkah ini membunuh dan menewaskan lebih dari 146 warga negara-negara

Salibis. Kemuliaan hanya milik Allah Rasul-Nya dan orang-orang beriman akan tetap kebanyakan manusia tidak mengetahui-Nya. Wilayah Al-Jazirah Pada hari Senin, 28 Dzulqa’dah, berkat taufik Allah semata, bala tentara Khilafah berhasil menghalau serangan skala luas pasukan Rafidhah dan PMU (milisi Rafidhah) yang dibantu serangan udara intensif dari sejumlah pesawat tempur dan helikopter Apache AS, ke sejumlah lokasi mereka di arah timur, selatan, dan barat kota Tal Afar. Serangan tersebut dihalau mendapatkan perlawanan sengit di antaranya adalah tiga operasi istisyhadi, salah satunya adalah operasi ganda oleh AlAkh Abu Maryam Al-Iraqi dan Abu Hamzah Al-Iraqi –semoga Allah menerima keduanya— dan menargetkan titik konsentrasi murtadin di desa Abtisyah, sebelah timur Tal Afar. Sementara dua eksekutor istisyhadi Al-Akh Abu Mush’ab At-Turki dan Al-Akh Abu Dzulqarnain At-Turki –semoga Allah menerima keduanya— meledakkan bom mobil di tengah kerumunan murtadin di desa Al-Jabarah, sebelah barat Tal Afar. Ketiga operasi tersebut membunuh dan melukai banyak tentara murtadin. Sementara itu, mujahidin menggiring pasukan murtad menuju ladang ranjau dan rumah yang telah dipasangi bom, lalu meledakkannya. Hingga menyebabkan kerugian besar di barisan mereka. Jumlah korban tewas mencapai 114 orang, menghancurkan dua tank jenis Abrams, puluhan kendaraan Hummer dan empat Cougar, serta 24 kendaraan tempur dari berbagai jenis. Segala puji bagi Allah atas karunia-Nya. Pada 29 Dzulqa’dah, berkata taufik Allah Ta’ala, bala tentara Khilafah menghalau kampanye militer Salibis-Rafidhah selama dua hari berturut-turut di kota Tal Afar. Arah barat dan timur kota menjadi saksi pertempuran sengit. Selama pertempuran, dua kesatria istisyhadi

DAMPAK OPERASI BARCELONA

Rumiyah

39

ABU MUSH’AB AT-TURKI 

Al-Akh Abu Muhammad Al-Iraqi dan Al-Akh Abu Mush’ab AtTurki –semoga Allah menerima keduanya—melancara dua operasi istisyhadi menargetkan titik konsentrasi pasukan dan milisi Rafidhah di desa Tal As-Samn, menghancurkan enam kendaraan Hummer, kendaraan-kendaraan lain jenis Cougar, kendaraan penyapu ranjau, dan buldoser, setelah meledakkan ladang ranjau di sebelah barat desa Tarmah dan Lawind, sebelah barat dan selatan Tal Afar. Sementara itu, jatuh puluhan korban dari pihak tentara murtad antara tewas dan luka-luka, serta menghancurkan lebih dari 20 kendaraan tempur akibat serangan udara AS ke konvoi mereka saat melarikan diri dari desa Al-Karkeri, sebelah baratdaya Tal Afar. Segala puji bagi Allah. Wilayah Damaskus Pada hari Senin, 28 Dzulqa’dah, atas karunia Allah semata, sejak dua hari dan dari berbagai poros junud Khilafah terus menghalau serangan pasukan Salibis Libanon dan Hizbulat Rafidhah di Qolamun Barat, mereka menyerang lokasi Arsal dan Al-Qa’, pegunungan AzZamrani, Masyqatah, Mera, dan Faikhah. Serta lembah Zuwaitinah dan Hurtah. Konfrontasi berlangsung sengit diselingi degan operasi istisyhadi dengan bom mobil yang dikendarai Al-Akh istisyhadi Abu Dujanah Al-Lubnani –semoga Allah menerimanya— yang mengejar tentara yang kabur menuju lembah Al-Khasyan. Dia meledakkan bom mobilnya di tengah-tengah mereka. Pertempuran ini membunuh dan melukai sekitar 100 tetara Libanon dan Hizbullata Rafidhah, serta menghancurkan beberapa kendaraan. Sementara itu, empat tentara Hizbullata Rafidhah tewas, satu kendaraan pengangkut pasukan jenis M113 milik tentara Libanon hancur akibat bombardir mortar dan meriam artileri ke sejumlah lokasi mereka di gunung Khaz’al dan Lembah Hurtah di Qalamun Barat. Konfrontasi masih berlangsung sengit. Semoga Allah meneguhkan para mujahidin. Segala puji bagi Allah Rabb semesta alam. Pada hari Selasa, 29 Dzulqa’dah, atas karunia Allah semata, sekitar 40

40

KABAR

militan Rafidhah Hizbullata dan beberapa lainnya luka-luka setelah pertempuran sengit melawan junud Khilafah di kawasan Lembah AlBard, Sin Musytaqah, serta Qarnah Ajlun. Hingga kini pertempuran masih berlangsung sengit, semoga Allah memberikan kemenangan dan kekuasaan. Wilayah Al-Janub Pada hari Ahad, 20 Dzulqa’dah, berkat taufik Allah semata, dua kesatria Abu Yasin Al-Iraqi dan Abu Miqdad Al-Iraqi –semoga Allah menerima keduanya— berangkat dengan bom mobil menuju titik konsentrasi pasukan dan milisi Rafidhah di pabrik Semen Karbala, sebelah selatan kota. Salah satu kesatria turun dari kendaraannya dan melakukan kontak senjata dengan dua pos Rafidhah, serta membunuh semua tentara yang berada di dalamnya. Kemudian dia berjibaku di kompleks perumahan, sampai terbunuh syahid –semoga Allah menerimanya— setelah baku tembak dengan sengit hingga menewaskan dan melukai lebih dari 50 tentara murtad, segala puji bagi Allah. Wilayah Shalahuddin Pada hari Kamis, 24 Dzulqa’dah, berkat taufik Allah semata, empat kesatria inghimasi menyerbu markas Divisi 13 milik Kepolisian Federal dan markas transfer dan logistik Divisi 60 yang terletak di kompleks Al-Mashafi di kawasan 600, sebelah utara Baiji. Al-Akh Abul Walid Al-Anshari, Abu Khalid At-Thajiki, dan Abu Hudzaifah Al-Maghribi –semoga Allah menerima mereka— berjibaku dengan pasukan murtad di dua markas tersebut menggunakan senapan serbu dan granat tangan. Setelahnya, mereka meledakkan bom rompinya secara berbarengan hingga menewaskan 46 tentara murtad dan melukai 46 tentara lainnya serta membakar 15 kendaraan. Sebagaimana unit pasukan bantuan berhasil membombardir salah satu markas dengan sejumlah roket Grad. Segala puji bagi Allah atas taufik-Nya.

Rumiyah

41

‫پێڕست‬

‫ژماره ‪ - 13‬ذو الحجة ‪ 1438‬كـ‬

‫ئه‌ى موه‌حيده‌كان‪ :‬مزگێنى بده‌ن‪،‬‬ ‫ه الله ناحه‌سێينه‌وه‌ له‌‬ ‫سوێند ب ‌‬ ‫جيهادمان ته‌نها له‌ژێ ‌ر دارى‌زه‌يتون‬ ‫نه‌بێت له‌ ڕۆميه‌‪.‬‬ ‫ئه‌بو حه‌مزه‌ى موهاجري‪‬‬

‫‪04‬‬

‫ده‌ستپێك‬

‫‪06‬‬

‫وتار‬

‫‪06‬‬ ‫‪10‬‬ ‫‪14‬‬ ‫‪20‬‬ ‫‪24‬‬ ‫‪28‬‬

‫حوكمى شه‌ريعه‌ت نا بۆ حوكمى نه‌فامى‬ ‫سود له‌ كاته‌ به‌تاڵه‌كانت وه‌رگره‌ پێش ئه‌وه‌ى سه‌رقاڵبيت‬ ‫پله‌ى ئيمامه‌ت له‌ئاين وبه‌ڵگه‌كانى واجبوونى هه‌بوونى‬ ‫چه‌ند وه‌سيه‌تێكى گرنگ بۆ موجاهيدان ‪-‬به‌�شى سێهه‌م‪-‬‬

‫‪10‬‬

‫خوڕه‌وشتى دوڕووه‌كان ‪ -‬به‌�شى يه‌كه‌م‬ ‫هيجره‌تكردنى ئوم سوله‌يمى موهاجير‬ ‫هه‌واڵ‬

‫‪34‬‬

‫چااڵكيه‌ سه‌ربازى وئه‌منيه‌كان‬

‫‪14‬‬

‫ده‌ستپێك‬ ‫زيا نــى زۆ رتــرى جه‌نــگ له‌س ـه‌ر د ه‌وڵه‌ت ـه‌ خاچپه‌رســته‌كان‬ ‫يه‌كێــك ل ـه‌ گ ـه‌ور ه‌ به‌رپرس ـه‌كانى خاچپه‌رســتان له‌س ـه‌ر‬ ‫دۆســيه‌ى به‌ئامانجگرتنــى س ـه‌ربازانى د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى‬ ‫ب ـه‌م جــۆر ه‌ دوا‪ :‬به‌ڕا ســتى چــوون بــۆ جه‌نگێــك وه‌له‌س ـه‌ريان‬ ‫پێويســته‌ حيســابى ئ ـه‌وه‌ بك ـه‌ن ك ـه‌ مردنيــان يه‌كێك ـه‌ ل ـه‌‬ ‫ئه‌نجا مه‌كا نــى ‪.‬‬ ‫جــا ئ ـه‌وه‌ى هللا به‌س ـه‌ر زارى ئ ـه‌و كا فــره‌ى هێنــا ڕا ســتيه‌كه‌‬ ‫مشــت ومــڕ قبــوڵ نــاكات‪ ،‬وه‌به‌تايبه‌تــى الى س ـه‌ربازانى‬ ‫د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى‪ ،‬به‌ڵكــو ڕا ســتيه‌كه‌ى موجاهيــدان كاتێــك‬ ‫د ه‌ڕۆن بــۆ جه‌نــگ مــردن ته‌نهــا ئه‌گه‌رێــك ني ـه‌ ك ـه‌ دايد ه‌نێــن‪،‬‬ ‫به‌ڵكــو هيوايا ن ـه‌ وداواى د ه‌ك ـه‌ن وه‌ هه‌وڵــى ب ـه‌ د ه‌ســتهێنانى‬ ‫د ه‌د ه‌ن‪ ،‬له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى مــردن ل ـه‌م حاڵه‌ت ـه‌دا ش ـه‌هيديه‌‬ ‫له‌ڕێــگاى هللا‪ ،‬وه‌ به‌هۆي ـه‌وه‌ بــاوه‌ڕداران د ه‌گ ـه‌ن ب ـه‌ به‌رز تريــن‬ ‫پل ـه‌ الى پ ـه‌رو ه‌ردگارى زه‌وى وئا ســمانه‌كان‪.‬‬ ‫ب ـه‌اڵم واد يــاره‌ ك ـه‌ خاچپه‌رســتان ب ـه‌و ڕا ســتيه‌يان نه‌زانيــوه‬ ‫به‌كاريگ ـه‌رى وت ـه‌ى يه‌كێــك ل ـه‌ به‌رپرس ـه‌كانيان‪ ،‬له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌‬ ‫د ه‌بينيــن زۆر س ـه‌يريان پێد ێــت وئه‌وه‌يــان ب ـه‌الوه‌ س ـه‌يره‌‬

‫له‌ه ـه‌ر هێرشــێك كه‌له‌الي ـه‌ن س ـه‌ربازانى د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى‬ ‫د ه‌كرێت ـه‌ س ـه‌ريان له‌خاكه‌كانيــان‪ ،‬وه‌ك بڵێــى له‌جيهانێكــى تــر‬ ‫د ه‌ژيــن‪ ،‬ك ـه‌ جيــاوازه‌ ل ـه‌و جيها ن ـه‌ى ك ـه‌ ســوپاكه‌يان جه‌نگێكــى‬ ‫كوشــند ه‌ى تيــاد ه‌كات دژى ســوپاى د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى‪ ،‬وه‌‬ ‫هه‌وڵــى خاپوركرد نــى خا ـكـى ئيســام و كوشــتارى ژماره‌يه‌ ـكـى‬ ‫زۆر ل ـه‌ منــداڵ وئا فــره‌ت و پيــر وگه‌نجــى موســڵمانان د ه‌د ه‌ن‪.‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ جــارى يه‌ك ـه‌م ني ـه‌ ك ـه‌ واڵ ت ـه‌ خاچپه‌رســته‌كان‬ ‫شــوێنى هه‌ڵگــرى ئــااڵى خا چــى ئ ـه‌م س ـه‌رد ه‌مه‌ د ه‌ك ـه‌ون ك ـه‌‬ ‫ئه‌مريكا ي ـه‌‪ ،‬ه ـه‌رو ه‌ك ئ ـه‌وه‌ يه‌ك ـه‌م جــار ني ـه‌ ك ـه‌ ئ ـه‌م به‌ها ي ـه‌‬ ‫زۆ ره‌ د ه‌د ه‌ن بــۆ ئ ـه‌و شــوێنكه‌وتنه‌ى تاغوته‌كانيــان ل ـه‌‬ ‫جه‌نگيــان بــۆ س ـه‌ر موســڵمانان‪.‬‬ ‫وه‌ له‌ڕوكه‌شــدا د يــاره‌ ك ـه‌ تاغوته‌كا نــى واڵ ت ـه‌ ئه‌وروپي ـه‌كان‬ ‫له‌هه‌مــوو جارێــك ك ـه‌ ســوپاكانيان د ه‌رد ه‌ك ـه‌ن بــۆ جه‌نگــى‬ ‫موســڵمانان وكوشــتاريان له‌ژێــر ئــااڵى ئه‌مريــكا‪ ،‬ته‌نهــا‬ ‫حيســابى د ه‌ســتمايه‌كانيان د ه‌ك ـه‌ن ك ـه‌ بۆيــان د ه‌گه‌ڕێت ـه‌وه‌‬ ‫له‌به‌شــداريكردنى ئ ـه‌م جه‌نگ ـه‌‪ ،‬وه‌ حيســابى ئ ـه‌م تێچــوو ه‌‬ ‫زۆ ره‌ نا ك ـه‌ن ك ـه‌ د ه‌يــد ه‌ن بــۆ به‌د ه‌ســتهێنانى ئ ـه‌م د ه‌ســتمايه‌ى‬ ‫ك ـه‌ د ه‌يخه‌ن ـه‌ سه‌رشــانيان‪.‬‬ ‫سریزه‬

‫‪4‬‬

‫ئيســپانيا خــۆى ئ ـه‌م كاره‌ى تاقيكردبوي ـه‌وه‌ له‌پێشــوودا‬ ‫كاتێــك ب ـه‌دواى گێــژى گوێڕا ي ـه‌ڵ بــۆش ك ـه‌وت ل ـه‌ جه‌نگــى‬ ‫عێــڕاق‪ ،‬ئ ـه‌وكات ك ـه‌ خه‌ونــى ب ـه‌ كێڵگ ـه‌ى نه‌وتــى وســامانى‬ ‫بينا ســازى د ه‌بينــى‪ ،‬جــا بينــى ك ـه‌ ســوپاكه‌ى ل ـه‌ پێشــينه‌ى‬ ‫ئه‌وانه‌ي ـه‌ ك ـه‌ موجاهيــدان به‌ئامانجــى د ه‌گــرن ‪ ،‬وه‌ زۆرتريــن‬ ‫زيا نــى لێــد ه‌د ه‌ن‪ ،‬تــا حكومه‌تــى ئيســپانى ناچاربــوو ب ـه‌‬ ‫پاشه‌ك�شــێ كرد نــى ســوپاكه‌ى ل ـه‌ عێــڕاق به‌زه‌ليلــى‪ ،‬ك ـه‌‬ ‫برينه‌كا نــى د ه‌لێســيه‌وه‌‪ ،‬وه‌ تو�شــى ناخۆ�شــى بوو ي ـه‌وه‌‬ ‫له‌الي ـه‌ن هاواڵتيا نــى‪ ،‬ب ـه‌اڵم د يــاره‌ ته‌نيــا ئ ـه‌م وانه‌ي ـه‌ ب ـه‌س‬ ‫نه‌بــوو تــا خــاچ په‌رســتان په‌نــد وه‌رگــرن ‪.‬‬ ‫كاتێــك حكومه‌ته‌كا نــى تــر گومانيــان وا بــوو ك ـه‌ په‌ند يــان‬ ‫وه‌رگرتــوو ه‌ له‌وا ن ـه‌ى يه‌ك ـه‌م‪ ،‬وه‌ ســوربوو له‌س ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى‬ ‫ك ـه‌ ســوپاكه‌ى به‌شــدارى ڕا ســته‌وخۆ ن ـه‌كات له‌س ـه‌ر زه‌وى ‪،‬‬ ‫بڕياريــدا ك ـه‌ به‌شــدارى بــكات له‌جه‌نگــى د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى‬ ‫له‌ڕێــگاى ڕاهێنــان ب ـه‌ ســوپاى ڕافيــزى ‪ ،‬وپێشكه‌شــكردنى‬ ‫پاڵپشــتى گ ـه‌ور ه‌‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ش له‌چوارچێــوه‌ى ئ ـه‌و به‌ش ـه‌ى‬ ‫ك ـه‌ له‌تێچوو نــى ئ ـه‌و به‌شــداريكردنه‌ى وه‌رى د ه‌گرێــت ل ـه‌‬ ‫هاوپه‌يمانيه‌تــى خــاچ په‌رســتى نێود ه‌وڵه‌تــى ك ـه‌ ئه‌مريــكا‬ ‫درو ســتى كــردوو ه‌ دژى د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى‪.‬‬ ‫هـه‌رو ه‌ك لـه‌ ئه‌زموو نــى پێشــوو ســودى وه‌رنه‌گــرت‪ ،‬به‌هه‌مــان‬ ‫شــێوه‌ ئ ـه‌و په‌نــدى وه‌رنه‌گــرت ل ـه‌ ئه‌زمونــى غه‌يــرى خــۆى‬ ‫ل ـه‌ واڵ ت ـه‌ خــاچ په‌رســته‌كانى ئه‌وروپــاى ك ـه‌ جه‌نــگاون دژى‬ ‫موســڵمانان‪ ،‬ك ـه‌ ئ ـه‌وان ل ـه‌و به‌توانا تــر بــوون وهێــزى زياتريــان‬ ‫هه‌بــوو وه‌ك به‌ريتانيــا وفه‌ڕه‌نســا و ئه‌ڵمانيــا وئه‌مريــكا ك ـه‌‬ ‫هه‌موو يــان تونــدى س ـه‌ربازانى د ه‌وڵه‌تــى ئيســاميان بينــى‪،‬‬ ‫كــه هه‌ڵســان ب ـه‌دواى داواى وه‌لــى ئه‌مره‌كانيــان بــۆ جه‌نگــى‬ ‫كا فــران‪ ،‬وكوشــتنيان له‌الن ـه‌ى خۆيــان‪ ،‬جــا ئيســپانيا‬ ‫به‌رد ه‌وا م ـه‌ ل ـه‌ جه‌نگــى دژى موســڵمانان‪ ،‬ك ـه‌ ئ ـه‌و خــۆى وا‬ ‫داد ه‌نێــت دور ه‌ ل ـه‌وه‌ى ك ـه‌ واڵتا نــى تــر تو�شــى بــوون‪.‬‬ ‫جــا ئه‌مــڕۆ س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت س ـه‌ربازانى د ه‌وڵه‌تــى‬ ‫ئيســامى ئ ـه‌وه‌ دوبــاره‌ د ه‌كه‌ن ـه‌وه‌ ك ـه‌ بــرا پاڵه‌وانه‌كانيــان‬ ‫كرد يــان لـه‌ واڵ تـه‌ خــاچ په‌رســته‌كان‪ ،‬وزيا نــى گه‌ور ه‌يــان دا لـه‌‬ ‫واڵ تــى توركيــا وئيســپانيا وڕوســيا وبه‌لجيــكا وجگ ـه‌ له‌وا ن ـه‌ش‬ ‫ل ـه‌ واڵ ت ـه‌ خاچپه‌رســته‌كان وموڕ ت ـه‌د ه‌كان‪.‬‬ ‫ه ـه‌رو ه‌ك ل ـه‌ ب ـه‌روارى ‪ 21‬مانگــى ذو القعــدة يه‌كێــك‬ ‫له‌س ـه‌ربازانى د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى پۆليســێكى ئه‌ردۆا نــى تاغوتــى‬ ‫كوشــت پێــش ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ بكوژ رێــت ‪-‬هللا لێــى وه‌ربگرێــت‪.-‬‬ ‫وه‌ به‌هه‌مــان شــێوه‌ ل ـه‌ ‪ 25‬مانگــى ذو القعــدة كۆمه‌ڵێــك‬ ‫له‌س ـه‌ربازانى د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى ل ـه‌ ئيســپانيا دوو كرد ه‌يــان‬ ‫به‌جێگه‌يا نــد ل ـه‌ دوو شــارى جيــاواز ئ ـه‌وه‌ش ته‌نهــا له‌فه‌زڵــى‬ ‫‪5‬‬

‫هللا‪ ،‬وه‌ با شــترين شــوێنيان د ه‌ستنيشــان كــرد ك ـه‌ ئه‌ويــش‬ ‫كه‌رتــى گه‌شــتياريه‌ ك ـه‌ به‌شــێكى گ ـه‌ور ه‌ى ئا بــورى واڵت‬ ‫پێكد ه‌هێنێــت‪ ،‬وه‌ تيا يــدا ‪ 16‬خــاچ په‌رســت وجووله‌كه‌يــان‬ ‫كوشــت و‪ 1 30‬ــيشيان برينداركــرد له‌نــاو الن ـه‌ى خۆيــان‪،‬‬ ‫تــا وانه‌يه‌ ـكـى نوێــى سيا س ـه‌ت بــد ه‌ن ب ـه‌ خــاچ په‌رســتان‪ ،‬وه‌‬ ‫ئاگاداريــان بكه‌ن ـه‌وه‌ ك ـه‌ پێويســته‌ خۆيــان ئا مــاد ه‌ بك ـه‌ن بــۆ‬ ‫بڕێكــى زۆر و تێچوويه‌ ـكـى زۆر ل ـه‌ مرۆ يــى و ئا بــورى ل ـه‌ جه‌نگــى‬ ‫د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى‪ ،‬پێــش ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ حيســابى د ه‌ســتمايه‌ى‬ ‫چــاوه‌ڕوان كــراو بك ـه‌ن ل ـه‌م جه‌نگ ـه‌‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ ‪ 27‬مانگــى ذو القعــدة ســوارچاكێك ل ـه‌ ســوارچاكه‌كانى‬ ‫د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى به‌چه‌قــۆ هه‌ڵســا ب ـه‌ برينداركرد نــى ‪7‬‬ ‫ك ـه‌س له‌ڕو ســيا جــا لێــى دان تــا كــوژرا‪ ،‬داوا ل ـه‌ هللا د ه‌كه‌يــن‬ ‫ك ـه‌ له‌ش ـه‌هيد ه‌كان قبوڵــى بــكات‪.‬‬ ‫وه‌ ل ـه‌ ‪ 3‬مانگــى ذو الحجــة س ـه‌ربازێكى د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى‬ ‫به‌ته‌كبيــر وچه‌قــۆ به‌ته‌نيــا چــوو ه‌ نــاو س ـه‌ربازه‌كانى به‌لجيــكا‬ ‫ولێيــدان تــا كــوژرا‪ ،‬داوا ل ـه‌ هللا د ه‌كه‌يــن ك ـه‌ له‌ش ـه‌هيد ه‌كان‬ ‫قبوڵــى بــكات‪.‬‬ ‫وه‌ جگ ـه‌ له‌وا ن ـه‌ش ل ـه‌ كرد ه‌كا نــى س ـه‌ربازانى د ه‌وڵه‌تــى‬ ‫ئيســامى بــۆ س ـه‌ر خــاچ په‌رســتان وجووله‌ك ـه‌ وموڕ ت ـه‌دان‬ ‫له‌النه‌يــان وه‌ تيا يــدا كــوژراو بريندارێكــى زۆ ريــان لێخســتنه‌وه‌‬ ‫به‌تايبه‌تــى ل ـه‌م كۆتاييا ن ـه‌دا‪ ،‬جــا به‌دواداچوو نــى ڕوداوه‌كان‬ ‫ئـه‌وه‌ د ه‌رد ه‌خــات كـه‌ واڵ تـه‌ خــاچ په‌رســته‌كانى ئه‌وروپــا تاوه‌كــو‬ ‫ئێســتا تێچوويه‌ ـكـى زۆر د ه‌د ه‌ن دواى چه‌نــد مانگێــك ل ـه‌ كــرد ه‌‬ ‫پيرۆزه‌كا نــى س ـه‌ربازانى خيالف ـه‌ت ل ـه‌ س ـه‌ر خاكه‌كانيــان‪ ،‬ل ـه‌‬ ‫د ه‌ركرد نــى ســوپاكه‌يان بــۆ ئاماد ه‌با�شــى‪ ،‬وهێنا نــى يارمه‌تــى‬ ‫بــۆ ڕه‌و�شــى ئه‌منــى‪ ،‬و نزمبوو ن ـه‌وه‌ى ڕێــژه‌ى د ه‌ســتمايه‌ى‬ ‫گه‌شــتيارى وبازر گا نــى‪ ،‬وه‌ حاڵه‌تــى تــرس ك ـه‌ دانا نــى د ه‌ور ي ـه‌‬ ‫به‌ربــاوه‌كان له‌گۆڕ ه‌پا ن ـه‌كان وبازگ ـه‌ چه‌مه‌نتۆييه‌كا نــى‬ ‫س ـه‌ر ڕێــگا گه‌ور ه‌تريــن ڕوكه‌�شــى ئ ـه‌م ترس ـه‌ ني ـه‌‪.‬‬ ‫جــا به‌ڕا ســتى هێرش ـه‌كانى س ـه‌ر ئيســپانيا و د ه‌ســته‌‬ ‫خوشــكه‌كانى ل ـه‌ د ه‌وڵه‌ت ـه‌ كا فــره‌كان به‌رد ه‌وا م ـه‌ به‌ويســتى‬ ‫هللا تاوه‌كــو ئ ـه‌و كا ت ـه‌ى ك ـه‌ ئ ـه‌و واڵتا ن ـه‌ ل ـه‌ جه‌نگــى د ه‌وڵه‌تــى‬ ‫ئيســامى دا بــن‪ ،‬وه‌ ناتوا نــن ئ ـه‌م هێرشــانه‌ بوه‌ســتێنن‬ ‫به‌ويســتى هللا هه‌رچه‌نــد ه‌ ڕێ وشــوێنى ئه‌منــى بگرن ـه‌ ب ـه‌ر‪،‬‬ ‫وه‌ ئ ـه‌وان ئ ـه‌و شــته‌ چــاك د ه‌زا نــن‪ ،‬وه‌ به‌رزبوو ن ـه‌وه‌ى ئ ـه‌م‬ ‫كردا ن ـه‌ به‌ڕێژه‌يه‌ ـكـى زۆر هۆكاره‌ك ـه‌ى بــۆ چاود ێــرى س ـه‌ربازانى‬ ‫د ه‌وڵه‌تــى ئيســامى د ه‌گه‌ڕێت ـه‌وه‌ له‌مــاوه‌ى داها تــوو‪ ،‬جــا‬ ‫بــا حكومه‌ت ـه‌ خاچپه‌رســته‌كان چاوه‌ڕوا نــى زيا نــى زۆ رتــرى‬ ‫جه‌نگــى بــن‪ ،‬وه‌ چاوه‌ڕوا نــى ش ـه‌كه‌تبوونى زيا تــر بــن له‌مــاڵ‬ ‫وگيــان‪ ،‬وه‌ به‌يا نــى بۆئ ـه‌وه‌ى چاوه‌ڕوا نــى د ه‌كات نزيك ـه‌‪،‬‬ ‫والحمــد هلل رب العامليــن‪.‬‬

‫ســوپاس و ســتایش بــۆ هللا ك ـ ‌ه ڕزگاری كردیــن لــە حوكمــی تاغوتــان‬ ‫و بەهرەمەنــدی كردیــن بــە حوكمــی شــەریعەت‪ ،‬وە خیالفەتــی بــۆ‬ ‫گەڕاندینــەوە‪ ،‬و درود و ســەالمی هللا تعالــی بڕژێــت بەســەر بەنــدە و‬ ‫پێغەمبــەری خــۆی كــە به‌ناڵــى ئ ‌هســپه‌كه‌ى حوكمــى نه‌فامــى ســڕییەوە‪،‬‬ ‫ً‬ ‫وأشــهد أن ال الــه إال هللا وحــده ال شــریك لــه وأشــهد أن محمــدا عبــده‬ ‫ورســوله‪ ،‬أمــا بعــد‪...‬‬ ‫بەڕاستی هللا تعالی پێغەمبەرەكەی ‪ g‬ڕەوانە كردووە بە بانگەوازكردن‬ ‫بۆتەوحیدی هللا لە پەروەردگاریێتی وئولوهيه‌ت وناووسیفەتەكانی‪،‬‬

‫وە ئەگەرچــی خەڵكــی ســەردەمی نەفامــی دانیانئەنــا بــە تەوحیــدی‬ ‫پەروەردگاریێتــی بــە گشــتی‪ ،‬بــەاڵم ئەمەیــان هەڵوەشــاندبووەوە بــە‬ ‫كەوتنیان بەنێو جۆرەكانی شــیركی هەڵوەشــێنەرەوەی �ســێ جۆرەكەی‬ ‫تەوحیــد (الربوبیــة واأللوهیــة واألســما‌ء والصفــات)‪.‬‬ ‫جا زۆربه‌ی زۆری خه‌ڵکی باوه‌ڕناهێنن به (هللا)ـى تاك و ته‌نها‪ ،‬بێ‬ ‫ئه‌وه‌ی هاوه‌ڵی بۆ بڕیارنه‌ده‌ن‬ ‫هللا تعالــی هەواڵــی داوە بــەوەی كاف ـران ئەگــەر پرســیاریان لــێ بكرێــت‪:‬‬ ‫مقاله‬ ‫ځانګړې وتار‬

‫‪6‬‬

‫زەوی و ئــەوەی تیایەتــی بــۆ كێیــە؟ وەاڵم دەدەنــەوە و دەڵێــن‪ :‬بــۆ هللا‪ ،‬وە‬ ‫ئەگــەرپرســیاریان لــێ بكرێــت‪ :‬ـكـێ پــەروەردگاری حــەوت ئاســمانەكان و‬ ‫پــەروەردگاری عەڕ�شــی گەورەیــە؟ وەاڵم دەدەنــەوە و دەڵێــن‪ :‬هللا‪ ،‬وە‬ ‫ئەگــەرپرســیاریان لــێ بكرێــت‪ :‬ـكـێ جڵــەوی هەمــوو شــتێكی بەدەســتە‪،‬‬ ‫لە كاتێكدا هەرئەو پەنا بەخشە و كەس ناتوانێت لە سزای ئەو زاتە‪،‬‬ ‫كەس پەنا بدات؟ دەڵێن‪ :‬هللا‪ .‬كەچی لەگەڵ ئەمەشدا یادی ناكەن و‬ ‫تەقوای هللا ناكەن و لە سزای ئەو ناترسن! جا لەگەڵ دانپیادانانیان‬ ‫بەوەی هەرهللا تعالی خاوەنی هەموو شتێكە و بەدیهێنەرو كاربەڕێكار‬ ‫و ڕۆزی دەرو ژیێنــەرو مرێنــەرە‪ ،‬بــەاڵم هاوبەشــیان بڕیــاردەدا بــۆ هللا و‬ ‫دانیان دەنا بەوەی جگە لە هللا دروستكراوە‪ ،‬عبد هللا كوڕی عەباس‬ ‫هللا تعالــی لێیــان ڕازی بێــت‪ -‬دەگێڕێتــەوە و دەڵێــت‪( :‬موشــریكەكان‬‫دەیانگــوت‪ :‬له‌به‌يك ـ ‌ه يــا هللا هيــچ هاوب ‌هشــێكت ني ـ ‌ه پێغه‌مب ـه‌ر ‪g‬‬ ‫فه‌رمــوى‪ :‬هاوارتــان ب ‌هس ـه‌ر ب ‌هس ـ ‌ه ب ‌هس ـه‌‪ ،‬ده‌ڵێــن (ته‌نهــا ي ـه‌ك‬ ‫ش ـه‌ريك وهاوب ـه‌ش نه‌بێــت ك ـ ‌ه هاوبه‌�شــى تۆي ـ ‌ه جــا تــۆ خاو ‌هنــى خــۆى‬ ‫وموڵــك ود ‌هس ـه‌اڵته‌كه‌ى)‪ ،‬موشــريكه‌كان ئه‌و ‌هيــان د ‌هگــوت له‌كاتێــك‬ ‫ك ـ ‌ه ته‌وافيــان د ‌هكــرد) [ رواه مســلم]‪.‬‬ ‫وە لەگــەڵ ئــەوەی موشــریكەكان لــە كاتــی تەنگانــەدا هانایــان بــە‬ ‫تەنهــا دەبــرد بــۆ هللا‪ ،‬بــەاڵم لــە كاتــی ئاســوودەییدا دەگەڕانــەوە ســەر‬ ‫ئــەوەی خوویــان پێوەگرتبــوو لــە هاوبــەش بڕیــاردان بــۆ هللا‪ ،‬هللا تعالــی‬ ‫َ َ ُ ّ َ ََ‬ ‫َ َ‬ ‫ْ ُ ْ َ َ ُ َّ َ ْ‬ ‫ين فل َّما‬ ‫الد‬ ‫دەفەرموێت‪{ :‬ف ِإ َذا َر ِك ُبوا ْ ِفي ُالفَل ِك دعوا الله ُمخ ِل ِصين له ِ‬ ‫َ ْ‬ ‫َ‬ ‫ن َّج ُاهـ ْـم ِإلــى ال َبـ ّ ِـر ِإذا ُهـ ْـم ُيشـ ِـركون} [العنكبــوت‪ ،]65 :‬واتــا‪( :‬هــەركاتێــك‬ ‫خەڵكی (موشریكەكان) سواری كەشتی دەبن‪ ،‬مەتر�سی نوقم بوون و‬ ‫تیاچوون ڕوویان تێدەكات‪ ،‬زۆربە كوڵ‪ ،‬هانا و هاواربۆ هللا دەبەن و‬ ‫بــە دڵســۆزی و ملكەچیــەوە بــاوەڕدەهێنــن‪ ،‬بــەاڵم كاتێــك هللا ڕزگاریــان‬ ‫دەكات و دەگەنــەوە وشــكانی دەســتبەجێ لــە ڕێبــازی ته‌وحيــد دەترازێــن‬ ‫و هــاوەڵ و هاوبــەش بــۆ هللا بڕیــار دەدەن)‪ ،‬جــا بەڕاســتی هاوبەشــیان‬ ‫بڕیــاردا بــۆ هللا و لەگــەڵ ئــەودا هــاواری شــتانێكیان دەكــرد كــە نــە زیــان‬ ‫دەگەیەنــن نــە ســوود‪ ،‬بــە جۆرەهــا بەندایەتــی كــردن ڕوویــان كــردە‬ ‫تاغوتــان‪ ،‬و حوكمیــان دەبــردەوە بــۆ الیــان‪ ،‬و درۆیــان هەڵدەبەســت‬ ‫َ‬ ‫َّ َ َ َ َّ ْ َ‬ ‫بــۆ هللا تعالــی بــەوەی دەیانــوت‪{َ :‬مــا ن ْع ُب ُد ُهـ ْـم ِإل ِل ُيق ّ ِرُبونــا ِإلــى اللـ ِـه ُزلفــى}‬ ‫[الزمر‪ .]3 :‬واتا‪( :‬ئێمە ئەم بت و شتانە ناپەرستین تەنها لەبەرئەوەی‬ ‫لــە هللا نزیكمــان بخەنــەوە)‪.‬‬ ‫هللا تعالــی پێغەمبەرانــی خــۆی ڕەوانــە كــرد كــە بانگــەواز بكــەن بــۆ‬ ‫باوەڕهێنــان بــە هللا تعالــی و بــە تاكگرتنــی لــە بەندایەتــی كــردن‪ ،‬و‬ ‫بێباوەڕبــوون بــە گشــت تاغوتــەكان‪ ،‬بۆیــە ئیمانــی هیــچ یەكێــك لــە‬ ‫مرۆڤ يان جنۆك ‌ه دروســت نابێت تاوەكو ئەم دوو شــتە كۆنەكاتەوە‪:‬‬ ‫ـردن بــە تاغــوت‪ ،‬هللا تعالــی دەفەرموێــت‪:‬‬ ‫باوەڕهێنــان بــە هللا و كوفــركـ‬ ‫ُ ّ ُ َّ َ ُ ً َ ْ ُ ُ َّ‬ ‫ْ‬ ‫َّ ُ‬ ‫ََ‬ ‫اغــوتَ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫ُ‬ ‫َ{ولقـ ْـد َب َعث َنــا ِفــي ك ِل أمـ ٍـة رســول أ ِن اعبــدوا اللــه واجت ِنبــوا الط‬ ‫َ‬ ‫َّ َ َ ُ َ‬ ‫َ‬ ‫َّ‬ ‫الضللــة ف ِسـ ُـيروا ِفــي‬ ‫ف َِم ْن ُهـ ْـم َمـ ْـن َهـ َـدى اللـ ُـه َو ِم ْن ُهـ ْـم َمـ ْـن َح َّقـ ْـت َعل ْيـ ِـه‬ ‫ُ َُْ ّ‬ ‫ْ ْ َ ْ ُُ َْ َ‬ ‫ـف َك َ‬ ‫ض فانظــروا كيـ‬ ‫ان َعا ِق َبــة الك ِذ ِبيـ َـن} [النحــل‪ ،]36 :‬واتــا‪:‬‬ ‫الر ِ‬ ‫(ســوێند بــە هللا بێگومــان ئێمــە لەنــاو هــەر گــەل و نەتەوەیەكــدا‬ ‫پێغەمبەرێكمان ڕەوانە كردووە و پێمان ڕاگەیاندووە كە پێیان بڵێت‪:‬‬ ‫تەنهــا هللا بپەرســتن‪ ،‬خۆتــان دوورە پەرێــز بگــرن لــە تاغــوت (هەمــوو‬ ‫‪7‬‬

‫پەرستراوێكی تر)‪ ،‬جا هەبوو لەو خەڵكە (كە بیرو هۆش و ژیری خۆی‬ ‫خســتەكار و بەشــوێن ڕاســتیدا دەگــەڕا) هللا هیدایەتــی دا‪ ،‬هەشــیان‬ ‫بــوو خــۆی شایســتەی گومڕایــی دەكــرد و بەســەریدا دەچەســپا‪،‬‬ ‫كەوابــوو بگەڕێــن بەســەر زەویــدا و ســەرنج بــدەن‪ ،‬بزانــن چــۆن بــوو‬ ‫ســەرەنجامی ئــەو كەســانەی بڕوایــان بــە بەرنامــەی ئێمــە نەبــوو)‪ ،‬جــا‬ ‫هەركەسێك بە تاكگرتنی ئەو زاتە لە بەندایەتی كردن ڕەت بكاتەوە‪،‬‬ ‫یــان دووركەوتنــەوە لــە تاغــوت و كوفــر پێكردنــی ڕەت بكاتــەوە‪ ،‬ئــەوا‬ ‫گومـڕا و بەدرۆخــەرەوەی پێغەمبەرانـ ‌ه وشایســتەی سـزاكانی (هللا) ــیە‬ ‫كــە پاداشــتی كافرانــی پــێ دەداتــەوە‪.‬‬ ‫پێغەمبــەران ‪ p‬ڕوونیــان كردۆتــەوە كــە هللا تعالــی تەنهــا ئیســامێكی‬ ‫پــاك وبێگــەرد و تەوحیدێكــی پوخــت لــە بەندەكانــی وەردەگرێــت‪،‬‬ ‫جــا هەواڵیــان داوە بــە خەڵكــی كــە ئــەوان بــۆ هیــچ شــتێك نەنێــردراون‬ ‫جگــە لــەوەی هللا تعالــی َبپەرســترێت بەتــاك و تەنهــا‪ ،‬هــەروەك هللا‬ ‫َ‬ ‫َّ ُ‬ ‫ََ َ َْ ْ َْ َ ْ ُ‬ ‫وحــي ِإل ْيـ ِـه‬ ‫دەفەرموێـ َـت‪{ :‬ومــا أ ْرســلنا ِمــن قب ِلــك ِمــن َرســو ٍل ِإل ن ِ‬ ‫تعالـ َـی َ َ َّ َ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫ْ‬ ‫ُ‬ ‫أ َّنـ ُـه ل ِإلــه ِإل أنــا فاعبــدو ِن} [األنبيــاء‪ ،]25 :‬واتــا‪( :‬ئێمــە پێــش تــۆ هیــچ‬ ‫پێغەمبەرێكمان ڕەوانە نەكردووە‪ ،‬كە وەحیمان بۆنەناردبێت بەوەی‬ ‫كــە‪ :‬بێگومــان هیــچ (هللا) ــيه‌ك نییــە جگــە لــە مـ َـن ودەبێــت هــەر مــن‬ ‫ْ‬ ‫ْ‬ ‫َ ْ‬ ‫بپەرســتن)‪ ،‬وە هللا تعالــی هەواڵــی پێــداون {ل َيغ ِفـ ُـرأ ْن ُيشـ َـر َك ِبـ ِـه َو َيغ ِفـ ُـر‬ ‫َ َ‬ ‫َ َ‬ ‫َمــا ُدون ذ ِلـ َـك ِلـ ْـن َيشـ ُـاء} [النســاء‪ ،]48 :‬واتــا‪( :‬بەڕاســتی هللا خــۆش‬ ‫نابێت ئەگەرهاوەڵی بۆبڕیاربدرێت‪ ،‬بێجگە لەوە لە هەرگوناهێكی تر‬ ‫بیەوێــت خــۆش دەبێــت‪ ،‬بــۆئــەوكەســەی دەیەوێــت)‪ ،‬وە كاتێــك كافران‬ ‫ئەمەیــان خســتە بــەردەم پێغەمبــەر ‪ g‬كــە ســاڵێك هللا بپەرســتن‬ ‫وساڵێكیش ئەوخواكانیان بپەرستێت‪ ،‬هللا تعالی سوڕەتی (الكافرون)‬ ‫ــی جیاكــەرەوە لــە نێــوان ئی َمــان و ئەهلەكــەی َ و لەنێــوان شــیرك و‬ ‫َ َ‬ ‫ُ ْ َ ُّ َ ْ َ ُ َ َ‬ ‫َ‬ ‫ون * ل أ ْع ُب ُد َ َما ت ْع ُب ُدون * َول‬ ‫ئەهلەكەی دابەزاند؛ {قل يا أيها الكا ِفر‬ ‫َأ ْن ُتـ ْـم َعابـ ُـدو َن َمــا َأ ْع ُبـ ُـد * َ َول َأ َنــا َعابـ ٌـد َمــا َع َب ْد ُتـ ْـم * َ َول أ ْن ُتـ ْـم َعابـ ُـدو َن مــاَ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫َِ ُ‬ ‫أ ْع ُب ُد * لك ْم ِد ُينك ْم َو ِل َي ِد ِين} [الكافرون]‪ ،‬واتا‪( :‬ئەی محمد (صلی هللا‬ ‫علیــه وســلم) بڵــێ‪ :‬ئــەی كۆمەڵــی بــێ بــاوەڕان * مــن هەرگیــزئــەو شــتانەی‬ ‫كــە ئێــوە دەپەرســتن نایپەرســتم (چونكــە موه‌حيــدم) * ئێــوەش دیــارە‬ ‫ئــەوەی مــن دەیپەرســتم نــای پەرســتن (چونكــە بــت پەرســتن) * ئــەوەی‬ ‫ئێــوە پەرســتوتانە مــن هیــچ كات نایپەرســتم * ئێــوەش‪ ،‬ئــەو زاتــەی مــن‬ ‫دەیپەرستم نای پەرستن * كەواتە دینی خۆتان بۆ خۆتان و دینی خۆم‬ ‫بــۆ خــۆم)‪.‬‬ ‫ته‌وحيدى هللا ل ‌ه شه‌رع (ياسا) دانان وفه‌رماڕه‌وايه‌تيدا‬ ‫پێغه‌مب ـ ‌هران ‪ p‬بــۆ ئه‌و ‌هيــان بــۆ گه‌له‌ك ‌هيــان ڕونكردو ‌هت ـه‌و ‌ه ك ـ ‌ه‬ ‫هللا پێــى خۆش ـ ‌ه ولێــى ڕازي ـ ‌ه ل ـ ‌ه ته‌وحيــد وبــاوه‌ڕ وكــردارى چــاك‪ ،‬و ‌ه‬ ‫ئاگاداريــان كردوون ‌هت ـه‌و ‌ه ل ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه هه‌ڵو ‌هشــێنه‌ره‌وه‌ى ئه‌وان ـه‌ن ل ـ ‌ه‬ ‫جۆره‌كانى كوفروشــيرك وفيســق وتاوان‪ ،‬و ‌ه ئه‌وه‌ى زۆرجوان ئه‌وه‌ى‬ ‫ڕونكردو ‌هت ـه‌و ‌ه دۆســيه‌ى فه‌رمانڕه‌واي ‌هتــى وحوكم ـ ‌ه بــۆ هللا تعالــى‬ ‫‌روه َ‌ك هللا تعالــى تاَكـ ‌ه لـ ‌ه به‌ديهێنــان به‌ه ‌ه َمــان شــێو ‌ه تاكـ ‌ه‬ ‫به‌ته‌نهــا‪ ،‬هـه‬ ‫َ َ ُ ْ َ ْ ُ َ ْ ْ ُ َ َ َ َ َّ ُ َ ُّ ْ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ل ـ ‌ه فه‌رمــان {أل لــه الخلــق والمــر تبــارك اللــه رب الع ِاليــن} [األع ـراف‪:‬‬ ‫‪ ،]54‬واتــا‪( :‬ئــاگادار بــن وبزانــن وتێفکــرن ک ـه‌‪ :‬هه‌رچــی دروســتکردن‬

‫وبڕیاردانــه ه ـه‌ر بــۆ ئ ـه‌وه‌‪( ،‬که‌واتــه د ‌هبــا ه ‌همــووان فه‌رمانب ـه‌رداری‬ ‫ئ ـه‌و بیــن و لــه فه‌رمانــی ده‌رنه‌چیــن)‪ ،‬موبــاره‌ک وپیــرۆزو گه‌ور ‌هیــه زاتــی‬ ‫(هللا‌) پ ـه‌روه‌ردگاری جیهانیــان)‪ ،‬و ‌ه �ســێ ئاي ‌هتــى (م ‌ه ـكـى) داب ‌هزانــد‬ ‫ك ـ ‌ه به‌ڵگ ـه‌ن بــۆ ئ ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه حوكــم وفه‌رمانڕه‌واي ‌هتــى بــۆ ئ ـه‌و ‌ه ِ{إ ِن‬ ‫ْ ْ َّ َّ‬ ‫ال ُحكـ ُـم ِإل ِللـ ِـه} [األنعــام‪ / 57 :‬يوســف‪ ،]67 ،40 :‬ل ‌هگ ـه‌ڵ ئ ـه‌وه‌ى‬ ‫ك ـ ‌ه پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬و هاوه‌ڵه‌كانــى ل ـ ‌ه مه‌كك ـ ‌ه الوازبــوون ل ‌هگ ـه‌ڵ ئ ـه‌و ‌ه‬ ‫هللا تعالــى فه‌رمانــى پێكــرد ك ـ ‌ه ئ ـه‌و ئاين ـ ‌ه گه‌ور ‌هي ـ ‌ه ئاشــكرا بــكات ك ـ ‌ه‬ ‫له‌اليـه‌ن هللا هاتــوو ‌ه بــۆ ئـه‌و ‌ه حوكمــى پێبكرێــت ل ‌هنــاو خ ‌هڵــك وژيانيــان‬ ‫ل ـ ‌ه ه ‌همــوو ورده‌كاري ‌هكــدا و ‌ه وازى لێنه‌هێندرێــت بــۆ ئــاره‌زوو‪ ،‬جــا‬ ‫ش ـه‌رع وياســا دانــان ته‌نهــا مافــى (هللا) ــي ‌ه ه ـه‌روه‌ك هيــچ هاوب ‌هشــێكى‬ ‫ني ـ ‌ه ل ـ ‌ه عيباده‌تكردنيــدا‪ ،‬جــا به‌ه ‌همــان شــێو ‌ه هيــچ هاوب ‌هشــێكى ني ـ ‌ه‬ ‫َ‬ ‫ل ـ ‌ه حوكمــدا‪ ،‬هللا تعالــى ل ‌هس ـه‌رپه‌رست�شــى خــۆى ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬ف َمـ ْـن‬ ‫َ‬ ‫َ ْ‬ ‫َك َ‬ ‫ان َي ْر ُجوا ل َق َاء َرّبه َف ْل َي ْع َم ْل َع َم ًل َ‬ ‫ص ِال ًحا َول ُيش ِر ْك ِب ِع َب َاد ِة َرِّب ِه أ َح ًدا}‬ ‫ِِ‬ ‫ِ‬ ‫[الكهــف‪ ،]110 :‬واتــا‪( :‬جــا ئـه‌وه‌ی ده‌یه‌وێــت به‌دیــداری پـه‌روه‌ردگاری‬ ‫شــادببێت‪ ،‬به‌خ ‌ۆشــنودیه‌وه بــا کارو کــرده‌وه‌ی چــاک و دروســت‬ ‫ـێک‬ ‫ئه‌نجــام بــدات و به‌هیــچ شــێوه‌یه‌ک لــه په‌رســتندا هیــچ ک ‌هسـ َ‬ ‫نه‌کاتــه هــاوه‌ڵ وش ـه‌ریک بــۆی)‪ ،‬و ‌ه ل ‌هس ـه‌ر حوكــم فه‌رموي ‌هتــى‪{َ :‬ول‬ ‫ْ َ‬ ‫ْ‬ ‫ُيشـ ِـر ُك ِفي ُحك ِم ِه أ َح ًدا} [الكهف‪ ،]26 :‬واتا‪( :‬هيچ ك ‌هســێك هاوبه‌�شــى‬ ‫نيـ ‌ه لـ ‌ه حوكمــدا)‪ ،‬جــا دوو جــۆر خوێندنـه‌وه‌ى د ‌همــا ود ‌همــى دروســت‬ ‫َ ْ‬ ‫هاتــوو ‌ه يه‌كه‌ميــان‪{َ :‬ول ُيشـ ِـر ُك} واتــا هللا ك ـه‌س ناكات ـ ‌ه هاوب ـه‌ش‬ ‫َ ْ‬ ‫له‌حوكميــدا و ‌ه دووه‌م‪{َ :‬ول ُيشـ ِـر ْك} واتــا ن ‌ههــى كــردوو ‌ه ل ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه‬ ‫ـم‪ ،‬و ‌ه ل ـ ‌ه ســوڕه‌تى َجاثي ـ ‌ه‬ ‫هيــچ بونه‌وه‌رێــك‬ ‫هاوبه َ‌�شـ َ َـى بێـ َـت ل َه‌حوَكـ ْ َ‬ ‫ُ َّ َ َ ْ‬ ‫َ‬ ‫ال ْمر َف َّاتب ْع َها َ َول َت َّتب ْع أ ْه َواءَ‬ ‫فه‬ ‫ِ‬ ‫‌رموي َه َ‌تى‪{ َ :‬ثم َجعلناك على ش ِريع ٍة ِمن ِ ِ‬ ‫َّ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫ُ‬ ‫ن‬ ‫ال ِذيــن ل يعلمــو } [الجاثيــة‪ ،]18 :‬واتــا‪( :‬ل ـه‌وه‌ودوا ئێمــه تۆمــان ئ ـه‌ی‬ ‫محمــد ‪ g‬خســتۆته س ـه‌ر به‌رنامه‌ی ‌ه ـکـی ڕاســت وڕه‌وان لــه ه ‌همــوو‬ ‫کاروبارێکــی ئـه‌م ئاینـه‌دا‪ ،‬که‌واتــه شــوێنی بکـه‌وه و لێــی المـه‌ده‌‪ ،‬ن ‌هکـه‌ی‬ ‫شــوێنی ه ـه‌واو ئــاره‌زووی ئ ـه‌وان بکه‌ویــت کــه نازانــن و نافامــن)‪ ،‬و ‌ه‬ ‫هه‌ندێــك ل ‌هزانايــان بـه‌م ســوڕه‌ت ‌ه ده‌ڵێــن ســوڕه‌تى شـه‌ريعه‌ت چونكـ ‌ه‬ ‫ئ ـه‌م ئاي ‌هت ـه‌ى تێداي ـه‌‪.‬‬ ‫ته‌وحيدى حوكم وته‌شريع (ياسا دانان) ده‌چێت ‌ه ناو هه‌ر�سێ‬ ‫جۆرى ته‌وحيده‌كه‌‬

‫فه‌رمانڕه‌واي ـ ‌ه وحوكميــش ه ـه‌ر بــۆ ئ ـه‌وه‌) ه ـه‌روه‌ك ل ـ ‌ه پێغه‌مب ـه‌ر ‪g‬‬ ‫هاتــوو ‌ه ل ـ ‌ه ســونه‌نى ن ‌هســائى وئ ‌هبــو داود‪.‬‬ ‫َّ َ‬ ‫َّ َ‬ ‫َ‬ ‫ََ‬ ‫س ‌هرنج بد ‌ه ئه‌م ئايه‌ت ‌ه ب ‌هڕێزه‌‪{ :‬أف َغ ْي َرالل ِه أ ْب َت ِغي َحك ًما َو ُه َو ال ِذي أ ْن َز َل‬ ‫َ ْ ُ ُ ْ َ َ ُ َ َّ ً‬ ‫صــا} [األنعــام‪ ،]114 :‬واتــا‪( :‬ئايــا جگـ ‌ه لـ ‌ه هللا داواى‬ ‫ِإليكــم ال ِكتــاب مف‬ ‫حوكــم له‌يه‌كێكــى تــر د ‌هك ـه‌ن و ‌ه ه ـه‌ر خــۆى پ ـ ‌هڕاوى بــۆ داب ‌هزانــدوون‬ ‫وبه‌ورده‌كاري ـه‌وه‌)‪ ،‬چــۆن به‌ڵگ ‌هي ـ ‌ه بــۆ چوونــى حوكــم بــۆ نــاو ه ـه‌ر �ســێ‬ ‫جــۆرى ته‌وحيــد جــا هللا تعالــى خــۆى فه‌رمانڕه‌وايـ ‌ه ودادگـه‌ر‌ه ب ‌ههـه‌ردوو‬ ‫ماناكـه‌ى بـ ‌ه مانــاى فه‌رمانڕه‌واي ‌هتــى وبه‌مانانــى دانايــى‪ ،‬جــا فه‌رمانــڕه‌وا‬ ‫وكرداره‌كاني ‌هتــى ِ{إ َّن‬ ‫(ح ‌هك ـه‌م) له‌ناوه‌كاني ‌هتــى و حوكــم ل ـ ‌ه ســيفه‌ت‬ ‫َ َ َ ْ َ َّ َ ْ َ َ َ‬ ‫َّ‬ ‫ُ‬ ‫ً‬ ‫اللـ َـه َي ْحكـ ُـم َمــا ُي ِريـ ُـد} [املائــدة‪ ،]1 :‬لـ ‌ه ئاي ‌هتــى {أفغيــراللـ ِـه أبت ِغــي حكمــا}؟!‬ ‫پرســيارێكى تێداي ـ ‌ه ئايــا داواى حوكــم ل ـ ‌ه غ ‌هيــرى هللا د ‌هك ـه‌ن‪ ،‬جــا‬ ‫ك ‌هســێك به‌گه‌ور ‌هيــى هللا ونــاو ‌ه جوانه‌كانــى وســيفه‌ت ‌ه به‌رزه‌كانــى‬ ‫بزانێــت چــۆن داواى حوكــم ل ـ ‌ه غ ‌هيــرى هللا ده‌كات؟‬ ‫ســێيه‌م‪ :‬لـ ‌ه ته‌وحيــدى ئولوهيـه‌ت‪ :‬گ ‌هڕانـه‌وه‌ى حوكــم بــۆ شـه‌رعى هللا‬ ‫په‌رستشــێك ‌ه ته‌نهــا بــۆ (هللا) ــيه‌‪ ،‬و ‌ه گێڕان ـه‌وه‌ى حوكــم بــۆ غ ‌هيــرى ئ ـه‌و‬ ‫شــيركى گه‌ور ‌هي ـه‌‪ ،‬و ‌ه ئ ـه‌وه‌ى حوكــم بگێڕێت ـه‌و ‌ه بــۆ غ ‌هيــرى ش ـه‌ريعه‌تى‬ ‫ـاوه‌ڕى هێنــاو ‌ه بـ ‌ه تاغــوت هللا‬ ‫هللا ئـه‌و ‌ه گ ‌هڕاندوويه‌تيـه‌و ‌ه بــۆ تاغــوت وبـ‬ ‫ََ‬ ‫َ َّ‬ ‫په‌نامــان بــدات‪ ،‬هللا تعالــى ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬ألـ ْـم َتـ َـر ِإلــى ال ِذيـ َـن َي ْز ُع ُمــو َن‬ ‫َ َ‬ ‫َ‬ ‫ُْ َ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ُْ‬ ‫أ َّن ُهـ ْـم َآم ُنــوا ِب َمــا أنـ ِـز َ ُل ِإل ْيـ َـك َ َو َمــا أنـ ِـز َل ِمـ ْـن ق ْب ِلـ َـك ُي ِريـ ُـدون أ ْن َ َي َت َحاك ُمــوا‬ ‫َ‬ ‫َّ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫َّ ُ‬ ‫َ ُ ُ َّ‬ ‫الشـ ْـي َط ُ‬ ‫ان أ ْن ُي ِضل ُهـ ْـم‬ ‫ـوت َوقـ ْـد أ ِمـ ُـروا أ ْن َيك ُفـ ُـروا ِبـ ِـه وي ِريــد‬ ‫ِإلـ َـى ًالطاغـ ِ‬ ‫َ‬ ‫ضلل َبع ً‬ ‫يدا} [النساء‪ ،]60 :‬جا ئه‌گه‌رمرۆڤ داخيلى ئيسالم نه‌بێت‬ ‫ِ‬ ‫ته‌نها ب ‌ه باوه‌ڕهێنان ب ‌ه هللا تعالى وكوفركردن ب ‌ه تاغوت ئه‌و ‌ه گومانى‬ ‫ك ك ـ ‌ه‬ ‫تێــدا ني ـ ‌ه ك ـ ‌ه ئه‌وان ـه‌ى حوكــم ده‌گه‌ڕێنن ـه‌و ‌ه بــۆ فه‌رمانڕه‌واي ـ ‌ه ‌‬ ‫به‌غ ‌هيــرى ش ـه‌ريعه‌تى هللا حوكــم ده‌كات ئ ـه‌و ‌ه ئ ـه‌وان باوه‌ڕيــان‬ ‫هێنــاو ‌ه بـ ‌ه تاغــوت چونكـ ‌ه حوكمه‌ك ‌هيــان بــۆالى ئـه‌و گ ‌هڕاندوو ‌هتـه‌وه‌‪،‬‬ ‫و ‌ه ئ ـه‌وه‌ى بــاوه‌ڕ بێنێــت ب ـ ‌ه تاغــوت ئ ـه‌و ‌ه موســڵمان ني ـه‌‪ ،‬داوا ل ـ ‌ه هللا‬ ‫ده‌ك ‌هيــن پێچ ‌هســپاومان بــكات ل ‌هس ـه‌ر ئاين ‌هك ـه‌ى‪.‬‬ ‫يان حوكمى هللا يان حوكمى نه‌فامى ونه‌زانى‬ ‫جــا دواى حوكمــى (هللا) ــى حه‌كيــم وخه‌بيــر هيچــى تــر ني ـه‌ جگ ـه‌ ل ـ ‌ه‬ ‫حوكم ـه‌ نه‌زاني ـه‌ ســته‌مكاره‌ تاريك ـه‌كان‪ ،‬جــا هه‌رچه‌نــده‌ مــرۆڤ‬ ‫حوكــم وياســاكانى نــاو بنێــت به‌نــاوى جيــا جيــا ئ ـه‌وه‌ حوكمــى نه‌زاني ـ ‌ه‬ ‫و به‌ئــاره‌زوى كاف ـران يــارى پێده‌كرێــت‪ ،‬جــا له‌س ـه‌ر ڕێگاي ـه‌ك‬ ‫ناوه‌ســتێت وگۆڕانــكارى به‌س ـه‌ر دادێــت‪ ،‬جــا به‌هۆي ـه‌وه‌ ناگ ـه‌ن‬ ‫به‌س ـه‌رفرازى دونيــا ودواڕۆژ‪ ،‬ب ـه‌اڵم ئايــا ـكـێ ده‌زانێــت ك ـه‌ حوكمــى‬ ‫هللا چاكترينــى حوكمه‌كانـه‌؟ ئـه‌وه‌ى ئـه‌وه‌ ده‌زانێــت ئـه‌وه‌ باوه‌ڕدارێكــى‬ ‫َ‬ ‫ََ ْ ْ‬ ‫َّ‬ ‫ْ‬ ‫ُ َ‬ ‫دڵنيايي ـه‌ {أف ُحكـ َـم ال َج ِاه ِل َّيـ ِـة َي ْبغــون َو َمـ ْـن أ ْح َسـ ُـن ِمـ َـن اللـ ِـه ُحك ًمــا‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ِلقـ ْـو ٍم ُيو ِق ُنــون} [املائــدة‪.]50 :‬‬

‫ي ‌هكـه‌م‪ :‬لـ ‌ه ته‌وحيــدى ڕبوبيـه‌ت (په‌روه‌ردگاري ‌هتــى)‪ :‬جــا ئ ‌همــروفه‌رمــان‬ ‫بــۆ هللا تعالــى ده‌بێــت‪ ،‬و ‌ه ه ـه‌ر ئ ـه‌و مافــى حوكــم وياســا دانانــى ه ‌هي ـه‌‪،‬‬ ‫ئ ـه‌و ‌ه له‌كاره‌كانــى ئ ـه‌و ‌ه (له‌نێوانيــان گشــتى وتايب َ‌هَتـ َـى ه ‌هي ـه‌) و ‌ه ئ ـ َه‌و ‌ه‬ ‫ْ َْ ْ‬ ‫ل ـ ‌ه ته‌وحيــدى ڕبوبي ‌هت ـ ‌ه هللا تعالــى ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬أل لـ ُـه الخلـ ُـق َوال ْمـ ُـر‬ ‫ْ َ‬ ‫َّ‬ ‫َ‬ ‫ت َبـ َـار َك اللـ ُـه َر ُّب ال َع ِاليـ َـن} [األع ـراف‪ ،]54 :‬واتــا‪( :‬ئاگاداربــن وبزانــن‬ ‫وتێفکــرن کـه‌‪ :‬هه‌رچــی دروســتکردن وبڕیاردانــه هـه‌ربــۆ ئـه‌وه‌‪( ،‬که‌واتــه‬ ‫د ‌هبــا ه ‌همــووان فه‌رمانب ـه‌رداری ئ ـه‌و بیــن ولــه فه‌رمانــی ده‌رنه‌چیــن)‪،‬‬ ‫موبــاره‌ک و پیــرۆزو گه‌ور ‌هیــه زاتــی (هللا‌) پـه‌روه‌ردگاری جیهانیــان)‪ ،‬پــاك‬ ‫وبێگ ـه‌ردى بــۆ په‌رســتراوى دروســتكارى به‌توانــا‪ ،‬فه‌رمــان ده‌كات ب ـ ‌ه‬ ‫داوا ل ـه‌ هللا تعالــى ده‌كه‌يــن ك ـه‌ ده‌وڵه‌تــى خيالف ـه‌ت س ـه‌ربخات و‬ ‫كــردارى چاك ـ ‌ه ودوركه‌وتن ـه‌و ‌ه ل ـ ‌ه خراپ ـه‌كارى وتــاوان‪.‬‬ ‫وه‌لــى ئه‌مــره‌كان وسـه‌ربازه‌كانى پێچه‌ســپاو بــكات‪ ،‬وه‌ شـه‌ڕى كافرانــى‬ ‫دووه‌م‪ :‬ل ـ ‌ه ته‌وحيــدى نــاو ســيفه‌ته‌كانى هللا‪ ،‬هللا تعالــى (خــۆى لــێ دوربخات ـه‌وه‌‪ ،‬وه‌ هللا تۆڵ ـه‌ى زۆر تونــده‌ وبه‌زيان ـه‌‪.‬‬

‫وتار‬

‫‪8‬‬

9

‫کاتــی بەتــاڵ نیعەمتێکــە زۆرێــك لــە خاوەنەکانــی لێــی بێئــاگان‪،‬‬ ‫ئەوانــەی کــە هللا لــە بەســەر بردنــی ژیــان وهەوڵــدان بــەدوای‬ ‫ڕۆزیــدا بێبا ـکـی کــردوون‪ ،‬کەچــی نەســودی لێدەبینــن‬ ‫ونەدەیقۆزنــەوە‪ ،‬بەڵکــو بەســەریدەبەن لــە گاڵتــە ویاریــدا‪ ،‬تــا‬ ‫ئەوکاتــەی مــردن یەخەیــان دەگرێــت وئەوانیــش بێئــاگا بێهۆشــن‬ ‫لــە ویســتی هللا پێیــان‪ ،‬لــە نیعمەتەکانــی فەزڵــی ئــەودا ڕادەبوێــرن‬ ‫کــە لێپرســینەوەیان لەگــەڵ دەکرێـ ُـت َلەسـ َ ُـەری‪ ،‬هــەروەك‬ ‫ُ‬ ‫هللا تعالــی دەفەرموێــت دەربــارەی‪{ :‬ثـ َّـم لت ْســأل َّن َي ْو َم ِئـ ٍـذ َعـ ِـن‬ ‫َّ‬ ‫الن ِعيــم} [التكاثــر‪ ،]8 :‬واتــا‪( :‬پاشــان ســوێند بــە هللا ل ـه‌و ڕۆژه‌دا‬ ‫پرســیارتان لــێ ده‌کرێــت ده‌ربــاره‌ی هه‌مــوو نــازو نیعمه‌ته‌کانــی‬ ‫دونیــا (چۆنتــان په‌یــدا کــردووه‌و لــه چیــدا به‌کارتــان هێنــاوه‌)‪.‬‬

‫بەڵــێ لێپرســینەوە دەکرێــت‪ ،‬چونکــە هللا تعالــی هیــچ بونه‌وه‌رێكــى‬ ‫دروســت نەکــردووە تــا ڕابوێــرن لــە نیعمەتەكانــدا بەبــێ هــۆ‬ ‫بەڵکــو دروســتی کــردوون تــا بیپەرســتن‪ ،‬ئــەو خــۆی دەوڵەمەنــدە‬ ‫وپێويســتى بــە پەرستشەکانیشــیان ني ـه‌‪ ،‬وئــەو بەفــەزڵ‬ ‫وڕەحمەتــی خــۆی بــۆ گوێڕایەاڵنــى شــتانێکی ئامادەکــردووە‬ ‫نــە چــاو بینیویەتــی ونــە گوێبیســت بــوون ونەبەدڵــی هیــچ‬ ‫مرۆڤێکیشــدا خورپــەی کــردووە‪ ،‬پاداشــتیان دەداتــەوە تیایــدا‬ ‫بــە نیعمەتــی هەمیشــەیی بەهــۆی بەســەربردنی کاتەکانیــان‬ ‫لــە گوێڕاڵــی ئــەودا‪ ،‬وباشــترین پاداشــتدانەوەش بەهەشــتی‬ ‫مه‌ئوا ي ـه‌‪.‬‬ ‫وە بــۆ ئەوانــەی لەجیــات دواڕۆژ بــۆ دونیــای هیــچ وژیانــە بــێ‬ ‫وتار‬

‫‪10‬‬

‫وەك َ ئــەوە‬ ‫بەهاکــەی کۆیانکــردەوە حاڵیــان لــەدوای مــردن‬ ‫دەبێــت کــە هللا ‪ c‬فەرموویەتــی‪َ { :‬ر ّب ا ْرج ُعــو ِن * َل َع ّلــي أ ْع َمــلُ‬ ‫ِ‬ ‫ِ ِ‬ ‫ْ‬ ‫َ‬ ‫ص ِال ًحــا ِف َيمــا َت َركــت} [املؤمنــون‪ ،]100 - 99 :‬واتــا‪( :‬پـه‌روه‌ردگارا‬ ‫بمگێــڕه‌ره‌وه بــۆ دونیــا * به‌ڵکــو چاکــه ئه‌نجــام بــده‌م و کاری باشــه‬ ‫بکه‌م و ئه‌و هه‌النه‌ی که له ده‌ســتم چووه له‌مه‌ودوا له‌ده‌ســتی‬ ‫نه‌ده‌م) ئایا مرۆڤ په‌ند وه‌رده‌گرێت کەخۆی بە گوێڕایەڵی هللا‬ ‫وڕەزامەنــدی ئــەو ســەرقاڵ کــردووە تــا ئــەوەی گیــان لەالشــەی‬ ‫دایــە؟ پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬فەرموویەتــی‪( :‬پــەروەردگارە هیــچ ژیانێــك‬ ‫نیــە تەنهــا ژیانــی دواڕۆژ نەبێــت بۆیــە لــه پشــتیوانان وموهاجیـران‬ ‫خۆشــبە) [رواه الشــیخان]‪ ،‬ســەرنج بــده فه‌رمايشــته‌كه‌ى ‪g‬‬ ‫ونــەرێ کردنــی لــەوەی کــە نیعمەتــی دونیــا ژیانــی ڕاســتەقینە‬ ‫بێــت کــە شایســتە بێــت الی ئێمــه داوای بکەیــن‪ ،‬چونکــە ژیانــی‬ ‫ڕاســتەقینە ژیانــی دواڕۆژە لــە بەهەشــتی (هللا) ــى که‌ریــم‪.‬‬ ‫خۆزگــە بــۆ ئــەو ژیانــە دەستپێشــخەریم بکردایــە‬

‫بەڵــێ کەســانێك هــەن هللا نیعمەتــی بەســەردا کــردوون وژیانــی‬ ‫بــۆ فەراهــەم کــردوون بــەاڵم ئــەو لــە بێهۆ�شــی وســەرپێچی‬ ‫فەرمانەکانــی پــەروەردگاردا بەســەری بــردوون‪ ،‬کاتــە بەتاڵەکانــی‬ ‫لــە فێربوونــی ئایینەکــەی وئــەوەی هللا لێــی داوا دەکات بەســەر‬ ‫نەبردووه ‪ ،‬بەڵکو بەسەری بردووە لە حەرامکراوەکان‪ ،‬یان لە‬ ‫زۆری ســەرپێچیدا‪،‬بۆیه ئــەی وێــڵ وســەرگەردان وه‌اڵمگەلێکــی‬ ‫زۆر بــۆ پرســیارگەلێکی زۆر ئامادەکــە‪ ،‬چونکــە تــۆ ‪-‬وهللا‪ -‬بــێ‬ ‫هــۆکار دروســت نەکراویــت وبەئاســانیش وازت لێناهێنرێــت‬ ‫ودەربــارەی کاتــە بەتاڵەکانــت لێپرســینەوەت لەگــەڵ دەکرێــت‬ ‫کەلەچیــدا بەســەرت بــردوون‪.‬‬ ‫هــەر کــە ڕۆژێــك لەتــۆ دەڕوات تۆزێــك له‌جه‌ســته‌ت دەڕوات‬ ‫وە کەســانێکیش هــەن لەبــەر گەورەیــی تەمەنیــان وچەماوەیــی‬ ‫پشــتيان کەســانێك چاودێــری دەکــەن لەکاروبــاری دونیــای لــە‬ ‫مــاڵ يــان کــوڕ‪ ،‬وە هللا لەگــەڵ ئەوەشــدا نیعەمەتــی کات بەتاڵــی‬ ‫پێبەخشــیوە‪ ،‬بــەاڵم نازانێــت چــۆن بەســەری ببــات‪ ،‬بــۆ ئەوانــەی‬ ‫ئــەوە حاڵیانــە بیــر بکــەرەوە بەژیــری لــەو ســااڵنەی بەســەرت‬ ‫بــردوون وبەختــی دواڕۆژتــی تێــدا نەبــووە‪ ،‬بیــر بکــەرەوە کــە تــۆ‬ ‫چەنــد نزیكیــت لــە دیــداری پــەروەردگارت‪ ،‬ئیتــر کاتــی ئــەوەت‬ ‫نیــە کــە کــوڕ ونەوەکانــت ئــاگادار بکەیتــەوە بــۆ بەرگــری کــردن لــە‬ ‫ئایینــی هللا وسەرخســتنی‪ ،‬کاتــی ئــەوە نیــە کــە کاتــە بەتاڵەکانــت‬ ‫تــەواو بــۆ (هللا) ــبن بــە دوعــا کــردن بــۆ خــۆت وموســوڵمانی‬ ‫بێدەســەاڵت وبەنــدە موجاهیدەکانــی هللا‪ ،‬کاتــی ئــەوە نیــە‬ ‫لێبڕێیــت بــۆ هللا ونزیــك بیتــەوه لێــی بەهەمــوو جۆرەکانــی نزیــك‬ ‫بوونــەوە‪.‬‬

‫زۆرێــك لــە خەڵکــی لــە هاوس ـه‌نگى تــەرازوی کارەکانــی دونیــا‬ ‫وکارەکانــی دواڕۆژیانــدا ســەرکەوتوو نیــن‪ ،‬هیــوای زۆرێکیــان‬ ‫بریتیــە لــە کۆکردنــەوەی ســامان وبەفیڕۆدانیەتــی لــە شــتی‬ ‫نابەجــێ‪ ،‬بۆیــە تیایانــدا دەبینــی دەوڵەمەنــده ولەژیانیــدا‬ ‫باشــە بــەاڵم هــەژارە لــه کارەکانــی بــۆ بردنــەوەی بەهەشــتی هللا‬ ‫وڕەزامەندیەکــەی‪ ،‬وە هللا منەتــی بەســەردا کــردووە بــه کاتــی‬ ‫بەتــاڵ بــەاڵم ئــەو کاتــە بەتاڵەکانــی بەســەردەبات بەدونیاکــەی‪،‬‬ ‫وهــەر پێویست�شــی پێــی نیــە کــە ئەمــه بەڕاســتی بــێ ئــاگا بوونــە‪،‬‬ ‫هــەروەك لــە ئيبــن عه‌بــاس (هللا لێیــان ڕازی بێــت) هاتــووە کــە‬ ‫گوتويه‌تــى‪ :‬پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬فەرموویەتــی‪( :‬دوو نیعمــەت هــەن‬ ‫زۆربــەی کــەس لێیــان بێئــاگان‪ :‬تەندروســتی بــاش وکاتــی بەتــاڵ)‬ ‫[رواه البخــاري]‪.‬‬ ‫بەڕاســتی زۆرێــك لەخەڵکــی لەگەورەییانــدا لــه تەمــەن‬ ‫گەیشــتوونەتە پیــری پاشــان دەیــان بینیــت بــە ئەقڵــی گەنجانــی‬ ‫دەی ئــەی خاوەنــی دەوڵەمەنــدی وکاتــی بەتــاڵ‪ ،‬لــە دونیــادا تــۆ لەدەســتچوو دەژیــن وبیــر ناکەنــەوە لــە مــردن وکاتــی پرســیار‬ ‫بەڕاســتی لــە بێبەشــکراوانیت‪ ،‬چونکــە بەڕاســتی نــەت توانــی ڕێــزی ولێپرســینەوە‪ ،‬وە ئەمــه ‪-‬وهللا‪ -‬ئ ـه‌ه‌ خــۆى هیــوای درێــژ‬ ‫لەکوێــی ئـ ْـەو ئایەتٰــی کــە هللا تعالــی دەفەرمووێــت‪:‬‬ ‫کاتە لەدەستچووەکانت لەتەمەنتدا بگریت وەك ئەو کەسانەی وتیاچوونـه‌‪ ،‬تــۆ‬ ‫َ َ َ ْ َ ْ َ ُ َْ‬ ‫َ ّ َ َ َ ُْ َ ْ ُ َ‬ ‫ْ‬ ‫خاوەنی ورەی بەرزبوون کە هەرکات کاتێکی بەتاڵیان هەبووایە {وجــاءت ســكرة الــو ِت ِبالحـ ِـق ۖ ذ ِلــك مــا كنــت ِمنــه ت ِحيــد} [ق‪:‬‬ ‫کار وجیهادەکانیــان پێتــەواو دەکــرد‪ ،‬وەتــۆ بەڕاســتی ئــەی خــاوەن ‪]19‬؟واتــا‪( :‬ئ ـه‌ی مــرۆڤ‪ ،‬ته‌نگان ـه‌ی مــردن وئازاره‌کانــی هــات‪،‬‬ ‫کاتــی بەتــاڵ ڕاســپێردرابوویت بــۆ کاری زۆر گــەورە کەلەدەســتت هــاوڕێ له‌گ ـه‌ڵ ڕاســتییه‌کاندا‪ ،‬ئه‌وســا پێــت ده‌وترێــت‪ :‬ئــا‬ ‫ـوون وبێئــاگا بوویــت لێیــان‪ ،‬ئــەو ســاتەی کــە تیایــدا دەڵێیــت‪ :‬ئه‌وه‌به‌س ـه‌رهات و ڕووداوه‌یــه که‌خۆتــت لــێ الده‌داو په‌نــات‬ ‫َچـ َ ْ َ َ‬ ‫ُ‬ ‫ُ‬ ‫َّ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫{يــا ليت ِنــي قدمــت ِلحيا ِتي}[الفجــر‪ ،]24 :‬واتــا‪( :‬خۆزگــە بــۆ ئــەو لــێ ده‌گــرت) ئیمامــی به‌غ ـه‌وى ‪ r‬ده‌ڵێــت‪( :‬وجــاءت ســكرة‬ ‫ژیانــە دەستپێشــخەریم بکردایــە) ئیمامــی ت ‌هب ـه‌رى ‪ r‬ده‌ڵێــت‪ :‬املــوت‪ :‬واتــا‪ :‬ناخۆ�شــى وتونديه‌ك ـه‌ى ك ـه‌ مــرۆڤ له‌هــۆش خــۆى‬ ‫هللا تعالــى هه‌واڵــى ئ ـه‌و مرۆڤان ‌همــان پێــده‌دات ك ـ ‌ه ل ـه‌ڕۆژى دوايــى ده‌چوێنێــت وزاڵده‌بێــت به‌س ـه‌ر ئه‌قڵيــدا‪( ،‬بالحــق) واتــا‪:‬‬ ‫د ‌هســتى خۆيــان د ‌هگ ـه‌زن وئــاخ هه‌ڵده‌كێشــن وپ ‌هشــيمانن بــۆ به‌ڕاســتى ودروســتى مــردن‪ ،‬وه‌ ده‌گوترێــت به‌ڕاســته‌قينه‌ى‬ ‫كه‌مته‌رخه‌ميــان ل ـ ‌ه كار ‌ه چاك ـه‌كان ك ـ ‌ه بۆيــان د ‌هبــوو ‌ه مي ـرات فه‌رمانــى دواڕۆژ تــا بــۆ مــرۆڤ ڕونده‌بێت ـه‌وه‌ وبه‌چــاوى خــۆى‬ ‫وده‌ماي ـه‌و ‌ه به‌ه ‌هتــا هه‌تايــى بــێ بڕان ـه‌و ‌ه خۆزگــە بــۆ ئــەو ژیانــە ده‌يبينێت‪ ،‬وه‌ ده‌گوترێت‪ ،‬ئه‌وه‌ى ئينسان بۆى ده‌گواسترێته‌و ‌ه‬ ‫دەستپێشــخەریم بکردایــە‪ ،‬ك ـ ‌ه مــردن ل ـه‌دواى ئ ـه‌وه‌و ‌ه ني ـ ‌ه ل ـه‌ خۆشبه‌خشــتى و خراپ ـه‌كارى‪ ،‬وه‌ ده‌گوترێــت‪ ،‬بــۆ ئ ـه‌وه‌ى‬ ‫وده‌بێت ـ ‌ه هــۆى ڕزگاريــم ل ـ ‌ه توڕ ‌هيــى هللا‪ ،‬وڕه‌زام ‌هنــدى ئ ـه‌وم بــۆ ك ـه‌ ناخۆ�شــى س ـه‌ره‌ مه‌ر ـگـى پێگه‌يشــتووه‌‪( ،‬ذلــك مــا كنــت منــه‬ ‫به‌د ‌هســت ده‌هێنێــت) [جامــع البيــان]‪.‬‬ ‫تحيــد) واتــا‪ :‬خــۆت لــێ الده‌دا‪ ،‬حه‌س ـه‌ن ده‌ڵێــت‪ :‬هه‌ڵده‌هاتــى‬ ‫‪11‬‬

‫لێــى‪ ،‬ئيبــن عه‌بــاس ده‌ڵێــت‪ :‬ئ ـه‌وه‌ى الت ناخۆشــبوو) [معالــم‬ ‫التنزيــل فــي تفســير الق ـرآن]‪.‬‬

‫لەچەنــد کاتژمێرێکــی کەمــدا پاشــان دەگەڕێتــەوە بــۆ کاتــە‬ ‫بەتاڵــە درێژەکــەی‪ ،‬وئــەو کاتانــە بــۆ موجاهیــدان نیعمەتێکــی‬ ‫گــەورەن کەڕەنگــە هەســتی پــێ نــەکات‪ ،‬کــە ئەگــەر بێــت‬ ‫وبیقۆزێتــەوە بــە یادکردنــی هللا وخوێندنــەوەی قورئــان ودوعــا‬ ‫یان پارێزگاری کردنی لە نوێژە ســوننەتەکان یان کاتژمێرێك بۆ‬ ‫یادخســتنەوەی برایانــی تــا یەکتــری ئــاگادار بکەنــەوە‪ ،‬دەبێتــە‬ ‫ســودێکی زۆر گــەورە وپێچەســپاوی لەکاتــی ڕوبەڕوبوونــەوەی‬ ‫کافرانــدا وبەرزکردنــەوە لــە پلــەکان وزیادکردنــی چاکــەکان‪.‬‬

‫بۆیــە کاتــە بەتاڵــەکان بقــۆزەرەوە پێــش ئــەوەی بچیتــە گــۆڕەوە‪،‬‬ ‫بەرەبەیانیانــت بقــۆزەوە چونکــە ڕەنگــە نەگەیــت بــە ئێــوارە‪،‬‬ ‫لــە حەســەنەوە ك ـه‌ ده‌ڵێــت‪( :‬ئــەی نــەوەی ئــادەم‪ ،‬تــۆ بەڕاســتی‬ ‫ل ـه‌ چەنــد ڕۆژێــک دايــت‪ ،‬هــەر کــە ڕۆژێــك دەڕوات تۆزێكــت‬ ‫لێدەڕوات) [الزهد ٲلحمد بن حنبل]‪ ،‬وە چاو لەو پیرانە بکە کە‬ ‫الشــەیان پێشــکەش بــە ڕێبــازی هللا کــرد وپێشــڕەوی گەنجانیــان‬ ‫کــرد بــۆ بەهەشــت نــەك بــۆ دونیــا‪.‬‬ ‫بۆیــە بزانــە ئــەی موجاهیــد؛ کــە کاتــە بەتاڵەکانــت نیعەمەتــی‬ ‫(هللا) ــن وبیانقــۆزەوە تــا لــە بێئاگایــان نەبیــت‪ ،‬وبیانکــە‬ ‫کاتــە بەتاڵه‌كانــت بقــۆزەرەوە‬ ‫توێشــویەك بــۆ الی هللا تعالــی‪ ،‬چونکــە بەڕاســتی هللا بــۆ‬ ‫موجاهیــدان لــە بەهەشــت ســەد پلــەی ئامــادە کــردووە‪ ،‬کــە‬ ‫چونکــە بەڕاســتی لــەوێ پۆلێــك هــەن لــە گیــان فیدایــان هللا پلــەی موجاهیدێــك کــە یــادی هللا تعالــی دەکات وگوێڕایەڵــی‬ ‫تعالــی ڕێنوێنــی کــردوون بێباکــن لــە ژیــان ڕۆزی لەژێــر ســێبەری دەکات لــە نوێــژ وخوێندنــەوەی قورئــان وتێدەکۆشــێت‬ ‫ڕمەکەیەتــی‪ ،‬بــەکاری دێنێــت بــۆ تاڵکردنــی ژیانــی کافــران پاســەوانێتی وسەنگەرنشــینی وجەنگانیــدا وەك پلــەی‬ ‫وسەرخســتنی ئایینــی پــەروه‌ردگاری جیهانیــان‪ ،‬وە هەروەهــا موجاهیدێكــی سەنگەرنشــین نیــە کــە یــادی هللا تەنهــا بــە‬ ‫لەنــاو ئــەو ســەرفرازانەدا هەیــە کەلــە سەنگەرنشــینیەکەیدا کەمــی دەکات‪ ،‬ونــۆرە پاســەوانیەتیەکەی دەکات وپاشــان‬ ‫هەڵدەســتێ بــە بەجێگەیاندنــی نــۆرەی پاســەوانیەکەی دەگەڕێتــەوە بــۆ کاتــە بەتاڵــە درێژەکــەی‪.‬‬ ‫دڵ كاريگه‌ر ده‌بێت به‌قورئان‬

‫بۆیــە لەســەر موجاهیدانــی سەنگەرنشــینی ڕاســتگۆ‬ ‫پێویســتە کــە تێبکۆشــن لــە کاتــە بەتاڵەکانیــان بــۆ‬ ‫بەدەســتهێنانی پلــەکان وبابزانــن کــە نێــوان پلەیــەك‬ ‫بــۆ پلەیە ـکـی تــر لەبەهەشــتدا وەك نێوانــی ئاســمان‬ ‫وزەویــە‪ ،‬ونیعمەتەکانــی پلــە بــااڵکان باشــتر‬ ‫وتەواوتــرن لەوانــەی تــر‪ ،‬ناکرێــت سەنگەرنشــین‬ ‫لەزیادکردنــی کاری چاکــە بوەســتێت لەگــەڵ‬ ‫گەورەیــی کارەکــەی وەك ئــەوەی کەلــە پێغه‌مب ـه‌ر‬ ‫‪ g‬لێــوەی هه‌واڵــى پێداويــن وفه‌رمويه‌تــى‪:‬‬ ‫(سەنگەرنشــینی ڕۆژ وشــەوێك باشــترە لــە ڕۆژووی‬ ‫مانگێــك وهەســتان بــۆ شــەونوێژی مانگێــك‪،‬‬ ‫وەئەگــەر مــرد ئــەوکارەی کــە ئەنجامیــدەدا‬ ‫بــەردەوام دەبێــت‪ ،‬و ڕۆزيه‌ك ـه‌ى ب ـه‌ردوام ده‌بێــت‪،‬‬ ‫ولــە هــەردوو فیتنــەی گــۆڕ ودواڕۆژ پارێــزراو‬ ‫دەبێــت) [رواه مســلم]‪ ،‬چ فەزڵێکــی گەورەیــە‬ ‫بــۆ سەنگەرنشــینێك کــە دەکوژرێــت وکارەکــەی‬ ‫بــەردەوام دەبێــت کــە لەکاتــە بەتاڵەکانیــدا‬ ‫بەســەریدەبرد پێــی؟ بۆیــە تکایــە قورئــان بخوێنــە‬ ‫وهەســتە بــۆ شــەو نوێــژ وجگــە لــەو عیبادەتانــە‪،‬‬ ‫وخەریکــی داواکردنــی زانســت بــە وخــۆت شــارەزا‬ ‫بکــە لــە ئاییــن ولەبــەر کردنــی پەرتو ـکـی هللا ‪ ،b‬ئــەو‬ ‫کاتــە بەتاڵــەی تیایــدا دەژیــت لەنێــوان نۆرەکانــی‬ ‫پاســەوانی زۆرێــك لــە چاکــەکاران ئاواتــی بــۆ‬ ‫دە خــوازن‪.‬‬

‫وتار‬

‫‪12‬‬

13

‫وتار‬

‫‪14‬‬

‫ســوپاس بــۆ هللا ك ـه‌ ئ ـه‌و به‌ندان ـه‌ى َ خــۆش ده‌وێــت ك ـه‌ د َه‌ڵێــن‪ :‬جێنشــينێكى زۆر ده‌بێــت‪ ،‬گوتيــان‪ :‬به‌چــى فه‌رمانمــان پێده‌كه‌يــت‪،‬‬ ‫ُ‬ ‫ُ َ‬ ‫َ َّ َ َ ُ ُ َ َ َّ َ َ ْ َ َ ْ ْ َ‬ ‫اج َنــا َوذ ّ ِرَّيا ِت َنــا قـ َّـرة أ ْع ُيـ ٍـن فه‌رمــوى‪ :‬به‌يعـه‌ت بــده‌ن به‌كه‌�ســى يه‌كـه‌م ومافــى خــۆى پێــده‌ن (لـ ‌ه‬ ‫{وال ِذ ْيـ َـن ي ْق َّولــو َن ربنــا هــب لنــا ِمــن أزو ِ‬ ‫َو ْ‬ ‫اج َعلنــا ِلل ُمت ِقيــن ِإ َم ًامــا} [الفرقــان‪ ،]74 :‬وه‌ دروود وس ـه‌الم ‌ه گوێگرتــن وگوێڕايه‌ڵــى‪ ،‬به‌ڕاســتى هللا پرســياريان لێــده‌كات ل ـه‌وه‌ى‬ ‫له‌س ـه‌ر پێغه‌مب ـه‌ر پێش ـه‌واى موته‌قي ـه‌كان‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ هللا داوايــان لێكــراوه‌)‪ ،‬جــا خوله‌فــاكان هه‌ڵده‌ســت به‌هه‌مــان كار ك ـ ‌ه‬ ‫كۆيكــرده‌وه‌ له‌نێــوان ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ ببێــت به‌پێش ـه‌وا بــۆ خه‌ڵكــى درابــوو ب ـه‌ پێغه‌مب ـه‌ران له‌بابه‌تــى فه‌رمانڕه‌وايه‌تــى كردنــى خه‌ڵكــى‬ ‫وحوكــم بــكات به‌قورئــان وه‌ له‌نێــوان ئ ـه‌وه‌ى ببێــت به‌پێش ـه‌وا ب ـه‌وه‌ى ك ـه‌ هللا ده‌يبه‌زانــدووه‌‪ ،‬وه‌ زانــاكان يارمه‌تيده‌ريــان ده‌بــن‬ ‫وشــوێنكه‌وتووى هه‌بێــت له‌ئايــن‪ ،‬پاشــان خه‌ليف ـه‌ ڕاشــيدينه‌كانى تيا يــدا‪.‬‬ ‫دانــا كــه ‌له‌س ـه‌ر ڕێبــازى ئ ـه‌و ڕۆيشــتن‪ ،‬وه‌ له‌س ـه‌ر هه‌مــوو هــاوه‌ڵ‬ ‫خيالفه‌تــى ڕاشــيدين ميراتــى ڕێبــازى پێغه‌مبـه‌ر وه‌رده‌گرێــت‬ ‫وئه‌وان ـه‌ى شــوێنى ده‌ك ـه‌ون تــا ڕۆژى دوايــى‪ ،‬له‌پاشــاندا‪..‬‬ ‫ل ـه‌ پێش ـه‌وا ئه‌حم ـه‌ده‌و وئيبــن حه‌بــان به‌صه‌حيح ـى‌ گێڕدراوه‌ت ـه‌و ‌ه‬ ‫له‌فه‌رمــووده‌ى‪( :‬لتنقضــن عــرى اإلســام عــروة عــروة‪ ،‬فكلمــا‬ ‫ً‬ ‫انتقضــت عــروة‪ ،‬تشــبث النــاس بالتــي تليهــا‪ ،‬فأولهــن نقضــا الحكــم‪،‬‬ ‫وآخرهــن الصــاة)‪ ،‬واتــا‪( :‬په‌تــى ئيســامى هه‌ڵده‌وه‌شــێندرێته‌و ‌ه‬ ‫پ ـه‌ت پ ـه‌ت‪ ،‬ه ـه‌ر كاتێــك په‌تێكــى هه‌ڵوه‌شــايه‌وه‌‪ ،‬خه‌ڵــك ده‌ســت‬ ‫ده‌گــرن به‌په‌تــى دواى ئـه‌م‪ ،‬يه‌كـه‌م پـه‌ت كـه‌ هه‌ڵده‌وه‌شــێندرێته‌و ‌ه‬ ‫حوكمكردن ـه‌ به‌ش ـه‌ريعه‌ت‪ ،‬وكۆتاييــان نوێــژه‌)‪.‬‬ ‫پێش ـه‌وايه‌تى گ ـه‌وره‌ى ش ـه‌رعى ل ـه‌ په‌تــى به‌تينــى ئيســامه‌‪ ،‬و ‌ه‬ ‫په‌كخســتنى حوكمكــردن بـه‌ قورئــان ئـه‌وه‌ ده‌بێتـه‌ هــۆى درز له‌سـه‌ر‬ ‫ئه‌هلــى ئيســام ل ـه‌ ئايــن ودونيايــان‪ ،‬چه‌نــد ب ـه‌ش له‌به‌ش ـه‌كانى‬ ‫ئيســام وئيمــان جێبه‌جێنابێــت ئيــا بـه‌م په‌تـه‌ به‌تينـه‌ى ئيســام‪ ،‬و ‌ه‬ ‫گرنگــى فه‌رمانڕه‌وايه‌تــى كــردن ب ـه‌ قورئــان وســوننه‌ت وه‌ ئه‌وان ـه‌ى‬ ‫كـه‌ بـه‌م كاره‌ هه‌ڵده‌ســتن بريتيــن لـه‌ حاكــم وئه‌هلــى زانســتى شـه‌رعى‬ ‫يارمه‌تــى ده‌ده‌ن وئامــۆژگارى ده‌ك ـه‌ن‪ ،‬هللا تعالــى‬ ‫وئه‌وان ـه‌ى ك ـه‌‬ ‫ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬إ َّنــا َأ َنزْل َنــا َّ‬ ‫ـور َي ْح ُكـ ُـم ب َهــا َّ‬ ‫التـ ْـو َر َاة ف َيهــا ُهـ ًـدى َو ُنـ ٌ‬ ‫الن ِب ُّيــو َن‬ ‫َّ َ َ ْ َ ُ ِ َّ َ َ ُ َ َِّ َّ ُّ َ َ ْ َ ْ َ ُ َ ِ ْ ُ ْ ُ‬ ‫ال ِذيــن أســلموا ِلل ِذيــن هــادوا والربا ِنيــون والحبــار ِبمــا اســتح ِفظوا‬ ‫َ‬ ‫َّ َ‬ ‫َ‬ ‫ـاب اللـ ِـه َوك ُانــوا َعل ْيـ ِـه ُشـ َـه َد َاء} [املائــدة‪ ،]44 :‬واتــا‪( :‬به‌ڕاســتی‬ ‫ِمــن ِكتـ ِ‬ ‫ئێمــه کاتێــک ته‌وراتمــان نــارده خــواره‌وه ڕێنموویــی تیــادا بــوو‬ ‫(بــۆ هه‌مــوو خێــرو چاکه‌ی ـه‌ک)‪ ،‬نــوور و ڕووناکیــش بــوو (له‌نــاو‬ ‫تاریکایــی یه‌کانــدا)‪ ،‬ئ ـه‌و پێغه‌مبه‌ران ـه‌ی کــه هه‌میشــه ملک ـه‌چ‬ ‫و فه‌رمانبه‌رداربــوون حوکمــی ئه‌وانه‌یــان پێده‌کــرد کــه ببونــه‬ ‫جووله‌ک ـه‌‪ ،‬هه‌روه‌هــا زانــا پ ـه‌روه‌ردگار ناس ـه‌کانیان و زانــا ش ـه‌رع‬ ‫ناسه‌کانیشــیان‪ ،‬حوکمیــان ده‌کــرد ب ـه‌وه‌ی داوایــان لێکرابــوو‬ ‫بیپارێــزن‪ ،‬کــه ئه‌ویــش کتێبــی هللا (ته‌ورات ـه‌)‪ ،‬هه‌روه‌هــا شــایه‌تیش‬ ‫بــوون له‌سـه‌ری)‪ ،‬هللا تعالــى ڕونيكــرده‌وه‌ ئه‌وانـه‌ى كـه‌ ئـه‌م كاره‌يــان‬ ‫پــێ ســپێردراوه‌ ئه‌وان ـه‌ پێغه‌مبه‌رانــن (ك ـه‌ پێغه‌مب ـه‌ران سه‌رپه‌رشــتى‬ ‫به‌نــى ئيس ـڕائيليان ده‌كــرد)‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬ده‌فه‌رموێــت‪:‬‬ ‫(كانــت بنــو إس ـرائيل تسوســهم األنبيــاء‪ ،‬كلمــا هلــك نبـ ٌّـي خلفــه نبـ ٌّـي‪،‬‬ ‫وإنــه ال نبـ َّـي بعــدي‪ ،‬وســتكون خلفــاء فتكثــر‪ ،‬قالــوا‪ :‬فمــا تأمرنــا‪،‬‬ ‫قــال‪ :‬فــوا ببيعــة األول فــاألول‪ ،‬وأعطوهــم حقهــم‪ ،‬فــإن هللا ســائلهم‬ ‫عمــا اســترعاهم) [رواه مســلم]‪ ،‬واتــا‪( :‬له‌پێشــوودا پێغه‌مب ـه‌ران‬ ‫سه‌رپه‌رشــتى وبه‌ڕێوه‌بردنــى به‌نــى ئيس ـڕائيليان گرتبــووه‌ ئه‌ســتۆ‪،‬‬ ‫هه‌ركاتێــك پێغه‌مبه‌رێــك بمردبــا پێغه‌مبه‌رێكــى تــر ده‌هــات‪،‬‬ ‫ب ـه‌اڵم مــن هيــچ پێغه‌مبه‌رێــك ني ـه‌ له‌دوام ـه‌وه‌‪ ،‬وه‌ ل ـه‌دواى مــن‬ ‫‪15‬‬

‫ل ـه‌ گرنگتريــن كارى خيالف ـه‌ت ل ـه‌م س ـه‌رده‌مه‌دا‪ ،‬نوێكردن ـه‌وه‌ى‬ ‫ئايــن‪ ،‬وچه‌ســپاندنى له‌س ـه‌ر ڕێبــازى پێغه‌مبه‌رايه‌تــى‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك‬ ‫پێغه‌مبه‌رمــان صلــى هللا به‌ڵێنــى پێداويــن به‌فه‌رمايشــتى‪( :‬تكــون‬ ‫النبــوة فيكــم مــا شــاء هللا أن تكــون‪ ،‬ثــم يرفعهــا إذا شــاء أن يرفعهــا‪،‬‬ ‫ثــم تكــون خالفــة علــى منهــاج النبــوة‪ ،‬فتكــون مــا شــاء هللا أن تكــون‪،‬‬ ‫ثــم يرفعهــا إذا شــاء هللا أن يرفعهــا‪ ،‬ثــم تكــون ملــكا عاضــا‪ ،‬فيكــون‬ ‫مــا شــاء هللا أن يكــون‪ ،‬ثــم يرفعهــا إذا شــاء أن يرفعهــا‪ ،‬ثــم تكــون‬ ‫ملــكا جبريــة‪ ،‬فتكــون مــا شــاء هللا أن تكــون‪ ،‬ثــم يرفعهــا إذا شــاء‬ ‫أن يرفعهــا‪ ،‬ثــم تكــون خالفــة علــى منهــاج نبــوة) [رواه أحمــد]‪،‬‬ ‫واتــا‪( :‬پێغه‌مبه‌رايه‌تــى له‌ناوتــان ده‌بێــت ئه‌وه‌نــده‌ى هللا بيه‌وێــت‪،‬‬ ‫پاشــان ب ـه‌رزى ده‌كات ـه‌وه‌ ئه‌وكات ـه‌ى بيه‌وێــت‪ ،‬پاشــان خيالف ـه‌ت‬ ‫له‌س ـه‌ر ڕێبــازى پێغه‌مبه‌رايه‌تــى دێــت ئه‌وه‌نــده‌ى هللا بيه‌وێــت‪،‬‬ ‫پاشــان ب ـه‌رزى ده‌كات ـه‌وه‌ ئه‌وكات ـه‌ى كه‌ويســتى‪ ،‬پاشــان ده‌بێــت‬ ‫ب ـه‌ پاشــاگه‌ردانى گازگرتــن (واتــا‪ :‬هه‌مــووى گاز له‌يه‌كتــر ده‌ده‌ن‬ ‫وســاتێكى ناخــۆش ده‌بێــت)‪ ،‬تــا ئه‌وكات ـه‌ى هللا بيه‌وێــت پاشــان‬ ‫ب ـه‌رزى ده‌كات ـه‌وه‌ پاشــان پاشــاگه‌ردانى زۆردارى دێــت ئه‌وه‌نــده‌ى‬ ‫هللا بيه‌وێــت ده‌مێنێت ـه‌وه‌ پاشــان ب ـه‌رزى ده‌كات ـه‌وه‌ ئ ـه‌و كات ـه‌ى‬ ‫ويســتى‪ ،‬دواى ئ ـه‌وه‌ خيالف ـه‌ت دێت ـه‌وه‌ له‌س ـه‌ر ڕێبــازى پێغه‌مب ـه‌ر)‪،‬‬ ‫ئ ـه‌و خيالفه‌ت ـه‌ى ك ـه‌ داواكــراوه‌ بريتي ـه‌ له‌خيالف ـه‌ت له‌س ـه‌ر ڕێبــازى‬ ‫پێغه‌مبه‌رايه‌تــى‪ ،‬ك ـه‌ ده‌بێــت ســيفه‌تى (الرشــد) پێگه‌يشــتوويى‬ ‫تێدابێــت‪ ،‬كـه‌ خيالفه‌تــى سـه‌رده‌مى هــاوه‌اڵن هللا له‌هه‌مويــان ڕازى‬ ‫بێــت ئ ـه‌م ســيفه‌ته‌ى تێدابــوو‪.‬‬ ‫وه‌ ناوبردنــى خيالفه‌تــى پێگه‌يشــتوو ڕويــداوه‌ وڕوده‌دات ‪-‬به‌ويســتى‬ ‫هللا‪ -‬ئ ـه‌وه‌ش به‌شــوێنكه‌وتنى خه‌ليف ـه‌كان وده‌ســتگرتنيان ب ـ ‌ه‬ ‫قورئانــى هللا وســوننه‌تى پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬ل ـه‌ هه‌مــوو كارو له‌هه‌مــوو‬ ‫حاڵه‌تێكــدا‪.‬‬ ‫وه‌ پێگه‌يشــتوو چه‌نــد مانايه‌ ـكـى هه‌ي ـه‌ ل ـه‌ قورئــان‪ ،‬گه‌وره‌ترينيــان‬ ‫ئه‌وه‌ي ـه‌ ك ـه‌ هللا هه‌واڵــى ف ـه‌زڵ وگه‌وره‌ييه‌ك ـه‌ى پێداويــن وبا�ســى‬ ‫كــردووه‌ ك ـه‌ ئ ـه‌و پێگه‌يشــتووييه‌ خۆشه‌ويســته‌ الى به‌نده‌كانــى‪:‬‬ ‫ُُ ُ َ َ ُ‬ ‫َ َ َّ َّ َ َ َّ َ َ ْ ُ ُ ْ َ َ َ‬ ‫ـان َوز َّي َنـ ُـه ِفــي قل ِوبكـ ْـم َوكـ َّـر َه ِإل ْيكـ ُـم‬ ‫{ولكــن اللــه حبــب إليكــم اليمـ‬ ‫ْ ُ ِ ْ َ َ ْ ُ ُ َق َ ِ ْ ْ َ َ ِ ُ َ َ ُ ُ َّ ُ َ‬ ‫ن‬ ‫اشــدو } [الحج ـرات‪:‬‬ ‫الكفــر والفســو وال ِعصيــان أول ِئــك هــم الر ِ‬ ‫‪ ،]7‬جــا په‌يوه‌ســت بــوون ب ـه‌ پايه‌كانــى بــاوه‌ڕ وســيفاته‌كانى‬ ‫وهۆب ـه‌ ژووره‌كانــى وخۆشه‌ويســتى بــۆى وده‌ســتگرتن پێوه‌يــى‪،‬‬

‫ودروكه‌وتن ـه‌وه‌ له‌هه‌مــوو ئ ـه‌و شــتانه‌ى ك ـه‌ پێچه‌وانه‌يه‌تــى‬ ‫ل ـه‌ كوفــر وخراپ ـه‌كارى وس ـه‌رپێچى هللا‪ ،‬هه‌مــوو ئ ـه‌و شــتانه‌ ل ـ ‌ه‬ ‫پێگه‌يشــتووييه‌‪ ،‬وه‌ گه‌وره‌تريــن بانگ ـه‌واز بــۆ پێگه‌يشــتوويى‬ ‫قورئان ـه‌‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك هللا تعالــى له‌س ـه‌ر زارى جنۆك َـه‌ هه‌واڵــى‬ ‫ُ‬ ‫ُّ ْ‬ ‫الرشـ ِـد}‬ ‫داوه‌ وفه‌رمويه‌تــى‪{ِ :‬إ َّنــا َسـ ِـم ْع َنا ق ْر ًآنــا َع َج ًبــا * َي ْهـ ِـدي ِإلــى‬ ‫[الجــن‪ ،]2 - 1 :‬واتــا‪( :‬ئێم ـه‌ گوێبيســتى قورئانێكــى سه‌رســوڕهێنه‌ر‬ ‫بوويــن * ڕێنمونــى ده‌كــرد بــۆ پێگه‌يشــتوويى)‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك هللا تعالــى‬ ‫هه‌واڵــى داوه‌ ك ـه‌ ڕوشــد وپێگه‌يشــتوويى داوه‌ به‌خۆشه‌يســته‌كه‌ى‬ ‫ئيبڕاهيــم‪ ،‬به‌هۆي ـه‌وه‌ بانگ ـه‌وازى كــرد بــۆ ته‌وحيــدى هللا ومشــت‬ ‫ومــڕى له‌گ ـه‌ڵ كــردن وئ ـه‌و گومڕايي ـه‌ى ك ـه‌ تێيــدا بــوون بــۆى‬ ‫ڕونكردن ـه‌وه‌‪ ،‬وه‌ ئارامــى گــرت له‌س ـه‌ر ئــازار وهه‌ڕه‌ش ـه‌كانيان‪،‬‬ ‫به‌ڵكــو هه‌تــا ئارامــى گــرت له‌س ـه‌ر هه‌وڵيــان بــۆ ســوتاندنى‪ ،‬بۆي ـ ‌ه‬ ‫هانــاى بــرد بــۆالى هللا‪ ،‬ئه‌ويــش ڕزگارى كــرد له‌ئاگــر وئاگره‌ك ـه‌ى‬ ‫له‌س ـه‌رى ســارد وس ـه‌المه‌ت كــرد‪ ،‬وه‌ ئيبڕاهيــم به‌ڕائه‌تــى خــۆى‬ ‫ده‌رخســت ل ـه‌ باو ـكـى وگه‌له‌ك ـه‌ى كاتێــك پێداگربــوون وســوربوون‬ ‫له‌س ـه‌ر كوفريــان‪ ،‬وه‌ ئيبڕاهيــم لێيــان جيابووي ـه‌وه‌ وهيجره‌تــى‬ ‫َ‬ ‫ََ َ ّ َ‬ ‫ـال ِإ ِنــي ذ ِاهـ ٌـب ِإلـ ٰـى َرِّبــي َسـ َـي ْه ِد ِين} [الصافــات‪.]99 :‬‬ ‫كــرد‪{ ،‬وقـ‬ ‫جــا خيالفه‌تــى ڕاشــيده‌ هه‌ڵده‌ســتێت به‌ئه‌نجامدانــى هه‌مــوو‬ ‫ش ـه‌ڕائيعه‌كانى ئايــن وزينــدوو كردن ـه‌وه‌ى ســوننه‌ت وله‌ناوبردنــى‬ ‫بيدع ـه‌‪ ،‬وه‌ جيهــادى كافــران وڕێگ ـران ده‌كات‪ ،‬شــوێنى ئــاره‌زوى‬ ‫مــرۆڤ ناكه‌وێــت به‌ڵكــو ئ ـه‌و شــوێن فه‌رمانه‌كانــى هللا ده‌كه‌وێــت‬ ‫ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ هللا الى خۆشه‌ويســت بێــت شــوێنى ده‌كه‌وێــت و ‌ه‬ ‫دورده‌كه‌وێتـه‌وه‌‪ ،‬هللا‬ ‫ئـه‌وه‌ى كـه‌ ڕقــى لێبێتـه‌وه‌ وازى لێدێنێــت ولێــى‬ ‫َْ‬ ‫َ َ َّ ُ ْ َ ْ ُ ُ نَ‬ ‫ْ ْ‬ ‫تعالــى ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬فل َي ْسـ َـت ِج ُيبوا ِلــي َول ُيؤ ِم ُنــوا ِبــي لعلهــم يرشــدو }‬ ‫[البقــرة‪.]186 :‬‬ ‫ئيمامه‌تــى گـه‌وره‌ هه‌وڵــى ده‌رخســتنى ده‌سـه‌اڵتى ئاينــى ئيســام‬ ‫ده‌دات‬ ‫له‌گ ـه‌ڵ جێبه‌جێكردنــى ئايــن‪ ،‬وبه‌ڕێوه‌بردنــى دونيــا به‌ئايــن‬ ‫وپارێزگاريكردنــى ئايــن وپاراســتنى خا ـكـى ئيســام‪ ،‬وبه‌رگــرى كــردن‬ ‫ل ـه‌ موســڵمانان وڕێــز وماڵيــان‪ ،‬ك ـه‌ ئه‌وان ـه‌ ل ـه‌ شــته‌ گرنگه‌كانــن‪،‬‬ ‫به‌هه‌مــان شــێوه‌ ل ـه‌كاره‌ گرنگه‌كانــى خه‌ليف ـه‌ هه‌وڵدان ـه‌ بــۆ‬ ‫باڵوكردن ـه‌وه‌ى ده‌س ـه‌اڵتى ئايــن بــۆ هه‌مــوو س ـه‌ر زه‌وى‪.‬‬ ‫هللا تعالــى ويســت وئي ـڕاده‌ى ش ـه‌رعى ده‌وێــت ك ـه‌ موســڵمانان پێــى‬ ‫هه‌ڵســن تاوه‌كــو ئاينــى ئيســام بــااڵ ده‌ســت بێــت له‌س ـه‌ر هه‌مــوو‬ ‫ئاين ـه‌كان‪ ،‬وه‌ تاوه‌كــو وش ـه‌ى هللا تعالــى به‌رزبێــت‪ ،‬وه‌ وش ـه‌ى‬ ‫كافــران نــزم بێــت‪ ،‬به‌هه‌مــان شــێوه‌ هللا تعالــى ويســتێكى گه‌ردوونــى‬ ‫هه‌ي ـه‌ بــۆ به‌رزبوون ـه‌وه‌ى ئاينه‌ك ـه‌ى َ به‌س ـه‌ر ه َه‌مــوو ئاينه‌كانــى‬ ‫ْ‬ ‫َّ‬ ‫تــر‪ ،‬هللا تعالــى ده‌فه‌رموێــت‪{ُ :‬هـ َـو الـ ِـذي أ ْر َسـ َـل َر ُســول ُه ِبال ُهـ َـد ٰى َو ِديـ ِـن‬ ‫ْ َ ّ ُ ْ َ ُ ََ ّ ُّ َ َ ُْ ْ ُ َ‬ ‫الديـ ِـن ك ِلـ ِـه َولـ ْـو كـ ِـر َه الشـ ِـركون} [التوبــة‪.]33 :‬‬ ‫الحـ ِـق ِليظ ِهــره علــى ِ‬ ‫وه‌ ده‌رخســتن وباڵوبوون ـه‌وه‌ى ده‌س ـه‌اڵتى ئاينــى ئيســام ده‌بێــت‬ ‫به‌سـه‌ر هه‌مــوو ئاينـه‌كان بێــت جــا به‌به‌ڵگـه‌ وڕۆشــنايش‪ ،‬هللا تعالــى‬

‫ئاينه‌ك ـه‌ى خــۆى ده‌رخســتوه‌ وبه‌حه‌قــى دانــاوه‌‪ ،‬وه‌ پێچه‌وان ـه‌ى‬ ‫ئ ـه‌و باتيــڵ وپووچ ـه‌‪ ،‬به‌هه‌مــان شــێوه‌ ئ ـه‌م ده‌رخســتنه‌ به‌مانــاى‬ ‫س ـه‌ركه‌وتنى ئيســام دێــت به‌س ـه‌ر هه‌مــوو ئاينه‌كانــى تــر‪ ،‬تاوه‌كــو‬ ‫ده‌سـه‌اڵتيان نامێنێــت وله‌بناغـه‌وه‌ ده‌ڕوخێــن‪ ،‬هللا به‌هــۆى ئيســام‬ ‫وموجاهيدان ـه‌وه‌ دوو واڵت ـه‌ زلهێزه‌ك ـه‌ى له‌ناوبــرد له‌س ـه‌رده‌مى‬ ‫سـه‌ره‌تاى ئيســام‪ ،‬ئه‌وانيــش ده‌وڵه‌تــى فــارس وڕۆم بــوون جگـه‌ لـ ‌ه‬ ‫ده‌وڵه‌ت ـه‌ كافره‌كانــى تــر‪.‬‬ ‫مه‌به‌ســت له‌مان ـه‌ ئه‌وه‌ي ـه‌ ك ـه‌ ئاينــى هللا ده‌رك ـه‌وت وس ـه‌ركه‌وت‬ ‫به‌س ـه‌ر كافــران ئ ـه‌وه‌ش له‌كاتێــك ك ـه‌ ده‌وڵه‌تێــك دام ـه‌زرا بــۆ‬ ‫موســڵمانان‪ ،‬دامه‌زرێن ـه‌ر وپاڵشــته‌كه‌ى پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬بــوو‪،‬‬ ‫پاشــان خه‌ليف ـه‌ ڕاشــيده‌كانى دوواى ئ ـه‌و‪ ،‬به‌هه‌مــان شــێو ‌ه‬ ‫ئه‌مــڕۆ بــۆ ئ ـه‌م فه‌ر‌مان ـه‌ خه‌ليف ـه‌ى موســڵمانان وس ـه‌ربازه‌كانى‬ ‫ه ـه‌ن به‌يارمه‌تــى هللا تعالــى‪ ،‬جــا خه‌يــاڵ نه‌ك ـه‌ى س ـه‌ركه‌وتن‬ ‫وشــكۆمه‌ندى بــۆ موســڵمانان دێــت بــێ دامه‌زراندنــى ده‌وڵه‌تێكــى‬ ‫ئيســامى ك ـه‌ خيالفه‌تــى ڕاشــيده‌ زينــدوو بوي ـه‌وه‌ به‌هۆي ـه‌وه‌‪.‬‬ ‫زه‌وى بــۆ (هللا)يـه‌ تيايــدا به‌نــده‌ چاكه‌كانــى ده‌كات به‌جێنشــين‬ ‫تيايــدا‬ ‫وه‌ لـه‌كاره‌ گرنگه‌كانــى وه‌لــى ئه‌مــرى موســڵمانان (كـه‌ خه‌ليفه‌يـه‌ هللا‬ ‫شــكۆمه‌ندى بــكات) فراوانكردنــى ده‌س ـه‌اڵتى ده‌وڵه‌تــى ئيســامي ‌ه‬ ‫تيايدا‪،‬‬ ‫له‌سـه‌ر زه‌وى‪ ،‬زه‌وى زه‌وى َ(هللا) ــيه‌ هيچ مافێك بۆ كافر نيه‌‬ ‫َْ ّ‬ ‫َ َ ْ َ ََْ‬ ‫الذ ْكــر َأنَّ‬ ‫َّ ُ‬ ‫هللا تعالــى ُ ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬ولقــد َ كتبنــا ِفــي الزبـ ِ‬ ‫ـور ِمــن بعـ ِـد ِ ِ‬ ‫َْ‬ ‫ال ْر َ‬ ‫ض َيرث َهــا ِع َبـ ِـاد َي َّ‬ ‫الص ِال ُحــون} [األنبيــاء‪ ،]105 :‬واتــا‪( :‬ســوێند بــه‬ ‫ِ‬ ‫هللا به‌ڕاســتی ئێمــه لــه کتێبــی زه‌بــووردا دوای تـه‌ورات بڕیارمــان داوه‬ ‫ک ـه‌‪ :‬بێگومــان به‌نــده شــیاو وچاکه‌کانــم ده‌بنــه خاوه‌نــی زه‌وی)‪ ،‬و ‌ه‬ ‫ڕاڤـه‌كاران له‌وانـه‌ش ئيبــن عه‌بــاس (هللا له‌خــۆى وباو ـكـى ڕازى بێــت)‬ ‫وش ـه‌ى (األرض) ــيان ماناكــردوه‌ ب ـه‌ به‌هه‌شــت‪ ،‬وه‌ ئيبــن عه‌بــاس‬ ‫به‌هه‌مــان شــێوه‌ ده‌ڵێــت‪( :‬هللا ســبحانه هه‌واڵــى داوه‌ ل ـه‌ ت ـه‌وڕات و‬ ‫زه‌بــور و له‌زانســتى غه‌يب ـه‌وه‌ پێــش ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ ئاســمانه‌كان وزه‌وى‬ ‫دروســتبكرێت‪ ،‬ك ـه‌ ئومه‌تــى محمــد صلــى هللا ده‌بــن به‌ميراتگــرى‬ ‫زه‌وى‪ ،‬وه‌ ده‌چن ـه‌ به‌هه‌شــت‪ ،‬وه‌ ئ ـه‌وان چاكه‌كارانــن)‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ دوو‬ ‫وت ـه‌ى دروســته‌ ودژيه‌ ـكـى تێداني ـه‌‪ ،‬وه‌ ئ ـه‌م ميرات ـه‌ى زه‌وي ـه‌ نابێــت‬ ‫بۆمــان ته‌نهــا له‌ڕێگـه‌ى جێهــاد نه‌بێــت كـه‌ ئـه‌وه‌ چڵه‌پۆپـه‌ى ئيســامه‌‪،‬‬ ‫كاف ـران وازناهێنــن له‌كوفــر وشــيركيان وه‌ له‌توشــكردنى خه‌ڵكــى‬ ‫به‌فيتن ـه‌ ل ـه‌ ئاينــى ئيســام ئيــا به‌جه‌نــگ نه‌بێــت ك ـه‌ دۆســته‌كانى‬ ‫ڕه‌حمــان هه‌ڵده‌ســتن پێــى دژى دۆســته‌كانى ش ـه‌يتان‪ ،‬وه‌ هللا تعالــى‬ ‫ُ ُّ‬ ‫وهـ ْـم َح َّتـ ٰـى َل َت ُكــو َن ف ْت َنـ ٌـة َو َي ُكــو َن ّ‬ ‫ده‌فه‌رموێــت‪{َ :‬و َقات ُل ُ‬ ‫الديـ ُـن كلـ ُـه‬ ‫ُ َ ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫َّ‬ ‫ََ ُ ْ َُ‬ ‫َ‬ ‫ن‬ ‫ِللـ ِـه} [األنفــال‪ ،]39 :‬وه‌ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬ومــا لكــم ل تقا ِتلــو ِفــي سـ ِـب ِيل‬ ‫ُ‬ ‫ْ ْ‬ ‫َّ‬ ‫َّ َ ْ ُ ْ َ ْ َ َ َ ّ َ َ ّ‬ ‫الن َسـَ ِـاء َوال ِولـ َـد ِان ال ِذيـ َـن َي ُقولــو َن‬ ‫الرجـ ِـال َّو ِ‬ ‫اللـ ِـه َو ْال ْسـ َـتضع ْ ِف َين ِمــن ْ َ ِ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫اج َعـ ْـل ل َنــا مـ ْـن ل ُد ْنــكَ‬ ‫الظالــم أ ْه ُل َهــا َو ْ‬ ‫َ‬ ‫َرَّب َنــا أخ ِرجنــا ِمــن هـ ِـذ ِه الق ْريـ ِـة‬ ‫َِّ‬ ‫ُ َِ‬ ‫ِ‬ ‫َ ًّ َ ْ َ‬ ‫َ ْ َ‬ ‫َ‬ ‫اج َعـ ْـل ل َنــا ِمـ ْـن ل ُدنـ َـك ن ِصيـ ًـرا * ال ِذيـ َـن َآم ُنــوا ُيقا ِتلــون ِفــي َ َسـ ِـب ِيل‬ ‫وليــا و‬ ‫ِ َّ َ َّ َ َ َ ُ ُ َ ُ نَ‬ ‫َّ ُ‬ ‫َ‬ ‫ـوت َف َقا ِت ُلــوا أ ْو ِل َيــاءَ‬ ‫اللــه والذيــن كفــروا يقاتلــو فــي ســبيل‬ ‫الطاغـ ِ‬ ‫َّ ِ ْ َ ِ َّ َ ْ َ َّ ِ ْ َ ِ َ َ ِ َ ِ ً ً‬ ‫الشــيط ِان ِإن كيــد الشــيط ِان كان ض ِعيفــا} [النســاء‪،]76 - 75 :‬‬ ‫وتار‬

‫‪16‬‬

‫هه‌روه‌ك هه‌ردوو ده‌وڵه‌تى ڕۆم وفارس ئه‌مريكا ده‌شكێت به‌م زوان ‌ه ان شاء هللا‬

‫واتــا‪(( :‬ئ ـه‌ی ئیمانــدارن) ئ ـه‌وه چیتان ـه‌و بۆچــی ناجه‌نگــن له‌پێنــاوی‬ ‫ڕه‌زا‌مه‌ندی هللا وڕزگارکردنی الوازکراوو چه‌وســاوه‌کان‪ ،‬له‌و پیاوان‬ ‫وئافره‌تــان و ئ ـه‌و مندااڵن ـه‌ی کــه ده‌ڵێــن‪ :‬پ ـه‌روه‌ردگارا تــۆ ڕزگارمــان‬ ‫بکــه ل ـه‌م شــاره‌ی کــه خه‌ڵکه‌ک ـه‌ی ســته‌مکارن و له‌الی ـه‌ن خۆت ـه‌وه‬ ‫پشــتیوان و یارمه‌تیده‌رێکمــان بــۆ ســاز بکــه * ئه‌وان ـه‌ی ئیمانــدارن‬ ‫(ته‌نهــا) لــه پێنــاوی هللا ده‌جه‌نگــن (ب ـه‌اڵم) ئه‌وان ـه‌ی بێبــاوه‌ڕن لــه‬ ‫پێنــاوی ســته‌مکارو زۆردار و(تاغــوت)دا ده‌جه‌نگــن‪ ،‬ده بجه‌نگــن‬ ‫دژی یاوه‌رانــی ش ـه‌یتان (چونک ـه‌) به‌ڕاســتی پیــان وته‌ڵه‌ک ـه‌ی‬ ‫ش ـه‌یتان پــووچ و الوازه‌)‪ ،‬ئه‌گ ـه‌ر ده‌وڵه‌تــى ئيســام وس ـه‌ربازه‌كانى‬ ‫هه‌ڵنه‌ســتن ب ـه‌ واجبــى جيهــاد له‌ڕێــگاى هللا وڕزگاركردنــى بــاوه‌ڕدار ‌ه‬ ‫الوازه‌كان ل ـه‌ پي�ســى كوفــر وئه‌هله‌ك ـه‌ى‪ ،‬ـكـێ هه‌ڵده‌ســتێت به‌م ـه‌؟!‬ ‫ئ ـه‌وه‌ چه‌نــد فه‌رمانێكــى گرنگ ـه‌ ك ـه‌ ده‌وڵه‌تــى خيالف ـه‌ت وس ـه‌ركرد ‌ه‬ ‫وس ـه‌ربازه‌كانى پێــى هه‌ڵده‌ســتن‪ ،‬وه‌ ئێم ـه‌ دڵنيايــن ل ـه‌وه‌ى‬ ‫به‌ڵێنــى هللا به‌س ـه‌ركه‌وتن نزيك ـه‌‪ ،‬هللا ‪ b‬ســوێندى َخــواردو ‌ه‬ ‫به‌س ـه‌ركه‌وتنى ئ ـه‌و كه‌س ـه‌ى ئاينه‌ك ـه‌ى س ـه‌رده‌خات‪{َ ،‬ول َي ُ‬ ‫نصـ َـر َّن‬ ‫َّ َ‬ ‫َّ‬ ‫اللـ ُـه َمــن َي ُ‬ ‫نصـ ُـر ُه ِإ َّن اللـ َـه ل َقـ ِـو ٌّي َع ِزيـ ٌـز} [الحــج‪ ،]40 :‬واتــا‪( :‬به‌ڕاســتى‬ ‫هللا ئـه‌وه‌ سـه‌رده‌خات كـه‌ ئاينــى هللا سـه‌ربخات به‌ڕاســتى هللا به‌هێــز‬ ‫وعه‌زيــزه‌)‪ ،‬هللا تعالــى ســوێندى خــواردوه‌ ودوپاتــى كردوه‌ت ـه‌و ‌ه‬ ‫ََ‬ ‫ب ـه‌ (المــى ته‌وكيــد) ك ـه‌ ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬لقـ ِـو ٌّي َع ِزيـ ٌـز}‪ ،‬ك ـه‌س شــان‬ ‫له‌شــانى هێزه‌ك ـه‌ى نــادات‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ دروســتكه‌رى بونه‌وه‌ره‌كان ـه‌ و ‌ه‬ ‫هـه‌ر خــۆى ئه‌وه‌نــده‌ى هێــز وهۆكاره‌كانــى هێــز پێــداون كه‌ويســتويه‌تى‪،‬‬ ‫وه‌ ه ـه‌ر خــۆى به‌هێــزه‌ والوازه‌كاني�شــى دروســتكردوه‌‪ ،‬وه‌ خــۆى‬ ‫ده‌وڵه‌مه‌نــده‌ وهه‌ژاره‌كانــى دروســتكردوه‌‪ ،‬وه‌ ه ـه‌ر خــۆى عه‌زيــز ‌ه‬ ‫ك ـه‌ ك ـه‌س زاڵنابێــت به‌س ـه‌رى‪ ،‬ك ـه‌ شــكۆمه‌ندى دانــاوه‌ بــۆ به‌نــد ‌ه‬ ‫باوه‌ڕداره‌كانــى‪ ،‬وه‌ هَـه‌ر خــۆى به‌ڵێنــى س ـه‌ركه‌وتنى پێــداون‪ ،‬هللا‬ ‫َ ْ َ َّ ُ َ‬ ‫اف ِع َبـ َـاد ُه} [الزمــر‪ ،]36 :‬واتــا‪:‬‬ ‫تعالــى ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬أليـ‬ ‫ـس اللــه ِبــك ٍ‬ ‫(ئايــا هللا ب ـه‌س ني ـه‌ بــۆ به‌نده‌كانــى (پێغه‌مب ـه‌ران))‪ ،‬ئ ـه‌م شــێوازى‬ ‫‪17‬‬

‫خوێندن ـه‌وه‌ش ل ـه‌ قيڕائه‌تــى (حه‌مــزه‌ وكه‌ســائى وخلــف العاشــر و‬ ‫أبــي جعفــر) هاتــووه‌‪.‬‬ ‫به‌ڵگه‌كانــى واجبوونــى هه‌بوونــى ئيمامه‌تــى گـه‌وره‌‬ ‫يه‌كـه‌م‪ :‬به‌ڵگـه‌كان له‌قورئانــى به‌ڕێــز‬ ‫َ َ ُّ َ َّ َ َ ُ ْ َ ُ ْ ّ َ َ َ ُ ْ‬ ‫فه‌رمايشـ ُـتى هللا َتعالــى‪{ :‬يــا أيهــا ال ِذيــن آمنــوا أ ِطيعــوا اللــه وأ ِطيعــوا‬ ‫ُ‬ ‫َّ‬ ‫الر ُســو َل َوأ ْو ِلــي األ ْمـ ِـر ِمنكـ ْـم} [النســاء‪ ،]59 :‬واتــا‪( :‬ئ ـه‌ی ئه‌وان ـه‌ی‬ ‫باوه‌ڕتــان هێنــاوه‌‪ ،‬فه‌رمانب ـه‌ردارو گوێڕایه‌ڵــی هللا وپێغه‌مب ـه‌ر‬ ‫وفه‌رمانــڕه‌واکان بک ـه‌ن کــه لــه خــودی خۆتانــن)‪ ،‬ته‌ب ـه‌رى ل ـ ‌ه‬ ‫ئه‌بــو هوڕه‌يــڕه‌وه‌ ر�ضــى هللا ده‌گێڕێت ـه‌وه‌ ك ـه‌ گوتــى‪( :‬أولــو األمــر)‪:‬‬ ‫فه‌رمانده‌كاننــن‪ ،‬پاشــان ته‌ب ـه‌رى گوتــى‪ :‬دروســتترين وت ـه‌ ل ـه‌م‬ ‫بابه‌ت ـه‌‪( :‬ئه‌وان ـه‌ فه‌رمانــده‌ وئه‌ميره‌كانــن ئه‌وان ـه‌ى له‌گوێڕايه‌ڵــى‬ ‫هللا دان وبــۆ به‌رژه‌وه‌نــدى موســڵمانان كارده‌ك ـه‌ن)‪ ،‬وه‌ ئيبــن‬ ‫كه‌ثيــر ده‌ڵێــت‪( :‬ل ـه‌ ڕوكه‌شــدا ‪-‬هللا زاناتــره‌‪ -‬ك ـه‌ ئايه‌ته‌ك ـه‌ گشــتي ‌ه‬ ‫له‌هه‌مــوو وه‌لــى ئه‌مرێــك ل ـه‌ ئه‌ميــر وزانــاكان)‪.‬‬ ‫ڕووى به‌ڵگ ـه‌ لێــره‌ ئه‌وه‌ي ـه‌ ك ـه‌ هللا ‪ c‬گوێڕايه‌ڵــى بــۆ وه‌ل ئه‌مــر‬ ‫واجــب كــردووه‌ وه‌ له‌وان ـه‌ش پێش ـه‌واكان‪ ،‬وه‌ فه‌رمانكــردن ب ـ ‌ه‬ ‫گوێڕايه‌ڵيــان به‌ڵگه‌ي ـه‌ له‌س ـه‌ر واجبوونــى دانانــى وه‌لــى ئه‌مــره‌‪،‬‬ ‫له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى هللا تعالــى فه‌رمــان نــاكات به‌گوێڕايه‌ڵــى كه‌ســێك ك ـ ‌ه‬ ‫بوونــى نه‌بێــت‪ ،‬وه‌ واجبــى نــاكات به‌هه‌مــان شــێوه‌ له‌س ـه‌ر كه‌ســێك‬ ‫ك ـه‌ ســوونه‌ته‌ ده‌ركه‌وێــت (واتــا ته‌نهــا فه‌رمــان به‌شــتێك ده‌كات‬ ‫كه‌واجب ـه‌ هه‌بێــت ئ ـه‌وكات فه‌رمــان ده‌كات به‌گوێڕايه‌ڵــى كردنــى)‪،‬‬ ‫جــا فه‌رمانكــردن ب ـه‌ گوێڕايه‌ڵيكردنــى هه‌بوونــى پێويســت ده‌كات‪،‬‬ ‫ئـه‌وه‌ش به‌ڵگه‌يـه‌ له‌سـه‌ر ئـه‌وه‌ى كـه‌ واجبـه‌ پێشـه‌واى موســڵمانان‬ ‫هه‌بێــت ودابندرێــت‪.‬‬

‫هللا تعالــى كاتێــك ب ـ ‌ه‬ ‫وه‌ له‌به‌ڵگ ـه‌كان به‌هه‌مــان شــێوه‌ فه‌رمايشــتى‬ ‫َ ْ ُ َ َُْ َ َ َ َ ّ‬ ‫اللـ ُـه َو َال َت َّتبــعْ‬ ‫ل‬ ‫َپێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬ده‌فه‌رموێــت‪{ :‬فاحكــم بينهــم ِبمــا أنــز‬ ‫ِ‬ ‫ْ‬ ‫اءهـ ْـم َع َّمــا َجـ َ‬ ‫أ ْه َو ُ‬ ‫ـاءك ِمـ َـن ال َحـ ِ ّـق} [املائــدة‪ ،]48 :‬واتــا‪( :‬حوكــم بك ـ ‌ه‬ ‫بـه‌وه‌ى كـه‌ بــۆت دابه‌زيــووه‌ له‌كاتــى هاتنــى حه‌قــدا شــوێنى ئــاره‌زووى‬ ‫ََ ْ ُ‬ ‫احكــم‬ ‫شــتى لـه‌ ئايه‌تــى دواى ئـ َه‌و‪{ :‬وأ ِن‬ ‫خــۆت مه‌كـه‌وه‌)‪ ،‬وه‌ فه‌رماي‬ ‫َ ْ َ ُ َ َ َ َ ّ ُ َ َ َ َّ ْ َ ْ َ ُ ْ َ ْ َ‬ ‫ْ‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫ُ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫ْ‬ ‫بينهــم ِبمــا َأنــزل اللــه وال تت ِبــع أهواءهــم واحذرهــم أن يف ِتنــوك عــن‬ ‫ّ َ‬ ‫َْ‬ ‫ـض َمــا أنـ َـز َل اللـ ُـه ِإل ْيـ َـك} [املائــدة‪ .]49 :‬واتــا‪( :‬وه‌ حوكــم بك ـه‌ن‬ ‫بعـ ِ‬ ‫له‌نێوانيــان ب ـه‌وه‌ى ك ـه‌ هللا دايبه‌زانــدووه‌ وشــوێنى ئاره‌زوه‌كانيــان‬ ‫مه‌ك ـه‌ون ئاگاداربــن ك ـه‌ تو�شــى فيتنه‌تــان نه‌ك ـه‌ن ب ـه‌ هه‌ندێــك ل ـه‌م‬ ‫قورئان ـه‌ى ك ـه‌ بۆتــۆ دابه‌زيــووه‌ ئ ـه‌ى محمــد)‪.‬‬ ‫جــا ئ ـه‌م فه‌رمان ـه‌ى هللا تعالــى بــۆ پێغه‌مبه‌ره‌ك ـه‌ى ‪ g‬ك ـ ‌ه‬ ‫فه‌رمانڕه‌وايه‌تــى بــكات له‌نێــوان موســڵمانان ب ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه‬ ‫دايبه‌زانــدوووه‌ واتــا ش ـه‌رعه‌كه‌ى‪ ،‬وه‌ فه‌رمايشــتى هللا بــۆ‬ ‫پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬بــۆ ئومه‌ته‌كه‌شــيه‌تى ئه‌گ ـه‌ر به‌ڵگه‌ي ـه‌ك نه‌بێــت‬ ‫ك ـه‌ تايبه‌تــى بــكات ب ـه‌و‪ ،‬ه ـه‌روه‌ك حاڵه‌ك ـه‌ لێــره‌دا ئاواي ـه‌ ئ ـه‌م‬ ‫فه‌رمان ـه‌ بــۆ هه‌مــوو موســڵمانانه‌ به‌گشــتى بــۆ دامه‌زرانــدن‬ ‫وجێبه‌جێكردنــى فه‌رمانڕه‌وايه‌تــى كــردن ب ـه‌وه‌ى هللا دايبه‌زانــدوو ‌ه‬ ‫تــا ڕۆژى دوايــى‪ ،‬وه‌ دانانــى فه‌رمانڕه‌وايه‌تــى وده‌س ـه‌اڵت بــێ بوونــى‬ ‫پێش ـه‌وا نابێــت‪ ،‬له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى ئ ـه‌وه‌ له‌كاره‌كانيه‌تــى‪ ،‬وه‌ناتوانرێــت‬ ‫به‌ڕێكــى بـه‌ڕێ بكرێــت ئه‌گـه‌ر له‌ڕێــگاى ئـه‌وه‌وه‌ نه‌بێــت‪ ،‬هه‌مــوو ئـه‌و‬ ‫ئايه‌تان ـه‌ى ك ـه‌ فه‌رمــان ده‌كات ب ـه‌ فه‌رمانڕه‌وايه‌تــى كــردن ب ـه‌وه‌ى‬ ‫ك ـه‌ هللا دايبه‌زانــدووه‌ به‌ڵگ ـه‌ن بــۆ واجبوونــى دانانــى پێش ـه‌وايه‌ك‬ ‫بــۆ ئ ـه‌م كاره‌‪.‬‬

‫َ ْ ْ‬ ‫َ ُ َ َّ ُ ْ‬ ‫َْ ٌ َ‬ ‫س شـ ِـد ٌيد َو َم َنا ِفـ ُـع‬ ‫ـاس ِبال ِق ْسـ ِـط َوأ َنزل َنــا ال َح ِديـ َـد ِفيـ ِـه بــأ‬ ‫ِليقــوم النـ‬ ‫َ ْ‬ ‫َّ َ‬ ‫َ َ ْ َ َ َّ‬ ‫َّ‬ ‫اللـ ُـه َمــن َي ُ‬ ‫نصـ ُـر ُه َو ُر ُســل ُه ِبال َغ ْيـ ِـب ِإ َّن اللـ َـه قـ ِـو ٌّي‬ ‫ـاس و ِليعلــم‬ ‫ِل َلنـ ٌ ِ‬ ‫ع ِزيــز} [الحديــد‪ .]25 :‬واتــا‪( :‬ســوێند ب ـه‌هللا بێگومــان ئێمــه‬ ‫پێغه‌مبه‌ره‌کانمــان ڕه‌وانه‌کــردووه‌ هــاوڕێ له‌گ ـه‌ڵ به‌ڵگــه ونیشــانه‬ ‫‌وموعجیــزه‌ی ڕوون وئاشــکرادا وکتێبــه ئاسمانه‌کانیشــمان هێنایــه‬ ‫خــواره‌وه ‌که‌له‌گ ـه‌ڵ ئ ـه‌و پێغه‌مبه‌ران ـه‌دا بێــت‪ ،‬ت ـه‌رازوو پێــوه‌ری‬ ‫ش ـه‌رعی ودادپه‌روه‌رانه‌مــان بــۆ ڕوون کردونه‌ت ـه‌وه‌ تــا خه‌ڵکــی‬ ‫به‌عه‌دال ـه‌ت ودادپه‌روه‌ریــی ڕه‌فتــار بک ـه‌ن‪ ،‬هه‌روه‌هــا ئاسنیشــمان‬ ‫دروســت کــردووه ‌کــه ‌مادده‌یه‌ ـکـی س ـه‌خت وڕه‌قــه ‌وســوود‬ ‫به‌خشیشــه بۆ خه‌ڵکی‪ ،‬تا ئه‌وه‌ی هللا ده‌یزانێ له‌ جیهانی واقعیشــدا‬ ‫ده‌ربکه‌وێــت که‌ ـکـێ پشــتگیرو الیه‌نگــری هللا وپێغه‌مبه‌ره‌کانیه‌تــی‬ ‫له‌کاتێکــدا که‌ئ ـه‌و زاتــه ‌په‌نهان ـه‌‪ ،‬چونک ـه‌ به‌ڕاســتی هللا به‌هێــزو‬ ‫بااڵد ه‌ســته‌)‪.‬‬ ‫جــا كارى گرنگــى پێغه‌مبـه‌ر ‪ g‬ئه‌وه‌يـه‌ كـه‌ دادگـه‌رى بــكات له‌نێــوان‬ ‫خه‌ڵكــى به‌گوێــره‌ى ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ هللا دايبه‌زانــدووه‌‪ ،‬وه‌ ئ ـه‌وه‌ش ب ـ ‌ه‬ ‫هێــزه‌وه‌ س ـه‌ربخات‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ش بــۆ شــوێنكه‌وتووانى پێغه‌مب ـه‌ر ‪g‬‬ ‫ناچێت ـه‌ س ـه‌ر بــێ دانانــى پێش ـه‌وايه‌ك ك ـه‌ دادگ ـه‌رى به‌رپابــكات‬ ‫له‌نێوانيــان‪ ،‬وه‌ ســوپاكه‌يان ڕێــك بخــات بــۆ سه‌رخســتنى ئاينــى هللا‪،‬‬ ‫ئيبــن ته‌يمي ـه‌ ‪ r‬ده‌ڵێــت‪( :‬له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬فه‌رمانــى‬ ‫كــردوه‌ ب ـه‌ ئومه‌ته‌ك ـه‌ى به‌دانانــى وه‌لــى ئه‌مــره‌كان له‌س ـه‌ريان‪،‬‬ ‫وه‌ كارى وه‌لــى ئه‌مــره‌كان ئه‌وه‌ي ـه‌ ك ـه‌ ڕاســپارده‌كان بگه‌رێنن ـه‌و ‌ه‬ ‫بــۆ ئه‌هلــى خــۆى‪ ،‬وه‌ ئه‌گ ـه‌ر دادوه‌ريــان كــرد ئ ـه‌وه‌ بــا دادگه‌ربــن‪،‬‬ ‫وه‌ فه‌رمانــى كــردووه‌ ب ـه‌ گوێڕايه‌ڵــى وه‌لــى ئه‌مــره‌كان ئه‌گ ـه‌ر له‌ژێــر‬ ‫گوێڕايه‌ڵــى هللا دابــوو) [مجمــوع الفتــاوى]‪.‬‬

‫وه‌ له‌ب َه‌ڵگ ـه‌كان به‌هه‌مــان شــێوه‌ َفه‌رمايشــتى هللا تبــارك وتعالــى‪:‬‬ ‫ْ َ‬ ‫ـاب َو ْاليـ َـز َ‬ ‫َ{ل َقـ ْـد أ ْر َسـ ْـل َنا ُر ُسـ َـل َنا ب ْال َب ّي َنـ َ َ ْ َ َ‬ ‫ان وه‌ له‌به‌ڵگه‌كانــى قورئــان به‌هه‌مــان شــێوه‌ جێبه‌جێكردنــى‬ ‫ـات وأنزلنــا َمع ُهـ ُـم ال ِكتـ َ ِ‬ ‫ِ ِ ِ‬ ‫به‌ڵكو باوه‌ڕداره‌ ڕاستگۆكان دێن و به‌يعه‌ت ده‌ده‌ن به‌ ئيمام‬

‫وتار‬

‫‪18‬‬

‫ســنوره‌كان وتۆڵه‌س ـه‌ندنه‌وه‌ وكۆكردن ـه‌وه‌ى زه‌كات وجۆره‌كانــى‬ ‫تــر ل ـه‌و حوكمان ـه‌ى ك ـه‌ ل ـه‌ بنه‌ڕه‌تــدا ل ـه‌ كاره‌كانــى پێش ـه‌واي ‌ه‬ ‫پاشــان كارى جێگره‌كه‌يه‌تــى‪ ،‬جــا هه‌مــوو ئايه‌ت ـه‌ حوكم ـه‌كان‬ ‫ك ـه‌ په‌يوه‌ســتن ب ـه‌ پێش ـه‌وا وكاروباره‌كانيــان به‌ڵگ ـه‌ن له‌س ـه‌ر‬ ‫دانانــى پێش ـه‌وايه‌كى ش ـه‌رعى ودامه‌زراندنــى ده‌وڵه‌تێكــى ئيســامى‬ ‫ك ـه‌ ئ ـه‌وه‌ش ل ـه‌ كاره‌ س ـه‌ره‌كيه‌كانه‌ وپێويســته‌كانى ش ـه‌ريعه‌تى‬ ‫ئيســا ميه‌‪.‬‬ ‫دووه‌م‪ :‬به‌ڵگـه‌كان لـه‌ ســوننه‌ت‬ ‫أ‪ -‬به‌ڵگـه‌ لـه‌ وته‌كانــى پێغه‌مبـه‌ر ‪:g‬‬ ‫زۆر فه‌رمــوده‌ له‌پێغه‌مب ـه‌ره‌وه‌ هاتــوه‌ ك ـه‌ به‌ڵگ ـه‌ن له‌س ـه‌ر‬ ‫واجبوونــى دانانــى پێش ـه‌وا‪ ،‬له‌وان ـه‌‪:‬‬ ‫‪ )1‬ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ عبــدهللا كــوڕى عوم ـه‌ڕ ‪-‬هللا له‌خۆيــى باو ـكـى ڕازى‬ ‫بێــت‪ -‬گێڕاويه‌تي ـه‌وه‌ ل ـه‌ پێغه‌مب ـه‌ره‌وه‌ ‪ g‬ك ـه‌ فه‌رمويه‌تــى‪( :‬مــن‬ ‫ً‬ ‫خلــع يــدا مــن طاعـ ٍـة لقــي هللا يــوم القيامــة وال ُح َّجــة لــه‪ ،‬ومــن مــات‬ ‫ٌ‬ ‫َّ‬ ‫جاهليــة) [صحيــح مســلم]‪ ،‬واتــا‬ ‫وليــس فــي ُعنقــه بيعــة مــات ِم َيتــة‬ ‫(ئ ـه‌وه‌ى ده‌ســتى به‌ربــدات ل ـه‌ گوێڕايه‌ڵــى پێش ـه‌وا ئ ـه‌وه‌ ل ـه‌ڕۆژى‬ ‫دوايــى ده‌گات ب ـه‌ هللا وهيــچ بيانووێكــى بــۆ ني ـه‌‪ ،‬وه‌ ئ ـه‌وه‌ى مــرد‬ ‫وبه‌يعه‌تــى له‌گه‌ردنــدا نه‌بــوو ئ ـه‌وه‌ مــردووه‌ به‌مردنێكــى نه‌زانــى)‪،‬‬ ‫واتــا گوێڕايه‌ڵــى پێش ـه‌وا وبه‌يع ـه‌ت بــۆى‪ ،‬وه‌ ئه‌م ـه‌ش به‌ڵگه‌يه‌ ـكـى‬ ‫ڕوون ـه‌ له‌س ـه‌ر واجبوونــى دانانــى پێش ـه‌وا وگوێگرتــن وگێڕايه‌ڵــى‬ ‫بــۆى‪ ،‬له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى ئه‌گ ـه‌ر به‌يع ـه‌ت واجــب بێــت له‌گه‌رده‌نــى‬ ‫موســڵمانێك‪ ،‬وه‌ به‌يعه‌تيــش بــێ پێش ـه‌وا نابێــت‪ ،‬كه‌وات ـه‌ دانانــى‬ ‫پێش ـه‌وا واجب ـه‌‪ ،‬به‌هه‌مــان شــێوه‌ به‌رده‌وامبوونــى ل ـه‌ گوێڕايه‌ڵــى‬ ‫ئ ـه‌و وده‌رنه‌چــوون له‌س ـه‌رى وهه‌ڵنه‌وه‌شــاندنه‌وه‌ى به‌يع ـه‌ت‪.‬‬ ‫‪ )2‬وه‌ به‌هه‌مــان شــێوه‌ ئـه‌و فه‌رمــوده‌ به‌ناوبانگـه‌ى له‌ســونه‌نه‌كاندا‬ ‫هاتــووه‌ ل ـه‌ عه‌ربا�ضــى كــورى ســاريه‌ ك ـه‌ له‌پێغه‌مب ـه‌ره‌وه‌ ‪g‬‬ ‫فه‌رمويه‌تــى‪( :‬إنــه مــن يعــش منكــم فســيرى اختالفــا كثي ـرا‪ ،‬فعليكــم‬ ‫بســنتي وســنة الخلفــاء الراشــدين املهدييــن‪ ،‬تمســكوا بهــا وعضــوا‬ ‫عليهــا بالنواجــذ‪ ،‬وإياكــم ومحدثــات األمــور فــإن كل بدعــة ضاللــة)‬ ‫[رواه أبــو داود والترمــذي]‪ ،‬واتــا‪( :‬ئ ـه‌وه‌ى دواى مــن بــژى جيــاوازى‬ ‫وئيختيالفێكــى زۆر ده‌بينێــت‪ ،‬جــا ده‌ســتبگرن ب ـه‌ ســونه‌تى خه‌ليف ـ ‌ه‬ ‫راشــيده‌ ڕێنونيكــراوه‌كان‪ ،‬جــا ده‌ســتى پێــوه‌ بگــرن وبه‌ددان ـ ‌ه‬ ‫خڕێــكان گازى لێبگــرن‪ ،‬جــا وريابــن وشــت دامه‌هێنــن به‌ڕاســتى‬ ‫هه‌مــوو داهێنراوێــك گومڕايي ـه‌)‪.‬‬ ‫جــا به‌ڕاســتى به‌يعه‌تــى هــاوه‌اڵن بــۆ ئه‌بوبه‌كــر ر�ضــى هللا ده‌مــاو‬ ‫ده‌م ـه‌ بــۆ خه‌ليفايه‌تــى دواى پێغه‌مب ـه‌ر ‪ ،g‬پــاش ئه‌بوبه‌كريــش‬ ‫دواى خــۆى عوم ـه‌رى كــرده‌ جێنشــين هللا له‌هه‌ردووكيــان ڕازى‬ ‫بێــت‪ ،‬جــا عوم ـه‌ر دواى خــۆى فه‌رمانه‌ك ـه‌ى دا ش ـه‌ش له‌چاكتريــن‬ ‫هــاوه‌اڵن تــا ئـه‌وان له‌نێــوان خۆيــان عوسمانيشــان ‪-‬هللا لێيــان ڕازى‬ ‫بێــت‪ -‬هه‌ڵب ـژارد‪ ،‬دواى ش ـه‌هيدبوونى به‌يعه‌تيانــدا به‌عه‌لــى ‪،h‬‬ ‫ئ ـه‌وه‌ ڕێبازيــان بــوو ل ـه‌ خيالف ـه‌ت‪ ،‬وه‌ سســتى نه‌كردنيــان تيايــدا‪،‬‬ ‫جــا واجب ـه‌ چــاو ل ـه‌وان بكه‌يــن ه ـه‌روه‌ك پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬فه‌رمانــى‬ ‫‪19‬‬

‫پێكردوو يــن‪.‬‬ ‫واجبوو‬ ‫نــى‬ ‫به‌هه‌مــان شــێوه‌ ل ـه‌م فه‌رمودان ـه‌ى به‌ڵگ ـه‌ن له‌س ـه‌ر‬ ‫گوێڕايه‌ڵــى بــۆ فه‌رمانــڕه‌وا ل ـه‌و بابه‌تان ـه‌ى ك ـه‌ س ـه‌رپێچى وتــاوان‬ ‫ني ـه‌‪ ،‬وه‌ فه‌رمووده‌كانــى به‌يع ـه‌ت وفه‌رمانكــردن به‌وه‌فابــوون بــۆ‬ ‫يه‌ك ـه‌م به‌يع ـه‌ت‪ ،‬وحه‌رامبوونــى ده‌رچــوون له‌س ـه‌ر پێش ـه‌واكانى‬ ‫موســڵمانان‪ ،‬وهانــدان له‌س ـه‌ر له‌ملدانــى ئه‌وان ـه‌ى ك ـه‌ ناكۆ ـكـى‬ ‫ده‌ك ـه‌ن له‌گ ـه‌ڵ ئيمــام وپێش ـه‌وا‪ ،‬جــا هه‌مــوو ئ ـه‌م فه‌رمودان ـ ‌ه‬ ‫بوونــى پێش ـه‌وا واجــب ده‌كات‪ ،‬جــا ئ ـه‌وه‌ به‌ڵگه‌ي ـه‌ بــۆ واجبوونــى‬ ‫دانانــى پێش ـه‌وا‪ ،‬به‌ڵكــو چاكســازى بــۆ ژيانــى موســڵمانان ناكرێــت‬ ‫به‌بــێ پێش ـه‌وايه‌كى ش ـه‌رعى‪.‬‬ ‫ب‪ -‬ســوننه‌تى پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬ل ـه‌ كرداره‌كانــى بــۆ دانانــى پێش ـه‌واى‬ ‫گ ـه‌وره‌‪:‬‬ ‫ه ـه‌ر ل ـه‌و كات ـه‌ى هللا پێغه‌مب ـه‌رى ‪ g‬نــاردووه‌ وه‌ ئ ـه‌وه‌ى ك ـ ‌ه‬ ‫خێــرى گـه‌وره‌ى تێــدا بــوو بــاوه‌ڕى پێــى هێنــا‪ ،‬جــا هاوه‌ڵـه‌ به‌ڕێــزه‌كان‬ ‫گوێڕايه‌ڵبــوون بــۆى وه‌ ته‌نهــا له‌عيبــاده‌ت گوێڕاي ـه‌ڵ نه‌بــوون‬ ‫بــۆى‪ ،‬به‌ڵكــو ئ ـه‌و وه‌ك س ـه‌رچاوه‌يه‌ك بــوو ل ـه‌ ڕێكخســتنى كاره‌كانــى‬ ‫بانگ ـه‌واز ومامه‌ڵه‌كــردن له‌گ ـه‌ڵ كافــران‪ ،‬وه‌ له‌هه‌مــوو شــتێكى‬ ‫نوێــدا وه‌ك هيجره‌تكــردن بــۆ حه‌به‌ش ـه‌ پاشــان بــۆ مه‌دين ـه‌‪،‬‬ ‫له‌ب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ى ك ـه‌ موســڵمانان له‌مه‌كك ـه‌ ده‌س ـه‌اڵت وته‌مكينيــان‬ ‫نه‌بــوو ئ ـه‌وه‌ مانايــى ئ ـه‌وه‌ نه‌بــوو ك ـه‌ موســڵمانان بژيــن بــێ ئه‌ميرێــك‬ ‫بــۆ ڕێكخســتنى كاره‌كانــى ژيانيــان‪ ،‬به‌راســتى پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬بــۆ‬ ‫موســڵمانان پێش ـه‌وا ومامۆســتا وبــاوك وبرابــوو‪.‬‬ ‫وه‌ كاتێــك هللا كه‌ســانێكى بــۆ پێغه‌مبه‌ره‌ك ـه‌ى ‪ g‬دانــا تــا س ـه‌رى‬ ‫بخ ـه‌ن له‌مه‌دين ـه‌دان وبيپارێــزن چــۆن خانه‌واده‌كانيــان ده‌پارێــزن‪،‬‬ ‫وه‌به‌يعه‌تيــان پێــدا له‌س ـه‌ر گوێگرتــن وگوێڕايه‌ڵــى ل ـه‌ كاتــى چســت‬ ‫وچااڵ ـكـى وبێتوانايــى‪ ،‬جــا پشــتيوانه‌كان (ئه‌نصــاره‌كان) هێزيــان‬ ‫هه‌بــوو له‌نــاو شــاره‌كه‌يان لـه‌م كاتـه‌ى كـه‌ پێغه‌مبـه‌ر ‪ g‬وهاوه‌اڵنــى‬ ‫هيجره‌تيــان بۆيكــرد‪ ،‬جــا فه‌رمــان فه‌رمانــى پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬بــوو و ‌ه‬ ‫خا ـكـى ئيســامى ته‌وابــوو ب ـه‌ پێغه‌مب ـه‌رى پێش ـه‌وا ‪ g‬وهاوه‌ڵ ـ ‌ه‬ ‫چا ك ـه‌كان‪.‬‬ ‫له‌گ ـه‌ڵ به‌ڵگه‌كانــى قورئــان وســوننه‌ت‪ ،‬كۆڕايــى زانايــان هه‌ي ـ ‌ه‬ ‫بــۆ دانانــى پێش ـه‌وا‪ ،‬وهاندانيــان له‌س ـه‌ر ئه‌م ـه‌ به‌جۆرێــك ئ ـه‌م‬ ‫واجبه‌يــان له‌پێشــتر دانــا تاوه‌كــو ناشــتنى پێغه‌مب ـه‌ر ‪ g‬دواى‬ ‫مردنــى‪ ،‬وه‌ به‌رده‌وامبــوون له‌سـه‌ر يه‌كگرتوويــى‪ ،‬به‌دانانــى پێشـه‌وا‬ ‫دواى پێش ـه‌وا‪ ،‬ئ ـه‌وه‌ش به‌ڵگه‌ي ـه‌ له‌س ـه‌ر واجبوونــى پێش ـه‌وا بــۆ‬ ‫موســڵمانان واجبێك ـه‌ له‌س ـه‌ر هه‌مــوان واتــا ف ـه‌ڕزى عه‌ين ـه‌‪.‬‬ ‫جــا واجبوونــى دانانــى پێشـه‌وايه‌كى شـه‌رعى له‌هه‌مــوو فه‌رمانه‌كانــى‬ ‫تــر زياتــر ڕێكه‌وتنــى زاناكانــى ئه‌هلــى ســونه‌تى له‌س ـه‌ره‌‪ ،‬جگ ـه‌ ل ـ ‌ه‬ ‫ئه‌هلــى بيدع ـه‌ وگومڕايــى ك ـه‌س ڕاجيايــى نه‌كــردووه‌‪ ،‬ك ـه‌ ئه‌وان ـه‌ش‬ ‫گــوێ نادرێــت ب ـه‌ ڕاجياييــان‪ ،‬له‌كۆتايــى والحمــد هلل رب العامليــن‪.‬‬

‫وتار‬

‫‪20‬‬

‫ئه‌ی موجاهیدان؛‬ ‫دووڕوه‌كان و ڕێگرانــی ڕێگ ـه‌ی هللا پێتــان ده‌ڵێــن؛ ئایــا گومــان د ‌هب ـه‌ن‬ ‫ب ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه شــتێك ل ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه ئێــو ‌ه ده‌تانه‌وێــت دێت ـه‌دی‪ ،‬و ‌ه ئایــا وا‬ ‫د ‌هزانــن ك ـ ‌ه خیالف ‌هتــی ئیســامی یــان ته‌نان ـه‌ت ده‌وڵ ‌هتــی ئیســامیش‬ ‫داده‌مه‌زرێــت‪ ،‬ب ‌هڕاســتی ئ ‌هم ـ ‌ه مه‌حاڵ ـ ‌ه ك ـ ‌ه ڕوبــدات‪ ،‬ئ ‌هم ـ ‌ه كارێك ـ ‌ه‬ ‫زیاتــر ل ـ ‌ه خ ‌هیــاڵ نزیكتــر ‌ه ن ـه‌وه‌ك ل ـ ‌ه ڕاســتی‪.‬‬ ‫جــا ئ ‌هگ ـه‌ر ئه‌م ‌هیــان گــوت ئ ـه‌وا فه‌رمایشــتی هللا تعالــی بیــر خۆتــان‬ ‫ُُ‬ ‫َ َّ‬ ‫ْ‬ ‫ُْ‬ ‫َّ َ ٌ َ ُ‬ ‫ض غـ َّـر َه ــؤالء‬ ‫بخ ‌هن ـه‌وه‌‪{ِ :‬إذ َي ُقــو ُل ال َنا ِف ُقــون َوال ِذيـ َـن ِفــي قل ِوب ِهــم مــر‬ ‫ّ‬ ‫َّ َ ّ َ‬ ‫ِد ُين ُهـ ْـم َو َمــن َي َتـ َـوك ْل َعلــى اللـ ِـه فـ ِـإ َّن اللـ َـه َع ِزيـ ٌـز َح ِكيــم} [األنفال‪ ،]49:‬واتا‪:‬‬ ‫(كاتێــك ك ـ ‌ه مونافیــق ودووڕوه‌كان وئه‌وان ـه‌ی ك ـ ‌ه دڵیــان نه‌خۆ�شــی‬ ‫تێدای ـ ‌ه ده‌ڵێــن ئه‌مان ـ ‌ه فریویــان خــواردوو ‌ه ب ـ ‌ه ئایینه‌ك ‌هیــان و ‌ه‬ ‫هه‌رك ـه‌س پشــت ب ـ ‌ه هللا بب ‌هســتێت ئ ـه‌وا ب ‌هڕاســتی هللا بااڵد ‌هســت و‬ ‫كار دروســته‌)‪.‬‬ ‫و ‌ه پێیــان بڵێــن‪ :‬ب ‌هڕاســتی هللا ڕۆمــا بــۆ مســوڵمانان ف ‌هتــح ده‌كات وه‌ك‬ ‫چــۆن ڕ ‌هســول هللا ‪ g‬به‌ڵێنیــداو ‌ه ل ـ ‌ه فه‌رمووده‌ی ‌ه ـكـی صه‌حیحــدا‪،‬‬ ‫هـه‌روه‌ك چــۆن –قســطنطینیة‪ -‬فه‌تحكـرا لـ ‌ه پێشــتر‪.‬‬ ‫پێیــان بڵێــن ب ‌هڕاســتی ئێمـ ‌ه ئومێدمــان بـ ‌ه سـه‌ركه‌وتنی هللا ه ‌هیـ ‌ه بـه‌زۆر‬ ‫ل ‌هم ـ ‌ه دورتریــش‪ ،‬ب ‌هڕاســتی ئێم ـ ‌ه ئاواته‌خوازیــن ل ـ ‌ه هللا ك ـ ‌ه كۆشــكی‬ ‫ســپی و كریملیــن و ل ‌هنــده‌ن ف ‌هتــح بــكات‪ ،‬و ‌ه به‌ڵێنــی هللا له‌گه‌ڵمان ـه‌‪:‬‬ ‫َ‬ ‫َّ َّ‬ ‫ُ‬ ‫ْ َ‬ ‫نكـ ْـم َو َعم ُلــوا َّ َ‬ ‫ـات ل َي ْسـ َـتخ ِلف َّن ُهم‬ ‫َ{و َعـ َ َـد اللـ ُـه ال ِذيـ َـن َآم ُنــوا ِم‬ ‫الص ِالحـ ِ‬ ‫َِ‬ ‫ْ ْ َ َ ْ ْ َ َ َّ‬ ‫اسـ َـتخلف ال ِذيـ َـن ِمــن ق ْب ِل ِهــم} [النــور‪ ،]55 :‬واتــا‪( :‬هللا‬ ‫ض كمــا‬ ‫ِفــي الر ِ‬ ‫ـردوو‬ ‫به‌ڵێنــی داو ‌ه بـ ‌ه باوه‌ڕدارانتــان و ‌ه ئه‌وانـه‌ی کــرده‌وه‌ی چاکیــان کـ ‌ه‬ ‫کـ ‌ه بێگومــان ده‌یانکاتـ ‌ه جــێ نشــینی (خه‌ڵکــی تــر) لـ ‌ه زه‌وی دا هـه‌روه‌ك‬ ‫(ئیماندارانــی) پێــش ئه‌مانــی کــرد ‌ه جــێ نشــین)‪.‬‬ ‫ب ـه‌اڵم ك ـه‌ی ئ ‌هم ـ ‌ه ڕوده‌دات‪ ..‬جــا ئ ‌هم ـ ‌ه به‌المان ـه‌و ‌ه گرنــگ نیی ـه‌‪ ،‬و ‌ه‬ ‫هللا ئ ‌هم ـه‌ی نه‌خســتۆت ‌ه ئ ‌هســتۆی ئێم ـه‌‪ ،‬به‌ڵكــو داوای لێكردویــن ب ـ ‌ه‬ ‫كاركردن بۆ ئایین و پاراستنی شه‌ریعه‌ت و ‌ه هه‌وڵ و تێكۆشان بۆ ئه‌م ‌ه‬ ‫و ‌ه خســتنه‌گه‌ڕی ئه‌وپ ـه‌ڕی توانــا بــۆ ئ ‌هم ـه‌‪ ..‬ب ـه‌اڵم س ـه‌رئه‌نجامه‌كان‬ ‫جــا ئه‌م ‌هیــان بــۆ هللا یـ ‌ه ‪-‬عــزوجــل‪.-‬‬ ‫تۆ چاندنت له‌سه‌ر ‌ه نه‌وه‌ك چنینی*** بۆ تێكۆشه‌ران هللا_ی ‌ه‬ ‫سه‌رخه‌رنیی ‌ه باشترینی‬

‫‪21‬‬

‫سـه‌رنه‌كه‌وتووه‌‪ ..‬ب ‌هڕاســتی سـه‌ركه‌وتنی باطــڵ ب ‌هسـه‌رح ‌هقــدا ئه‌و ‌هیـ ‌ه‬ ‫كـ ‌ه دڵــی خه‌ڵكــی لـ ‌ه ح ‌هقـه‌و ‌ه بگۆڕدرێــت بــۆ باطــڵ‪ ،‬بـه‌اڵم دڵه‌كانــی ئێمـ ‌ه‬ ‫هێشــتا په‌یو ‌هســت ‌ه ب ـ ‌ه ح ‌هق ـه‌وه‌‪.‬‬ ‫ّ ََ‬ ‫به‌مانـ ‌ه بڵێــن َهـه َ‌روه‌ك چــۆن یعقوب‪-‬علیــه الســام‪ -‬گوتــی‪{ِ :‬إ ِنــي ل ِجـ ُـد‬ ‫َ ُ ُ َ َ‬ ‫وســف لـ ْـوال أن ُت َف ِّنـ ُـدون} [يوســف‪ ،]94:‬واتــا‪( :‬ب ‌هراســتی مــن بۆنــی‬ ‫ِريــح ي‬ ‫یوســف د ‌هك ـه‌م ئ ‌هگ ـه‌ر ئێــو ‌ه ب ـ ‌ه خه‌ڵ ‌هفــاوم دانه‌نێــن‪ ،‬جــا س ـه‌ر ‌هرای‬ ‫ه ‌همــوو ئـه‌م تاقیكردنـه‌و ‌ه ودژواریانـ ‌ه جــا ب ‌هڕاســتی ئێمـ ‌ه بۆنــی ڕزگاری‬ ‫وس ـه‌ركه‌وتن وپێچ ‌هســپاوی ده‌ك ‌هیــن‪ ..‬ئ ‌هگ ـه‌ر ئێــو ‌ه ب ـ ‌ه خه‌ڵه‌فاومــان‬ ‫دانه‌نێــن‪ ،‬و ‌ه زۆرێــك له‌خه‌ڵكــی پێتــان ده‌ڵێــن‪ :‬ب ‌هڕاســتی ئێــو ‌ه ل ـه‌‬ ‫گومڕایی ـ ‌ه كۆنه‌كه‌تانــدان‪.‬‬ ‫ب ‌هڕاســتی مونافیق ـه‌كان گوتیــان ب ـ ‌ه هاو ‌هڵ ـ ‌ه به‌ڕێــزه‌كان ل ـ ‌ه دوای‬ ‫جه‌نگــی ئوحــود‪ :‬بگه‌ڕێن ـه‌و ‌ه بــۆ ئاینــی باوباپیرانتــان‪..‬‬ ‫و ‌ه ئ ـه‌م د ‌هســته‌واژان ‌ه مونافیق ـه‌كان ل ـ ‌ه ه ‌همــوو س ـه‌رده‌مێكدا ب ـ ‌ه‬ ‫ئه‌هلــی بــاوه‌ڕی ده‌ڵێــن ئ ‌هگ ـه‌رموجاهیــدان تو�شــی ب ـه‌اڵ وناخۆشــییه‌ك‬ ‫بــوون ل ـ ‌ه پێنــاو هللا دا‪ ،‬یــان ئ ‌هگ ـه‌ر تو�شــی كوشــتن و برینداربــوون و‬ ‫زیندانــی ئ ‌هشــكه‌نج ‌ه بوون ـه‌وه‌‪.‬‬ ‫جا ئه‌گه‌رئه‌مه‌یان گوت ده‌سا پێیان بڵێن‪:‬‬ ‫َّ َّ‬ ‫اللـ َـه ُي َدا ِفـ ُـع َعـ ِـن َّال ِذيـ َـن َآم ُنــوا} [الحــج‪ ،]38:‬ب ‌هڕاســتی هللا خــۆی‬ ‫ِ{إن‬ ‫ی‬ ‫به‌رگــر ل ـه‌و ك ‌هســانه‌ده‌كات ك ـ ‌ه باوه‌ڕیــان هێنــاوه‌‪.‬‬ ‫َ َ َ ُ َ َّ َّ‬ ‫الل ُه َمن َي ُ‬ ‫نص ُره} [الحج‪ ،]40:‬و ‌ه بێ گومان هللا سه‌رخ ‌هرانی‬ ‫{ولينصرن‬ ‫خۆی سه‌رده‌خات‪.‬‬ ‫و ‌ه دووڕوه‌كان هه‌روه‌ك گوتیان ده‌رباره‌ی (أصحاب الرجع) ئه‌وانه‌ی‬ ‫موشــریكه‌كان خیانه‌ت و غه‌دریان لێكردن پێتان ده‌ڵێن‪:‬‬ ‫(ئـه‌ی هــاواربــۆ ئه‌مانـ ‌ه كـ ‌ه تو�شــی ئاشــوب وفیتنـ ‌ه بــوون ئه‌وانـه‌ی كـ ‌ه‬ ‫هـه‌رئــاوا تیاچــوون‪ ،‬نـ ‌ه ئـه‌وه‌ی ل ‌هنــاو خێزانــی خۆیــان دانیشــتن‪ ،‬و ‌ه نـ ‌ه‬ ‫ئ ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه په‌یامــی هاوه‌ڵه‌ك ‌هیــان ب ‌هجــێ گه‌یانــد)‬ ‫و ‌ه ئ ـه‌م د ‌هســته‌واژان ‌ه ڕه‌نگ ـ ‌ه ب ـ ‌ه ئێــوه‌ش بگوترێــت ل ـه‌م ڕۆژگاره‌دا‬ ‫ه ‌هر‌كاتێــك چ ‌هنــد برایـه‌ك ده‌كوژرێــن‪ ..‬دانه‌نیشــتن تــا سـه‌المه‌تبن‪ ،‬و ‌ه‬ ‫نـ ‌ه توانیشــیان كـ ‌ه مون ‌هكـه‌روناشــیاویه‌كان و تاوانه‌كانیشــیان البــده‌ن‪.‬‬ ‫جــا ئ ‌هگ ـه‌ر گــوێ بیســتی ئ ‌هم ـ ‌ه بــوون ئه‌وســا ئێــوه‌ش ه ‌همــان قس ـه‌ی‬ ‫خه‌دیج ـه‌ی ڕاســتگۆیان پــێ بڵێــن‪( :‬مــژده‌ت لێبێــت ســوێند ب ـ ‌ه هللا‬ ‫هه‌رگیــز هللا پشــتت به‌رنــادات)‪.‬‬

‫كاتێــك ئمامــی ئه‌حم ـه‌د ‪ r‬گیــرۆد ‌ه بــوو وتاقیكرای ـه‌و ‌ه ب ـ ‌ه فیتن ـه‌ی‬ ‫(خلــق الق ـرآن) و ‌ه ئ ـه‌م فیتن ‌هی ـ ‌ه ب ـ ‌ه هێــز وتوانــای د ‌هس ـه‌اڵتدار‬ ‫ده‌رك ـه‌وت‪ ،‬س ـه‌ری فیتن ـ ‌ه و‬ ‫ئاشــوب ئه‌حم ـه‌دی كــوڕی ئ ‌هبــو دؤاد هات ـه‌ی الی ئیمامــی ئه‌حم ـه‌د‬ ‫به‌گاڵتـ ‌ه ئامێزيـه‌و ‌ه گوتــی‪ :‬ئایــا نابنیــت كـ ‌ه چــۆن باطــڵ وناحـه‌ق ب ‌هسـه‌ر‬ ‫ح ‌هقــدا س ـه‌ركه‌وتوو ‌ه ئ ـه‌ی ئه‌حم ـه‌د؟‬

‫جــا ب ـ ‌ه ه ‌همــوو موجاهیدێكــی ڕێگ ـه‌ی هللا ده‌ڵێیــن‪ :‬نه‌خێــر ‪-‬ســوێند‬ ‫ب ـ ‌ه هللا‪ -‬هه‌گیــز هللا پشــتت به‌رنــادات‪ ،‬ب ‌هڕاســتی ئێــو ‌ه په‌یو ‌هنــدی‬ ‫خزمای ‌هتــی ب ‌هجــێ ده‌گه‌ي ‌هنــن‪ ،‬و ‌ه پارێــزگاری لـ ‌ه شـه‌ریعه‌ت د ‌هكـه‌ن‪ ،‬و ‌ه‬ ‫لـ ‌ه پێنــاو هللا جیهــاد د ‌هكـه‌ن لـ ‌ه دژی ئه‌وانـه‌ی كـ ‌ه كوفریــان كــردوو ‌ه بـ ‌ه‬ ‫هللا تعالــی ل ـ ‌ه جول ‌هك ـ ‌ه وخاچپه‌رســتان وموڕت ـه‌ددان‪.‬‬

‫جــا ئیمامــی ئه‌حم ـه‌د ‪ r‬گوتــی‪ :‬ب ‌هڕاســتی باطــڵ ب ‌هس ـه‌ر ح ‌هقــدا‬

‫مێــژوو نــوس محمــد ب ‌هســام لـ ‌ه كتابه‌ك ‌هیــدا (الــدرر واملفاخــرفــی أخبــار‬

‫العــرب األواخــر) نوســیویه‌تی ده‌ربــاره‌ی زانایانــی بانگ ـه‌وازی ن ‌هجــدی‬ ‫لـ ‌ه كوشــتاریان لـه‌دژی مه‌لیكــی میصــڕ‪( :‬نه‌خێــرســوێند بـ ‌ه هللا خاو ‌هنــی‬ ‫میصــڕ ل ‌هب ـه‌ر الوازی و ترســنۆكی ئ ـه‌وان ب ‌هس ـه‌ریاندا س ـه‌رنه‌كه‌وت؛‬ ‫به‌لكــو ب ـ ‌ه ناپا ـكـی عه‌ر ‌هب ـ ‌ه د ‌هشــته‌كیه‌كان بــوو‪ ،‬یــان ب ـ ‌ه ڕازی بوونــی‬ ‫دانیشــتوانی شــاربــوو)‪.‬‬ ‫ئه‌ی موجاهیدان؛‬ ‫ـتوو‬ ‫فرۆ‬ ‫ب ‌هڕاســتی نه‌ف�ســی خۆتان شـ ‌ه ب ‌ه هللا عزوجل و ‌ه جگ ‌ه ل ‌ه ته‌نها‬ ‫بژارد ‌هیـه‌ك هیچــی ترتــان ل ‌هبـه‌رد ‌همــدا نییـ ‌ه ئه‌ویــش ئه‌و ‌هیـ ‌ه كـ ‌ه ئـه‌وه‌ی‬ ‫كـ ‌ه فرۆشــتووتان ‌ه بیــده‌ن بـ ‌ه كڕیار ‌هكـه‌‪:‬‬ ‫َّ ّ َ ْ َ َ َ ْ ُ ْ َ َ ُ َ ُ ْ َ َ ْ َ َ ُ َ َّ َ ُ ُ َ َ ُ‬ ‫الج َّنة ُي َقا ِتلو َن‬ ‫ِ{إن الله اشترى ِمن الؤ ِم ِنين أنفسهم وأموالهم ِبأن لهم‬ ‫ّ‬ ‫الله َف َي ْق ُت ُلو َن َو ُي ْق َت ُلو َن َو ْع ًدا َع َل ْيه َح ًّقا في َّ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫ِفي َس ِب ِيل‬ ‫اإل ِنج ِيل‬ ‫التور ِاة و‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫َ‬ ‫ْ‬ ‫َ ّ‬ ‫ُ َّ‬ ‫َ ُْ ََ ْ َْ َ‬ ‫اللــه َف ْ‬ ‫اس َت ْب ِشـ ُـروا ِب َب ْي ِعكـ ُـم الـ ِـذي َب َاي ْع ُتــم‬ ‫والقـ َْـر ِآن ومــن أ ْوفــى ُِبع ْ ْهـ ِـد ِه ِمــن ِ‬ ‫ِبـ ِـه َوذ ِلـ َـك ُهـ َـو ال َفـ ْـوز ال َع ِظيـ ُـم} [التوبــة‪ ،]111:‬واتــا‪( :‬ب ‌هڕاســتی هللا ل ـ ‌ه‬ ‫باوه‌ڕداران گیان وماڵیانی کڕیو ‌ه به‌وه‌ی ک ‌ه به‌هه‌شتیان ده‌داتێ (ئه‌و‬ ‫باوه‌ڕدارانـه‌) ج ‌هنــگ د ‌هکـه‌ن لـ ‌ه ڕێ ی هللا ئینجــا (بێبــاو ‌هڕان) د ‌هکــوژن‬ ‫و (خۆشیان) ده‌کوژرێن (شه‌هید ده‌بن) ئه‌م ‌ه به‌ڵێنێکی ڕاست ‌ه (و هللا‬ ‫بڕیــاری داوه‌) لـ ‌ه سـه‌رخۆی لـ ‌ه تـه‌ورات وئینجیــل وقورئانــدا جا ـکـێ بـ ‌ه‬ ‫به‌ڵێــن وپه‌یمانــی خــۆی وه‌فادارتــر ‌ه ل ـ ‌ه هللا؟ که‌وات ـ ‌ه مــژد ‌ه ببه‌خشــن‬ ‫وشــادمان بــن ب ـه‌و فرۆشــتنه‌تان ک ـ ‌ه مامه‌ڵ ‌هتــان پــێ کــرد (ب ‌هڕاســتی)‬ ‫هـه‌رئه‌و ‌هیـ ‌ه گه‌یشــتن بـ ‌ه ئامانجــی زۆرگـه‌وره‌)‪.‬‬ ‫جــا ئ ‌هگ ـه‌ر كڕیــار فرۆش ـراوه‌كه‌ی وه‌رگــرت ئه‌وســا چــی لێــده‌كات‬ ‫بــا بــكات‪ ،‬و ‌ه به‌ویســتی خــۆی له‌كوێــی داده‌نێــت بــا دایبنێــت‪ ،‬جــا‬ ‫ئ ‌هگ ـه‌ر ویســتی ل ـ ‌ه كۆشــكێكی داده‌نێــت‪ ،‬و ‌ه ئ ‌هگ ـه‌ر ویســتی ئه‌یخات ـ ‌ه‬ ‫گرتوخان ـه‌وه‌‪ ،‬و ‌ه ئ ‌هگ ـه‌ر ویســتی شــكۆدارترین به‌ر ـگـی ئه‌كات ‌هب ـه‌ری‪،‬‬ ‫و ‌ه ئ ‌هگ ـه‌ر ویســتی ڕوت وڕه‌جاڵــی ده‌كات جگ ـ ‌ه ‌ل ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه ئابــڕوی‬ ‫پــێ داده‌پۆشــێت‪ ،‬و ‌ه ئ ‌هگ ـه‌ر ویســتی ده‌وڵه‌م ‌هنــدی ده‌كات‪ ،‬و ‌ه ئ ‌هگ ـه‌ر‬ ‫ویستی له‌سه‌ربوو ه ‌هژاری ده‌كات‪ ،‬و ‌ه ك ‌ه ویستی لێبێت ب ‌ه داری �سێ‬ ‫دار ‌هیـه‌و ‌ه هه‌ڵده‌واســێت‪ ،‬یــان دوژمن ‌هكـه‌ی ب ‌هسـه‌ردا زاڵ ده‌كات جــا‬ ‫یــان ده‌یكوژێــت یــان ئ ‌هتــك و ســوكایه‌تی پــێ ده‌كات‪.‬‬ ‫سه‌ید ‪ r‬وه‌ك بێژه‌رێك له‌سه‌رڕوداوی هاوه‌اڵنی ئوخدود (أصحاب‬ ‫األخــدود) ده‌ڵێت‪:‬‬ ‫(هیــچ ناچــاری ن ‌هبــوو ل ـه‌م نمون ‌هی ـه‌دا ئ ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه هیــچ باوه‌ڕدارێــك‬ ‫تێیــدا ده‌رنه‌چێــت‪ ،‬و ‌ه هیــچ بــێ باوه‌ڕێــك تیانه‌چێــت تیایــدا؛ ئ ‌همـه‌ش بۆ‬ ‫ئه‌وه‌ی ل ‌ه هه‌ست ونه‌ستی باوه‌ڕداران وخاوه‌ن بانگه‌وازی بۆ الی هللا‬ ‫بـه‌وه‌ی كـ ‌ه ڕه‌نگـ ‌ه ببرێــن بــۆ كۆتاییـه‌ك وه‌ك ئـه‌م كۆتاییـ ‌ه لـ ‌ه ڕێگه‌یانــدا‬ ‫بــۆالی هللا‪ ،‬و ‌ه ب ‌هڕاســتی هیــچ شــتێك وسه‌ركه‌وتنێكیشــیان د ‌هســتگیر‬ ‫نه‌بێــت‪ ،‬به‌ڵكــو ئ ‌هم ـ ‌ه فه‌رمــان و كاریــان وفه‌رمانــی بیروبــاوه‌ڕ ‌ه بــۆ الی‬ ‫هللا)‪.‬‬ ‫ب ‌هڕاســتی ل ‌هس ـه‌ریان ‌ه ك ـ ‌ه ئه‌ر ـكـی سه‌رشــانیان ب ‌هجــێ بگه‌ێنــن دوای‬ ‫ئ ‌هم ـ ‌ه بــڕۆن‪ ،‬و ‌ه ئه‌ركه‌ك ‌هشــیان ئه‌وه‌ی ‌هك ـ ‌ه هللا هه‌ڵبژێــرن‪ ،‬و ‌ه ئ ـه‌وه‌ی‬

‫ك ـ ‌ه بیــرو بــاوه‌ڕبخ ‌هن ـ ‌ه پێــش ژیــان‪ ،‬و ‌ه ب ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه ب ـ ‌ه باوه‌ڕیــان ب ‌هس ـه‌ر‬ ‫فیتن ـ ‌ه و ئاشــوبدا س ـه‌ربكه‌ون و ‌ه ب ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه ڕاســتگۆ بــن ل ‌هگ ـه‌ل هللا‬ ‫ل ـ ‌ه نیــاز وكاریانــدا‪ ،‬ئینجــا هللا ئ ‌هم ـ ‌ه ده‌كات ب ـه‌وان و به‌دوژمنانیــان‬ ‫ه ـه‌روه‌ك ك ـ ‌ه د ‌هیــكات ب ـ ‌ه بانگ ‌هش ـ ‌ه وئاییه‌ن ‌هك ـه‌ی وه‌ك چــۆن‬ ‫بیه‌وێــت‪ ،‬و ‌ه به‌یه‌كێــك لـه‌م كۆتاییانـ ‌ه كۆتاییــان پــێ دێنێــت كـ ‌ه مێــژووی‬ ‫بــاوه‌ڕناســیویه‌تی‪ .‬یــان بــۆ جگه‌له‌مانـ ‌ه كـ ‌ه هللا ده‌یبینێــت و زانســتی پێــی‬ ‫هه‌ی ـه‌)‪.‬‬ ‫وب ‌هڕاســتی ئ ـه‌وان پاداشــت وه‌رد ‌هگــرن الی هللا‪ ..‬ئایــا ده‌كرێــت و باش ـ ‌ه‬ ‫بــۆ ك ‌هســێك كــه مه‌ڕێكــی فرۆشــتوو ‌ه و ‌ه لــه كڕیار ‌هكـ ‌ه توڕه‌بێــت كاتێــك‬ ‫ك ‌هسـه‌ری ده‌بڕێــت‪ ،‬یــان دڵــی ب ‌همـ ‌ه بگۆڕێــت!!‬ ‫ئایــا نابیســتی ئ ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه ڕویــدا ب ‌هس ـه‌ر شــێری هللا و ‌ه شــێری ڕ ‌هســول‬ ‫هللا (حه‌مزه‌)ب ‌هڕاســتی ك ـ ‌ه ئ ـه‌و ســكی ه ‌هڵــدڕا و ‌ه جه‌ر ـگـی ده‌رهێنــدرا‬ ‫وســوكایه‌تی بــه الش ـه‌كه‌ی ك ـرا‪.‬‬ ‫و ‌ه ئ ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه ب ‌هس ـه‌ر باشــترینی دروســتكراوه‌كان ‪ g‬هــات ل ـه‌ڕۆژی‬ ‫ئوحــود‪.‬‬ ‫و ‌ه س ـه‌رنجی پێغه‌مب ـ ‌هران و نێــردراوان بــد ‌ه ك ـ ‌ه ئ ـه‌وان هه‌ڵبژرێــدراون‬ ‫لـ ‌ه نــاوتـه‌واوی خه‌ڵكــی؛ جــا ب ‌هڕاســتی إبراهیــم ‪-‬علیــه الســام‪ -‬فڕێدرای ‌ه‬ ‫نــاو ئاگــر‪ ،‬و ‌ه زه‌كه‌ریــا ب ـ ‌ه موشــار ش ـه‌قكرا‪ ،‬و ‌ه یه‌حیــای ش ـه‌رمه‌ند ‌ه‬ ‫سـه‌ربڕدرا‪ ،‬و ‌ه ئ ‌هیــوه‌ب ســااڵنێك لـ ‌ه مه‌ینه‌تیــدا مایـه‌وه‌‪ ،‬و ‌ه یونــس لـ ‌ه‬ ‫ســكی نه‌هه‌نگــدا زیندانــی ك ـرا‪ ،‬و ‌ه یوســف ب ـ ‌ه نرخێكــی ك ـه‌م فرۆش ـرا‬ ‫وچ ‌هنــد ســاڵێك لـ ‌ه زیندانــدا مایـه‌وه‌‪.‬‬ ‫س ـه‌ر ‌هڕای ه ‌همــوو ئه‌وان ـه‌ش ك ـ ‌ه ل ـ ‌ه په‌روه‌ردگاریــان ڕازیــن و ‌ه‬ ‫پ ـه‌روه‌ردگاری ح ـه‌ق پشــتیوانیان ده‌كات‪.‬‬ ‫و ‌ه ب ‌هڕاســتی هه‌ندێــك ل ـ ‌ه پێشــین ده‌یانگــوت‪( :‬ئ ‌هگ ـه‌ر ج ‌هســته‌م ب ـ ‌ه‬ ‫نينــۆك ببڕدرێــت پێــم خۆشــتر ‌ه لـه‌وه‌ی كـ ‌ه ب ‌هشــتێك هللا بڕيــاری بــۆ داو ‌ه‬ ‫بڵێــم ك ـ ‌ه خۆزگ ـ ‌ه وا نه‌بوای ـه‌)‪.‬‬ ‫جــا ئ ـه‌ی ب ـراكان ئێــوه‌ش له‌مان ‌هبــن ك ـ ‌ه ته‌دبیــرو ڕێ وشــوێن دانانیــان‬ ‫لـ ‌ه ته‌دبیــری پشــتیوانه‌كه‌یان ده‌رناچێــت و ‌ه بژارده‌كانیــان لـه‌و ‌ه بـه‌ده‌ر‬ ‫نیی ـ ‌ه ك ـ ‌ه هللا ‪ c‬دیــاری كــردووه‌‪ ،‬جــا ئه‌وان ـ ‌ه ن ـ ‌ه چوون ـ ‌ه نــاو ته‌دبیــر‬ ‫وڕێكخســتی هللا و ‌ه بـ ‌ه هــۆی بوونــی (ئ ‌هگـه‌روا بوایـ ‌ه ئــاوا د ‌هبــوو ‪ -‬و ‌هنـ ‌ه‬ ‫ب ـ ‌ه به‌ڵكــو ‪ -‬و ‌ه ڕه‌نگ ـ ‌ه ‪ -‬و ‌ه خۆزگه‌)یــان‪.‬‬ ‫جــا هللا بــۆ ب ‌هنــده‌ی بــاوه‌ڕداری مه‌زنتریــن هه‌ڵبـژارده‌ی بــۆ هه‌ڵبـژاردووه‌‪،‬‬ ‫ك ـ ‌ه ئه‌ویــش باشــترین بژارد ‌هی ـ ‌ه هه‌رچ ‌هنــد ك ـ ‌ه ل ـ ‌ه ڕوك ـه‌ش قــورس‬ ‫وگ ـران بێــت‪ ،‬یــان تیاچوونــی مــاڵ وله‌د ‌هســتدانی پل ـ ‌ه وپای ـ ‌ه و شــكۆی‬ ‫تێــدا بێــت‪ ،‬یــان له‌د ‌هســتچوونی ك ـه‌س وكار وســامانی تێدابێــت‪ ،‬یــان‬ ‫ته‌نان ـه‌ت له‌د ‌هســت چوونــی ت ـه‌واوی دونیــاش بێــت‪.‬‬ ‫و ‌ه چیرۆ ـكـی جه‌نگــی بـه‌دربخ ‌هنـه‌و ‌ه بیــری خۆتــان و ‌ه بــاش تێــی ڕابمێنــن؛‬ ‫جــا ب ‌هڕاســتی هه‌ندێــك ل ـ ‌ه هــاوه‌اڵن ‪ j‬ل ـه‌م كات ـه‌دا نیــاز وئــاره‌زووی‬ ‫ده‌ستگه‌یشــتن ود ‌هســتگرتنیان بــوو به‌كاروان ـ ‌ه بازرگانی ‌هك ـه‌‪ ،‬ب ـه‌الم‬ ‫وتار‬

‫‪22‬‬

‫هللا ‪ c‬نه‌فیــروده‌رچــوون بــۆ جیهــادى بــۆ هه‌ڵبـژاردن‪ ،‬و ‌ه دوو شــتی زۆر‬ ‫مه‌زنــی لێــك جیاكــرده‌وه‌‪.‬‬ ‫جــا چــی ه ‌هی ـ ‌ه ل ـ ‌ه كاروان ـ ‌ه بازرگانی ‌هك ـه‌دا‪ ..‬ب ‌هڕاســتی ئ ـه‌و ‌ه خۆراكێك ـ ‌ه‬ ‫ده‌خورێــت ودوای ده‌برێــت بــۆ س ـه‌رئاو (توالێــت)‪ ،‬و ‌ه به‌رگێــك كــۆن‬ ‫ده‌بێــت و ده‌دڕێــت و فــڕێ ده‌درێــت‪ ،‬و ‌ه دونیای ‌ه ـكـی له‌ناوچــوو‪.‬‬ ‫ب ـه‌اڵم ج ‌هنــگ و جیهــاد‪ ..‬جــا ئه‌م ‌هیــان جیاك ـه‌ره‌وه‌ی له‌گ ‌هڵ ـ ‌ه ئ ـه‌وه‌ی‬ ‫ك ـ ‌ه هللا ح ـه‌ق و باطڵــی پــێ لێــك جیاكــرده‌وه‌‪ ،‬و ‌ه دۆڕان وسه‌رشــۆری‬ ‫شــیركی له‌گه‌ڵدای ـه‌‪ ،‬ل ‌هگ ـه‌ڵ به‌رزبوون ـه‌وه‌ی ته‌وحیــد وس ـه‌ركه‌وتنی‪،‬‬ ‫و ‌ه كوشــتنی هێزگ ‌هلــی موشــریكان وئه‌وان ـه‌ی وه‌ك ب ـه‌ردی كۆســپن‬ ‫ل ‌هب ـه‌رده‌م ئیســامدا‪ ،‬و ‌ه ئه‌مه‌ب ‌هس ـ ‌ه ك ـ ‌ه هللا ب ـ ‌ه ئه‌هلــی ب ـه‌دری‬ ‫ڕاگ ‌هیــان ك ـ ‌ه چــی د ‌هك ـه‌ن بیك ـه‌ن ب ‌هڕاســتی لێتــان خۆشــبووم‪.‬‬ ‫ئه‌ی موجاهیدان؛‬ ‫ل ـ ‌ه كاتــی تاقیكردن ـه‌و ‌ه پاشــاگه‌ردانه‌كان والوازه‌كان زۆر د ‌هبــن جابــۆ‬ ‫ئ ‌هم ـ ‌ه دڵت ‌هنــگ م ‌هبــن‪ ،‬ب ‌هراســتی موســلیم ل ـ ‌ه صه‌حیحه‌ك ‌هیــدا‬ ‫ده‌ریخســتوو ‌ه لـ ‌ه ئه‌ن ‌هسـه‌و ‌ه ‪ h‬بـه‌وه‌ی كـ ‌ه قور ‌هیــش ڕێكه‌وتنیانكــرد‬ ‫ل ‌هگـه‌ڵ ڕ ‌هســول هللا ‪ ،g‬جــا مه‌رجیاندانــا؛ بـه‌وه‌ی هه‌ركـه‌س لـ ‌ه ئێــو ‌ه‬ ‫هات ـه‌و ‌ه نــاو ئێم ـ ‌ه نایگێڕێن ـه‌و ‌ه بۆتــان‪ ،‬و ‌ه هه‌رك ـه‌س ل ـ ‌ه ئێم ـ ‌ه هاتن ـ ‌ه‬ ‫ناوتان ـه‌و ‌ه ده‌یگێڕن ـه‌و ‌ه بۆمــان‪ ،‬جــا هاو ‌هڵ ـه‌كان گوتیــان‪ :‬ئایــا ئ ‌هم ـ ‌ه‬ ‫بنوســین؟ فه‌رمــووی‪ :‬ب ‌هڵــێ‪ ..‬ب ‌هڕاســتی ئـه‌وه‌ی لـ ‌ه ئێمـ ‌ه چــوو ‌ه ناویانـه‌و ‌ه‬ ‫ئ ـه‌وا هللا دوری خســتۆته‌و ‌ه و ‌ه هه‌ر ـكـێ ل ـ ‌ه ئ ـه‌وان هات ـ ‌ه الی ئێم ـ ‌ه ئ ـه‌وا‬ ‫هللا ب ـ ‌ه زووی ده‌روی ڕزگاری لێده‌كات ـه‌وه‌‪..‬‬ ‫جا خه‌مبارمه‌ب ‌ه بۆ ئه‌وه‌ی ك ‌ه هللا ل ‌ه ئێم ‌ه دوری خستۆته‌وه‌‪.‬‬ ‫و ‌ه چ ‌هنــد جوان ـ ‌ه ئ ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه ئيبــن ق ‌هيــم ‪ r‬گوتووی ‌هتــی‪( :‬په‌یو ‌هســت‬ ‫به‌ڕێگ ـه‌ی ح ‌هق ـ ‌ه و ‌ه له‌ك ‌همــی ڕێبوارانــی مه‌تر�ســێ‪ ،‬و ‌ه هه‌ركاتێــك‬ ‫تــرس و بیمــت بــۆ دروســت بــوو لـ ‌ه ته‌نیایتــدا بڕوانـ ‌ه هاوڕێــی پێشــووتر‬ ‫و ‌ه ســورب ‌ه ل ـ ‌ه گه‌یشــتن پێیــان‪ ،‬و ‌ه چــاوت دابخ ـ ‌ه ل ـ ‌ه روی ئه‌وانــی‬ ‫تــر ب ‌هراســتی ئ ـه‌وان هیــچ ســودت پــێ ناگه‌ێنــن‪ ،‬و ‌ه ئ ‌هگ ـه‌ر ل ـ ‌ه ڕێگ ـه‌ی‬ ‫ڕێكردنــت هاواریــان لێتكــرد ئاوڕم ـه‌ده‌و ‌ه به‌الیانــدا‪ ،‬ب ‌هڕاســتی تــۆ‬ ‫ه ـه‌ركات ڕوتكــرد به‌الیانــدا ئه‌تب ـه‌ن ل ‌هگ ـه‌ڵ خۆیــان و په‌كتد ‌هخ ـه‌ن)‬ ‫قس ـه‌كه‌ی كۆتایــی هــات ‪.r‬‬ ‫جــا ئــاگاداربــه لـه‌وه‌ی كـ ‌ه گومانێــك بچێتـ ‌ه ناودڵتانـه‌وه لـه‌وگومانانـه‌ی‬ ‫ك ـ ‌ه ڕێگــره‌كان ودۆڕاوه‌كان دروســتی د ‌هك ـه‌ن تــا ڕێگ ـه‌ی جیهادتــان‬ ‫لێبگــرن‪ ،‬جــا فه‌رمان ‌هك ـ ‌ه بریتی ـ ‌ه ل ـ ‌ه كڕۆ ـكـی س ـه‌ركه‌وتنی هللا ‪،c‬‬ ‫ب ‌هڕاســتی هللا تعالــی ڕوی وه‌رگێ ـڕاو ‌ه له‌مانـ ‌ه و جــا سه‌رشــۆڕی كــردوون‬ ‫س ـه‌ر ‌هڕای ئ ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه هه‌ڵیانگرتــوو ‌ه ل ـ ‌ه په‌رتــووك ود ‌هســتنوس ل ـ ‌ه‬ ‫ســین ‌ه و مێشــكیاندا‌‪.‬‬ ‫جــا دۆســيه‌ك ‌ه ب ـ ‌ه زۆری زانســت نیی ـه‌‪ ..‬به‌ڵكــو ت ‌هقــواو وترســان ‌ه ل ـ ‌ه هللا‬ ‫ئـه‌وه‌ی كـ ‌ه جیــاوازی بــاوه‌ڕلـه‌دواى خــۆی جــێ دێڵێــت‪:‬‬ ‫‪23‬‬

‫َْ َ ْ ّ‬ ‫َ َّ‬ ‫َّ ُ ُ َ‬ ‫ِ{يــا أ ُّي َهــا ال ِذيـ َـن َآم ُنــوا إن ت َّت ُقــوا اللـ َـه َي ْج َعــل لكـ ْـم ف ْرقانــا} [األنفــال‪،]29:‬‬ ‫واتــا‪( :‬ئ ـه‌ی ئه‌وان ـه‌ی ک ـ ‌ه باوه‌ڕتــان هێنــاو ‌ه ئ ‌هگ ـه‌ر ئێــو ‌ه ته‌قواداربــن‬ ‫وخۆتــان بپارێــزن هــۆی جیاک ـه‌ره‌وه‌ی (ڕاســت و ناڕاســت) تــان بــۆ‬ ‫د ‌هســته‌به‌ر ده‌بێــت)‪.‬‬ ‫ڕه‌حمه‌ت و ســۆزی هللا ل ‌هسـه‌رشــێخی ئیســام بێت كاتێك ك ‌ه ده‌ڵێت‪:‬‬ ‫(ب ‌هڕاســتی ئـه‌م ئوم ‌هتـ ‌ه هه‌گبـه‌ی لـ ‌ه ه ‌همــوو هونه‌رێــك لـ ‌ه هونه‌ره‌كانــی‬ ‫زانســتێك پركــردووه‌‪ ،‬جــا هه‌رك ـه‌س هللا دڵــی ڕۆشــنكردبێته‌و ‌ه‬ ‫ڕێنوێنــی كــردوو ‌ه ب ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه پێــی گه‌یشــتووه‌‪ ،‬و ‌ه هه‌رك ‌هســێكی نابینــا‬ ‫كردبێــت زۆری پ ‌هتــووك جگـ ‌ه لـ ‌ه گومـڕای سـه‌رســوڕماوی هیچــی تــری‬ ‫پێناگه‌ێنێــت)‪.‬‬ ‫پ ـه‌روه‌ردگارا موه‌حیــده‌كان توانــادار بك ـ ‌ه ل ـ ‌ه زه‌ویــدا‪ ،‬پ ـه‌روه‌ردگارا‬ ‫موجاهیــدان توانــادار بك ـ ‌ه ل ـ ‌ه زه‌ویــدا‪ ،‬پ ـه‌روه‌ردگارا ســوپاكه‌یان‬ ‫ڕێكبخ ـه‌‪ ..‬و ‌ه د ‌هســته‌كانیان ڕه‌وان ـ ‌ه بك ـه‌‪ ..‬و ‌ه نیه‌ته‌كانیــان بــێ خ ـه‌وش‬ ‫بك ـه‌‪..‬‬ ‫پـه‌روه‌ردگارا بـ ‌ه پارێــزگاری خــۆت بیانپارێــزه‌‪ ،‬پـه‌روه‌ردگارا بـ ‌ه پارێــزگاری‬ ‫خــۆت بیانپارێــزه‌‪ ،‬پـه‌روه‌ردگارا بـ ‌ه پارێــزگاری خــۆت بیانپارێــزه‌‪..‬‬ ‫پ ـه‌روه‌ردگارا ب ـ ‌ه چــاوی خــۆت ك ـ ‌ه هه‌رگیــز ناخه‌وێــت چاودێریانبك ـه‌‪،‬‬ ‫و ‌ه خه‌ڵكــی د ‌هخـه‌ون‪ ،‬پـه‌روه‌ردگارا ه ‌همــوو خێرێكیــان بــۆ ئاســان بكـه‌‪،‬‬ ‫پ ـه‌روه‌ردگارا هه‌رك ـه‌س خێــری بــۆ ئ ـه‌وان ویســت بــۆ ه ‌همــوو خێرێــك‬ ‫سـه‌ركه‌وتووی بكـه‌‪ ،‬و ‌ه هه‌رك ‌هســێك خراپـه‌ى ئه‌وانــى ويســت ئـه‌و ‌ه تــۆ‬ ‫به‌توانــى پ ـه‌روه‌ردگارا خــۆت بيگــر ‌ه ول ‌هنــاوى بب ـه‌‪..‬‬ ‫پ ـه‌روه‌ردگارا خۆیــان و ئابڕویــان بپارێــزه‌‪ ،‬پ ـه‌روه‌ردگارا خۆیــان و‬ ‫ئابڕویان بپارێزه‌‪ ،‬په‌روه‌ردگارا خۆیان و ئابڕویان بپارێزه‌‪ ،‬په‌روه‌ردگارا‬ ‫ئ ـه‌وان د ‌هســتكورتن؛ جــا شــكۆداریانبك ‌ه ب ـ ‌ه شــكۆداری خــۆت‬ ‫ئ ـه‌ی پ ـه‌روه‌ردگاری جیهانیــان‪ ،‬پ ـه‌روه‌ردگارا ئ ـه‌وان ه ـ ‌هژارن؛ جــا‬ ‫ده‌وڵه‌مه‌ندیــان بك ـ ‌ه ب ـ ‌ه فه‌زلــی خــۆت ئ ـه‌ی پ ـه‌روه‌ردگاری جیهانیــان‪..‬‬ ‫پ ـه‌روه‌ردگارا ئوم ‌هتــی محمــد زینــدوو بك ـه‌وه‌‪ ،‬پ ـه‌روه‌ردگارا ئوم ‌هتــی‬ ‫محمــد زینــدوو بك ـه‌وه‌‪ ،‬پ ـه‌روه‌ردگارا ئوم ‌هتــی محمــد زینــدوو بك ـه‌وه‌‪..‬‬ ‫پـه‌روه‌ردگارا ئوم ‌هتــی محمــد سـه‌ربخه‌‪ ،‬ئـه‌ی پـه‌روه‌ردگاری جیهانیــان‪،‬‬ ‫ئـه‌ی پـه‌روه‌ردگاری ئێمـه‌‪ ..‬ئـه‌ی پـه‌روه‌ردگاری ئێمـه‌‪..‬‬ ‫پ ـه‌روه‌ردگارا س ـه‌رمانبخ ‌ه ب ‌هس ـ ‌ه ‌ر گ ‌هلــی ســته‌مكار‪ ،‬پ ـه‌روه‌ردگارا‬ ‫س ـه‌رمانبخ ‌ه ب ‌هس ـ ‌ه ‌ر كاف ـران‪..‬‬ ‫په‌روه‌ردگارا ل ‌ه خوێنی ئێم ‌ه وه‌ربگر ‌ه تاوه‌كو ڕازی ده‌بیت‪ ،‬په‌روه‌ردگارا‬ ‫لـ ‌ه خوێنــی ئێمـ ‌ه وه‌ربگــر ‌ه تاو ‌هكــو ڕازی ده‌بیــت‪ ،‬پـه‌روه‌ردگارا لـ ‌ه خوێنــی‬ ‫ئێمـ ‌ه وه‌ربگــر ‌ه تاو ‌هكــو ڕازی ده‌بیــت‪..‬‬ ‫پ ـه‌روه‌ردگارا ســكی دڕنــده‌كان و چیكلدان ـه‌ی باڵنــده‌كان‪ ،‬پ ـه‌روه‌ردگارا‬ ‫ســكی دڕنــده‌كان و چیكلدان ـه‌ی باڵنــده‌كان‪ ،‬پ ـه‌روه‌ردگارا ســكی‬ ‫دڕنــده‌كان و چیكلدان ـه‌ی باڵنــده‌كان‪..‬‬ ‫والحمد هلل رب العاملين‪.‬‬

‫إن الحمد هلل‪ ،‬نحمده ونستعينه ونستغفره ونعوذ باهلل من شرورأنفسنا‪،‬‬ ‫وســيئات أعمالنــا‪ ،‬مــن يهــده هللا فــا مضــل لــه‪ ،‬ومــن ُيضلــل فــا هــادي لــه‪،‬‬ ‫وأشــهد أن محمــدا عبــده ورســوله‪.‬‬ ‫َ َّ‬ ‫َّ‬ ‫َ‬ ‫ُ َ َ َ ُ َّ َ ْ‬ ‫َ{يــا أ ُّي َهــا ال ِذيـ َـن َآم ُنــوا َّات ُقــوا اللـ َـه َحـ َّـق تقا ِتـ ِـه َول ت ُموتـ َّـن ِإل َوأن ُتـ ْـم ُم ْسـ ِـل ُمون} [آل‬ ‫ُ َّ‬ ‫َََ ُ‬ ‫َ‬ ‫عم ـران‪{َ ]102 :‬يــا َأ ُّي َهــا َّ‬ ‫النـ ُ‬ ‫ـس َو ِاحـ َـد ٍة‬ ‫ـاس َّات ُقــوا َرَّبكـ ُـم الـ ِـذي خلقكـ ْـم ِمـ ْـن ن ْفـ‬ ‫ٍ‬ ‫َّ َّ َ ُ‬ ‫َ‬ ‫ً َ‬ ‫َو َخلـ َـق ِم ْن َهــا َز ْو َج َهــا َو َبـ َّـث ِم ْن ُه َمــا ِر َجــال ك ِثيـ ًـرا َو ِن َسـ ًـاء َو َّات ُقــوا اللـ َـه الـ ِـذي ت َسـ َـاءلو َن‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫َ ْ ْ َ َ َّ َّ‬ ‫الل َه َك َ‬ ‫ان َع َل ْي ُك ْم َرق ًيبا} [النساء‪{َ ]1 :‬يا أ ُّي َها َّالذ َ‬ ‫ين َآم ُنوا َّات ُقوا‬ ‫ِب ِه والرحام ِإن‬ ‫َ ِ‬ ‫ِ‬ ‫َ‬ ‫َّ‬ ‫صلـ ْـح َل ُكـ ْـم أ ْع َم َال ُكـ ْـم َو َي ْغفـ ْـرل ُكـ ْـم ُذ ُن َوب ُكـ ْـم َو َمــنْ‬ ‫اللـ َـه َو ُق ُولــوا َقـ ْ ًـول َســد ًيدا ‪ُ -‬ي ِْ‬ ‫َ ِ‬ ‫ِ‬ ‫ََ َ َ‬ ‫َّ‬ ‫ُي ِطـ ِـع اللـ َـه َو َر ُســول ُه فقـ ْـد فـ َـاز فـ ْـو ًزا َع ِظ ًيمــا} [األح ـزاب‪ ،]71 - 70 :‬له‌دوایــدا‬ ‫ب ‌هڕاســتی نیفاق ودوورویی نه‌خۆشــیه‌كی كوشــنده‌ی شــاراوه‌ی ‌ه ك ‌ه پڕی ناخی‬ ‫مــرۆڤ ده‌بێــت‪ ،‬له‌كاتێــك كـ ‌ه ئـه‌و ه ‌هســتی پــێ نــاكات‪ ،‬ب ‌هڕاســتی ئ ‌همـ ‌ه شــتێكی‬

‫شــاراوه‌ی ‌ه الی خه‌ڵكــی‪ ،‬و ‌ه زۆرێــك له‌وان ـه‌ی ك ـ ‌ه تو�شــی هاتــوون وا گومــان‬ ‫د ‌هبـه‌ن كـ ‌ه ب ‌هڕاســتی ئـه‌و چاكســازچاكـه‌كار‌ه كـ ‌ه ل ‌هڕاســتیدا ئـه‌و خراپـه‌كاره‌‪.‬‬ ‫ئه‌میــش دوو جــۆره‌‪ :‬گ ـه‌وره‌‪ ،‬بچــوك‪ ،‬جــا دووڕوی گ ـه‌وره‌‪ :‬ده‌بێت ـ ‌ه هــۆی‬ ‫مان ـه‌وه‌ی خاوه‌ن ‌هك ـه‌ی ل ـ ‌ه چینــی ه ـه‌ر‌ه ژێــره‌وه‌ی ئاگــری دۆزه‌خ‪ ،‬ئه‌ویــش‬ ‫ئه‌و ‌هیـ ‌ه كـ ‌ه بــاوه‌ڕداری خــۆی بـ ‌ه هللا و فریشــته‌كان و كيتابـ ‌ه ئاســمانیه‌كان و‬ ‫پێغه‌مبـ ‌هران و ڕۆژی دوایــی بــۆ موســوڵمانان د ‌هربخــات‪ ،‬ئ ‌همـ ‌ه له‌كاتێكــدا كـ ‌ه‬ ‫ئ ـه‌و ل ـ ‌ه ناخــی خۆیــدا بــاوه‌ڕی به‌هیــچ كام له‌مان ـ ‌ه نیی ـ ‌ه وب ـ ‌ه درۆی ده‌خات ـه‌وه‌‪،‬‬ ‫بــاوه‌ڕی بـه‌و ‌ه نییـ ‌ه كـ ‌ه هللا فه‌رمای�شــی كــردوو ‌ه بـ ‌ه گوتارێــك كـ ‌ه ناردوی ‌هتــی بــۆ‬ ‫سه‌رمرۆڤێك ك ‌ه كردوویه‌تی ب ‌ه پێغه‌مبه‌ربۆخه‌ڵكی‪ ،‬ك ‌ه ڕێنوێنیان ده‌كات‬ ‫بـ ‌ه ویســتی خــۆی‪ ،‬و ‌ه لـ ‌ه ســام وهه‌یب ‌هتــی پـه‌روه‌ردگارئاگاداریــان ده‌كاتـه‌وه‌‪ ،‬و ‌ه‬ ‫ده‌یانترســێنێت لـ ‌ه سـزای ئـه‌و‪.‬‬ ‫وتار‬

‫‪24‬‬

‫و ‌ه ب ‌هڕاســتی هللا پ ـه‌رده‌ی ل ‌هس ـه‌رمونافیقــان هه‌ڵماڵیــوه‌‪ ،‬و ‌ه نهێنیه‌كانــی ل ـ ‌ه‬ ‫قوڕئانــدا ئاشــكرا كــردوون‪ ،‬و ‌ه كاروباریانــی بــۆ به‌نده‌كانــی ده‌رخســتوو ‌ه تــا‬ ‫خۆپارێزوهۆشیاربن ل ‌ه نیفاق وئه‌هله‌كه‌ی‪ ،‬و ‌ه با�سی �سێ چین وده‌سته‌كانی‬ ‫جیهانــی كــردوو ‌ه لـ ‌ه سـه‌ره‌تای سـه‌ڕه‌تی (البقــرة)‪ :‬بــاوه‌ڕدار‪ ،‬بــێ بــاوه‌ڕ‪ ،‬دووڕو‪-‬‬ ‫مونافیــق‪ ،‬جــا ل ‌هبــاره‌ی بــاوه‌ڕداره‌و ‌ه چــوارئای ـه‌ت وبه‌ڵگ ـه‌ی باســكردووه‌‪ ،‬و ‌ه‬ ‫ل ‌هبــاره‌ی بــێ بــاوه‌ڕه‌و ‌ه دوو ئای ـه‌ت‪ ،‬و ‌ه ل ‌هس ـه‌رمونافیــق ســێزد ‌ه ئای ـه‌ت‪.‬‬ ‫ئ ‌هم ـه‌ش ل ‌هب ـه‌ر زۆریــان و گشــتگیری گیرۆد ‌هبــوون پێیان ـه‌وه‌‪ ،‬و ‌ه به‌هێــزی‬ ‫ودژواری ئاشــوب وفیتنه‌ك ‌هیــان بــۆ سـه‌رئیســام وئه‌هل ‌هكـه‌ی‪ ،‬جــا ب ‌هڕاســتی‬ ‫ئیســام زۆر ب ـ ‌ه تونــدی گیرۆد ‌هبــوو ‌ه پێیان ـه‌وه‌‪ ،‬ل ‌هب ـه‌ر ئ ـه‌وه‌ی ك ـ ‌ه ئ ـه‌وان‬ ‫ئه‌درێن ـ ‌ه پــاڵ ئیســام وس ـه‌ركه‌وتن و پشــتگیری ئ ـه‌و‪ ،‬و ‌ه ل ـ ‌ه ڕاســتیدا ئ ـه‌وان‬ ‫دوژمنــی ئ ـه‌ون‪ ،‬دوژمانی ‌هتــی خۆیــان بــۆ ئیســام ل ـ ‌ه ه ‌همــوو چوارچێو ‌هی ـه‌ك‬ ‫ده‌رد ‌هك ـه‌ن‪ ،‬ك ـ ‌ه ن ‌هفــام وا د ‌هزانێــت ك ـ ‌ه ئ ـه‌و ‌ه زانســت وچاكســازی ‌ه ك ـ ‌ه ئ ‌هم ـ ‌ه‬ ‫ئه‌وپ ـه‌ڕی نه‌فامــی وخراپه‌كاري ـه‌‪.‬‬ ‫جــا بــۆ خاتــری هللا چ ‌هنــد په‌ناگ ـ ‌ه وس ـه‌نگه‌ری ئیســامیان خاپــور كــرد؟! و ‌ه‬ ‫چ ‌هنــد ق ـه‌اڵی ئه‌ویــان ل ـ ‌ه بن ‌هچ ـه‌و ‌ه ڕیش ـه‌كێش كــردوو ‌ه وتێكیانــداوه‌؟! و ‌ه‬ ‫چ ‌هنــد ئــااڵی ئه‌ویــان شــێواندووه‌؟! و ‌ه چ ‌هنــد لیــواو سوپاســاالری ب ـه‌رزی‬ ‫ئه‌ویــان خســتووه‌؟! و ‌ه چ ‌هنــد ‌ه ب ـ ‌ه خاك ‌هنــازی گومــان ل ـ ‌ه ڕ ‌ه ـگـی دره‌ختــی‬ ‫ئیســامیانداو ‌ه تــا لـ ‌ه ڕه‌گ د ‌هریكـه‌ن؟! و ‌ه چ ‌هنــد چاوگـه‌ی به‌رهـه‌م وژێرخانــی‬ ‫ئه‌ویــان ب ـ ‌ه بیــر وبۆچوونــی خۆیــان كوێــر كردۆت ـه‌و ‌ه تــا دایپۆشــن وبن ‌هبــڕی‬ ‫بك ـه‌ن؟!‬ ‫جــا تائێســتاش ئیســام و ئه‌هل ‌هك ـه‌ی ل ـ ‌ه نه‌هام ‌هتــی ومه‌ينه‌تي ـ ‌ه ب ـ ‌ه‬ ‫د ‌هســتیانه‌وه‌‪ ،‬و ‌ه ب ـه‌رده‌وام به‌گومانه‌كانیــان ل ـ ‌ه ده‌رگای د ‌هســت ‌ه به‌د ‌هســت ‌ه‬ ‫ََ‬ ‫ده‌ده‌ن‪ ،‬و ‌ه واگومــان د ‌هبـه‌ن كـ ‌ه ئـه‌وان ب ‌همـه‌ی كـ ‌ه ده‌یكـه‌ن چاكســازن‪{ ،‬أل‬ ‫إ َّن ُهـ ْـم ُهـ ُـم ْالُ ْفسـ ُـدو َن َو َلكـ ْـن َل َي ْشـ ُـع ُر َ‬ ‫ون} [البقــرة‪ ،]12 :‬واتــا‪( :‬نه‌خێــرب ‌هڕاســتی‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ُ ُ َ ُ ْ ُ ُ َ َّ‬ ‫ن‬ ‫ن‬ ‫ئ ـه‌وان خراپ ـه‌كار ب ـه‌اڵم ه ‌هســتی پــێ ناك ـه‌ن)‪{ ،‬ي ِريــدو ِليط ِفئــوا نــور اللـ ِـه‬ ‫َ ْ َ ْ َ َّ‬ ‫الل ُه ُمت ُّم ُنوره َو َل ْو َكر َه ْال َكاف ُر َ‬ ‫ون} [الصف‪ ،]8 :‬واتا‪( :‬ده‌یانه‌وێت‬ ‫ِبأفو ِاه ِهم و‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ی‬ ‫نور‬ ‫‌هك ـه‌ی ت ـه‌واو‬ ‫ب ـ ‌ه فــوی ده‌میــان ڕونا ـكـی هللا بكوژێنن ـه‌و ‌ه و ‌ه هللا هه‌رخــۆ‬ ‫ده‌كات وبــاوی ده‌كات ـه‌و ‌ه ئ ‌هگ ـه‌ر چــی ك ـ ‌ه بێبــاو ‌هران ڕقیــان لێــی بێــت)‪ ،‬جــا‬ ‫ڕێككه‌وتن ویه‌كانگیربوون بۆ جیاكردنه‌و ‌ه و وازهێنان ل ‌ه سروش‪ ،‬و ‌ه ئه‌وان‬ ‫َ َ َّ َ‬ ‫ل ‌هسـه‌روازهێنــان لـ ‌ه ڕێنوێنــی پێــی كۆبوون ‌هتـه‌وه‌‪{ ،‬ف َتقط ُعــوا أ ْم َر ُهـ ْـم َب ْي َن ُهـ ْـم ُزُبـ ًـرا‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫ُ‬ ‫َ‬ ‫ك ُّل ِحـ ْـز ٍب ِب َمــا ل َد ْي ِهـ ْـم ف ِر ُحــون} [املؤمنــون‪ ،]53 :‬واتــا‪( :‬ئاینه‌ک ‌هیــان (کـ ‌ه یـه‌ك‬ ‫ئاییــن بــوو) پارچـ ‌ه پارچـ ‌ه کــرد لـ ‌ه نێــوان خۆیانــدا به‌چ ‌هنــد پارچ ‌هیـه‌ك جا هه‌ر‬ ‫کۆم ـه‌ڵ و د ‌هســته‌یه‌كیان خۆشــحاڵن ب ـه‌و (ب ‌هش ـ ‌ه ئایین ـه‌ی) ک ـ ‌ه هه‌یانــه)‌‪.‬‬ ‫ُ‬ ‫ْ َ َْ‬ ‫ُ{ي َ ْ ُ ُ ْ َ َ ْ‬ ‫ـض ُزخـ ُـرف القـ ْـو ِل غـ ُـرو ًرا} [األنعــام‪ ،]112 :‬واتــا‪( :‬ب ـ ‌ه‬ ‫ِ‬ ‫وحــي بعضهــم ِإلــى بعـ ٍ‬ ‫ی‬ ‫نهێنــی به‌یه‌کتــر ڕاده‌گه‌ی ‌هنــن وت ـه‌ی ڕازاو ‌ه وبریق ـه‌دار بــۆ فریودانیــان)‪ ،‬و ‌ه‬ ‫له‌پێنــاو ئ ‌هم ـه‌دا َّ‬ ‫{ات َخـ ُـذوا َهـ َـذا ْال ُقـ ْـر َآن َم ْه ُجـ ً‬ ‫ـورا} [الفرقــان‪ ،]30 :‬واتــا‪( :‬ئ ـه‌م‬ ‫قورئان ‌هیــان پشــتگوێ خســت و وازیــان لێهێنــا)‪ ،‬ب ـه‌رزی وزانســته‌كانی بــاوه‌ڕ‬ ‫لـ ‌ه دڵیانــدا خوێنــدرا بـه‌اڵم نه‌یانا�ســی‪ ،‬و ‌ه په‌یمانگاكانــی الی ئـه‌وان سـڕایه‌و ‌ه‬ ‫و بنیاتیــان ن ‌هنــا‪ ،‬و ‌ه ئ ‌هســتێر‌ه در ‌ه ‌وشــاوه‌كانی ل ـ ‌ه دڵیانــدا ئــاوا بــوو و ‌ه ن ‌هیــان‬ ‫ژیانــده‌وه‌‪ ،‬و ‌ه خــۆری بــاوه‌ڕل ‌هگـه‌ڵ ســێبه‌ری تاریكــی بیــروفیكــری ئـه‌وان گیـرا و‬ ‫نایبینن‪ ،‬و ‌ه ئه‌وڕێنوێنیه‌ی ك ‌ه هللا ڕه‌سوله‌كه‌ی پێی ناردوو ‌ه و ‌هریان نه‌گرت‪،‬‬ ‫و ‌ه ه ـه‌رس ‌هرێكیشــیان پێــی به‌رزنه‌ركــرده‌وه‌‪ ،‬و ‌ه ب ـ ‌ه ڕوو وه‌رگێ ـڕان لێــی بــۆ بیــر‬ ‫‪25‬‬

‫وبۆچــوون وئه‌فكاره‌كانیــان بێبــاك بــوون‪ ،‬و ‌ه فه‌رمانــڕ ‌ه‌وای ڕاســته‌قینه‌یان‬ ‫ل ـ ‌ه ده‌قه‌كانــی ســروش و و ‌هحــی داماڵــی‪ ،‬و ‌ه ل ـ ‌ه ویالی ‌هتــی دڵنیــای ویه‌قیــن‬ ‫هێنایان ـ ‌ه خــواره‌وه‌‪ ،‬و ‌ه په‌الماریانــدا ب ـ ‌ه هێر�شــی لێكدان ـه‌وه‌ی پــوچ و باطــڵ‪،‬‬ ‫جــا تائێســتاش له‌وانـه‌و ‌ه بۆسـ ‌ه لـه‌دوای بۆسـ ‌ه بــۆی ده‌رده‌چێــت‪ ،‬و ‌ه جێگیــر‬ ‫بــوو وه‌ك جێگیربوونــی میوانێــك الی گه‌لێكــی خراپ ـه‌كار‪ ،‬جــا پێشــوازیانكرد‬ ‫بـ ‌ه پێشــوازیه‌ك كـ ‌ه ناگونجێــت بــۆی لـ ‌ه ڕێــزوڕازی بــوون‪ ،‬و ‌ه هـه‌رلـه‌دووره‌و ‌ه‬ ‫دیداریــان له‌گ ‌هڵــی كــرد‪ ،‬ب ـه‌اڵم ب ـ ‌ه پاڵنانــی ســین ‌ه وده‌سته‌و ‌هســتان‪.‬‬ ‫و ‌ه گوتیــان‪ :‬ڕێگ ـه‌ی تێپ ـه‌ڕبوونــت نیی ـ ‌ه ب ـه‌الی ئێم ـه‌دا ‪-‬ئ ‌هگ ـه‌رچــی ببێتیــش‪-‬‬ ‫هه‌ربۆتێپه‌ربوون‪ ،‬ڕیزێك ل ‌ه باج ویاسایان بۆئاماده‌ده‌كرد بۆوه‌النانی‪ ،‬و ‌ه‬ ‫گوتیــان ‪-‬كاتێــك چــوو ‌ه نــاو گۆڕه‌پانه‌كه‌یانـه‌وه‌‪ :-‬چیمانــداو ‌ه ل ‌هگـه‌ڵ دیــارده‌ی‬ ‫سـه‌رزاره‌كی هیچ شــتێك ل ‌ه یه‌قین و دڵنیایی ســودی نیی ‌ه بۆمان‪ ،‬و ‌ه خه‌ڵكی‬ ‫ئاســاییان گوتــی‪ :‬ئه‌و ‌همــان ب ‌هس ـ ‌ه ك ـ ‌ه ئه‌وان ـه‌ی پێــش خۆمانمــان ل ‌هس ـه‌ری‬ ‫بینیــو ‌ه ل ـ ‌ه پێشــینه‌كان‪ ،‬جــا ب ‌هڕاســتی ئ ـه‌وان زاناتــرن پێــی ل ـ ‌ه پێشــینه‌كانی‬ ‫ڕابــردوو‪ ،‬و ‌ه به‌هێزتــرن ب ـ ‌ه ڕێگه‌كانــی بیانــوو و به‌ڵگ ـه‌‪.‬‬ ‫و ‌ه ئه‌مان ـ ‌ه ســاد ‌ه وســاویلكه‌ی وس ـه‌المه‌تی ســین ‌ه ب ‌هس ـ ‌هریاندا زاڵ بــوو‪ ،‬و ‌ه‬ ‫بواریان نه‌بوو بۆده‌ستپێكی بنك ‌ه وبناغه‌كانی بینایی‪ ،‬به‌اڵم هه‌وڵ وكۆش�شی‬ ‫خۆیــان ئاراســت ‌ه كــرد بــۆ ئه‌نجامدانــی فه‌رمــان پێك ـراوه‌كان و وازهێنــان ل ـ ‌ه‬ ‫یاســاغ وح ‌هڕامـه‌كان‪ ،‬جــا ڕێگـه‌ی پێشــینه‌كان؛ زانایــی ودانایــی تــره‌‪ ،‬و ‌ه ڕێگـه‌ی‬ ‫پێشــینی ڕابــردوو‪ ،‬ن ‌هزانــی ترين ـه‌‪ ،‬ب ـه‌اڵم س ـه‌المه‌تتره‌‪.‬‬ ‫و ‌ه ده‌قه‌كانــی قورئــان وســوننه‌تیان داب ‌هزانــد ل ـ ‌ه پێگ ـه‌ی جێنشــینی ل ـه‌م‬ ‫س ـه‌رده‌مه‌دا‪ ،‬ل ‌هس ـه‌ر ســك ‌ه الیانبــرد و ‌ه ل ـ ‌ه وتاره‌كانــدا ل ‌هس ـه‌ر مینب ـه‌ر‬ ‫ودوانگـه‌كان بـه‌رزه‌‪ ،‬و ‌ه حوكمــی جێبه‌جێــكاربــۆ جگ ‌هلـه‌وه‌‪ ،‬جــا حوكم ‌هكـه‌ی‬ ‫قبولكراونیی ‌ه و ‌ه ن ‌ه گوێ بۆگیراویشه‌‪ ،‬جل وبه‌رگی ئه‌هلی باو ‌هڕیان كرده‌به‌ر‬ ‫ئه‌هلی گومڕای وچه‌وتی وتیاچوون‪ ،‬و ‌ه زیاده‌ڕۆیی وكوفر‪ ،‬جا ڕوكه‌شه‌كان‬ ‫ڕوكه‌�شــی س ـه‌رخه‌ره‌كانن‪ ،‬و ‌ه نــاخ و ناوه‌ڕۆك ـه‌كان خ ‌هریك ـ ‌ه بچ ‌هن ـ ‌ه پــاڵ‬ ‫كوفــره‌وه‌‪ ،‬جــا زمانه‌كانیــان زمانــی ئاشــتیخوازانن‪ ،‬و ‌ه دڵه‌كانیــان دڵــی‬ ‫ْ‬ ‫َّ ْ‬ ‫ْ‬ ‫شه‌ڕخوازانن‪ ،‬و ‌ه ده‌ڵێن‪َ :‬‬ ‫{آم َّنا ِبالل ِه َو ِبال َي ْو ِم ال ِخ ِر َو َما ُه ْم ِب ُمؤ ِم ِن َين} [البقرة‪:‬‬ ‫‪ ،]8‬واتــا‪( :‬باوه‌ڕمــان هێنــا ب ـ ‌ه هللا و ب ـ ‌ه ڕۆژی دوایــی و ‌ه ب ‌هڕاســتی باو ‌هڕیشــیان‬ ‫نه‌هێنــاوه)‌‪.‬‬ ‫س ـه‌رچاوه‌ی داراییــان فێــڵ و ته‌ڵ ‌هك ـ ‌ه بازیی ـه‌‪ ،‬و ‌ه ك ـه‌ل وپ ـه‌ل وكه‌رســته‌یان‬ ‫درۆ و ناپاكیی ـه‌‪ ،‬و ‌ه الی ئ ـه‌وان ئ ‌هقــڵ بــۆ بژێویی ـه‌‪ :‬ك ـ ‌ه ب ‌هڕاســتی ه ـه‌ردوو‬ ‫د ‌هســته‌ك ‌ه لێیــان ڕازیــن‪ ،‬و ‌ه ئـه‌وان له‌نێوانیانــدا لـ ‌ه ئاسایشــدان‪{ُ :‬ي َخ ِاد ُعــو َن‬ ‫َّ‬ ‫اللـ َـه َو َّالذيـ َـن َآم ُنــوا َو َمــا َي ْخ َد ُعــو َن إ َّل َأ ْن ُف َسـ ُـه ْم َو َمــا َي ْشـ ُـع ُر َ‬ ‫ون} [البقــرة‪،]9 :‬‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫واتــا‪( :‬فێــڵ د ‌هك ـه‌ن ل ـ ‌ه هللا و ئه‌وان ‌هیــش ك ـ ‌ه باو ‌هڕیــان هێنــاو ‌ه جــا ب ‌هڕاســتی‬ ‫ئ ـه‌وان ته‌نهــا فێــڵ ل ـ ‌ه خۆیــان د ‌هك ـه‌ن و ‌ه هه‌ستی�شــی پێناك ـه‌ن)‪ ،‬ب ‌هڕاســتی‬ ‫نه‌خۆ�شــی گومــان وئــاره‌زووه‌كان دڵه‌كانــی داگیــر كــردن و ل ـ ‌ه ناویبــردن‪ ،‬و ‌ه‬ ‫مه‌ب ‌هســت و ویســت ‌ه خراپ ـه‌كان ب ‌هس ـه‌ر ئی ـراد ‌ه و نیه‌ته‌كانیانــدا زاڵ بــوو و ‌ه‬ ‫خراپــى كــرد‪ ،‬جــا خراپه‌كاريه‌كانيــان ئه‌یانبــات بـه‌ر ‌ه وتیاچــوون‪ ،‬جــا پزیشــك ‌ه‬ ‫ُُ ْ َ َ ٌ َ‬ ‫ض ف َز َاد ُهـ ُـم‬ ‫شــار ‌هزاكان ل ـ ‌ه ئاســتیان ده‌سته‌و ‌هســتان بــوون ِ{فــي قل ِوب ِهــم مــر‬ ‫َّ ُ َ َ ً َ َ ُ ْ َ َ ٌ َ‬ ‫َ ُ ْ‬ ‫َ‬ ‫اب أ ِليـ ٌـم ِب َمــا كانــوا َيك ِذ ُبــون} [البقــرة‪ ،]10 :‬واتــا‪( :‬ن ـ ‌ه‬ ‫اللــه مرضــا ولهــم عــذ‬ ‫خۆ�شــی ل ـ ‌ه دڵه‌كانیانــدا ه ‌هی ـ ‌ه جــا هللا ئ ـه‌م نه‌خۆشــیه‌یانی زیادكــرد و ‌ه‬

‫مونافيقان ئابڕويان ده‌چێت‪ ،‬وه‌ ئه‌وان به‌ده‌نگى كافرانه‌وه‌ ده‌چن بۆ به‌ده‌ستهێنانى شكۆمه‌ندى‬

‫س ـزایه‌كی ب ـ ‌ه ئێــش وئازاریــان بــۆ ه ‌هی ـ ‌ه بــه هــۆی ئ ـ ‌ه‌و درۆی ـه‌ی ك ـ ‌ه ده‌یك ـه‌ن)‪،‬‬ ‫و ‌ه ئ ‌هگ ـه‌ر ب ـ ‌ه كه‌لب ـه‌ی گومانه‌كانیــان قه‌پبگــرن ل ـ ‌ه پێســته‌ی بــاوه‌ڕی‬ ‫هه‌رك ـه‌س ل ‌هب ـه‌ر ی ‌ه ـكـی هه‌ڵده‌پچــڕن‪ ،‬و ‌ه هه‌ر ـكـێ بڵێس ـه‌ی ئاشــوبییانی ب ـ ‌ه‬ ‫دڵیـه‌و ‌ه واب ‌هســت ‌ه كــرد ده‌یخاتـ ‌ه نــاو ئــازاری ســوتێنه‌ر‪ ،‬و ‌ه هه‌ركـه‌س گومانــی‬ ‫س ‌هرلێشــێواندنه‌كانیان چــوو ‌ه گوێچك ـه‌ی ل ـ ‌ه نێــوان دڵــی و ب ‌هڕاســت دانــان‬ ‫گیــرۆد ‌ه ده‌بێــت‪ ،‬جــا گه‌نده‌ڵكاریه‌كانــی ئـه‌وان زۆر ‌ه و زۆربـه‌ی خه‌ڵكیــش لێــی‬ ‫َْ‬ ‫َ‬ ‫َ‬ ‫َ َ ُ‬ ‫ال ْرض َق ُالــوا إ َّن َمــا َن ْحـ ُـن ُم ْ‬ ‫ص ِل ُحــون ‪-‬‬ ‫بــێ ئــاگان‪{َ ،‬وِإذا ِقيـ َـل ل ُهـ ْـم ل ت ْف ِسـ ُـدوا ِفــي‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫َأ َل إ َّن ُه ْم ُه ُم ْالُ ْفس ُدو َن َو َلك ْن َل َي ْش ُع ُر َ‬ ‫ون} [البقرة‪ ،]12 - 11 :‬واتا‪( :‬وه‌کاتێک‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫ی‬ ‫پێیــان بووترایـ ‌ه ئاشــوب مه‌نێنـه‌و ‌ه لـ ‌ه زه‌و دا د ‌هیــان وت‪ :‬ئێمـ ‌ه هـه‌رچاکـ ‌ه‬ ‫کاریــن *‌ب ‌هڕاســتی ه ـه‌ر ئه‌وانــن ئاشــوبگێڕ ب ـه‌اڵم ه ‌هســتی پــێ ناک ـه‌ن)‪.‬‬ ‫د ‌هســتگرتن ب ـ ‌ه قورئــان و ب ـ ‌ه ســوننه‌ت الی ئ ـه‌وان خــاوه‌ن ڕوك ‌هش ـه‌كانن‪،‬‬ ‫پل ـ ‌ه و به‌�شــی بــێ ب ‌ههــاو ه ـه‌رزان‪ ،‬ك ـ ‌ه پێشــبینی لێده‌كرێــت‪ ،‬و ‌ه بازن ‌هك ـه‌ش‬ ‫ل ‌هگـه‌ڵ ده‌قه‌كه‌كانــی الیــان وه‌ك گــوێ درێژێكـ ‌ه كـ ‌ه په‌رتوو ـكـی لــێ باركرابێــت‪،‬‬ ‫تێگه‌یشــتنی ل ـ ‌ه بار ‌هك ـ ‌ه گواســتراوه‌یه‌‪ ،‬و ‌ه ك ـه‌ل و‌پ ‌هلــی بازرگانــی و ‌هحــی‬ ‫وســروش الی ئ ـه‌وان بــێ بــازاڕه‌‪ ،‬و ‌ه الی ئ ـه‌وان قبولك ـراو نیی ـه‌‪ ،‬و ‌ه ئه‌هلــی‬ ‫شــوێنكه‌وتوانی قورئــان وســوننه‌ت الی ئـه‌وان ن ‌هفــام وگێلــن‪ ،‬جــا ئـه‌وان لـ ‌ه‬ ‫َ‬ ‫كه‌نارگیــری ودانیشــتنه‌كانیاندا ئ ـه‌وان ب ـ ‌ه هــۆكاری نه‌هام ‌هتــی د ‌هزانــن َ{وِإذا‬ ‫َ َ ُ ْ ُ َ َ َ َ َّ ُ َ ُ َ ُ ْ ُ َ َ َ َ ُّ َ َ َ‬ ‫الســف َه ُاء أل ِإ َّن ُهـ ْـم‬ ‫ِقيــل لهــم ِآمنــوا كمــا آمــن النــاس قالــوا أنؤ ِمــن كمــا آمــن‬ ‫َ َ َ َ‬ ‫ُ ُ ُّ َ‬ ‫الســف َه ُاء َول ِكـ ْـن ل َي ْعل ُمــون} [البقــرة‪ ،]13 :‬واتــا‪( :‬وه‌کاتــێ پێیــان بووترایـ ‌ه‬ ‫هــم‬ ‫ن‬ ‫بــڕوا بێنــن وه‌ک ئه‌وخه‌ڵکان ـه‌ی ک ـ ‌ه بڕوایــان هێنــاو ‌ه د ‌هیــان وت‪ :‬چــۆ ئێم ـ ‌ه‬ ‫بڕوابێنیــن وه‌ک ئه‌وگێــل ونه‌فامان ـه‌ی ک ـ ‌ه بڕوایــان هێنــاو ‌ه ک ـ ‌ه ب ـ ‌ه ڕاســتی‬ ‫ئ ـه‌وان هه‌رخۆیــان گێــل ونه‌فامــن ب ـه‌اڵم نازانــن)‪.‬‬ ‫ه ـه‌ریه‌كێــك ل ـ ‌ه ئ ـه‌وان دوو ڕوی ه ‌هی ـه‌‪ :‬ڕوخســاروڕووی ـه‌ك ك ـ ‌ه باوه‌ڕدارانــی‬

‫پــێ ده‌دوێنــن‪ ،‬و ‌ه ڕوخســارێك ڕوی‬ ‫پــێ ل ـ ‌ه براكانیــان د ‌هك ـه‌ن ل ـ ‌ه مولحیــد‬ ‫و بــێ دین ـه‌كان‪ ،‬و ‌ه هه‌رو ‌ههــا دوو‬ ‫زمانــی ه ‌هی ـه‌‪ :‬یه‌كێكیــان به‌ڕوك ـه‌ش‬ ‫موسوڵمانان قبول ده‌كات‪ ،‬و ‌ه ئه‌وه‌ی‬ ‫تریــان نهێنــی شــاراوه‌ی پــێ ڕاڤ ـه‌ده‌كات‬ ‫َ ُ‬ ‫َ‬ ‫َ{وإ َذا َل ُقوا َّالذ َ‬ ‫ين َآم ُنوا قالوا َآم َّنا َوِإذا‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫َخ َلـ ْـوا إ َلــى َشــيَ‬ ‫اط ِينه ْم َق ُالــوا إ َّنــا َم َع ُكــمْ‬ ‫ِ‬ ‫ِ‬ ‫َّ َ َ ِ ْ ُ ُ ْ َ ْ ُ ِ َ‬ ‫ن‬ ‫ِإنمــا نحــن مســته ِزئو } [البقــرة‪،]14 :‬‬ ‫واتــا‪( :‬وه‌کاتــێ بگ ‌هشــتبا ‌ن به‌وانـه‌ی کـ ‌ه‬ ‫بڕوایــان هێنــاو ‌ه د ‌هیــان گــوت‪ :‬ئێمـه‌ش‬ ‫بڕوامــان هێنــاو ‌ه کاتێکیــش به‌ته‌نیــا‬ ‫بوونایـ ‌ه ل ‌هگـه‌ڵ گـه‌ور ‌ه فێڵبازه‌کانیــان‬ ‫د ‌هیــان وت‪ :‬ئێم ـ ‌ه ه ـه‌ر ل ‌هگ ـه‌ڵ‬ ‫ئێو ‌هیــن بێگومــان ئیم ـ ‌ه ه ـه‌رگاڵت ‌هيــان‬ ‫پێده‌ك ‌هيــن)‪ ،‬ب ‌هڕاســتی ئـه‌وان پشــتیان‬ ‫هه‌ڵكــرد ل ـ ‌ه قورئــان وســوننه‌ت‬ ‫وســوكایه‌تی و گاڵته‌جاڕیانكــرد ب ـ ‌ه‬ ‫شــوێنكه‌وتوانی قورئــان وســوننه‌ت‪،‬‬ ‫و ‌ه ڕه‌تیانكــرده‌و ‌ه كـ ‌ه پ ‌هیــڕه‌وی حوكمــی‬ ‫وه‌حییـه‌كان بكـه‌ن و ‌ه دڵخــۆش بــوون بـه‌و زانســته‌یان ئـه‌وه‌ی كـ ‌ه زیادكردنــی‬ ‫هیــچ ســودێك ناگه‌ێنێــت پێیــان جگ ‌هل ـ ‌ه خراپ ـه‌كاری وخۆبه‌گه‌ور ‌هزانیــن‬ ‫نه‌بێــت‪ ،‬جــا تــا ئ ‌هب ـه‌د ده‌یانبینیــت ك ـ ‌ه ب ـه‌رده‌وام گاڵت ـه‌ى ئاشــكرا ب ـ ‌ه و ‌هحــی‬ ‫َّ‬ ‫َ‬ ‫ُْ‬ ‫د ‌هك ـه‌ن {اللـ ُـه َي ْسـ َـت ْه ِز ُئ ِب ِهـ ْـم َو َي ُم ُّد ُهـ ْـم ِفــي طغ